Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
nikosal

Διαβάστε τα δύο καλύτερα διηγήματα του διαγωνισμού συγγραφής

Ποιο διήγημα σας άρεσε περισσότερο;  

15 members have voted

  1. 1. Επιλέξτε ένα από τα δύο διηγήματα

    • Το διήγημα του Παπαδόπουλου
      3
    • Το διήγημα του Χαρίτου
      12


Recommended Posts

nikosal

Στο διαγωνισμό συγγραφής του 3ου φεστιβάλ εφ, ανάμεσα σε εκείνους που συμμετείχαν στην Ερμούπολη (όχι online), η επιτροπή (απαρτιζόμενη από το Νίκο Αλμπανόπουλο και τον Άγγελο Μαστοράκη) είχε να αξιολογήσει 14 διηγήματα. Ξεχώρισε αρχικά κάμποσα από αυτά, μετά 5, μετά 4, μετά 2... και μετά κόλλησε. Τα δύο καλύτερα (κατά την κρίση της) διηγήματα, αυτό του Αλέκου Παπαδόπουλου και εκείνο του Κώστα Χαρίτου ήταν πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Για πέντε λεπτά στις... διαβουλεύσεις των δύο κριτών η "πρωτιά" άλλαζε χέρια, για διάφορους λόγους. Τελικά, με μικρή, πολύ μικρή διαφορά, η επιτροπή επέλεξε ως νικητήριο το διήγημα του Αλέκου Παπαδόπουλου.

Ήρθε η ώρα να διαβάσετε τα δύο διηγήματα και να πείτε τη γνώμη σας. Αν ήσασταν εσείς μέλος της επιτροπής, ποιο από τα δύο θα είχατε επιλέξει και γιατί;

 

Υπενθύμιση: Στα διηγήματα έπρεπε να υπάρχει η φράση "Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε τη λαβή", έτσι ακριβώς.

Οι συγγραφείς είχαν μόνο δύο ώρες στη διάθεσή τους, σε υπολογιστή που δεν είχε ελληνικό διορθωτή. Για αυτό και τυχόν λάθη κλπ.

 

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Το διήγημα του Αλέκου Παπαδόπουλου

 

Λάθος Οδηγίες

 

 

 

Κοίταξα το έγγραφο μπροστά μου. Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε τη λαβή.

 

Τη σκανδάλη, ηλίθιοι, πιέστε τη σκανδάλη. Βλέπετε, η ζωή σου χαμογελά – αλλά με ματωμένο στόμα, κι αφού της έχεις σπάσει τα δόντια. Το έμαθα αυτό όταν σερνόμουν εκλιπαρώντας στις παγωμένες τρώγλες του Τιτάνα. Το έμαθα στις εναέριες πολιτείες της Αφροδίτης, όταν με κρέμασαν ανάποδα στο κενό για μια μικρή προμήθεια που είχα κρατήσει από κάτι χαπάκια που ντήλαρα... Το έμαθα όταν κουρσεύαμε τα τουριστικά στη ζώνη των αστεροειδών, πετσοκόβοντας τους επιβάτες για ιστούς, μυελό, νεφρά και πάγκρεας – τα σκάφη μας, σιγά μην είχαν καλές μονώσεις για την κοσμική ακτινοβολία…

 

…Το έμαθα καλά λοιπόν, πως όταν αφαιρείς την ασφάλεια και στοχεύεις στο κέντρο, μετά μόνο τη σκανδάλη μπορείς να πιέσεις. Και δέστε με τώρα, τρεις δεκαετίες και μπόλικες δολοφονίες μετά, σεβαστό κυβερνήτη του Άρη, δημοκρατικά εκλεγμένο, να μου φέρνουν τέτοιες αηδίες να εγκρίνω.

 

Έβαλα μια φωνή κι ο γραμματέας ήρθε τρέχοντας.

 

«Τι σκατά είναι αυτά που μου έφερες εδώ;», ούρλιαξα.

 

Αυτός ήταν της καριέρας, καλό στέλεχος που μαζοχιζόταν μαζί μου και του άρεσε.

 

«Ε,… κυβερνήτα, το Τεχνικό Τμήμα το έγραψε, είναι το κείμενο οδηγιών για τους νέους πυροσβεστήρες σε μηδενική βαρύτητα…», είπε κομπιάζοντας.

 

Πήρα δολοφονικό βλέμμα και είπα με χαμηλή φωνή, «έχει δει ποτέ φωτιά το Τεχνικό Τμήμα; Έχει νιώσει την κάψα που μαυρίζει και τ’ οξυγόνο να λιγοστεύει;» -όσο το σκεφτόμουν έπαιρνα ανάποδες, κι ανέβαζα στροφές- «ξέρει το γαμημένο Τεχνικό Τμήμα τι θα πει να γλύφουν οι φλόγες τη στολή σου; Ξέρει τι θα πει να προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά που καίει τα σπλάχνα; Τα σπλάχνα που πρέπει να κρατήσεις άθικτα αν θέλεις να ζεις την επόμενη ώρα; Δεν ξέρουν οι ηλίθιοι ότι στοχεύεις στη βάση, γαμώ το κέρατό μου, στη βάση της φωτιάς;» – φώναζα κι ο γραμματέας καύλωνε – «γιατί αν στοχεύσεις στο κέντρο το αέριο θα φύγει προς τα πάνω λόγω της έλλειψης βαρύτητας και της άνωσης της φλόγας, και θα λειτουργήσει σαν ενισχυτικό της φωτιάς και θα πάμε όλοι κατά διαόλου;” – ούρλιαζα πλέον ανεξέλεγκτα. Ήταν ώρα να ηρεμήσω.

 

Κάθησα πιο στητός στο γραφείο μου κι έπιασα το κεφάλι μου.

 

«Είναι δυνατόν να εμπιστευόμαστε τις ζωές των συμπολιτών μας σε τέτοιους άσχετους;», αναρωτήθηκα πιο ήρεμα -και πιο απειλητικά.

 

Ο γραμματέας μαζεύτηκε. «Θα τους το επιστρέψω για διόρθωση, είπατε ‘στη βάση’, έτσι; Nαι στη βάση, προφανώς, μα αν είναι δυνατόν, να είναι τόσο απρόσεχτοι», μουρμούριζε τρέμοντας καθώς πλησίαζε το γραφείο μου για να πάρει το έγγραφο.

 

Αλλά δεν είχαμε τελειώσει.

 

«Και πού ’σαι», του είπα με τόνο χαλαρό, «αυτό το ‘αφαιρέστε την ασφάλεια’ δεν μου αρέσει, κάνει κακό στην ψυχολογία. Στον Άρη χρειαζόμαστε την ασφάλεια πάνω από κάθε τι, δεν μπορεί να βγαίνει από το γραφείο του Κυβερνήτη οδηγία ‘αφαιρέστε την ασφάλεια’, τι θα σκεφτεί ο κόσμος; Να γράψουν κάτι άλλο, ‘ανοίξτε την ασφάλεια’, μετακινήστε την ασφάλεια, κάτι τέτοιο, ή καλύτερα να ονομάσουν την ασφάλεια αλλιώς, να την ονομάσουν…, διακόπτη, εμπόδιο, αφαιρέστε το εμπόδιο, ναι, μ’ αρέσει αυτό, είναι πολιτικά ορθό…»

 

«…Λοιπόν», είπα με τελεσίδικο ύφος, «‘Αφαιρέστε το εμπόδιο, στοχεύστε στη βάση, πατήστε τη σκανδάλη’ -και να το έχω στο γραφείο μου σε δεκαπέντε λεπτά», έβαλα πάλι τις φωνές.

 

Ο γραμματέας με κοίταξε χάσκοντας. Τον κοίταξα κι εγώ.

 

«Τη ‘σκανδάλη’, είπατε; Όχι τη λαβή; Ο πυροσβεστήρας έχει λαβή, δεν έχει σκανδ-»

 

Σηκώθηκα απότομα και του έκανα κεφαλοκλείδωμα. Έβαλα το στόμα μου κοντά στο αυτί του και ψιθύρισα, «αγόρι μου, να τους βάλεις τότε να το ξαναφτιάξουν, κι αυτή τη φορά να έχει σκανδάλη» - και μετά τον άφησα να πάει να κάνει μια φορά σωστά τη δουλειά του.

 

Ρίχτηκα στην κυβερνητική καρέκλα αναστενάζοντας. Πώς διάβολο βγήκαμε στο διάστημα όταν δεν μπορούμε να γράψουμε σωστές οδηγίες εννιά λέξεων; Εκ των οποίων οι τρεις συνδετικές; Αλλά γι αυτό υπάρχουν άνθρωποι σαν κι εμένα. Για να βάζω τους ανθρώπους να κάνουν σωστά τη δουλειά τους.

 

Όμως μερικές φορές, πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω, ειλικρινά δηλαδή, μένω άφωνος. Είναι δυνατόν να έρχονται οι διαπραγματεύσεις με τα καθάρματα που ελέγχουν τους δακτυλίους του Κρόνου, που δε δίνουν νερό ούτε στη μάνα τους, και να μην έχουμε ένα όπλο της προκοπής για να τους εκβιάσουμε; Είναι δυνατόν να πας να λιώσεις τον πάγο πιέζοντας τη λαβή; Είναι δυνατόν να εμπιστεύομαι τη ζωή και το νερό των συμπολιτών μου σε τέτοιους άσχετους; Κράτησα μια σημείωση, ν’ απολύσω όλο το Τεχνικό Τμήμα, κι ένιωσα πιο ήρεμος. Θα μου τον έφερναν τον πυροσβεστήρα μου, θα μου τον έφτιαχναν όπως έπρεπε. Αυτόν που θα έσβηνε τη φωτιά που καίει στα σωθικά των ψηφοφόρων μου από τη δίψα. Γιατί αλλιώς… πάνε οι επόμενες εκλογές.

 

Διόρθωσα τη σημείωση -να τους απέλυα μετά τις οριστικές δοκιμές του νέου όπλου –μην γίνει καμιά στραβή και ξεχαστώ και βιαστώ. Βλέπετε, αν τα κατάφερα σ’ αυτή τη ζωή, είναι γιατί έμαθα πως αν θες να δεις χαμόγελα, τα πρώτα δόντια που πρέπει να σπάσεις είναι τα δικά σου. Έστρεψα την καρέκλα μου για να χαζέψω τα κόκκινα βουνά του Άρη. Κι ένιωσα ξανά ταπεινός, όπως κάθε ηγέτης πρέπει να νιώθει πού και πού. Όλοι σκουλίκια είμαστε, το θέμα είναι ποιος ξέρει να γράφει οδηγίες.

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Το διήγημα του Κώστα Χαρίτου

Εκπαιδευτικό Σύστημα.

 

Πιέστε τη λαβή.

Πόνος! Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό βλέποντας τα πρόσωπά τους να συσπώνται και τα σώματά τους να τινάζονται. Δεν μπορούν να χαλαρώσουν γιατί αυτοί δε με βλέπουν πίσω από το ημιδιαφανές τζάμι που τους παρακολουθώ. Ούτε τα χρονικά διαστήματα, που παρεμβάλλονται ανάμεσα σε δύο κύματα πόνου, είναι τα ίδια. Φυσικά δεν ξεχνώ ότι είναι εθελοντές αλλά μερικές φορές τους λυπάμαι καθώς βλέπω την αγωνία τους στην αναμονή τής επόμενης εκκένωσης που θα διοχετεύσουν τα ηλεκτρόδια σ' όλο τους το κορμί.. Μπορώ να πατήσω τη λαβή όσες φορές θέλω. Μπορώ αν θέλω να μην την πιέσω ποτέ στο διάστημα των δύο ωρών που κρατάει η εκπαίδευση αλλά δεν ξέρω κανέναν που να το έχει κάνει αυτό και να προχώρησε στο επόμενο στάδιο.

 

Άλλη μία φορά. Η τριακοστή. Ακόμα δεν το έχω συνηθίσει αλλά πάω πολύ καλύτερα από την πρώτη μέρα που μετά τις δέκα φορές σταμάτησα. Ακούγεται το κουδούνι της λήξης και η λαβή απενεργοποιείται. Παρατηρώ τους νοσηλευτές που ξεκολλούν τα ηλεκτρόδια από τα σώματα των ταλαιπωρημένων εθελοντών. Το βράδυ θα χρειαστώ κανά δύο ηρεμιστικά αλλά είμαι αποφασισμένος να συνεχίσω.

 

 

 

 

Αφαιρέστε την ασφάλεια. Πιέστε τη λαβή.

 

 

 

Μάλλον πέρασα με επιτυχία την πρώτη φάση. Τώρα η λαβή έχει πάνω της μια ασφάλεια. Ο διπλανός μου λέει ότι όλο το σύστημα βασίζεται σε παλιότερα πειράματα συμπεριφοριστικής ψυχολογίας. Είσαι πια υποχρεωμένος να αφαιρέσεις την ασφάλεια πριν πατήσεις τη λαβή. Αυτό σου δίνει επιπλεόν χρόνο να σκεφτείς, να αναλογιστείς αν αυτό που κάνεις είναι σωστό. Όσοι έχουν δυσκολία να προκαλούν πόνο συνειδητά, εδώ θα εγκαταλείψουν.

 

Αφαιρώ την ασφάλεια, κάπως διστακτικά, και πατάω τη λαβή. Κραυγές και ουρλιαχτά γεμίζουν το χώρο που κάθομαι και για μια στιγμή κοκκαλώνω. Ώστε δεν είναι μόνο η ασφάλεια. Τώρα μεταφέρουν και τους ήχους των εθελοντών. Αυτό δεν το περίμενα. Περνάει μία ώρα πριν επαναλάβω τη διαδικασία. Δεν είναι μόνο οι φωνές. Κλαίνε, παρακαλούν να σταματήσω, κάποιοι ζητούν να τους βγάλουν έξω. Ο χώρος που κάθομαι γεμίζει με τις οσμές τους, μάλλον κάποιοι κρυφοί αγωγοί τις διοχετεύουν εδώ μέσα, γεγονός που κάνει ακόμα πιο δύσκολη την κατάσταση. Θέλω να σηκώθω και να φύγω αλλά ξέρω ότι αν τα παρατήσω τώρα δεν έχω καμία ελπίδα για τη συνέχεια. Σφίγγω τα δόντια μου, βγάζω την αφάλεια και πιέζω ξανά. Πόνος, κραυγές, συσπάσεις. Χτυπάει το κουδούνι τής βάρδιας. Βγαίνω γρήγορα έξω και καταπίνω μια χούφτα χαπάκια. Θα δυσκολευτώ αλλά θα το αντέξω.

 

 

 

 

Αφαιρέστε την ασφάλεια. Στοχεύστε στο κέντρο. Πιέστε τη λαβή.

Νόμιζα ότι είχα τελειώσει με την εκπαίδευση αλλά υπάρχει κι ένα τελικό στάδιο. Από τους χίλιους που ξεκινήσαμε έχουν απομείνει μόνο πενήντα. Οι περισσότεροι αποχώρησαν στη φάση με τα ουρλιαχτά αλλά μερικοί έφυγαν σήμερα μόλις άρχισαν να μας συνδέουν με διάφορους αισθητήρες. Δεν μας είπαν σε τι θα τους χρησιμεύσουν αλλά μετά απ' όσα έχουμε δει δεν περιμένουμε κάτι ευχάριστο. Το επιπλέον στοιχείο είναι ένα στόχαστρο. Μέχρι σήμερα οι εκκενώσεις χτυπούσαν τυχαία τους εθελοντές. Εμείς απλά πατούσαμε τη λαβή. Τώρα πρέπει να διαλέγουμε εμείς το άτομο που θα υποφέρει. Στην αρχή μου φάνηκε εύκολο αλλά σιγά-σιγά συνειδητοποιώ ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Μοιάζει πια με προμελετημένο έγκλημα παρά τις συνεχείς διαβεβαιώσεις των εκπαιδευτών ότι οι εθελοντές γνωρίζουν τη διαδικασία.

 

 

 

 

Έχουν περάσει δέκα λεπτά από την στιγμή που αφαίρεσα την αφάλεια και ακόμα περιφέρω τον σταυρό που έχω στην οθόνη μου από πρόσωπο σε πρόσωπο χωρίς να έχω καταφέρει να πιέσω τη λαβή. Απ' ότι βλέπω κανείς δεν έχει ακόμα στείλει εκκένωση. Είναι πολύ πιο δύσκολο τώρα που θα ξέρω ποιος υποφέρει εξαιτίας μου.

 

Μια φωνή διαπερνά την αίθουσα και ένας εθελοντής γίνεται κουβάρι πάνω στην καρέκλα του. Κι άλλη φωνή. Κι άλλο κουβάρι. Άρχισαν. Δεν πρέπει να μείνω πίσω. Στοχεύω έναν μικρόσωμο νεαρό και παταώ με δύναμη τη λαβή. Ουρλιάζει και μαζεύει το κορμί του σε μια αμυντική στάση. Δεν είναι εύκολο αλλά πρέπει να το κάνω για να ολοκληρώσω την εκπαίδευση μου. Αρχίζω να ψάχνω για τον επόμενο στόχο αλλά καθώς ο σταυρός μου περνάει μπροστά από το νεαρό, σταματάω, αφήνω τη λαβή και τινάζομαι απότομα από τη θέση μου. Με κοιτάζει. Ξέρει. Ώστε αυτή τη δουλειά κάνουν οι αισθητήρες. Πληροφορούν τους εθελοντές για τον θύτη τους. Δεν είμαστε πια κρυμμένοι στην ανωνυμία μας. Σίγουρα άλλαξαν και τον ημιδιαπερατό καθρέφτη χωρίς να μας το πουν. Όλο το δίωρο περνάει σχεδόν χωρίς καμμία εκκένωση. Εθελοντές κι εκπαιδευόμενοι κοιταζόμαστε χωρίς κανείς να βγάζει άχνα. Τελικά λίγο πριν το τέλος αφαιρώ την ασφάλεια, ξαναστοχεύω το νεαρό, και πιέζω απαλά τη λαβή. Δεν έφτασα μέχρι εδώ για ν' αποτύχω την τελευταία στιγμή. Χτυπαέι το κουδούνι κι ο ήχος του ακούγεται λυτρωτικός. Θ' αντέξω. Είμαι πια σίγουρος.

 

 

 

 

Επιτέλους η εκπαίδευση τελείωσε. Πήρα το πτυχίο μου και είμαι πια έτοιμος να αξιοοποιήσω όσα έμαθα. Το όνειρό μου έγινε πραγματικότητα. Καθώς ετοιμάζομαι να ξεκινήσω αναγνωρίζω πια πως ό,τι πέρασα ήταν απαραίτητο. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω να επιβιώσω χωρίς αυτά που έμαθα στην αίθουσα με τους εθελοντές.

 

Παίρνω τη μαύρη τσάντα μου, βγαίνω από το γραφείο, περπατώ κατά μήκος του πράσινου διαδρόμου και μπαίνω στην τάξη. Σαρανταπέντε κεφάλια γυρίζουν ταυτόχρονα και με χαιρετούν. Επικρατεί απόλυτη ησυχία. Κάθομαι στην έδρα, βγάζω το φορητό μου υπολογιστή και φορτώνω το μάθημα ηθικής. Είμαι πια κι εγώ μέρος αυτού του τέλειου εκπαιδευτικοιύ συστήματος.

 

Σκέφτομαι τους παλιότερους καθηγητές, να προσπαθούν αν επιβάλλουν ησυχία σε τριάντα μαθητές που περνούν την εφηβεία τους και απορώ με την αφέλειά τους. Χθές διάβαζα ένα παλιό εγχειρίδιο διδακτικής και μόνο που δεν έβαλα τα γέλια. Δείξτε κατανόηση, ενθαρρύννετε τους πιο αδύναμους, δώστε τους ευκαιρίες να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, κάντε το μάθημα ενδιαφέρον. Μα σε τι πλάνη ζούσαν αυτοί οι άνθρωποι;

 

Ρίχνω μια ματιά στην τάξη και βλέπω ότι όλοι φορούν τα κόκκινα βραχιόλια τους. Ο Αβραμίδης έχει γυρίσει το κεφάλι του προς τα πίσω αλλά μόλις καταλαβαίνει ότι τον κοιτάζω κοκκαλώνει και παίρνει παρακλητικό ύφος.

 

Σαραντα πέντε μικρές λαβές με τα ονόματα των μαθητών. Βρίσκονται μπροστά μου και χαιδεύω με το δείχτη αυτή που γράφει “Αβραμίδης”. Αυτός έχει ιδρώσει ολόκληρος, σχεδόν κλαίε, παρακαλάει να μην τον τιμωρήσωι. Εγώ όμως έχω εκπαιδευτεί και ξέρω τι πρέπει να κάνω. Ψάχνω για λίγο τον πίνακα με τις λαβές αλλά σύντομα θυμάμαι ότι είμαι στην Β' Γυμνασίου και όχι στην αίθουσα εθελοντών. Εδώ δεν υπάρχει ούτε ασφάλεια, ούτε στόχαστρο.

 

Λυπάμαι Αβραμίδη. Είναι για το καλό σου”, λέω και πιέζω τη λαβή.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
mmsoft

Ψηφίζω ως καλύτερο το διήγημα [Εκπαιδευτικό Σύστημα] επειδή χρησιμοποιεί το υποχρεωτικό θέμα με έναν κλιμακωτό και άκρως επιτυχημένο τρόπο, έχει ψυχολογική ένταση, παίζει με το ποιός είναι αυτός που εκπαιδεύεται τελικά, εξελίσσεται κρατώντας το ενδιαφέρον μου, και η κάθαρση φέρνει πηγαία το γέλιο.

 

Δεν μπορώ να ψηφίσω ως καλύτερο διήγημα επιστημονικής φαντασίας το [Λάθος Οδηγίες] επειδή στο κεντρικό σημείο του, (εκεί που φωνάζει ο κυβερνήτης και φτιάχνεται ο γραμματέας), έχει μια επιστημονική απροσεξία : σε κατάσταση έλλειψης βαρύτητας δεν υπάρχει άνωση, οπότε χάνεται το επιχείρημα και το διήγημα μένει με έναν φωνακλά και άσχετο κυβερνήτη... Ήταν πάντως μια καλή προσπάθεια του συγγραφέα, επειδή άλλαξε το θέμα, (όπως άλλαξε ο Κολόμβος το σχήμα του αυγού), για να στήσει καλύτερα την ιστορία του.

 

 

 

 

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
darky

Το Λάθος Οδηγίες έχει πιο καλή και τραβηχτική αφήγηση. Το Εκπαιδευτικό Σύστημα είναι καλύτερο σαν ιδέα. (ιν μάη χάμπλ οπίνιον πάντα)

 

Χεχε... δε θαθελα να 'μουν στη θέση εκείνου που θα ξεχώριζε μια από τις δύο. Δεν ψηφίζω καμία. :p

 

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Ψήφισα το διήγημα του Κώστα Χαρίτου. Έξυπνη ιδέα καλά δοσμένη. Είχε χιούμορ όπως μας παρουσίαζε ένα σκοτεινό μέλλον που αν μας φαινόταν αστείο τότε η ενοχή ήταν όλη δική μας, πώς να κρύψουμε τον σαδιστή που κρύβουμε μέσα μας;

 

Δεύτερο διήγημα από αυτά που διαγωνίστηκαν, δεύτερο σε κατάταξη κατά τη γνώμη μου, θα ήθελα να αναφέρω και εκείνο του Μιχάλη Μανωλιού (στο site της ΑΛΕΦ). Τίποτα το εντυπωσιακό αλλά ώριμη γραφή που βγάζει ένα δίλημμα στο φινάλε που με άγγιξε.

 

Το διήγημα του Αλέκου Παπαδόπουλου δεν είναι κακογραμμένο, αλλά δεν μου άρεσε. Δίνεται με έναν ταραντινικό πολιτικοαναρχομάγκικο μονόλογο, που αυτό κακό δεν είναι, το ύφος ολόϊδιο όμως το συνάντησα στο «Πύλες της Σιωπής», διήγημα του ιδίου – ένα φεστιβάλ πριν. Έχω δηλαδή να αναμένω να διαβάσω και κάτι άλλο δικό του για να πειστώ αν ο συγγραφέας ξέρει να παίζει κι άλλες νότες στο ρεπερτόριο του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Namris

Δεν είμαι συγγραφέας για να μπορώ να κρίνω κάποιο διήγημα βάση των τεχνικών του χαρακτηριστικών. Σαν αναγνώστης όμως προτιμώ το "Εκπαιδευτικό Σύστημα".

 

Θα μπορούσε να αποτελεί (κατά την γνώμη μου βέβαια) κεφάλαιο σε μυθιστόρημα κυβερνοπάνκ. Μου δημιούργησε την εικόνα ενός εντελώς εκφυλισμένου μέλλοντος. Όταν τα παιδιά φτάσουν σε σημείο να χρειάζονται τέτοιου είδους χειραγώγηση, και όταν το εκπαιδευτικό σύστημα φτάνει σε σημείο να χρησιμοποιεί τέτοιες μεθόδους, μου δημιουργεί την αγωνία να δω σε τι στάδιο αποσύνθεσης έχουν φτάσει οι οικογένειες των παιδιών, το επίπεδο στο οποίο έχει φτάσει η καθημερινή εγκληματικότητα, και τις μεθόδους "αναμόρφωσης" στις φυλακές και τα αναμορφωτήρια.

 

Ο καθηγητής δεν έχει ένα μηχανάκι αντικαθιστώντας απλά την βέργα που χρησιμοποιούσαν πριν κάτι δεκαετίες, αλλά εκπαιδεύεται ειδικά για την χρήση του, αντικαθιστώντας τα πατροπαράδοτα μαθήματα ψυχολογίας. Όταν φτάνει ένα κράτος να αφιερώνει όχι μόνο ώρες εκπαίδευσης πάνω σε τέτοια μηχανάκια, αλλά και ζωντανό προσωπικό πάνω στο οποίο εκπαιδεύονται οι καθηγητές, τότε αναρωτιέμαι σε τι είδους τέρατα έχουν εξελιχθεί οι άνθρωποι, και από πόσο χειρότερα τέρατα προσπαθούν να προστατευτούν.

 

Θα ήθελα πραγματικά ο Κώστας Χαρίτος να μην βάλει το διήγημα αυτό στο συρτάρι, και να έχω την ευκαιρία να διαβάσω στο μέλλον μια αρκετά ογκωδέστερη έκδοση του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
clsad

Καλημέρα,

θεωρώ και τις δύο προσπάθειες αξιόλογες. Ψήφισα την δεύτερη λόγω θεματολογίας.

 

Γελούσα όμως, γιατί όπως ο κυβερνήτης στις Λάθος Οδηγίες, έτσι κι εγώ είχα αναφέρει στο αντίστοιχο τόπικ την 'λάθος' χρησιμοποίηση των οδηγιών στις ιντερνετικές ιστορίες του διαγωνισμού. Οι περισσότεροι ιστορίες χρησιμοποίησαν την έκφραση για όλπα στα οποία έχουμε συνηθίσει να πατάς Σκανδάλη και όχι Λαβή. Και μάλιστα, υπήρχαν και αντιδράσεις στην τοποθέτησή μου.

Τελικά υπάρχει άλλος ένας (ο κυβερνήτης) που σκέφτεται σαν και μένα ... και αν ήταν στο χέρι μου ... θα πατούσα και γω μερικές λαβές ... για το καλό σας πάντα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
PiKei

Αν και μου άρεσαν και τα δύο ψήφισα ήδη στο poll του Χαρίτου, για την ευφυή διπλή ανατροπή του και την πολύ καλή χρήση του γνωστού ψυχολογικού πειράματος.

 

Είναι από τα πιο "γκαζωμένα" διηγήματά του και φαίνεται πως πρέπει να τον βάζουμε να γράφει με deadline...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Υποθέτω πως το θέμα ανάμεσα σε αυτά τα δύο διηγήματα είναι θέμα προτεραιότητας. Αν δηλαδή αυτό που μετρούσε περισσότερο ήταν η γραφή θα είχα κάνει κι εγώ τη δική σας επιλογή. Αν ήταν το θέμα που δώσατε κι η χρήση του, τότε νομίζω πως έρχονται ισόπαλα. Αν ήταν το πραγματικό θέμα των διηγημάτων τότε εγώ θα κρατούσα το Εκπαιδευτικό σύστημα. Όμως το τελευταίο κριτήριο είναι απίστευτα δύσκολο να ξεφύγει από τον υποκειμενισμό του καθενός μας όσον αφορά το τι πραγματικά είναι σημαντικό. Άρα μάλλον είμαι μαζί σας και θα κρατούσα το πρώτο, παρόλο που το δεύτερο μου αρέσει καλύτερα από την άποψη του τι μου λέει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mistseeker

Όντως δύσκολη επιλογή. Μου άρεσε πολύ η ροή στο διήγημα του Παπαδόπουλου, και οι έξυπνοι διάλογοι. Μου άρεσε πολύ το υποβόσκον χιούμορ του. Η πιθανή επιστημονική ανακρίβεια δε με επηρέασε, ούτε με χάλασε. Για να είμαι ειλικρινής, αν δεν προτεινόταν, δε θα την είχα προσέξει καν.

 

Από την άλλη πλευρά, το διήγημα του Χαρίτου, ήταν καλογραμμένο. ΠΟΛΥ καλογραμμένο, για διήγημα διώρου. Ίσως να ήταν, πάντως, κάπως πιο "στυλιζαρισμένο" απ'ότι επιτρέπουν τα γούστα μου. Η ιδέα του, πολύ σωστά εκτελεσμένη, και το μήνυμα, τρομακτικά δυσοίωνο, σε πολλά επίπεδα.

 

Γενικά έχω αρχίσει να αποστασιοποιούμαι από τις αφηγήσεις πρώτου προσώπου, αν και παλιά έγραφα σχεδόν αποκλειστικά σ'αυτό το ύφος. Οι αφηγήσεις πρώτου προσώπου τείνουν να είναι πολύ "κλειστοφοβικές", κατά την άποψή μου: Δεν αφήνουν να γίνει ζωντανότερη η αφήγηση, μεταφέρουν κυρίως τις σκέψεις του πρωταγωνιστή-αφηγητή και λιγότερο την ατμόσφαιρα του κόσμου. Ασφαλώς ήταν ο πιο ταιριαστός τρόπος να διηγηθεί την ιστορία του ο Χαρίτος, κατά την άποψή μου. Από την άλλη πλευρά, ο Παπαδόπουλος χρησιμοποίησε την ίδια οπτική γωνία τόσο έξυπνα, τόσο ζωντανά, που έδωσε υπόσταση στους εμπλεκόμενους χαρακτήρες και "χρώματα" στο περιβάλλον.

 

Ψηφίζω το διήγημα του Χαρίτου, γιατί μου άρεσε πολύ η ιδέα του, η "σταδιακή" χρήση των οδηγιών και η ατμόσφαιρα. Όμως το διήγημα που κέρδισε, του Παπαδόπουλου, είχε φοβερό διάλογο και ήταν γενικά πιο "ζωντανό".

 

Σίγουρα πανάξια και τα δύο διηγήματα ξεχώρισαν. Άλλα κόλπα!

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

Για την ιστορία, το διήγημα "Λάθος Οδηγίες" όχι μόνο βρήκε το δρόμο του για το τυπογραφείο (εννοώ μετά τη δημοσίευση στο "9") αλλά έδωσε και τον τίτλο του στην ομώνυμη συλλογή διηγημάτων του Αλέκου Παπαδόπουλου.

Το "Εκπαιδευτικό Σύστημα" επίσης δημοσιεύτηκε στο "9" μετά το 3ο Φεστιβάλ Ε.Φ. Ερμούπολης και ελπίζω κάποια στιγμή να βρει κι αυτό το δρόμο του προς μια πιο μόνιμη δημοσίευση, γιατί πραγματικά το αξίζει.

Τρία χρόνια αργότερα, δεν έχω αποφασίσει ποιο θα ψήφιζα ως καλύτερο. Πραγματικά λυπάμαι εκείνη την επιτροπή που είχε το μαχαίρι στο λαιμό και μόνο 24 ώρες μπροστά της. Ευχάριστο/λυπηρό καθήκον.

Share this post


Link to post
Share on other sites
wordsmith

Ψήφισα τον Παπαδόπουλο, γιατί μου αρέσει το "πολιτικοαναρχομάγκικο" (sic-Χατζηγιώργης παραπάνω) ύφος. Γενικά, αν το ύφος ενός κειμένου είναι έτσι ζωντανό, το φχαριστιέμαι και δε με νοιάζουν όλες οι επιστημονικές ανακρίβειες του κόσμου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Drake Ramore

Τρια χρόνια μετά δεν ξέρω κατα πόσο θα βοηθήσει η ψήφος μου ή τα σχόλια μου, όμως παρόλα αυτά ψήφισα.biggrin.gif

 

Για εμένα η επιλογή δεν ήταν και τόσο δύσκολη. Πολύ καλές ιστορίες και οι δύο αλλά του Χαρίτου είναι πιο γεμάτη. Έχει ατμόσφαιρα, κρύβει μια ουσιαστική ιστορία απο πίσω, ψυχογραφεί πολύ καλύτερα τον πρωταγωνιστή του και έχει τέλος πολύ καλή ανατροπή.

 

Αν όλα αυτά δεν είναι αρκετά θα προσθέσω οτι είναι αρκετά πιο καλογραμμένο και οτι ακόμη και τώρα που γράφω τα σχόλια κάθομαι και αναρωτιέμαι τι άλλο συμβαίνει στον δυσοίωνο κόσμο που έπλασε. Επίσης η χρήση της υποχρεωτικής φράσης κολλάει πολύ καλύτερα στο "Εκπαιδευτικό σύστημα" απο ότι στο "Λάθος οδηγίες".

 

Μου άρεσε πολύ.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.