Jump to content
Sign in to follow this  
Βάρδος

Πώς ξεκινήσατε;

Recommended Posts

Tattoman

και εγώ κάπως έτσι άρχισα...διάβαζα βιβλία και μετά έγραφα κάτι σχεδόν αντιγραφή από το βιβλίο, ξεκείνησαμε κλασική λογοτεχνία επιρεασμένος από τον Όλιβερ Τουίστ που με είχε ξετρελάνει...

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Θα συμβούλευα τους νέους, όταν έχουν μια έμπνευση, πριν ανοίξουν τόπικ ας μπουν στον κόπο να δουν τι άλλο παραπλήσιο υπάρχει. Είναι όμορφο να αναζωογονούνται παλιά τόπικ, για να μαθαίνουν οι καινούργιοι τις απόψεις και των παλιών.

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Ανέκαθεν, όσο παλιά θυμάμαι τον εαυτό μου, μου άρεσε να διηγούμαι ιστορίες σε φίλους και συμμαθητές. Σαν μικρό αγοράκι έπαιζα με playmobile και στρατιωτάκια και εκεί υλοποιούσα πολλές φορές τις ιστορίες μου. Αργότερα τις υλοποιούσα με φίλους. Όσο περνούσε ο καιρός και οι ιστορίες αρχίσανε να γίνονται πιο σύνθετες έπρεπε να τις σημειώνω και έτσι πέρασα στο να τις γράφω. Τα παιδικά παιχνίδια πέρασαν αλλά μου έμεινε η αγάπη για τις ιστορίες και το να τις εκφράζω γραπτά και από τα δεκατρία μου άρχισα να τις γράφω και να τις φυλάω συστηματικά, αριθμώντας τες και κρατώντας αρχείο. Το γράψιμο έγινε το αγαπημένο μου χόμπι και σιγά σιγά παραμέρισε πολλά άλλα ενδιαφέροντα ως που έφτασε πλέον να είναι τρόπος ζωής.

 

Από τότε που άρχισα να γράφω συστηματικά σταμάτησα μόνο κατά την διάρκεια των πανελληνίων, την πρώτη εξεταστική στη σχολή και στα, λίγα ευτυχώς, διαστήματα που βρέθηκα καθηλωμένος στο κρεβάτι άρρωστος. Έγραφα στο στρατό και σε κάθε ελεύθερη μου στιγμή από εκεί και μετά και συνεχίζω.

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
David1778

Ξεκίνησα με σκοπό να εκτονώσω τις ιδέες που είχαν κάνει κατάληψη στον σκληρό του μυαλού μου και απειλούσαν το σύστημα με πλήρη κατάρρευση:dazzled:.

Edited by David1778

Share this post


Link to post
Share on other sites
TheSea IsBurned

Όταν ήμουν στην έκτη δημοτικού νομίζω, μπορεί και πιο παλιά. Τότε διάβασα τους "Άθλιους" του Ουγκό και ήθελα να κάνω κάτι παραπάνω από το να το διαβάσω απλά. Με τον καιρό ανακάλυψα ότι ήθελα να δημιουργήσω κι εγώ κάτι δικό μου. Νομίζω πάντως ότι δύο πράγματα με ώθησαν να γράψω: Ο πρώτος μου - ανεκπλήρωτος - έρωτας και ο θάνατος κάποιου που πάντα αποτελούσε έμπνευση για μένα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
vinegrete

Παιρνω το θαρρος να γραψω και εγω..

 

Στην εκθεση δεν ημουν ποτε καλη. Μεχρι να αρχισω να γραφω στο PC ειχα παραπονο πως το μολυβι δεν μπορει να αποτυπωσει στο χαρτι τις σκεψεις και τα συναισθηματα μου, ομως με το πληκτρολογιο τα πραγματα αλλαξαν και πλεον μπορω.

 

Η επιθυμια μου ομως γραψω αρχικα μπορει να φανει αστεια σε πολλους : στην Γ' δημοτικου, πεθανε το γατακι μου και το πηρα πολυ βαρια. Για μια εβδομαδα εκλαιγα συνεχεια. Τοτε σκεφτηκα να γραψω σε ενα χαρτι πως νιωθω. Μου πηρε δυο σελιδες περιπου αλλα η στεναχωρια η μεγαλη εφυγε απο μενα και περασε στο χαρτι. Ενιωσα ανακουφιση Το κειμενο αυτο το κρατησα για καιρο για να το βλεπω να θυμαμαι. Μεχρι που το βρηκε η μανα μου και το πεταξε (πιστευε πως επρεπε επιτελους να ξεχασω).

 

Μερικα χρονια αργοτερα και στο δημοτικο ακομη, ειχα δει μια ταινια στην τηλεοραση και μου αρεσε τοσο πολυ, που σκεφτηκα να την γραψω σε βιβλιο για να την διαβαζω. Δεν την τελειωσα ποτε, ομως εγραψα περιπου εικοσι σελιδες. Βγηκε αρκετα καλο μπορω να πω (οπως εκρινα απο μονη μου τοτε), το εγραψα σε μορφη μυθιστορηματος. Παρολα αυτα η ικανοτητα μου στον γραπτο λογο, ενιωθα πως παντοτε υστερουσε, μεχρι που αρχισα να γραφω στο PC και βελτιωθηκε αρκετα. Απο τοτε αρχισα να ασχολουμαι συστηματικα

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Silvertooth

Η πρώτη μου επαφή με την ιστοριοπλασία ήταν οι κούκλες. Ιδίως τα μικρά κουκλάκια (τύπου Shelly) μιας και ήταν και στην ηλικία μου. Κάθε καινούριο που αγοραζόταν είχε το δικό του φλασμπακ και τη δική του περιπέτεια για να εισαχθεί στην κοινότητα (=να υιοθετηθεί σε μία οικογένεια με δύο γονείς, τρεις τέσσερις θείους/ες, και 20 παιδιά (τα περισσότερα υιοθετημένα)). Εξερεύνησαν κόσμους, πάλεψαν κακούς, ερωτοτρόπησαν ασύστολα. Μια φορά το εξάμηνο πήγαιναν και σχολείο.

 

Κάπου στην τετάρτη (ή μήπως πέμπτη?) δημοτικού έγινε η πρώτη γραπτή προσπάθεια μυθιστορήματος/αντιγραφής-του-Χάρρυ-Πόττερ. Έγραψα δύο τετράδια, αλλά δε το ολοκλήρωσα (αν και το αφηγήθηκα όλο στην αδερφή μου).

 

Από αρχές δημοτικού μέχρι και τέλη του γυμνασίου διηγιόμουν ιστορίες στην (μικρότερη κατά τέσσερα χρόνια) αδερφή μου. Οι πρώτες ήταν περιπέτειες μυστηρίου, μετά εξελίχθηκαν σε περιπέτειες φάντασυ, μετά σε φανφίκσιον κινουμένων σχεδίων, όταν δεν είχα έμπνευση της έλεγα βιβλία που είχα διαβάσει με δικά μου λόγια, και μετά ξανά φάντασυ. Τελικά όμως μεγάλωσε και μπήκε στο γυμνάσιο οπότε σιγά σιγά άρχισε να βαριέται να μ' ακούει και το λήξαμε. Άρχισε μάλιστα να φτιάχνει και δικές της ιστορίες.

 

Οι επιρροές από τα άνιμε και τα κινούμενα σχέδια γενικότερα μ' έκαναν σ' όλο το γυμνάσιο/λύκειο να θέλω να φτιάξω κόμιξ. Όταν αυτό άρχισε να φαίνεται αδύνατο κατέληξα ότι και το μυθιστόρημα είναι ένας καλός τρόπος να πεις μια ιστορία.

 

Αν και υπάρχουν πολλά παραδείγματα ταινιών και βιβλίων με ενδιαφέροντες γυναικείους χαρακτήρες, συνειδητοποίησα στην εφηβεία ότι είναι πάντα πολύ λιγότεροι και συνήθως όχι τόσο πολύπλοκοι. Το να δω λοιπόν περισσότερες περιπέτειες με πρωταγωνίστριες ήταν για μένα μια ανάγκη. Και την κάλυψα φτιάχνοντας μόνη μου.

 

Ένας άλλος λόγος που θέλησα να γράψω είναι γιατί ενώ οι ιστορίες είναι το νούμερο ένα χόμπι μου από παιδί, δεν έχω τίποτα χειροπιαστό απ' αυτές. Οι πιο πολλές έχουν χαθεί - ακόμα κι από το μυαλό μου.

  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
shadow_play

Έχω πιάσει πάτο, επαγγελματικά, οικονομικά, σωματικά, ηθικά, ψυχολογικά. Στα καινούρια λεξικά δίπλα στο λήμμα "άφραγκος" έχει τη φωτογραφία μου και στο "αποτυχημένος" το όνομά μου, χωρίς άλλα σχόλια. Χρωστάω σε οποιοδήποτε μιλάει ελληνικά ή θα ήθελε να μιλάει ελληνικά. Κρύβομαι από τον κόσμο. Όλο τον κόσμο.

 

Υποστήριξη από πουθενά. Μόνο κατηγορίες. Κατηγορίες πως "εγώ φταίω για όλα", πως "θα μπορούσα να έχω άλλη εξέλιξη", πως "πήγα χαμένος στη ζωή". Πως πρέπει "να αλλάξω, πριν να είναι πολύ αργά".

 

Μοναδική μου περιουσία ένα μικρό αυτοκινητάκι, συνήθως χωρίς βενζίνη, που το κάνω συχνά σπίτι μου και αναγκάζομαι να κοιμάμαι εκεί. Και ένα παλιό laptop, με τέτοιες βλάβες ώστε η οθόνη να δείχνει τα πάντα βυσσινί. Μόνο βυσσινί.

 

Φτάνει στα αυτιά μου η είδηση για κάποια καινούρια επαγγελματική ευκαιρία. Μια μικρή ελπίδα. Βγαίνω στο σιδηροδρομικό σταθμό και καταφέρνω μετά κόπων και βασάνων να μαζέψω από τους περαστικούς τα 4 ευλογημένα ευρώ που θέλουν τα ΕΛΤΑ για να στείλω την αίτησή μου στο αντίστοιχο Υπουργείο στην Αθήνα.

 

Αναμονή και κατήφεια στο μικρό αυτοκινητάκι. Κανείς δεν ξέρει πού βρίσκομαι. Καλύτερα, κατά μία έννοια. Έχει πλάκα να βγάλουν κανένα silver alert και να με ψάχνει η Νικολούλη. Γούστο θα είχε. Τελικά δεν ασχολείται κανείς μαζί μου. Ευτυχώς ή δυστυχώς.

 

Κάποια στιγμή βγαίνουν επιτέλους τα αποτελέσματα. Πρώτος σε μόρια. Αναμενόμενο, με Master και Διδακτορικό. Σιγά μη βρίσκανε καλύτερο. Επιτέλους, ένας καλός μισθός. Να καλύψουμε κάποια από τα χρέη βρε αδελφέ και να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα.

 

Λίγο πριν την πολυπόθητη "πρώτη μέρα στη δουλειά", προκηρύσσονται ξαφνικά Εθνικές Εκλογές. Δεν βγάζουν ΠτΔ, λέει. Μάλιστα. Όλοι οι διορισμοί παγώνουν, μέχρι νεωτέρας. Σοκ και δέος. Επιστροφή στο μικρό αυτοκινητάκι-σπίτι. Έχει πιο κάτω από εδώ? Κι όμως, έχει.

 

Χειμώνας. Κακός χειμώνας. Θεόκρυο. Κάποιο πρωινό, ένα χέρι χτυπάει το τζάμι του συνοδηγού. Ένας ιερέας που περνάει από εκεί κάθε πρωί και με βλέπει να ξυπνάω στο μικρό αυτοκινητάκι.

 

Υπάρχει Θεός, τελικά. Μετακόμιση στο μικρό δωμάτιο που χρησιμοποιείται σαν "Φιλοξενείο" μιας ορεινής ενορίας, κάτι σαν Στέγη Απόρων, έστω για λίγες εβδομάδες. Τουλάχιστον, έχει ζέστη. Και φαγητό, Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή από το συσσίτιο της Εκκλησίας. Τις υπόλοιπες μέρες μένω νηστικός. Επίσης, έχει πρίζα και ηλεκτρικό ρεύμα. Επιτέλους, θα φορτίσω το παλιό μου laptop. Αυτό που δείχνει τα πάντα βυσσινί. Οι διορισμοί ακόμα παγωμένοι. Υπάρχει πιο κάτω από εδώ? Πιθανόν να υπάρχει.

 

Έφτασε Τσικνοπέμπτη. Όλοι ψήνουν, χορεύουν, διασκεδάζουν. Δεν έχω φάει απολύτως τίποτα από τη Δευτέρα, οπότε και οι κυρίες του συσσιτίου μου έφεραν το τελευταίο κεσεδάκι φαγητό. Ίσως θα μπορούσα να χτυπήσω κάποια πόρτα, να βάλω κάτι στο στόμα μου. Άστο καλύτερα. Το χιόνι πέφτει πυκνό, ο βαρύτερος χειμώνας των τελευταίων χρόνων. Βγαίνω και μαζεύω μισοκαπνισμένες γόπες μέσα από το χιόνι. Κάποια στιγμή θα στεγνώσουν. Τότε θα τις καπνίσω. Ο ιερέας με ειδοποιεί πως σύντομα πρέπει να φεύγω, περιμένουν κι άλλοι ταλαίπωροι να φιλοξενηθούν. Με διώχνει ακόμα και η Εκκλησία, λοιπόν. Τρομερό. Έχει πιο κάτω από εδώ? Δύσκολα. Κι αυτοί οι διορισμοί δεν λένε να ξεκολλήσουν. Σύντομα θα χάσω το όποιο κουράγιο μου απέμεινε. Το νοιώθω.

 

Μέσα μου έχω οργή. Πολλή οργή. Με ποιον ακριβώς είμαι οργισμένος? Δεν έχω αποφασίσει ακόμα. Το σκέφτομαι ενώ οι γόπες αρχίζουν να στεγνώνουν. Ανοίγω το βυσσινί word. Διάβολε, δεν μπορώ να δω τίποτα. Η οργή μου ξεχειλίζει. Αρχίζω να γράφω, βυσσινί γράμματα σε βυσσινί φόντο. Τρέλα. Τα δάχτυλά μου τρέχουν πιο γρήγορα από τις σκέψεις μου, λες και η ιστορία, οι χαρακτήρες, η πλοκή είναι εκεί από καιρό.

 

Ξαφνικά σαστίζω. Μα, τι είναι αυτά που γράφω? Είναι δυνατόν η ιστορία αυτή να κρύβει ένα κομμάτι του εαυτού μου? Μπορεί. Ίσως, πάντοτε οι ιστορίες που γράφουμε να αποκαλύπτουν ένα μέρος του εαυτού μας. Κάτι που είμαστε ή που θα θέλαμε να είμαστε. Όμορφο ή άσχημο. Λαμπερό ή σκοτεινό. Είμαι πολύ αδύναμος για να χαθώ σε φιλοσοφικές σκέψεις. Τουλάχιστον ξημερώνει Παρασκευή. Ημέρα συσσιτίου.

 

Τελικά, καταλήγω πως πάντα έχει και πιο κάτω. Ποτέ δεν ξέρεις. Οι γόπες στέγνωσαν. Ελπίζω να μην κολλήσω τίποτα, αν τις καπνίσω. Τίποτα ανίατο, τουλάχιστον.

 

500 σελίδες σε 2 εβδομάδες, κάπου εκεί έφτασα στα όριά μου. Μέχρι επιτέλους να καταλαγιάσει η οργή μέσα μου. Και να λιώσει το χιόνι. Οι διορισμοί ξεπάγωσαν, Μάρτιο μήνα. Περίμενα αυτή τη μέρα 6 μήνες. Επιτέλους, θα νοικιάσω σπίτι. Γίνομαι άνθρωπος και πάλι.

 

Ο καιρός περνάει γρήγορα. Έφτασε ήδη η επόμενη χρονιά. Κάποια πράγματα στη ζωή μου διορθώθηκαν, κάποια όχι. Ακόμα το παλεύω. Έχω περάσει και χειρότερα, πολύ χειρότερα.

 

Αγοράζω καινούριο laptop. Με χρώματα. Δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι θα κάνω με "εκείνο" το μυθιστόρημα. Είναι ένα κομμάτι του εαυτού και της ψυχής μου εκεί μέσα, χωρίς αμφιβολία. Ένα κομμάτι που δεν γνώριζα πως έχω και ίσως κάπου κάπου να με τρομάζει. Έχω συμφιλιωθεί πια με αυτήν την παραδοχή.

 

Τελικά τολμώ και το δίνω να το διαβάσει μια φίλη που εμπιστεύομαι την κρίση της. Η πρώτη μου δειλή προσπάθεια να ακούσω τη γνώμη κάποιου, τώρα που τα πράγματα καταλάγιασαν και όλα παίρνουν και πάλι το δρόμο τους.

 

"Συγκλονιστικό!" μου λέει το επόμενο πρωί. "Προφανώς, αν σκεφτείς υπό ποιες συνθήκες γράφτηκε", συλλογίζομαι.

 

Παίρνει την πρωτοβουλία και το στέλνει σε κάποιους εκδοτικούς. Από τους μεγάλους. Λίγες οι πιθανότητες. Γνωστό το τι διαβάζει το περίφημο "ελληνικό αναγνωστικό κοινό", αν υφίσταται κάτι τέτοιο δηλαδή και δεν αποτελεί θρύλο σαν το Ρομπέν των Δασών. Δύο μέρες μετά, έρχεται το πρώτο τηλεφώνημα για συμβόλαιο και έκδοση. Μέσα στην εβδομάδα, τα τηλεφωνήματα γίνονται τρία. Οκ, κατάλαβα, η ιστορία θα πουλήσει.

 

Βρε λες? Γιατί όχι. Το πραγματικό μου ταξίδι στον κόσμο μόλις άρχισε.

Edited by shadow_play
  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
WILLIAM

Η ιστορία από μόνη της είναι σαν μυθιστόρημα. Βγήκε λοιπόν κάτι καλό από όλη την ταλαιπωρία.

Καλότυχο το μυθιστόρημα!

  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
shadow_play

Η ιστορία από μόνη της είναι σαν μυθιστόρημα. Βγήκε λοιπόν κάτι καλό από όλη την ταλαιπωρία.

Καλότυχο το μυθιστόρημα!

 

Ευχαριστώ πολύ! Το μόνο πρόβλημα είναι πως για να ξαναγράψω κάτι της προκοπής πρέπει πρώτα να απολυθώ, να πεινάσω, να ξαναπιάσω πάτο και να οργισθώ σφοδρά. Τώρα που είμαι χορτάτος μου βγαίνουν όλα γλυκανάλατα... :lol:

Edited by shadow_play

Share this post


Link to post
Share on other sites
Old man & SiFi

 

 

Το μόνο πρόβλημα είναι πως για να ξαναγράψω κάτι της προκοπής πρέπει πρώτα να απολυθώ, να πεινάσω, να ξαναπιάσω πιάτο και να οργισθώ σφοδρά. Τώρα που είμαι χορτάτος μου βγαίνουν όλα γλυκανάλατα... :lol:

 

 

Σαν πολύ γρήγορα να ξεχνάς. :o

Share this post


Link to post
Share on other sites
shadow_play

 

 

 

Το μόνο πρόβλημα είναι πως για να ξαναγράψω κάτι της προκοπής πρέπει πρώτα να απολυθώ, να πεινάσω, να ξαναπιάσω πιάτο και να οργισθώ σφοδρά. Τώρα που είμαι χορτάτος μου βγαίνουν όλα γλυκανάλατα... :lol:

 

 

Σαν πολύ γρήγορα να ξεχνάς. :o

 

 

Ναι, προτιμώ να κρατώ τα θετικά κάθε κατάστασης. Έμαθα πολλά από αυτήν την εμπειρία και την άτυχη περίοδο της ζωής μου. Ευτυχώς κράτησε λίγο, αλλά άφησε πίσω σημάδια και καταστάσεις που δύσκολα διορθώνονται πια. Κυρίως στον τομέα σχέσεων πολλών χρόνων (φιλικών, συγγενικών κλπ) που γκρεμίστηκαν συθέμελα τότε που ήμουν "κάτω" και δεν έχω πλέον καμία διάθεση ή κουράγιο (ή το θάρρος...) να αποκαταστήσω τώρα που είμαι και πάλι "πάνω".

 

Σ' εκείνο το μυθιστόρημα πάντως τους σκότωσα όλους, με τον πιο φριχτό τρόπο :D . Όσο πιο συμπαθητικός προς τον αναγνώστη ήταν ο κάθε χαρακτήρας που έστηνα για αρκετές σελίδες με επιμέλεια, τόσο πιο σαδιστικά και αναπάντεχα τον "σκότωνα" κάποια στιγμή. Αν μπορούσα μάλιστα, θα αφάνιζα ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, στο βιβλίο αλλά και στην πραγματικότητα :p . Γιατί έτσι ένιωθα εκείνες τις μέρες.

 

Αυτή τη στιγμή δεν ξέρω αν μπορεί να μου βγει ένας αντίστοιχα "βίαιος" και μοχθηρός τρόπος γραφής, έχει γαληνέψει κάπως η ψυχή μου τώρα. Ίσως βγει κάτι πιο επαγγελματικό αν προσπαθήσω να γράψω κάτι άλλο στο ίδιο στυλ, αλλά φοβάμαι μήπως φανεί πιο "ψεύτικο" στα μάτια του αναγνώστη, σε σχέση με το προηγούμενο.

 

Πάντως, σίγουρα θα βγει κάτι πολύ διαφορετικό. Καλύτερο ή χειρότερο δεν ξέρω, αλλά σίγουρα διαφορετικό. Αυτό πιστεύω.

  • Like 3

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..