Jump to content
Lord_Velkion

Ιστορικά Μυθιστορήματα

Recommended Posts

BladeRunner

post-2246-0-36522700-1500298238.jpg

Τιμ Λιτς - Κροίσος: Ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας (The Last King Of Lydia, 2013)

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στην Ελλάδα μέσα στο 2014 και θυμάμαι ότι μου είχε κινήσει το ενδιαφέρον τότε χάρη στο εξώφυλλο και την ιστορία, όμως τελικά δεν το είχα αγοράσει. Γιατί; Μάλλον λόγω των σχετικά λίγων αξιολογήσεων στο Goodreads. Μέχρι που φέτος τον Μάιο πέτυχα το βιβλίο με μόλις πέντε ευρώ στο βιβλιοπωλείο Ποθητός (μάλλον δεν τα πήγε και πολύ καλά στις πωλήσεις...) και το άρπαξα χωρίς να το πολυσκεφτώ. Λοιπόν, μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Ειλικρινά δεν θα το μετάνιωνα αν το αγόραζα στην κανονική του τιμή. 

Τι λέει η περίληψη στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης: Ένας ηττημένος βασιλιάς στην κορυφή της πυράς. Αυτός που τον νίκησε, ο Πέρσης ηγεμόνας Κύρος, μ’ ένα νεύμα δίνει εντολή στους φρουρούς• εκείνοι προχωρούν και βάζουν τις αναμμένες δάδες πάνω στο στεγνό ξύλο. Καθώς ο Κροίσος παρακολουθεί τη φωτιά να ανάβει, κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Θυμάται τότε που είχε ρωτήσει τον Αθηναίο φιλόσοφο και νομοθέτη Σόλωνα ποιος ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο. Ο Κροίσος πίστευε παλιά πως ήταν ο ίδιος. Όλα του τα πλούτη όμως δεν του έφεραν σοφία• δεν προφύλαξαν την οικογένειά του• δεν του χάρισαν ξανά την αγάπη της γυναίκας του• δεν εμπόδισαν τον αφανισμό του στρατού του, ούτε το χαμό του βασιλείου του. Ο ηλικιωμένος φιλόσοφος του είχε δώσει την εξής απάντηση: Mην καλοτυχίζεις κανέναν προτού δεις το τέλος του... Οι πρώτες τολύπες καπνού τυλίγονται σαν θηλιές γύρω από το λαιμό του Κροίσου. Ένα φιλοσοφημένο μυθιστόρημα για το πώς διαμορφώνεται η ανθρώπινη προσωπικότητα, για το πώς ένας άνθρωπος αποκτά την εξουσία και το πώς την ασκεί• για τις εμπειρίες της ανθρωπότητας στον πόλεμο και στην ειρήνη• για την αξία του χρήματος και για τις έννοιες της ελευθερίας, του θάρρους, της φιλίας και της ευτυχίας. Ένα βιβλίο που θέτει πάνω απ’ όλα το ερώτημα: Τι σημαίνει να διάγεις έναν καλό βίο. Μια εξαιρετική μυθιστορηματική απόδοση της αιματηρής ανόδου και πτώσης ενός θρυλικού ηγεμόνα της Ανατολής, που συνδυάζει την ενδελεχή ιστορική έρευνα με το αφηγηματικό ταλέντο.

Είχα πολύ καιρό να διαβάσω ένα ιστορικό μυθιστόρημα, η ιστορία του οποίου να διαδραματίζεται στα αρχαία χρόνια. Να σας πω την αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να είναι και το πρώτο! Έχω δει αρκετές ταινίες, αλλά από βιβλία ψόφια τα πράγματα. Και δεν είναι λίγα αυτά που κυκλοφορούν εκεί έξω (και αυτά που έχω στην βιβλιοθήκη μου, εδώ που τα λέμε). Ίσως γι'αυτό να ξετρελάθηκα τόσο με αυτό το βιβλίο. Ή ίσως να είναι όντως τόσο καλό. Μου άρεσε πολύ η όλη ιστορία -η άνοδος και η πτώση ενός μεγάλου και τρανού βασιλιά της Ανατολής-, τα διάφορα μηνύματα που κρύβονται πίσω από την πλοκή, η σκιαγράφηση των χαρακτήρων... Αλλά, πάνω απ'όλα, μου άρεσε η εξαιρετική γραφή, αυτό το απίθανο αφηγηματικό στιλ του συγγραφέα, που πραγματικά με μαγνήτισε από την πρώτη κιόλας σελίδα. Η γραφή του Λιτς είναι πολύ καλή, σίγουρη και εθιστική, με τις περιγραφές των τοπίων και των σκηνών δράσης να μεταφέρουν τον αναγνώστη χιλιάδες χρόνια πίσω στον χρόνο, σ'έναν εντελώς ξένο κόσμο. Όσον αφορά την ατμόσφαιρα, είναι φοβερή.

Γενικά πρόκειται για ένα εξαίσιο ιστορικό μυθιστόρημα, που προσφέρει αξιομνημόνευτους χαρακτήρες, ιστορικές γνώσεις, ωραίες περιγραφές μιας άλλης εποχής, φιλοσοφικά μηνύματα, καθώς φυσικά και αναγνωστική απόλαυση. Μην περιμένετε επικές περιγραφές επικών μαχών (υπάρχουν μάχες και σκηνές δράσης αλλά περιγράφονται σχετικά λιτά και σύντομα), μιας και σκοπός του συγγραφέα ήταν να σκιαγραφήσει το πορτρέτο ενός ανθρώπου που είχε τα πάντα (εξουσία, δύναμη, υγεία και χρυσάφι), αλλά του έλειπε η πραγματική ευτυχία. Το βιβλίο το προτείνω με κλειστά μάτια στους λάτρεις των ιστορικών μυθιστορημάτων, αλλά και στους λάτρεις της καλής λογοτεχνίας γενικότερα.  

9/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

The Sisters Brothers/Οι Αδελφοί Αδελφές - Patrick deWitt (Εκδόσεις Ψυχογιός)
Περίεργα, αλλά ευχάριστα γραμμένο western. Το πρώτο μισό είναι αχρείαστα μεγάλο και δεν προχωράει σχεδόν καθόλου την πλοκή, αλλά διαβάζεται γρήγορα και εύκολα. Το δεύτερο μισό είναι σαφώς καλύτερο και με πολύ περισσότερο ζουμί.
Οι χαρακτήρες πλην του πρωταγωνιστή, μέσα απ' την πρωτοπρόσωπη αφήγηση του οποίου βλέπουμε τα γεγονότα να εξελίσσονται, δεν έχουν κανένα βάθος, αλλά κάνουν την δουλεία τους. Ο πρωταγωνιστής είναι πολύ καλά αναπτυγμένος και πιστευτός.
Το βιβλίο άλλοτε είναι αστείο και άλλοτε σοβαρό ή και τραγικό.
Πέρασα αρκετά καλά διαβάζοντάς το, χωρίς όμως να ενθουσιαστώ.
Σίγουρα προτείνεται στους φαν των western (που δεν ψάχνουν όμως πολλή δράση και πιστολίδι), οι υπόλοιποι μπορούν να προσπεράσουν άφοβα.
 

Βαθμολογία: 7.0/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

post-2246-0-62804600-1502918854.jpg

Χάνα Τίντι - Ο καλός κλέφτης (The Good Thief, 2008)

Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πόλις τον Οκτώβριο του 2013 και εγώ το αγόρασα τις πρώτες κιόλας μέρες, αφού πείστηκα τόσο από την περίληψη της ιστορίας, όσο και από κάποιες συγκεκριμένες κριτικές ξένων αναγνωστών. Πριν μάθω ότι θα το βλέπαμε στα ελληνικά, δεν ήξερα τίποτα ούτε για την συγγραφέα, ούτε για το βιβλίο, όμως κάτι μου έλεγε ότι θα μου άρεσε. Και έτσι έγινε. Πραγματικά το ευχαριστήθηκα πάρα πολύ το βιβλίο και αναρωτιέμαι γιατί περίμενα σχεδόν τέσσερα χρόνια μέχρι να φιλοτιμηθώ να το διαβάσω.

Τι λέει η περίληψη: Σε ένα ορφανοτροφείο της Νέας Αγγλίας τον 19ο αιώνα ο δωδεκάχρονος Ρεν αγωνιά για το αν θα βρεθεί ποτέ οικογένεια για εκείνον κι αναρωτιέται τι να απέγινε άραγε το κομμένο αριστερό του χέρι. Ο μυστηριώδης κύριος Ναμπ, που μια κάποια μέρα έρχεται να τον πάρει, θα του διηγηθεί μυστηριώδεις ιστορίες και ταυτόχρονα θα τον κάνει μέλος μιας αλλόκοτης Αυλής των Θαυμάτων, μιας συντροφιάς περιθωριακών μικροαπατεώνων και κλεφτών. Μαζί τους θα ζήσει συναρπαστικές περιπέτειες που θα τον οδηγήσουν όλο και πιο βαθιά στις σκοτεινές γωνιές ενός τόπου άγριου, όπου θα γνωρίσει το έγκλημα, τη βαρβαρότητα, την απογοήτευση αλλά και τη φιλία και την αλληλεγγύη, ώσπου να φτάσει τελικά σε κάτι που θεωρούσε χαμένο για πάντα: την αλήθεια.

Το βιβλίο ακολουθεί πιστά τα χνάρια συγγραφέων όπως οι Τσαρλς Ντίκενς, Μαρκ Τουέιν, Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και Χέρμαν Μέλβιλ. Θυμίζει έντονα όλες αυτές τις κλασικές και συναρπαστικές περιπέτειες που διαδραματίζονται κατά τον 19ο αιώνα κάπου στις Ηνωμένες Πολιτείες, με τον πρωταγωνιστή να είναι κατά κύριο λόγο μικρό παιδί ή νεαρός, που μπλέκει σε δύσκολες και επικίνδυνες καταστάσεις. Η Τίντι καταφέρνει να περάσει την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής, προσφέρει δράση, ένταση και αγωνία, αλλά και ενδιαφέροντες χαρακτήρες. Η γραφή μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ, έτσι σίγουρη και χωρίς περιττολογίες όπως ήταν, με ολοζώντανες περιγραφές των διαφόρων καταστάσεων, των τοπίων και των χαρακτήρων.

Γενικά έχουμε να κάνουμε με μια παλαιάς κοπής περιπέτεια, γραμμένη με ζωντάνια και αρκετή ένταση. Όσον αφορά εμένα, κατάφερε με εξαιρετική ευκολία να με μεταφέρει στην Νέα Αγγλία του 19ου αιώνα και μ'έκανε ένα με τις περιπέτειες του μικρού πρωταγωνιστή και όλων των ιδιαίτερων ατόμων που γνώρισε στην πορεία. Είναι ένα βιβλίο συναρπαστικό, με κινηματογραφικούς ρυθμούς, φρεσκάδα και κωμικοτραγικές καταστάσεις. Εντάξει, σε κάποια σημεία υπάρχουν υπερβολές και σε άλλα χρήσιμες ευκολίες, ενώ λείπουν τα... βαθύτερα νοήματα, όμως εντέλει δεν παύει να είναι ένα άκρως ψυχαγωγικό και απολαυστικό μυθιστόρημα. Μπορεί να μην είναι για όλα τα γούστα, αλλά αν λατρεύετε τις κωμικοτραγικές περιπέτειες που μυρίζουν "κλασικούρα", τότε ορμήξτε άφοβα.

8.5/10

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Ντέιβιντ Μαλούφ - Λύτρα (Ransom, 2009)

 

Έχουν γραφτεί πολλά μυθιστορήματα που βασίζονται σε διάφορα κομμάτια της Ιλιάδας ή της Οδύσσειας του Ομήρου, τα περισσότερα με μια καινούργια και διαφορετική ματιά στα γεγονότα των δυο αυτών επικών έργων. Ένα από αυτά τα μυθιστορήματα είναι και το συγκεκριμένο του Ντέιβιντ Μαλούφ, το οποίο αφηγείται κυρίως τον αγώνα του βασιλιά της Τροίας, Πρίαμου, να πάρει πίσω το πτώμα του γιου του, του Έκτορα, το οποίο ο τρομερότερος πολεμιστής των Ελλήνων, Αχιλλέας, για αρκετές μέρες ατίμαζε με τον χειρότερο τρόπο, αψηφώντας ανθρώπους και Θεούς. Όλοι γνωρίζουμε τα γεγονότα γύρω από τον θάνατο του Πάτροκλου, τον θάνατο του Έκτορα από το σπαθί του Αχιλλέα, την βεβήλωση του νεκρού σώματος του πρίγκηπα της Τροίας από τον οργισμένο και γεμάτο πόνο Αχιλλέα, το μικρό ταξίδι του ίδιου του βασιλιά Πρίαμου στο ελληνικό στρατόπεδο για να πάρει πίσω τον νεκρό γιο του και να τον κηδεύσει με όλες τις τιμές. Ο Μαλούφ δίνει μια νέα οπτική στο συγκεκριμένο θέμα, μας δείχνει με τον πιο έντονο τρόπο τον πόνο ενός πατέρα, που από ένα σημείο και μετά αφήνει στην άκρη τα βασιλικά του καθήκοντα και εθιμοτυπικά, και γίνεται ένας απλός άνθρωπος, ένας απλός πατέρας γεμάτος πόνο. Μπορεί να πει κανείς ότι το βιβλίο αποτελεί σπουδή στην απώλεια, την θλίψη, την αγάπη και την λύτρωση. Η γραφή του Μαλούφ είναι εκπληκτική, άμεση, λυρική και γεμάτη συναίσθημα, με τις περιγραφές του να δημιουργεί κάποιες φοβερές εικόνες. 

 

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

sklavoi.jpg.fb27779f1011d53bae7d8732d6573855.jpg

Πάτρικ Χάμιλτον - Οι σκλάβοι της μοναξιάς (The Slaves Of Solitude, 1947)

Όταν έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε το βιβλίο αυτό στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Στερέωμα, χάρηκα, γιατί ήταν ένα βιβλίο που έβρισκα συνεχώς μπροστά μου σε διάφορες λίστες με τα καλύτερα μυθιστορήματα Βρετανών συγγραφέων, ενώ επίσης ο ίδιος ο συγγραφέας μου είχε κινήσει για κάποιον λόγο το ενδιαφέρον. Τώρα, έχοντας πλέον διαβάσει το βιβλίο, δικαιολογείται απόλυτα η χαρά που ένιωσα για την κυκλοφορία του στα ελληνικά, μιας και με άφησε απόλυτα ικανοποιημένο.

Βρισκόμαστε στην Αγγλία, στην μέση του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενός πολέμου που από την μια φαίνεται να μην έχει τελειωμό, ενώ από την άλλη μάλλον έχει γίνει τρόπος ζωής για τους πολίτες. Πιο συγκεκριμένα όμως, βρισκόμαστε στην κωμόπολη Τέιμς Λόκντον, όπου η δεσποινίς Ρόουτς, μια ανύπαντρη και κάπως μοναχική γυναίκα τριάντα εννιά ετών, έχοντας αφήσει πίσω της το Λονδίνο όπου τα πράγματα είναι σαφώς πιο δύσκολα, κατέφυγε σε μια πανσιόν για να ζήσει. Σ'αυτή την πανσιόν, η δεσποινίς Ρόουτς θα βυθιστεί στην μονοτονία και την πλήξη, ζώντας ανάμεσα σε πληκτικούς, καχύποπτους και πολλές φορές ακόμα και προσβλητικούς συγκατοίκους. Μια μέρα, όμως, θα εμφανιστεί στην ζωή της ένας ευχάριστος και "ζωντανός" Αμερικάνος υπολοχαγός, που θα αλλάξει τις ισορροπίες και την καθημερινότητα στην μικρή πανσιόν. Όμως, τελικά, αυτές οι αλλαγές θα είναι προς το καλύτερο για την κακομοίρα Ρόουτς;

Στην ιστορία αυτή βλέπουμε μερικές από τις επιπτώσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην ψυχοσύνθεση και την καθημερινότητα ορισμένων απλοϊκών ανθρώπων. Ο πόλεμος, βέβαια, είναι σχετικά μακριά από την κωμόπολη της ιστορίας, όμως με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τους κατοίκους της. Στο βιβλίο εξετάζονται θέματα όπως είναι η μοναξιά, η πλήξη, η άχρωμη καθημερινότητα, η κατήφεια, τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ίσως ακόμα και η ανθρώπινη κακία και μοχθηρία που βγαίνουν στην επιφάνεια σε δύσκολους καιρούς. Ο Πάτρικ Χάμιλτον καταφέρνει να παρουσιάσει με απίστευτο ρεαλισμό και τρομερή φυσικότητα χαρακτήρες και σκηνικά, από τις πρώτες κιόλας σελίδες μεταφέρει με ευκολία τον αναγνώστη στο Τέιμς Λόκντον, στην μέση του πολέμου, ανάμεσα σε ανθρώπους που περιγράφονται με τόση ζωντάνια, που θα νόμιζες ότι είναι έτοιμοι να βγουν από το χαρτί. Η γραφή είναι πάρα πολύ καλή, φυσική και ζωντανή, με ωραίες περιγραφές των διαφόρων σκηνικών και των χαρακτήρων, αλλά και με μια υποδόρια ειρωνεία.

Είναι, μάλλον, ένα βιβλίο χαμηλών τόνων, χωρίς εξάρσεις και ιδιαίτερη ένταση (αν και σε κάποια σημεία μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι με κάποιες πράξεις ορισμένων χαρακτήρων), όπου τίποτα το συνταρακτικό ή το συναρπαστικό δεν συμβαίνει - εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον. Με λίγα λόγια, δεν πιστεύω ότι είναι για όλα τα γούστα. Όμως είναι ένα βιβλίο ανθρώπινο και φοβερά καλογραμμένο, που με τον τρόπο του φέρνει στην επιφάνεια διαφόρων ειδών επιπτώσεις του Β' Παγκόσμιου Πολέμου στην Αγγλική κοινωνία. Προσωπικά, δέθηκα ιδιαίτερα με την πρωταγωνίστρια, συμπάθησα και αντιπάθησα διάφορους χαρακτήρες, βυθίστηκα στον κάπως μουντό κόσμο του μεσοπολέμου, μπορώ να πω ότι με δυσκολία άφηνα το βιβλίο για να κάνω οτιδήποτε άλλο.

Υ.Γ. Εξαιρετική η ελληνική έκδοση, με πολύ καλή και φροντισμένη μετάφραση και ωραία παρουσίαση. Βέβαια η τιμή είναι κάπως τσιμπημένη για το μέγεθος του βιβλίου, αλλά προσωπικά αποζημιώθηκα και με το παραπάνω! Ελπίζω στο μέλλον να κυκλοφορήσουν και άλλα βιβλία του συγγραφέα (π.χ. το "Hangover Square" ή το "Twenty Thousand Streets Under the Sky").

9/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Τομ Χολτ - Εύπολις ο κωμωδιογράφος (The Walled Orchard, 1990)

Ο Βρετανός Τομ Χολτ, είναι ένας συγγραφέας γνωστός για τα χιουμοριστικά και σατιρικά μυθιστορήματα του, τα περισσότερα εκ των οποίων ανήκουν στο είδος του Φανταστικού. Το μυθιστόρημα που μόλις τελείωσα, είναι το μοναδικό βιβλίο του Χολτ που έχει μεταφραστεί στα ελληνικά. Μάλιστα, για αρκετό καιρό η ελληνική έκδοση ήταν εξαντλημένη, μέχρι που ευτυχώς επανεκδόθηκε πριν κάτι μέρες. Και λέω ευτυχώς, γιατί πρόκειται για ένα καταπληκτικό ιστορικό μυθιστόρημα, γεμάτο χιούμορ, σάτιρα και απολαυστικές στιγμές.

Ο Εύπολις ήταν ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς της αρχαίας κωμωδίας, μαζί με τον Κρατίνο και τον Αριστοφάνη, έχοντας μάλιστα κερδίσει εφτά φορές σε αγώνες των Αθηνών. Δυστυχώς, όμως, μόνο αποσπάσματα των έργων του έχουν διασωθεί. Επίσης ήταν γνωστή η κόντρα του με τον μεγάλο Αριστοφάνη. Στο βιβλίο αυτό, ο Εύπολις αφηγείται την ιστορία της ζωής του και ο Τομ Χολτ αναπαριστά με χιούμορ και σατιρική διάθεση την ιστορική πραγματικότητα του 5ου αιώνα π.Χ. Κανείς δεν την γλιτώνει από τα αιχμηρά βέλη της σάτιρας του Τομ Χολτ: Ούτε ο Αριστοφάνης, ούτε μεγάλοι πολιτικοί και στρατηγοί εκείνων των χρόνων, ούτε φυσικά η Αθήνα και η ξακουστή Δημοκρατία της.

Τα περισσότερα από αυτά που συμβαίνουν μέσα στο βιβλίο είναι μάλλον δημιουργήματα της φαντασίας του συγγραφέα, ενώ και η όλη προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων ίσως να μην είναι η πλέον πιστή και ενδεδειγμένη. Όμως εδώ μιλάμε για ένα μυθιστόρημα, που σκοπό έχει να αναδείξει κάποια πράγματα σχετικά με την Αθήνα και την Δημοκρατία της, με τρόπο άκρως απολαυστικό και συναρπαστικό. Ο συγγραφέας έκανε πολλή έρευνα σχετικά με την εποχή κατά την οποία διαδραματίζεται η όλη ιστορία και κατάφερε να προσφέρει ένα έργο γεμάτο δράση, εικόνες και τρομερές σκηνές μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας ιστορικής περιόδου. Η γραφή του είναι φοβερή και εθιστική, με γλαφυρές περιγραφές και ωραίους διαλόγους, το χιούμορ έξυπνο και εύστοχο, ενώ οι χαρακτήρες αξιοσημείωτοι και ενδιαφέροντες, αν και ίσως στα όρια της καρικατούρας.

Δεν ξέρω πως θα φανεί το μυθιστόρημα σε κάποιον που γνωρίζει εις βάθος την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο, όμως όσοι λατρεύουν την ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας και θέλουν να διαβάσουν κάτι το διαφορετικό και το απολαυστικό στο είδος, δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσουν καλά με αυτό το βιβλίο. Ο συγγραφέας κατάφερε να με ταξιδέψει εκατοντάδες χρόνια πίσω στον χρόνο και να παρουσιάσει με τρόπο ξεχωριστό και ψυχαγωγικό, μια ενδιαφέρουσα περίοδο της Αρχαίας Αθήνας, αλλά και έναν πραγματικά φοβερό χαρακτήρα. Οπότε, δίκαια τσιμπάει τα πέντε αστεράκια από μένα, και ας μην είναι ένα άριστο ιστορικό μυθιστόρημα.

9/10

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Χάμφρεϊ Κομπ - Σταυροί στο μέτωπο (Paths Of Glory, 1935)

Η αναγνωστική χρονιά ξεκινά με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, διαβάζοντας ένα από τα καλύτερα αντιπολεμικά έργα εκεί έξω, βάση για μια από τις κορυφαίες ταινίες του είδους, αυτή του 1957, σε σκηνοθεσία Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Την ταινία την έχω δει μια φορά, νομίζω όταν ακόμα πήγαινα Λύκειο, ενώ το 2012 βρήκα την ελληνική έκδοση του βιβλίου, σ'ένα από τα γνωστά μου βιβλιοσαφάρι. Ναι, τότε που είδα την ταινία δεν ήξερα ότι βασιζόταν σε βιβλίο - δεν είμαι τύπος που συνηθίζει να βλέπει πρώτα την ταινία και μετά να διαβάζει το βιβλίο. Μην με παρεξηγήσετε, είναι κάτι που σπάνια κάνω!

Λοιπόν, τι έλεγα; Α, ναι! Το βιβλίο είναι εξαιρετικό. Κυνικό, ωμό, τραγικά ρεαλιστικό, κάργα αντιπολεμικό αν το καλοσκεφτεί κανείς, περιγράφει με τον πιο σκληρό τρόπο την αθλιότητα του πολέμου, τις διάφορες στρατιωτικές διαδικασίες, την συμπεριφορά των ανωτέρων προς τα φανταράκια, και πάει λέγοντας. Α' Παγκόσμιος Πόλεμος, Δυτικό Μέτωπο, Γάλλοι εναντίον Γερμανών, χαρακώματα, αέρια, πτώματα παντού, ηλίθιοι αξιωματικοί και κακομοίρηδες φαντάροι, στρατηγικά λάθη, τιμωρίες, στρατιωτικές δίκες για γέλια και για κλάματα, δειλοί που παίρνουν το ένα μετάλλιο μετά το άλλο και γενναίοι που γίνονται τροφή για τα σκουλήκια, και άλλα κλασικά εικονογραφημένα.

Δεν είναι βιβλίο για τις γιορτές, γιατί μπορεί να σου μαυρίσει την ψυχή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, όμως προσωπικά απόλαυσα την κάθε σελίδα. Ο τρόπος γραφής κυνικός και κατά βάθος ειρωνικός, οι περιγραφές εξαιρετικές, η όλη ατμόσφαιρα της ιστορίας κάπως μουντή. Είναι ένα βιβλίο που έχει επισκιαστεί από την ομότιτλη ταινία, και είναι κρίμα. Φυσικά η ταινία είναι φοβερή και τρομερή, αλλά εξίσου φοβερό και τρομερό είναι κατά τη γνώμη μου και το βιβλίο. Είναι ένα βιβλίο που είχα πάρει δυο-τρεις φορές στο παρελθόν σε καλοκαιρινές ή χειμερινές διακοπές, αλλά έτσι όπως το έπαιρνα, έτσι το έφερνα πίσω. Φέτος ήταν η χρονιά του όμως! Και, ω Θεοί, τι έχανα τόσο καιρό. 

Υ.Γ. Η μετάφραση δείχνει τα σχεδόν εξήντα χρόνια της, αλλά μου φάνηκε αρκούντως γλαφυρή και τελικά ικανοποιητική. Κάποιες επιλογές λέξεων και εκφράσεων μπορεί να ξενίσουν, αλλά μιλάμε για έκδοση του 1961! 

9/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Εφιάλτης - η απολογία, Νίκος Φαρούπος

 

Δεν ξέρω αν θα πρέπει ν’ αρχίσουμε να τα λέμε αυτά (στο εξωτερικό συνηθίζεται για λόγους αξιοκρατίας), αλλά το βιβλίο μου το έκανε δώρο ο ίδιος ο συγγραφέας. Ωστόσο, λόγω του ότι αγαπούσα τη γραφή του από παλιά, θα ήθελα να διαβεβαιώσω όσους διαβάζουν πως τα παρακάτω είναι η ανεπηρέαστη γνώμη μου (όσο ανεπηρέαστη μπορεί να είναι η γνώμη κάποιου όταν διαβάζει έναν από τους αγαπημένους του συγγραφείς).

Το θέμα είναι υπέροχα ιντριγκαδόρικο: κανείς δεν θέλει να ασχολείται με τον Εφιάλτη, τον προδότη των Θερμοπυλών, παρά μόνο για να τον καταραστεί. Αλλά ο Εφιάλτης ήταν άνθρωπος με σάρκα και οστά. Και σαν τέτοιον θα πρέπει να τον ακούσουμε πριν βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

Ο Φαρούπος ξεκινάει με ένα κείμενο σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση και καταφέρνει να με μαγέψει: η γραφή του Εφιάλτη –διότι το κείμενο είναι μια μεγάλη επιστολή– θυμίζει τις μεταφράσεις των κειμένων των αρχαίων, χρησιμοποιώντας το συντακτικό ευφυώς ώστε να δώσει αυτήν την νοσταλγική σχεδόν αίσθηση. Αργότερα η τεχνική αυτή εξασθενεί, και καλά κάνει, διότι ένα βιβλίο τόσων σελίδων με αρχαΐζουσα και περίπλοκη σύνταξη θα ήταν μάλλον δύσκολο να το ακολουθήσει κανείς χωρίς να βαρυγκωμήσει.

Ο ίδιος ο Εφιάλτης φαίνεται να γράφει με τις σκέψεις του ανακατεμένες, όπως θα έγραφε ένας άνθρωπος που μπορεί να ξέρει τι θέλει να πει, αλλά η ταραχή του κι η αδικία που τον πνίγει τον κάνει να επιστρέφει ξανά και ξανά στην ίδια κουβέντα, να μπερδεύει γεγονότα, να θυμάται πράγματα από το παρελθόν χωρίς να τα έχει προσχεδιάσει. Ενώ περιμένεις ως αναγνώστης την κορύφωση με την περιγραφή των γεγονότων, τελικά σε ξεγελάει, υπάρχει δεύτερη, μεγαλύτερη κορύφωση, με την πιο σημαντική στιγμή της ζωής του, εκείνη που διατήρησε την αδικία εις βάρος του εις το διηνεκές.

Δεν έχει αδυναμίες το βιβλίο; Έχει. Είδα εκεί κάπου να γεύονται λεμόνια – ελπίζω να εννοεί κίτρα. Κι ύστερα υπάρχουν κι ένα σωρό λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής, μια τουρνέ για την ακρίβεια στον τότε κόσμο, όχι κούφια όπως θα περίμενες, η οποία ωστόσο τραβάει λίγο περισσότερο απ’ όσο θα μου άρεσε.

Και τελικά αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη του βιβλίου, που σιγοβράζει πίσω από τις λέξεις του: το ότι  ο συγγραφέας του έχει μελετήσει πολύ, ξέρει τι βλέπει, ξέρει –κυρίως– τι λέει, προτείνει λύσεις στο πρόβλημα χωρίς να κάνει άλματα λογικής και υποθέσεις εκτός τόπου και χρόνου. Και λέω «σιγοβράζει», γιατί ξέρει ο Φαρούπος να μην κάνει τη γνώση του να ουρλιάζει την ύπαρξή της, ξέρει να την ομολογεί ήσυχα κι απλά, όπως ήσυχα κι απλά μιλούν οι άνθρωποι που δεν έχουν ανάγκη την φαμφάρα για να αναδειχτούν.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Γιάκομπ Βάσερμαν - Το χρυσάφι της Καχαμάλκα (Das Gold von Caxamalca, 1923)

Μικρή και αρκετά ευκολοδιάβαστη νουβέλα που ασχολείται με την τραγική ιστορία της κατάκτησης των Ίνκας από τον στρατό του Φρανσίσκο Πισάρο. Δεν υπάρχουν και πολλές περιγραφές από μάχες, αιματοχυσίες και τα τοιαύτα, μιας και ο συγγραφέας ασχολήθηκε περισσότερο με το φιλοσοφικό κομμάτι της υπόθεσης, με τις διαφορές στον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης της ζωής ανάμεσα στους Ίνκας και τους "πολιτισμένους" Ισπανούς, τις διαφορετικές αξίες των δυο πλευρών, και πάει λέγοντας. Σίγουρα τίποτα το τρομερά ιδιαίτερο ή το πρωτότυπο από άποψη ιστορίας ή γραφής, όμως σαν νουβέλα περνάει κάποια μηνύματα.

7/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Ίβο Άντριτς - Η καταραμένη αυλή (Prokleta avlija, 1954)

Πρώτη επαφή με το έργο του Ίβο Άντριτς και δηλώνω μαγεμένος. Μπορεί σαν βιβλίο να είναι μικρό σε έκταση, όμως θα έλεγα ότι είναι μεγάλο σε μηνύματα και εικόνες. Χρονικά, η ιστορία τοποθετείται λίγο πριν την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στην ξακουστή φυλακή της Κωνσταντινούπολης, την αποκαλούμενη Καταραμένη Αυλή, όπου αθώοι και ένοχοι είναι φυλακισμένοι μέσα, για τον έναν ή τον άλλο λόγο. Ουσιαστικά έχουμε μια ιστορία μέσα σε άλλες ιστορίες, με τον συγγραφέα απλά και συνάμα ποιητικά και διεισδυτικά να περιγράφει τις διάφορες καταστάσεις, να παρουσιάζει κάποιους ενδιαφέροντες χαρακτήρες, αλλά και να σχολιάζει την εξουσία, με την φυλακή να αποτελεί σημαντικό σύμβολό της. Η γραφή είναι πραγματικά εξαιρετική, ζωντανή και ευκολοδιάβαστη, μεταφέρει με τον πλέον γλαφυρό τρόπο το κλίμα και την ατμόσφαιρα της εποχής. Ουσιαστικά για λεπτομέρειες δεν τσιμπάει το πέμπτο αστεράκι. Όπως και να'χει, πρόκειται για ένα σαφώς καταπληκτικό βιβλίο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα.

8.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

Shane/Σέιν, ο Άνθρωπος της Χαμένης Κοιλάδας - Jack Schaefer (Εκδόσεις Καστανιώτη)
Κλασσικό western που έχει γίνει και πολύ γνωστή ταινία. Συμπαθητικό και διαβάζεται πολύ εύκολα δεδομένου και του μικρού μεγέθους του, αλλά δεν νομίζω ότι έχει τίποτα το ιδιαίτερο.
Αν δεν είναι κανίς φαν των western ας προσπεράσει άφοβα, αν είναι φαν μπορεί να το διαβάσει επίσης άφοβα, αλλά δεν θα χάσει και κάτι αν δεν το κάνει.
Βαθμολογία: 6.0/10

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

5aed714860bcc_.jpg.9ae0d55b637ed11fff0688bae80de9a3.jpg

Τζίμμυ Κορίνης - Θύελλα στη Μακεδονία

Το βιβλίο το αγόρασα χθες από την Πρωτοπορία με γερή έκπτωση και ουσιαστικά δεν άργησα ούτε στιγμή να το ξεκινήσω. Είναι το δεύτερο βιβλίο του Τζίμμυ Κορίνη που διαβάζω, μετά το καλούτσικο αλλά μάλλον παλιομοδίτικο και όχι για όλα τα γούστα αστυνομικό θρίλερ "Ίντριγκα στο Ιόνιο" που διάβασα το Νοέμβριο του 2016, δηλώνω και πάλι ικανοποιημένος και σίγουρα ψυχαγωγημένος.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παλαιού τύπου ιστορικό μυθιστόρημα (άλλωστε γράφτηκε μέσα με τέλη της δεκαετίας του '70), χωρίς περιττές λεπτομέρειες και βαρετές πολυλογίες, με απλή και συγκεκριμένη πλοκή, γοργή δράση και διακριτούς αλλά όχι ιδιαίτερα σκιαγραφημένους χαρακτήρες. Η όλη ιστορία διαδραματίζεται στη Μακεδονία των αρχών του 20ου αιώνα, όπου οι Βούλγαροι είχαν επεκτατικές βλέψεις για την όλη περιοχή, με τους Έλληνες κατοίκους να ζουν υπό τον τρόμο και τις συνεχείς επιθέσεις βάρβαρων Κομιτατζήδων. Εδώ, μια χούφτα Ελλήνων πατριωτών, θα φτάσουν μυστικά στη Μακεδονία και θα πολεμήσουν ως αντάρτες ενάντια στους Κομιτατζήδες, με σκοπό να διαλύσουν μια συγκεκριμένη ομάδα δολοφόνων και πλιατσικολόγων, αλλά και να ξυπνήσουν κατά κάποιο τρόπο τους Έλληνες, έτσι ώστε μια μέρα η Μακεδονία να είναι και πάλι ελεύθερη.

Το βιβλίο είναι μικρό σε μέγεθος και, έτσι όπως είναι γραμμένο και δομημένο, μπορεί να διαβαστεί άνετα και σε μια μέρα. Προσφέρει μπόλικες σκηνές δράσης με βια και αιματοχυσίες, καθώς και κάποια ωραία σκηνικά με όλα αυτά τα χωριά και τα βουνά της Μακεδονίας, ενώ ο συγγραφέας με τις γλαφυρές περιγραφές του κατάφερε να με μεταφέρει στη Μακεδονία των αρχών του 20ου αιώνα, σε μια συναρπαστική αλλά συνάμα πολύ δύσκολη ιστορική περίοδο. Γενικά πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντάς το, αλλά πιθανότατα δεν είναι για όλα τα γούστα, μιας και φέρνει λιγάκι σε παλπ ιστορική περιπέτεια. 

Υ.Γ. Στα συν της έκδοσης του Οξύ το φοβερό εξώφυλλο και τα δέκα υπέροχα ολοσέλιδα σκίτσα που συνοδεύουν το κείμενο.

8/10

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Steel Guardian

All Quiet on the Western Front/Ουδέν Νεώτερον Από το Δυτικό Μέτωπον - Erich Maria Remarque (Εκδόσεις Μίνωας)
Πολύ κλασσικό μυθιστόρημα, γεμάτο με πολύ δυνατές σκηνές, οι οποίες όμως δεν είναι πάντα καλά δεμένες μεταξύ τους. Γενικότερα δεν είναι καθόλου σφιχτοδεμένο και πιο πολύ φέρνει σε συλλογή από μικρά και ημιαυτόνομα διηγηματάκια παρά σε μυθιστόρημα. Οι χαρακτήρες εκτός από τον αφηγητή δεν έχουν κανένα βάθος, αλλά επειδή σχεδόν σε όλο το βιβλίο ο αναγνώστης είναι μέσα στο κεφάλι του αφηγητή αυτό δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα όσο θα μπορούσε να είναι, υπό διαφορετικές συνθήκες.
Παρά τα όποια προβλήματα όμως, είναι ένα αρκετά καλό βιβλίο, με καλή χρήση της γλώσσας και πολλές δυνατές σκηνές, όπως προείπα. Σίγουρα αξίζει να διαβαστεί από όσους ενδιαφέρονται έστω και λίγο για την θεματολογία.
Βαθμολογία: 7.5/10

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..