Jump to content
VangVan

Η Νύ(μ)φη

Recommended Posts

VangVan

Η Νύ(μ)φη

Οι γλάροι έσχιζαν τον μολυβένιο ουρανό κρώζοντας.

Φθάσαμε. Από την θέση μου, στο πάνω κατάστρωμα, διάκρινα τον γαλάζιο τρούλο του Αγίου Νικολάου που ξεχώριζε στον μουντό ορίζοντα σαν παράταιρη πινελιά σε σταχτή καμβά.

Το ατμόπλοιο έμπαινε στον προλιμένα του Πειραιά έτοιμο να φουντάρει τις άγκυρες ενώ το πλεύριζαν καμιά ντουζίνα βάρκες προορισμένες να μεταφέρουν τους επιβάτες στην τσιμεντένια προβλήτα.

Πάντοτε μου προκαλούσε ιδιαίτερη ευχαρίστηση το πολυποίκιλο μωσαϊκό που συνθέτει ο κόσμος των λιμανιών, όχι όμως σήμερα.

Το γράμμα που διάβασα πριν λίγο για πολλοστή φορά είχε εξαλείψει  και το ελάχιστο ίχνος ψυχικού σθένους.  

Η αγαπημένη Άννα μηνούσε ότι η κατάσταση της υγείας της επιδεινώθηκε και παρακάλαγε να της παρασταθώ μιας και ο πατέρας της απουσίαζε.

Μοναχοπαίδι όντας, δεν είχε άλλον στον κόσμο. Η μητέρα της είχε πεθάνει όταν ήταν νήπιο και δεν την γνώρισε.

Το ύφος της επιστολής μα ίσως περισσότερο ο γραφικός χαρακτήρας μου εντύπωσε αίσθημα νοσηρό και στενάχωρο.

Τα όμορφα καλλιγραφικά γράμματα με τις γεμάτες καμπύλες και τις συμμετρικές απολήξεις που σχημάτιζαν στο παρελθόν λέξεις ερωτικές χάθηκαν. Την θέση τους πήραν δυσανάγνωστα ορνιθοσκαλίσματα λες και η μορφή τους επηρεαζόταν απ’ το θλιβερό περιεχόμενο των λόγων.     

Η παράφωνη κόρνα του πλοίου που καλούσε σε αποβίβαση τους εναπομείναντες  επιβάτες μ’ έκανε να πάρω την βαλίτσα και με μηχανικές κινήσεις κατέβηκα την σκάλα, πήδηξα στο καΐκι που περίμενε στην βάση της κλίμακας και βγήκα στην στεριά.

Έλειπα από τις αρχές του καλοκαιριού και σε λίγο κόντευε η γιορτή της Άννας και τα Χριστούγεννα.

Η δουλειά στο Νεώριο της Σύρου για το χτίσιμο του «Πατρίς» της ναυαρχίδας του εμπορικού στόλου  του πεθερού μου Ξενοφώντα Βάγγερ  με είχε απορροφήσει πλήρως.

Με την Άννα είχαμε αρραβωνιαστεί το περασμένο Πάσχα και οι γάμοι προγραμματίζονταν για τον Μάρτη του ερχόμενου έτους.

Είχαμε να ειδωθούμε μήνες. Εγώ ήμουν απασχολημένος στο ναυπηγείο ενώ εκείνη ακολούθησε τον πατέρα της σε ταξίδι στην Μαύρη Ήπειρο για διάφορες εμπορικές συμφωνίες στις αποικίες του Ακρωτηρίου.

Στις αρχές Σεπτεμβρίου έλαβα τα πρώτα νέα για την αρρώστιά της.

Κατά την διάρκεια ενός σαφάρι, όπως λένε τις εξορμήσεις των λευκών στις άγριες αφρικανικές σαβάνες, η Άννα περιήλθε σε ληθαργικό κώμα την επομένη της διανυκτέρευσης σ’ έναν οικισμό Βουσμάνων.

Μετά από σύντομη νοσηλεία στο Κέηπ Τάουν και μια σχετική καλυτέρευση έφθασε στον Πειραιά συνοδεία γιατρού την πρώτη

Κυριακή του Νοέμβρη. Έκτοτε κλείστηκε στο σπίτι της στην Κηφισιά.

 Ομολογώ ότι τα νέα της επιδείνωσης με ξάφνιασαν μιας και στην συχνή μας αλληλογραφία τόνιζε ότι ο ερχομός στην Ελλάδα την ωφέλησε και ότι ανακτούσε τις δυνάμεις της με τρόπο σταθερό που ικανοποιούσε τους θεράποντες ιατρούς.

Το αραιό ψιλόβροχο πήρε να δυναμώνει όταν έφτασα στην πύλη της Ακτής Ξαβερίου. Στο  πλάι του δρόμου παραταγμένοι σε τακτική σειρά πέντε αραμπάδες περίμεναν το επόμενο αγώι. Χωρίς να τον αντιληφθώ ένας κοντός άνδρας με σκούρο δέρμα και χοντρό πανωφόρι βρέθηκε δίπλα μου και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο που ανασήκωνε το παχύ μαύρο μουστάκι σαν μικροσκοπική αυλαία πρόσφερε τις υπηρεσίες του σε λογική τιμή.

Ο αραμπατζής φόρτωσε την αποσκευή μου και με βοήθησε να βολευτώ στο σκληρό κάθισμα. Η βροχοσταλίδες τυμπάνιζαν στην επιφάνεια του πράσινου μουσαμά που σκέπαζε τα κεφάλια μας.

Η διαδρομή για την Κηφισιά πήρε ώρα, η βροχή δυνάμωσε και οι δρόμοι μετατράπηκαν σε λασπερό βούρκο.

Ο οδηγός μου φάνηκε επιδέξιος και φτάσαμε χωρίς απρόοπτα στην ψηλή καγκελόπορτα  με το μπρούντζινο μονόγραμμα των Βάγγερ και τον βαυαρικό λέοντα απομεινάρι του γενάρχη της οικογένειας που ήρθε στην χώρα ακόλουθος του Βασιλιά Όθωνα τρεις γενιές πίσω.

Η νεογοτθική έπαυλη δέσποζε στο φόντο του υδάτινου παραπετάσματος  σκοτεινή. Οι τερατόμορφες υδρορροές  στις άκρες της σκεπής γουργούριζαν σαν αίλουροι που παραμονεύουν το ανυποψίαστο θήραμα.

Στάθηκα κάτω από την βροχή για λίγα λεπτά περιμένοντας μάταια κάποιον υπηρέτη να με παραλάβει. Ύστερα από επαναλαμβανόμενα κτυπήματα στο κουδούνι έσπρωξα την πόρτα που παραδόξως ήταν ξεκλείδωτη και διέσχισα την αφώτιστη αλέα μέχρι την δρύινη εξώθυρα.   

Πριν απλώσω το χέρι στο μεταλλικό ρόπτρο μια λεπτή δέσμη φωτός έφεξε τις μαύρες σανίδες στο κατώφλι.   

Η πόρτα άνοιξε αργά. Ξεπρόβαλε η κεφαλή ενός γέρου  μισοκρυμμένη από το γυαλί μιας λάμπας πετρελαίου.  Χρειάστηκα λίγες στιγμές ν’ αναγνωρίσω τον Θωμά. Ο υπηρέτης ήταν χρόνια στο σπίτι αλλά μου φάνηκε εξαιρετικά αδυνατισμένος και ωχρός.

Τον χαιρέτησα εγκάρδια εκείνος όμως απάντησε μ’ ένα κοφτό νεύμα, με άφησε να περάσω και κλείδωσε πίσω μου.

Χωρίς να βγάλει λέξη με οδήγησε προς την σκάλα και τα δωμάτια της Άννας στον πάνω όροφο.

Δεν μπορούσα να μην προσέξω ότι τα ρούχα του οικονόμου έπλεαν στο σώμα του σα να ήταν ξένα.

Η εικόνα του κάτισχνου γέρου και το έρημο σπίτι με γέμισαν  ανησυχία ίσως και φόβο για την κατάσταση της αγαπημένης μου.

Η οικεία των Βάγγερ ήταν πάντα άψογη και το υπηρετικό προσωπικό διαλεκτό και ικανότατο.

Το παράξενο σκηνικό επιβάρυνε η πλούσια συλλογή αφρικανικών προσωπίδων και σαμανικών παραφερνάλιων  που κοσμούσαν τις προθήκες στο μακρύ χολ.

Ο πεθερός μου  θεωρούσε τον εαυτό του επιτυχημένο αρχαιοδίφη με λατρεία στις αφρικανικές παραδόσεις.

Στους κοινωνικούς κύκλους των Αθηνών κυκλοφορεί ακόμα ψιθυριστά η φήμη ότι ο Ξενοφών Βάγγερ διοργάνωνε μυστικιστικές τελετές και όργια όταν ήταν νεαρός εργένης σε τούτο το σπίτι.

Ποτέ δεν πίστεψα αυτές τις κακοήθειες παρά τον εκκεντρικό και επιδεικτικό χαρακτήρα του που θεωρούσα ίδιον της κάστας των πλουσίων. 

Φτάσαμε στην κάμαρα της μνηστής μου και ο Θωμάς με εγκατέλειψε στο σκοτάδι βουβός και ανέκφραστος.

Η έγνοια της Άννας με έκανε να ξεχάσω του καλούς τρόπους και να μπω στην κρεβατοκάμαρα μια δεσποινίδος χωρίς να κτυπήσω για να δηλώσω την παρουσία μου.  

Η πόρτα υποχώρησε παράγοντας έναν ανεπαίσθητο υγρό ήχο. Το μεγάλο παράθυρο ορθάνοικτο, έμπαζε παγωνιά και βροχή. Οι μακριές κουρτίνες ανέμιζαν γλύφοντας το πλάι της κλίνης.

Οι σποραδικές αστραπές αποκάλυπταν φευγαλέα την εικόνα του  χώρου.

Προχώρησα στο εσωτερικό και τότε την είδα.  Ξαπλωμένη με το κεφάλι γερτό και τα μάτια σφαλιστά έδινε την ψευδαίσθηση ότι κοιμόταν. Ψευδαίσθηση που συνέτριψε η λάμψη της επόμενης αστραπής με φρικιαστική ωμότητα.

Το αλλοτινό όμορφο πρόσωπο ήταν γεμάτο μικροσκοπικά έλκη που ανάβλυζαν ένα δυσώδες ωχροκίτρινο υγρό. Η λερή νυχτικιά ήταν διάτρητη και απ’ τις οπές ξεπρόβαλαν διάφανα πλοκάμια με κιτρινωπές κορφές που κινούνταν ρυθμικά σαν χορός θαλάσσιων ανεμώνων.

Λίγο κάτω από την κοιλιά της τα κεφάλια των πλοκαμιών κινούνταν με ταχύτητα και ανάμεσά τους φάνηκε το υπόλειμμα ενός ανθρώπινου χεριού.

Η αποτρόπαια εικόνα και η πτωματική μυρωδιά μ’ έκαναν να ξεράσω. Θόλωσα.

Βούτηξα τα χέρια μου ν’ αποδιώξω το λείψανο απ’ το σώμα της Άννας και   οι αηδιαστικές αποφύσεις τυλίχτηκαν πάνω μου. Οξύς πόνος με τίναξε στα πόδια του κρεβατιού. Σωριάστηκα σε κάτι μαλακό. Τα χέρια μου ακούμπησαν μια σπογγώδη επιφάνεια. Στράφηκα. Αντίκρισα το οστέινο χαμόγελο του ξεφτισμένου κρανίου κάποιας υπηρέτριας. Σηκώθηκα ουρλιάζοντας. Άρπαξα τους ώμους της Άννας. Τα δάχτυλά μου χώθηκαν στο μαλακό δέρμα που υποχώρησε σαν πυλός. Τραβήχτηκα, οι παλάμες ήταν καλυμμένες με το ψυχρό υλικό που κάποτε ήταν η ποθητή κοπέλα.

Μια λάμψη με τύφλωσε. Ο Θωμάς στεκόταν πίσω μου με την λάμπα κρατημένη  ψηλά.

Στο δεξί χέρι κρατούσε ένα χασαπομάχαιρο.

Χίμηξε πάνω μου με εκπληκτική ταχύτητα.

Ήταν δυνατότερος από ότι περίμενα. Παλέψαμε.

Η λάμπα έσπασε, φλόγες τύλιξαν τα σκεπάσματα. Το άγνωστο πύο λαμπάδιασε στο άγγιγμα της φωτιάς.

Άρπαξα το μαχαίρι και το έχωσα στον λαιμό του υπηρέτη. Παραπάτησε, ακούμπησε την φωτιά, έπεσε και άρχισε να καίγεται. Κανένας ήχος δεν βγήκε από το στόμα του.

Κατέβηκα τις σκάλες τρέχοντας. Με έπιασε ξαφνικός ίλιγγος και κατρακύλησα στα σκαλοπάτια.

Ξύπνησα εδώ.

 

Απόσπασμα αναφοράς του φρενοβλαβούς Δημητρίου Κομνηνού.

Δια το Άσυλο της Αγίας Ελεούσας

  Ο Ιατρός Γεώργιος Σωρός

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 1921     

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
wonderergr

Πολύ καλό. Μου άρεσε πολύ η γλώσσα σε σημείο να με ξενίζει λίγο που ήταν απόσπασμα αναφοράς. Δυσκολεύομαι λίγο να καταλάβω το τέλος. Μπορείς σε παρακαλώ να μου το εξηγήσεις λίγο;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλησπέρα, Ευάγγελε και χαίρομαι που μοιράστηκες την ιστορία σου μαζί μας.

Θα σου αναφέρω πρώτα κάποια πραγματάκια, τεχνικής φύσεως, πριν πάω στα ουσιαστικά.
Βλέπω μία μεγάλη έλλειψη σε κόμματα στο κείμενό όπως και κάποια λαθάκια (μάλλον τυπογραφικά) σε κάποιες εκφράσεις. Θεωρώ ότι αν το διαβάσεις φωναχτά, θα δεις κι εσύ μερικά σημεία στα οποία μία πιο προσεγμένη στίξη θα βοηθούσε.

Επίσης, κάποιες εκφράσεις δε δούλεψαν για μένα κατά την ανάγνωση (καταλαβαίνω ότι προσπαθείς να κρατήσεις ένα ύφος αφήγησης που ταιριάζει στην εποχή και το στυλ του αφηγητή αλλά ίσως παραήταν "ποιητικές" για κάτι τέτοιο).

Όσον αφορά την ιστορία, χτίζεις μία ωραία ατμόσφαιρα, μας δίνεις τον κόσμο και την εποχή πετυχημένα, μπαίνουμε λίγο απότομα στο ζουμί και στο τι απέγινε η αρραβωνιάρα του. Το κείμενο είναι μικρό, σίγουρα χωρούσε και παραπάνω και δεν ξέρω αν έχεις σκοπό να το συνεχίσεις. Οι περιγραφές σου είναι καλές αλλά ίσως, σε κάποια σημεία, παραπάνω κοφτές απ' ότι θα έπρεπε.

Είναι κομμάτι από κάτι μεγαλύτερο;
Καλή συνέχεια σου εύχομαι :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
VangVan

@wonderergr Καλημέρα Πέτρο, ευχαριστώ για τα σχόλια. Ο ήρωας της ιστορίας βρίσκετε σε ψυχιατρείο. Η αφήγηση είναι απόσπασμα της αναφοράς του ψυχιάτρου που τον παρακολουθεί.   Αν δε σε κάλυψα πες μου!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
VangVan

@Ballerond Καλημέρα Γιάννη, σε ευχαριστώ για τον χρόνο που διέθεσες να διαβάσεις το κείμενο. 

Σχετικά με την στίξη έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν έχω γράψει μεγάλο κείμενο στα ελληνικά 15 χρόνια. Λόγω δουλειάς γράφω και διαβάζω συνέχεια αγγλικά και έχω αποξενωθεί από την σύνταξη ελληνικών.  Αν δε σου κάνει κόπο μπορείς να μου επισημάνεις τις εκφράσεις που δε δούλεψαν κατά σε; Θα είναι μέρος μικρού διηγήματος.

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Χαίρομαι πάρα πολύ που γράφεις στα ελληνικά μετά από πολλά χρόνια και θεωρώ ότι με αυτό το δεδομένο τα έχει πάει πολύ καλά. Γενικά, τα Ελληνικά είναι δύσκολη γλώσσα ακόμα και για εμάς που ζούμε στη χώρα και τη χρησιμοποιούμε σχεδόν αποκλειστικά. Η ιστορία σου: στα καλά ανήκει το γεγονός ότι προκαλείς στον αναγνώστη έκπληξη, καθώς η όλη περιγραφή της αρραβωνιαστικιάς στην αρχή είναι σε τέλεια αντίθεση με αυτό που βρίσκει στο τέλος. το αρνητικό της ιστορίας: δε δημιουργείς εξ' αρχής κλίμα ιστορίας τρόμου και γι' αυτό το τέλος μοιάζει ασύνδετο. Κάποιο άλυτο μυστήριο στο γράμμα, ίσως, που να φανέρωνε ότι αυτός που το έγραφε ήταν κάποιο άλλο άτομο, πέρα από το γραφικό του χαρακτήρα, ώστε να δημιουργεί αγωνία στον αναγνώστη για το τι θα βρει ο πρωταγωνιστής στη συνάντησή τους. Θα μπορούσες να αφήσεις στην ιστορία και κάποια υπόνοια ώστε να φανεί ότι αφηγείται κάποιος ψυχικά άρρωστος

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
VangVan

@John Ernst Καλησπέρα Νίκο. Ευχαριστώ για τα σχόλια. Η αρχή είναι κάπως αδύναμη από άποψη δράσης/έκπληξης. Ήδη δουλεύω μια εναλλακτική αφήγηση σε αυτό το τμήμα. Αναφορικά με την επιστολή ο συγγραφέας δεν είναι κάποιο άλλο πρόσωπο αλλά η ίδια η κοπέλα. Λόγω της "ασθένειας" έχει μεταβληθεί ο γραφικός χαρακτήρας. Σκεφτόμουν να βάλω την σημείωση ότι πρόκειται για φρενοβλαβή στην αρχή αντί στο τέλος του κειμένου.

Υ.Γ. Ωραίο το Εργοστάσιο Μολυβιών!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

http://community.sff.gr/profile/7019-vangvan/  είναι σαφές ότι η γυναίκα έγραψε το γράμμα, αν έβαζες κάτι παράξενο στο περιεχόμενο αυτού θα ξεκινούσε ένα μυστήριο. Τη μορφή την εξηγείς με βάση την αρρώστια της, ο κεντρικός ήρωας δεν κατεβαίνει στην αποβάθρα με κανένα ερωτηματικό, κάτι που καθησυχάζει τον αναγνώστη σου

Share this post


Link to post
Share on other sites
VangVan

@John Ernst Καλημέρα Νίκο. Ο ήρωας έχει την αγωνία που θα είχε κάποιος για ένα άρρωστο οικείο πρόσωπο. Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να υπάρχει στο γράμμα κάποιο στοιχείο που θα μαρτυρούσε κάτι το παράξενο/υπερφυσικό για να εντείνει την αίσθηση της αγωνίας; Ευχαριστώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
33 minutes ago, VangVan said:

@John Ernst Καλημέρα Νίκο. Ο ήρωας έχει την αγωνία που θα είχε κάποιος για ένα άρρωστο οικείο πρόσωπο. Πιστεύεις ότι θα έπρεπε να υπάρχει στο γράμμα κάποιο στοιχείο που θα μαρτυρούσε κάτι το παράξενο/υπερφυσικό για να εντείνει την αίσθηση της αγωνίας; Ευχαριστώ.

ναι

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.