Jump to content
trillian

Stephen King

Recommended Posts

BladeRunner

Χαρά στο κουράγιο σου Θανάση. Αν βρεθούν και άλλες τέτοιες διαφορές, να μπεις στον κόπο να γράψεις κάτι σχετικό και στην ελληνική σελίδα του Βασιλιά στο FB, γιατί έχει πέσει ΤΟ θάψιμο και ΤΟ κράξιμο για τις εκδόσεις Κλειδάριθμος στην συγκεκριμένη σελίδα, από μερικά άτομα, που πάντα η άποψή τους είναι η μοναδική αλήθεια. Έχει καταντήσει κουραστικό το όλο θέμα. Στο τέλος, βέβαια, μπορεί να πουν ότι η μεταφράστρια του Κλειδάριθμου πρόσθεσε φράσεις που δεν υπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο, έτσι, για να περάσει η ώρα της (και να αυξηθεί το κόστος, βεβαίως βεβαίως!). Τα πάντα να περιμένεις από τους ξερόλες...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

Χαρά στο κουράγιο σου Θανάση. Αν βρεθούν και άλλες τέτοιες διαφορές, να μπεις στον κόπο να γράψεις κάτι σχετικό και στην ελληνική σελίδα του Βασιλιά στο FB, γιατί έχει πέσει ΤΟ θάψιμο και ΤΟ κράξιμο για τις εκδόσεις Κλειδάριθμος στην συγκεκριμένη σελίδα, από μερικά άτομα, που πάντα η άποψή τους είναι η μοναδική αλήθεια. Έχει καταντήσει κουραστικό το όλο θέμα. Στο τέλος, βέβαια, μπορεί να πουν ότι η μεταφράστρια του Κλειδάριθμου πρόσθεσε φράσεις που δεν υπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο, έτσι, για να περάσει η ώρα της (και να αυξηθεί το κόστος, βεβαίως βεβαίως!). Τα πάντα να περιμένεις από τους ξερόλες...

Βαριέμαι να ασχοληθώ μαζί τους. Γιατί στάνταρ θα βρεθούν κάποιοι που θα πουν την εξυπνάδα τους, και δεν θέλω να αναλωθώ και να τσαντιστώ για άτομα που γκρινιάζουν ακόμα και επειδή βγαίνει ο ήλιος κάθε πρωί. Προφανώς και δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά ακόμα και αυτοί οι λίγοι(;;;) θα με κουράσουν αφάνταστα. Μπορεί να βρεθεί κανένας και να δημοσιεύσει το ποστ μου στην ομάδα τους. Αν το κάνει καλώς. Εγώ απλά κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι... 

Edited by Mictantecutli

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Βαριέμαι να ασχοληθώ μαζί τους. Γιατί στάνταρ θα βρεθούν κάποιοι που θα πουν την εξυπνάδα τους, και δεν θέλω να αναλωθώ και να τσαντιστώ για άτομα που γκρινιάζουν ακόμα και επειδή βγαίνει ο ήλιος κάθε πρωί. Προφανώς και δεν είναι όλοι έτσι. Αλλά ακόμα και αυτοί οι λίγοι(;;;) θα με κουράσουν αφάνταστα. Μπορεί να βρεθεί κανένας και να δημοσιεύσει το ποστ μου στην ομάδα τους. Αν το κάνει καλώς. Εγώ απλά κουράζομαι και μόνο που το σκέφτομαι... 

 

Έκανα το σχετικό ποστ και περιμένω έγκριση (να δούμε αν θα εγκριθεί...). Αναφέρθηκα μόνο στην πρώτη διαφορά που εντόπισες, βάζοντας και το αγγλικό κείμενο για να κάνουν τις συγκρίσεις τους. Βέβαια με όλη αυτή την φασαρία βγαίνουμε λιγάκι off topic στο δικό μας φόρουμ, αλλά με κάτι τέτοια, πραγματικά, δεν μπορώ να μην δυσανασχετήσω και να πω τον πόνο μου. 

Edited by BladeRunner
  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
terry283

Καποιος εδω (πιθανον ο Θανασης) εγραψε για πλακα οτι μπορει να γκρινιαζουν ακομη και για την αλλγη του τιτλου απο "Προσωπο του φοβου" σε "σκοτεινο μισο". Πραγματικα μετα απο μια-δυο μερες διαβασα γκρινια κομη κια γι' αυτο. Οτι δηλαδη ο Κλειδαριθμος παιζει να το εκανε επιτηδες για να μπερδευτουμε και να το ξαναγορασουμε.

 

Αν το εχεις στο αιμα σου τελικα.......

 

 

Για να ειμαστε και σωστοι βεβαια, πολλοι στην ιδια σελιδα εχουν βγει πλεον και εχουν γραψει οτι ο Κλειδαριθμος ειχε οντως δικιο για τις περικοπες και κακως του εριχναν κραξιμο.

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Καποιος εδω (πιθανον ο Θανασης) εγραψε για πλακα οτι μπορει να γκρινιαζουν ακομη και για την αλλγη του τιτλου απο "Προσωπο του φοβου" σε "σκοτεινο μισο". Πραγματικα μετα απο μια-δυο μερες διαβασα γκρινια κομη κια γι' αυτο. Οτι δηλαδη ο Κλειδαριθμος παιζει να το εκανε επιτηδες για να μπερδευτουμε και να το ξαναγορασουμε.

 

Αν το εχεις στο αιμα σου τελικα.......

 

 

Για να ειμαστε και σωστοι βεβαια, πολλοι στην ιδια σελιδα εχουν βγει πλεον και εχουν γραψει οτι ο Κλειδαριθμος ειχε οντως δικιο για τις περικοπες και κακως του εριχναν κραξιμο.

 

Αυτό με τον τίτλο το είπα εγώ σε ένα ποστ πιο πάνω. Και έπεσα μέσα, ε; Χαχαχα, όχι, δεν είμαι μέντιουμ. Ξέρω καλά με τι έχω να κάνω. Επίσης ανάμεσα στους πολλούς που λες, είμαι και εγώ και ο Θανάσης. Τσάμπα πονοκέφαλος, μερικοί είναι αγύριστα κεφάλια, δεν χαμπαριάζουν από τίποτα. Ή το παίζουν Κινέζοι μετά... Τέλος πάντων, στην Ελλάδα ζούμε και όλα αυτά είναι αναμενόμενα, ακόμα και στον χώρο του βιβλίου. 

  • Like 1

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

:lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:  :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
oldboy

Εκανα κι εγω μια συγκριση με το δειγμα των σελιδων απο την ιστοσελιδα του Κλειδαριθμου και πραγματι παρατηρησα πιο πληρη μεταφραση επομενως και καλυτερη κατανοηση αυτων που διαβαζα. Αντε να τα ξεκινησω τα θηρια σιγα σιγα μετα απο 21 χρονια. Την τελευταια φορα που επισκεφτηκα το Ντερι αν θυμαμαι καλα ητανε στο 11/22/63.

Edited by oldboy

Share this post


Link to post
Share on other sites
WolfBack

Έτσι είναι τα πράγματα. Δεν χρειάζεται να παίζουμε με τις λέξεις του κειμένου και να χάνουμε την ουσία του έργου...

Υπάρχουν αυτοί που γκρινιάζουν για την έκδοση του Κλειδάριθμου, αλλά ποτέ δεν γκρίνιαξαν για τον λόγο που ο Λιβάνης δεν προχώρησε ποτέ σε επανεκδόσεις εκείνων των φανταστικών τίτλων που είχε στην διάθεση του ("Η Λάμψη". "Το παιχνίδι του Τζέραλντ", "Το Αυτό", "Το Κοράκι" (άκυρος ο τίτλος αυτού), "Ντολόρες Κλαίμπορν", "Νυχτερινή Βάρδια" και "Σάλεμς Λοτ".)

Τόσο δυνατούς τίτλους αλλά δεν μπήκε στην διαδικασία να τους δώσει μια νέα πνοή, πιο σύγχρονη για την εποχή μας και με μια νέα μετάφραση.

Αφού αυτοί δεν το έκαναν, τότε δεν είναι καλύτερο να το αναλάβει κάποιος άλλος, να μπορέσουν να προσελκύσουν ένα νέο κοινό στην λογοτεχνία του βασιλιά, όπως τον είχαμε γνωρίσει κι εμείς όταν ήμασταν πιτσιρικάδες;

Δεν έχω αγοράσει ακόμη την νέα έκδοση και έχω παραμείνει ακόμη με την παλιά (που όντως την είχα αγοράσει 5000 δραχμές γύρω στο 1995)., αλλά δεν χαλιέμαι που είναι 2 οι τόμοι. Μπορώ να πω πως είναι καλύτερα έτσι. Τώρα πια τα μάτια μου έχουν αρχίσει να χαλάνε και μάλλον δεν θα μπορέσω να ξαναδιαβάσω την έκδοση του Λιβάνη με την μικρή γραμματοσειρά, όπως και το να κρατάω ένα τούβλο στα χέρια μου όλη την ώρα (άσχετα αν έχω βολευτεί με τον ηλεκτρονικό αναγνώστη μου)

Γκρινιάζουν για 2 τόμους 1.7032 σελίδων που κοστίζει 26 € (ή 22 € που ανέφερε ο Γιώργος) αλλά δεν γκρίνιαξαν για τα 22 € που έδωσαν για τον "Πυροσβέστη" του Χιλ με μόνο 700 σελίδες...

Anyway...

Edited by WolfBack
  • Like 4

Share this post


Link to post
Share on other sites
BladeRunner

Το Αυτό

 

Το βιβλίο αυτό πρέπει να ήταν από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα που αγόρασα, πριν κάμποσα χρόνια, όταν ακόμα πήγαινα Γυμνάσιο. Όμως ο όγκος του με απέτρεπε όλον αυτόν τον καιρό από το να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να το διαβάσω (βέβαια πριν κάααμποσα χρόνια είχα διαβάσει το "Το Κοράκι", που μικρό βιβλίο δεν το λες, καθώς και διάφορα τούβλα άλλων συγγραφέων). Ίσως να ήξερα ότι θα μεταφραζόταν ξανά και χωρίς περικοπές σε διάφορες προτάσεις και παραγράφους, έτσι ώστε να το απολαύσω όπως πραγματικά του αρμόζει; Μπορεί. Τέλος πάντων, αγόρασα την δίτομη καινούργια έκδοση και δεν άργησα να την ξεκινήσω. Η όλη φοβερή αυτή αναγνωστική εμπειρία κράτησε ακριβώς οχτώ μέρες: Ξεκίνησα την ανάγνωση την προηγούμενη Παρασκευή και μόλις πριν λίγο διάβασα και την τελευταία λέξη από το σημείωμα του Κινγκ (παρεμπιπτόντως, "Αυτό" είναι η τελευταία λέξη...).

 

Πω, ρε φίλε, τι ταξίδι ήταν αυτό; Όχι ότι δεν περίμενα ότι θα διάβαζα ένα βιβλίων επικών διαστάσεων, γεμάτο φαντασία, τρόμο, περιπέτεια, βία, σκοτάδι, νοσταλγία, δραματικές στιγμές, κοινωνιολογικούς προβληματισμούς και όλα αυτά τα ωραία που συνήθως μας προσφέρει ο τεράστιος αυτός συγγραφέας μέσω των ιστοριών του, αλλά τέτοιο έπος δεν το περίμενα ακριβώς. Το βιβλίο είναι τεράστιο απ'όλες τις απόψεις, και ανάλογα μεγάλη θα έπρεπε ίσως να ήταν και η κριτική μου, αλλά έχω μείνει κάπως άφωνος. Υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να γράψω ολόκληρο σεντόνι για να σας δώσω να καταλάβετε πόσο γαμάτο, πόσο απίθανο βιβλίο είναι, πόσο με ξετρέλανε η κάθε ξεχωριστή σελίδα, πόσο τέλεια πέρασα διαβάζοντας την ιστορία όλες αυτές τις μέρες, πόσο δέθηκα με τους πρωταγωνιστές, το δράμα τους, καθώς και με το Ντέρι, αυτήν την εξωτερικά ειδυλλιακή μικρή πόλη του Μέιν, που όμως είναι γεμάτη πόνο, μίσος και σκοτάδι.

 

Καλά, ένα μίνι σεντόνι θα βγει λογικά, γιατί κάποια πραγματάκια θέλω να τα πω. Το βιβλίο αυτό δεν είναι απλά μια ιστορία τρόμου. Είναι κρίμα να το διαβάσει κανείς απλά για να τρομάξει, για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Εδώ που τα λέμε, ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα μόνο βιβλίο: Έχουμε τρόμο, σκοτεινή φαντασία, δράμα, ιστορία ενηλικίωσης, καθώς και μια ολόκληρη κοινωνιολογική ανάλυση. Ο τρόμος στο βιβλίο δεν έχει να κάνει μόνο με τα διάφορα υπερφυσικά στοιχεία και την εμφάνιση του Αυτού/Πένιγουαϊζ, αλλά και με τον ρατσισμό κάθε είδους, το μπούλινγκ, την λεκτική, ψυχολογική ή σωματική βία των γονιών προς τα παιδιά τους, όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά τριγύρω μας και γυρίζουμε το βλέμμα μας αλλού. Από κει και πέρα, ο τρόπος που ο Κινγκ αναλύει τους χαρακτήρες του, είναι απλά μαγευτικός. Όλα αυτά τα παιδιά που γνωρίσαμε, οι "χαμένοι", είναι σίγουρα χαρακτήρες βασισμένοι σε παιδιά που ο Κινγκ γνώρισε στα σχολικά του χρόνια. Και όλοι οι υπόλοιποι, από τους κατοίκους της πόλης, τους καλούς και τους κακούς. Λίγοι είναι οι συγγραφείς που καταφέρνουν να ζωντανέψουν με τέτοια ευκολία τόσους πολλούς χαρακτήρες.

 

Φυσικά δεν χρειάζεται να πω και πολλά πράγματα για την γραφή: Είναι φοβερή, απολαυστική, εθιστική, διεισδυτική, ολοζώντανη. Η ιστορία είναι τεράστια αλλά κυλάει σαν γάργαρο νερό και διαβάζεται με ενδιαφέρον και απόλαυση από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Εντάξει, ίσως υπάρχουν μικρές κοιλίτσες, λίγη πολυλογία εδώ και εκεί... αλλά η πολυλογία είναι τόσο απολαυστική, κάτι που δύσκολα συναντάει κανείς σε άλλους συγγραφείς. Πιθανότατα το επικό αυτό βιβλίο ανεβαίνει στην κορυφή με τα αγαπημένα μου βιβλία του Βασιλιά, αν και με τόσα αριστουργήματα που έχει γράψει δεν είναι και εύκολο έργο να ξεχωρίσω ποιο είναι το πιο αγαπημένο. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει, κάντε χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το! Τώρα ανυπομονώ να δω και την ταινία, για την οποία έχω ακούσει καλά λόγια.

 

10/10

  • Like 8

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Το Αυτό

 

Το βιβλίο αυτό πρέπει να ήταν από τα πρώτα βιβλία του συγγραφέα που αγόρασα, πριν κάμποσα χρόνια, όταν ακόμα πήγαινα Γυμνάσιο. Όμως ο όγκος του με απέτρεπε όλον αυτόν τον καιρό από το να στρώσω τον κώλο μου κάτω και να το διαβάσω (βέβαια πριν κάααμποσα χρόνια είχα διαβάσει το "Το Κοράκι", που μικρό βιβλίο δεν το λες, καθώς και διάφορα τούβλα άλλων συγγραφέων). Ίσως να ήξερα ότι θα μεταφραζόταν ξανά και χωρίς περικοπές σε διάφορες προτάσεις και παραγράφους, έτσι ώστε να το απολαύσω όπως πραγματικά του αρμόζει; Μπορεί. Τέλος πάντων, αγόρασα την δίτομη καινούργια έκδοση και δεν άργησα να την ξεκινήσω. Η όλη φοβερή αυτή αναγνωστική εμπειρία κράτησε ακριβώς οχτώ μέρες: Ξεκίνησα την ανάγνωση την προηγούμενη Παρασκευή και μόλις πριν λίγο διάβασα και την τελευταία λέξη από το σημείωμα του Κινγκ (παρεμπιπτόντως, "Αυτό" είναι η τελευταία λέξη...).

 

Πω, ρε φίλε, τι ταξίδι ήταν αυτό; Όχι ότι δεν περίμενα ότι θα διάβαζα ένα βιβλίων επικών διαστάσεων, γεμάτο φαντασία, τρόμο, περιπέτεια, βία, σκοτάδι, νοσταλγία, δραματικές στιγμές, κοινωνιολογικούς προβληματισμούς και όλα αυτά τα ωραία που συνήθως μας προσφέρει ο τεράστιος αυτός συγγραφέας μέσω των ιστοριών του, αλλά τέτοιο έπος δεν το περίμενα ακριβώς. Το βιβλίο είναι τεράστιο απ'όλες τις απόψεις, και ανάλογα μεγάλη θα έπρεπε ίσως να ήταν και η κριτική μου, αλλά έχω μείνει κάπως άφωνος. Υποθέτω ότι δεν χρειάζεται να γράψω ολόκληρο σεντόνι για να σας δώσω να καταλάβετε πόσο γαμάτο, πόσο απίθανο βιβλίο είναι, πόσο με ξετρέλανε η κάθε ξεχωριστή σελίδα, πόσο τέλεια πέρασα διαβάζοντας την ιστορία όλες αυτές τις μέρες, πόσο δέθηκα με τους πρωταγωνιστές, το δράμα τους, καθώς και με το Ντέρι, αυτήν την εξωτερικά ειδυλλιακή μικρή πόλη του Μέιν, που όμως είναι γεμάτη πόνο, μίσος και σκοτάδι.

 

Καλά, ένα μίνι σεντόνι θα βγει λογικά, γιατί κάποια πραγματάκια θέλω να τα πω. Το βιβλίο αυτό δεν είναι απλά μια ιστορία τρόμου. Είναι κρίμα να το διαβάσει κανείς απλά για να τρομάξει, για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Εδώ που τα λέμε, ουσιαστικά δεν πρόκειται για ένα μόνο βιβλίο: Έχουμε τρόμο, σκοτεινή φαντασία, δράμα, ιστορία ενηλικίωσης, καθώς και μια ολόκληρη κοινωνιολογική ανάλυση. Ο τρόμος στο βιβλίο δεν έχει να κάνει μόνο με τα διάφορα υπερφυσικά στοιχεία και την εμφάνιση του Αυτού/Πένιγουαϊζ, αλλά και με τον ρατσισμό κάθε είδους, το μπούλινγκ, την λεκτική, ψυχολογική ή σωματική βία των γονιών προς τα παιδιά τους, όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά τριγύρω μας και γυρίζουμε το βλέμμα μας αλλού. Από κει και πέρα, ο τρόπος που ο Κινγκ αναλύει τους χαρακτήρες του, είναι απλά μαγευτικός. Όλα αυτά τα παιδιά που γνωρίσαμε, οι "χαμένοι", είναι σίγουρα χαρακτήρες βασισμένοι σε παιδιά που ο Κινγκ γνώρισε στα σχολικά του χρόνια. Και όλοι οι υπόλοιποι, από τους κατοίκους της πόλης, τους καλούς και τους κακούς. Λίγοι είναι οι συγγραφείς που καταφέρνουν να ζωντανέψουν με τέτοια ευκολία τόσους πολλούς χαρακτήρες.

 

Φυσικά δεν χρειάζεται να πω και πολλά πράγματα για την γραφή: Είναι φοβερή, απολαυστική, εθιστική, διεισδυτική, ολοζώντανη. Η ιστορία είναι τεράστια αλλά κυλάει σαν γάργαρο νερό και διαβάζεται με ενδιαφέρον και απόλαυση από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Εντάξει, ίσως υπάρχουν μικρές κοιλίτσες, λίγη πολυλογία εδώ και εκεί... αλλά η πολυλογία είναι τόσο απολαυστική, κάτι που δύσκολα συναντάει κανείς σε άλλους συγγραφείς. Πιθανότατα το επικό αυτό βιβλίο ανεβαίνει στην κορυφή με τα αγαπημένα μου βιβλία του Βασιλιά, αν και με τόσα αριστουργήματα που έχει γράψει δεν είναι και εύκολο έργο να ξεχωρίσω ποιο είναι το πιο αγαπημένο. Όσοι δεν το έχετε διαβάσει, κάντε χάρη στον εαυτό σας και διαβάστε το! Τώρα ανυπομονώ να δω και την ταινία, για την οποία έχω ακούσει καλά λόγια.

 

10/10

 

Το έχω διαβάσει δις και είναι έτσι ακριβώς όπως τα λες: Μία υπέροχη, μεθυστική, νοσηρή αναγνωστική εμπειρία. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το κόλπο με τα φασόλια και τους αναπτήρες; Τον τρόπο με τον οποίο ο τύπος (μου διαφεύγει το όνομα) αποφάσισε να λύσει το πρόβλημα των καθυστερημένων γευμάτων ύστερα από την γέννηση του αδερφού του; Την αγάπη που έδειχνε για τα ζωάκια στο ψυγείο; Ή για το ότι για κάθε αναποδιά που τους έβρισκε έφταιγε πάντα εκείνος ο νέγρος σύμφωνα με τις διδαχές του πατέρα Μπόουερς στο γιο; Και άλλα τόσα και περισσότερα που δεν θυμάμαι. Πρόκειται σε κάθε περίπτωση για ένα καταπληκτικό έπος που διαβάζεται απνευστί. Με αναμμένα τα φώτα αν γίνει σε τρυφερή ηλικία  ;-)

 

Και μόλις τελείωσα το ''Κριστίν''. Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Άρνι Κάνινγκαμ, ένα σχολιαρόπαιδο που με την σημερινή αργκό θα ήταν αυτό που λέμε καρπαζοεισπράκτορας. Τον καλύτερο του φίλο Ντένις Γκίλντερ που έχει αποστολή να τον προστατεύει από τους νταήδες αυτού του κόσμου και την νεοφερμένη Λη Κάμποτ, κοπέλα του πρώτου. Και φυσικά την Κριστίν. Ένα παμπάλαιο, σαραβαλιασμένο αυτοκίνητο που θα χτυπήσει κατακέφαλα τον Άρνι και θα τον αλλάξει. Σιγά- σιγά στην αρχή και πιο γρήγορα στη συνέχεια, πάντα όμως με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Με τον Ντένις να βλέπει τον κόσμο του φίλου του να καταρρέει και τον ίδιο να κατρακυλάει στην άβυσσο. Οπότε και θα αναγκαστεί να αναλάβει δράση μπας και καταφέρει να τον σώσει. Αυτόν, την οικογένεια του και όσους έχουν την ατυχία να τον συναναστρέφονται.  

 

Καλό ήταν, πολύ καλό. Δεν ακολουθεί το αγαπημένο μου μοτίβο του Κινγκ, τουλάχιστον όχι σε ευρεία κλίμακα. Αυτό μίας μικρής πόλης που την βρίσκει ένα κακό απροσδιόριστης φύσης με τους κατοίκους να αντιδρούν σύμφωνα με τα μυαλά που κουβαλάει ο καθένας. Ήταν όμως καλογραμμένο -όπως πάντα- και είχε αγωνία και συνοχή. Ενώ θα αρέσει μία φορά περισσότερο σε όσους αρέσουν τα αυτοκίνητα και τα ροκ τραγούδια περασμένων δεκαετιών. Θυμάμαι μάλιστα ότι το είχα πρωτοδιαβάσει χωρίς υψηλές προσδοκίες γιατί δεν με ενθουσίαζε το θέμα, για να διαψευσθώ όμως πανηγυρικά. Και έχοντας περάσει πολύς καιρός δεν μου είχε μείνει παρά μόνο η κεντρική ιδέα. Το απόλαυσα λοιπόν με το παραπάνω γιατί ήταν ουσιαστικά σαν να το διάβαζα για πρώτη φορά. Συμβαίνει αυτό και με πέντε- έξι ακόμη, θα τα ξεκοκαλίσω εν ευθέτω χρόνω.  

Edited by Δημήτρης
  • Like 5

Share this post


Link to post
Share on other sites
Δημήτρης

Πάει και το ''Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος''. 

Ο Μόρτον Ρέινυ είναι ένας συγγραφέας που μόλις έχει ξεμπερδέψει από ένα επώδυνο διαζύγιο. Απομονωμένος στο εξοχικό του θα αναζητήσει καταφύγιο και ηρεμία στο γράψιμο, η μοίρα όμως έχει άλλα σχέδια. Στο πρόσωπο ενός αντιπαθητικού αγνώστου θα βιώσει τον ίσως μεγαλύτερο εφιάλτη για ένα συγγραφέα μετά την αφλογιστία, αυτόν την λογοκλοπής. Να του λέει πως δεν τον αντέγραψε μιας και η ιστορία του εκδόθηκε πριν από την χρονιά που εκείνος ισχυρίζεται ότι έγραψε την δική του, και να μην θέλει ο χοντροκέφαλος να τον πιστέψει. Αναγκάζεται λοιπόν να προσκομίσει αποδείξεις αλλά οι αναποδιές θα αρχίσουν η μία μετά την άλλη. 

Ωραίο, φάση είχε. Όχι το καλύτερο του, αλλά καλό. Προσφέρει δύο ευχάριστα, creepy απογεύματα. Ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζει και η εισαγωγή με την συνθήκη που γέννησε την ιδέα για το βιβλίο, αυτή της διαφορετικής οπτικής γωνίας θέασης των πραγμάτων. Έχει γίνει και ταινία με τον Τζόνι Ντεπ. 

Edited by Δημήτρης
  • Like 2

Share this post


Link to post
Share on other sites
Mictantecutli

Κυκλοφόρησε σήμερα το "Πύρινη οργή"(Firestarter) από Κλειδάριθμο. 600 σελίδες, 15 ευρώ 

Edited by Mictantecutli

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now


×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.