Jump to content
John Ernst

Λόγιος Ερμής

Recommended Posts

John Ernst

Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος
Είδος: τρόμος
Βία; ναι
Σεξ; όχι
Αριθμός Λέξεων: 3516 (μαζί με μικρές υποσημειώσεις)
Αυτοτελής; ναι
Σχόλια:για το 48ο διαγωνισμό σύντομης ιστορίας τρόμου, θέμα: εξορία. 
Αρχείο: Λόγιος Ερμής.docx

  • Like 7

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Καλημέρα, Νίκο.

Ομολογώ ότι είχα περιέργεια να δω πώς θα μπορούσες να γράψεις μία ιστορία τρόμου μιας και το sci-fi σου που διάβασα τον Ιανουάριο, είχε μερικά "τρομακτικά" στοιχεία.

Η αρχή είναι αρκετά ατμοσφαιρική, με βάζει στο κλίμα που θες οριοθετώντας την ιστορία στον Ερμή, τον πύργο του κι έναν χωρικό. Στη συνέχεια ακολουθούμε αποκλειστικά τον Ερμή και τις πράξεις του, για τις οποίες θα μιλήσω λίγο παρακάτω. Το στοιχείο του τρόμου υπάρχει άλλοτε φανερά κι άλλοτε υποβόσκει στον επιβλητικό πύργο. Είχες μερικές πολύ ωραίες εικόνες που προκάλεσαν ανατριχίλα (τις οποίες βέβαια άφησες κι ανεκμετάλλευτες γιατί ένιωθα ότι βιαζόσουν να τις κλείσεις για κάποιον λόγο).

Όσον αφορά τη γραφή και τα τεχνικά θέματα: Νομίζω ότι εδώ το κείμενό σου θέλει αρκετή δουλειά. Η γραφή σε αρκετά σημεία είναι κάπως ξύλινη, οι περιγραφές που κάνεις δεν στέκουν (όπως το σημείο που βρήκες τον ξεντεριασμένο χωρικό και διαπιστώνει ότι είναι νεκρός - no shit, Sherlock - κι εκεί με τον διάλογο με τους χωρικούς που θέλει δουλειά) και θεωρώ ότι άφηνες πολλά σημεία ανεκμετάλλευτα. Στον τρόμο γενικά βοηθάει να έχεις σωματοποιημένες περιγραφές και να παίζεις πολύ με αισθήσεις (και φυσικά όχι μόνο με την όραση).

Εν τέλει, δεν κατάλαβα και πολλά από την ιστορία. Ο Ερμής τους είχε σκοτώσει ή εκείνη η μαύρη φιγούρα; Κι αυτή η μαύρη φιγούρα τι συμβόλιζε αφού δεν υπήρξε κάποια άμεση αλληλεπίδραση μεταξύ τους; Οι χωρικοί, πέρα από άμεσα υποψήφια θύματα, τι ρόλο έπαιξαν; Γενικά πήρες πολλά πράγματα δεδομένα, μας τα παρουσίασες κι εμάς έτσι και πάνω σε αυτά προσπάθησες να χτίσεις μία ιστορία χωρίς θεμέλια. Το σημείο που μου άρεσε ήταν η αρρώστια του Ερμή και το πόσο ωραία την απέδιδες όσο προχωρούσε η πλοκή. Ενώ, οι ενέργειές του, με αποσυντόνισαν. Βλέπει τον χωρικό ξεντεριασμένο, απελευθερώνει το άλογο, του κλείνει τα μάτια και μετά τον παρατάει. Ξυπνάει στον πύργο, βλέπει τον άλλον παλουκωμένο και σκέφτεται να τον κατεβάσει όχι να σηκωθεί να φύγει ξέρω γω. Βλέπει την γριά με το τσιγκέλι στο μάτι, αρπάζει το πριόνι κι όλα καλά.
Γενικά οι αντιδράσεις του χαρακτήρα σου έπρεπε να αποκτήσουν κάποια βάση και να μην κινείται μόνο για να εξυπηρετήσει την πλοκή.

Στο σύνολο πάντως ήταν μία συμπαθητική προσπάθεια που όμως χρειάζεται, για μένα, αρκετό ρετουσάρισμα για να αποκτήσει την βαρύτηρα που πρέπει.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Νίκο, :)

Λοιπόν, το δίχως άλλο ηταν μια θετική προσπάθεια. Διαβασα την ιστορία σου ευχαριστα και το τέλος της με άφησε ικανοποιημενο. Στα προτερήματα της σίγουρα συμπεριλαμβάνω την σκοτεινή ατμόσφαιρα και την εξαιρετική απόδοση των περιγραφών. Συγχαρητήρια γι αυτο, θεωρώ πως καλύτερα δεν γινοταν σε ενα κειμενο των 3800 λεξεων. Στα αρνητικά συγκαταλέγονται, κατ εμε, το obscure του πράγματος (ισως παρελκομενο του χωρου που θυσιασες για την ατμόσφαιρα), οι flat αντιδράσεις του Ερμή καθε φορά που βλέπει κατι υπερφυσικό ή γκροτεσκο να λαμβάνει χωρα, με αποτέλεσμα να στερεις πόντους απο τον τρομο του αναγνώστη που βιώνει οσα διαδραματίζονται μεσα απο τα ματια του πρωταγωνιστή, η ελλειψη παντελους πληροφορίας για τον μαυροντυμενο άντρα, και ο μη ελκυστικος τίτλος.

Οπως και να χει, σίγουρα ηταν μια προσπάθεια που ( για μενα τουλάχιστον)  αποδεικνύει πως ο άνθρωπος που κρύβεται απο πισω της, κατέχει αρετές στη συγγραφή. Keep up the good work! 

Υγ: και καλή επιτυχία, εννοείται!:)

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Έχεις ακρίβεια θα έλεγα στον λόγο σου, κάτι που είναι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια εκφράζεις με σαφήνεια τις σκηνές σου, από την άλλη ο τρόπος έκφρασης σε πάει σε πιο δημοσιογραφικά μονοπάτια (εκείνο το "οι τελευταίοι" α λα the latter που κάπου το παραχρησιμοποιείς, για παράδειγμα). Επίσης, τσέκαρε (=γκούγκλαρε ή ψάξε σε καμιά γραμματική από το σχολείο) αν θες τι παίζει με τα τελικά νι, γιατί κάπου σου ξεφεύγουν (μπορεί να είναι κι από βιασύνη, στο αναφέρω επειδή δεν θυμάμαι την εμπειρία σου στο γράψιμο). Οι διάλογοι θέλουν δουλειά, είτε ήθελες να είναι σουρέαλ είτε όχι, πρέπει να είναι πιο καθαροί (αν το σουρεάλ ήταν ο στόχος σου, θέλει τσίμπημα γιατί έτσι ακροβατεί, σαν να μην είχες κι εσύ αποφασίσει). Το αυτό και για τους χαρακτήρες.

Η ιστορία, τώρα, είναι κομματάκι μπουκωμένη. Εϊναι σαν να πήρες μια ιστορία, να κράτησες όλες τις τρομοσκηνές/βασικές σκηνές της πλοκής σου και να τις έβαλες τη μια δίπλα στην άλλη, σκηνή, ξυπνάμε, σκηνή, πάλι χάνουμε τον χρόνο, νέα σκηνή, σαν να το διάβαζα σε fast forward. Στον τρόμο αυτό (αλλά και σε όλα τα είδη) δεν πολυδουλεύει, η ατμόσφαιρα θέλει τον χρόνο της για να απλωθεί, δεν αρκεί ένας πύργος και κινούμενα πτώματα για να τρομάξουμε. Οι εξηγήσεις στο τέλος με άφησαν με τις εξής απορίες:

Spoiler

 

1.Η μορφή ήταν ο Χάρος; Είχε κάνει κάποια συμφωνία μαζί του; Ήταν της φαντασίας του;

2. Δεν κατάλαβα τι παίζει με την ασθένειά του. Σαν επιληψία μου φάνηκε κάπως (με την ξαφνική δύναμη και τα κενά μνήμης), αλλά μου έμεινε κάπως ασαφές.

 

Τέλος, στα θετικά, η σκηνή με το άλογο ήταν φρικιαστική κι έβγαλε ακριβώς αυτό που ήθελες. Πάει να πει, αηδίασα λίγο τη ζωή μου. Οπότε nice job! :p Επίσης, αν και τετριμμένη, η ανατροπή μου άρεσε και κατά τη γνώμη μου λειτουργεί. Η ατμόσφαιρα μου θύμιζε Ακέφαλο Καβαλάρη (και περίμενα να πεταχτεί κάπου), αλλά δεν μπορώ να το εξηγήσω αυτό, ούτε να πω αν είναι καλό ή κακό για το διήγημα. Α, και μ' άρεσε και ο τίτλος (αν και περίμενα να αξιοποιούσες περισσότερο το λογοπαίγνιο/αναφορά), ο πιο γοητευτικός μάλλον του διαγωνισμού.

Καλή επιτυχία!

Υ.Γ. Η εξορία θα μπορούσε να είναι και πιο κεντραρισμένη στο διήγημα, ακόμη και να μην είχε αυτοεξοριστεί θα μπορούσε η ιστορία να είχε εξελιχθεί με παρόμοιο τρόπο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Τι αλλόκοτο που ήταν αυτό.

Λοιπόν, είχε τεχνικά θέματα και τα παρατήρησαν ήδη οι προηγούμενοι. Δεν ήταν ούτε όσο έπρεπε σαφές, αν υποθέσουμε ότι ήθελες να είναι, ούτε όσο έπρεπε σουρεάλ, αν υποθέσουμε ότι ήθελες να είναι. Είναι σαν να μην ξέρεις πού ακριβώς να το πας. Το πλαίσιο τώρα, χρονικά και γεωγραφικά, με παραπέμπει σε κάποιο κεφαλοχώρι επί Τουρκοκρατίας. Αν έτσι έχουν τα πράγματα επίσης το ήθελα πιο σαφές. Να φαίνεται πού και πότε βρισκόμαστε. Το Λόγιος Ερμής βέβαια πάλι εκείνη την εποχή φέρνει στο νου. Πολύ ωραίος ο τίτλος σου. α πολύ ωραίος. Βασικά η ιστορία σου είχε όλα μα όλα τα υλικά για να γίνει μια ξεγυρισμένη εμπειρία τρόμου. Δλδ το έχεις, αλλά πρέπει να το σμιλέψεις μπόλικο. Δούλεψε διαλόγους. Δούλεψε χαρακτήρες. Περιστασιακά στοιχεία ντοπιολαλιάς, δεν ξέρω αν με έπεισαν ή αν λειτούργησαν. Ομοίως όπως και με το σουρεάλ/ ασαφές ζήτημά σου. Μην ακροβατείς, αποφάσισε. Να είναι ή να μην είναι. Το μισό και το στο περίπου δεν κάνει δουλειά.

Μεγάλη φαντασία πάντως, μπράβο.

Καλή επιτυχία στο διαγωνισμό.

Edited by Ιρμάντα
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Ωραία ιστορία, όμως ξεκινάει λίγο κάπως. Η πρώτη πρόταση π.χ. θέλει αλλαγή. Επίσης ειδικά στην πρώτη παράγραφο, η πρόζα έχει κάποιες εκφράσεις που θυμίζουν έκθεση ιδεών (καταστώ καχεκτικό, επίπονο να τη χειρίζεται, θόρυβος που παρήγαγε).

Οι διάλογοι πρέπει να ζωντανέψουν λίγο. Ωστόσο, αν φύγουν οι ξύλινες φράσεις και στρώσουν κι οι διάλογοι, το κείμενο θα κυλάει άνετα κι η γραφή θα είναι καλή. Βασικά, από ένα σημείο και μετά στρώνει από μόνη της. Η σκηνή με το έντερο μου άρεσε.

Ο τρόπος που διαχειρίστηκες την έκπληξη δε λειτούργησε όσο θα μπορούσε. Εκεί που λέει να τον παρατήσουν ήσυχο, μετά που έχει δει τον ξαντεριασμένο, η συμπεριφορά του μου δημιούργησε ερωτήματα που δεν είχαν προοικονομηθεί. Ναι, στέκει έτσι όπως το εξηγείς στο τέλος, αλλά ως εκεί είχα χάσει προσωρινά την εμπιστοσύνη μου στο κείμενο. Νομίζω πως αυτό διορθώνεται εύκολα πάντως.

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Αυτή είναι μια ιστορία που ενώ είχε  τις προυποθέσεις να με κερδίσει, τελικά με προβλημάτισε και με άφησε ανικανοποίητο. Οι περιγραφές σου είναι σχετικά καλές, η γραφή σου δεν έχει προβλήματα που να με ενόχλησαν ιδιαίτερα, οι σκηνές φρίκης (και όχι τρόμου, αν εξαιρέσεις την σκηνή που ξυπνάει και είναι ένα αρκετά καλό jumpscare, για να δανειστώ έναν κινηματογραφικό όρο) είναι αρκούντως φρικιαστικές. Όμως με δυσαρέστησε η έλειψη χτισίματος ατμόσφαιρας αφου η πλοκή διεκπεραιώνεται τυπικά με συνεχόμενα στυγμιότυπα που όποια ένταση καταφέρνουν να δημιουργήσουν, την χαλάνε οι διαλόγοι, που σίγουρα θέλουν περισσότερη δουλεία και οι τελείως αφύσικες αντιδράσεις του ήρωα στις στιγμές φρίκης που συναντά. Επίσης σίγουρα το θέμα του διαγωνισμού για μένα είναι τελείως επιδερμικό εδώ, αφού και η μοναδική αναφορά του ήρωα στην αυτοεξορία που είχε επιβάλει στον εαυτό του(που πιο πολύ όμως μου φάνηκε φυγή παρά αυτοεξορία) να έλειπε δεν θα άλλαζε κάτι στην ιστορία.

Καλή επιτυχία!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Cassandra Gotha

Αυτό το διήγημα, μέσα στην απλότητά του, μου άφησε μία ευχάριστη αίσθηση στο τέλος (όχι γιατί ήταν τόσο ευχάριστο

σαν θέμα! :lol:). Χρησιμοποίησες ωραία τα στοιχεία της λαϊκής παράδοσης, χωρίς να μας πεις τίποτα για το πού και το πότε, κι αυτό ήταν πολύ καλό. μυστηριώδες και ατμοσφαιρικό.

Μίλησα για απλότητα: ε, να, κατάλαβα πολύ σύντομα τι έπαιζε. Αλλά ο μαυροντυμένος; Ωραίο εύρημα, αλλά δεν κατάλαβα ποιος ήταν (κάτι χάνω εδώ; Κάποιον συμβολισμό ίσως; Κάτι από τη λαϊκή παράδοση;).

Αυτή η απλότητα, όμως, δεν με απότρεψε από το να συγκεντρωθώ πλήρως στο κείμενο. Ναι, η ιστορία σου με συνεπήρε, αν και δεν με ενθουσίασε.

Κι εδώ ερχόμαστε στη γραφή: πολύ αποστασιοποιημένη, σε σημεία αμήχανη, λες πιο πολλά από ό,τι χρειάζεται και με άβολες λέξεις.

Αυτή η αποστασιοποίηση, βέβαια, είχε τον σκοπό της. Και ήταν το τι γινόταν (δεν μπορώ να πω άλλα χωρίς να σποϊλεριάσω, αλλά εσύ κατάλαβες). Καλό αυτό, αλλά νομίζω πως μπορούσες να βάλεις λίγη ζωντάνια ακόμα, χωρίς να χαλάσεις το εφέ του χαρακτήρα (που  ήταν πραγματικά επαγγελματικός χειρισμός).

Εκείνη η "αυτοφώτιστη σκηνή" με τα τσουκάλια και τη γυναίκα ήταν πολύ ζωντανή, την είδα. Νομίζω πως ήταν η καλύτερη εικόνα στο διήγημα, ανατριχιαστική και όμορφη ταυτόχρονα (εντάξει, υπήρχε κι ένα σουβλί, λεπτομέρειες ^_^).

 

Σου έχω και λίγες σημειώσεις.

:clover:

 

 

Λόγιος Ερμής σχόλια Κασσάνδρας.doc

  • Like 1
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Νίκο,

Δεν μπορώ να διαφοροποιηθώ από τους προηγούμενους.  Θα ξεκινήσω  λέγοντας ότι οι διάλογοι σου  θέλουν δουλειά. Ο αρχικός διάλογος με τον  χωρικό  στα δικά μου τα αυτιά ήχησε τελείως αφύσικος, το ίδιο κι ο διάλογος με τον ενομοτάρχη προς το τέλος. Και υποθέτω αν υπήρχαν κι άλλοι ουσιώδης διάλογοι ενδιάμεσα  μάλλον τα ίδια θα έλεγα. Θα έλεγα επίσης ότι ο λόγος είναι 'βαρύς' φορτωμένος/περιγραφικά μιλώντας πάντα, αλλά αυτό είναι τελείως προσωπική άποψη μιας και έχω κολλήσει  άσχημα τελευταία με  άλλου είδους βιβλία   και το μάτι μου έχει ξεσυνηθίσει.

Στα της ιστορίας,   πάνω-κάτω κι εγώ έχω τις ίδιες απορίες με τους παραπάνω. Μάλλον χρειαζόσουν   κάποιον χώρο παραπάνω θεωρώ. Επίσης η επεισοδιακή παράθεση των διαφόρων σκηνών  'φρίκης' (όχι όμως τρόμου)  δεν  κέρδισε ούτε εμένα.

 

Αυτά τα ολίγα από εμένα,

Καλή επιτυχία! 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Νίκο καλησπέρα,

Χαίρομαι που σε βλέπω και στον τρόμο.

Τι μου άρεσε:

  • Αυτό εδώ δεν είχε καμία σχέση με τη Νιρβάνα που μας είχες δώσει στον προηγούμενο διαγωνισμό. Οι περιγραφές σου είναι πολύ πιο όμορφες, η ατμόσφαιρα δουλεμένη και η γλώσσα πολύ καλύτερη. (όπως όλοι μας) Έχεις πολύ δρόμο ακόμα αλλά εγώ διέκρινα μια σημαντική βελτίωση και χαίρομαι γιαυτό. Να γράφεις.
  • Η ροή της πληροφορίας. Διαβάζοντας το κείμενο κρατάω σημειώσεις ώστε να μη ξεχάσω τα πράγματα που μου έρχονται κατά την ανάγνωση και χαμογελούσα γιατί όσο εξελισσόταν η πλοκή μου απαντούσες σε ερωτήματα που είχαν δημιουργηθεί πιο πάνω. Για παράδειγμα απορούσα γιατί ο Ερμής ήταν τόσο αδιάφορος ως προς τους φόνους. Άλλο πράγμα είναι το να μη φοβάσαι το θάνατο και άλλο το να είσαι κοινωνιοπαθής. Όταν όμως έδειξες και την μαγείρισσα (Θέλετε κάτι, Κύριε;) κατάλαβα ότι όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που ο Ερμής έχει δει ζωντανούς και πιθανότατα ότι είχαν σκοτωθεί με τρόπο παρόμοιο. Οι πράξεις του Ερμή έβγαλαν νόημα λιιιιιγο πριν το reveal και αυτό είναι το ιδανικό - να έχεις δηλαδή την υποψία και να έρθει το κείμενο και να στην επιβεβαιώσει.
  • Tο plot-twist: εκεί που νόμιζα ότι κάπως δαιμονιζόταν ο Ερμής μου τραβάς το χαλάκι κάτω από τα πόδια και μου λες: Τα χέρια του έγιναν και δικά του χέρια. Άρα υπήρξε μεταμόρφωση. Cool.
  • Έδωσες σημασία σε απλά πράγματα πριν μας τα φανερώσεις και σε μία σοβαρή ανάγνωση αυτό φαίνεται. Ένα γρήγορο παράδειγμα είναι το λάδι. Μας το αναφέρεις όταν λες ότι κοιτάει τη στάθμη του ο Ερμής και ύστερα ο χωρικός τον κατηγορεί ότι το λάδι που μετακινεί μέσα στη νύχτα είναι προκατάληψη Σουπερ - αν απλά έβαζες τον χωρικό να το λέει χωρίς να υπάρχει το λάδι μέχρι εκείνη τη στιγμή δε θα ήταν τόσο δυνατή εικόνα.

Τι δε μου άρεσε: (Με έχεις μάθει ελπίζω. Θα σε πρήξω στην ανάλυση της λογικής και της συνέχειας της ιστορίας σου):

  • Λίγα γραμματικά θέματα τα οποία άτομα με πολύ περισσότερη εμπειρία ανέφεραν πριν από εμένα.
  • Οι διάλογοι θέλουν λίγη δουλειά.
  • Μόνο μία πρόταση για να δεις τι εννοώ όταν λέω ότι έχεις λίγη δουλειά στην τεχνική:

“Το φεγγάρι και πάλι είχε προβάλει μέσα από τα σύννεφα κι έτσι στα αριστερά του μπορούσε να διακρίνει τη σκιά του πύργου του να προβάλλει μέσα από τα δέντρα.”

Θες να μας δώσεις εικόνες και χρησιμοποιείς λέξεις που έχουν να κάνουν με την όραση. Λογικό. Όμως ελπίζω ότι έτσι που στο πετάω στη μούρη γυμνό και απεριποίητο βλέπεις ότι δεν είναι και πολύ δόκιμο. Άσε που σαν εικόνα είναι τόσο δυνατή που μπορείς να το ξεχειλώσεις και να την κάνεις πίνακα αν θες.

Μπορείς να το αλλάξεις ελάχιστα:

“Το φεγγάρι και πάλι είχε ξεπροβάλλει μέσα από τα σύννεφα κι έτσι στα αριστερά του μπορούσε να διακρίνει τη σκιά του πύργου του μέσα από τα δέντρα.”

Ή μπορείς να το δέσεις υπέροχα με την ατμόσφαιρα - όσο αντέχει ο ψυχαναγκασμός σου (πρόταση για να δημιουργήσεις ατμόσφαιρα είναι αυτό, όχι υπόδειξη):

“Τα σύννεφα είχαν αραιώσει και το αδύναμο φως του φεγγαριού πολεμούσε ξανά το σκοτάδι του δάσους. Η σκιά του πύργου ξεχώριζε ανάμεσα στα δέντρα άχαρη, δυσοίωνη και επιβλητική.”

  • Το λάδι, πάλι: το προοικονομείς πάρα πολύ όμορφα, αλλά δεν μας λες γιατί.

Set up: Το έλεγξε για να δει αν είχε αρκετό λάδι για να κάψει (μας επισημαίνεις την ύπαρξη αυτού το αντικειμένου)

Remind: Το λάδι δεν πρέπει να το μετακινείς, ειδικά τη νύχτα! (μας εξηγείς τους κανόνες γύρω από αυτό το αντικείμενο - foreshadowing)

Pay off: ??????

Το κάνεις και με άλλα αντικείμενα αυτό, αλλά θα προσπαθήσω οι σχολιασμοί μου να είναι μικρότεροι από το κείμενό σου οπότε δε θα το κουράσω.

  • Πράγματα που ο φυματικός Ερμής κάνει δεν βγάζουν νόημα. Μας λες ότι όλη του τη ζωή είχε οικονομική άνεση και δεν αναφέρεις κάπου ότι έχει χάσει τα πλούτη του. Γιατί δεν έχει έναν υπηρέτη; Έστω μία καθαρίστρια. Εκείνη την εποχή ήταν κάτι πολύ συνηθισμένο και κάποιος που έζησε όλη του τη ζωή πλούσιος θα ήθελε στο τέλος της να έχει βοήθεια. Ακόμη όμως και να είχε την επιθυμία να είναι τελείως μόνος του ο Ερμής, γιατί να μένει στον όροφο; Όσο χάλια και να είναι στο ισόγειο, μας τον παρουσιάζεις τόσο αποκαμωμένο που δε στέκει να θέλει να ανεβαίνει τις σκάλες του πύργου 5 φορές τη μέρα.
  • Πως γίνεται να μην είχε καταλάβει ο Ερμής ότι οι φόνοι συνδέονται με τα κενά μνήμης του; Έστω ότι το αγνόησε τις πρώτες φορές που είχε γίνει με το κορίτσι, τον αμαξά του και την μαγείρισσα. Τώρα που συμβαίνει ξανά και μάλιστα έχει κενά μνήμης πριν από κάθε φόνο δε θα έπρεπε να το είχε υποπτευθεί; Από τη μία δε δείχνει σοκαρισμένος, σα να το ξέρει, από την άλλη στο τέλος μας δείνεις να καταλάβουμε ότι δεν έχει ιδέα τι γίνεται. Υπάρχει η υποψία ότι όλα αυτά τα κάνει για να αποκτήσει πάλι την υγεία του, ειδικά με το ποίημα στο τέλος αλλά δεν ένοιωσα ότι το εξηγείς πουθενά στο κείμενο.
  • Τα κενά μνήμης του δεν έχουν συνοχή. Έχουμε και εδώ τρεις φόνους αλλά ο Ερμής δεν είναι “εκεί” σε 4 περιστάσεις (αν υποθέσουμε ότι μετά τον φόνο του ενωμοτάρχη δε θα θυμάται τι έγινε πάλι).

Την πρώτη φορά όταν χάνει τις αισθήσεις του στη σκάλα πεθαίνει ο πρώτος χωρικός

Τη δεύτερη φορά όταν χάνει τις αισθήσεις του στην επιστροφή δεν γίνεται τίποτα

Την τρίτη φορά που κοιμάται πεθαίνει ο δεύτερος χωρικός

Την τέταρτη (;) φορά πεθαίνει ο ενωράρχης

Τα κενά του Ερμή είναι κλασικό plot device. Δεν είναι καλό να μην έχει συνέχεια ο τρόπος με τον οποί χρησιμοποιούνται τα plot devices.

Την πρώτη φορά κάτι τον βαράει στο κεφάλι

Τη δευτερη φορά απλά χάνεται και δεν παίρνουμε παραπάνω εξηγήσεις

Την τρίτη φορά κοιμόταν (;)

Την τελευταία φορά ήταν ξύπνιος και αντιλαμβανόταν τι συμβαίνει γύρω του, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Βάλε μία συνέχεια στον τρόπο με τον οποίο ξεκινάνε ή τελειώνουν ή έστω κάτι που τα πυροδοτεί Κάτι το οποίο θα δίνει το σύνθημα για ένα blackout και έναν επερχόμενο φόνο.

  • Μπορεί το plot-twist να μου άρεσε αλλά η μεταμόρφωση και ο μαυροντυμένος άντρας δεν μου άρεσαν ως ιδέα. Δεν κατάλαβα γιατί υπήρχε με αυτή τη μορφή (ή γιατί υπήρχε at all) και δεν κατάλαβα γιατί χρειαζόταν το σώμα του Ερμή για να διαπράξει τους φόνους, δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να διαπράττει τους φόνους, τίποτα. Ένοιωσα ότι το πέταξες στην ιστορία για να βγάλει νόημα το πως μπορούσε ένας φυματικός να διαπράξει τέτοια εγκλήματα αλλά δε το είχες στήσει καθόλου μέχρι εκείνο το σημείο (πλην της πρότασης του δεύτερου χωρικού: “Ο άνδρας το έκανε. Ο άνδρας με το μαύρο μανδύα…” το οποίο απλά με προετοίμασε να δω έναν άνδρα με μαύρο μανδύα και τίποτα άλλο.

Γενικά πολύ όμορφη προσπάθεια, με πολύ λιγότερα προβλήματα και πολύ πιο όμορφη γραφή. Μπράβο Νίκο.

Edited by Elli Sketo
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Γεια σου Νίκο,

Και ψυχολογικό θρίλερ και σπλάτερ, αυτά είναι… Ο Λόγιος Ερμής πολύ άρρωστος και στο σώμα και στην ψυχή, ο σωστός χαρακτήρας για μακάβρια κόλπα. Τα κίνητρά του δεν διακρίνονται καλά: το μίσος για τους φτωχούς χωρικούς ίσως; Κι όλα αυτά διαδραματίζονται σε έναν πύργο και στην εξοχή, τι ωραία! Μου αρέσει που τηρείς τους κανόνες ενός υποείδους, του giallo ( μιας μορφής  ψυχολογικού θρίλερ που μεσουράνησε στην Ιταλία στα 70ς και το υπηρέτησαν σκηνοθέτες όπως ο Ντάριο Αρζέντο), και τους μεταφέρεις σε μια ιστορία διαδραματιζόμενη στην ελληνική επαρχία. Διανθισμένο με παραδοσιακά τραγουδάκια κιόλας. Θα μπορούσε να είναι βέβαια κι ένας φόρος τιμής στον Πόε και στους μάστορες της γοτθικής ιστορίας. Μόνο ο τίτλος δεν μου άρεσε. Πολύ καλή προσπάθεια πάντως.

Καλή επιτυχία!

Edited by Γιώργος77
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.