Jump to content
Disco_Volante

Εξόριστος Δαίμονας

Recommended Posts

Disco_Volante

Όνομα Συγγραφέα: Disco_Volante
Είδος: Υπερφυσικός τρόμος
Βία; Αρκετή
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 3850 (δίχως τον τίτλο)
Αυτοτελής; Ναι
Αρχείο: Επισυνάπτεται σε μορφή DOC.

Σχόλια: Η συμμετοχή μου στον 48ο Διαγωνισμό Διηγήματος τρόμου με θέμα "Εξορία".      

Εξόριστος δαίμονας.doc

  • Like 6

Share this post


Link to post
Share on other sites
John Ernst

Για αρχή ενδιαφέρουσα υπόθεση, όχι πρωτότυπη, αλλά δημιουργεί την ανατροπή που περιμένεις από την αρχή. Δυστυχώς, όμως, αποδείχτηκε μεγάλη για το μέγεθος που προοριζόταν η ιστορία κι έτσι κάπου προς το τέλος γίνεται βιαστική. Εκείνο που με χάλασε είναι οι λεπτομέρειες. 

Οι αντιδράσεις των πρωταγωνιστών δεν είναι φυσιολογικές

Spoiler

πχ: όταν πεθαίνει το πρώτο θύμα κανένας δε δείχνει να τρομάζει.

τη στιγμή που κόσμος πεθαίνει οι δύο άνθρωποι κουβεντιάζουν την υπόθεση με την ιστορία του δαίμονα, σαν να είναι σε καφετέρια και να πίνουν τον καφέ τους.

ο στρατιώτης κατεβαίνει με προσοχή τις σκάλες τη στιγμή που το τέρας αρπάζει το συνάδελφό του. 

χρησιμοποιείς υπερβολές 

Spoiler

σωρός από κάλυκες

το τέλος σου είναι μια προοικονομία που τη βάζεις άτσαλα.

Spoiler

τα επόμενα θύματα θα μπορούσες να τα αναφέρεις παραθέτωντας μια λεπτομέρια, πχ το χέρι του τέρατος που πιάνεται από τα χείλη του γκρεμού ή μια κραυγή που βγαίνει από την τρύπα

 

καλή σου επιτυχία

Edited by John Ernst
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mournblade

Καλησπέρα Βαγγέλη:),

Κατ αρχάς να σημειώσω πως σε βρίσκω πολύ βελτιωμένο στον ρυθμό και την απόδοση των περιγραφών. Οι κόποι σου αποδιδουν. Ατμοσφαιρικός κ λεπτομερειακος όσο χρειάζεται, με ενδιαφέρουσες εναλλαγές στα σκηνικά, όπως στις ταινίες. Δράση-φυσικά- και gore, το σήμα κατατεθέν σου. Ένα είδος που μεγάλη μερίδα του κοινού προτιμά. Το διήγημα θυμίζει πολυ το Thing,  χωρίς το copycat στοιχείο κ το θρίλερ του ποιός ειναι ο μολυσμένος. 

Μου άρεσε αρκετά και την ευχαριστήθηκα τολμώ να πω. Κάποια κλασσικά σου λάθη δεν τα έχεις αποφυγει, όπως την παράλειψη στην αποδοση της φρίκης κ του τρόμου στα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του Ντιτριχ που θυσιάστηκε για το τίποτα, και κάτι αχρείαστες βιασυνες στα συμπεράσματα που διεξαγουν οι στρατιωτικοί, αλλά και το φτωχό κινητρο του πρωην μεσιτη Κρειβεν. Είναι θεματα που λύνονται εύκολα, θεωρώ, με τη λογική πως θέλεις να παρουσιάσεις ενα σκηνικό τρόμου που δεν θα πολυσκοτισει τον αναγνώστη, και απλά θα θελήσει να τον ταξιδέψει στην Ανταρκτική, σε μια στρατιωτική επιδρομή που όλα πηγαν στράφι.

Anyway, αυτά τα ολίγα από εμένα, keep writing!

Υγ: και καλή επιτυχία!

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ιρμάντα

Συμφωνώ και με τους δύο προλαλήσαντες, Βαγγέλη.

Η ιστορία σου είναι νομίζω βελτιωμένη. Όχι τρελά πρωτότυπη ιδέα, αλλά ΟΚ, μέσα στο θέμα, γρήγορες αναλλαγές σκηνών και μπόλικη δράση. Ήθελα λίγο περισσότερες εξηγήσεις στα κίνητρα των ηρώων, ήθελα να αφήνεις παραγράφους μεταξύ των σκηνών (δλδ κενά. Από την τετ-α-τετ συνάντηση με το τέρας πετάς ενδιάμεσα την ιστορία του. Ήθελε σπάσιμο μεταξύ των παραγράφων εκεί.) Το σχέδιο με την πυρίτιδα επίσης αναμενόμενο, θα μου πεις, τι άλλο να έκαναν. Δεν ξέρω τι. Απλά ήταν υπερβολικά αναμενόμενο για τα γούστα μου. Πολύ έντονη η σκηνή με το τατουάζ, και δεν με πείραξε που μου θύμισε ανάλογες σκηνές από ταινίες. Η προοικονομία στο τέλος αρκετά άτσαλη. Βασικά θα το έβγαζα εντελώς αυτό. Γιατί να κάνεις προοικονομία, δηλαδή. Είναι σαν να μην ήξερες πώς ακριβώς να το τελειώσεις.

και τα γαμψά, βρώμικα νύχια από τα δάχτυλα χώθηκαν βαθιά μέσα στο δέρμα του: Μα, εννοείται το από τα δάχτυλα. Σκέτα γαμψά βρώμικα νύχια είναι αρκετό. Ή, το αίμα που υπήρχε μέσα της. Εννοείται και αυτό. Αίμα σκέτα να γράψεις φτάνει και περισσεύει. 

Το γάργαρο αίμα που αναβλύζει (γραφεις κάπου αλλού) δεν μου φάνηκε ιδιαιτέρως επιτυχημένο ως φράση.

Γενικώς, σε σχέση με το προηγούμενο κείμενό σου ετούτο εδώ μου άρεσε σαφώς περισσότερο. Συνέχισε την προσπάθεια. Κόψε την υπερβολή. Δούλεψε κίνητρα/χαρακτήρες/διαλόγους. Μόνο καλύτερος μπορείς να γίνεις δουλεύοντας.

Καλή σου επιτυχία στο διαγωνισμό.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Solonor

Το γράψιμο είναι βατό και οι διάλογοι/ατάκες χόλιγουντ είναι ψιλοεντάξει. Χαρακτήρες τόσο ανύπαρκτοι, που ακόμα κι όταν μπερδεύεις κι εσύ τα ονόματα, το κείμενο δεν επηρεάζεται. Πλοκή κλισέ που μόλις φάνηκε πως το πας σε b-movie-κυνηγού, με δυσκόλεψε να φτάσω ως το τέλος. Για μένα, με διαφορά η καλύτερή σου ιστορία.

  • Haha 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
Elli Sketo

Βαγγέλη καλημέρα,

Αυτό εδώ ήταν εύκολα το αγαπημένο μου κείμενο από εσένα. Πρόκειται για Monster mov εεεε monster διήγημα που πληρεί σχεδόν όλες τις προϋποθέσεις ώστε να είναι απολαυστικό.
Σχεδόν.

Τι μου άρεσε:

  • Η κλεισούρα και το στριμωξίδι της καταπακτής. Μου έβγαλε κάτι από fallout και περίμενα το deathclaw να πεταχτεί ανά πάσα στιγμή. Δεν με απογοήτευσες.
  • Το ότι σε πίστεψα. Όσων αφορά το τι έχει συμβεί τουλάχιστον, ήταν λογικό. Μυστικό υπόγειο Ναζί στην Ανταρκτική όπου πραγματοποιούνται πειράματα σε αθάνατο ον που μπορεί να σκοτώσει τα πάντα; Sounds legit.
  • Οι περιγραφές σου, μπορεί να ήταν τελείως κλισέ αλλά ακριβώς επειδή τις έχω δει και τις έχω διαβάσει παντού το μυαλό μου συμπλήρωνε τα κενά και δούλευε συνεχώς δημιουργώντας εικόνες ανατριχίλας και μπόλικης δράσης.
  • Το τέρας σου - και ο τρόπος που μας το παρουσίασες τμηματικά και όχι απότομα. Φαίνεται ότι σε αυτό έδωσες σημασία και το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό. Ευγε. 
  • Ο τρόμος σου, μου άρεσε ακριβώς επειδή ήταν κλισέ. Ένιωθα πως προσπαθούσες να τακτοποιήσεις όλα τα κλισέ των ταινιών θρίλερ της δεκαετίας του 90. Το μόνο που έλειπε ήταν ο μαύρος και η ξανθιά. Κάτι σαν το cabin in the woods - μόνο που δεν το γύρισες δια της μούρλας όπως η συγκεκριμένη ταινία στο τέλος.

Αυτά που δεν μου άρεσαν τόσο πολύ:

Πριν αρχίσω, ένα σαρδαμ στα ονόματα: “«Δεν έχετε ιδέα τι συμβαίνει. Πρέπει να μείνουμε!» του φώναξε ο Ράιγκερ.
«Εσείς θα μείνετε σίγουρα», του απάντησε ο Ράιγκερ και έκανε νόημα στον Ντίτριχ.

  • Προβλήματα που αφορούν την συμπεριφορά των χαρακτήρων σου όπως αναφέρθηκαν πιο πάνω. Θα μπορούσα εύκολα να το χάψω ότι είναι σκληραγωγημένοι γ@μι@δε$ αν μου το έδειχνες έστω και λίγο. Δε θέλει πολύ Βαγγέλη, μια φράση στην αρχή - να αναφέρουν κάτι για κάποια μάχη που είχαν τραβήξει τα πάνδεινα ή ότι κάποιον τον είχαν πιάσει και τον είχαν βασανίσει και δεν καταλαβαίνει από φόβο ή ακόμη και αυτό του Ντίτριχ, ότι δηλαδή δεν είχε κάνει πίσω ποτέ σε μάχη, γιατί να μας το πετάξεις τελευταία στιγμή; Βάλτο λίγο πιο πάνω σε έναν διάλογο ώστε να έρθει πιο φυσικά. 
  • Στεγνοί διάλογοι που δεν προδίδουν τρόμο ή έστω στρες. Ο τρόμος είναι μεταδοτικός. Αν φοβηθούν οι στρατιώτες σου για τη ζωή τους θα φοβηθώ και εγώ. Αν τους έχεις παρουσιάσει σκληρούς και σιγά-σιγά τους έβλεπα να καταρρέουν και να χάνουν το θάρρος τους η επίδραση του τρόμου θα ήταν πολύ μεγαλύτερη και θα με τραβούσε πολύ περισσότερο το κείμενο.
  • Το exposition για το backstory του τέρατος μας το έδωσες με πολύ κακό τρόπο. Μου άρεσε που παρεμβάλλονταν σκηνές μάχης ανάμεσα στον μονόλογο του Κρέιβεν αλλά δε κατάφερες να τα δέσεις πολύ καλά, με αποτέλεσμα στην πρώτη ανάγνωση να έχασα αρκετές λεπτομέρειες. Γενικά είναι μια τεχνική που χρησιμοποιείται πολύ στον κινηματογράφο ώστε να δοθούν πληροφορίες και να μη βαριέται ο θεατής αλλά θα μπορούσες να τις μοιράσεις μέσα στο κείμενο πιο όμορφα και να μη μας τις πετάξεις στη μούρη με αυτό τον τρόπο. Φυσικά μπορείς να φτιάξεις και αυτό που έχεις ήδη κάνει. Πάντως σε αυτό το σημείο κάτι πρέπει να γίνει γιατί το κείμενο χάνει τη ροή του και οι πληροφορίες γίνονται σαλάτα.

Γενικά, αν και σε απόλαυσα ίσως για πρώτη φορά τόσο πολύ, το διήγημα σου ήταν σαν πρόχειρη ταινία τρόμου που την ξέχυσε το Χόλιγουντ στις αίθουσες μέσα σε νεκρή περίοδο. Θα μπορούσες, αν ήθελες να ακολουθήσεις μερικές από τις συμβουλές και να το βελτιώσεις πολύ. 

Κλείνοντας να πω κάτι που έχει ειπωθεί πάρα πολλές φορές:
Η συγγραφή δεν είναι κινηματογράφος, όπως και τα video games δεν είναι κινηματογράφος. Μη είσαι τόσο David Cage. Έχεις κάποια πολύ όμορφα στοιχεία - αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι γράφεις και ότι δεν σκηνοθετείς. Άμα δουλέψεις πάνω σε αυτά είμαι σίγουρη πως έχεις να μας δώσεις πολύ όμορφες ιστορίες.


 

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
Γιώργος77

Γεια σου Βαγγέλη,

Γάργαρο, κατακόκκινο αίμα. Αίμα αθώων που θα βάψει τον πάγο κόκκινο: Πολύ καλές  εκφράσεις. Καλογραμμένο διήγημα, θυμίζει παλιές, καλές ταινίες δράσης και τρόμου. Το πρόβλημα που διακρίνω είναι ότι προσπαθείς να παραμείνεις πιστός στην κινηματογραφική συνταγή και δεν προσθέτεις κάποιες πινελιές, που θα έδιναν στο διήγημα πρωτοτυπία. Για παράδειγμα, θα μπορούσες να εστιάσεις στο ναζιστικό παρελθόν των καταδρομέων, να κάνεις κάποια αναφορά στους γιατρούς των στρατοπέδων συγκέντρωσης ή να βάλεις το  τέρας να ανοίγει διάλογο με τους διώκτες του. Κάποιες λεπτομέρειες δηλαδή που θα έκαναν την ιστορία δικιά σου , κι όχι παραλλαγή παλιών, πετυχημένων συνταγών.

Καλή επιτυχία!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond

Γεια σου, Βαγγέλη.

Ομολογώ ότι με δίχασες. Όχι όσον αφορά την ιστορία, γι' αυτήν είμαι σίγουρος τι γνώμη έχω, όσον αφορά για το τι σχόλια θα σου κάνω. Μου θυμίζεις ένα μικρό παιδάκι το οποίο κάνει μία σκανταλιά, του δείχνουν οι γονείς του πώς να το κάνει καλύτερα κι αυτό επιμένει και κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. Το παιδάκι μεγαλώνει, πλέον δεν έχει λόγο να κάνει αυτήν την σκανταλιά αλλά όχι μόνο την κάνει, αλλά την κάνει με τον ίδιο ακριβώς λάθος τρόπο.

Σκέφθηκα στην αρχή να σε τρολάρω. Δε μπορούσα να καταλάβω τον λόγο που επιμένεις σε ένα ολόιδιο μοτίβο σε ό,τι ιστορίες διαβάζω από εσένα. Μετά σκέφθηκα να απαντήσω σοβαρά μιας και παρατήρησα ότι αρκετός κόσμος είδε αρκετά (βλέπεις τη χρήση του αρκετά, έτσι;) πράγματα τα οποία ήταν καλύτερα από παλιά σου δείγματα. Τέλος, αποφάσισα να γράψω ένα καλοπροέραιτο σχόλιο το οποίο μάλλον θα αγνοήσεις, όπως κάνεις συνήθως, αλλά έχω μία ελπίδα ότι ίσως το λάβεις υπόψιν σου.

 

Η ιστορία δε μου είπε τίποτα. Απολύτως. Δε με ένοιαζε καθόλου, ούτε οι χαρακτήρες, ούτε η πλοκή, ούτε ο δαίμονας, τίποτα. Αυτό όμως δεν έχει ΚΑΜΙΑ σημασία μιας κι είναι καθαρά θέμα γούστου. Ξεκάθαρα. Εσύ θα γράφεις ό,τι γουστάρεις κι όπως γουστάρεις. Η πρόζα σου θέλει δουλειά (αλλά φτιάχνεται), οι ευκολίες της πλοκής το ίδιο (αλλά φτιάχνονται), οι περιγραφές επίσης (αλλά φτιάχνονται). Αυτό που όμως πρέπει να αλλάξεις δραστικά όταν γράφεις μία ιστορία είναι το πόσο σε νοιάζουν οι χαρακτήρες της. Γιατι εμένα μου δείχνεις ότι δε νοιάζουν καθόλου. Είναι άψυχα κρέατα τα οποία πετάς για σφαγή για να γεμίζεις λέξεις.

 

Σου αρέσουν ταινίες όπως το Independence Day και το Die hard π.χ. σωστά; Κι εμένα. Τις αγαπώ. Ξέρεις γιατί; Όχι επειδή έχουν καλές μάχες κι εφφέ (και γι αυτά) ούτε επειδή έχουν χαβαλετζίδικη ατμόσφαιρα (και γι' αυτό). Αλλά επειδή έχουν αξιομνημόνευτους χαρακτήρες. Χωρίς ιδιαίτερο βάθος, χωρίς τρελούς προβληματισμούς, αλλά έχουν. Ξεχωρίζουν. Ο Will Smith ξεχώρισε για τη μπουνιά στον εξωγήινο και το "Welcome to Earth". Ο Bruce Willis για το "Yippi kae yei" - ή όπως σκατά γράφεται. Υπήρχαν εκει για να εξυπηρετήσουν την πλοκή αλλά ΞΕΧΩΡΙΣΑΝ!

Σε εσένα, δεν ξεχωρίζει κανένας. Μπερδεύεις τα ονόματά τους αλλά δεν νοιάζει κανέναν. Εϊναι όλοι το ίδιο generic, άχρωμοι κι άοσμοι.

Θέλεις να είναι bad-ass λοκατζήδες που ξεσκίζουν δράκο με τα δόντια; Κανένα θέμα, δώσε τους ένα στοιχείο να ξεχωρίζουν. Βάλε τον έναν να τραυλίζει, τον άλλον να ακονίζει τα δόντια του με σουγιά, τον τρίτο να σκίζει τα πάντα αλλά να φοβάται κατσαρίδες, τον τέταρτο να πετάει κρύα αστεία, κάτι ρε παιδί μου να τους διακρίνουμε.

Βάλε μία γυναίκα που πάει στη μάχη με κολλητό φόρεμα το οποίο μεταμορφώνεται σε στολή βατραχάνθρωπου, ένα πιτσιρίκι το οποίο γλύφει ένα γλειφιτζούρι το οποίο δεν τελειώνε ποτέ (αρκετά creepy αυτό), γαμημένες ιδέες υπάρχουν, κάνε κάτι να τους ξεχωρίζεις!

Δώσε μου έναν λόγο να νοιαστώ για την ιστορία σου. Το αν θα μου αρέσει ή όχι, είναι δικό μου θέμα. Αλλά πρέπει να μου δείξεις ότι αρέσει σε σένα κι ότι ενδιαφέρεσαι. 

Αλλιώς γιατί να ενδιαφερθώ εγώ;

 

Καλή επιτυχία!

 

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Καλησπέρα Βαγγέλη,

Αν και  δεν είναι κάτι το εντυπωσιακό,  είναι -και με διαφορά μάλιστα- η καλύτερη ιστορία που έχεις ανεβάσει  στο φόρουμ. Η ροή είναι καλή, η γραφή  είναι νορμάλ. Η δράση δεν με κέρδισε γιατί δεν  πολύγουσταρω έτσι κι αλλιώς, αλλά γενικά την διάβασα ευχάριστα.  Και εσύ ούτε κατά διάνοια δεν πατάς πάντως στον τρόμο.

Το θετικό είναι ότι η πλοκή επιτέλους   ΧΩΡΑΕΙ στις 3850 λέξεις και δεν  μας σερβίρεις  μία  περίληψη της γραμμένη στο πόδι. Επίσης λοίπουν οι πολλές υπερβολές που ταλάνιζαν άλλες ιστορίες σου.

Εντάξει η πλοκή  είναι  τίγκα κλισέ, η εξέλιξη  τίγκα αναμενόμενη, αλλά διαβάζεται ρε φίλε, χωρίς να σκοντάφτει πουθενά. Υπάρχουν θεματάκια αναληθοφάνειας κατ`ὲμέ αναφορικά με τα κίνητρα (Δηλαδή ο άλλος αφού έχουν αποτύχει τόσοι και τόσοι πάει και μπουκάρει με 5-6 άτομα μέσα;)

Θα διαφωνήσω πάντως  λίγο με το παραπάνω ποστ,  μια που  το είδος της ιστορίας είναι τέτοιο που δίνει λίγο  ελεύθερο στους  χαρακτήρες  να λειτουργήσουν σαν κινούμενα σκηνικά, αφού έτσι και αλλιώς πεθαίνουν  ο ένας μετά τον άλλον. Αν πήγαινε να γράψει άλλο είδος ή  μας  έγραφε  πάλι κάτι όπως οι  προηγούμενες προσπάθειες του,  σίγουρα θα έλεγα διαφορετικά πράγματα για την παντελούς έλλειψη προσωπικότητας, αλλά γενικά οκ. Έχουμε ένα b-movies ταινιάκι. 

Αυτά!

Για μένα -και παραξενεύομαι μέχρι κι εγώ ο ίδιος που το λέω- είναι από τις καλύτερες ιστορίες του διαγωνισμού.

Μπράβο για την τεράστια βελτίωση. Μακάρι να βελτιώσεις  τώρα και  το forum etiquette σου και να μην ανοίγεις θέματα   κάθε φορά για τον  τρόμο και αν τον  προτιμάμε  ποιοτικό ή όχι.

Καλή επιτυχία!

Edited by jjohn
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond
1 hour ago, jjohn said:

Θα διαφωνήσω πάντως  λίγο με το παραπάνω ποστ,  μια που  το είδος της ιστορίας είναι τέτοιο που δίνει λίγο  ελεύθερο στους  χαρακτήρες  να λειτουργήσουν σαν κινούμενα σκηνικά, αφού έτσι και αλλιώς πεθαίνουν  ο ένας μετά τον άλλον. Αν πήγαινε να γράψει άλλο είδος ή  μας  έγραφε  πάλι κάτι όπως οι  προηγούμενες προσπάθειες του,  σίγουρα θα έλεγα διαφορετικά πράγματα για την παντελούς έλλειψη προσωπικότητας, αλλά γενικά οκ. Έχουμε ένα b-movies ταινιάκι. 

Υπάρχει είδος ιστορίας όπου οι χαρακτήρες πρέπει να έχουν απουσία οποιασδήποτε προσωπικότητας και να κινούνται σαν χάρτινες φιγούρες;

Εντυπωσιάζομαι στο τι μαθαίνει κανείς μετά από τόσο καιρό...

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn
23 minutes ago, Ballerond said:

Υπάρχει είδος ιστορίας όπου οι χαρακτήρες πρέπει να έχουν απουσία οποιασδήποτε προσωπικότητας και να κινούνται σαν χάρτινες φιγούρες;

Εντυπωσιάζομαι στο τι μαθαίνει κανείς μετά από τόσο καιρό...

Δεν είπα αυτό:

Είπα  ότι γράφοντας στο συγκεκριμένο είδος δίνει λίγο το(οκ αυτό το ξέχασα) ελεύθερο στο να μην έχουν τόσο βάθος οι χαρακτήρες. Δεν είπα ότι σώνει και καλά  όποιος γράφει σε αυτό το είδος πρέπει να ξεχνάει τους χαρακτήρες και να αφοσιώνεται στη πλοκή/δράση κτλπ. Σε αυτό το είδος η  απουσία καλών χαρακτήρων  μπορεί να  αντισταθμιστεί ελαφρώς.  Και πράγματι για μένα αυτό συνέβη με αυτή την ιστορία. Ίσως ήμουν και λίγο πιο θετικός απ ό,τι έπρεπε επειδή  είδα βελτίωση και δεν την πολυπερίμενα...

Όταν όμως όλα  είναι μπέρδεμα όπως στις προηγούμενες ιστορίες του Βαγγέλη, τότε  εκτός από όλα τα άλλα αρνητικά, θα σταθώ  και στην απουσία χαρακτήρων κτλπ. 

Προσωπικά  το  δικό μου αγαπημένο είδος ιστορίας  είναι το λεγόμενο locked room mystery και εκεί πέρα οι χαρακτήρες  έχουν ελάχιστο βάθος. Αν έχεις χρόνο, σου προτείνω Την Τέταρτη Πόρτα  από Paul Halter (εκδόσεις Διόπτρα) που είναι σε τέτοιο στυλ για να αλλαξοπιστήσεις κι εσύ :p Δεν το έχω διαβάσει, αλλά  πιστεύω ο Παυλάρας δεν θα σε  απογοητεύσει...

Υ.Γ Αν δεν σου αρέσει,  σου αγοράζω  το αντίτυπο σε δύο μήνες :p

 

Edited by jjohn

Share this post


Link to post
Share on other sites
elgalla

Καλημέρα, Ντίσκο. Τα πολύ αναλυτικά μου σχόλια θα τα βρεις στο αρχείο που επισυνάπτω, σου συνιστώ να το κοιτάξεις γιατί θα βοηθήσει πολύ να καταλάβεις τα όσα θα σου γράψω εδώ. Σου έχω σημειώσει με πράσινο τα κλισέ, με γαλάζιο τις επαναλήψεις και με μωβ τα σημεία στα οποία οι χαρακτήρες σου δείχνουν συναίσθημα.

Στα θετικά:

- Επικεντρώθηκες σε μία ιδέα.

 

Στα αρνητικά:

- Το κείμενό σου είναι τίγκα στις επαναλήψεις. Θα το καταλάβεις κι από το οπτικό αποτέλεσμα όταν ανοίξεις το συνειμμένο αρχείο, αλλά, ενδεικτικά, θα σου πω ότι χρησιμοποιείς: όπλο (21 φορές), αρκετά (14 φορές), συνταγματάρχης (29 φορές), πλάσμα (16 φορές), άνδρες/άντρες (15 φορές), διάδρομος (17 φορές). Και άλλα πολλά τα οποία δεν έκατσα να μετρήσω. Έχω σημειώσει, πιστεύω, τα περισσότερα πάνω στο κείμενο, αλλά σίγουρα μου ξέφυγαν και κάποια.

- Συναφές με το παραπάνω είναι το ότι κατάφερες να χρησιμοποιήσεις 21 φορές τη λέξη όπλο, αλλά, σε 3.850 λέξεις δεν έκανες τον κόπο να αναφερθείς σε συναισθήματα των χαρακτήρων παραπάνω από 8(!) φορές. Μάλιστα, fun fact, οι τέσσερις από τις οκτώ δηλώνουν είτε ψυχρή αντιμετώπιση μιας κατάστασης είτε σχετίζονται με το κρύο: "εντελώς ψυχρά", "με παγωμένο βλέμμα" το αίμα του πάγωσε", "απάντησε ψυχρά". Οι υπόλοιπες τέσσερις είναι "ανήσυχος", "νευριασμένος", "έντονα το αίσθημα του φόβου", "σε έντονο ύφος". Με άλλα λόγια, παγιδευμένοι στην Ανταρκτική, με ένα πλάσμα που τους ξεκληρίζει έναν-έναν, οι χαρακτήρες σου δεν δείχνουν ίχνος συναισθήματος, ίχνος φόβου, είναι απλώς ψυχροί και ίσως λίγο ανήσυχοι.

- Ο Κρέιβεν και ο ρόλος του στην ιστορία. Για ποιον λόγο ένας πρώην μεσίτης να θεωρεί ότι έχει τη γνώση και την κατάρτιση να μελετήσει ένα τέτοιο πλάσμα; Πώς έπεισε τον Γερμανικό στρατό να τον βοθήσει; Αν δεν είναι στρατιώτες και είναι μισθοφόροι, με τι λεφτά χρηματοδότησε αυτήν την πανάκριβη αποστολή ο Κρέιβεν, πόσο καλός μεσίτης ήταν πια; Κι αν είναι μισθοφόροι γιατί λένε τον Ράιγκερ "συνταγματάρχη";

- Ο παγανισμός δεν έχει καμία σχέση με δαίμονες.

- Ο γυμνός συνταγματάρχης στους -32 βαθμούς μάλλον θα είχε πεθάνει πριν τον αρπάξει το τέρας.

- Πάρα πολλά κλισέ, κυρίως κινηματογραφικά, αλλά και κλισέ προτάσεις.

- Ανύπαρκτοι χαρακτήρες, ανταλλάξιμοι μεταξύ τους, χωρίς τίποτα να τους ξεχωρίζει.

- Η στίξη σου έχει προβλήματα.

- Ο τίτλος είναι spoiler.

- Υπάρχουν αρκετοί αγγλισμοί και άστοχες εκφράσεις.

 

Και πάμε στο μεγάλο ερώτημα: είναι πράγματι αυτή η καλύτερή ιστορία που έχεις ανεβάσει στο φόρουμ; Η δική μου απάντηση είναι: "ξέρω γω; πιθανόν". Είναι όμως μια καλή ιστορία; Αυτό είναι ένα τελείως διαφορετικό ερώτημα. Όπως κι αν έχει, καλή επιτυχία!

Volante - Elgalla edit.doc

 

Edited by elgalla
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
jjohn

Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι  αυτό  στο οποίο εσείς αναφέρεστε ως έλλειψη προσωπικότητας και χαρακτήρες που  μπορείς έυκολα να μπερδέψεις τα ονόματα τους χωρίς να αλλάξει κάτι στην πλοκή είναι  μία πράξη  ξεκάθαρα πολιτική. Η έλλειψη προσωπικότητας θέλει να δείξει  το πραγματικό πρόσωπο  του ακραίου στρατιωτικού ολοκληρωτισμού ο οποίος  μεταμορφώνει τους στρατιώτες σε άβουλα όντα χωρίς προσωπικότητα  έτοιμα να πεθάνουν υπό τις εντολές κάποιου ανώτερου. Συνεπώς η έλλειψη προσωπικότητας είναι εν τέλει αυτή που οδηγεί στην απόλυτη απόδοση προσωπικότητας και κάνει το μυαλό όσων  καταλαβαίνουν το βαθύ πολιτικό μύνημα να εκρήγνυται από την πολυπλοκότητα της σκέψης.

 

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Ballerond
34 minutes ago, jjohn said:

Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι  αυτό  στο οποίο εσείς αναφέρεστε ως έλλειψη προσωπικότητας και χαρακτήρες που  μπορείς έυκολα να μπερδέψεις τα ονόματα τους χωρίς να αλλάξει κάτι στην πλοκή είναι  μία πράξη  ξεκάθαρα πολιτική. Η έλλειψη προσωπικότητας θέλει να δείξει  το πραγματικό πρόσωπο  του ακραίου στρατιωτικού ολοκληρωτισμού ο οποίος  μεταμορφώνει τους στρατιώτες σε άβουλα όντα χωρίς προσωπικότητα  έτοιμα να πεθάνουν υπό τις εντολές κάποιου ανώτερου. Συνεπώς η έλλειψη προσωπικότητας είναι εν τέλει αυτή που οδηγεί στην απόλυτη απόδοση προσωπικότητας και κάνει το μυαλό όσων  καταλαβαίνουν το βαθύ πολιτικό μύνημα να εκρήγνυται από την πολυπλοκότητα της σκέψης.

 

Αυτό που πίνεις, σταμάτα το. Σε χαλάει.

  • Like 1
  • Haha 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
SymphonyX13

Αυτή ήταν άλλη μια ιστορία στο γνωστό σου "κινηματογραφικό" στυλ Βαγγέλη. Κύλησε γρήγορα και ξεκούραστα, πράγμα σίγουρα θετικό και όταν έφτασα στο τέλος είχα πάρει όλα όσα ξέρω ότι θα λάβω διαβάζοντας μια ιστορία σου. Πόλλες γρήγορες σκηνές δράσης, έντονο, περιγραφικό gore αλλά και χαρακτήρες που εμφανίζονται χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη αφού ο βασικός τους σκοπός είναι να πεθάνουν με όσο το δυνατόν πιο φρικτούς τρόπους. Επειδή όμως ο ρυθμός και η πλοκή είναι τόσο γρήγορη με συνεχόμενους θανάτους, ο αναγνώστης δεν προλαβαίνει να ενδιαφερθεί για τους ήρωες ή να τρομάξει με όσα τους συμβαίνουν, παρά μόνο να μάθει με ποιον τρόπο θα πεθάνουν.

Δεν αποφεύγεις τα κλισέ και μάλλον δεν θέλεις να το κάνεις, απόλυτα σεβαστό αυτό. Το ίδιο γίνεται και με τις επιρροές σου, πάνω στις οποίες έχει στηριχθεί η ιστορία σου. "Τhing" σκηνικό, "Predator" πλοκή, σκηνές που τις έχουμε δει και διαβάσει ξανά και ξανά. Σαφώς και δεν θα πω ότι έκανες ένα κολάζ από σκηνές ταινιών. Έχοντας δεχθεί ένα τέτοιο σχόλιο για την ιστορία μου στον προηγούμενο διαγωνισμό τρόμου ξέρω από πρώτο χέρι πόσο άσχημα ακούγεται. Όταν χρησιμοποιείς κάτι που το πιο πιθανό είναι να αναγνωριστει ή να θυμίσει στο άλλο από που προέρχεται, μπορείς να το κάνεις με δύο τρόπους. Τώρα σου λέω εγώ πως το βλέπω, έτσι; Μπορείς είτε να το καμουφλάρεις όσο καλύτερα μπορείς είτε να το ξεφουρνίσεις φόρα παρτίδα, λέγοντας "ναι από εκεί το πήρα, είναι το homage μου στο...". Εγω πιστεύω πως ότι χρησιμοποείς ή δανείζεσαι καλό είναι να το παρουσιάζεις με τον δικό σου, φιλτραρισμένο  τρόπο. Κοίτα την σκηνή που προηγείται του θανάτου του Ντίτριχ. Η μόνη διαφορά με την ανάλογη του Μπίλι στον ¨Κυνηγό" είναι ότι ο Ντίτριχ δεν χαράζει το στήθος του. Και η επίσης ουσιαστική ότι εδώ βλέπουμε με κάθε λεπτομέρεια τον θάνατο του Ντίτριχ, ενώ του Μπίλι ακούσαμε μόνο το ουρλιαχτό του.

Το τέλος επίσης αγαπημένο κλισέ που το έχω δει σε τόσες επίσης αγαπημένες ταινίες. Θες να σου πω ποια ήταν η  ταινία που το είδα για πρώτη φορά και τα είχα χρειαστεί; Ίσως όχι κάποια από αυτές που φαντάστηκες. "Silent Rage" ή στα ελληνικά "Οργισμένος Εκδικητής" με τον ΘΕΟ Chuck Norris! :lol:

Καλή επιτυχία!

 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Disco_Volante

Αρχικά θα ήθελα να ευχαριστήσω όσους αφιέρωσαν μέρος από το χρόνο τους για να διαβάσουν και να σχολιάσουν την ιστορία μου. Παρακάτω ακολουθούν κάποια ειδικά σχόλια-απαντήσεις προς κάθε αναγνώστη:

 

@John Ernst

Επαγγελματίες στρατιώτες-μισθοφόροι λογικά δεν σοκάρονται, ούτε τρομοκρατούνται όταν αρχικά πεθαίνει κάποιος. Φυσικά όταν αρχίζουν να ξεκληρίζονται ένας προς έναν τότε το πράγμα αλλάζει.

Στο σημείο που εμφανίζεται για πρώτη φορά το τέρας χρησιμοποιώ μια κλασσική σκηνοθετική τεχνική (telling while acting). Σύμφωνα με αυτή, όταν ένας χαρακτήρας εμφανίζεται για πρώτη φορά, ταυτόχρονα κάποιος άλλος στο υπόβαθρο μας εξηγεί όλη την ιστορία του.

Αν και η υπερβολή είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ιστοριών μου, στο σημείο που την αναφέρεις δεν ισχύει. Όταν ένα αυτόματο οπλοπολυβόλο (αυτά με την περιστροφική κάνη) εξαπολύει μερικές εκατοντάδες σφαίρες ανά λεπτό τότε είναι λογικό να σχηματίζονται σωροί από κάλυκες.

Έχεις δίκιο, η προοικονομία των επόμενων θυμάτων στο τέλος μπορεί να βελτιωθεί.

 

@Mournblade

Έχεις δίκιο Γρηγόρη, το setting μοιάζει με αυτό από το Thing. Ήλπιζα όμως να έχεις βρει και τις άλλες δύο αναφορές σε άλλες κλασσικές ταινίες!

Ο Ντίτριχ δεν θυσιάζεται άσκοπα. Όταν πια καταλαβαίνει πως κανένας δεν μπορεί να σταματήσει αυτό που τους κυνηγάει, και πως όλοι τους είναι καταδικασμένοι αποφασίζει να πεθάνει όπως αυτός το επιθυμεί.

 

@Ιρμάντα

Εξηγώ παραπάνω πως λειτουργεί η σκηνή με την πρώτη συνάντηση του τέρατος.

Ναι όντως, το τέλος με την πυρίτιδα είναι κάπως κλισέ, αλλά δεν θα μπορούσε να προκύψει αλλιώς εκρηκτικό φινάλε.

Κατά την άποψή μου, η προοικονομία στο τέλος χρειάζεται γιατί όπως όλες σχεδόν οι ιστορίες μου τελειώνουν πάντα υπονοώντας ή θέτοντας ευθέως τις βάσεις για sequel.

 

@Solonor

Ε όχι και b-movie το franchise του Predator!

Πραγματικά θα ήθελα να μάθω τι ακριβώς σε δυσκόλεψε να φτάσεις στο τέλος. Η ιστορία είναι, από την αρχή μέχρι το τέλος, εντελώς straight-forward και ρέει γρήγορα. Και όπως λένε, στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σχοινί (δυσκολία ανάγνωσης)!

 

@Elli Sketo

Ειλικρινά χαίρομαι διότι μέσα από τα σχόλιά σου φαίνεται ξεκάθαρα πως έπιασες εξ’ ολοκλήρου το πνεύμα της ιστορίας!

Μια μικρή διόρθωση: η ιστορία πατάει πάνω σε ταινίες τρόμου από τα 80s και όχι τα 90s!

Εκεί όμως που δεν συμφωνώ είναι στο ότι μοιάζει με πρόχειρη ταινία τρόμου. Νομίζω, πως έχει όλα τα συστατικά για μια πρώτης τάξεως ταινία. Σκέψου μόνο πως μέσα σε σκάρτες 4000 λέξεις διάβασες ένα σενάριο μιας πλήρης ταινίας (όχι κάποιο ταινιάκι των 20 λεπτών και των πέντε πράξεων)!

 

@Γιώργος77

Σίγουρα πολλά πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά. Όμως μέσα στο σφιχτό περιορισμό των λέξεων λίγα από αυτά ήταν όντως εφικτά.

Πιστεύω πως αν το τέρας μιλούσε μόνο αρνητικό θα ήταν. Το ότι δεν μιλάει το κάνει ακόμα πιο απόκοσμο. Επίσης, όπως εξηγώ στην ιστορία, το πρόσωπό του τέρατός είναι τόσο παραμορφωμένο που υπονοεί πως έχει χάσει την ικανότητα ομιλίας. Τέλος, πολλοί ανάλογοι χαρακτήρες (κυρίως από ταινίες) είναι βουβοί (βλέπε Michael Myers, Jason).   

 

@Ballerond

Πολλές φορές δεν μας αρέσει κάτι πολύ απλά γιατί δεν θέλουμε να μας αρέσει. Για παράδειγμα, η ομαδάρα του ΠΑΟ τη σεζόν 1995-1996 (έφτασε μια ανάσα από τον τελικό) αποτελεί αναμφίβολα την καλύτερη επίδοση ελληνικών ομάδων στο champions league (εξαιρούμε τον τελικό του ‘71, που πάλι ήταν ο ΠΑΟ). Είμαι σίγουρος όμως πως αν ρωτήσουμε το χοντροΒαγγέλα, τους αλλήθωρους ή τα πιθήκια από το Άντε Γεια θα την βγάλουν άχρηστη!

Πάμε παρακάτω. Αναφέρεις ταινίες όπως το Independence Day και το Die Hard και κάνεις λόγο για ανάπτυξη χαρακτήρων. Νομίζω πως αυτό είναι κάπως άδικο γιατί μέσα σε 2+ ώρες σίγουρα μπορείς να αναπτύξεις χαρακτήρες. Μέσα σε 3800 λέξεις δεν μπορείς να τα κάνεις όλα! Είτε θα αναπτύξεις χαρακτήρες και θα προσφέρεις μια ανούσια πλοκή μερικών σκηνών, είτε θα δώσεις μια πλήρη ιστορία με δευτερεύοντες χαρακτήρες.

Ας πάμε όμως καθαρά σε ιστορίες και πιο συγκεκριμένα σε διηγήματα και όχι μυθιστορήματα. Κάνε, και φυσικά όποιος άλλος θέλει, το εξής πείραμα: στα διηγήματα Children of the corn, Trucks, Graveyard shift υπάρχει καμία ανάπτυξη χαρακτήρων; Εγώ προσωπικά ούτε τα ονόματα των πρωταγωνιστών δεν θυμάμαι! Αντιθέτως, πιστεύω πως όλοι θυμούνται, πάνω κάτω την πλοκή των ιστοριών αυτών. Και αυτό γιατί πολλοί από τους πρωταγωνιστές, όπως πολύ σωστά ανέφερες, είναι απλά κρέατα προς σφαγή. Έτσι λειτουργούν αυτού του είδους οι ιστορίες. Οι περισσότεροι ήρωες υπάρχουν μόνο και μόνο για να προσφέρουν τον φρικιαστικό θάνατό τους και τίποτα περισσότερο.

Εγώ δέχομαι πως οι χαρακτήρες μου είναι δευτερεύοντες ή ακόμα και ανύπαρκτοι. Και εσύ όμως, ως αναγνώστης, θα έπρεπε να είχες το θάρρος τουλάχιστον να αναγνωρίσεις (όπως έκαναν κι άλλοι πιο πάνω) πως διάβασες μια ολοκληρωμένη ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος.

 

@jjohn

Χαίρομαι πραγματικά που αναγνώρισες την πληρότητα της ιστορίας και κυρίως το ρόλο των πρωταγωνιστών σε αυτήν. Επίσης κατάφερες να βρεις βαθύτερα νοήματα όσον αφορά στην έλλειψη προσωπικότητας των χαρακτήρων! Τελικά έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως όσο επιφανειακή κι αν είναι ή φαίνεται μια ιστορία πάντα περιέχει, ακόμα και χωρίς να το θέλει, κρυμμένα νοήματα.

 

@elgalla

Σ’ ευχαριστώ για τα λεπτομερή σχόλια και το επισυναπτόμενο αρχείο. Πολλές από τις παρατηρήσεις σου θα ληφθούν σίγουρα υπ’ όψιν στη δεύτερη και βελτιωμένη έκδοση της ιστορίας.

 

@SymphonyX13

Ίσως είσαι ο μόνος αναγνώστης που “μυρίστηκε” πλήρως τη δομή της ιστορίας. Όπως ανέφερες, το σκηνικό είναι από το Thing και η πλοκή από το Predator. Η τρίτη αναφορά σε ταινίες των 80s έχει να κάνει με το τρόπο που σκοτώνει το τέρας, ο οποίος θυμίζει έντονα Jason.

Νομίζω πως μετά από 100+ χρόνια ιστοριών (βιβλία και ταινίες) είναι απλά αδύνατον να σκεφτείς μια 100% πρωτότυπη ιδέα. Αντιθέτως, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι να ανακατέψεις στοιχεία από προηγούμενες ιδέες έτσι ώστε να προκύψει ένα νέο ενδιαφέρον μείγμα ιδεών. Ας δώσω και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η ταινία Air Force One είναι σίγουρα αρκετά πετυχημένη. Όμως αν κάτσουμε και τη σκεφτούμε λίγο θα συνειδητοποιήσουμε πως η πλοκή της είναι ακριβώς η ίδια με αυτή από το Die Hard. Η εναλλαγή όμως του σκηνικού (από ουρανοξύστη σε αεροπλάνο) έδωσε μια αρκετά ενδιαφέρουσα εναλλακτική ιστορία.   

Edited by Disco_Volante
  • Like 4
  • Haha 2

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..