Jump to content
Sign in to follow this  
Επισκέπτης

Δεκατριοφοβία

Recommended Posts

Επισκέπτης

Είδος: Τρόμου
Βία; Ναι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 8.351
Αυτοτελής; Όχι. (1ο μέρος)
Σχόλια: Είναι η πρώτη μου απόπειρα να γράψω μια ολοκληρωμένη ιστορία. Εύχομαι να σας αρέσει. Όλα τα σχόλια δεκτά.

 

 

Δεκατριοφοβία

 

 

Ήταν τρεις τα χαράματα, το ρολόι με το εκκρεμές χτύπησε τρεις φορές. Ο Ευγένιος όλη την νύχτα δεν μπορούσε να κλείσει τα μάτια του. Νύσταζε αλλά φοβόταν να κοιμηθεί. Ήξερε ότι θα την ξαναέβλεπε. Κάθε νύχτα την έβλεπε. Από τότε που πέθανε η γυναίκα του η Ιουλία την έβλεπε συνέχεια στον ύπνο του ακριβώς ίδια με εκείνη την ημέρα. Το ίδιο, επαναλαμβανόμενο όνειρο σαν μια κασέτα που έπαιζε ξανά και ξανά. Την έβλεπε γεμάτη με αίματα στο πρόσωπο της, στο σώμα της, στα πόδια και τα χέρια της, παντού και ζητούσε βοήθεια με μάτια γεμάτα δάκρυα. Όποτε όμως προσπαθούσε να την βοηθήσει ένιωθε τα πόδια του ακίνητα σαν να ήταν από πέτρα.

<<Γιατί δεν με βοηθάς; Χρειάζομαι την βοήθεια σου!>> φώναζε η Ιουλία απελπισμένη μα ο Ευγένιος δεν τολμούσε να απαντήσει. Σε εκείνο το σημείο του ονείρου φοβόταν τόσο πολύ που προσπαθούσε να κοιτάξει αλλού μα και πάλι δεν μπορούσε.

Μια φωτιά εμφανίζοταν ακριβώς πίσω από την σύζηγο του και άρχιζε να την τυλίγει στις φλόγες της. Φώναζε απελπισμένη για βοήθεια μα εκείνος δεν μπορούσε να κινηθεί και απλά έβλεπε μαρτυρικά το θλιβερό θέαμα. Η Ιουλία χάνονταν μέσα στην τρομερή φωτιά. Θα ορκιζόταν ότι ένιωθε ακόμη και την θερμότητα που έβγαζε η φλόγα. Και εκείνες οι μαρτυρικές φωνές. Τι τρόμος! Κάθε φορά έτρεμε καθώς τις άκουγε...

Το σώμα της γυναίκας του καίγονταν εντελώς, γινόταν κάρβουνο και πλέον αγνώριστο. Πάνω από το σώμα της εμφανιζόταν μια γυναικεία σκιά η οποία έστρεφε το δάχτυλο της προς την μεριά του Ευγένιου. Ο Ευγένιος αυθόρμητα κοίταζε τα ρούχα του και κάθε φορά διαπίστωνε ότι στην άσπρη μπλούζα του είχε γραφτεί με αίμα (μάλλον το δικό του) ο αριθμός 13. Όταν σήκωνε ξανά το κεφάλι του η σκιά είχε εξαφανιστεί μα την θέση της την έπαιρνε μια δαιμονική ύπαρξη, κόκκινη γεμάτη φλόγες και πολύ ψηλή. Μια άγρια κραυγή -πιο τρομακτική από οτιδήποτε είχε ακούσει ποτέ στην ζωή του- έβγαινε από το στόμα της και τότε πετάγονταν απότομα.

Μα και τότε δεν είχε ξυπνήσει ακόμη γιατί πλέον ονειρεύονταν ότι βρίσκονταν σε εκείνο το σπίτι. Το σπίτι που έγιναν όλα. Το σπίτι που πέθανε η μόνη γυναίκα που αγάπησε. Σκοτάδι σαν πίσσα υπήρχε παντού αλλά ήξερε ότι βρισκόταν σε εκείνο το σπίτι. Ξαφνικά τα φώτα άναβαν και έβλεπε για μια ακόμη φορά την γυναίκα του να φωνάζει προς το μέρος του <<να προσέχεις>>. Και τότε όλα ευτυχώς θόλωναν, οπότε και συνειδητοποιούσε ότι άρχιζε επιτέλους να ξυπνάει.

Κάθε φορά σηκώνονταν μουδιασμένος σε όλο του το σώμα και με τρομερό πονοκέφαλο. Ο λαιμός του επίσης ήταν ξερός. Η σκέψη του για κάποιον λόγο περιστρέφονταν συνεχώς γύρω από εκείνο τον αριθμό, το 13. Άτυχος αριθμός. Αλλά τι σχέση μπορεί να είχε με το ατύχημα; Η γυναίκα του σκοτώθηκε ένα μήνα πριν στις 8 Μαρτίου. Φαινόταν πιο πολύ σαν μια προειδοποίηση για το μέλλον.

Ο Ευγένιος νιώθοντας το κεφάλι του να υπερθερμαίνεται μετά από τόση σκέψη για το μυστήριο όνειρο του σηκώθηκε να πιεί λίγη βότκα και να καπνίσει. Παρότι ο γιατρός του του συνέστησε να κόψει το ποτό και το τσιγάρο του ήταν αδύνατο να κάνει κάτι τέτοιο. Κάπνιζε από τα 18 του και έπινε από τότε που πήγε τριήμερη στο γυμνάσιο. Τώρα που είχε φτάσει στα σαράντα αυτοί οι “διάολοι” -όπως τα αποκαλούσε- είχαν γίνει δεύτερη φύση του. Ρούφηξε δυο φορές καπνό και σκέφτηκε το ραντεβού που είχε κλείσει για αύριο το πρωί. Είχε αποφασίσει να συζητήσει με έναν ειδικό για αυτό το όνειρο. Δεν ήθελε να ξαναδεί αυτό το απαίσιο όνειρο. Δεν τολμούσε να ξαναδεί εκείνα τα απελπισμένα μάτια. Έπρεπε να πάρει κάποιο χάπι που να του επέτρεπε να κοιμάται βαθιά ώστε να μην ονειρεύεται τίποτα.

Το ρολόι βάρεσε τέσσερις φορές. Είχε ήδη πάει τέσσερις το χάραμα. Σε δύο ώρες θα ξημέρωνε και εκείνος δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη την νύχτα. Όλο αυτόν τον μήνα μετά την τραγωδία έπασχε από αΰπνίες.

 

<<Μπαμπά;>> ακούστηκε η φωνή της Αναστασίας. Η κόρη του Ευγένιου που πήγαινε πρώτη γυμνασίου. Είχε ταραχθεί επίσης πάρα πολύ από τον χαμό της μητέρας της και συχνά έβλεπε εφιάλτες αν και όχι στην ίδια ένταση με τον πατέρα της.

<<Αναστασία, πάλι την είδες στον ύπνο σου;>> ρώτησε ο Ευγένιος.

Η Αναστασία έγνεψε “ναι” κουνώντας το κεφάλι της. Ο Ευγένιος σηκώθηκε από την καρέκλα του και την αγκάλιασε.

<<Μπαμπά, μυρίζεις τσιγαρίλα>> είπε η Αναστασία.

<<Ναι, μεγάλη χαζομάρα μου. Να μην καπνίσεις ποτέ στην ζωή σου>>.

Η Αναστασία κούνησε το κεφάλι της. Φαινόταν λυπημένη.

<<Δεν μπορώ να συνηθίσω το καινούργιο σπίτι. Απλά δεν μου αρέσει>>.

Ο Ευγένιος κούνησε συγκαταβατικά το κεφάλι του.

<<Ούτε και εγώ μπορώ εύκολα να το συνηθίσω. Αλλά δυστυχώς το παλιό μας σπίτι καταστράφηκε ολοσχερώς. Δεν θα μπορούσαμε να μείνουμε εκεί πέρα>>

Ένα δάκρυ άρχισε να τρέχει στο μάγουλο της Αναστασίας.

<<Νιώθω ότι η μαμά προσπαθεί να μου πει κάτι στον ύπνο μου>>.

<<Ποιός ξέρει; Ίσως πράγματι να προσπαθεί να επικοινωνήσει μαζί μας>>.

Η μητέρα της Αναστασίας ήταν αποκρυφίστρια και είχε μανία να συλλέγει βιβλία με επικλήσεις πνευμάτων και άλλα παρόμοια θέματα. Ίσως με κάποιον τρόπο να διατήρησε τις παλιές της “συνήθειες” και μετά θάνατον...

<<Τι πιστεύεις ότι προσπαθεί να μας πει;>> ρώτησε η Αναστασία

<<Δεν ξέρω>>.

Η Αναστασία άρχισε να κάνει κοτσίδα τα μελαχρινά της μαλλιά, σημάδι ότι ένιωθε πολύ αγχωμένη και στεναχωρημένη.

<<Νιώθω συνεχώς την παρουσία της στο σπίτι. Το σπίτι αυτό είναι πολύ μεγάλο και τρομακτικό. Νομίζω ότι όποτε γυρνάω την πλάτη μου βλέπω με την άκρη του ματιού μου την σκιά της να ξεπροβάλλει>>.

Η φωνή της έτρεμε από τον φόβο.

<<Και βλέπω αρκετές φορές τον ίδιο αριθμό>>.

Η καρδιά του Ευγένιου ήταν σαν να σταμάτησε. Ο ίδιος είχε παγώσει.

<<Ποιόν αριθμό;>> την ρώτησε αν και κατά βάθος ήξερε την απάντηση.

<<Συνέχεια βλέπω το 13 στον ύπνο μου. Τι μπορεί να σημαίνει; Το 13 είναι ένας γρουσούζικος αριθμός, έτσι δεν είναι;>>

Ο Ευγένιος κάπνιζε με γρήγορους ρυθμούς το τσιγάρο του. Πλέον δεν ήξερε τι να πει. Οι σκέψεις του είχαν γίνει αχταρμάς και δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα συγκεκριμένο. Ό,τι και αν συνέβαινε πλέον είχε σιγουρευτεί...Πλέον δεν ήταν ένα απλό πρόβλημα ύπνου. Πλέον ήταν μια πραγματικότητα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Επισκέπτη καλησπέρα,
Διάβασα την ιστορία σου ευχάριστα και εύκολα. Η τέχνη του τρόμου για εμένα είναι από τα πιο δύσκολα συγγραφικά εγχειρήματα και μπράβο σου που το τόλμησες.

Τι μου άρεσε:
Δείχνεις ότι σέβεσαι τον αναγνώστη σου. Καταρχάς ανεβάζεις κάτι σχετικά μικρό για πρώτη επαφή και όχι το τελευταίο σου συγγραφικό έπος των 3.000 σελίδων. Δεύτερων ο τρόπος που γράφεις δείχνει πως πιστεύεις ότι ο αναγνώστης σου θα καταλάβει. Δεν μας κουράζεις με περιγραφές που δεν οδηγούν πουθενά, οι χαρακτήρες σου δεν μας πετάνε στη μούρη expo και άλλα μικρά πράγματα (όπως το εκκρεμές - το αναφέρεις στην αρχή και ύστερα λες ότι το ρολόι χτύπησε 4 φορές. Δεν μας υπενθυμίζεις ότι είναι εκκρεμές και για αυτό χτύπησε 4 φορές)
Μπράβο γιαυτό. Οι περισσότεροι όταν αρχίζουμε να γράφουμε το κάνουμε σα να απευθυνόμαστε σε μικρά παιδιά.
Μου άρεσαν ο Ευγένιος και η Αναστασία. Δεν είχαν τίποτα σπουδαίο ως χαρακτήρες - όπως ακριβώς πρέπει να γίνεται σε μία τόσο συμπτυγμένη ιστορία ώστε να μπορέσουμε να ταυτιστούμε και να μη χάσουμε το δάσος για το δέντρο.
Οι διάλογοι σου ήταν απόλυτα πιστευτοί. Είναι πράγματα που πιστεύω ότι θα έλεγε ένας Ευγένιος σε μία Αναστασία όπως μας τους έχεις παρουσιάσει.

Τι δε μου άρεσε: 

Γενικά έχεις δουλειά ακόμα σε επίπεδο επιλογής λέξεων. Πολλά πράγματα φυσικά είναι και αποφάσεις που κάνει ο συγγραφέας σε επίπεδο ύφους αλλά υπάρχουν πράγματα που μπορείς να τα πεις με πιο “όμορφες” λέξεις. Ένα απλό παράδειγμα το ρολόι πάλι - καλύτερα να χτυπάει παρά να βαράει. Αν θες ο ήχος που έκανε το ρολόι να έχει κάποια βαθιά συναισθηματική σημασία για αυτόν που το ακούει μπορείς να χρησιμοποιήσεις άλλες λέξεις (ήχησε, βρόντηξε, κλαψούρισε, έκραξε) ή να χρησιμοποιήσεις κάποιο παράδειγμα που θα δώσει σημασία σε αυτό που άκουσε ο Ευγένιος.

Αντί λοιπόν να πείς: “Το ρολόι βάρεσε τέσσερις φορές. Είχε ήδη πάει τέσσερις το χάραμα. Σε δύο ώρες θα ξημέρωνε και εκείνος δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι όλη την νύχτα. Όλο αυτόν τον μήνα μετά την τραγωδία έπασχε από αΰπνίες.”

Θα μπορούσες να πεις: “Την σιωπή της νύχτας έσκισε ο ξερός ήχος του ρολογιού. Ο Ευγένιος μέτρησε τα χτυπήματα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα. Σε λίγο θα ξημέρωνε και εκείνος θα είχε προσθέσει άλλη μία άυπνη νύχτα στον τελευταίο μήνα.

Φυσικά όλα, ΟΛΑ είναι υποκειμενικά. Δεν είναι ανάγκη να είσαι ποιητικός ή πολύ περιγραφικός ή πολύ κινηματογραφικός ή γουατέβερ. Όμως καλό θα ήταν να έχει το κείμενο κάτι που να το κάνει να ξεχωρίζει. Να θυμάσαι ότι όλες οι ιστορίες έχουν ήδη ειπωθεί. Αυτό που μας εξιτάρει είναι η λεπτομέρεια και το ξεχωριστό στιλ του κάθε συγγραφέα.

Μπορείς να πεις την ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας εστιάζοντας στο κοινωνικοοικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Κακός ο Λύκος - ο οποίος κατά τα άλλα είναι ένας παρεξηγημένος εφοριακός που πασχίζει να ξεχρεώσει το σπίτι του και να πληρώσει τη διατροφή του παιδιού του;
Τέλεια.
Μπορείς να το κάνεις όλο σε δίστιχα ή χωρίς σημεία στίξης;
Ακόμα καλύτερα.
Τώρα, μπορείς να το κάνεις και απόλυτα κατανοητό και ευανάγνωστο;
Συγχαρητήρια Όπως είπε και η Βίσση στον Καρβέλα στο “Μπουμ, μπουμ, μπουμ,”: “Έχει γίνει χιτ”.

Υπάρχουν πράγματα που δεν κατάλαβα - όπως το τι σκότωσε τη γυναίκα του Ευγένιου, όπως και πράγματα τα οποία δεν εξηγείς - όπως το νούμερο 13. Αυτό το δεύτερο με το νούμερο είναι και σημαντικό καθώς είναι το κεντρικό στοιχείο της ιστορίας σου. 

Ακολουθείς τη φόρμα:

1.Πρόσωπο Α πεθαίνει
2.Πρόσωπο Α επικοινωνεί με Πρόσωπο Β από το υπερπέραν 
3.Πρόσωπο Β δεν ξέρει τι προσπαθεί να του πει το πρόσωπο Α 
4.Πρόσωπο Β γίνεται πιο σοφό μέσα από αυτά που μαθαίνει από το πρόσωπο Α, υπάρχει εξέλιξη χαρακτήρα.
5.Πρόσωπο Β επιτέλους καταλαβαίνει τι προσπαθούσε να το πει το Πρόσωπο Α.  Κάθαρση.

Το θέμα στην παραπάνω φόρμουλα είναι πως μας κόβεις στο 3. Μας παρουσίασες μία κατάσταση, τους χαρακτήρες σου, το conflict και μετά τελείωσε η ιστορία. Δεν μάθαμε γιατί και πως πέθανε το Πρόσωπο Α, τι προσπαθούσε να πει στο Πρόσωπο Β και, πάνω από όλα, τι σήμαινε ο τίτλος του διηγήματος σου.

Μπορεί να ήθελες να το λήξεις εκεί - και αυτό γίνεται - αλλά θα έπρεπε να μας δώσεις κάποια στοιχεία μέσα στο ήδη υπάρχων κείμενο ώστε σε τριτοτέταρτη ανάγνωση να απαντηθούν τα ερωτήματά μας. 

Ελπίζω να σε βοήθησα έστω και λίγο με τις ιδέες μου.
Καλωσόρισες στο φόρουμ και ελπίζω να σε δούμε ξανά σύντομα. 
Στις 16 Απριλίου ξεκινάει ο 48ος Διαγωνισμός Τρόμου. Είναι μια καλή ευκαιρία να γράψεις κάτι καινούριο και να διαβαστεί από πολλά και διάφορα μάτια.
Καλή συνέχεια
 

Edited by Elli Sketo

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επισκέπτης

Αγαπητή Έλη, σε ευχαριστώ πολύ για τον κόπο σου και για τα καλά σου (αλλά και τα αρνητικά) σχόλια. Όντως το παράδειγμα που έφερες με την επιλογή των κατάλληλων λέξεων και εκφράσεων ήταν αρκετά πετυχημένο.

Η ιστορία έχει και συνέχεια (όπου φυσικά δίνεται απάντηση στις απορίες σου), απλά σκέφτηκα να μην την δημοσιεύσω όλη κατευθείαν γιατί ίσως να ήταν κουραστική.

Σε κάθε περίπτωση, είναι (όπως λέω στην αρχή) η πρώτη μου συγγραφική απόπειρα και πραγματικά χάρηκα που -όπως αναφέρεις- το διάβασες ευχάριστα.

 

Edit: Το θέμα του Διαγωνισμού Τρόμου ποιο είναι; Με ενδιαφέρει πραγματικά.

 

Edited by Επισκέπτης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επισκέπτης

                                                          Δεκατριοφοβία (Μέρος 2ο)

 

<<Περάστε>>.

Ο Δρ Ιατρίδης έκανε στο πλάι για να περάσει ο Ευγένιος. Μπήκε μέσα στο γραφείο του. Αρκετά τακτοποιημένο και πολύ καθαρό. Φαίνεται πως ο Ιατρίδης είχε μανία με την καθαριότητα.

Ο ψυχίατρος κάθησε στο γραφείο του και σκούπισε λίγο με ένα μαντηλάκι τα γυαλιά του. Ήταν ηλικίας γύρω στα 50 με ένα μικρό άσπρο γένι και γκρίζα μαλλιά. Ήταν επίσης αρκετά εύσωμος. Το βλέμμα του έβγαζε μια σοβαρότητα και μια αυστηρότητα, συνάμα όμως έδειχνε άτομο που μπορούσες να του πεις τα εσώψυχα σου.

<<Θα θέλατε λίγο νερό; Βλέπω ότι είστε λαχανιασμένος>>.

Ο Ευγένιος κούνησε μηχανικά το κεφάλι του. Πράγματι είχε λαχανιάσει επειδή αναγκάστηκε να ανέβει τις σκάλες για να φτάσει στο ιατρείο αφού ο ανελκυστήρας δεν λειτουργούσε. Μετά από τόσα χρόνια τσιγάρου, οι συνέπειες του είχαν ήδη αρχίσει να φαίνονται.

Ο κ.Ιατρίδης έδωσε στον Ευγένιο ένα μπουκαλάκι νερό. Ο Ευγένιος το άνοιξε και το ήπιε μονορούφι μέχρι την μέση.

<<Θα σας συμβούλευα να αγοράσετε τσίχλες νικοτίνης. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να κόψετε το κάπνισμα. Κακό πράγμα το κάπνισμα. Αφήστε που παραμένει πάνω μας και η άσχημη μυρωδιά του. Και εγώ κάποτε κάπνιζα και δεν μπορούσα ούτε μια σκάλα να ανέβω. Τώρα που το έχω κόψει εδώ και 15 χρόνια μπορώ άνετα να κάνω ακόμη και τζόκινγκ>>.

Ο Ευγένιος ένιωσε λίγο ξαφνιασμένος με το πως ξεκίνησε η συζήτηση. Προσπάθησε ωστόσο κάπως να δικαιολογηθεί:

<<Ξέρω ότι το κάπνισμα είναι μια πολύ κακή συνήθεια. Αλλά καπνίζω από τότε που τελείωσα το λύκειο. Δεν ξέρω αν έχει πια νόημα να το κόψω...>>

<<Ασφαλώς και έχει. Ακόμη και μια ζωή να καπνίζει κάποιος, αν σταματήσει το κάπνισμα τότε για κάθε δέκα χρόνια που το έχει κόψει μειώνεται κατά 30% η πιθανότητα να αναπτύξει καρκίνο στους πνεύμονες. Να πούμε εδώ, ότι ο καρκίνος στους πνεύμονες είναι από τις λιγότερο μελετημένες μορφές καρκίνου...>>

<<Τέλεια>> σκέφτηκε ο Ευγένιος <<μου άρχισε το κύρηγμα από τα πρώτα πέντε λεπτά>>.

<<Ζητώ συγνώμη που σας κούρασα>> είπε στο τέλος ο γιατρός <<απλά θεώρησα ότι θα ήταν καλό να κάνω αυτήν την επισήμανση για το κάπνισμα. Μα πείτε μου όμως γιατί ήρθατε; Αν θυμάμαι καλά μου μιλήσατε για έναν επαναλλαμβανόμενο εφιάλτη...>>

<<Ακριβώς γιατρέ μου>> είπε ο Ευγένιος <<εδώ και περίπου 2 εβδομάδες κάθε βράδυ σχεδόν βλέπω ακριβώς τον ίδιο εφιάλτη. Δεν αλλάζει καθόλου, είναι σαν να βλέπω ξανά και ξανά την ίδια ταινία>>.

<<Πολύ ενδιαφέρον>> παρατήρησε ο Ιατρίδης <<θα ήθελα να μου περιγράψετε όσο καλύτερα γίνεται αυτό το όνειρο. Να υποθέσω ότι σας συνέβει κάτι πολύ δυσάρεστο τον τελευταίο καιρό, έτσι δεν είναι;>>

<<Ακριβώς>> είπε ο Ευγένιος τουλάχιστον ευτυχής που ο γιατρός έδειχνε αμέσως κατανόηση σε όσα έλεγε.

Άρχισε τότε να του εξιστορεί την συμφορά που έπεσε στο σπίτι του πριν από μόλις ένα μήνα. Και όλα αυτά από ένα σίδερο και ένα μοιραίο τηλεφώνημα. Αν δεν είχε τηλεφωνήσει εκείνη την στιγμή, η γυναίκα του θα ήταν ακόμη ζωντανή...Αφού του περιέγραψε την πυρκαγιά στο παλιό σπίτι άρχισε να του περιγράφει το δυσάρεστο όνειρο. Το πως έβλεπε συνέχεια την αιματοβαμμένη σύζηγο του, το πως οι φλόγες κιτρινωπές σαν τα ξανθά μαλλιά της την τύλιγαν μέσα στην πύρινη λαίλαπα τους, το πόσο απελπισμένα και φοβισμένα ακούγονταν τα ουρλιαχτά και οι λυγμοί της συζήγου του και εκείνος ο μυστήριος αριθμός, το 13.

Για μια στιγμή τα μάτια του βούρκωσαν από τον χαμό της συζήγου του. Πίστευε ότι μετά από τόσο κλάμα που έριξε τις τελευταίες ημέρες τα δάκρυα του θα είχαν στερέψει αλλά τελικά είχε ακόμα...

 

<<Αυτά είχα να πω γιατρέ>>.

<<Πολύ καλά. Διαπιστώνω από τις περιγραφές σας δύο είδη προβλημάτων. Το πρώτο και εμφανέστερο είναι το θέμα της αϋπνίας. Χρειάζεστε περισσότερο και καλύτερο ύπνο. Ένας καλός ύπνος βελτιώνει πάρα πολύ την διάθεση και την παραγωγικότητα μας κατά την διάρκεια της ημέρας. Και η διάθεση μας την ημέρα επηρεάζει και τα όνειρα που θα δούμε το βράδυ, αν θα είναι καλά όνειρα ή αν θα είναι εφιάλτες...>>

Ο Ευγένιος κούνησε καταφατικά το κεφάλι του.

<<Το δεύτερο πρόβλημα που διαπιστώνω είναι το θέμα της κατάθλιψης. Πιστεύω ότι έχετε πέσει σε μέτριας μορφής κατάθλιψη εξαιτίας του χαμού της συζήγου σας. Θα ήθελα να σας ρωτήσω, μήπως έχετε <<ακούσει>> ποτέ φωνές όταν είσαστε ξύπνιος; Φωνές οι οποίες δεν προέρχονται από πουθενά αλλά απλώς τις φανταστήκατε;>>

 

Ο Ευγένιος για μια στιγμή φοβήθηκε ότι ο ψυχίατρος τον είχε περάσει για τρελό. Προσπάθησε πάντως να θυμηθεί αν ποτέ άκουσε κάτι περίεργο αλλά δεν του ερχόταν κάτι. Μόνο τα όνειρα του ήταν περίεργα. Στον ξύπνιο του όλα έμοιαζαν φυσιολογικά.

<<Όχι, γιατρέ. Ποτέ δεν φαντάστηκα φωνές>>.

<<Σας έχει πει μήπως ποτέ κάποιος ότι είσαστε παραληρηματικός; Ότι δηλαδή κάνετε σκέψεις χωρίς νόημα;>>

Ο Ευγένιος ένιωσε έναν μικρό εκνευρισμό. Του έλεγε δηλαδή στα μούτρα ότι είναι ανισόρροπος;

<<Όχι, είμαι απολύτως λογικός!>> είπε ήρεμα αν και κάπως απότομα ο Ευγένιος σε εναν τόνο που δεν πέρασε απαρατήρητος από τον Ιατρίδη.

<<Γιατί όμως ρωτάτε; Θεωρείτε ότι δεν στέκω στα καλά μου;>>.

 

<<Κύριε μου, θα ήθελα να μου δείξετε με σιγουριά έναν άνθρωπο που να στέκει όντως στα καλά του και εγώ θα σκίσω τα πτυχία μου>>.

Ο Ευγένιος ένιωσε να είχε αποστομωθεί από την αφοπλιστική ειλικρίνεια του γιατρού. Πράγματι κάθε άνθρωπος στον κόσμο έχει τα δικά του προβλήματα και τις δικές του ιδιοτροπίες.

<<Πάντως αν εννοείτε ότι σας θεωρώ τρελό>> συμπλήρωσε ο Ιατρίδης <<ασφαλώς και όχι! Διακρίνω στην σκέψη σας μια διαύγεια που δεν θα μπορούσε να υπάρξει σε έναν τρελό>>.

Ο Ευγένιος ένιωσε να ανακουφίζεται αλλά και πάλι απορούσε γιατί ο Ιατρίδης τον ρώτησε για τις φωνές.

<<Θα ήθελα όμως να μου εξηγήσετε γιατί με ρωτήσατε αν ακούω φωνές...>>

<<Κοιτάξτε. Είχα σκεφτεί για μια στιγμή ότι ίσως πάσχετε από κατάθλιψη με ψυχωτικά συμπτώματα. Αλλά εφόσον ο ίδιος λέτε ότι δεν έχετε τέτοια συμπτώματα συμπεραίνω ότι έχετε μια απολύτως δικαιολογημένη κατάθλιψη εξαιτίας του τραγικού γεγονότος που σας συνέβει>>

Ο Ευγένιος θέλησε να ρωτήσει αυτό που τόσο καιρό είχε μεγάλη απορία.

<<Γιατί όμως βλέπω συνέχεια τον ίδιο εφιάλτη;>>

<<Τα όνειρα, άρα και οι εφιάλτες, προέρχονται από δεδομένα που έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Σκέψεις και συναισθήματα που έχουμε κατά την διάρκεια της ημέρας και οι οποίες εμφανίζονται ξαφνικά στον ύπνο μας. Άλλες φορές είναι σκέψεις που δεν τολμάμε να κάνουμε ούτε κατά την διάρκεια της ημέρας σαν από άμυνα. Για αυτό και προσπαθούμε να τις κρύψουμε όσο καλύτερα γίνεται, τουλάχιστον μέχρι αυτές να εμφανιστούν στον ύπνο μας>> εξήγησε ο Ιατρίδης

<<Ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο σημαίνει ότι πρέπει να αλλάξετε μια συνήθεια ή μια σκέψη σας. Υπάρχει κάτι που σας κυνηγάει, που σας τρώει στην καθημερινότητα σας. Κάποτε μπορούσατε να το κρύβετε στο πίσω μέρος του μυαλού σας όπως ακριβώς κρύβουμε καμιά πράγματα κάτω από το χαλάκι μας. Αυτές οι σκέψεις όμως τώρα έχουν διογκωθεί τόσο πολύ που σας είναι αδύνατον να τις κρύψετε. Έτσι αυτές ξεπροβάλλουν στα όνειρα σας>>.

<<Όταν κάποιος βλέπει ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο σημαίνει πως το υποσυνείδητο του ζητάει μια συγκεκριμένη αλλαγή. Να αλλάξει το άτομο κάποιες αρνητικές σκέψεις. Πείτε μου κύριε Ευγένιε, έχετε μήπως τύψεις για ο,τι συνέβει;>>

<<Ναι, ασφαλώς. Νιώθω τεράστια δυστυχία για ο,τι έγινε. Αν δεν είχα την κόρη μου, δεν ξέρω τι...>>

<<Όχι!>> τον διέκοψε ο Ιατρίδης <<δεν σας ρώτησα αν είσαστε δυστηχής, που ασφαλώς και θα είστε. Σας ρώτησα αν έχετε τύψεις. Θεωρείτε μήπως ότι είστε υπαίτιος για τον θάνατο της συζήγου σας;>>

Ο Ευγένιος ένιωθε σαν να μπορούσε ο συνομιλητής του να διαβάσει τις σκέψεις του. Πράγματι αυτό ήταν το <<σαράκι>> που έτρωγε την ψυχή του. Εάν δεν είχε τηλεφωνήσει....

 

<<Πράγματι, έχετε δίκιο γιατρέ. Νιώθω ότι αν δεν ήμουν εγώ η γυναίκα μου θα ήταν ακόμη ζωντανή. Εάν δεν είχα τηλεφωνήσει δεν θα είχε ξεχάσει το σίδερο ανοιχτό και η φωτιά δεν θα άναβε>>.

<<Δεν έχει όμως κανένα νόημα να αποδίδετε ευθύνες στον εαυτό σας. Δεν θα μπορούσατε να το γνωρίζετε αυτό...>>

<<Μπορούσα όμως να την σώσω! Ήταν μπροστά μου. Είχα μόλις φτάσει στο σπίτι όταν την είδα τυλιγμένη στις φλόγες. Υπέφερε. Παρακάλαγε να πεθάνει από τους πόνους. Προσπάθησα να την σώσω αλλά οι φωτιές ήταν πολύ μεγάλες, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα...απλά θα καιγόμουν και εγώ...>>

<<Να έχετε αυτό στο μυαλό σας. Όχι σαν δικαιολογία αλλά σαν αληθές γεγονός. Προσπαθήσατε να σώσετε την γυναίκα σας. Δεν την εγκαταλείψατε. Αυτό να θυμάστε>>.

Ο Ευγένιος δεν ήταν πολύ σίγουρος για αυτήν την διαπίστωση αλλά τουλάχιστον ένιωσε λίγο καλύτερα με τον εαυτό του.

 

Ο Ιατρίδης έβγαλε το μπλοκάκι του και άρχισε να γράφει κάτι χάπια σε αυτό.

<<Για την κατάθλιψη σας συνιστώ το Zolotrin. Έχει ως δραστικό του στοιχείο την σερτραλίνη. Η σερτραλίνη θα σας επιτρέψει να αυξήσετε τα επίπεδα σεροτονίνης στον εγκέφαλο σας και να αντιμετωπίσετε την κατάθλιψη σας>>

<<Για την αυπνία συνιστώ το Lexotanil. Θα σας επιτρέψει να χαλαρώσετε από το άγχος και την ένταση και έτσι να κοιμηθείτε πολύ πιο εύκολα>>.

Ο Ευγένιος ένιωθε ότι ακόμη δεν είχαν λυθεί όλες του οι απορίες.

 

<<Το 13 όμως τι σχέση έχει με όλα αυτά;>>

<<Τι εννοείτε;>> ρώτησε ο Ιατρίδης σηκώνοντας τα γαλαζωπά του μάτια.

<<Στο όνειρο μου βλέπω πάντα τον αριθμό 13. Κάθε φορά η γυναίκα μου μου δείχνει αυτόν τον αριθμό. Είναι γραμμένος επάνω μου. Και κάθε φορά μου λέει να προσέχω>>

<<Τα όνειρα λειτουργούν με συμβολισμούς. Κάθε στοιχείο ενός ονείρου συμβολίζει μια κατάσταση ή μια σκέψη>>.

<<Και τι μπορεί να συμβολίζει ένας αριθμός;>>

<<Πολλά πράγματα. Αλλά ο συγκεκριμένος αριθμός παρουσιάζει ενδιαφέρον. Όπως θα ξέρετε, το 13 θεωρείτε από αρκετούς προληπτικούς ως ένας άτυχος αριθμός>>.

Ο Ευγένιος κούνησε καταφατικά το κεφάλι του.

<<Υπάρχει μια ψυχική πάθηση που λέγεται δεκατριοφοβία. Όπως δηλώνει και το όνομα της, είναι η φοβία για τον αριθμό 13. Άτομα με αυτήν την πάθηση φροντίζουν να μην αναλαμβάνουν καμία υποχρέωση την 13η ημέρα κάθε μήνα. Επίσης δεν τολμούν να κάτσουν στην 13η θέση ενός αεροπλάνου ή ενός λεωφορείου. Μήπως συμβαίνει και σε εσάς αυτό;>>

<<Δεν θα το έλεγα>> απάντησε ο Ευγένιος <<η γυναίκα μου έδινε αρκετή σημασία σε αυτά αλλά εγώ είμαι οπαδός της λογικής. Πιστεύω ότι κάθε τι στον κόσμο έχει μια λογική εξήγηση>>

<<Πιστεύετε όμως το ίδιο και για το όνειρο σας; Γιατί εγώ διαπιστώνω φόβο. Φόβος για κάτι που μπορεί να σας επηρεάσει...>>

Ο Ευγένιος ένιωσε πολύ στριμωγμένος. Σκέφτηκε ότι κακώς μίλησε στον γιατρό για αυτήν την λεπτομέρεια.

<<Αφήνω ένα μικρό ενδεχόμενο στο πίσω μέρος του μυαλού μου...>>

<<Πιστεύετε δηλαδή ότι, για παράδειγμα, στις 13 του μηνός θα σας συμβεί κάτι;...>>

Ο Ευγένιος κοίταξε ασυναίσθητα το ημερολόγιο στον τοίχο του ιατρείου. Ήταν 10 Απριλίου. Αν ήταν να συμβεί το οτιδήποτε, θα το μάθαινε σε τρεις ημέρες.

<<Δεν είμαι σίγουρος>> είπε <<μπορεί ναι μπορεί όχι>>

Ο Ιατρίδης φάνηκε να συλλογίζεται για λίγο και κατόπιν είπε:

<<O αριθμός 13 όπως ήδη είπαμε είναι -για τους προληπτικούς τουλάχιστον- ένας άτυχος αριθμός. Πολλοί θεωρούν ότι είναι άτυχος επειδή χαλάει την αρμονία του αριθμού 12 που θεωρείται τέλειος αριθμός. Άλλοι επειδή στον Μυστικό Δείπνο ήταν 13 άτομα και το 13ο ήταν ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Έχει συνδεθεί στο υποσυνείδητο πολλών ανθρώπων με την κακοτυχία και την συμφορά. Κάτι αντίστοιχο θα συμβαίνει και με εσάς....Το 13 συμβολίζει απλώς την τραγωδία που σας συνέβει...>>

Ο Ευγένιος διέκοψε τον γιατρό λέγοντας:

<<Σας ευχαριστώ πολύ γιατρέ αλλά προτιμώ να έχω τις δικές μου σκέψεις επάνω σε αυτό το θέμα>>

<<Όπως νομίζετε. Σας συμβουλεύω όμως να πάρετε τα χάπια που σας έγραψα. Θα νιώσετε πολύ καλύτερα>>.

<<Ευχαριστώ γιατρέ. Τι σας οφείλω;>>.

 

Edited by Επισκέπτης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επισκέπτης

                                                                                          Δεκατριοφοβία (Μέρος 3ο)

 

Είχε πάει 11 το βράδυ. Ο Ευγένιος μόλις είχε επιστρέψει από την δουλειά του και ένιωθε πτώμα. Ήταν μια δυσάρεστη μέρα γιατί σκεφτόταν έντονα τα όσα του είχε πει ο γιατρός. Από την μια έδειχναν απολύτως λογικά τα όσα του είχε πει. Πράγματι τα όνειρα ο,τι και αν σήμαιναν παρέμεναν απλώς όνειρα και τίποτα περισσότερο. Από την άλλην κάτι μέσα του έλεγε ότι η γυναίκα του προσπαθούσε μετά θάνατον να επικοινωνήσει μαζί του. Και είχε αρχίσει πλέον να σκέφτεται ότι πράγματι στις 13 του μηνός κάτι θα συμβεί στον ίδιο. Και ίσως η γυναίκα του προσπαθούσε να τον προειδοποιήσει.

Έκανε ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι και πήγε έπειτα στο δωμάτιο της Αναστασίας για να την καληνυχτήσει. Συνήθως κοιμόταν αργά, κατά τις 11 με 12, γιατί και εκείνης από τότε που μετακόμισαν δεν την έπιανε εύκολα ύπνος. Επισκέπτονταν συχνά έναν ειδικό που την είχε βοηθίσει αρκετά αλλά και πάλι υπήρχαν προβλήματα. Ήταν ακόμη πολύ νωρίς για να φύγουν όλες οι αρνητικές σκέψεις.

<<Ακόμη ξύπνια είσαι;>> ρώτησε ο Ευγένιος ήρεμα την κόρη του.

<<Ναι, δεν με πιάνει ύπνος>>

Η Αναστασία κάθονταν στον υπολογιστή της και συνομιλούσε με μια φίλη της. Ο πατέρας της έστρωσε το κρεβάτι της.

<<Ακόμη κοιμάσαι μαζί με τον Έκτορα;>>

Ο Έκτορας ήταν το αρκουδάκι που είχε όταν ήταν μικρή. Τόσα χρόνια ήταν καταχωνιασμένος κάπου στην αποθήκη του παλιού σπιτιού. Φαίνεται ότι είχε βρεθεί σε μια από τις κούτες με τις οποίες μετακόμισαν.

<<Εδώ και ένα μήνα δεν μπορώ να κοιμηθώ μόνη μου>>.

Ο Ευγένιος συγκαταβατικά φίλησε την κόρη του στο μέτωπο και της είπε σε μια ώρα να έχει φροντίσει να κοιμηθεί.

<<Καληνύχτα, μπαμπά>>.

<<Καληνύχτα, πριγκίπισσα>>.

 

Ο Ευγένιος πήγε στο δωμάτιο του και πήρε τα χάπια που του έγραψε ο γιατρός. Ευχήθηκε μέσα να κάνουν γρήγορα δουλειά γιατί δεν άντεχε άλλο αυτήν την κατάσταση. Ξάπλωσε στο κρεβάτι του και έκλεισε τα μάτια του. Ένιωσε τους μύες του σώματος του να χαλαρώνουν. Γρήγορα τον πήρε ο ύπνος.

 

 

Τρεις τα χαράματα. Το ρολόι  χτύπησε τρεις φορές. Οι κόγχες των ματιών του Ευγένιου ήταν σαν να στριφογύριζαν σημάδι ότι έβλεπε ένα έντονο όνειρο. Και φυσικά ήταν πάλι το ίδιο όνειρο. Ο ίδιος καταραμένος εφιάλτης. Τα χάπια δεν πρόλαβαν ακόμη να του κάνουν τίποτα. Ο Ευγένιος πετάχτηκε από το κρεβάτι του. Ήταν ιδρωμένος, μουδιασμένος και η καρδιά του χτυπούσε δυνατά. Αυτήν την φορά ο εφιάλτης ήταν περισσότερο ζωντανός από τις άλλες φορές. Παρατήρησε ότι όσο περνούσαν οι μέρες τόσο πιο ζωντανός γινόταν ο εφιάλτης.

 

<<Εάν τις επόμενες δύο μέρες δω ακόμη χειρότερο τον ίδιο εφιάλτη, σημαίνει πως κάτι θα συμβεί στις 13>> σκέφτηκε.

 

Ο Ευγένιος, ο κάποτε υπέρμαχος της λογικής και της αιτιοκρατίας, είχε τώρα σχεδόν πιστέψει ότι το όνειρο με την γυναίκα του έχει υπερφυσική εξήγηση. Ήταν μια προειδοποίηση για κάτι που θα συμβεί στο μέλλον στον ίδιο. Μπορεί και να μην γινόταν τίποτα αλλά έπρεπε να πάρει τα μέτρα του. Έπρεπε να είναι σίγουρος ότι εκείνη την ημέρα δεν θα συμβεί τίποτα.

 

Στις 7:30 το πρωί ο Ευγένιος έκανε πρωινό για εκείνον και την κόρη του. Πήρε την εφημερίδα του όπως έκανε κάθε πρωί και άρχισε να τρώει μια φρυγανιά με μαρμελάδα. Τα μάτια του έπεσαν στον τίτλο :

 

<<Πατέρας τρελάθηκε και σκότωσε την σύζηγο και τα δύο παιδιά του>> σελ. 4

 

Με τρεμάμενα χέρια ο Ευγένιος γύρισε την εφημερίδα στην σελίδα 4 και άρχισε να διαβάζει.

 

<<Πατέρας με ψυχολογικά προβλήματα σκότωσε με καραμπίνα την γυναίκα του και τους δύο γιούς του, ηλικίας 9 και 7 ετών. Ο ίδιος βρισκόταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση εδώ και τέσσερα χρόνια. Όταν συνελλήφθη ομολόγησε ότι έκανε τους φόνους για να σώσει τις ψυχές τους>>

 

Όπως έγραφε η εφημερίδα ο εν λόγω άνθρωπος πίστευε ότι στις 13 του μηνός ο Σατανάς θα εμφανίζονταν σε αυτόν τον κόσμο μέσα από τα σώματα της γυναίκας και των παιδιών του. Οι ψυχές των αγαπημένων του προσώπουν πίστευε ότι θα πήγαιναν στην Κόλαση και έτσι εκείνος αποφάσισε να τις <<σώσει>>. Ο ίδιος πλέον κρατείται σε ψυχιατρική φυλακή.

 

Ο Ευγένιος ένιωσε να έχει χλωμιάσει. Στις 13 του μηνός; Είναι δυνατόν τέτοια σύμπτωση; Είναι δυνατόν ένας παρανοϊκός, ένας ψυχοπαθής δολοφόνος, να είχε περίπου τις ίδιες ανησυχίες με εκείνον; Φόβο ότι στις 13 του μηνός θα συμβεί κάτι;

 

<<Τι σου συμβαίνει, μπαμπά; Είσαι χλωμός σαν φάντασμα>> τον ρώτησε η Αναστασία.

<<Τίποτα, χρυσή μου. Διαβάζω στην εφημερίδα για το τι εγκληματίες υπάρχουν στην κοινωνία μας. Πιές τώρα το γάλα σου>>.

<<Ήθελα να σε ρωτήσω μπαμπά>>

<<Τι πράγμα;>>

<<Η Σοφία και η Βασιλική θέλουν να έρθουν στο σπίτι για τα γενέθλια μου. Μάλλον θα φέρουν και μερικές ακόμη φίλες τους...>>

 

Ο Ευγένιος είχε σχεδόν ξεχάσει τα γενέθλια της κόρης του. Κοίταξε το ημερολόγιο του που ήταν κρεμασμένο στον τοίχο του. Στις 27 Απριλίου η κόρη του είχε γενέθλια. Μετά από τόση στεναχώρια που είχε τον τελευταίο καιρό δεν είχε άλλον <<χώρο>> για σκέψεις πέραν του θανάτου της γυναίκας του.

<<Ασφαλώς μπορείς να καλέσεις όποιους θες εσύ. Δεν υπάρχει πρόβλημα>>.

 

Η Αναστασία έφυγε στις 7:45 για να ανέβει στο σχολικό λεωφορείο της. Ο Ευγένιος πήγε να ανάψει ξανά ένα τσιγάρο όταν θυμήθηκε τα λόγια του γιατρού που είδε την προηγούμενη μέρα.

 

<<Και αν στις 13 μάθω ότι έχω καρκίνο;>> σκέφτηκε τρομοκρατημένος ο Ευγένιος

 

<<Πρέπει να κάνω γενικές εξετάσεις. Αν είναι να πάθω κάτι, τουλάχιστον να το γνωρίζω>>

 

Λουσμένος στον ιδρώτα σηκώθηκε από την καρέκλα του κατά τις 8:00, πήρε τα κλειδιά του σπιτιού του και έφυγε από το σπίτι για να πάει στην δουλειά του. Είχε σκοπό στις 13 να πάρει ρεπό ώστε να μην του συμβεί κάποιο τροχαίο καθώς πήγαινε στην δουλειά ή να μην του συμβεί κάποιο εργατικό ατύχημα. Όλα να τα περιμένεις. Επίσης την ίδια μέρα είχε αποφασίσει να κλείσει ραντεβού σε ιδιωτική κλινική για μια γενική εξέταση.

 

Στις 15:00 το απόγευμα τηλεφώνησε στην κλινική. Χρειάστηκε να τηλεφωνήσει δυο τρεις φορές μέχρις ώτου να το σηκώσουν. Προφανώς θα μίλαγαν στο τηλέφωνο με άλλον ασθενή.

<<Παρακαλώ;>> ακούστηκε η φωνή της γραμματέας

<<Καλησπέρα. Θα ήθελα να κλείσω ένα ραντεβού για μια γενική εξέταση>>.

Τους έδωσε τα στοιχεία του. Όνομα και ΑΜΚΑ. Στάθηκε τυχερός. Μπορούσε να πάει για εξετάσεις αύριο το μεσημέρι. Μόλις τότε θα σχολούσε από την δουλειά του. Αύριο θα ήταν 12 Απριλίου. Θα τον χώριζε μόλις μια ημέρα από τις 13. Εάν είχε κάτι, τουλάχιστον ας το μάθαινε εκ των προτέρων. Δεν μπορούσε να πάρει ρεπό από την δουλειά του αύριο, γιατί μετά θα έπρεπε να το ρισκάρει να πάει στις 13.

<<Και να θυμάστε ότι δέκα με δώδεκα ώρες πριν την εξέταση δεν πρέπει να έχετε φάει ή πιεί τίποτα πέρα από νερό>>

<<Σας ευχαριστώ. Το γνωρίζω. Γειά σας>> και έκλεισε το τηλέφωνο.

Όλα λοιπόν θα μαθευτούν αύριο. Θα έπρεπε απλώς να μείνει νηστικός για όλη την υπόλοιπη μέρα και αύριο το πρωί.

Edited by Επισκέπτης
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla
32 minutes ago, Επισκέπτης said:

 

 

Edit: Το θέμα του Διαγωνισμού Τρόμου ποιο είναι; Με ενδιαφέρει πραγματικά.

 

Δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα 😊

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επισκέπτης

Έφτασε στο σπίτι. Η Αναστασία είχε μαγειρέψει μακαρόνια. Πολύ του άρεζαν τα μακαρόνια μα δεν μπορούσε να φάει.

 

<<Γιατί δεν τρως, μπαμπά;>> ρώτησε η Αναστασία τρώγοντας μια πιρουνιά γεμάτη μακαρόνια.

<<Δεν πρέπει να φάω τίποτα. Αύριο θα πάω σε έναν γιατρό να μου κάνει εξετάσεις στο αίμα, στην καρδιά μου...>>

<<Πώς και έτσι; Δεν θυμάμαι ποτέ να ενδιαφερόσουν ιδιαίτερα για το θέμα της υγείας σου>>.

Πράγματι έτσι ακριβώς ήταν. Ο Ευγένιος δεν ασχολιόταν ποτέ ούτε με την υγεία ούτε καν με την διατροφή του. Κάπνιζε και έπινε πολύ συχνά, οι πνεύμονες του πιθανότατα ήταν πια καρβουνιασμένοι, τα δόντια του είχαν κιτρινίσει από το κάπνισμα ενώ η πολύ δουλειά είχαν επίσης αντίκτυπο στην υγεία του δίχως όμως ποτέ να κάνει τίποτα.

 

<<Αποφάσισα να αλλάξω τακτική. Πρέπει να είμαι πιο προσεχτικός με την υγεία μου. Εάν συμβεί και σε εμένα κάτι....>>

Κόμπιασε και δεν ολοκλήρωσε την πρόταση του. Η Αναστασία έδειξε επίσης να στεναχωριέται. Θυμήθηκε την μητέρα της. Ήταν πάντα μια όμορφη οικογένεια. Με τους καυγάδες και τα προβλήματα τους αλλά πάνω από όλα οικογένεια. Θυμήθηκε τον τελευταίο της καυγά με την μητέρα της, μόλις μια ημέρα πριν πεθάνει. Καυγάδισαν άσχημα λόγω του ότι είχε παραμελήσει το διάβασμα της.

 

 

<<Θα πρέπει επιτέλους να διαβάσεις λίγο περισσότερο. Ντρέπομαι να πηγαίνω στους καθηγητές και να μου λένε ότι δεν προσέχεις>> παραπονέθηκε η Ιουλία.

<<Διαβάζω ήδη αρκετά>> φώναξε η Αναστασία

<<Ναι, διαβάζεις. Διαβάζεις τα μηνύματα που σου στέλνει ο χαζοέρωτας...>> σάρκασε η μητέρα της

<<Δεν είναι χαζοέρωτας>>

<<Οι καθηγητές σου μου είπαν ότι δεν προσέχεις στο μάθημα και ότι ζωγραφίζεις καρδούλες πάνω στο θρανίο σου. Άρα ασχολείσαι με χαζοέρωτες>>

<<Και εσένα τι σε νοιάζει;>> φώναζε η Αναστασία

<<Με νοιάζει γιατί θέλω το καλό σου. Αυτό το παιδί με το οποίο ασχολείσαι, ο Κώστας, είναι ένας τελειωμένος. Τελευταίος μαθητής και όλη μέρα στους δρόμους. Δεν θέλω να γίνεις σαν αυτόν>>

<<Δεν έχεις ιδέα για αυτόν>> μίλησε με οργή η Αναστασία

<<Εμένα δεν θα ξαναφωνάξεις, πριγκηπέσσα μου. Στο δωμάτιο σου ΤΩΡΑ>>.

Όποτε η μητέρα της φώναζε “πριγκηπέσσα” σήμαινε πως το ποτήρι είχε ξεχυλίσει και ήταν στο τσακ να την κυνηγήσει για να την κάνει μαύρο στο ξύλο.

Η Αναστασία κλαίγοντας πήγε στο δωμάτιο της κλείνοντας με δύναμη την πόρτα πίσω της και φώναξε <<Μακάρι να είχα άλλη μάνα>>.

Φυσικά αυτό το μετάνιωσε την ίδια στιγμή που το είπε αλλά εκείνη την στιγμή ήταν θυμωμένη με τις αντιδράσεις της μητέρας της. Αναρωτιόταν όμως τώρα πόσο πολύ μπορεί να την πλήγωσε αυτό...Άραγε αν υπάρχει ψυχή στους ανθρώπους και μετά θάνατον ζωή εκείνες οι κουβέντες να την βασανίζουν ακόμα;

 

<<Αναστασία, το ξέρω ότι τον τελευταίο καιρό δεν τα πηγαίνατε και πολύ καλά με την μητέρα σου. Μην έχεις όμως τύψεις. Ξέρεις ότι σε αγαπούσε και ήθελε το καλύτερο για εσένα. Έτσι δεν είναι;>>

Η Αναστασία κούνησε το κεφάλι της ενώ μερικά δάκρυα άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπο της. Ο πατέρας της την αγκάλιασε και την φίλησε στο μέτωπο. Η Αναστασία ένιωθε πάντα τόσο ασφαλής στην αγκαλιά του. Όλα της τα προβλήματα έστω και για λίγο ήταν σαν να χάνονταν.

 

 

 

Τρεις τα χαράματα. Το ρολόι ακούστηκε τρεις φορές. Ο Ευγένιος ήξερε ότι έφτασε η ώρα. Πάλι θα έβλεπε το όνειρο. Και ήξερε ότι αυτήν την φορά θα ήταν ακόμη χειρότερο από τις άλλες φορές. Και πράγματι ήταν.

Αυτήν την φορά η γυναίκα του η Ιουλία καίγονταν ακόμη περισσότερο και πιο μαρτυρικά στις φλόγες. Το πρόσωπο της έλιωνε σαν κέρινη μάσκα μέχρι που απέμειναν μόνο τα οστά της. Τα όμορφα ξανθά μαλλιά της καίγονταν σαν να ήταν απλές κλωστές. Τα χέρια και τα πόδια της είχαν γίνει κάρβουνο από την πολύ θερμότητα. Τα ρούχα της έλιωσαν και αυτά αφήνοντας την γυμνή. Η κοιλιά της είχε σχιστεί έχοντας σαν αποτέλεσμα να πέφτουν έξω τα όργανα της.

Έπεσε στα γόνατα σφαδάζοντας από τους πόνους. Ο Ευγένιος προσπαθούσε με όλη του την δύναμη να κινηθεί για να την σώσει μα τα πόδια του ήταν μαρμαρωμένα. Έτσι μπορούσε μόνο να βλέπει. Τελικά η γυναίκα του, νεκρή πλέον και λουσμένη στα αίματα, έπεσε με δύναμη κάτω στο δάπεδο. Η ίδια πάλι σκιά εμφανίστηκε και του έδειξε τον αριθμό 13 χαραγμένο επάνω του. Στην συνέχεια έκανε την εμφάνιση της η δαιμονική φιγούρα αυτήν την φορά πιο τρομακτική και μεγαλόσωμη. Ο Ευγένιος δεν μπορούσε να αντέξει άλλο. Ενιωθε την καρδιά του να σταματάει. Ένιωθε τις φλόγες να τον πλησιάζουν και να τον καίνε. Ένιωθε αδύναμος για το οτιδήποτε. Και κυρίως ένιωθε τρομοκρατημένος. Η δαιμονική φιγούρα άρχισε να ουρλιάζει λυσσασμένα προς το μέρος του. Δύο φλόγες σαν κοκκινωπά φίδια άρχισαν να αλλάζουν σχήμα και να σχηματίζουν ένα πύρινο 13. Ξανά το 13! Η δαιμονική φιγούρα άρχισε να κινείται προς το μέρος του. Ξύπνησε απότομα βγάζοντας μια κραυγή. Από την κραυγή ξύπνησε η Αναστασία που το δωμάτιο της βρισκόταν στην άκρη του διαδρόμου.

Χτύπησε την πόρτα για να μπει μέσα.

 

<<Τι συμβαίνει, μπαμπά; Με κατατρόμαξες!>>

Ο Ευγένιος ήταν ακόμη σοκαρισμένος από όσα είδε στον ύπνο του. Σηκώθηκε για να πάει να πιεί λίγο νερό μιας και ο λαιμός του ήταν τελείως ξερός. Πήρε και ένα Depon γιατί είχε έντονο πονοκέφαλο σαν να βάραγαν νταούλια μέσα στο κεφάλι του. Μετά από λίγα λεπτά βρήκε το κουράγιο να απαντήσει.

 

<<Είδα πάλι έναν εφιάλτη. Ο χειρότερος μέχρις στιγμής...>>

<<Τι εφιάλτη;>>

<<Δεν χρειάζεται να σε ζαλίζω με αυτά που είδα. Είναι απλώς όνειρα. Τίποτα περισσότερο. Προσπάθησε τώρα να κοιμηθείς>> της είπε αν και ήξερε μέσα του ότι ο ίδιος δεν πίστευε ότι ήταν κοινά όνειρα. Δεν ήθελε όμως να ανησυχήσει την κόρη του. Τελικά μετά από λίγη ώρα επέστρεψαν στα δωμάτια τους για να κοιμηθούν. Τουλάχιστον να κοιμηθούν όσο μπορούσαν.

 

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7:20. Στις 7:30 ο Ευγένιος είχε ετοιμαστεί και ετοίμαζε πρωινό, αυτήν την φορά μόνο για την κόρη του. Έπειτα κάθησε στην καρέκλα του και διάβασε την εφημερίδα του με περίσσεια προσοχή. Στην αρχή δεν διάβασε κάτι περίεργο. Κανένα έγκλημα εκτός από μερικές κλοπές, καμία αναφορά στην αυριανή μέρα, καμία αναφορά στον αριθμό 13. Χαμογέλασε για λίγο ανακουφισμένος.

Η χαρά του πέρασε όταν στην έκτη σελίδα διάβασε για μια αυτοκτονία ενός πενηντάρη ιεροκύρηκα. Όπως έγραφε η εφημερίδα ο ιεροκύρηκας από την Βόρεια Ελλάδα έβαλε τέλος στην ζωή του με απαγχονισμό αφού πρώτα άφησε ένα σημείωμα για τον λόγο της αυτοκτονίας του. Σύμφωνα με αυτό ο ιερέας πίστευε ότι αύριο, στις 13 Απριλίου, λόγω κάποιων βιβλικών αναφορών θα είναι το Τέλος του Κόσμου. Η καρδιά του Ευγένιου σταμάτησε να χτυπάει. Πάλι ο αριθμός 13. Άλλος ένας που πίστευε ότι στις 13 του μηνός θα συμβεί κάτι τρομερό. Δεν μπορεί να ήταν απλή συμπτωση. Πλέον φοβόταν ότι οι εξετάσεις του στην κλινική θα δείξουν κάτι. Κάτι το τρομερό που ίσως να μην θεραπεύεται. Και δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να το αλλάξει.

 

Το μεσημέρι κατά τις 13:00 βρισκόταν στον θάλαμο υποδοχής της κλινικής. Περίμενε υπομονετικά πότε θα έρθει η σειρά του. Από ότι τον πληροφόρησαν θα έπρεπε να δώσει λίγο αίμα και να κάνει έναν υπέρηχο καρδιάς. Είχε επίσης συλλέξει ούρα πιο πριν σε έναν ουροσυλλέκτη. Τα αποτελέσματα θα τα μάθαινε την επομένη.

 

Ώρα 13:30. Η βελόνα της ένεσης βρισκόταν μπηγμένη στο χέρι του. Από τις αιματολογικές εξετάσεις θα βρίσκονταν ο αιματοκρίτης του, τα αιμοπετάλια του, η χολερυθρίνη του, η χολιστερίνη του, το ουρικό οξύ και ένα σωρό άλλες τιμές.

Αργότερα ήταν ξαπλωμένος και καλωδιωμένος για το υπερηχογράφημα του. Από αυτήν την εξέταση θα ερευνούνταν η κατάσταση των βαλβίδων της καρδιάς και του μυοκαρδίου.

Είχε προετοιμαστεί ψυχικά για το οτιδήποτε. Όποια και αν ήταν τα αποτελέσματα των εξετάσεων θα τα αποδεχόνταν χωρίς δειλίες. Ήταν από τις λίγες φορές στην ζωή του που ένιωθε...βασικά δεν ένιωθε τίποτα. Ένα κενό. Σαν να μην είχε πιά λόγο να αισθάνεται το οτιδήποτε.

 

Αργά το βράδυ επέστρεψε στο σπίτι. Έφαγε ένα σάντουιτς μιας και όλη την μέρα την πέρασε νηστικός. Πήρε έπειτα τα χάπια του και έπεσε να κοιμηθεί. Αυτήν την φορά δεν φοβόταν το όνειρο του. Ήταν αποφασισμένος να μην ξαναφοβηθεί στην ζωή του.

 

Τρεις τα χαράματα. Ο Ευγένιος ονειρεύτηκε πάλι το φλεγόμενο σπίτι μα αυτήν την φορά δεν είδε την γυναίκα του. Είδε όμως και πάλι την δαιμονική φιγούρα τυλιγμένη στις φλόγες να τον κοιτάζει με τα σκοτεινά της μάτια. Ήταν μεγαλόσωμη ενώ τα πόδια της χάνονταν μέσα στην φωτιά. Από το κεφάλι της ξεπρόβαλαν δύο κέρατα. Θα μπορούσε η περιγραφή ενός τέτοιου θηρίου να ανήκει στον ίδιο τον Διάβολο.

 

Παρόλαυτα ο Ευγένιος δεν το φοβήθηκε.

<<Δεν σε φοβάμαι, δαίμονα!>> φώναξε .

Η δαιμονική ύπαρξη γρύλισε αγριεμένη προς το μέρος του αλλά παρέμεινε ακίνητη.

<<Ξέρω ότι είσαι απλά ένα όνειρο. Τίποτα περισσότερο>>.

Ο δαίμονας έμοιαζε τώρα να εκνευρίζεται. Άρχισε να κινείται απειλητικά προς την μεριά του γρυλίζοντας δυνατά. Και πάλι όμως ο Ευγένιος δεν φοβήθηκε.

<<Είσαι απλά ένα όνειρο! Είσαι απλά ένα όνειρο!>>

 

Ο δαίμονας τον άρπαξε από τον λαιμό και τον σήκωσε μισό μέτρο πάνω από το έδαφος. Ένιωθε σαν πράγματι κάποιος να τον τραβούσε δυνατά και να τον έπνιγε. Δεν μπορούσε να αναπνεύσει. Προσπάθησε να χτυπήσει τον δαίμονα μα τα χέρια και τα πόδια του δεν κινούνταν. Σάλια άρχισαν να τρέχουν από το στόμα του. Το τέρας άνοιξε διάπλατα το στόμα του και έδειξε τα κοφτερά του δόντια.

Βοήθεια” προσπάθησε να φωνάξει ο Ευγένιος μα δεν ακούγονταν τίποτα, δεν μπορούσε να βγάλει φωνή.

Ο δαίμονας σήκωσε το ελεύθερο χέρι του και άρχισε να χαράσει επάνω του τον αριθμό 13. Ένιωθε πραγματικό πόνο, ένα κάψιμο στο στήθος.

Τότε βρήκε κουράγιο να ξαναφωνάξει: <<Είσαι ένα όνειρο! Είσαι μόνο ένα όνειρο!>>. Ο δαίμονας τον άφησε από το χέρι του και τον έριξε στο έδαφος. Και τότε ξύπνησε απότομα σαν να έκανε αληθινή πτώση.

Ο λαιμός του ήταν πονεμένος σαν κάποιος να τον ζούλαγε με μανία. Η Αναστασία χτύπησε την πόρτα του δωματίου του.

 

<<Πάλι φωνάζεις; Τι θα γίνει με εσένα;>>

 

Ο Ευγένιος πάτησε τον διακόπτη και άναψε το φως. Θα πήγαινε να πλυθεί λίγο. Τότε είδε την Αναστασία να τον κοιτάζει περίεργα στον λαιμό.

<<Τι κοιτάζεις;>> την ρώτησε

<<Στον λαιμό σου έχεις μελανιές. Χτύπησες κάπου;>>

 

Ο Ευγένιος πάγωσε. Σηκώθηκε και πήγε γρήγορα στο λουτρό να ελένξει και μόνος του τον λαιμό του. Πρώτα έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του γιατί ένιωθε ακόμα λίγη ζαλάδα από τον ύπνο. Κατόπιν κοίταξε στον καθρέφτη. Ο λαιμός του ήταν εντελώς μελανιασμένος. Σαν κάποιος να είχε προσπαθήσει να τον πνίξει. Κάθε μελανιά ήταν σχετικά μικρή και βρίσκονταν μπροστά στον λαιμό. Τις μέτρησε. Συνολικά υπήρχαν 13 μελανιές στον λαιμό του.

 

Έβαλε μια κρύα κομπρέσα στον λαιμό του και κάθησε να σκεφτεί τι του είχε συμβεί. Πώς ήταν δυνατόν ένα όνειρο να ήταν τόσο ζωντανό; Και πως δημιουργήθηκαν αυτές οι μελανιές; Και ο μεγαλύτερος του φόβος...τι θα συνέβαινε αύριο, στις 13 του μηνός;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Επισκέπτης

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις 7:20. Ο Ευγένιος είχε περάσει την υπόλοιπη νύχτα στον καναπέ και με ανοιχτή τηλεόραση. Δεν τολμούσε να ξανακοιμηθεί στο σκοτάδι. Σηκώθηκε πιασμένος και χωρίς διάθεση. Ευτυχώς που είχε πάρει το ρεπό και δεν χρειαζόταν να πάει στην δουλειά του. Παρόλαυτα είχε το άγχος του τι θα συμβεί. Κοίταξε το ημερολόγιο. 13 Απριλίου. Έφτασε η μέρα.

 

Θέλοντας να διώξει αυτές τις σκέψεις από το μυαλό του άρχισε να φτιάχνει πρωινό. Άλειψε μερικές φρυγανιές με μαρμελάδα πορτοκάλι και έφτιαξε καφέ για εκείνον και γάλα για την κόρη του. Πήρε έπειτα την εφημερίδα και άρχισε να διαβάζει. Τίποτα το αξιοπερίεργο. Νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, νέοι φόροι, κλοπές, ληστείες. Τίποτα σχετικό με τον αριθμό 13. Ένιωσε λίγο ανάλαφρος.

 

Ξαφνικά άκουσε έναν ήχο από τις σκάλες. Η Αναστασία γλίστρησε και χτύπησε. Σηκώθηκε γρήγορα και έτρεξε προς τις σκάλες.

 

<<Είσαι καλά;>> την ρώτησε με αγωνία

<<Ναι, καλά είμαι. Χτύπησα μόνο λίγο το μπράτσο μου>>

<<Κάτσε να το δω. Ίσως έκανε μελανιά και πρέπει να βάλεις κομπρέσα>>

 

Σήκωσε το μανίκι της αλλά ευτυχώς δεν υπήρχε τίποτα. Έπειτα την βοήθισε να καθήσει στην θέση της στο τραπέζι.

<<Μια που είπες για μελανιά, οι μελανιές στον λαιμό σου πως έγιναν;>>

Ο Ευγένιος δεν ήξερε τι να απαντήσει.

<<Μάλλον θα χτύπησα καθώς κοιμόμουν. Δεν ξέρω τι να πω...>>

<<Τελευταία κάνεις πολύ ανήσυχο ύπνο. Πολλές φορές με έχεις ξυπνήσει από τις φωνές σου. Τι συμβαίνει;>>

Ο Ευγένιος ήπιε τον καφέ του και σκεφτόταν τι να απαντήσει. Δεν ήθελε να φοβήσει την Αναστασία. Της είπε ότι έχει πολλά στο κεφάλι και ότι όταν ξεκουραστεί θα περάσουν αυτές οι κρίσεις.

Σκέφτηκε ότι θα ήταν καλύτερο η κόρη του να μην πήγαινε σήμερα στο σχολείο. Εκείνη την ημέρα δεν ήθελε να την χάσει από τα μάτια του. Ίσως όλα να ήταν απλά στο κεφάλι του αλλά καλύτερα να ήταν προληπτικός παρά απρόσεχτος.

<<Σήμερα λέω να μην πας σχολείο>>

<<Γιατί;>> ρώτησε ξαφνιασμένη -και με το δίκιο της- η Αναστασία.

<<Σκέφτηκα ότι έχουμε καιρό να βγούμε έξω οι δυο μας. Ειδικά τον τελευταίο καιρό είμαστε μονίμως κλεισμένοι στο σπίτι. Θα μας έκανε καλό λίγος αέρας>>

Η Αναστασία δεν έδειχνε να έχει ιδιαίτερη όρεξη. Της έλειπε ακόμη η μητέρα της. Ο πατέρας της διάβασε την σκέψη της.

<<Θα ήθελε και εκείνη να είσαι χαρούμενη, Αναστασία>>

<<Πιστεύεις ότι μας βλέπει;>>

<<Ναι, είναι πολύ πιθανό να μας βλέπει αυτήν την στιγμή και να θέλει να είμαστε χαρούμενοι. Πρέπει να βρούμε την δύναμη να προχωρήσουμε τις ζωές μας>>

Η Αναστασία στην αρχή έδειχνε κομπιασμένη μα τελικά συμφώνησε.

Σηκώθηκε και πήγε στο λουτρό.

<<Που πηγαίνεις;>>

<<Πάω να βαφτώ και να διαλέξω ρούχα>> είπε με νόημα <<αν είναι να βγούμε τουλάχιστον να το κάνουμε σωστά>>.

 

 

O Ευγένιος και η κόρη του βρίσκονταν στο αυτοκίνητο. Πήγαιναν προς το πάρκο της περιοχής.

<<Λοιπόν, ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δεν ήθελες να πάω σχολείο;>>

<<Τι εννοείς; Σου είπα ότι ήθελα να τα πούμε οι δυο μας σαν πατέρας προς κόρη>>

<<Δεν με ξεγελάς εμένα. Κάτι έχεις. Φαίνεται στο βλέμμα σου ότι κάτι φοβάσαι. Έχει σχέση με τα όνειρα που βλέπεις;>>

Ο Ευγένιος δαγκώθηκε. Λες και είχε ξεχάσει το πόσο έξυπνη και παρατηρητική ήταν η κόρη του. Αναγκάστηκε να της πει όλη την αλήθεια για το όνειρο και για την φοβία για την σημερινή ημέρα.

<<Οπότε πιστεύεις ότι σήμερα επειδή είναι 13 του μηνός θα πεθάνουμε;>>

<<Δεν είπα κάτι τέτοιο. Αλλά έχω απλά ένα κακό προαίσθημα για την σημερινή ημέρα. Πες το έκτη αίσθηση.>>

<<Κοίτα, και εγώ ονειρεύτηκα τον αριθμό 13 αλλά δεν έκανα έτσι...>>

<<Και δεν σε προβληματίζει αυτό; Πόσο μεγάλη σύμπτωση είναι να δούμε και οι δυο μας το ίδιο πράγμα και μάλιστα επαναλαμβανόμενα; Μία στο εκατομμύριο;>>

Η Αναστασία δεν είχε τι να απαντήσει.

<<Θυμάσαι που πριν λίγο με ρώτησες αν η μητέρα μας βλέπει από εκεί που είναι;>>

Η Αναστασία κούνησε καταφατικά το κεφάλι της.

<<Εε λοιπόν έχω μια θεωρία. Ίσως μέσω αυτών των ονείρων να θέλει να μας προειδοποιήσει για κάτι. Ίσως κάτι τρομερό να συμβεί...>>

<<Χμμ ίσως πράγματι να είναι η μαμά και να θέλει να μας μιλήσει...>> μουρμούρισε η Αναστασία ενώ ο πατέρας της της έριξε μια ματιά<<αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Σωστά;>>

Ο Ευγένιος γύρισε το κεφάλι του στο τιμόνι και τότε είδε ένα μεγάλο φορτηγό να εμφανίζεται μπροστά του. Πέρασε μπροστά του χωρίς να έχει προτεραιότητα. Πάτησε το φρένο με όλη του την δύναμη και έκανε την προσευχή του.

Το φορτηγό απείχε μόλις λίγα μέτρα και πήγαιναν ολοταχώς επάνω του. Τα δευτερόλεπτα κυλούσαν σαν να ήταν ώρες. Ευτυχώς όμως δεν οδηγούσαν γρήγορα και έτσι σταμάτησαν εγκαίρως. Δεν χτύπησαν καθόλου. Ο Ευγένιος ένιωσε την καρδιά του να πηγαίνει στην κούλουρη. Κοίταξε την κόρη του. Είχε χλωμιάσει αλλά ήταν καλά. Ίσως η προσευχή του να τους έσωσε.

 

 

Είχε πάει 23:59. Η μέρα πέρασε χωρίς ευτυχώς άλλα παρατράγουδα. Τίποτα απολύτως δεν τους συνέβει. Και οι δυο τους ήταν σώοι και αβλαβείς ενώ οι εξετάσεις του Ευγένιου ήταν και αυτές καθυσηχαστικές. Τίποτα πια δεν προμήνυε ότι θα συμβεί κάτι κακό. 24:00 η ώρα. Το ρολόι χτύπησε 12 φορές. Η μέρα πέρασε. Πλέον ήταν 14 Απριλίου. Ήξερε πια ότι τόσο εκείνος όσο και η κόρη του ήσαν ασφαλείς πιά. Στις τρεις τα χαράματα όλα παρέμεναν καλά. Δεν ξαναείδε κανένα εφιάλτη. Κοιμήθηκε ήσυχος σαν πουλάκι. Ήταν η πρώτη φορά εδώ και έναν ολόκληρο μήνα.

Την επόμενη ξύπνησε με καλή διάθεση, έκανε πρωινό, διάβασε εφημερίδα (χωρίς να διαβάσει τίποτα το ανησυχητικό για την προηγούμενη μέρα), αποχαιρέτησε την κόρη του που έφυγε για το γυμνάσιο και πήγε στην δουλειά του.

 

Το μεσημέρι κατά τις 15:00 επέστρεψε στο σπίτι. Κανείς δεν ήταν μέσα.

<<Αναστασία>>.

Καμία απάντηση. Κανένας δεν ήταν στο σπίτι. Τότε πρόσεξε ότι στον τηλεφωνητή του είχε ένα μήνυμα.

Τρέμοντας πάτησε το κουμπί και άκουσε με φρίκη το μήνυμα από το νοσοκομείο. Το σχολικό λεωφορείο έμπλεξε σε τροχαίο και οι περισσότεροι επιβάτες σκοτώθηκαν ενώ οι υπόλοιποι τραυματίστηκαν σοβαρά. Η κόρη του μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση στα επείγοντα του νοσοκομείου.

 

 

 

Όλα είχαν γίνει τόσο γρήγορα. Δεν πρόλαβε ούτε καν να την αποχαιρετήσει. Την βρήκε ήδη νεκρή στο κρεβάτι της με τον καρδιογράφο της να έχει μια ίσια λευκή γραμμή. Η αγαπημένη του κόρη χάθηκε για πάντα. Τόσο νέα και τόσο όμορφη. Μόλις λίγες μέρες πριν μπει στην εφηβία. Είχε τα γενέθλια της στις 27 Απριλίου. Σε 13 ημέρες από σήμερα θα έκλεινε τα 13...

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..