Jump to content
Sign in to follow this  
Ballerond

Η βροχή σου

Recommended Posts

Ballerond

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης
Είδος: Τρόμος / θρίλερ
Βία; Ελάχιστη
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3831
Αυτοτελής; ΝΑι
Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 48ο διαγωνισμό διηγήματος Τρόμου με θέμα «Εξορία» . Αναμένω τα πολύτιμα σχόλιά σας ;)


 

Η βροχή σου.doc

Η βροχή σου.pdf

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Γιάννη, :)

Λοιπόν, αυτή ηταν μια συμπαθητική δραματική ιστορία. Τρόμος σιγουρα δεν ήταν, όμως ειχε αξιόλογες συναισθηματικες στιγμές, οπως στο σημείο που αγκαλιάζονται και φιλιουνται στη βροχη 

Spoiler

πριν το χαλασεις λιγο, με το bloody rain touch, αν και κατάλαβα τον λογο που το έκανες

Η αρχη του διηγήματος, σ εκεινο το σημειο με την επιστροφη απο τη δουλεια, δεν μου αρεσε. Για εναν περιεργο λογο, βρηκα περιττή τη σκηνη. Υπάρχουν αρκετουτσικα σημεία που η γραφη κλωτσαει

Spoiler

 Οπως το "οι μαζες αερα εκτοξεύτηκαν απο τα τύμπανα " ή το "κομμάτι απο κοκκινοψαρο ... σαν απομεινάρια απο ναυάγιο"

Κατα τ αλλά σε βρισκω πολυ βελτιωμενο στις εικόνες και στην περιγραφη των λεπτομερειων.  Χρησιμοποιησες καποιες δυνατες αναφορες. Το σοβαρότερο πρόβλημα ειναι η χρήση του θέματος. Που ειναι η εξορία; Μην μου πεις ο θανατος ειναι η εξορία. Γιατι δεν ειναι εξορία το μερος που πανε ολοι. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros

Γειά σου φίλε, Γιάννη.

Τελειώνοντας την ιστορία σου, έμεινα με μερικές απορίες. Οι κυριότερες ήταν κατά πόσο μπορεί να θεωρηθεί «τρόμου», ή που ακριβώς εντοπίζεται το θέμα του διαγωνισμού «Εξορία». Ωστόσο, όπως έχουμε συζητήσει χιλιάδες φορές, αυτά τα ερωτήματα μπορεί και να οφείλονται σε μια κακή ανάγνωση εκ μέρους μου.

Αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ για το είδος της ιστορίας σου είναι πως δεν με τρόμαξε, ή, για να το θέσω ακόμα καλύτερα, δεν με έκανε να νοιαστώ για τον Άγη. Ναι είχε κάποια στοιχεία που θεωρούνται «τρόμου», αλλά ήταν αχνά σε σχέση με τα υπόλοιπα βιώματα του Άγη. Καταλαβαίνω πως θες οι ιστορίες σου να είναι βιωματικές μέσα από τα μάτια του εκάστοτε πρωταγωνιστή, αλλά - κατά την προσωπική μου άποψη πάντα - για να γίνει αυτό θες το κατάλληλο σκηνικό.

Όσο για το θέμα «Εξορία», αν και καταλαβαίνω πως ο Άγης προσπαθεί να δραπετεύσει, ή να επιστρέψει, δεν μου γίνεται ξεκάθαρο πως πρόκειται για ένα συγκεκριμένο – ξεχωριστό -  μέρος που στάλθηκε εκεί από κάποιον ή κάποια κατάσταση. Εξόριστος γίνεσαι γιατί κάτι έπραξες, πίστεψες, ή υποστήριξες κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους.

Τέλος, ήθελα να σου πω πως έχεις μια μελαγχολία – που πολλές φορές ξεπερνάει τα όρια της κατάθλιψης – σχεδόν σε όλες τις ιστορίες σου. Η γραφή σου έχει ταλέντο και προοπτικές και κάθε φορά γίνεσαι όλο και καλύτερος. Αλλά η σιγουριά πως με αυτό το «στυλ» αρέσεις στον αναγνώστη δεν είναι πάντοτε καλή για σένα, ως συγγραφέα - προς θεού, δεν εννοώ πως "πουλάς μούρη". Πρέπει να πειραματιστείς και σε άλλα στυλ.  Θα ήθελα στο μέλλον να διαβάσω μια ιστορία σου με ένα «χαρούμενο» πρωταγωνιστή.

Καλή επιτυχία σου εύχομαι!

Edited by Christos.Antonaros
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Θα έλεγα ότι η ιστορία σου στα πλαίσια του διαγωνισμού, ούτε περισσεύει, ούτε υπολείπεται κάπου. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε και επειδή οι λεπτομέρειες κερδίζουν τις εντυπώσεις θα έλεγα ότι είναι μια άρτια ιστορία, που τη διάβασα προσεκτικά και δεν εντόπισα κάπου κάποιο λάθος. Μπράβο σου. 

στην ουσία του πράγματος ανοίγει εδώ ένα ζήτημα. θα ξεκινήσω με το σχόλια των @Mournblade και @Christos.Antonaros όπου λίγο ή πολύ θέτουν περιορισμό στον τρόμο, καθώς η ιστορία σου αναφέρεται στο θάνατο, σε κάτι που ζούμε καθημερινά, κάτι που όλοι θα βιώσουμε. και θέτω το ερώτημα, πόσο τρόμος είναι πχ το να σε κυνηγάει ένας καρχαρίας (γεγονός που πιστεύω δε θα μου συμβεί ποτέ), ενώ δεν είναι τρόμος το να βρεθώ σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα; Κατά αυτή την έννοια θεωρώ ότι είσαι μέσα και στην κατηγορία και στο θέμα

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Άρα το θα σε βρω στον παράδεισο είναι ταινία τρόμου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst
52 minutes ago, Mournblade said:

Άρα το θα σε βρω στον παράδεισο είναι ταινία τρόμου.

υπάρχει δυσκολία στο να τρομάξει κάποιος με το θάνατο, ιδίως όταν πρόκειται από παθολογικά αίτια. επίσης, είναι δύσκολο να δημιουργηθεί τρόμος γύρω από το χρόνο που περνάει και τη φθορά που αυτός φέρνει. για μένα αυτά τα ζητήματα είναι μια πρόκληση. στο παραπάνω κείμενο είδα μια οπτική που μου άρεσε, δε λέω, όμως, ότι με ικανοποίησε 100%

Edited by John Ernst
γραμματικά λάθη
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Μιλώντας κατ' αρχάς για μια ιστορία την οποία βρήκα αρκετά καλογραμμένη, για να μην παρεξηγηθούμε κιόλας, το πρόβλημα έγκειται στην έμφαση στο δράμα (βασικά, στην απουσία του τρόμου) και τη ''εύκολη'' λύση στη χρήση του θέματος. Δεν είναι κακό να είναι μια ιστορία συναισθηματική, ίσα ίσα. Όλους μας συγκινούν τέτοιες ιστορίες. Εμένα, πρώτον απ' όλους, εξού και η αναφορα στο Θα σε βρώ στον παράδεισο, μια από τις αξιομνημόνευτες ταινίες. Απλώς, ανήκουν στο section Άλλες Ιστορίες. Δεν είναι θέμα πρόκλησης, δεν είναι θέμα αποτυχίας του συγγραφέος να τη φέρει εις πέρας. Είναι θέμα πως ενώ κληθήκαμε να γράψουμε τρόμο, διαβάζουμε δράμα.Έχει συμβεί και κατά το παρελθόν, νομίζω, αν δεν με απατά η μνήμη μου. Καταλαβαίνω πως ο John γούσταρε να γράψει κάτι που θα έδινε βαρύτητα στους χαρακτήρες, επιχειρώντας να εγείρει στον αναγνώστη συναισθήματα λύπης και μελαγχολίας, μα δεν μπορώ να μην τονίσω το γεγονός πως αυτή του η επιλογή είχε τις εκπτώσεις του στην ιστορία, και εν γένει στο ίδιο το είδος που υποτίθεται πως εκπροσωπεί. Ένα είδος που βασίζεται σε γερά, ξεκάθαρα θεμέλια: στο αρχέγονο ένστικτο του φόβου και της επιβίωσης. Στα αρνητικά συναισθήματα της φρίκης και της απελπισίας, που θα έπρεπε να μεταδίδει στον ίδιο τον αναγνώστη. Και για να μην μακρυγορώ, μπορείς φυσικά να διανθίσεις μια ιστορία τρόμου με δραματικά στοιχεία, (όπως πχ συνέβη στο Silent Hill 2, αν το γνωρίζεις) αλλά η έμφαση που πρέπει να δώσεις, οφείλει να στέκεται πιστή στο πρώτο σκέλος, κι όχι το αντίθετο. Οφείλει να ενισχύει τα ζοφερά στοιχεία του τρόμου (ειδικά σε τόσο μικρό χώρο, μόλις 3850 λέξεις στη διάθεση σου) και να δίνει στον αναγνώστη αυτό που επιζητά, ένα διήγημα που θα τον κάνει να νιώσει άβολα έστω, και όχι το αντίθετο, μια ιστορία που θα τον μελαγχολήσει. 

Επίσης, ήθελα να συμπληρώσω, η εξορία, έστω και μεταφορικά μιλώντας, οφείλει να είναι μια ποινή. Ακόμη κι αν η πλοκή υπαινίσσεται πως ο θάνατος οδηγεί όλους, τον καθένα από εμάς, σε κάποιου είδους ξεχωριστής απομάκρυνσης και εξορίας, το τέλος του διηγήματος έρχεται σε σύγκρουση με αυτή τη θεώρηση. Το θέμα, θεωρώ, δεν δουλεύτηκε όσο θα έπρεπε. 

Anyway, αυτή δεν παύει να είναι η άποψη μου, κάτι που σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητα σωστή. Απλώς, πιστεύω, θα πρέπει να είμαστε περισσότερο πιστοί στο λογοτεχνικό είδος που εκπροσωπούμε. 

Edited by Mournblade

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Αρχικά, παιδιά, να σας ευχαριστήσω που, αν και συζητάτε, παραμένετε στο ζητούμενο, δηλαδή το διήγημα του Γιάννη. Είναι εύκολο τέτοιες συζητήσεις να ξεφύγουν κι εσείς μένετε πολύ όμορφα και πολιτισμένα στο θέμα, μπράβο σας.

Το διήγημα το έχω διαβάσει, αλλά δεν θα το σχολιάσω ακόμα, θα γράψω τις σκέψεις μου προς το τέλος, όπως πάντα. Ήθελα απλώς να πω ότι έχετε κι οι δύο μεγάλο μερίδιο δίκιου, κατά τη γνώμη μου. Ναι, ο θάνατος και η απώλεια είναι πολύ τρομακτικές καταστάσεις, ο Νίκος έχει δίκιο. Ναι, είναι πιο τρομακτικές καταστάσεις από μαγικά χταπόδια, βουρδούλακες, διαβόλια και τριβόλια. Μας τρομάζουν βαθιά τα πράγματα που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή, την ύπαρξη, την ανθρωπιά μας. Από την άλλη, κι ο Γρηγόρης έχει δίκιο στο ότι κάθε θεματική χρειάζεται κατάλληλο χειρισμό για να ταιριάξει σε ένα συγκεκριμένο είδος. Και ναι, π.χ. το "Θα σε Δω στον Παράδεισο", δεν είναι τρόμου, αλλά το "Limbo" είναι. Και τα δύο αυτά έχουν θεματικές συναφείς με την ιστορία του Γιάννη, αλλά ο διαφορετικός χειρισμός έχει δώσει σε κάθε περίπτωση διαφορετικό αποτέλεσμα.

Edited by elgalla
  • Thanks 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Morfeas

Με προβλημάτισες.

Μου αρέσει η γραφή σου, έχεις μερικές από τις πιο καλές σου φράσεις εδώ (π.χ. εκεί με τις πικρές κουβέντες), το κείμενο ρέει χωρίς ιδιαίτερους λόξυγκες. Κάπου με κούρασαν, βέβαια, οι πολλές αναφορές στη βροχή, ιδίως στους διαλόγους, που τους έκανε κάπως τσίζι ελληνιστί. Επικροτώ την προσπάθειά σου να δώσεις βάρος στο συναίσθημα, αλλά κάπου ξεπέρασες εδώ το όριο για εμένα, το αισθάνθηκα σχεδόν εκβιαστικό και δεν με άφησε να το διασκεδάσω. Ίσως μια νότα κυνισμού ή κάποια προβλήματα στη σχέση του ζεύγους να έδιναν μια πιο ρεαλιστική και λιγότερη εξιδανικευμένη εκδοχή.

Spoiler

Ωραία η ιδέα σου να δεις τον θάνατο ως εξορία, αν και οριακά εντός θέματος (και στο τέλος-τέλος η εξορία του ενός δεν εμποδίζει το σμίξιμό τους). Το διήγημα είναι περισσότερο μια κατάσταση, που σιγά σιγά αποκαλύπτεται στον αναγνώστη, και τον στόχο του για μένα τον καταφέρνει. Ίσως θα ήθελα να έχει έναν πιο φιλόδοξο στόχο, διαφορετικό ξετύλιγμα της πλοκής ή κάποια πρωτοτυπία που να δώσει μεγαλύτερη φρεσκάδα στην ιδέα (η ανατροπή με τη γριά λειτουργεί περισσότερο ως κερασάκι στην τούρτα κι εκεί βλέπω και δυνατότητες για να το κάνεις και πιο τρόμου αν θέλεις) . Ίσως να είναι πιο ενδιαφέρουσα επιλογή να επιμείνεις στην οπτική γωνία της Νίκης, γιατί εκείνη είναι που βιώνει τον τρόμο του χαμού του άλλου (ο οποίος btw φαίνεται να συμβαίνει ένα τέταρτο αφότου είχε στείλει το μήνυμα κι ο Άγης δεν είχε απαντήσει -κάτι ύποπτο, σύμφωνα με τη Νίκη-, κάτι που μπερδεύει σκηνοθετικά, όπως το γράφεις με τον κρότο) κι αργούμε να δούμε την οπτική της.

Τέλος, για το αιώνιο ζήτημα (ΠΑΛΙ ΦΑΝΤΑΣΥ ΡΕ ΓΙΑΝΝΗ; :p) δεν ξέρω για το είδος. Θα μπορούσα να φτιάξω τόπικ «Τι είναι και τι δεν είναι τρόμος; Υπότιτλος: Εμπορικότητα vs Πχοιότητα» αλλά ελπίζω να μεριμνήσουν άλλοι γι’ αυτό. Αν το είχα γράψει εγώ θα το θεωρούσα dark fantasy (έχω γράψει κάτι παρόμοιο και το είχα βάλει στη βιβλιοθήκη της φαντασίας). Από την άλλη χρησιμοποιεί tropes του τρόμου(αν και δεν είμαι φαν του "ονείρου" ή "κάτι σαν όνειρο(βλ. ανάμνηση παραλλαγμένη)"), ακόμη κι αν δεν είναι ο στόχος του να τρομάξει τον αναγνώστη. Στο ντεμί, λοιπόν.

Καλή σου επιτυχία!

Υ.Γ. Επειδή παραείμαι αυστηρός παραπάνω, για μένα είναι εφάμιλλο του διηγήματος του τελευταίου διαγωνισμού Σάι-Φάι. Η τελική γνώμη είναι θετική, αλλά για μένα όχι αντίστοιχη των δυνατοτήτων σου (που τις έχω δει σε άλλα διηγήματα, κι όχι μόνο στον Κόκκινο Κήπο).

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros
6 hours ago, John Ernst said:

λίγο ή πολύ θέτουν περιορισμό στον τρόμο, καθώς η ιστορία σου αναφέρεται στο θάνατο, σε κάτι που ζούμε καθημερινά, κάτι που όλοι θα βιώσουμε. και θέτω το ερώτημα, πόσο τρόμος είναι πχ το να σε κυνηγάει ένας καρχαρίας (γεγονός που πιστεύω δε θα μου συμβεί ποτέ), ενώ δεν είναι τρόμος το να βρεθώ σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, μακριά από τα αγαπημένα μου πρόσωπα; Κατά αυτή την έννοια θεωρώ ότι είσαι μέσα και στην κατηγορία και στο θέμα

Γεια σου φίλε john,

“Αυτό που με έκανε να αναρωτηθώ για το είδος της ιστορίας σου είναι πως δεν με τρόμαξε, ή, για να το θέσω ακόμα καλύτερα, δεν με έκανε να νοιαστώ για τον Άγη. Ναι είχε κάποια στοιχεία που θεωρούνται «τρόμου», αλλά ήταν αχνά σε σχέση με τα υπόλοιπα βιώματα του Άγη.”

Δε βλέπω να θέτω όρια στον τρόμο με το παραπάνω σχόλιο. Δεν ξέρω που το ‘δες και σε τι αποσκοπείς με την όλη συζήτηση. Προσωπικά βρίσκω πιο τρομακτικό να με κυνηγήσει καρχαρίας από το να ξυπνήσω σε έναν κόσμο που δεν έχει γυρισμό, κτλ. Γιατί; Ο καρχαρίας υπάρχει, ενώ το δεύτερο είναι μια εικασία. Κανείς δεν έχει γυρίσει από τους νεκρούς να μας πει τι γίνεται εκεί. Από την άλλη, αν googlάρουμε θύματα καρχαρία θα δούμε και θα διαβάσουμε τον τρόμο τους. Παρόλα αυτά, και τα δύο μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε ιστορίες, και όχι μόνο τρόμου. 

Όσο για το θέμα και τα λοιπά, λες την άποψή σου και την σέβομαι. Δε θα την σχολιάσω, όπως κάνεις εσύ.

Τέλος, ένα ερώτημα γενικό, καθώς είναι η πρώτη φορά που πέρνω μέρος σε διαγωνισμό του ΣΦΦ. Οι συγγραφείς κρίνουμε ή σχολιάζουμε τη δουλειά του συγγραφέα της εκάστοτε ιστορίας ή και τα σχόλια των υπολοίπων; Αν ναι, παρακαλώ πείτε μου να ξέρω.

Ευχαριστώ, καλή συνέχεια. 

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

@Christos.Antonaros

συζήτηση πάνω στο διήγημα μπορεί να γίνει από τους σχολιαστές, εφόσον αφορά το διήγημα.

  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

@Christos.Antonaros έχεις μπερδευτεί. Εγώ είμαι συγγραφεας του λόγιου Ερμή. Το κανονικό μου όνομα είναι Νίκος

Edited by John Ernst

Share this post


Link to post
Share on other sites
Christos.Antonaros
13 minutes ago, John Ernst said:

@Christos.Antonaros έχεις μπερδευτεί. Εγώ είμαι συγγραφεας του λόγιου Ερμή. Το κανονικό μου όνομα είναι Νίκος

Ναι, συγνώμη, ήμουν μεταξύ του πληκτρολόγιου και του ιού μου. ΕΊδα μετά το όνομά σ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Λοιπόν....

Ναι. Ωραίο. Αλλά όχι αρκετά σαφές....νομίζω.

Όχι η ανατροπή, (Οι Άλλοι, Οι Άλλοι) αυτό το περιμένεις. Προσωπικά δυσκολεύτηκα με την ποικιλόχρωμη γριά. Τι έψαχνε, είχα την εντύπωση ότι ο γέρος είναι κάποιου είδους προβολή του Άγη (δεν είναι οι ίδιοι, είναι; Αν ναι, πες το μας. Αν όχι, πάλι πες το μας.) Είναι νεκροί και οι δύο; Στο καθαρτήριο; Η ολοφάνερη διαφορετικότητα της άστεγης ηλικιωμένης από την Νίκη πάλι παραπλανά. Έχουμε τέσσερα πρόσωπα εδώ λοιπόν. Δείξ' το μας.

Μου άρεσε το κλειστό ξύλινο δωμάτιο. Όλα τα σουρεάλ οράματα στο καθαρτήριο, ή στο όποιο μέρος. Οι χαρακτήρες μία χαρά. Η βροχή ως συνδετικό, ή συνεκτικό κομμάτι της προσωπικής του κόλασης. Αναφέρθηκε ότι ίσως δεν είναι αυθεντικός τρόμος, δεν ξέρω. Η εικόνα στο ξύλινο δωμάτιο ήταν τρομακτική. Το κλείσιμο που περιγράφεις.

Εξορία βεβαίως; Ο άντρας της άλλης γυναίκας δεν είχε φύγει ακόμη, γράφεις κάπου. Τι είδους εξορία λοιπόν; Η χρήση του θέματος νομίζω δεν ήταν τόσο πετυχημένη.

Οκ, αυτά. Και όσα είπαν οι προηγούμενοι βεβαίως.

Καλή επιτυχία στον διαγωνισμό!

Edited by Ιρμάντα
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Καλή πρώτη πρόταση και ωραίο ξεκίνημα. Βελτιωμένο γράψιμο, στρωτό, περιγραφικό με ελάχιστους λόξυγκες. Υπάρχουν μερικοί αγγλισμοί, αλλά εντάξει, τίποτα σπουδαίο.

Αυτό που κάνεις στο δεύτερο μέρος μου άρεσε, προοικονομείς ύπουλα ότι κάτι θα γίνει. Στη συνέχεια, η ατμόσφαιρα χτίζεται σταδιακά και το κλίμα τρόμου μού έφερε λίγο σε Κινγκ. Το κείμενο είχε σασπένς ως το τέλος, αν και εκεί κάτι μου έλειψε. Ίσως φταίω εγώ, αλλά περίμενα κάτι διαφορετικό, μια έκπληξη ίσως; Πάντως με άγγιξε, ήταν στρωτό και συναισθηματικό.

Μπράβο, νομίζω πως είναι το αγαπημένο μου απ’ όλα τα κείμενά σου που έχω διαβάσει και η βελτίωση που βλέπω από κείμενο σε κείμενο είναι ραγδαία. Καιρός για μεγαλύτερα πραγματάκια μήπως;

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Γεια σου Γιάννη,

ωραίος τίτλος. Κοντρολαρισμένη ιστορία, πολύ καλός ο ρυθμός της αφήγησης. Πέρα από τα στοιχεία τρόμου που περιέχει, νομίζω ότι η μεγαλύτερη αξία του διηγήματος είναι ότι παρουσιάζει  με ακρίβεια τους φόβους και τις αγωνίες ενός ζευγαριού. Ίσως για κάποιους να είναι μειονέκτημα αυτό, αλλά το μεταφυσικό θρίλερ που διαβάζουμε σπρώχνει τις φρικτές οντότητες στο παρασκήνιο για να αποκαλύψει τις φρίκες που παραμονεύουν στην απλή, καθημερινή μας ζωή. Α, κι η σύνδεση με το θέμα του διαγωνισμού εμένα δεν φάνηκε κάπου. Θεωρώ ότι η παρομοίωση του θανάτου με εξορία δεν είναι άκυρη, αλλά κάπως υπερβολική για τα πλαίσια αυτού του συγγραφικού παιχνιδιού.

Καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα μοδεράτορα,

Αυτή  ήταν μία ιστορία που δεν με κέρδισε. Θα συμφωνήσω ότι πάει να εκβιάσει συναίσθημα σε κάποια σημεία και  προσωπικά στην δεδομένη περίοδο αναγνωστικά τουλάχιστον δεν μπορείς να μου  προσφέρεις κάτι χειρότερο. Θα συμφωνήσω κιόλας ότι ούτε εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με διήγημα τρόμου.

Δεν θα προσθέσω κάτι παραπάνω γιατί ό,τι και  να πω πηγάζει από μία διαφορετική προσέγγιση του πώς πρέπει να είναι μία ιστορία, άρα είναι καθαρά  υποκειμενική άποψη. Απλά, να,  τώρα είμαι σε μία  φάση που θέλω πλοκή πλοκή πλοκή.

Αυτά!

Καλή επιτυχία

Edited by jjohn
  • Thanks 1

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.