Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
* * * * * 1 votes

Raymond E. Feist


  • Please log in to reply
45 replies to this topic

#41 Nargathrod

Nargathrod
  • Moderators
  • 744 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Nargathrod
  • Currently reading:Το γκόλεμ και το τζίνι - Helene Wecker

Posted 06 Νοέμβριος 2013 - 20:27

Διαβάζοντας ξανά ύστερα από καιρό Feist μου ανέβηκε η διάθεση! Αυτός ο Παγκ δεν θα πεθάνει ποτέ τελικά! :) 

 

Darkwar Saga! Βιβλίο 1! Ξεκινάει καλά! Άντε να δούμε την συνέχεια! 


The piano keys are black and white but they sound like million colours in your mind

#42 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 22 Σεπτέμβριος 2016 - 20:42

Magician

Επιτέλους τo τελείωσα κι εγώ και τώρα καταλαβαίνω γιατί παραμένει ακόμα τόσο διάσημο κι αγαπητό μετά από τόσα χρόνια μιας και ο Feist, μέσα από τις πρώτες σελίδες κιόλας, καταφέρνει να σε κερδίσει αλλά και να σε κάνει να αγαπήσεις τους χαρακτήρες.

 

Η γραφή του βέβαια στο πρώτο μέρος έχει αρκετά προβλήματα, και μερικά κλισέ που ίσως ξενίσουν μερικούς, αλλά όσο προχωράει η ιστορία γίνεται όλο και καλύτερη με το τέλος να σε αφήνει σε αγωνία για την συνέχεια. Το δεύτερο μέρος είναι πιο ισορροπημένο με την γραφή του Feist να είναι αρκετά καλύτερη αλλά και με την ιστορία να δυναμώνει κάνοντας σε να αγαπήσεις τους χαρακτήρες ακόμη περισσότερο.

Το μόνο που με ενόχλησε λιγάκι είναι ότι έχει βάλει, ίσως, υπερβολικά πράγματα μέσα στο βιβλίο, έστω και αν το θεωρήσουμε «διπλό», και μερικές φορές αφήνει αρκετά στη άκρη. Όμως με τον γρήγορο ρυθμό του έχει καταφέρει να κάνει μια πολύ διασκεδαστική ιστορία με μπόλικη δράση αλλά και ωραίο χιούμορ που σε κάνει να ξεχάσεις τα προβλήματά του.

 

Σίγουρα ένα βιβλίο που δεν πρέπει να χάσει οποιοσδήποτε φίλος του φανταστικού μιας και, αν μπορώ να πω, είναι πλέον κλασσικό!


  • Jaqen H'Gar, Nihilio, Δημήτρης and 2 others like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#43 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 14 Μάιος 2017 - 11:53

Silverthorn

Από το ξεκίνημα της «αναγέννησης» της Φαντασίας στις αρχές του ’80 μέχρι σήμερα το είδος αυτό έχει καταφέρει να εξελιχτεί και να αγαπηθεί μέσα από τα χρόνια όσο, ίσως, κανένα άλλο και το συγκεκριμένο βιβλίο, το τρίτο μέρος των χρονικών του Riftwar Saga, είναι ένα τέλειο παράδειγμα εκείνης της εποχής.

Ένα βιβλίο από μια σειρά που κατάφερε να ξεχωρίσει με τον δικό της μοναδικό τρόπο και να στιγματίσει το είδος της Φαντασίας, κάνοντάς την έτσι ακόμα πιο αγαπητή, αλλά και που αποδεικνύει ταυτόχρονα και τις επιδεξιότητες του Feist σαν συγγραφέα καθώς καταφέρνει, μετά το επιτυχημένο του ντεμπούτο, να φέρει μια ακόμα καλύτερη και διασκεδαστική ιστορία και να μας πάει, για άλλη μια φορά, σε μια μαγική περιπέτεια μέσα από έναν πραγματικά υπέροχο κόσμο.

 

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από το κλείσιμο των πυλών και το τέλος του πολέμου με την Αυτοκρατορία των Tsuranuanni και, τώρα, με την ειρήνη να έχει επιστρέψει στο Βασίλειο των Νήσων, οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να ξαναφτιάχνουν τις ζωές τους, επιστρέφοντας ξανά στις παλιές τους συνήθειες.

Όμως όλα αυτά θα αλλάξουν όταν ο Jimmy, ο μικρός κλέφτης της συντεχνίας των Mockers που δεν μπορεί να πιάσει κανείς, βρεθεί ξαφνικά αντιμέτωπος με έναν δολοφόνο του Σκοτεινού Μονοπατιού που θέλει να τον σκοτώσει θα ανακαλύψει ότι κάποιος με μεγάλη δύναμη, κάποιος που μπορεί να φέρει τους νεκρούς ξανά στην ζωή, έχει καταστρώσει τις δικές του δολοπλοκίες για να φέρει όχι μόνο τον ίδιο στην καταστροφή του, αλλά και τον Arutha, τον νεαρό πρίγκιπα του Krondor.

Ωστόσο, όταν, μετά από ένα απρόβλεπτο ατύχημα, κάποιος πολύ κοντινός του πρίγκιπα του Krondor, κάποιος που αγαπά πολύ βρεθεί σε μεγάλο κίνδυνο ο Jimmy και ο Arutha μαζί με τους πιστούς φίλους τους θα πρέπει να ταξιδέψουν σε ένα άγνωστο μέρος για να αναζητήσουν για την γιατρειά του μυστηριώδους Ασημένιου Αγκαθιού πριν να είναι πολύ αργά.

Από την άλλη, ο Pug, ο νεαρός μάγος που ανέβηκε υψηλότερα όσο κανένας άλλος δεν κατάφερε ποτέ ξανά, θα βρεθεί και αυτός αντιμέτωπος με τις δικές του προκλήσεις όταν ανακαλύψει ένα μικρό κοριτσάκι που κρύβει μέσα της μια μεγάλη δύναμη και θα του αποκαλύψει κάτι που δεν θα πίστευε ποτέ του. Κάτι που θα τους βάλει όλους σε μια μεγάλη περιπέτεια εναντίων μιας αρχαίας σκοτεινής δύναμης που μπορεί να φέρει ακόμα και την καταστροφή του κόσμου της Midkemia, όπως επίσης και του Kelewan, του κόσμου των Tsurani.

 

Πρέπει να πω ότι στο Magician, παρ’ όλο που ο Feist έκανε μια καλή εισαγωγή στον κόσμο της Midkemia, έδειχνε μερικές φορές, σαν νέος συγγραφέας τότε, να δυσκολεύεται αρκετά να βρει το δικό του στυλ μέσα από την ιστορία.

Αυτό, στο Silverthorn, φαίνεται από την αρχή να το έχει ξεπεράσει κατά πολύ καταφέρνοντας να βελτιώσει ακόμα περισσότερο την γραφή του, δείχνοντας έτσι και το πραγματικό του ταλέντο, αλλά και να καταφέρει επίσης να φέρει μια πολύ ικανοποιητική και απολαυστική ιστορία.

Η ιστορία, σίγουρα, ίσως να φαίνεται λίγο παλιομοδίτικη πλέον, όμως - σκεπτόμενος την εποχή που κυκλοφόρησε - καταφέρνει να φέρει ακόμα και σήμερα μία-δύο εκπλήξεις και να σε εντυπωσιάσει καθώς ο Feist χτίζει πολύ όμορφα τον κόσμο του, αλλά και φτιάχνοντας μερικούς από τους πιο αγαπητούς χαρακτήρες που μπορείς να βρεις σε αυτή την σειρά. Από την άλλη, βέβαια, το βιβλίο δεν κλείνει εντελώς την ιστορία αλλά ο Feist καταφέρνει παρ’ όλα αυτά να κρατήσει αρκετό μυστήριο και αγωνία για την συνέχεια σε μια σειρά που φυλάσσει περισσότερες εκπλήξεις, αλλά και ακόμα περισσότερες στιγμές απόλαυσης.

 

Συνολικά, πρόκειται για μια πολύ όμορφη συνέχεια με τον Feist να καταφέρνει να ξεφύγει από τα λάθη του πρώτου βιβλίου φέρνοντας μια αρκετά καλύτερη και διασκεδαστική ιστορία, χτίζοντας πάνω σε ένα υπέροχο κόσμο, αλλά και με τους ήρωες να πλησιάζουν σε μια επική μάχη που θα ταρακουνήσει τον κόσμο στο επόμενο και τελευταίο μέρος της σειράς.


  • Jaqen H'Gar, heiron, Δημήτρης and 2 others like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#44 Jaqen H'Gar

Jaqen H'Gar
  • Members
  • 110 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Chris

Posted 15 Μάιος 2017 - 09:39

Τι ομορφα βιβλία. Πραγματικα δεν ξερω αν θα μου αρεσαν αν τα διαβαζα τωρα, αλλα θα ναι παντα απο τα πιο αγαπημενα μου και αυτα που στις αρχες της εφηβειας μου με βαλανε πιο βαθια στον χωρο της φαντασιας αποκαλυπτοντας μου εναν τεραστιο κοσμο περα της Μεσης Γης που ηξερα μεχρι τοτε. Ποσοι αγαπημενοι χαρακτηρες πραγματικα. Ποσες ωραιες περιπετειες! Μονο αγαπη :D


  • Δημήτρης and Blacksword like this

"I am the sword in the darkness. I am the watcher on the walls. I am the fire that burns against the cold, the light that brings the dawn, the horn that wakes the sleepers, the shield that guards the realms of men. I pledge my life and honour to the Night's Watch, for this night and all the nights to come."

 


#45 Blacksword

Blacksword

    A Fantasy Lover!

  • Members
  • 949 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Κώστας

Posted 19 Μάιος 2017 - 17:29

A Darkness at Sethanon
Από την αρχή μέχρι το τέλος της σειράς Riftwar Saga ο Feist κατάφερε να δημιουργήσει πολλές προσδοκίες για τον κόσμο της Midkemia και, πράγματι, στο A Darkness at Sethanon, το τέταρτο και τελευταίο μέρος, έρχεται και τις εκπληρώνει με τον καλύτερο τρόπο φέρνοντας μια δυνατή, πολύπλοκη και πλούσια ιστορία καθώς δίνει περισσότερο βάθος τόσο στους χαρακτήρες όσο και στην ίδια την κοσμοπλασία, και πηγαίνοντάς μας σε μια απίστευτη περιπέτεια φαντασίας μέσα από το χωροχρόνο.

Ένας χρόνος έχει περάσει από τα γεγονότα του μυστηριώδους Ασημένιου Αγκαθιού και, τώρα, οι περιπέτειες αυτές έχουν αφεθεί πλέον στο παρελθόν καθώς οι άνθρωποι του Βασιλείου των Νήσων ετοιμάζονται για το Φεστιβάλ της Παρουσίασης.
Ωστόσο, βαθιά μέσα στο σκοτάδι ο αρχαίος Εχθρός ετοιμάζει τα δικά του σχέδια για την εξουσία του κόσμου της Midkemia και όταν μια μέρα o νεαρός Jimmy λάβει ένα απροσδόκητο μήνυμα από έναν παλιό του συνάδελφο κλέφτη θα ανακαλύψει ότι οι δολοπλοκίες αυτού του κακού για την καταστροφή του Πρίγκιπα Arutha και του Βασιλείου των Νήσων είναι πολύ πιο κοντά απ’ όσο περίμεναν, φέρνοντας μια μεγάλη αναταραχή στην καρδιά της πόλης του Krondor που θα τους βάλει ενάντια σε νέες προκλήσεις και ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες.
Ενώ από την άλλη μεριά, ο Pug, έχοντας πλέον ανακαλύψει κάποια από τα μυστικά μιας ξεχασμένης φυλής των ξωτικών, θα ξεκινήσει, μαζί με τον Tomas - τον πρεσβύτερο σύζυγο και αρχηγό τους στρατού του Elvandar - τις δικές του περιπέτειες για την αναζήτηση ενός παλιού, αρχαίου μάγου που είχε θεωρηθεί ότι φύγει από αυτήν την ζωή στο τέλος του πολέμου με τους Tsurani. Ένα άτομο που μπορεί, με την βοήθεια του Pug και του Tomas, να φέρει την ελπίδα που τόσο απελπισμένα χρειάζονται και να σώσει τον κόσμο της Midkemia πριν να είναι πολύ αργά.
Μόνο που, με τον στρατό αυτού του αρχαίου Εχθρού να ετοιμάζεται να χτυπήσει, οι περιπέτειές τους αυτή τη φορά θα αποδειχθούν πιο δύσκολες από ποτέ και, αν αποτύχουν, μπορεί να φέρει την καταστροφή όχι μόνο της Midkemia αλλά και ολόκληρου του πολυσύμπαντος.

Όταν άρχισα αυτή την σειρά, πρέπει να πω, δεν ξεκίνησα με μεγάλες προσδοκίες καθώς, την εποχή που κυκλοφόρησε, το είδος της Φαντασίας τότε προσπαθούσε ακόμα να βρει τα πατήματά της. Όμως, αυτό, από βιβλίο σε βιβλίο άρχισε σιγά σιγά να αλλάζει και να γίνεται κάτι πιο συναρπαστικό απ’ ότι περίμενα με τον Feist να καταφέρνει όχι μόνο να ανεβάσει αυτές τις προσδοκίες σε ένα υψηλό επίπεδο, αλλά και να καταφέρει να με κερδίσει μέσα από τους χαρακτήρες του και να με κάνει να τους αγαπήσω.
Φτάνοντας, λοιπόν, επιτέλους στο τέλος του πρώτου ταξιδιού αυτής της τεράστιας σειράς ο Feist καταφέρνει να φέρει σε αυτό το βιβλίο μια δυνατή και επική ιστορία - με την γραφή του να φτάνει σε ένα άλλο, μεγαλύτερο επίπεδο από τα προηγούμενα δύο - καθώς μας φέρνει μέσα σε ένα μεγάλο πόλεμο με τους ήρωες να βρίσκονται αντιμέτωποι σε νέες προκλήσεις και δυσκολίες, αλλά και φτιάχνοντας επίσης και ένα απίστευτα υπέροχο πολυσύμπαν που δεν μπορεί παρά εντυπωσιαστείς από τις ιδέες του.
Σίγουρα, η γραφή του Feist δεν είναι τέλεια αλλά, παρ’ όλα αυτά, καταφέρνει να κρατήσει την ιστορία ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική καθ’ όλο το βιβλίο, πράγμα που θεωρώ, στην τελική, και το πιο σημαντικό στοιχείο.

Κλείνοντας, να πω πως το τελευταίο βιβλίο αυτής της σειράς εκπληρώνει, πιστεύω, κάθε προσδοκία και, παρ’ όλο που ο Feist στην αρχή φαίνεται να πατάει πάνω στα συνηθισμένα πρότυπα του φανταστικού είδους, καταφέρνει να ξεφύγει από αυτά και να βγάλει το δικό του στυλ μέσα από τους χαρακτήρες, φτιάχνοντας μια πολύ όμορφη κοσμοπλασία αλλά και μια ακόμα πιο συναρπαστική ιστορία.

Edited by Blacksword, 19 Μάιος 2017 - 21:13.

  • Jaqen H'Gar, Δημήτρης and BladeRunner like this

"The sword Anglachel was forged anew for him by the cunning smiths of Nargothrond, and though ever black its edges shone with pale fire. Then Turin himself became known in Nargothrond as Mormegil, the Blacksword, for the rumours of his deeds with that weapon; but he named the sword Gurthang, Iron of Death."  - The Children of Húrin


#46 Δημήτρης

Δημήτρης

    Pistol Pete

  • Members
  • 3.271 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Δημήτρης

Posted 20 Μάιος 2017 - 11:26

Μόλις τελείωσα την πρώτη τετραλογία οπότε να 'μαι και εγώ. Δυσκολεύομαι να πω αν μου άρεσε τελικά ή όχι. Τείνω προς το ναι με κάποιες όμως μικρολεπτομέρειες που δεν με άφησαν να την ευχαριστηθώ όσο θα ήθελα. Όσο θα της άξιζε. 

 

Με πρώτο και καλύτερο τα ρομάντζα. Ναι, υποθέτω ότι θα υπάρχουν και τέτοια όταν έχουμε να κάνουμε με χαρακτήρες μικρούς σε ηλικία που ζουν σε κλειστή κοινωνία και αρχίζουν σιγά- σιγά να εξερευνούν τον μικρόκοσμο τους. Καταλάμβαναν όμως μεγάλο μέρος (του πρώτου κυρίως βιβλίου) και με κούρασαν. Ιδίως στο τρίγωνο της πριγκίπισσας και των αντίζηλων της, οι σελίδες δεν έφευγαν με τίποτα. Καταλαβαίνω ότι ως ένα σημείο αυτό είναι και το νόημα των ν-λογιών, το άσκοπο γέμισμα σελίδων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα μου αρέσει κιόλας  :)  Ένα και το αυτό με τις πάμπολλες ευκολίες. Βλέπουμε π.χ. κάποιον να μην ξέρει γρυ από ιππασία και στο επόμενο κεφάλαιο να ιππεύει σαν έμπειρος καβαλάρης. Ή επειδή έκανε μία όντως σπουδαία πράξη να μπήκε τιμητικά στη βασιλική αυλή. Για μία φορά ok, γινόταν όμως συνέχεια με αποτέλεσμα να υπάρχει έλλειψη ρεαλισμού και αληθοφάνειας. Στη πραγματική ζωή π.χ. πόσο εύκολα ανταμείβεται κανείς; Και μάλιστα τόσο πλουσιοπάροχα; Ακόμα και αν έχει κάνει κάτι πολύ σημαντικό;   <_<

 

Δεν υπήρχαν όμως μόνο αρνητικά, κάθε άλλο. Μου άρεσε η κοσμοπλασία η οποία είναι όντως πολύ καλή. Ολόκληρες κοινωνίες από σύμπαντα, κόσμους, βασίλεια, αντίπαλους γαλαζοαίματους, φυλές πλασμάτων κλπ. Οι αναδρομές ιδίως στο παρελθόν με τις οποίες παρακολουθούμε πως έλαβαν χώρα ορισμένα γεγονότα που μας οδήγησαν στο σήμερα, με καθήλωσαν. Οι ατελείωτες ίντριγκες, στοιχείο που πάντα μου αρέσει πολύ. Ωραία η πολιορκία της πόλης στο τελευταίο μέρος, ήθελα περισσότερα τέτοια. Γενικά η σειρά θα μου άρεζε περισσότερο αν ήταν μία ιδέα πιο σκληρή. Όπως π.χ. με την ιέρεια την Λιμς- Κράγκμα και το επακόλουθο μακελειό, την τρέλα του Αρούθα που έπνιξε την πόλη με τα στρατιωτικά μέτρα, τον τυχοδιωκτισμό του Γκυ και τα κίνητρα του. 

 

Έτσι όμως ενδεχομένως να έχανε και την ταυτότητα της που την θέλει να ενδείκνυται (;) για λίγο πιο νεανικό κοινό. Δεν ξέρω αν θα συμφωνήσει όποιος την έχει διαβάσει, εγώ πάντως ναι με το άνωθεν σχόλιο του Jaqen H'Gar. Ότι ίσως είναι καταλληλότερη για πιο αρχάριους στο φάντασυ. Ίσως όχι τόσο για κάποιον που κάνει τώρα τα πρώτα του βήματα λόγω της πληθώρας των ονομάτων που μπορεί να ξενίσουν. Όσο για κάποιον που έχει ένα υπόβαθρο και θέλει να κάνει το επόμενο βήμα πριν μπει για τα καλά στα βαθιά. Γι' αυτόν ναι, θα έλεγα πως είναι ότι πρέπει. 


Edited by Δημήτρης, 20 Μάιος 2017 - 17:02.

  • Nihilio, BladeRunner, Blacksword and 1 other like this
Πάρτε τώρα κοπρόσκυλα μαζί σας στην κόλαση την γεύση του ατσαλιού μου στις καρδιές σας

All fled, all done, so lift me on the pyre;
The feast is over and the lamps expire.




0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users