[Nienor]

Το περιοδικό Συμπαντικές Διαδρομές σε συνεργασία με όλους τους συγγραφείς που έχουν τη διάθεση και το κέφι να μας στείλουν τα διηγήματά τους, θα εκδώσει ανθολογία ελληνικής φανταστικής λογοτεχνίας.

Από σήμερα και μέχρι 1 Νοεμβρίου 2007 μπορείτε να μας στέλνετε τα διηγήματά σας στο nienor16@hotmail.com

Τα διηγήματα που θα σταλούν θα πρέπει να πληρούν τους εξής όρους:

• Να είναι αδημοσίευτα. Πράγμα που σημαίνει πως εκτός από το να μην έχουν εκδοθεί σε βιβλίο, ταυτόχρονα να μην έχουν δημοσιευτεί σε κάποιο έντυπο ή site, όπως φυσικά και να μην έχουν ανέβει εδώ.
  
• Να μην ξεπερνούν τις 2500 λέξεις. Δέκα λέξεις παραπάνω δεν είναι πρόβλημα, εκατό όμως είναι.
  
• Να έχουν θεματολογία φανταστική. Να μπορούν να ενταχθούν σε ένα από τα τρία είδη: Φάντασυ, Επιστημονική Φαντασία ή Τρόμος.
  
• Να βρίσκονται στο mail που σας δίνω παραπάνω αυστηρά μέχρι και την 1 Νοεμβρίου 2007. Καμία παράταση δε θα δοθεί.

Διευκρινήσεις μπορείτε να μου ζητήσετε επίσης στο nienor16@hotmail.com. Η διαλογή των διηγημάτων θα γίνει με αυστηρά κι αντικειμενικά κριτήρια από την ομάδα μας.

Ευχαριστούμε για το χρόνο σας κι ελπίζουμε να ανταποκριθείτε στο κάλεσμα






*το παρόν τόπικ απευθύνεται στα μέλη του φόρουμ αλλά και σε επισκέπτες τους οποίους θα παρακαλούσα μαζί με τα διηγήματά τους να μου στέλνουν κι ένα σύντομο βιογραφικό: όχι μεγαλύτερο από μία παράγραφο.
Ευχαριστώ.

This post has been edited by Nienor: 17 September 2007 - 14:12

[Arachnida]

Τελικά η αίσθηση του να πιάνεις στα χέρια σου ένα βιβλίο με ένα διήγημά σου δημοσιευμένο μέσα είναι πολύ δυνατή. Ξεπέρασε και την πρώτη φορά που ξεφύλλισα τις ΣΔ με δικά μου κείμενα μέσα.
Δεν βρήκα χρόνο ακόμα να διαβάσω όλη την ανθολογία, είμαι σίγουρος ότι έχω ξοδέψει πολύ περισσότερο για να κομπάζω σε γνωστούς και φίλους, παρά σε ανάγνωση. Ενθουσιασμός νομίζω λέγεται.
Είχα σκοπό να γράψω ποια μου άρεσαν περισσότερο, αλλά βλέπω τη λίστα να μεγαλώνει, άρα θα περιοριστώ σε ένα. Λοιπόν απ' όσα διάβασα μέχρι τώρα μου άρεσαν πολύ τα περισσότερα, αλλά ξεχώρισα τον "Θάνατο της ελπίδας" του Χρυσόστομου Τσαπραίλη. Πολύ όμορφο.

[Naroualis]

Το τελείωσα το Σάββατο το πρωί στο δρόμο για Πάτρα. Μπορώ να πω ότι έχω πλέον εμπιστοσύνη στο μέλλον του φανταστικού στην Ελλάδα... Ξεχώρισα κάποια κομμάτια, αλλά μην περιμένετε περισσότερες παρατηρήσεις.

Αναζητείται! της Δανάης Τάνη, Το κρίμα της Γαζίας της Κιάρας Καλουντζή, Ο Βόθρος του Μιχάλη Μανωλιού, Εικονική Σταχτοπούτα της Παναγιώτας Σωτήρχου, Η τέχνη του Μάγου του Ελευθέριου Κεραμίδα, Η μυστική πύλη της Παραγής της Μαρίας Κάππα, Βεεμώθ του Γιάννη Πλιώτα, Η κερασιά της Αγγελικής Μαρίνου, Η αναζήτηση της χρυσής σφαίρας του Δημήτρη Μανταλιά, Ύδωρ και θεάματα του Κώστα Σπηλιώτη, Ο Γάτος του Ηλία Φουντούλη

[Darkchilde]

Κι εγώ το τέλειωσα εχθές. Και μπορώ να πώ ότι έχει μερικές πολύ όμορφες ιστορίες μέσα. για περισσότερα θα αναφέρω αργότερα.

[Azenath]

Η ανθολογία αυτή είναι μια άρτια, εκδοτικά, προσπάθεια. Τα περισσότερα διηγήματα ήταν πραγματικά πολύ αξιόλογα και είναι αξιοσημείωτο δεδομένου του χρονικού περιορισμού για την ολοκλήρωση της ανθολογίας.

Είναι πολλά εκείνα που ξεχώρισα, αλλά επειδή είναι πολλά και είναι αδύνατον να αναφερθώ σε κάθε ένα ξεχωριστά, θα κάνω μόνο ένα Top-5 προσωπικών αγαπημένων.

Με τη σειρά που εμφανίζονται στην ανθολογία:

- Ομορφη λευκή κλεψύδρα του Γ. Γουζούνη. Με κούφανε. Εξαιρετικά ασυνήθιστο, "ψυχεδελικό". Σε παρέσερνε σε έναν εφιάλτη με απροσδόκητη κάθαρση, δεν μπορώ να πω ότι μου έγινε απολύτως κατανοητό σε σημεία, αλλά στην τελική δε με ένοιαξε κιόλας. Πολύ έξυπνα γραμμένο.

- Hoffnungstod του Χ. Τσαπραϊλη. Φοβερά καλογραμμένο, ζωντανές παρομοιώσεις (μου θύμισαν το διήγημα The Chain του H. Warner Munn που το θεωρώ κορυφαίο στο θέμα της απόδοσης του σωματικού/ψυχικού πόνου) και σε έκαιγαν σαν στάμπα. Απίστευτη η αναδρομή στο χρόνο και το εύρημα του αυλού.

- Η αίρεση της σάρκας του Γ. Σιδεράκη. Τί να λέμε. Φοβερά ατμοσφαιρικό, τόσο ζωντανό που το απόλαυσα σαν ταινία. Μου άρεσε πολύ το τέλος, ήταν πολύ...ασιάτικο (όπου δεν νικούν οι καλοί - σόρυ για το spoiler)

- Οι γείτονες της Γ. Αναστασοπούλου. Στην αρχή η γραφή μου φάνηκε από απλή έως απλοϊκή και συνέχισα να το διαβάζω από απλή περιέργεια. Στο τέλος και για αρκετά λεπτά από την ώρα που διάβασα είχα μείνει παγωμένη σε στυλ "τί ήταν αυτό ρε μλκα;"

Για μένα είναι ένα σχεδόν αριστουργηματικό διήγημα. Η απόδειξη ότι δε χρειάζεται περίτεχνη γραφή, ή καλύτερα ότι περισσεύει η περίτεχνη γραφή, όταν πρόκειται να περάσει μια ατμόσφαιρα, ένα συναίσθημα, συγκεκριμένα απώλειας. Μου θύμισε εκείνα τα ψυχολογικά/πεσιμιστικά θρίλερ των 70s με εκείνη τη θλιμμένη μουσική επένδυση και την weird και τελικά σπαραχτική ατμόσφαιρα. Απολύτως στοιχειωτική η φράση: "Οσοι αγαπώ είναι εδώ". Μπορώ με ασφάλεια να πω ότι είναι το αγαπημένο μου διήγημα της συλλογής κι εύχομαι στη Γιούλη να δημοσιεύσει ξανά πολλά, αλλά πολλά κείμενα.

- Ερωτικό του Βαγγέλη Ευαγγέλου. Αυτό είναι το δεύτερο absolute favorite. Δύσκολο εγχείρημα και παρακινδυνευμένη η χρήση της αφήγησης σε α' πρόσωπο, από τη στιγμή που ο ήρωας κατέληξε πτώμα (ουπς, κι άλλο spoiler) και κάπου αναιρούνταν η αληθοφάνεια (πότε πρόλαβε να κάνει καταγραφή της ιστορίας, αφού πέθανε. (Θα μπορούσε βέβαια να βάλει ο Βαγγέλης τον ήρωα να διηγείται από τη θέση του πτώματος - κάτι σαν τον αφηγητή του Shallow Grave-, αλλά μάλλον θα του έκοβε από το συναίσθημα, γιατί τα πτώματα σαν αφηγητές είναι παραδοσιακά αποστασιοποιημένα και με έφεση στη θυμοσοφία και στο δίδαγμα. Kαι η δύναμη του διηγήματος είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλ, το συναίσθημα, η εξύμνηση του απόλυτου, καταστροφικού και λυτρωτικού συνάμα έρωτα, της πεμπτουσίας του έρωτα).

Πέρα όμως από το σκόπελο της αφήγησης, είναι μια ιστορία που διαβάζεται νεράκι, πολύ ομορφογραμμένη, και που στο νοηματικό της πλαίσιο, τίποτα από τα τεκταινόμενα δε σοκάρει (και είναι αντικειμενικά σοκαριστικά).

Εύχομαι καλή συνέχεια σε όλους.

[Azenath]

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τη Naroualis και τον mman (δεν υπάρχει πια το σχόλιο) για τις τοποθετήσεις τους πάνω στην "κερασιά" που ήταν πολύ τιμητικές κι ενθαρρυντικές για μένα.

[mman]

Azenath, on Feb 4 2008, 10:18, said:

Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τη Naroualis και τον mman (δεν υπάρχει πια το σχόλιο) για τις τοποθετήσεις τους πάνω στην "κερασιά" που ήταν πολύ τιμητικές κι ενθαρρυντικές για μένα.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι η Αγγελική Μαρίνου δεν είναι μέλος του sff! Και όχι τίποτα άλλο, αλλά ήμουν στην παρουσίαση του βιβλίου της Ευθυμίας Naroualis Δεσποτάκη (ο τυπός που ρώταγε απ' την τελευταία σειρά) και δεν ήξερα ότι ήσουν κι εσύ να στα "ψάλω" από κοντά. Και πάλι μπράβο για το εξαιρετικό γράψιμο στην "Κερασιά".

[Azenath]

mman, on Feb 4 2008, 14:21, said:

Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Είχα αρχίσει να πιστεύω ότι η Αγγελική Μαρίνου δεν είναι μέλος του sff! Και όχι τίποτα άλλο, αλλά ήμουν στην παρουσίαση του βιβλίου της Ευθυμίας Naroualis Δεσποτάκη (ο τυπός που ρώταγε απ' την τελευταία σειρά) και δεν ήξερα ότι ήσουν κι εσύ να στα "ψάλω" από κοντά. Και πάλι μπράβο για το εξαιρετικό γράψιμο στην "Κερασιά".

Να σαι καλά mman. Ηταν πολύ προσωπικό διήγημα (και προφητικό για μένα, όπως αποδείχτηκε, σε μεταφορική βάση).

Δυστυχώς δεν κατάφερα για προσωπικούς λόγους να παρευρεθώ στην παρουσίαση της Ευθυμίας, αν και το είχα σίγουρο. Μακάρι κάποια στιγμή να διοργανωθεί κάποια συνάντηση μελών (ακούει ο gema?) και να έχουμε τη δυνατότητα να τα πούμε και από κοντά.

[Darkchilde]

Azenath, on Feb 4 2008, 10:14, said:

- Ερωτικό του Βαγγέλη Ευαγγέλου. Αυτό είναι το δεύτερο absolute favorite. Δύσκολο εγχείρημα και παρακινδυνευμένη η χρήση της αφήγησης σε α' πρόσωπο, από τη στιγμή που ο ήρωας κατέληξε πτώμα (ουπς, κι άλλο spoiler) και κάπου αναιρούνταν η αληθοφάνεια (πότε πρόλαβε να κάνει καταγραφή της ιστορίας, αφού πέθανε. (Θα μπορούσε βέβαια να βάλει ο Βαγγέλης τον ήρωα να διηγείται από τη θέση του πτώματος - κάτι σαν τον αφηγητή του Shallow Grave-, αλλά μάλλον θα του έκοβε από το συναίσθημα, γιατί τα πτώματα σαν αφηγητές είναι παραδοσιακά αποστασιοποιημένα και με έφεση στη θυμοσοφία και στο δίδαγμα. Kαι η δύναμη του διηγήματος είναι ακριβώς το αντίθετο, δηλ, το συναίσθημα, η εξύμνηση του απόλυτου, καταστροφικού και λυτρωτικού συνάμα έρωτα, της πεμπτουσίας του έρωτα).

Πέρα όμως από το σκόπελο της αφήγησης, είναι μια ιστορία που διαβάζεται νεράκι, πολύ ομορφογραμμένη, και που στο νοηματικό της πλαίσιο, τίποτα από τα τεκταινόμενα δε σοκάρει (και είναι αντικειμενικά σοκαριστικά).

Είναι ένα τέχνασμα που χρησιμοποιείται αρκετά, αλλά κι εμένα μου άρεσε παρα πολύ αυτή η ιστορία.

Η Κερασιά όντως είναι πολύ καλογραμμένη, από τις καλύτερες του βιβλίου, και ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με αυτό: γιατί κερασιά; πως και επέλεξες το συγκεκριμένο δέντρο; διότι η κερασιά και ιδίως τα άνθη της είναι θα λέγαμε ιερό δέντρο γαι τους Ιάπωνες. Μάλιστα έχουν λέξη για τα άνθη κερασιάς "Sakura" το οποίο είναι και από τα πιο συνηθισμένα γυναικεία ονόματα. Μου φάνηκε λίγο περίεργο πως και δεν διάλεξες την αμυγδαλιά που είναι πιο σημαντική στην ελληνική παράδοση...

Επίσης ξεχώρισα τα εξής:

- Αναζητέιται της Δανάης Τάνη: Από τα πιο όμορφα χιουμοριστικά διηγήματα που έχω διαβάσει. Τα ονόματα ήταν πραγματικά φοβερά που διάλεξε η Δανάη.
- Το κρίμα της Γαζίας της Κιάρας Καλουντζή: Κιάρα μου σου το είπα και με PM. Μου άρεσε πολύ η ιστορία σου, μου άφησε την εντύπωση ότι είναι μόνο μία ιστορία ανάμεσα σε πολλές άλλες στον ίδιο κόσμο...
- Λίγος χρόνος ακόμα... του Κυριάκου Χριστοδούλου: Απλά από τις ιστορίες που ξεχωρίζεις.
- Το ετήσιο φεστιβάλ ζυθοκατάνυξης των πορφυρών πεδίων της Ευθυμίας Ε. Δεσποτάκη: Χιουμοριστική και απλή ιστορία Ευθυμία μου. Να κάνεις ένα βιβλίο τώρα με τέτοιες ιστορίες...

This post has been edited by Nienor: 04 February 2008 - 21:35

[Nienor]

Ευχαριστώ πολύ Βούλα μου

Είχα πει κι εγώ πριν τη "σκούπα" των χάκερς :P ότι θέλω να πω ένα κατιτίς κι εγώ. Μου είχε πει ο Γιάννης να πω, θα πω έτσι? (σας απείλησα τώρα δεν ξέρω αν το καταλάβατε :P)

Καταρχάς πρέπει να τονίσω πως εμένα μου αρέσουν όλες οι ιστορίες που βρίσκονται μέσα στην ανθολογία, σαφώς δηλαδή, όταν κάνεις ανθολόγηση μπαίνεις σε άλλα μόουντ πέραν του προσωπικού. Υπάρχουν αρκετές που μου αρέσουν ανεξαρτήτως ανθολόγησης, που με άγγιξαν περισσότερο μάλλον είναι η σωστή λέξη, αλλά και αυτές είναι πάνω από τις μισές για να αναφερθώ σε όλες τους. Ουσιαστικά ήθελα να πω για δύο ιστορίες, τις οποίες (ως διορθώτρια και επιμελήτρια βασικά) δεν της έχω αγγίζει.

Η μία είναι ο "Βεεμώθ" του Γιάννη Πλιώτα. Χμμμ... για να δούμε πως το περιγράφουμε τώρα αυτο... καταρχάς δεν είναι καθόλου του στυλ μου, κατά δεύτερον δε με έκανε να αισθανθώ καθόλου καλά και κατά τρίτον δεν την θεωρώ και τόσο πρωτότυπη, τόσες ταινίες έχουμε δει βρε αδερφέ που της φέρνουν (κάπως τέσπα), αυτή σε πείραξε; (Μην τα πάρετε και τόσο της μετρητής βασικά, προσπαθώ να σας περιγράψω μόνο πόσο ξένη μου είναι για να συνεχίσω θεαματικά.) Αλλά... αυτή η ιστορία με στοίχειωσε. Διαβάζοντας την τήν έβλεπα μπροστά μου ολόζώντανη, το θηρίο, τα κτήρια, όλο το σκηνικό και ύστερα για πολλές μέρες μου ήταν αδύνατον να την ξεχάσω. Ακόμα και τώρα δηλαδή, δεν έχω ξεχάσει σχεδόν τίποτα από τα όσα την αφορούν. Και ύστερα, αφού είχα τελειώσει τη δουλειά, κάπου μέσα στις γιορτές, συνειδητοποίησα τι ήταν αυτό που έπαθα μαζί της. Το πρώτο πρόσωπο.
Το κάνει τόσο πολύ καλά που με κάνει θηρίο. Αυτό είναι που με αναστάτωσε, οι τόσο ανθρώπινες σκέψεις κι ο τόσο ανθρώπινος τόνος που όμως σε ταυτίζουν με το τέρας και κάνουν εσένα τέρας και πονάς μαζί του και ενώ είσαι άνθρωπος, είσαι το θηρίο. Γιάννη, μου θύμισες τι ήταν εκείνο που μου άρεσε στο πρώτο ενικό με αυτή την ιστορία.

Η δεύτερη (για την οποία θα μιλήσω, όχι η δεύτερη στην κατάταξη γιατί δε μπορώ να τις ξεχωρίσω) είναι "Ο Θάνατος της Ελπίδας" του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη. Για αυτήν δεν έχω να πω και πολλά. Έχει μια εκτέλεση που είναι μια χαρά και λόγο που ρέει. Αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο σε αυτή την ιστορία και δεν υπάρχει περίπτωση να το ξεχάσω είναι η ιδέα της. Αυτός ο μουσικός που έχει μέσα που μαζεύει ... δε θα σας πω, δεν το έχετε διαβάσει όλοι ακόμα. Είναι από τις ωραιότερες ιδέες που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Τη λάτρεψα.

Γενικότερα, είμαι χαρούμενη με την ανθολογία. Ήταν η πρώτη μου δουλειά και είχε τα προβλήματά της, φυσικά, τις ομορφιές της και πολύ τρέξιμο και κόπο. Παρόλο που πολλά πράγματα θα τα είχα κάνει διαφορετικά (μέσα στο παιχνίδι δεν είναι κι αυτό? έτσι δεν εκπαιδεύεται κανείς?) είμαι χαρούμενη που φιλοξενεί τόσο κόσμο και κυρίως που θεωρώ πως βγήκε αρκετά καλή

[Arachnida]

Με έκανες να ντραπώ, με τιμούν όσα έγραψες.
Σε ευχαριστώ ειλικρινά Κιάρα.

Όσο για το "Θάνατο της Ελπίδας" και για μένα ήταν η αγαπημένη μου.

[Azenath]

Darkchilde, on Feb 4 2008, 15:23, said:

Είναι ένα τέχνασμα που χρησιμοποιείται αρκετά, αλλά κι εμένα μου άρεσε παρα πολύ αυτή η ιστορία.

Η Κερασιά όντως είναι πολύ καλογραμμένη, από τις καλύτερες του βιβλίου, και ήθελα να σε ρωτήσω σχετικά με αυτό: γιατί κερασιά; πως και επέλεξες το συγκεκριμένο δέντρο; διότι η κερασιά και ιδίως τα άνθη της είναι θα λέγαμε ιερό δέντρο γαι τους Ιάπωνες. Μάλιστα έχουν λέξη για τα άνθη κερασιάς "Sakura" το οποίο είναι και από τα πιο συνηθισμένα γυναικεία ονόματα. Μου φάνηκε λίγο περίεργο πως και δεν διάλεξες την αμυγδαλιά που είναι πιο σημαντική στην ελληνική παράδοση...

Χαχα, τώρα αν σου πω...γιατί τρώγοντας πολλά κεράσια (ή άλλο φρούτο ζουμερό) παθαίνει κανείς διάρροια (βλ. διήγημα για κατανόηση), τώρα δεν ξέρω τί παθαίνει από υπερβολική δόση ξηρών καρπών.

Επίσης γιατί μου αρέσουν τα ανθάκια της κερασιάς, και τα φαντάστηκα πολύ όμορφα να καλύπτουν τη μάνα την ώρα του θανάτου της (και η αμυγδαλιά βέβαια έχει πανέμορφα και παρόμοια ανθάκια, αλλά απλά δεν μου ήρθε).

Ευχαριστώ για τις πληροφορίες που μου έδωσες σχετικά με την κερασιά και τα άνθη της γιατί δεν γνώριζα ότι ήταν ιερό δέντρο για τους Ιάπωνες. Και τελευταία έχω ένα κόλλημα με τα ασιάτικα...

[Darkchilde]

Εδώ μιλάς σε κάποια που μαθαίνει Ιαπωνικά (και ναι μαθαίνω και να γράφω με ιδεογράμματα), βλέπει anime μετά μανίας (εκτός από όλες τις άλλες σειρές/ταινίες κλπ).

Μάλιστα υπάρχει και μία γιορτή την εποχή που ανθίζουν οι κερασιές, δεν θυμάμαι όμως πότε ακριβώς γίνεται και πως λέγεται.

[Kafantra]

Μετά απο σιωπή μηνών που δεν ήταν σκόπιμη-απλά δεν μπορούσα να γραφτώ στο φόρουμ-έρχομαι να ευχαριστήσω την Αγγελική Μαρίνου για τα σχολιά της σχετικά με τους γείτονες. Ηταν η καλύτερη ανταμοιβή για την προσπάθεια.

Θέλω εδώ να μοιραστώ μαζί σας πως λαμβάνοντας μέρος στο διαγωνισμό, δεν έγραψα απλά ενα διήγημα που έπρεπε να βγάλω απο πάνω μου, αλλά γνώρισα φίλους, διάβασα εξαιρετικά διηγήματα και συνάντησα την Αγγελική απο κοντά (που μένει 5 στενά κατω απ΄το σπίτι μου!) με αποτέλεσμα να έχω βρει μια καλη παρέα και να εχω κανει μια καλη φίλη. Αυτά δεν τα λέω απλά για να φλυαρίσω ούτε για να σας βάλω στη ζωή μου που μάλλον δεν σας αφορά αλλά για να δώσω το κίνητρο και σε άλλα παιδιά που ασπάζονται την ίδια αγάπη για τη συγγραφή να κάνουν το βήμα και να δημοσιοποιούν τις ιστορίες τους, γιατί ποτέ δεν ξέρουν τι θα κερδίσουν..
Και με αφορμή το τελευταίο θέλω να πω πόσο σημαντική θεωρώ την δημιουργία ενός νέου διαγωνισμού διηγήματος για το ΦΕΣΤΙΒΑΛ του ΦΕΛΦ που είναι στα σκαριά και που θα προσελκύσει νέο αίμα συγγραφέων του φανταστικού. Καλό ΣΚ

[Παρατηρητής]

Μια μικρή ανάσταση της Ανθολογίας
και μία ευχαρίστηση από καρδίας

Η παρακάτω λίστα είναι αναρτημένη στο www.biblionet.gr

Θρύλοι του σύμπαντος
Συλλογικό έργο Συμπαντικές Διαδρομές
(2007)
209 σελ.
ISBN 978-960-89671-3-7
Τιμή €17,00Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα - Συλλογές (DDC: 889.300 8)
Φανταστική λογοτεχνία (DDC: 808.838 766)
Οι "Θρύλοι του σύμπαντος" είναι μια ανθολογία με 38 Έλληνες σύγχρονους συγγραφείς του φανταστικού. Τα διηγήματα καλύπτουν όλα τα είδη του φανταστικού. Επιστημονική φαντασία, ηρωική φαντασία, fantasy, μυστήριο, cyberpunk, τρόμος.


Περιέχονται τα διηγήματα:

- Δανάη Τάνη, "Αναζητείται!"
- Μιχάλης Φιλίνης, "Οι σαγηνευτικές σκιές της Πανθαρούμα"
- Κιάρας Καλουντζή, "Το κρίμα της Γαζίας"
- Ανθίππη Φιαμού, "Στην πατρίδα"
- Νεκτάριος Χρυσός, "Για καλό ή για κακό"
- Γιάννης Λιανάκης, "Σ' ένα νησί"
- Ερρίκος Σμυρναίους, "Ο Συλλέκτης"
- Χρήστος Χρηστίδης, "Φιλαδέλφεια- Ντουμπάϊ"
- Κυριάκος Χριστοδούλου, "Λίγος χρόνος ακόμα..."
- Τέτη Θεοδώρου, "Ανώνυμη Πολεμική Εταιρεία Επιδρομών και Εξοπλισμών"
- Γιώργος Γουζούνης, "Όμορφη Λευκή Κλεψύδρα"
- Κώστας Αναστασιάδης, "Γιν & Γιανγκ"
- Μιχάλης Μανωλιός, "Ο Βόθρος"
- Βασίλης Αυξεντίου, "Noνus Ordo Seclorurn"
- Παναγιώτα Σωτήρχου, "Εικονική Σταχτοπούτα"
- Χρυσόστομος Τσαπραίλης, "Ο Θάνατος της Ελπίδας"
- Ευθυμία Ε. Δεσποτάκη, "Το ετήσιο φεστιβάλ ζυθοκατάνυξης των πορφυρών πεδίων"
- Μιχάλης Φιλίνης, ""Οι σαγηνευτικές σκιές της Πανθαρούμα"
- Γιώργος Σκιαδόπουλος , "Η φωνή του αίματος"
- Νίκος Τζημούλης, "Το είδωλο"
- Γιάννης Σιδεράκης, "Η αίρεση της σάρκας"
- Γιάννης Πλιώτας, "Βεεμώθ"
- Αγγελική Μαρίνου, "Η κερασιά"
- Βασίλης Βίτσος, "Αγαπημένο μου ερπετό"
- Ηλίας Φλωράκης, "Πέρα από τον πόνο"
- Παναγιώτης Ζερβός, "Οι απομυζώντες"
- Σωτήρης Τάγκαλος, "Οι άγνοιες μιας ζωής"
- Γιούλη Αναστασοπούλου, "Οι γείτονες"
- Σπύρος Κακούρης, "Κοσμογένεση"
- Βαγγέλης Ευαγγέλου, "Ερωτικό"
- Δημήτρης Μανταλιάς, "Η αναζήτηση της χρυσής σφαίρας"
- Κώστας Σπηλιώτης, "Ύδωρ και θεάματα"
- Μιχάλης Γεωργοστάθης, "Δαιμόνια"
- Ηλίας Φουντούλης, "Ο Γάτος"



από την οποία απουσιάζουν τρεις ιστορίες: Του Mercurion, του Electroscribe και η δική μου. Δηλαδή, Το Τραγούδι του Μάγου, Η Τέχνη του Μάγου, Ο Όρκος και το Τραγούδι.

Ευχαριστούμε πολύ τον/την κύριο/κυρία που έκανε την καταχώρηση για την παράλειψη (ή κλάσιμο, στη σύγχρονη νεοελληνική)). Με αγάπη Μιχαλης, Λευτέρης, Γιώργος

This post has been edited by Παρατηρητής: 05 March 2009 - 13:47

[Nihilio]

[quote name='

[Naroualis]

Σε όλα τα σάιτ έτσι έχουν καταχωρηθεί τα περιεχόμενα του βιβλίου.

[Παρατηρητής]

Naroualis, on Mar 5 2009, 21:31, said:

Σε όλα τα σάιτ έτσι έχουν καταχωρηθεί τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Ντροπή...

[gema]

Naroualis, on Mar 5 2009, 21:31, said:

Σε όλα τα σάιτ έτσι έχουν καταχωρηθεί τα περιεχόμενα του βιβλίου.

Μήπως θέλετε να πάω να αυτοκτονήσω για να συνεχίσετε ευτυχισμένα τις ζωές σας, αφού σας ενοχλώ και σας βασανίζω τόσο πολύ;
Εσύ, γιατί λες, ότι όλα τα σάιτ γράφουν τα ίδια, και το τονίζεις με τέτοιο τρόπο κιόλας;
Μήπως, γιατί όλα αντιγράφουν τη βάση δεδομένων του biblionet;
Και τη βάση δεδομένων του biblionet τη γράφουν οι άνθρωποι του biblionet. Το μόνο που σου ζητάνε είναι ένα βιβλίο. Τα υπόλοιπα τα βρίσκουν μόνοι τους από το βιβλίο και τα γράφουν.......................

[Naroualis]

Δεν τόνισα κάτι. Το ανέφερα σαν απάντηση στο Νιχίλιο, σχετικά με το αν θα διορθωθεί το θέμα με ένα mail στο συγκεκριμένο σάιτ. Δε θέλω να αυτοκτονήσεις, αλλά θα με βοηθούσε αν ήξερα για ποιο λόγο υπέθεσες ότι επιτίθεμαι σε σένα.

[Eroviana]

Στείλτε ένα μέιλ ρε παιδάκια και θα διορθωθεί. Είναι πολύ εξυπηρετικοί οι άνθρωποι της βιβλιονέτ!