[Spock]

Ήθελα εδώ και καιρό να ανοίξω ένα τόπικ στο οποίο θα συζητάμε για το Deep Space Nine.

Πριν αρχίσουμε, θα ήθελα να τονίσω ότι, εκ των πραγμάτων, ένα τέτοιο τόπικ, ειδικά για αυτήν τη σειρά της οποίας η πλοκή από τη μέση και μετά είναι ένα μεγάλο story arc, θα περιέχει αναπόφευκτα και αρκετά spoilers. Οπότε λοιπόν προτείνω σε όποιον/α δεν έχει δει τη σειρά, να είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικός/ή για το αν και πώς θα παρακολουθεί αυτό το τόπικ.


Στο πρώτο μου ποστ εδώ, θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου σχετικά με το τι πιστεύω ότι έκανε αυτήν τη σειρά εκπληκτική.

Κατ’ αρχάς, όσον αφορά το γενικό story της σειράς, ήταν ένα μεγάλο παζλ από θαυμάσιες ιδέες, περισσότερες από κάθε άλλη σειρά Τρεκ. Το ότι η σειρά δε διαδραματιζόταν σε ένα αστρόπλοιο της Ομοσπονδίας, αλλά σε έναν Καρδασιανό σταθμό, η Σκουληκότρυπα με τους Προφήτες, το ότι ο Σίσκο ήταν ο Απεσταλμένος αυτών των προφητών και άρα και θρησκευτικό σύμβολο για τους Bajorans, η όλη Dominion με τους Changelings και τον Great Link, τους Vorta και τους Jem’Hadar και το φοβερό story arc που ακολούθησε μ’ αυτούς…

Η σειρά αυτή πραγματικά πήγε where no Trek has gone before. Οι προηγούμενες και οι επόμενες σειρές αφορούσαν -κατά κύριο λόγο- τις περιπέτειες ενός αστροπλοίου. Το Deep Space Nine, όμως, δεν αφορά μόνο το σταθμό, αλλά, ειδικά από τη μέση της σειράς και έπειτα, πραγματεύεται ολόκληρη την ιστορία και τη μοίρα του μεγαλύτερου μέρους του σύμπαντος του Σταρ Τρεκ, του Α Τεταρτημορίου, αλλά και του Γ και μέρος του Β.

Η δράση τοποθετείται σε πολλά σημεία. Στο σταθμό, στον Bajor, στη Cardassia, με τις φυλές Bajoran και Cardassian να είναι στο επίκεντρο σχεδόν σε μόνιμη βάση, πέρα από την Ομοσπονδία. Ειδικά στις τελευταίες σαιζόν, ήταν σα να βλέπω πολλές σειρές ταυτόχρονα, που διαδραματίζονται σε πολλά σημεία. Ακόμη δε περισσότερο στα πρώτα επεισόδια της 6ης σαιζόν, με τον ίδιο το Σίσκο, τον πρωταγωνιστή της σειράς, αλλά και άλλους χαρακτήρες να απουσιάζουν για πολύ καιρό από το σταθμό. Πολλοί έξτρα ρόλοι είχαν γίνει σχεδόν μόνιμοι, όπως ο Martok, o Weyoun, o Dukat και άλλοι.

Δοσμένα πάντα μέσα από πραγματικά θαυμάσια επεισόδια στη διάρκεια της σειράς, όλα τα παραπάνω κομμάτια του παζλ φτάνουν σε ένα σχεδόν ποιητικό τέλος στο What You Leave Behind.


Σε μια σειρά, βέβαια, δε φτάνουν μόνο οι καλές ιστορίες. Μία σειρά για να φτάσει σε υψηλή ποιότητα πρέπει να έχει χαρακτήρες. Και εδώ το DS9 μεγαλουργεί εξίσου.
Η φύση ακριβώς της σειράς προϋπέθετε μία τεράστια ποικιλία χαρακτήρων, από πολλές φυλές και πολλά σημεία του γαλαξία, πολύ διαφορετικών μεταξύ τους. Οι πάμπολλοι, δεκάδες χαρακτήρες του DS9, κύριοι και δευτερεύοντες, σχημάτιζαν ένα μωσαϊκό χαρακτήρων χωρίς προηγούμενο, αλλά και επόμενο, στο Τρεκ. Τόσο στους βασικούς, όσο και στους δευτερεύοντες υπήρχαν χαρακτήρες με μεγάλο βάθος και προσωπική ιστορία. Χαρακτήρες όπως ο Όντο, ο Σίσκο, η Κίρα, ο Γουόρφ, η Νταξ, ακόμη και ο Κουάρκ, ο Γκάρακ, ο Ντουκάτ... η λίστα είναι ατελείωτη. Και βέβαια, οι ρόλοι αυτοί ενσαρκώθηκαν από εξαίσιους ηθοποιούς. Avery Brooks, René Auberjonois, Michael Dorn … και πάει λέγοντας.

Στην πορεία της σειράς εξελίσσονται τόσο οι χαρακτήρες, όσο και οι σχέσεις μεταξύ τους. Η εμβάθυσνη που γίνεται σ’ αυτούς είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη σειρά Τρεκ. Ο Όντο, η εκπληκτική αυτή περίπτωση χαρακτήρα που ξεκίνησε ως μοναδικός στο είδος του και κατέληξε να ενώνεται με τον Great Link, ο Σίσκο, ο χήρος και πατέρας και Απεσταλμένος που δέχθηκε με το ζόρι σχεδόν να πάει στον DS9 και καταλήγει να λέει πως θέλει να περάσει τη ζωή του στον Bajor και... να μην πω για το φινάλε χάριν αντι-spoiler, η Κίρα, ο Γουόρφ και πολλοί άλλοι. Οι σχέσεις του Σίσκο με το γιο του, του Μπασίρ με τον Ο’Μπράιεν που ξεκίνησαν να αντιπαθιούνται και κατέληξαν αδελφικοί φίλοι, ο Όντο με την Κίρα, ο Όντο με τον Κουάρκ, σχέσεις όλων των ειδών που εξελίχθηκαν και εξερευνήθηκαν στη διάρκεια των 7 χρόνων της σειράς.


Για οτιδήποτε σχετικό με το Deep Space Nine, εδώ είναι το τόπικ! Ας αρχίσουμε τις συζητήσεις!

This post has been edited by Spock: 31 October 2007 - 16:11

[nikosal]

Ή ένα σφηνάκι κάθε φορά που ο Πικάρ ισιώνει την μπλούζα του... χικ...

Παρεμπιπτόντως ξαναβλέπω αυτές τις μέρες την 3η χρονιά του DS9, επεισόδια που βέβαια δεν είναι εξίσου δυνατά με τις τελευταίες χρονιές, αλλά πάντως περνάω καλά.

[ErnestoDoUrden]

Καλησπέρα και από εμένα,

μετά από αρκέτο καιρό επιστρέφω στο forum και δεν θα μπορούσε να υπάρχει καλύτερος τρόπος για να αρχίσω από ένα post για την πιο ολοκληρωμένη κατά την γνώμη μου Star Trek σειρά. Αυτό δεν το λέω βέβαια σε καμία περίπτωση μειωτικά για όλες τις υπόλοιπες. Άλλωστε γενικά πιστεύω το έπος του Star Trek είναι ένα από τα σημαντικότερα καλλιτεχνικά τηλεοπτικά δημιουργήματα σε όλη την ιστορία της τηλεόρασης.

Θα συμφωνήσω σχεδόν απόλυτα στο αρχικό post του Spock όσον αφορά τα δυνατά σημεία της σειράς. Το σύμπαν που περιγράφει στο Deep Space 9 είναι πλήρες και δίνει την δυνατότητα στο θεατή να βυθιστεί σε μία πολύ-επίπεδη εμπειρία. Δυνατό σενάριο, πολύπλοκοι χαρακτήρες που συνεχώς εξελίσσονται και πολλά φιλοσοφικά ερωτήματα, η πεμπτουσία κάθε Star Trek σειράς. Θυμάμαι ότι όταν είδα το τελευταίο επεισόδιο έπαθα πραγματικά μία ελαφριά κατάθλιψη μερικών ημερών μην μπορώντας να πιστέψω ότι τελείωσε.

Ως παράδειγμα μόνο της ποιότητας της δουλειάς που έχει γίνει, όσον αφορά τα φανταστικά πρόσωπα που κατοικούν στον Deep Space 9, θα αναφέρω αυτόν που θεωρώ ως έναν από τους ποιο σύνθετους χαρακτήρες που υπάρχει στο σύμπαν του Star Trek, αν και δεν είναι μέσα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, τον Garak. Ο Καρδασσιανός πρώην μυστικός πράκτορας και πρώην βασανιστής (μία φορά βασάνισε κάποιον μόνο κοιτώντας τον όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά) ο οποίος βρίσκεται σε μία διαρκή πάλη ανάμεσα στην απέχθεια του για τον τόπο της εξορίας του, την αγάπη του για την πατρίδα του, την οργή αλλά και τον θαυμασμό που νιώθει για αυτόν που τον εξόρισε ο οποίος δεν είναι άλλος από τον ίδιο του τον πατέρα. Ένας χαρακτήρας που κινείται μόνιμα στο γκρίζο, ευφυής, με μεγάλο ταλέντο στην εξαπάτηση και την υποκρισία αλλά και γεμάτος συναισθήματα μεγάλης έντασης που υποβόσκουν καλά κρυμμένα μέχρι να δοθεί η κατάλληλη αφορμή και να εκδηλωθούν. Είναι πολύ δύσκολο να μην τον προσέξει κάποιος είτε για το μυστήριο που δημιουργεί η παρουσία είτε για τις- πολλές φορές φανταστικές- του ιστορίες είτε για το κοφτερό κυνικό του χιούμορ που συμπυκνώνεται άριστα στην φράση που χρησιμοποιεί για να περιγράψει τον εαυτό του: ""plain, simple Garak, a tailor on the Promenade". Πραγματικά αξίζουν πολλά συγχαρητήρια στον Andrew Robinson που ενσάρκωσε αριστοτεχνικά τον συγκεκριμένο ρόλο και συνέβαλε με τις ιδέες του στην διαμόρφωση του.


Το παραπάνω είναι κατά την γνώμη μου μόνο ένα μικρό κομμάτι της αξίας του Deep Space 9. Πιστεύω μάλιστα ότι είναι η καλύτερη σειρά για να αρχίσει κάποιος που δεν έχει ξαναδεί ποτέ Star Trek. Η ποιότητα της δουλειάς που έχει γίνει σε αυτήν είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα τον ωθήσει να δει και τα υπόλοιπες.

[Oberon]

Welcome back, Ernesto!! Πολύ ωραίο το ποστ σου, και συμφωνώ απόλυτα για τον Garak! Και γω όταν είδα το τελευταίο επεισόδιο είχα κάποια κατάθλιψη για λίγες μέρες. Αν και ήταν η πιο "dark" σειρά Σταρ Τρεκ, πλούτισε απίστευτα το Trek universe και όλοι οι χαρακτήρες ήταν εξαιρετικά ψαγμένοι.

[Spock]

Καλώς ξανα-ήρθες, Ερνέστο! Πράγματι, ο Γκάρακ είναι ένας χαρακτήρας πολύ βαθύς, από τους πιο βαθείς στο Σταρ Τρεκ γενικότερα. Πολύ σπουδαίο αυτό για μια σειρά, να έχει τέτοιους χαρακτήρες, που δεν είναι καν από τους κύριους πρωταγωνιστές της. Το DS9 ήταν αναμφίβολλα η πιο πλούσια σειρά από πλευράς χαρακτήρων -αλλά και από πολλές άλλες πλευρές- και ο Γκάρακ είναι από τα καλύτερα δείγματα αυτού του χαρακτηριστικού της σειράς.

Το τελευταίο επεισόδιο άφησε και σε μένα πάρα πολλά συναισθήματα, και πολύ δυνατά. Η σειρά αυτή ήταν σαν να είχε κρατήσει πολύ παραπάνω από επτά χρόνια. Όλο αυτό το πλαίσιο στο οποίο αναπτύχθηκε αλλά και -κυρίως- ανέπτυξε, δεν περιγράφεται, μπορεί κάποιος μόνο να το δει. Και το τελείωμα ήταν συγκινητικό, ήταν μεγαλειώδες, ήταν μοναδικό. Σειρά διαμάντι, χωρίς όμοιά της.

This post has been edited by Spock: 12 October 2008 - 18:42

[ErnestoDoUrden]

Ευχαριστώ για την καλωσόρισμα

Όσον αφορά αυτό που αναφέρεις για το "dark" της σειράς νομίζω ότι είναι και ένας από τους λόγους που μου άρεσε τόσο το Deep Space 9. Πιστεύω ότι σε ένα σημαντικό βαθμό οι δύσκολες και "σκοτεινές" καταστάσεις είναι αυτές που έδωσαν την δυνατότητα για την εξέλιξη των χαρακτήρων στην σειρά. Επίσης η γνώμη μου είναι ότι αυτό που λείπει από το Star Trek Universe είναι μία ακόμα πιο dark σειρά. Μάλιστα έχω και πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στο θέμα (διάλυση της Ομοσπονδίας, εισβολή από άλλο γαλαξία κ.α).

Βέβαια από την άλλη ας έχουμε την τύχη να δούμε μία καινούρια Star Trek σειρά πρώτα και ας εξελίσσεται και στον Risa

[DinoHajiyorgi]

Spock, on Oct 18 2008, 19:24, said:

Κι εγώ δεν μπορώ να θυμηθώ ακριβώς τον λόγο, αλλά δεν ντύθηκε γυναίκα, έγινε -προσωρινά!

Να κάνω εδώ ένα σπαμ να δηλώσω κάτι; Κι αν θέλετε το μεταφέρετε στο τόπικ του DS9. Τα επεισόδια που είχαν να κάνουν με Φερένγκι, (την μητέρα του Κουάρκ κλπ) μου ήταν πάντα δύσκολο να τα παρακολουθήσω, καθώς τους βρίσκω κάπως αποκρουστικούς.

Το δε επεισόδιο που ο Κουάρκ μετατρέπεται σε γυναίκα Φερένγκι δεν θα ήθελα να το ξαναδώ ΠΟΤΕ. Έπρεπε να με δείτε πως σφάδαζα παρακολουθώντας το την πρώτη φορά.

Και sorry, αλλά δεν θυμάμαι πιο επεισόδιο ήταν.

[Oberon]

Τη μάνα του Κουάρκ την πάω πολύ, αν και τα Ferengi episodes γενικά δεν τα πολυσυμπαθώ. Πάντως το επεισόδιο αυτό που λέμε με τη "Miss Ferenginar" πιο πάνω είχε πλάκα, imho. Δηλαδή ήταν γελοίο για Τρεκ αλλά είχε γέλιο.

This post has been edited by Dain: 18 October 2008 - 18:58

[Spock]

DinoHajiyorgi, on Oct 18 2008, 19:47, said:

Τα επεισόδια που είχαν να κάνουν με Φερένγκι, (την μητέρα του Κουάρκ κλπ) μου ήταν πάντα δύσκολο να τα παρακολουθήσω, καθώς τους βρίσκω κάπως αποκρουστικούς.

Το δε επεισόδιο που ο Κουάρκ μετατρέπεται σε γυναίκα Φερένγκι δεν θα ήθελα να το ξαναδώ ΠΟΤΕ. Έπρεπε να με δείτε πως σφάδαζα παρακολουθώντας το την πρώτη φορά.

Same here! Πραγματικά αποκρουστικοί οι Φερένγκι σαν εμφάνιση (αλλά και σε πολλά άλλα πράγματα :Ρ). Νομίζω κάπου στο Ten Forward πρέπει να το είχα αναφέρει, ότι είναι (για μένα) η πιο άσχημη φυλή στο Σταρ Τρεκ! Μα τι make-up βρήκαν να κάνουν ρε παιδί μου γι' αυτή τη φυλή! :Ρ

[nikosal]

Η πρώτη χρονιά του DS9 αποτέλεσε εισαγωγή σε ένα νέο και ενδιαφέρον κόσμο, πιο περίπλοκο από εκείνο του TNG. Ωστόσο, δεν πρόσφερε ιδιαίτερα δυνατά επεισόδια. Η δεύτερη χρονιά (την είδα πρόσφατα για δεύτερη φορά) πρόσφερε δυνατά επεισόδια και υπερείχε στα «στατιστικά», χωρίς πάντως να απογειώσει τη σειρά. Για αυτό έπρεπε να περιμένουμε ακόμα ένα χρόνο... Οι δημιουργοί της σειράς δεν ήταν βέβαιοι τι είχαν στα χέρια τους τα δύο πρώτα χρόνια, ούτε κατασταλαγμένοι τι ακριβώς μπορούν να το κάνουν.

Τα τρία πρώτα επεισόδια της δεύτερης χρονιάς ήταν μέρη μιας κοινής ιστορίας, με αξιόλογη εξέλιξη των χαρακτήρων και εμβάθυνση στην πολιτική σκηνή του Μπειζόρ. Το ταξίδι της Κίρα στο μητρικό πλανήτη και τα πρώτα σημάδια της ανατέλλουσας σχέσης με τον Μπαρέιγ, ήταν τα πιο ενδιαφέροντα, όπως και η εγκατάλειψη του σταθμού από την Ομοσπονδία. Ενδιαφέρον χαρακτήρας ο Λι Νάλας, θα είχε εξελιχθεί αρκετά αν δεν τον είχε καταπιεί το σκοτάδι. Το τρίτο επεισόδιο το βρήκα πιο αδύναμο, ολίγον τι πακετάρισμα των όσων είχαν προηγηθεί.

1. The homecoming 8.0
2. The circle 8.0
3. The siege 7.0

Το τέταρτο επεισόδιο βρίσκει πάλι το σταθμό... να έχει εκκενωθεί, αυτή τη φορά για τεχνικούς λόγους. Ένα σκάφος ζητά καταφύγιο, κρύβει όμως έναν απογοητευμένο Τριλ που έχει βάλει στο μάτι το Σίμπιοντ της Τζατζία. Ενδιαφέρον επεισόδιο με πολύ καλές ερμηνείες, ιδιαίτερα από τον Τζον Γκλόβερ (Τριλ) αλλά και τη σύντροφό του. Μάλλον αγνώριστος, ως Κλίγκον, ο Τιμ Ρας (αργότερα, Τούβοκ). Γενικώς ένα σφριγηλό επεισόδιο, αν εξαιρέσει κανείς την ανεξήγητη επιείκεια προς τον Κουάρκ, που προβαίνει σε μια εγκληματική ενέργεια και μένει ατιμώρητος. Ακόμα και με την πιο προφανή δικαιολογία (την χαλαρότητα της ποιητικής άδειας), κάτι τέτοια με ενοχλούν.

4. Invasive procedures 8.0

Στο πέμπτο επεισόδιο παίρνουμε μια πρώτη γεύση των περίπλοκων σχέσεων που δημιουργεί η κατοχή -οποιαδήποτε κατοχή. Ακόμα ένα δυνατό επεισόδιο στη σειρά, με υπενθύμιση της ύπαρξης ενός χαρακτήρα που πολλοί θα αγαπήσουν (του Γκάρακ) αλλά και του Γκολ-Ντουκάτ.

5. Cardassians 8.5

Την πρώτη φορά που είχα δει το έκτο επεισόδιο πρέπει να είχα απογοητευθεί, γιατί ξεκίνησα να το ξαναδώ με κρύα καρδιά. Ωστόσο αυτή τη δεύτερη φορά ανακάλυψα αρκετά ενδιαφέροντα σημεία, όπως επίσης και μια πολύ καλή ερμηνεία από τη Ντάφνι Άσμπρουκ. Το μόνο πραγματικά ενοχλητικό είναι η ευκολία με την οποία ερωτεύεται ο Μπασίρ, ωστόσο -είπαμε- σεναριακή αδεία θα δούμε και έρωτες τέτοιας μορφής (στο κάτω κάτω, το συγκεκριμένο ερωτοχτύπημα του δόκτωρα, ήταν πιο ρεαλιστικό από εκείνο της Τζατζία λίγο αργότερα, στο Μερίντιαν). Και, εξαιρετική η σκηνή του «χορού» των δύο πρωταγωνιστών, σε συνθήκες έλλειψης βαρύτητας.

6. Melora 7.5

Ένα από τα πιο αδύναμα «Φερένγκι επεισόδια» το επόμενο, όχι πάντως κακό. Από τους πιο ενοχλητικούς εξωγήινους στη σειρά οι Ντόσι, εξαφανίζονται στη συνέχεια όπως τους αξίζει. Στα θετικά του επεισοδίου η εμφάνιση του εξαιρετικού Ζεκ και του υπηρέτη του, που θα παίξουν πολύ πιο καίριο ρόλο στη συνέχεια, αλλά και το σχόλιο για τη θέση της γυναίκας στη κοινωνία των Φερένγκι.

7. Rules of Acquisition 7.5

Το όγδοο επεισόδιο μας γυρνάει στον Τέροκ Νορ για πρώτη φορά, δείχνοντάς μας τις ρίζες της σχέσης ανάμεσα στον Όντο και την Κίρα (κυρίως) αλλά και του πρώτου με τους Κουάρκ και Γκολ Ντουκάτ. Μου άρεσαν όλα τα επεισόδια με αναφορές στο παρελθόν του σταθμού και ανάμεσά τους το Necessary Evil ήταν από τα πιο δυνατά. Όπως επίσης ήταν ενδεικτικό της πρόθεσης των δημιουργών να αφήσουν πίσω τους καλούς-καλούς και κακούς-κακούς χαρακτήρες και να κάνουν κάτι πιο περίπλοκο και πιο αληθινό. Ένα σπουδαίο επεισόδιο, ίσως το καλύτερο της σειράς ως εκείνη τη στιγμή.

8. Necessary Evil 8.5

Σειρά να ερωτευθεί έχει ο Σίσκο και ασφαλώς δεν θα ήταν «τηλεόραση» αυτό, αν δεν ερωτευόταν κάτι εξαιρετικά απίθανο ώστε να ψάχνει και αυτός και εμείς να βρούμε άκρη. Χάθηκαν οι κοινοί θνητοί σε ολόκληρο το σταθμό; Παρόλα τα sci-fi κλισέ, καλοφτιαγμένο επεισόδιο, το παρακολουθεί κανείς ως το τέλος με (σχετικό) ενδιαφέρον.

9. Second sight 7.5

Ξανά ένα δυνατό επεισόδιο στη συνέχεια, με επίκεντρο πρόσφυγες που συρρέουν από το γκάμα κουάτραντ, αναστατώνοντας πρώτα το σταθμό και μετά το γειτονικό πλανήτη που αρνείται να τους δεχτεί. Και εδώ θα βρει κανείς τα αναπόφευκτα κλισέ, πολύ καλά δοσμένα όμως μαζί με ένα τραγικό τέλος που μας θυμίζει κοινωνικές καταστάσεις που βιώνουμε σήμερα. Επίσης, μια ακόμα υπόμνηση στους θεατές ότι ο κόσμος του DS9 είναι ρεαλιστικός και πολύπλοκος. Μπορεί τέτοιου είδους επεισόδια να μην είχαν θεματική συνέχεια, βοήθησαν όμως τους σεναριογράφους να πάνε τη σειρά ένα βήμα πέρα από τα καθιερωμένα και το κοινό να ετοιμαστεί και να αποδεχτεί πιο εύκολα αυτά που θα ακολουθούσαν.

10. Sanctuary 8.5

Τα δύο επόμενα επεισόδια είναι από τα πιο αδύναμα της δεύτερης χρονιάς. Παρόλα αυτά, «7.0»; Θα ρωτήσετε. Ναι, γιατί οι παραγωγοί ντύνουν ασήμαντες ιστορίες με τους χαρακτήρες που πλέον έχουν στη διάθεσή τους και την προσοχή που χρειάζεται, ώστε να μπορείς να παρακολουθήσεις ακόμα και αυτά χωρίς «ταραχή». Μια τεράστια βελτίωση σε σχέση με το TNG, του οποίου τα αδύναμα επεισόδια ήταν πολυυύ αδύναμα... Επίσης, στο δεύτερο επεισόδιο, εμφανίζεται πρώτη φορά ο Μόρα, επιστήμονας που μελέτησε και ουσιαστικά «μεγάλωσε» τον Όντο, όταν αυτός είχε ανακαλυφθεί με τη μορφή μιας άγνωστης, ζελατινοειδούς μάζας. Άριστος στο ρόλο, ο Τζέιμς Σλόγιαν.

11. Rivals 7.0
12. The alternate 7.0

Το επόμενο επεισόδιο είναι το πρώτο που επικεντρώνεται στους Μπασίρ - Ο' Μπράιαν. Ευφυές το σενάριο, εξαιρετικές sci-fi οι πρώτες σκηνές στο ξένο σκάφος, όπου οι δυο ασχολούνται με την απενεργοποίηση όπλων μαζικής καταστροφής. Όπως επίσης εξαιρετικό, παρά την απλότητά του το όλο σκηνικό στο καταφύγιο και ο τελικός διάλογος ανάμεσα στους δύο ήρωες, που δίνουν πολύ καλές ερμηνείες. Ένα καλό επεισόδιο.

13. Armageddon Game 8.0

Και σαν να μην έφτανε η επικέντρωση στον Ο' Μπράιαν με το 13ο επεισόδιο, ήρθε το αμέσως επόμενο να μας δώσει ένα «classic» της σειράς, με ένα εξαιρετικό, πραγματικά εξαιρετικό Κολμ Μίνεϊ να δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας πάνω σε μια υπέροχη σεναριακά ιδέα. Που έχει μεν παίξει και αλλού/αλλιώς, αλλά δίνεται εδώ με πολύ καλές πινελιές και συγκλονιστικό τέλος. Το θυμόμουν από παλιά ως το highlight της δεύτερης χρονιάς και το επιβεβαίωσα. Kudos.

14. Whispers 9.0

Αμέσως μετά: Φαίνεται ότι οι δημιουργοί έχουν βρει βηματισμό, γιατί προσφέρουν ακόμα ένα δυνατό επεισόδιο με το Μίνεϊ πρωταγωνιστή (τον βρήκαν καλό και τον ξεθέωσαν!) αλλά επίσης το Μπρουκς σε ένα δυνατό ρόλο. Το επεισόδιο μου άρεσε ίσως ένα κλικ πάνω από αυτό που αξίζει, γιατί αγγίζει, και μάλιστα αγγίζει σωστά, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ερωτήματα. Πόσο καλύτερη είναι η ζωή μας σήμερα χάρη στην τεχνολογία, τι θυσιάζουμε με αυτήν αλλά και τι κερδίζουμε. Πολύ καλή ερμηνεία από την Γκέιλ Στρίκλαντ στο ρόλο της αυταρχικής «μαμάς» της κοινότητας.

15. Paradise 8.5

Ακολουθεί το Shadowplay που μυρίζει έντονα TNG, με περιορισμένο ενδιαφέρον, ωστόσο και πάλι, όχι ολότελα αδιάφορο. Θα το δείτε μια φορά, θα το ξεχάσετε αλλά ίσως σας θυμίσει -όπως εμένα- εκείνο το σούπερ shadow play του Ρόρι Γκάλαχερ. Με το δεύτερο στο πικ-απ, αποζημιώνεστε. Είναι το πρώτο τραγούδι που χόρεψα με τη γυναίκα μου στο τραπέζι του γάμου!

16. Shadowplay 7.0

Υπομονή, υπάρχουν και τέτοια επεισόδια σε μια σειρά που δημιούργησε 190: το playing god θα το ξεχάσετε ακόμα ευκολότερα από το shadowplay, δεν θυμίζει καν κάποιο καλό τραγούδι. Ωστόσο, να που και πάλι το χειρότερο επεισόδιο της χρονιάς «βλέπεται». Ενδιαφέρον το plot γύρω από την επιλογή των Τριλ που αποκτούν σύμπιοντ, παντελώς αδιάφορο το babe universe μέρος.

17. Playing God 6.5

Αρκετά βελτιωμένα τα δύο επόμενα επεισόδια, προσθέτουν «εξέλιξη χαρακτήρα» για τον Κουαρκ, τη Νταξ, τους Κλίγκον, χωρίς πάντως να συγκινούν ιδιαίτερα. Όμως είναι και τέτοιου είδους επεισόδια απαραίτητα σε μια σειρά με περίπλοκες σχέσεις. Στο μέλλον οι σεναριογράφοι θα τσιμπίσουν ιδέες από αυτά (πχ. θα ζωγραφίσουν τελικά ένα Κουάρκ όπου ναι μεν το κυνήγι του κέρδους παραμένει πάντα προτεραιότητα, η συναισθηματική του πλευρά όμως είναι πλούσια. Κάπως έτσι είμαστε γενικά οι flesh and blood άνθρωποι, δεν έχουμε μια καρικατουρίστικη όψη μόνο).

18. Profit and Loss 7.5
19. Blood oath 7.5

Καλή η εισαγωγή των Μακί στη σειρά, με ένα διπλό επεισόδιο του οποίου το πρώτο μέρος είναι σαφώς ανώτερο. Στο μέλλον τα επεισόδια με τους Μακί θα είναι συνήθως καλύτερα, για να έρθουν όμως αυτά θα περιμένουμε την εισαγωγή ενός εξαιρετικού χαρακτήρα και ηθοποιού (Μάικλ Έντινγκτον / Κεν Μάρσαλ)

20. The Maquis (1) 8.5
21. The Maquis (2) 7.5

To δεύτερο καλύτερο επεισόδιο της χρονιάς επικεντρώνεται στον Γκάρακ: Όλα ξεκινούν από ένα πονοκέφαλο, που φυσικά είναι πολύ πιο σοβαρός από ό,τι μπορούσε κανείς να υποθέσει. Έξοχη ερμηνεία από τον Άντριου Ρόμπινσον, συναρπαστική εισαγωγή (η πρώτη πραγματική εισαγωγή) στην πολυπλοκότητα του χαρακτήρα που υποδύεται, θαυμάσιοι διάλογοι. Θεμελιακό επεισόδιο για ζητήματα που θα μας απασχολήσουν στη συνέχεια, κυρίως η σχέση του Γκάρακ με συγκεκριμένους χαρακτήρες από την πατρίδα του.

22. The wire 9.0

Έπεται το πρώτο mirror (ή alternate) universe επεισόδιο της σειράς. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω την εμμονή των δημιουργών με το συγκεκριμένο θέμα, που απέδωσε μέτρια επεισόδια χωρίς καμία σχεδόν συνέπεια για την κυρίως σειρά ή τους χαρακτήρες της. Τούτο δω το πρώτο, βλεπόταν με κάποιο ενδιαφέρον (πρώτο γαρ) και πρόσφερε και ορισμένες πετυχημένες αστείες στιγμές. Από κει και πέρα η ποιότητα των mirror universe επεισοδίων θα υποβαθμιζόταν διαρκώς, μέχρις εξαφάνισης.

23. Crossover 7.5

Ένα ακόμα σπουδαίο επεισόδιο στη δεύτερη χρονιά, με τον Μπαράιγ να προκαλεί με τη συμπεριφορά του υποψίες ότι αποτέλεσε συνεργάτη των κατακτητών. Το The Collaborator είναι σπουδαίο για διαφορετικούς λόγους από ό,τι τα δύο προηγούμενα «9ιάρια» της χρονιάς. Εκείνα, είχαν το sci-fi plot (whispers) και το great character plot (The wire). Εδώ μας προσφέρεται μια βαθιά ματιά στη θρησκευτική και πολιτική περιπλοκότητα του Μπεϊζόρ, με αποτελέσματα που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στη συνέχεια. Εξαιρετικά σφικτό σεναριακά επεισόδιο, έξοχα υποστηριγζόμενο από τους Φίλιπ Άνγκλιμ, Λούις Φλέτσερ και Καμίλ Σαβιόλα (σε δεύτερο πλάνο), τρεις ηθοποιούς με κεντρικούς ρόλους. Αξίζει κανείς να σχολιάσει πώς η σειρά απέσπασε πραγματικά έξοχες ερμηνείες από τέτοιους recurring characters, με πρώτη ανάμεσά τους την τόσο αντιπαθητική, αλλά τόσο συγκλονιστική, κεφαλαιώδους σημασίας, Κάι Γουίν.

24. The collaborator 9.0

Στο whispers είχε να αντιμετωπίσει τις υποψίες του και κάτι χειρότερο. Στο armageddon, την απειλή φυσικής εξόντωσης για το «γενικότερο καλό». Στο Tribunal, τις χειρότερες διακοπές της ζωής του, αφού καταλήγει έγκλειστος των Καρντάσιανς. Όπως το θέτει ένας fun του tv.com, ακόμα ένα έξοχο it sucks to be O'Brien επεισόδιο, από τα αρκετά ακόμα που θα ακολουθούσαν. Καλή και η Κέικο, και ας μην ήταν ποτέ η αγαπημένη των φαν. Χάνει λίγο (το επεισόδιο) στο τέλος του, με ένα κλείσιμο ελάχιστα ικανοποιητικό.

25. Tribunal 8.5

Τέλος, η πρώτη εμφάνιση των Βόρτα και των Τζεμ Χαντάρ, στο ομότιτλο επεισόδιο. Μετά από αρκετές έμμεσες αναφορές, ιδού το Dominion, έτοιμο να κυριεύσει τις χρονιές 3-7 του DS9. Εδώ πια οι δημιουργοί αποφασίζουν την κατεύθυνση και ετοιμάζονται να δώσουν στη σειρά την ώθηση που χρειάζεται. Και θα το πετύχουν. Αν και δευτερεύουσα, ωραιότατη ιδέα η εκδρομή των δύο οικογενειών στο Γκάμα Κουάτραντ και τα εκδρομικά ρούχα του Κουάρκ.

26. The Jem'Hadar 8.0

This post has been edited by nikosal: 24 January 2010 - 15:35

[nikosal]

Και να είχαμε αμφιβολίες, η αρχή της τρίτης χρονιάς τις διέλυσε. Οι δημιουργοί της σειράς έχουν πάρει το θέμα σοβαρά και οδηγούν το DS9 εκεί που no producer has gone before.

Στο πρώτο διπλό επεισόδιο, μαθαίνουμε συναρπαστικά πράγματα για τη σχέση του Όντο με τους Founders, συναντάμε το Ντεφάιαντ, γνωρίζουμε τον Μάικλ Έντινγκτον, ενώ ο σταθμός πρέπει να αντεπεξέλθει στην πρώτη «στενή» επαφή με τους Τζεμ Χαντάρ και τη μάλλον αναπάντεχη, «ανήσυχη», συμμαχία ανάμεσα στο Dominion και την Ομοσπονδία. Από τη μέση του πρώτου επεισοδίου ως το τέλος του δεύτερου, ένα έντονο θρίλερ με συναρπαστική κατάληξη. Wow, τι αρχή για μια πλούσια χρονιά!

1. The search (1) 9.0
2. The search (2) 9.5

Και να που αμέσως μετά, τα πράγματα συνεχίζουν στον ίδιο ρυθμό. Παραδοσιακά, τα επεισόδια που επικεντρώνονται σε κάτι άσχετο με το κυρίως plot της σειράς, χωρίς αξιόλογες συνέπειες στην εξέλιξή του θεωρούνται fillers, απαραίτητα «γεμίσματα» σε κάθε σίριαλ. Ένα τέτοιο filler, αποδεικνύεται εδώ εξαιρετικό: Ο Αρμίν Σίμερμαν δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας (όπως κάνει πολλές φορές ακόμα), οι «βοηθητικοί» ηθοποιοί τον συνδράμουν με τον καλύτερο τρόπο (η Μαίρη Κέι Άνταμς εξαιρετική ως Γκρίλκα) ενώ το κωμικό σενάριο βγάζει πολύ γέλιο χωρίς να κλισέ και εκπτώσεις. Μια από τις καλύτερες χιουμοριστικές στιγμές της σειράς.

3. The house of Quark 9.0

Ακολουθεί ένα επεισόδιο με ενδιαφέρον θέμα, την επίδραση κάποιου παλιού host στην Τζατζία, η ανάπτυξη του οποίου όμως ελαφρά με απογοήτευσε. Ωστόσο, ωραιότατες οι σκηνές στα σπήλαια των Τριλ.

4. Equilibrium 7.5

Νέα ένεση έντασης με το επόμενο επεισόδιο και την Κίρα να φτάνει να αμφιβάλλει ποια στα αλήθεια είναι και αν ο «πατέρας» της νοιάζεται στα αλήθεια για αυτήν (φλερτάρει με τον κλονισμό, αν και διατηρεί ισχυρή θέληση και σιγουριά για τον εαυτό της ως το τέλος). Έξοχο επεισόδιο, θα ήταν ακόμα καλύτερο χωρίς την αφύσικα «εύκολη» διαφυγή με την ξαφνική εμφάνιση των συντρόφων της από το σταθμό. Ο Λέγκετ Γκέμορ (Λόρενς Πρέσμαν), ερμηνεύει άριστα την απαραίτητη σεναριακά πατρική φιγούρα. Πρόκειται για το δεύτερο Καρντάσιαν που παίζει μικρό ρόλο στη σειρά αλλά αποδίδει με «άλλης κλάσης» ερμηνεία την πολυπλοκότητα των «κακών» του DS9. Ο πρώτος, άφθαστος νομίζω, ήταν ο Χάρις Γιούλιν στο Duet της πρώτης χρονιάς (ένα επεισόδιο εξίσου υψηλής, ή μάλλον υψηλότερης, στάθμης).

5. Second skin 9.0

Ήδη 4 στα 5 επεισόδια εξαιρετικά; Τι ακολουθεί; Ένα γερό επεισόδιο για που παίζει για λίγο με την ιδέα του κατά πόσο ο βίαιος πολεμιστής των founders μπορεί να μεγαλώσει διαφορετικός. Απάντηση: Δεν μπορεί, δεν έχει γεννετικά φτιαχτεί έτσι και μια ακόμα συναισθηματική απογοήτευση για το καλό μας changeling.

6. The abandoned 8.0

Πόσο καλά ξέρουν το σταθμό ο Ο'Μπράιαν, η Τζατζία και οι συνάδελφοί τους τρία χρόνια μετά την επιβίβασή τους σε αυτόν; Όχι τόσο ώστε να έχουν εντοπίσει ένα πρόγραμμα που με την ενεργοποίησή του συνιστά θανάσιμη απειλή. Μετά από το Civil Defence θα στέλνατε εσείς τους μηχανικούς σας στον Έμποκ Νορ να μαζέψουν μερικά ανταλλακτικά; Όχι... Αλλά τότε δεν θα είχαμε και ένα από τα καλύτερα επεισόδια όλων των εποχών (εννοώ το Empok Nor). Επιστρέφοντας στο παρόν επεισόδιο, το βρήκα δεμένο και απολαυστικό, με ισχυρές δόσεις χιούμορ.

7. Civil Defence 8.0

Αμέσως μετά: Meridian, μια από τις πιο χαμηλές πτήσεις της 3ης χρονιάς που και πάλι μου φάνηκε πιο υποφερτό την τρίτη φορά που το παρακολούθησα (τις χρονιές 3-7 τις βλέπω για τρίτη φορά). Απίθανος έρωτας (και δεν εννοώ «φανταστικός») και TNG sci-fi plot. Αν ήταν πράγματι TNG η Μαρίνα Σίρτις δεν θα είχε αποφύγει το ρόλο της ερωτευμένης, ο τύπος της πήγαινε γάντι. Τι σώζει το επεισόδιο από το 6άρι; Το γνήσιο, σωστά δοσμένο πένθος της Τζατζία στο τέλος. Το χρωστάμε στον Τζόναθαν Φρέικς, θέλω να ελπίζω. Το δευτερεύον plot είναι παντελώς ανόητο, αποζημιώνει όμως ο Τάιρον (Τζέφρι Κομπς, Μπραντ/Γουεϊούν).

8. Meridian 7.0

Ο οποίος Φρέικς, μια που σκηνοθέτησε μένει για να βουτήξει το Ντεφάιαντ ως Μακί στο αμέσως επόμενο επεισόδιο. Καλογραμμένο, με γοργό βηματισμό και καίριο σε γεγονότα που θα ακολουθήσουν. Καλός ο Φρέικς, συμπαθητικές οι στιγμές του με την Κίρα στο σταθμό.

9. Defiant 8.0

Μετά το House of Quark ήρθε η ώρα για λίγο χιούμορ ακόμα. Συνηθισμένη η ιδέα στην οποία στηρίζεται το επεισόδιο (η ίδια περίπου χρησιμοποιήθηκε στο Naked Now) αλλά σαφώς απολαυστικότερη η εκτέλεση εδώ, με τον Τζέικ να κυνηγά σαν τρελός την Κίρα η οποία ορθώς σκεπτόμενη προτιμά τον «κανονικό» εραστή της, ενώ highlight η σκηνή που ο αγανακτισμένος Ο'Μπράιαν τραβά από το... αυτί τον Κουάρκ που γλυκοκοιτάει την Κέικο (επιλαχόν highlight, η προσπάθεια του Μπαράιγ να γρονθοκοπήσει τον Σίσκο). Ένα καλό κωμικό επεισόδιο.

10. Fascination 8.0

Και ήρθε η ώρα μετά τα αρχικά επεισόδια της χρονιάς να επιστρέψουμε στα 9άρια. Το λιγότερο που μπορούμε να προσφέρουμε στους δημιουργούς, αφού αυτοί μας προσφέρουν ένα εξαιρετικά δυνατό διπλό επεισόδιο που επικρίνει χωρίς κλισέ (χμ... χωρίς κραυγαλέα κλισέ) την κοινωνική αδικία και αδιαφορία του τέλους του 20ου αιώνα, με μια σεναριακή μεταφορά μας λίγα χρόνια μπροστά. Επεισόδιο ακριβό (θα έλεγε κανείς ότι έγινε χωρίς τσιγκουνιά, για τα δεδομένα της σειράς), καλογραμμένο, έντονο, αγωνιώδες και στο τέλος αναγεννητικό. Με μια κουβέντα, έξοχο.

11. Past tense (1) 9.0
12. Past tense (2) 9.5

Τα δύο past tense θα είναι ακόμα στο μυαλό σας όσο παρακολουθείτε τα τρία επόμενα επεισόδια. Το ένα μετά το άλλο προσφέρουν κάποια σημαντικά κομμάτια για τη συνέχεια, έχουν καλές στιγμές, αλλά κανένα δεν ξεχωρίζει από το επίπεδο «λίγο καλύτερο από μέτριο». Πιο σημαντικό το μεσαίο, με τον Όντο να αποκαλύπτεται σε μας και στη female changeling Σαλόμ Τζενς με την υποβλητική για μαμά του λόχου φωνή.

13. Life support 7.0
14. Heart of stone 7.0
15. Destiny 7.0

Λίγοι μακιγιαρισμένοι ηθοποιοί μου αρέσουν στο DS9 όσο ο Γουάλας Σόουν που υποδύεται το Ζεκ. Η φωνή του το κάτι άλλο... Διαφωνεί κανείς; Και εδώ υποβοηθούμενος από ένα εξαιρετικό σενάριο δίνει ρέστα, όπως όλη η Φερένγκι παρέα (Κουάρκ, Ρομ) και ο Μαϊαρντού. Οι σκηνές όπου ο Κουάρκ διαβάζει τους νέους κανόνες, απολαυστική, γυρνούσα να τη δω ξανά και ξανά.

16. Prophet Motive 8.5

Λίγο που είμαι κουρασμένος, λίγο που τα λέει όλα με λιγότερες λέξεις ο φίλος από το tv.com για το επόμενο επεισόδιο, σας τις μεταφέρω: A classic «sucks to be O'Brien episode». Brilliantly written. Αυτό ακριβώς.

17. Visionary 9.0

Ώρα για μια καλή ερμηνεία από τον Αλεξάντερ Σίντιγκ σε ένα κλασικό sci-fi plot, που μας δημιουργεί αμφιβολίες και μας κρατάει κολλημένους στην οθόνη ως το τελευταίο δίλεπτο. Εξαιρετικό, δεύτερο στη σειρά μάλιστα.

18. Distant voices 9.0

Mirror Universe για τη συνέχεια με αρνητικές συνέπειες για την ηρεμία μας. Αδιάφορο και στιγμές στιγμές ενοχλητικό. Ευτυχώς, έρχονται γερά επεισόδια.

19. Through the looking glass 6.5

Βάλτε τις ζώνες, ξεκινά ένα διπλό επεισόδιο με σούπερ πλοκή, ένταση διαρκώς ανερχόμενη και καταπληκτικές σκηνές ανάμεσα στον Όντο και το Γκάρακ. Ποιος ζητά κάτι παραπάνω; Αν μάλιστα σας αρέσουν και οι Ρόμιουλαν (όπως εμένα), ε, τα έχετε όλα σε πακέτο. Όσο για το Ντομίνιον, αντιλαμβανόμαστε πρώτη φορά ότι οι δυνάμεις του είναι πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που αρχικά φανταζόμαστε.

20. Improbable cause 8.5
21. The die is cast 9.0

Ένα light, γλυκό κάποιες στιγμές και πάντως όχι αδιάφορο επεισόδιο έρχεται να μας χαλαρώσει, με ωραίες σκηνές αυτή τη φορά ανάμεσα στους Σίσκο - Τζέικ.

22. Explorers 7.0

Ακολουθεί ένα ακόμα επεισόδιο γύρω από την κοινωνική ζωή των Φερένγκι και την εκπληκτική μαμά των Κουάρκ-Ρομ που πρόκειται να μας χαρίσει και στη συνέχεια καλές στιγμές. Πάλι πτώση μετά, με ένα από τα πιο αδύναμα bajor-politics επεισόδια και μοναδική αποζημίωση την καλή εμφάνιση του Τζον Ντόμαν από το The Wire. Και ό,τι έχει να κάνει με το the wire παίρνει από μένα +1, οπότε σώζεται και το συγκεκριμένο επεισόδιο... Α, ναι! Να θυμηθώ να κάνω μια παρουσίαση και των δικών του επεισοδίων του κάποια στιγμή! Καλός βέβαια και ο πανύψηλος Ντάνκας Ρέγκερ ως Σακάαρ.

23. Family business 8.5
24. Shakaar 7.0

Εξαιρετική ιδέα η αναβίωση των παλιών hosts του Νταξ, με όλους τους ηθοποιούς να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους. Πολύ καλή η Νανά Βίζιτορ σε μικρό ρόλο, έξοχος ο Σίμερμαν ως γυναίκα-Κουάρκ (ναι... ναι... αυτό που δεν άρεσε του Ντίνου...), πολύ καλός και ο Μπρουκς, αλλά εκεί που το επεισόδιο απογειώνεται είναι με τον φανταστικό Ρενέ Ομπερζονουά ως Κέρζον. Μπράβο σε όλους και για τη σύλληψη και για την εκτέλεση. Οι ηθοποιοί το είδαν ως ευκαιρία να συναγωνιστούν και να αναδείξουν το ταλέντο τους, πέρα από το χαρακτήρα με τον οποίο τους έχουμε ταυτίσει. Επίσης: Ένα χορταστικό επεισόδιο για αυτούς που αγαπούν τη Τζατζία.

25. Facets 8.5

Και φτάσαμε στο φινάλε της 3ης χρονιάς, που είναι όσο αγωνιώδες και συγκλονιστικό πρέπει να είναι ένα φινάλε. Μετά την πολύ καλά στημένη σκηνή της προαγωγής του Σίσκο, το Ντεφάιαντ αναχωρεί για μια επικίνδυνη αποστολή στη διάρκεια της οποίας τα πάντα πάνε στραβά. Ένα changeling ανάμεσα στους επιβάτες σπέρνει το γνωστό πανικό του «ποιος είναι το changeling» (αυτός που είναι, αρχικά τουλάχιστον, θα... ξαναγίνει changeling ένα χρόνο μετά! Χεχε, ποιος ξέρει γιατί τον προτιμούσαν...) Δυνατή και η σκηνή στο τέλος, με τους δύο Χ, θα δείτε ποιους.

26. The adversary 9.5

Ω, τι ωραία χρονιά μπαμπά!

This post has been edited by nikosal: 25 January 2010 - 23:27

[nikosal]

H 6η χρονιά του DS9, η καλύτερη της σειράς, ξεκινά με μερικά καταπληκτικά επεισόδια -ανταμοιβή για εκείνους που την έχουν παρακολουθήσει υπομονετικά, έχουν «μπει» στην ιστορία, έχουν δεθεί με τους ήρωες. Η πιο ώριμη star trek universe σειρά, στην πιο ώριμη στιγμή της.

Τα αρχικά έξι επεισόδια, για πρώτη φορά, συνιστούν ενιαία «εξαλογία» που φέρνει την Ομοσπονδία από την πλήρη υποχώρηση και εγκατάλειψη του σταθμού στα χέρια του Dominion, στην πανηγυρική επιστροφή. Η στιγμή της εισόδου των ηρώων μας στο σταθμό, η πιο συγκινητική κορύφωση σε όλη τη σειρά.

Στο πρώτο επεισόδιο, το πλήρωμα του Ντεφάιαντ έχει αποστολή την καταστροφή της μοναδικής μονάδας παραγωγής «Άσπρης» στο Άλφα Κουάτραντ. Χωρίς αυτήν οι Τζεμ Χαντάρ μετατρέπονται σε μη ελεγχόμενα κτήνη. Η καταστροφή της μονάδας θα έχει στη συνέχεια σοβαρές επιπτώσεις στην απομονωμένη δύναμη του Ντομίνιον στο Άλφα. Η επιδρομή στη μονάδα παραγωγής έχει σασπένς, ωστόσο, εξίσου, αν όχι πιο ενδιαφέρον είναι το μέρος που εκτυλίσσεται στον κατεχόμενο σταθμό, με τις δυνάμεις κατοχής να οριοθετούν την εξουσία τους και την Κίρα να προσπαθεί να ισορροπήσει δίπλα τους.

Το δεύτερο επεισόδιο περιλαμβάνεται στα κορυφαία όλης της σειράς. Η ιστορία στον πλανήτη όπου τα δύο σκάφη έχουν συντριβεί πολύ καλή (ο Κρίστοφερ Σία ως Κίβαν ένας από τους πιο εκφραστικούς guests). Πιο δυνατό και πάλι όμως, το μέρος στο σταθμό, όπου η Κίρα ξυπνά καθημερινά προσπαθώντας να κάνει το καθήκον της. Δεν θα κατορθώσει να δει τον πραγματικό της ρόλο ως τη στιγμή που συμβαίνει ένα αναπάντεχο γεγονός...

Στο τρίτο επεισόδιο η θερμοκρασία πέφτει λίγο, αφού επικεντρωνόμαστε σε αυτό που λέει ο τίτλος: Το γιο του Γουόρφ, την κόρη του Ντουκάτ, όχι τους πιο δυνατούς guests στη σειρά. Ναι, λίγο πιο αδύναμο το επεισόδιο, αλλά απαραίτητο στην εξαλογία.

Στο τέταρτο επεισόδιο η έξαψη επιστρέφει. Ο Σίσκο έχει τις ανησυχίες και τοςυ στόχους του, το επίκεντρο όμως παραμένει ο σταθμός και η ένωση του Όντο με τη γυναίκα - changeling που υποχρεώνει τον πρώτο -για λίγο έστω- να χάσει το νήμα που τον συνδέει με τους συντρόφους του.

Στα δύο τελευταία επεισόδια απολαμβάνουμε ένα 85άλεπτο στο κόκκινο, με το Σίσκο να καταστρώνει και να βάζει σε εφαρμογή το σχέδιο που θα τον φέρει πίσω στο σταθμό. Τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, κάνοντας ακόμα και εμάς, τους συνηθισμένους στις ηρωικές ανατροπές θεατές, να αναρωτιόμαστε τι θα σκεφτούν οι σεναριογράφοι. Οι πάντες αντιλαμβάνονται ότι ζουν μοναδικές για τη σειρά στιγμές και βάζουν τα δυνατά τους (ξεχωρίζει στο τέλος ο Marc Alaimo).

1. A time to stand 9.0
2. Rocks and shoals 9.5
3. Sons and daughters 7.5
4. Behind the lines 9.0
5. Favor the bold 9.5
6. Sacrifice of angels 10.0

Και ακολουθεί ένα από τα πιο αγαπημένα μου επεισόδια στη σειρά, ο γάμος του Γουόρφ με την Τζατζία. Έξοχο επεισόδιο, πολύ καλή η γυναίκα του Μάρτοκ, εκπληκτικό το πάρτι της Τζατζία, θαυμάσιοι οι διάλογοι, αλλά παραμένει κορυφαία η σκηνή στο τέλος:
-Τώρα;
-Υπομονή...
-Τώρα;
-Υπομονή...
-Τώρα;
-Τώρα!

Δεν σας λέει τίποτα, ξέρω... Πρέπει να δει κανείς όλο το επεισόδιο...

7. You are cordially invited... 9.5

Προσπερνάμε το επόμενο επεισόδιο με τον Φίλιπ Άνγκλιμ από το εναλλακτικό universe και πάμε στο statistical probabilities, στηριγμένο σε μια περίφημη ιδέα: Τέσσερις genetically enhanced πολίτες της ομοσπονδίας έρχονται στο σταθμό και καταλήγουν ότι η νίκη του Ντομίνιον είναι αναπόφευκτη. Και οι τέσσερις ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, πιο αποτελεσματικός ωστόσο (ως χαρακτήρας) ο Σίσκο, που μαζί με τον Μάιλς φέρνουν τον Μπασίρ στα ίσια του: Ο ανθρώπινος παράγοντας είναι πιο δυνατός από τα μαθηματικά (ακόμα και από την ψυχοϊστορία του Ασίμοφ). Και μια αστεία παρατήρηση: Στο 7:14, εμφανίζεται από λάθος ο Μάικλ Κίναν (Πάτρικ) δίπλα στο Μπασίρ. Φοράει γυαλιά, είναι αχτένιστος και ολοφάνερα δεν έπρεπε να είναι στο πλάνο. Κάτι που δείχνει και πώς γυρίστηκε η σκηνή (προφανώς οι ηθοποιοί που δεν συμμετέχουν στο διάλογο παραμένουν στη θέση τους, υποβοηθώντας τους συναδέλφους τους).

8. Resurrection 6.5
9. Statistical Probabilities 9.5

The magnificent Ferengi: Το πλέον απολαυστικό Φερένγκι επεισόδιο, με τον Ίγκι Ποπ να φωνάζει στους διαδρόμους του Έμποκ Νορ «Φερένγκιιιιι!». Έξυπνο σενάριο, διάλογοι, στήσιμο και ξανά ο Κρίστοφερ Σία να παίζει τον διεφθαρμένο Βόρτα σα γάντι. Κατόπιν, Waltz, με τους Σίσκο - Γκολ Ντουκάτ τετ α τετ, χωρίς sub-plot σε ένα επεισόδιο με πολύ καλό γράψιμο, κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των δύο ηθοποιών (ο Alaimo και πάλι εξαιρετικός, μάλλον κλέβει την παράσταση) και έπειτα, το πιο αδιάφορο επεισόδιο της χρονιάς και μαζί με 2-3 ακόμα, της σειράς: Ποιος πενθεί τον Μορν, δίχως την παραμικρή όμως έμπνευση. Ήθελαν να κάνουν ένα επεισόδιο για το συμπαθητικό φαλακρό του μπαρ, που είχε κερδίσει το κοινό (και μου αρέσει και εμένα) όμως δεν τους έκατσε. Παντελώς αδιάφορο σεναριακά.

10. The magnificent Ferengi 9.5
11. Waltz 9.0
12. Who mourns for Morn? 5.0

Ποιος έχει δει το επόμενο επεισόδιο, με τον Άβερι Μπρουκς να παίζει τον καταπιεσμένο μαύρο συγγραφέα διηγημάτων εφ σε παλπ περιοδικό του '50 και δεν έχει συγκινηθεί; Όχι μόνο για τον τρόπο που παρουσιάζεται η Αμερική της εποχής, μέσα από τους ήρωες του DS9, αλλά και για την «αναπαράσταση» της έκδοσης του περιοδικού (κάτι σαν το astounding) με διευθυντή τον Ρενέ Ομπερζονουά. Είναι υπέροχο, είναι γλυκό και έχει μπόνους Ντουκάτ και Γουεϊούν κακούς μπάτσους! Πολύ καλός επίσης ο Λόφτον, δηλ. ο Τζέικ. Που με την ευκαιρία να πω ότι μεγαλώνοντας, γίνεται διαρκώς καλύτερος ηθοποιός.

13. Far beyond the stars 9.5

O sucks to be O'Brien Μάιλς, η Τζατζία και ο Τζούλιαν αυτή τη φορά γίνονται σπόροι που με ένα runabout μινιατούρα πρέπει να απελευθερώσουν το ντεφάιαντ που έχει πέσει στα χέρια των Τζεμ Χαντάρ, και μάλιστα των «νέων», γεννημένων στο Άλφα Τεταρτημόριο. Αυτό το επεισόδιο είναι από τα καλύτερα της χρονιάς! Τίποτα το πολύ βαθύ ή πρωτότυπο, αλλά ένα έντονο, γρήγορο και (στιγμές στιγμές) αστείο, καλά σκηνοθετημένο επεισόδιο. Καλή η σύγκρουση του «παλιού» γάμα με τους «υπερόπτες» άλφα.

14. One little ship 9.0

Οι σεναριογράφοι, είτε είχαν πάρει οδηγίες, είτε έκαναν πλάκα μεταξύ τους, πάντως έβαζαν κάθε πέντε επεισόδια τον Ο'Μπράιαν να βρίσκεται σε one step to death αποστολές και απίθανες καταστάσεις. Από κρατούμενος (στα καλά καθούμενα, εκεί που πήγαινε διακοπές!) των Καρντάσιανς ως σάκος του μποξ του κακού πνεύματος που είχε κυριεύσει την Κέικο, κλώνου που δεν ήξερε ότι ήταν κλώνος, πλήρωμα κάθε σκάφους που έπεφτε (στα χέρια των Τζεμ Χαντάρ, στα χέρια εξωγήινων που ήθελαν να τον εξολοθρεύσουν, στα χέρια φανατικών οικολόγων) κλπ. κλπ. Φυσικά δεν παρέλειψαν να τον συμπεριλάβουν στο runabout μινιατούρα του προηγούμενου επεισοδίου, ενώ αυτή την φορά τον έστειλαν να infiltrate το συνδικάτο του Ωρίωνα, τρέχα γύρευε γιατί. Με συγχωρείτε, τον αρχιμηχανικό ενός σταθμού στο πιο κρίσιμο σημείο του πολέμου; Και έπρεπε να είναι ο Ο'Μπράιαν αυτός; Τέλος πάντων, η απάντηση για όλες αυτές τις κατραπακιές (πέρα από τις ανάγκες της σειράς) είναι ότι ο Κολμ Μίνεϊ ήταν (είναι) εξαιρετικός ηθοποιός που μπορούσε να δώσει στην οθόνη ό,τι του ζητούσαν. Και συμπαθής στο τηλεοπτικό κοινό, επίσης. Πάντως το συγκεκριμένο επεισόδιο δεν ανήκει στην αφρόκρεμα του είδους.

15. Honor among thieves 7.5

To αμέσως όμως επόμενο μας αποζημιώνει με τις πολύ πολύ καλές ερμηνείες και διαλόγους της Τζατζίας και του Γουόρφ, που για τα δεδομένου του χαρακτήρα του δίνει ρεσιτάλ χιούμορ. Και τα τελευταία 1-2 λεπτά από τα πιο συγκινητικά κλεισίματα. Ακολουθούν τρία επεισόδια το ένα καλύτερο από το άλλο, οδηγώντας στην ουσιαστική κορύφωση της χρονιάς, αφού μετά από αυτά έρχεται μια φυσιολογική -ίσως- κάμψη. Στο Wrongs έχουμε ένα γενικό μπέρδεμα με τη μαμά της Νερίς που μου φάνηκε ξεκάρφωτο και υπερβολικό με βάση τα όσα γνωρίζαμε, ωστόσο το επεισόδιο είναι καλά γυρισμένο. Στο inquisition έχουμε εξαιρετική ερμηνεία από τον Μπασίρ αλλά και το Σλόαν, και γενικώς ένα δυνατό επεισόδιο, αμέσως δε μετά έρχεται το pale moonlight που ανατρέπει το σκηνικό με τρόπο κατακλυσμιαίο. Εδώ θα πάρουν και σούπερ ερμηνείες από κάθε εμφανιζόμενο ηθοποιό, ως και τους πρωτοεμφανιζόμενους (πχ. το γερουσιαστή Βρίναν ή τον τύπο που κάνει το fake κύλινδρο), ωστόσο (όπως και άλλες φορές) βρίσκω ότι ο Μπρουκς είναι υπερβολικός, «παρα-παίζει» το ρόλο του.

16. Change of heart 9.0
17. Wrongs darker than death or night 8.5
18. Inquisition 9.0
19. In the pale moonlight 10.0

Δυο λόγια για το επόμενο επεισόδιο: Οκ, η σκηνή του φιλιού καλή, αυτή που όλοι περιμέναμε. Χάι λάιτ, που μας χαρίζει ένα χαμόγελο. Αλλά πραγματικά πρέπει να κάνει κανείς την καρδιά του πέτρα για να φτάσει ως εκεί, ακούγοντας όλα αυτά τα χαζοχαρούμενα τραγούδια του Βικ Φοντέν. Δεν ξέρω ποιος από την ομάδα παραγωγής είχε την έμπνευση του Φοντέν, δεν έχω παρακολουθήσει συνεντεύξεις, αλλά στη θέση του θα είχα κρυφτεί και θα το έκανα γαργάρα.

20. His way 6.5

This post has been edited by nikosal: 09 February 2010 - 00:32

[DinoHajiyorgi]

Deep Space Nine, καθημερινά, στις 2 περίπου το μεσημέρι, στο κανάλι Σινε+

[Anime_Overlord]

^ Ευχαριστώ για το τιπ, έχω σταματήσει να προσέχω τα προγράμματα της τηλεόρασης εδώ και πολύ καιρό. Σε ποιο σημείο έχουνε φτάσει;

Σχετικά με την σειρά, με αυτά που άκουσα ότι γίνονται στα τελευταία της επεισόδια την είχανε χάσει την μπάλα οι σεναριογράφοι.

[PurplePrison]

Anime_Overlord, on 07 March 2010 - 21:48, said:

^ Ευχαριστώ για το τιπ, έχω σταματήσει να προσέχω τα προγράμματα της τηλεόρασης εδώ και πολύ καιρό. Σε ποιο σημείο έχουνε φτάσει;

Σχετικά με την σειρά, με αυτά που άκουσα ότι γίνονται στα τελευταία της επεισόδια την είχανε χάσει την μπάλα οι σεναριογράφοι.

Έχουν φτάσει περίπου 4η-5η σαιζόν. Εγώ τα βλέπω, γιατί εχω σε DVD μόνο τις σαιζόν 2,3,6 και 7.

Δεν ξέρω, εμένα αυτή η σειρά μου άρεσε από την αρχή ως το τέλος, περισσότερο γιατί ήταν το πρώτο Star Trek που είχα δει και επειδή μου θύμιζε μάθημα ιστορίας με τους πολέμους και τις διπλωματίες και τις σχέσεις των πρωταγωνιστών...

[Anime_Overlord]

Μπα, στο τέλος έπεσε πολύ ταξίδι στο χρόνο και σε εναλλακτικές διαστάσεις και όλη την δουλειά την κάνανε κάτι ίμπα σουπερ όπλα. Κάτι τέτοια το χαλάσανε αρκετά αισθητικά για εμένα.

[nikosal]

Χεχε, μιλάμε για το ίδιο σίριαλ; Ταξίδια στο χρόνο, εναλλακτικό σύμπαν και σούπερ όπλα έπαιζαν ρόλο εντελώς δευτερεύοντα και επουσιώδη σε αυτή τη σειρά. Από την αρχή ως το τέλος.

[Anime_Overlord]

Και ο πόλεμος με το Dominion πως έληξε τότες;

[nikosal]

... με νίκη της συμμαχίας, χεχε

Σοβαρά: Δεν λέει κανείς ότι το DS9 δεν είχε διαστημόπλοια, μάχες, φέιζερ μπανκς, φότον και... σκότων τορπίντος κλπ. Ευτυχώς δηλ. γιατί είναι από τους λόγους που βλέπουμε εφ στην τηλεόραση, δεν θα ήθελα πχ. να... μην υπάρχει το Defiant. Μάχες και όπλα είχε επίσης το TNG (wolf 359 κλπ.) και κάθε άλλη σειρά.

Η ποιότητα του DS9 ήταν ανώτερη από άλλες σειρές σε πολλά επίπεδα. Ενδεικτικά: Μια καλογραμμένη σειρά με συνέχεια, όπου κάθε τι (σχεδόν) είχε επιπτώσεις στα επόμενα επεισόδια, εξαιρετικοί χαρακτήρες, επίκεντρο στην εξέλιξή τους και στην αλληλεπίδραση μεταξύ τους, εισαγωγή στοιχείων όπως η spirituality, η πολιτική, η διπλωματία και οι μεταβαλλόμενες συμμαχίες, η φρίκη του πολέμου, ρεαλιστική προσέγγιση των διαφορετικών ειδών (πχ. οι Κλίνγκον εξελίχθηκαν πάρα πολύ, έπαψαν να είναι καρικατούρες), πολλές έξυπνες ιδέες και τέλος, αξεπέραστες ερμηνείες (νομίζω ότι ως σύνολο το καστ του DS9 ήταν το ανώτερο που υπήρξε στο συγκεκριμένο «σύμπαν», ασχέτως αν ο Πικάρ ήταν ο καλύτερος ηθοποιός, ως μονάδα). Με αυτή την έννοια είναι που λέω ότι αυτά που αναφέρεις δεν έπαιξαν τον κύριο ρόλο. Τα ταξίδια στο χρόνο ήταν ελάχιστα και μάλιστα από αυτά προέκυψαν εξαιρετικά επεισόδια (ο Κουάρκ στο Ρόζγουελ, ο Σίσκο με τον Μπασίρ στην προ-πρώτης επαφής Αμερική, όλη η ομάδα στο περιοδικό τύπου Αστάουντινγκ) ενώ τα επεισόδια με το παράλληλο σύμπαν και το σταθμό να μην έχει μετακινηθεί από τη γειτονιά του πλανήτη ήταν (ένα σε κάθε σίζον αν θυμάμαι) δευτερεύοντα, χωρίς επιπτώσεις (ομολογώ ότι δεν μου άρεσαν).

Κουβέντα να γίνεται. Αν δεν σου άρεσε το DS9, δεν σου άρεσε. Μόνο που βοηθάει να έχουμε δει κάτι, για να έχουμε άποψη.

Quote

με αυτά που άκουσα ότι γίνονται στα τελευταία της επεισόδια την είχανε χάσει την μπάλα οι σεναριογράφο

This post has been edited by nikosal: 20 March 2010 - 11:48

[Spock]

Anime_Overlord, on 07 March 2010 - 21:48, said:

Σχετικά με την σειρά, με αυτά που άκουσα ότι γίνονται στα τελευταία της επεισόδια την είχανε χάσει την μπάλα οι σεναριογράφοι.

Anime_Overlord, on 19 March 2010 - 18:39, said:

Μπα, στο τέλος έπεσε πολύ ταξίδι στο χρόνο και σε εναλλακτικές διαστάσεις και όλη την δουλειά την κάνανε κάτι ίμπα σουπερ όπλα. Κάτι τέτοια το χαλάσανε αρκετά αισθητικά για εμένα.

Τελικά το έχεις δει ή όχι; Από τη μία λες ότι άκουσες γι' αυτά που γίνονται, από την άλλη μιλάς σαν να τα είδες.