Jump to content
Sign in to follow this  
katsiro

Conventions: Terraformers I (1) - Άνθρωποι του Star Trek στην Ελλάδα για ένα φιλοπλανητικό γεγονός

Recommended Posts

Darkchilde

Μία ακόμα φωτογραφία:

 

post-46-1212676691_thumb.jpg

 

Connor Trinneer and myself

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Ευχαριστώ για τα καλά λόγια παιδιά και... Μαρία, το ευχαριστώ πρέπει να το πούμε εμείς σε σας για όλα όσα κάνατε. Και θα το πούμε... με κάποιον τρόπο. :)

 

Σε λίγο θα ξεκινήσω τη συνέχεια αλλά γράφτε και οι άλλοι τίποτις!

Share this post


Link to post
Share on other sites
katsiro
Ευχαριστώ για τα καλά λόγια παιδιά και... Μαρία, το ευχαριστώ πρέπει να το πούμε εμείς σε σας για όλα όσα κάνατε. Και θα το πούμε... με κάποιον τρόπο. :)

 

Εχεις δύο επιλογές! Ή μας κάνεις εικόνισμα και μας προσκυνάς όπως ο Χαρυ Κλυν ως βοσκός που άναβε καντίλι στον Λένιν,

 

ή Απλά θα είσαι εκεί για το επόμενο. Ξέρεις ποιός είναι ο αγαπημένος μου Andorian. ;)

΄Εχω και γάτο με το ίδιο όνομα. :rolleyes:

 

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ!!!

 

post-1450-1212685471_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon
Εχεις δύο επιλογές! Ή μας κάνεις εικόνισμα και μας προσκυνάς όπως ο Χαρυ Κλυν ως βοσκός που άναβε καντίλι στον Λένιν,

 

ή Απλά θα είσαι εκεί για το επόμενο. Ξέρεις ποιός είναι ο αγαπημένος μου Andorian. ;)

΄Εχω και γάτο με το ίδιο όνομα. :rolleyes:

 

ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ!!!

 

post-1450-1212685471_thumb.jpg

 

Heheheh. Η photo πρέπει να είναι από το πρώτο βράδυ στο μπαλκόνι όταν παρακολουθούσαν τους χορούς ε?

 

Δεν ήξερα πως έχεις γάτο με το όνομα Shran! Δεν τον είχα γνωρίσει τουλάχιστον!

 

Επειδή με τα εικονίσματα δεν τα πάω καλά (αν και ήδη σας προσκυνώ) θα προτιμήσω τη δεύτερη επιλογή και εγώ και οι μπλε κεραίες μου! ;)   :beerchug:

Edited by Dain

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock
Εχεις δύο επιλογές! Ή μας κάνεις εικόνισμα και μας προσκυνάς όπως ο Χαρυ Κλυν ως βοσκός που άναβε καντίλι στον Λένιν,

 

ή Απλά θα είσαι εκεί για το επόμενο. Ξέρεις ποιός είναι ο αγαπημένος μου Andorian. ;)

Μαρία, μόνο που ανέφερες τη δέυτερη, ήδη έχω συγκινηθεί (δεν κάνω καθόλου πλάκα), δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Θα προσπαθήσω να περιγράψω τις εμπειρίες μου στο Terraformers Star Trek Charity Event, που έγινε στο Σούνιο μεταξύ 30 Μαΐου και 1 Ιουνίου 2008. Σίγουρα δεν θα μπορέσω να περιγράψω την αίσθηση και το χρώμα της εμπειρίας, όμως θα προσπαθήσω και ελπίζω να καταφέρω να μεταδώσω κάποιο μέρος της, καταγράφοντας ένα μικρό ημερολόγιο.

 

Ξεκινάω λοιπόν το ημερολόγιο του...

 

 

Terraformers, a trip to the best of all worlds!

 

 

The days before…

Beam me up, …Maria and William!

 

 

Είμαι Τρέκκερ εδώ και πολλά χρόνια. Αγαπώ βαθιά το Σταρ Τρεκ. Είναι ένα μέρος της ζωής μου, του εαυτού μου, και ούτε μπορώ καν να ξεκινήσω να λέω το τι σημαίνει για μένα. Για χρόνια, το να δω από κοντά κάποιον από τους ηθοποιούς που ενσαρκώνει κάποιον από τους χαρακτήρες αυτούς που έβλεπα στο Σταρ Τρεκ, ήταν ένα όνειρο, κάτι που το σκεφτόμουν πάντα σαν κάτι που ήθελα και ήλπιζα κάποια στιγμή να καταφέρω να κάνω. Ήξερα για τα conventions που γίνονται, και ονειρευόμουν κάποια στιγμή να πάω κι εγώ. Σκεφτόμουν την στιγμή εκείνη που θα έβλεπα για πρώτη φορά από κοντά έναν ηθοποιό, σαν κάτι σχεδόν μεταφυσικό. Όχι για να πάρω κάποιο αυτόγραφο, ή κάτι τέτοιο. Ποτέ δεν με ενδιέφερε αυτό. Αλλά το να δω από κοντά, ζωντανά μπροστά μου, κάποιον από τους ηθοποιούς που ενσάρκωσαν τους χαρακτήρες που αγάπησα και που σημαίνουν τόσα για μένα, αλλά και κάποιον από αυτούς που συνέβαλαν στη δημιουργία του αγαπημένου μου Σταρ Τρεκ, ήταν μια φαντασίωση. Θυμάμαι που συζητούσαμε με το Διονύση πριν ένα χρόνο περίπου, πώς θα γινόταν να πηγαίναμε κάποια στιγμή σε ένα convention και πώς θα ήταν αυτή η εμπειρία. Το είχα στο μυαλό μου ως κάτι που ίσως συνέβαινε κάποια στιγμή στο μέλλον και το περίμενα πώς και πώς.

 

Ποτέ δεν θα φανταζόμουν πως θα γινόταν κάτι εκατό φορές καλύτερο, και μάλιστα εδώ στην Ελλάδα, λίγους μόλις μήνες μετά. Όχι, αυτό δεν θα μπορούσα ούτε να το φανταστώ καν. Ούτε κατά διάνοια δεν θα μπορούσε να μου περάσει από το μυαλό αυτό που θα γινόταν. Και να μου το έλεγε κάποιος ότι θα ζήσω αυτό που έζησα, θα τον έλεγα παλαβό. Κι όμως έγινε. Πριν περίπου δυο μήνες γράφτηκε στο φόρουμ μας ένα μέλος με το nickname katsiro και έκανε αυτό το ποστ. Αυτό ήταν η αρχή μιας μαγικής κατάστασης για μένα. Μετά από λίγες μέρες μου ήρθε ένα ΠΜ από το μέλος katsiro (τότε δεν ήξερα καν ποιος ή ποια ήταν), που μου ζητούσε να συνεργαστούμε για το γεγονός αυτό.

 

Φυσικά δεν ετίθετο ερώτημα για το αν θα απαντούσα φυσικά ναι! Και έτσι γνώρισα τη Μαρία Κατσίρη, με την οποία τηλεφωνηθήκαμε λίγες μέρες αργότερα και μιλήσαμε για το Terraformers Charity Event. Μου είπε ακριβώς για το τι επρόκειτο κι εγώ δεν πίστευα στα αυτιά μου! Μόλις λοιπόν κανονίστηκε το ότι θα πάω και το ότι θα συμμετέχω ενεργά κιόλας, άρχισα σιγά σιγά να αντιλαμβάνομαι και να σκέφτομαι συνεχώς το τι θα γινόταν, κάτι τελείως μαγικό! Όχι μόνο θα έπαιρνα μέρος σε ένα Star Trek Convention, και μάλιστα ενεργά, αλλά θα είχα την ευκαιρία να γνωρίσω προσωπικά δύο ηθοποιούς και μία παραγωγό του Σταρ Τρεκ! Στο σκηνικό φάνταζε σχεδόν σουρεαλιστικό! Αδιανόητο πραγματικά!

 

Καθώς περνούσαν οι μέρες, όλο και περισσότερα πράγματα κανονίζονταν, μέχρι που τελικά φτάσαμε στο μαγικό τριήμερο του Σουνίου! Επρόκειτο να ζήσω κάτι που δεν είχε ζήσει ποτέ κανένας φαν σε κανένα convention. Κάτι μοναδικό, κάτι ανεπανάληπτο. Διότι δεν ήταν καν convention αυτό που θα γινόταν στο Σούνιο. Ήταν κάτι άπειρες φορές καλύτερο. Η Μαρία Κατσίρη και ο William Devolder, είχαν οργανώσει κάτι που θα μείνει σε όλους μας αξέχαστο. Και η μαγεία αρχίζει…

 

 

 

Day One

It’s been a long road… but our time was finally there!

 

 

Το προηγούμενο βράδυ είχα κοιμηθεί ελάχιστα. Αφ’ ενός για κάτι προσωπικό που με απασχολούσε, αλλά κυρίως λόγω υπερέντασης για την επόμενη μέρα. Ξύπνησα στις 8.30 και αφού ετοιμάστηκα έφυγα για το σημείο που είχαμε ραντεβού ο Διονύσης (Dain), ο Παναγιώτης (RaspK) κι εγώ, ώστε να πάμε να πάρουμε μαζί το λεωφορείο, το οποίο ξεκίνησε στις 10.30 για το Σούνιο. Στη διάρκεια της διαδρομής προτιμούσαμε να μη σκεφτόμαστε καθόλου το πού πάμε και τι πάμε να κάνουμε και να ζήσουμε, για να μη λιποθυμήσουμε πριν καν φτάσουμε! Μετά από αρκετή ώρα, φτάσαμε τελικά περίπου στις 12.30 στο ξενοδοχείο. Ήδη από την στιγμή που κατεβήκαμε από το λεωφορείο, είχα αρχίσει να αισθάνομαι διαφορετικά. Κατεβήκαμε το δρόμο που οδηγούσε στο ξενοδοχείο και, καθώς μπερδέψαμε τις εισόδους, βρεθήκαμε στο beach bar, απέναντι από την πανέμορφη παραλία. Βρήκαμε εκεί τη Βούλα, που είχε φτάσει στο Σούνιο από το προηγούμενο βράδυ, και ανεβήκαμε μαζί στη reception του ξενοδοχείου. Αφού γνώρισα εκεί και από κοντά τη Μαρία (ο Διονύσης την είχε ήδη γνωρίσει από κοντά λίγες ημέρες, εγώ μόνο από τηλεφώνου), κάναμε registration στο WWF και μετά πήγαμε στο δωμάτιο να τακτοποιηθούμε.

 

Στο δωμάτιο ήρθε μετά από λίγο και η Βούλα να τα πούμε και προσπαθούσαμε για αρκετή ώρα να ηρεμήσουμε τον πολύ αγχωμένο Διονύση. Η ομιλία του θα γινόταν την ίδια μέρα και σε συνδυασμό με το ότι θα συναντούσε τους ηθοποιούς και τη Lolita Fatjo για να τους γνωρίσει, του είχε δημιουργήσει μεγάλο άγχος. Εγώ προσωπικά δεν είχα κάποιο άγχος, καθόλου. Κι αυτό γιατί η Μαρία μου είχε πει ότι οι ηθοποιοί και η Lolita (Fatjo) είναι εξαιρετικά φιλικοί, απλοί και προσιτοί και είχα καταλάβει περί τίνος επρόκειτο, οπότε δεν με άγχωνε καθόλου. Όμως, αν και δεν ήταν άγχος, είχα κι εγώ μια τεράστια ένταση από τον ενθουσιασμό και τη χαρά γι’ αυτό που θα ακολουθούσε και περίμενα πώς και πώς τη στιγμή που θα τους γνώριζα. Κάποια στιγμή ο Διονύσης σκέφτηκε να κάνει μια πρόβα στην ομιλία του και μου ζήτησε να πάω να ρωτήσω τη Μαρία πού θα τη βρω. Πήγα λοιπόν στο εστιατόριο του ξενοδοχείου όπου βρισκόταν, και εκεί γνώρισα και τον William, τον σύζυγο της Μαρίας. Πήγα μετά στο δωμάτιο με την ομιλία, όπου ο Διονύσης έκανε την πρόβα του. Η Βούλα έφυγε σε κάποια στιγμή από το δωμάτιο και μετά από λίγο βγήκα κι εγώ, να περιηγηθώ λίγο στο ξενοδοχείο.

 

Εκεί λοιπόν ήταν και το πρώτο σοκ. Βλέπω λίγα μέτρα μπροστά μου μια κοκκινομάλλα γυναίκα, με casual εμφάνιση, με σορτσάκι και σαγιονάρες, η οποία μου θυμίζει έντονα τη Lolita Fatjo. Δεν είμαι όμως από την αρχή εκατό τοις εκατό σίγουρος ότι ήταν όντως αυτή, μέχρι που μου το επιβεβαίωσε τελικά η Βούλα. Λοιπόν ναι, το καλό είχε μόλις αρχίσει! Γνωριστήκαμε με τη Lolita και ανταλλάξαμε καναδυό κουβέντες. Μόλις είχα συνδεθεί πλέον με τον κόσμο του Σταρ Τρεκ! Είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο από τον μαγικό αυτό κόσμο. Ήταν πραγματικότητα! Πραγματικότητα, βέβαια, που όπως και τα άλλα που ακολούθησαν, δεν μπορούσα και ούτε ακόμη έχω καταφέρει να συνειδητοποιήσω. Αλλά θα έρθει κι αυτό.

 

Αφού λοιπόν είπαμε λίγα πράγματα, γυρνάω προς την αίθουσα, μπαίνω λίγο να τη δω και μετά κοιτάω την αφισούλα μαζί με το πρόγραμμα του τριημέρου. Αφού κοίταξα το πρόγραμμα και ενώ ήδη ήμουν ψιλοζαλισμένος από το πρώτο σοκ, έρχεται απότομα το δεύτερο σοκ. Διπλό αυτήν τη φορά. Καθώς γυρνάω προς τη μεριά της reception, βλέπω ξαφνικά να έρχονται προς το μέρος μου οι Dominic Keating και Connor Trinneer! Ήταν σαν να έσκασε ξαφνικά μία βόμβα. Μου κόπηκε η αναπνοή. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά, έρχεται και με χαιρετάει ο Dominic Keating, κάνουμε χειραψία και συστηνόμαστε! Δευτερόλεπτα μετά, το ίδιο και ο Connor Trinneer! Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι μόλις τους είδα πραγματικά κόπηκαν τα γόνατά μου, τα οποία έτρεμαν καθ’ όλη τη διάρκεια που τους μιλούσα, όταν ήρθαν να συστηθούμε. Είναι μια αίσθηση που αδυνατώ να περιγράψω, μακάρι να μπορούσα. Αλλά δεν περιγράφεται, απλά δεν περιγράφεται παιδιά. Μπροστά μου είχα μία από τους δημιουργούς της σύγχρονης ιστορίας του Σταρ Τρεκ, και αυτούς που μέχρι τότε έβλεπα ως Charles Tucker και Malcolm Reed στο Star Trek Enterprise, ζωντανούς, έβλεπα πλέον τους ίδιους ως ανθρώπους και τους μιλούσα. Ήμουν ξαφνικά σ’ έναν άλλον κόσμο (από τον οποίο δεν έχω φύγει ακόμη).

 

Αφού ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες, μπήκαμε μετά από λίγο στην αίθουσα, όπου το πρόγραμμα θα ξεκινούσε με μια παρουσίαση του WWF Greece για τις περσινές φωτιές, αλλά και για το πώς είναι μία ημέρα στο WWF Greece. Στην παρουσίαση ήταν παρόντες και οι ηθοποιοί και η Lolita Fatjo, τους οποίους τους έβλεπα μπροστά μου, δίπλα μου, και δεν το πίστευα. Χαλαροί με τα σορτσάκια και τις παντόφλες τους, καθόντουσαν ακριβώς δίπλα μου και παρακολουθούσαν. Μετά την παρουσίαση ακολούθησε μια μικρή συζήτηση, κυρίως μεταξύ των ηθοποιών και της εκπροσώπου του WWF. Μετά οι καλεσμένοι πήγαν για να ξεκουραστούν, καθώς το jet lag ήταν φυσικά μεγάλο, από την Αμερική ως εδώ.

 

Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με την ομιλία που εκφώνησε η Βούλα, σε κείμενο του Παναγιώτη, για τα anime και manga. Πήγε πολύ καλά, και μετά από κάποιες ερωτήσεις και απαντήσεις, έκανε ο Διονύσης τη δική του ομιλία, που ήταν μια μεταφρασμένη στα αγγλικά και εμπλουτισμένη μορφή μιας ομιλίας που είχε γράψει πέρσι. Μία ιστορική αναδρομή στο φαινόμενο του Σταρ Τρεκ, η οποία, παρά το άγχος που είχε πριν ο Διονύσης, πήγε θαυμάσια. Ακολούθησαν κάποιες ερωτήσεις και αν θυμάμαι καλά έγινε μετά ένα διαλειμματάκι δέκα λεπτών.

 

Ξαναμπήκαμε στην αίθουσα, για να αρχίσει το πρώτο Q&A Session με τους καλεσμένους του τριημέρου, το πρώτο από τα δύο session με τη Lolita Fatjo! Αφού μας την παρουσίασε η Μαρία, την καλωσορίσαμε με τεράστιο ενθουσιασμό και θερμό, δυνατό χειροκρότημα! Η ίδια απλή, καθόλου σταρ ή σνομπ, σαν ‘μεγάλη παραγωγός του Hollywood’, με μια μπυρίτσα στο χέρι, πρόσχαρη και με μεγάλο ζεστό χαμόγελο, που μπαίνει αμέσως στην καρδιά σου, κάθισε απέναντί μας για να μας μιλήσει.

 

Μας είπε στην αρχή για το πώς ξεκίνησε να δουλεύει στο Σταρ Τρεκ και μας έκανε μια σύντομη αναδρομή στην όλη της πορεία εκεί. Μας εξήγησε ακριβώς ποιος είναι ο ρόλος του script coordinator, κάτι που δεν γνωρίζαμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον, και που πολύ εύστοχα της το ρώτησε ο Διονύσης. Για όσους δεν έχουν υπόψη τους, η Lolita Fatjo είναι από τα σημαντικότερα στελέχη της σύγχρονης ιστορίας του Σταρ Τρεκ. Η όλη διατήρηση του continuity, της συνέχειας και της συνοχής του τεράστιου κόσμου του Σταρ Τρεκ, ήταν για χρόνια ολόκληρα δική της υπόθεση και ευθύνη. Μόνο από αυτό καταλαβαίνει κανείς την σημαντικότητα και την απίστευτη προσφορά της και αντιλαμβάνεται ότι η Lolita (Fatjo) ξέρει το Σταρ Τρεκ όσο ελάχιστα άτομα. Αν έπρεπε να πω τα πέντε (τυχαίος αριθμός) πράγματα που θαυμάζω περισσότερο στο Σταρ Τρεκ, ένα από αυτά είναι οπωσδήποτε η συνέχεια και η συνοχή του, και ξέρω ότι αυτό το οφείλουμε –τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του Σταρ Τρεκ- στη Lolita Fatjo. Η αίσθηση λοιπόν που είχα όταν την έβλεπα και της μιλούσα ήταν “κάθομαι αυτήν τη στιγμή και απέναντί μου έχω το ίδιο Σταρ Τρεκ”! Συγκλονιστικό, πέρα από κάθε περιγραφή.

 

Το session ήταν θαυμάσιο, με ενδιαφέρουσες ερωτήσεις στις οποίες μας απάντησε με χαρά η Lolita, από τις οποίες μάθαμε πολλά που δεν ξέραμε για το Σταρ Τρεκ, από ένα άτομο που τα έζησε από μέσα και τα διαμόρφωσε. Μας είπε για την ιστορία της στο Σταρ Τρεκ, πώς άρχισε να δουλεύει εκεί, αλλά και λίγα λόγια για τον Gene Roddenberry, τον οποίο είχε γνωρίσει προσωπικά. Συζητήσαμε για την τάση που υπάρχει γενικά σήμερα στην τηλεόραση, με τις πιο σκοτεινές σειρές να κυριαρχούν, σε αντίθεση με το φωτεινό Σταρ Τρεκ. Μας είπε για την νέα ταινία, ότι θα κρίνει το μέλλον του Σταρ Τρεκ και ότι η ίδια δεν γνωρίζει πολλά και με τη θέλησή της, ώστε να μπορέσει να τη δει σαν θεατής. Στο τέλος του session μας ρώτησε ποια είναι η αγαπημένη μας σειρά. Νικητής βγήκε το The Next Generation, ενώ η δική της αγαπημένη μάς είπε ότι είναι το Deep Space Nine.

 

Αφού τελείωσε το session αυτό, κανονίσαμε να πάμε για ένα ωραίο απογευματινό καφεδάκι στο beach bar του ξενοδοχείου. Πήγα από το δωμάτιο για λίγο, και βγαίνοντας για να πάω στο beach bar, βλέπω τον Dominic να γυρνάει από τη θάλασσα, με το μαγιό του, βρεγμένος, κρατώντας μια πετσέτα. Φαντάζομαι ότι όποιες από τις κυρίες ήταν εκεί και το είδαν αυτό, μάλλον θα αναστατώθηκαν λιγάκι (δεν μπορώ καν να φανταστώ ανάλογη περίπτωση, δηλαδή να έβλεπα εγώ ας πούμε την Jolene Blalock σε τέτοια φάση, βρεγμένη με μαγιό να περπατάει μπροστά μου, μάλλον θα το πάθαινα το μίνι εγκεφαλικό μου!). Χαιρετιόμαστε και λέμε ότι θα τα πούμε σε λίγο στο καφέ.

 

Στον καφέ ήμασταν αρκετά άτομα από το convention, και μαζί μας ήταν από την αρχή και η Lolita. Άρχισαν διάφορες ενδιαφέρουσες συζητήσεις και λίγο αργότερα ήρθε ο Dominic με την κοπέλα του και λίγο πιο μετά η Μαρία, ο William και ο Connor. Καθίσαμε όλοι μαζί για αρκετή ώρα και μιλήσαμε. Προσωπικά δεν μίλησα πάρα πολύ, γιατί ήμουν λίγο χαμένος στο διάστημα και δεν ήξερα και τι να (πρωτο)πω! Κάθομαι απλά και τους χαζεύω, λέγοντας απλά λίγες λέξεις πού και πού. Τα πρόσωπα των ηθοποιών γνώριμα από τους χαρακτήρες τους στην τηλεόραση, και τα έβλεπες και έλεγες ‘πω πω… είναι όντως αυτοί’! Έβλεπες τα χαρακτηριστικά των προσώπων τους όπως τα θυμόσουν, την –καταπληκτική- βρετανική προφορά του Dominic, έβλεπες τις εκφράσεις του Connor και ήταν σαν να έβλεπες τον Trip, ειδικά σε κάποιες στιγμές ήταν ολόιδιος. Μας ρώτησαν αν είναι η πρώτη μας φορά σε convention και όταν είπαμε ‘ναι’ μας αποκάλεσαν πολύ εύστοχα ‘παρθένο κοινό’! Και είχαν απόλυτο δίκιο, πλέον όμως μετά από αυτό το τριήμερο έχουμε ‘ξεπαρθενιαστεί’ για τα καλά!!!

 

Το αρκετά δυνατό αεράκι και η ψύχρα μετά από λίγη ώρα μας οδήγησαν πίσω στα δωμάτια, να χαλαρώσουμε λιγάκι και να πάμε μετά για φαγητό στο εστιατόριο του ξενοδοχείου. Πήγαμε στο δωμάτιο με το Διονύση και για ώρα καθόμασταν σχεδόν αμίλητοι και κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουμε τι είχε γίνει μέχρι εκείνη την στιγμή. Ω, μόνο εύκολο δεν ήταν! Πολύ πράγμα για να καταφέρει να το επεξεργαστεί κανείς! Η όλη εμπειρία, ήταν ήδη τόσο …δεν ξέρω τι λέξη να πω, ίσως περιγράφεται καλύτερα με την αγγλική overwhelming. Και δεν είχε καν τελειώσει η πρώτη ημέρα! Σε λίγο θα πηγαίναμε να φάμε όλοι μαζί παρέα.

 

Ο Διονύσης ήταν υπερβολικά κουρασμένος και αποφάσισε –αρχικά- να μην έρθει στο τραπέζι. Εγώ πήγα μετά από λίγα λεπτά και κάθισα δίπλα στον William. Είχαν μαζευτεί ήδη λίγα άτομα, μεταξύ αυτών και η Lolita και ο Connor. Μετά από λίγο ήρθαν και οι υπόλοιποι και αρχίσαμε να παραγγέλνουμε. Μιλήσαμε αρκετά με τον William, ο οποίος είναι ένας πραγματικά θαυμάσιος άνθρωπος. Συζητήσαμε για το Σταρ Τρεκ, για τα μηνύματα και την ουσία του, για τον λόγο που το βλέπουμε και το αγαπούμε. Μου είπε επίσης πώς γνωρίστηκαν με τους καλεσμένους μας και συνεχίσαμε τη συζήτησή μας για αρκετή ώρα. Οι ηθοποιοί ήταν σε όλη τη διάρκεια του γεύματος ιδιαίτερα ομιλητικοί και κεφάτοι, οι γκριμάτσες του Dominic ειδικά, έκλεβαν την παράσταση! Κάποια στιγμή άλλαξε προς μεγάλη μας χαρά γνώμη ο Διονύσης και έκανε την εμφάνισή του στο τραπέζι.

 

Αφού φάγαμε το φαγητό, ξεκίνησε στον έξω χώρο του ξενοδοχείου μια εκδήλωση με ελληνικούς παραδοσιακούς χορούς, που την είχε οργανώσει ένα ιατρικό συνέδριο που γινόταν επίσης στο ξενοδοχείο. Βγήκαμε σχεδόν όλοι έξω για να δούμε τους χορούς και να απολαύσουμε τη βραδιά κάτω από το ναό του Σουνίου. Εκεί ήταν που είχα και τους πρώτους ατομικούς μίνι διαλόγους με τους ηθοποιούς. Είπα στον Connor ότι σπουδάζω κλασικό τραγούδι και του άρεσε πάρα πολύ, ενώ λίγο μετά με ρωτούσε ο Dominic, βλέποντας τους χορούς, αν χορεύω κι εγώ. Είπαμε λίγες ακόμη κουβέντες και μερικά αστεία, βγάλαμε μερικές φωτογραφίες, όπως αυτήν σ’ αυτό το ποστ και επιστρέψαμε μετά από λίγο στο τραπέζι.

 

Εκεί ήταν το καλύτερο όλης της ημέρας. Εκεί που καθόμαστε ο Διονύσης, η Βούλα, ο Παναγιώτης κι εγώ, έρχεται με ένα ποτήρι στο χέρι για να καθήσει ανάμεσά μας η Lolita (Fatjo)! Δεν μπορώ να περιγράψω πώς ένιωσα εκείνη τη στιγμή, δεν υπάρχουν λέξεις. Της είπαμε με άμεση ειλικρίνια ότι αυτό που συνέβαινε εκείνη τη στιγμή ήταν για μας κάτι το εκπληκτικό. Ακόμη δε περισσότερο μας έκανε να χαρούμε, όταν μας είπε ότι περνάνε όλοι τους πολύ όμορφα μαζί μας στο Σούνιο. Της είπα ότι αυτό είναι για μας διπλά υπέροχο, καθώς το να τους έχουμε μαζί μας είναι για μας σαν φαντασίωση, και το να μας λένε ότι περνάνε κι αυτοί τόσο καλά, ε αυτό είναι φανταστικό τελείως.

 

Μιλήσαμε για πολλή ώρα και είπαμε πολλά, και για το Σταρ Τρεκ, αλλά και για διάφορα άλλα θέματα. Μας έιπε για το Ferengi Family Hour, που έκαναν με τον Max Grodenchik (Rom στο Deep Space Nine) και την Chase Masterson (Leeta επίσης στο Deep Space Nine), ο χαρακτήρας της οποίας πήρε το όνομά του από τη Lolita. Μιλήσαμε για το Deep Space Nine γενικώς και μας είπε ότι την επόμενη θα μας έλεγε για την τελευταία ημέρα των γυρισμάτων της σειράς. Μπορώ να πω ότι η αίσθηση δεν περιγράφεται. Ήταν απλά υπέροχα, να κάθομαι και να συζητάω με τη Lolita Fatjo, η οποία ήρθε από μόνη της να καθήσει μαζί μας!

 

Όσο μιλούσαμε με τη Lolita, οι ηθοποιοί μας καληνύχτισαν κουρασμένοι. Λίγο αργότερα έφυγε και ο Διονύσης και, αφού πήγα κι εγώ για λίγο στο δωμάτιο, αν και ήμουν κι εγώ φοβερά κουρασμένος, επέστρεψα στο τραπέζι γιατί δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει η βραδιά! Καθήσαμε αρκετή ώρα ακόμη συνεχίζοντας την κουβέντα με με τη Lolita, μέχρι που η μεγάλη κούραση, σε συνδυασμό με την αποτυχημένη προσπάθεια να διώξω μια ημικρανία που είχα με ένα παυσίπονο, με νίκησαν κι εμένα. Καληνύχτισα όσους ήταν εκεί, τη Lolita, τη Βούλα, τον Παναγιώτη, τον William και τη Μαρία, η οποία συνέχεια μας ρωτούσε αν περνάμε καλά, και έβλεπες τη χαρά της στα μάτια όταν της λέγαμε πως πραγματικά περνούσαμε υπέροχα! Δεν ξέρω ακόμη πώς να την ευχαριστήσω, την ίδια και τον William γι’ αυτά που μας πρόσφεραν! Είναι υπέροχοι και έχουν πάντα την αγάπη μου!

 

post-1077-1212707953_thumb.jpg

 

Lolita Fatjo and myself, at the end of the first day.

 

 

Με αυτήν την πολύ γλυκιά αίσθηση, αποχώρησα για το δωμάτιο, όπου βρήκα τον Διονύση ακόμη ξύπνιο, μην έχοντας μπορέσει μέχρι τότε να κοιμηθεί. Ξαπλώσαμε και συζητήσαμε τα όσα έγιναν, μην μπορώντας καλά καλά να τα πιστέψουμε, και σιγά σιγά αποκοιμηθήκαμε, σκεπτόμενοι την επόμενη ημέρα.

 

 

To be continued…

Edited by Spock

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Ο χρόνος περνάει...το πράγμα....και η αναμονή μας...μπαγιατιένει...

 

Τι έγινε, ξεφουσκώσατε κιόλας;

 

Και απευθύνομαι και στους τρεις με τα λόγια τα πολλά τα μεγάλα... :whistling:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Oh no, πίστεψέ με Ντίνο, μόνο ξεφούσκωμα δεν μπορείς να το πεις! Το αντίθετο, όσο περνάνε οι μέρες το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο και δεν περιγράφεται η αίσθηση. Απλά... έχω αφήσει πολλές εκρεμμότητες και τρέχω αυτές τις μέρες. Όποτε βρω χρόνο το πρώτο που θα κάνω είναι να συνεχίσω το ημερολόγιο!

 

Btw, τώρα μου ήρθε, δε μου λέτε παιδιά, ούζο τους κεράσαμε, ή έφυγαν από την Ελλάδα οι άνθρωποι χωρίς να το δοκιμάσουν;;;

Share this post


Link to post
Share on other sites
katsiro
Oh no, πίστεψέ με Ντίνο, μόνο ξεφούσκωμα δεν μπορείς να το πεις! Το αντίθετο, όσο περνάνε οι μέρες το συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο και δεν περιγράφεται η αίσθηση. Απλά... έχω αφήσει πολλές εκρεμμότητες και τρέχω αυτές τις μέρες. Όποτε βρω χρόνο το πρώτο που θα κάνω είναι να συνεχίσω το ημερολόγιο!

 

Btw, τώρα μου ήρθε, δε μου λέτε παιδιά, ούζο τους κεράσαμε, ή έφυγαν από την Ελλάδα οι άνθρωποι χωρίς να το δοκιμάσουν;;;

 

Συμφωνώ μαζί σου Δημήτρη μου, όλα αυτά που έγιναν στο Σούνιο ήταν κάτι το μοναδικό και το ξέρετε καλύτερα απο όλους, όσοι είσασταν εκεί. Όπως είπε και ο Connor Trinneer ήταν ένα Family Event. Και ξέρετε γιατί!!!!! :lol: :whistling: ;)

 

Δεν ξεφουσκώσαμε καθόλου νομίζω. Που να δείτε και τα βίντεο!! Αλλο πράμα. Πότε θα κατέβεις Αθήνα να τα δεις?

 

'Ομως ακόμα κι αν ξεφουσκώσει σιγά σιγά (ή να το θέσω πιο ρομαντικά, αν ξεθωριάσει λίγο η ανάμνηση) πάλι, καλύτερα να φουσκώσω και να ξεφουσκώσω παρά να μην φουσκώσω καθόλου. :D

 

Γράψε όμως και τίποτις! Που λέει και ο Διονύσης! A! και ουζάκι και κρασάκι και κακαβιές απ' ούλα τα καλά τσι δώσαμε! Και γυράτζα με πίτα και κρεμύδ...

 

κατσιρο

 

Υστερόγραφον! Πως μπορεί να ξεφουσκώσει μια τέτοια ας πούμε ανάμνηση????

 

post-1450-1212950274_thumb.jpg

Edited by katsiro

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Sorry έχω ένα πρόβλημα με το χέρι μου αυτές τις μέρες και δεν μπορώ να γράψω σχεδόν καθόλου. :(

 

Πάντως να μια ακόμα φώτο από το Con.

 

 

post-59-1212930104_thumb.jpg

 

Mr. Connor Trinneer and Mr...oh, what the heck! It's just me!

Share this post


Link to post
Share on other sites
katsiro
Sorry έχω ένα πρόβλημα με το χέρι μου αυτές τις μέρες και δεν μπορώ να γράψω σχεδόν καθόλου. :(

 

Πάντως να μια ακόμα φώτο από το Con.

 

 

post-59-1212930104_thumb.jpg

 

Mr. Connor Trinneer and Mr...oh, what the heck! It's just me!

 

Το καλύτερο χαμόγελο που είδα τον τελευταίο καιρό. Ή αλλιώς, η γάτα που έφαγε το καναρίνι!

 

Γειά σου ρε Διονύση Μεγάλε!!!!

 

κατσιρο :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Ναι όντως. Ποιος να μου το έλεγε πως στα 45 μου θα ανατριχιαζα επειδή με αγκάλιασε ένας άντρας! :atongue2: (Όχι ερωτικά!! Μη μου βγει και το όνομα!!!) Αλλά όντως ήταν τρομερό να αγκαλιαζόμαστε σαν "φιλαράκια" με έναν ηθοποιό του Σταρ Τρεκ! Είχα πάθει την πλάκα μου εκείνη τη στιγμή, εξ ου και το "παραλυμένο" χαμόγελο! :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Εγώ εντωμεταξύ θα σκάσω μέχρι να μάθω τι είπε ο Trinneer και οι άλλοι για το φινάλε του Enterprise?

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Αναφέρεσαι σ' αυτό που έλεγες στο τόπικ του Enterprise για

το θάνατο του Τριπ

; Ή γενικά για το φινάλε; Πάντως μίλησαν και για τα δύο, και ειδικά για το πρώτο, θυμόμουν αυτό που έλεγες και τον ρώτησα ο ίδιος για σένα τον Trinneer γι' αυτό το θέμα. :) Είπε

ότι δεν ξέρει ποιανού ιδέα ήταν. Δεν ήταν δική του πάντως και ούτε επιθυμούσε ο ίδιος κάτι τέτοιο, αν και δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα, δεν το είδε ως κάτι κακό. Το είδε σαν τέλος στον χαρακτήρα, μαζί με το τέλος της σειράς. Ανέφερε πάντως ότι γνωρίζει ότι κάποια νουβέλα επαναφέρει τον Τριπ με τρόπο πειστικό.

.

Edited by Spock

Share this post


Link to post
Share on other sites
katsiro
Αναφέρεσαι σ' αυτό που έλεγες στο τόπικ του Enterprise για

το θάνατο του Τριπ

; Ή γενικά για το φινάλε; Πάντως μίλησαν και για τα δύο, και ειδικά για το πρώτο, θυμόμουν αυτό που έλεγες και τον ρώτησα ο ίδιος για σένα τον Trinneer γι' αυτό το θέμα. :) Είπε

ότι δεν ξέρει ποιανού ιδέα ήταν. Δεν ήταν δική του πάντως και ούτε επιθυμούσε ο ίδιος κάτι τέτοιο, αν και δεν τον ενόχλησε ιδιαίτερα, δεν το είδε ως κάτι κακό. Το είδε σαν τέλος στον χαρακτήρα, μαζί με το τέλος της σειράς. Ανέφερε πάντως ότι γνωρίζει ότι κάποια νουβέλα επαναφέρει τον Τριπ με τρόπο πειστικό.

.

 

The book's name is THE GOOD THAT MEN DO" written by Michael Martin and Andy Mangels. Excellent book!! IT'S A MUST!!!!!

 

Read it now cause next month (JULY 2008) the sequel will be out!

 

katsiro!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Λοιπόν, η αφεντιά μου στα αριστερά, ο Διονύσης δεξιά. (Δεν φαντάζομαι να χρειάζεται να πω ποιος είναι ο κύριος στη μέση, ε; ;) :D )

 

post-1077-1213194497_thumb.jpg

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal
post-59-1212930104_thumb.jpg

 

Βρε παιδί μου!!! Πάνω του έπεσες κοτζάμ μαντράχαλος;;! Και;; Θύμωσε;

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon
Βρε παιδί μου!!! Πάνω του έπεσες κοτζάμ μαντράχαλος;;! Και;; Θύμωσε;

 

I don't think so!! :D :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal
post-1077-1213194497_thumb.jpg

Σποκάκι μου, εσύ πάλι είσαι ένα γλυκό μπιζουδάκι στις φωτογραφίες. Τον κάνατε τον άνθρωπο σίγμα για να σας αγκαλιάσει και τους δύο ταυτόχρονα.

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock
Τον κάνατε τον άνθρωπο σίγμα για να σας αγκαλιάσει και τους δύο ταυτόχρονα.

:lol: :rofl2: :D

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Λοιπόν, επιβεβαιωμένα...η πρώτη μέρα των Terraformers ήταν συναρπαστική, σαν όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Ουάου. Ήταν μια πρώτη μέρα σαν καμία άλλη πρώτη μέρα δηλαδή. Μάλιστα. Ουάου.

 

:sleepy:

 

 

:artist:

 

 

:fish2:

 

 

:fishing1:

 

Α, ναι... Το ξέρετε πως πλησιάζουμε ένα τερματικό σημείο; Το "πάψαμε να μας νοιάζει"; Είμαστε εκεί με το ένα ποδάρι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Nτίνο, όπως έχω πει και σε άλλα τόπικς έχω πρόβλημα με το χέρι μου και τον ώμο μου και δεν μπορώ να γράψω. Μετά βίας γράφω και ό,τι γράφω τώρα. Πρέπει να το ξεκουράσω αλλιώς θα έχω σοβαρό πρόβλημα κάποια στιγμή. Δεν έχω ξεχάσει ούτε το Terraformers ούτε και το ημερολόγιό μου. Απλά δεν μπορώ να γράψω. Και το χτεσινό μεγάλο ποστ που έγραψα σε άλλο τόπικ το πλήρωσα με το να πονάω πάλι σήμερα. Κάνε υπομονή, pls! :(

 

Υποθέτω όμως πως και οι άλλοι μπορούν να γράψουν κάτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Υποθέτω όμως πως και οι άλλοι μπορούν να γράψουν κάτι.

 

Σε καταλαβαίνω απόλυτα Διονύση, και βέβαια δεν ήσουν μόνο εσύ εκεί.

 

Η Βούλα δεν έχει τον θεό της και φυσικά δεν γράφει. Τραβάει όμως πολλές-πολλές φωτογραφίες που της κρατάει ζηλόφθονα δικές της, Σύρο-Σούνιο ένα από τα ίδια.

 

Ο δε Spock... Ποια είναι η δική του δικαιολογία; Έχει χρόνο για το Memory-Alpha! Ε μίστερ Σποκ;

 

Πάντως σοβαρά, ο χρόνος που περνάει έχει αντίκτυπο. Παλιώνει το πράμα, ξεφουσκώνη η λαχτάρα της αναμονής που είχα να μάθω. Η εφημερίδα δηλαδή από χθεσινή γίνεται προχθεσινή και πάει λέγοντας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Ντίνο έχεις δίκιο, υπόσχομαι να συνεχίσω το ρεπορτάζ το συντομότερο! Έτρεχα λίγο αυτές τις μέρες, τώρα όμως θα ξαναπιάσω το ημερολόγιο, του οποίου το γράψιμο είναι μια ιδιαίτερα ευχάριστη διαδικασία, γιατί ξαναζώ κατά κάποιον τρόπο τις στιγμές! :) Η συνέχεια πολύ σύντομα στις οθόνες σας!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

post-1004-1213856623_thumb.jpg

Ναι, Spock; Πότε είπες μας έρχεται η...Δεύτερη Μέρα των Terraformers;

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.