Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
nikosal

On line Διαγωνισμός Συγγραφής 4ου Φεστιβάλ ΕΦ Ερμούπολης

Recommended Posts

nikosal

Ανακοινώθηκε το θέμα του online διαγωνισμού συγγραφής διηγήματος του 4ου φεστιβάλ:

Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα

 

Παρατηρήσεις:

α) Το διήγημα που θα γράψετε πρέπει να είναι επιστημονικής φαντασίας. Ούτε φάνταζι, ούτε τρόμου, ούτε τίποτα άλλο. Επιστημονικής φαντασίας.

β) Η φράση του θέματος πρέπει να περιέχεται επακριβώς στο διήγημα. Όχι περίπου έτσι, όχι κομμένη, όχι ελαφρά αλλαγμένη. Ακριβώς έτσι, σε ένα οποιοδήποτε σημείο του διηγήματος.

γ) Η φράση μπορεί να έχει ελεύθερα σημεία στίξεως. Δηλ. ας βάλει ο συγγραφέας όπου νομίζει, τελεία, τρεις τελείες, θαυμαστικό ή ό,τι άλλο.

δ) Η φράση πρέπει να παίζει καθοριστικό ρόλο στο διήγημα. Όχι πχ. να την αναφέρει κάποιος - κάπου, και να περνάει “ξόφαλτσα”. Να παίζει κεντρικό ρόλο.

ε) Δεν υπάρχει προς τα πάνω ή προς τα κάτω όριο λέξεων. Όσες νομίζετε και όσες προφτάσετε.

 

 

Χρονικό όριο υπάρχει: Μπορείτε να ξεκινήσετε τη συγγραφή από τώρα και να ολοκληρώσετε ως τις 13:00 μετά το μεσημέρι του Σαββάτου. Αυτό σημαίνει ότι έχετε στη διάθεσή σας σχεδόν 12 ώρες. Προσοχή: Καμία απολύτως παράταση δεν θα δοθεί και έτσι δεν θα γίνουν αποδεκτά διηγήματα που θα υποβληθούν λίγα λεπτά μετά τις 13:00.

Προσοχή: Το διήγημά σας θα το υποβάλετε αποκλειστικά και μόνο σε αυτό το τόπικ, ως απάντηση σε αυτό το μήνυμα και ολόκληρο (όχι με λινκ σε άλλο τόπικ).

 

Καλή δουλειά!

 

Υπενθύμιση: Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν οι εκδότες Δημήτρης Αρβανίτης (Τρίτων) & Δημήτρης Σπυρίδωνος (Εφ Ζιν) και ο Νίκος Αλμπανόπουλος (από την οργανωτική ομάδα του φεστιβάλ). Η ανακοίνωση του νικητήριου διηγήματος θα γίνει μέσα σε μια εβδομάδα.

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Έχουμε κάποιο κόσμο που γράφει;

Edited by nikosal

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos
Έχουμε κάποιο κόσμο που γράφει;

Έγραψα κάτι μικρό χθες βράδυ. Θα κάνω λίγες διορθώσεις και το ανεβάζω. Αν δεν έπρεπε να απαντήσω σε αυτό το τοπικ απλά σβήστε με. Κάντε και για μας καμιά βουτιά έτσι;

Share this post


Link to post
Share on other sites
terra libera

ki egw kati ekponhsa kai prospathw na to steilw. kalhmera.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arachnida
Έχουμε κάποιο κόσμο που γράφει;

 

Αυτό ήθελα να ρωτήσω κι εγώ :)

Εγώ σίγουρα, αν και το θέμα με δυσκολεύει αρκετά.

Η δικιά μου ιστορία είναι ένα άτυπο sequel της περσινής μου για το διαγωνισμό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
terra libera

ΟΝΟΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ: ΕΙΡΗΝΗ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ

 

ΕΙΔΟΣ: ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ

 

ΒΙΑ: ΟΧΙ

 

ΣΕΧ: ΟΧΙ

 

ΑΡΙΘΜΟΣ ΛΕΞΕΩΝ: 1033

 

ΑΥΤΟΤΕΛΗΣ: ΝΑΙ

 

ΣΧΟΛΙΑ: (…αχ αυτοί οι πρωτάρηδες! Ούτε σεξ, ούτε βία, ούτε καν μια ελάχιστη επιστημονική τεκμηρίωση της προκοπής!!... είπαμε, πρωτάρηδες εντελώς! Σας ευχαριστώ όμως για την ευκαιρία. Άιντε και του χρόνου να μαστε όλοι καλά και να ξαναβρεθούμε J)

 

 

 

…κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα.

 

 

 

 

 

- Μαμά, τι σημαίνει τ’ όνομα μου? ρώτησε αναπάντεχα εκείνο το πρωινό η επτάχρονη Ρόζα, περνώντας το κεφαλάκι της απ το άνοιγμα της ολοστολής, που όντας μισοχωμένη στα σκεπάσματα πάλευε να της φορέσει η μαμά της, ελάχιστα λεπτά πριν τη χώσει στο θάλαμο τηλεμεταφοράς για το σχολείο.

 

- Τίποτα δε σημαίνει γλυκιά μου, είναι απλά ένα από τα παλιά ονόματα. Και βέβαια είναι τ’ όνομα σου μωρό μου κι είναι όμορφο σαν και σένα.

 

- Ναι, αλλά τι-ση-μαί-νει? Τι θα πει «Ρόζα»?

 

- Το μόνο που ξέρω εγώ είναι πως η κυρία Ρόζα μας ξύπνησε με παράξενες ανησυχίες σήμερα και θ’ αργήσει στο σχολείο της! Μπρος! Γρήγορα!

 

 

 

(Στην αρχή δε κατάλαβε κανείς τίποτα. Και γιατί δηλαδή να καταλάβει? Με τι τρόπο?

 

Μετά συνήθισαν να μην καταλαβαίνουν. Κι έπειτα ξέχασαν…)

 

 

 

Ήταν πολύ παλιά, μετά την εποχή των μεγάλων πολέμων, στις απαρχές του 23ου αιώνα της ανθρωπότητας, όταν οι γενετικοί σχεδιαστές πέτυχαν τα πρώτα σταθερά τους βήματα στην τροποποίηση του ανθρώπινου DNA. Οι πολλά υποσχόμενες και αλλεπάλληλες «διορθώσεις» στα έμβρυα παρήγαγαν ένα νέο είδος, ιδιαίτερα βελτιωμένου «ανθρώπου». Μετά την εξάλειψη των πρότερα ανίατων ασθενειών ακολούθησε η προσαρμογή του μεταβολισμού, η βελτίωση της σωματικής αντοχής, η οικονομία των διατροφικών αναγκών και σαν αποτέλεσμα η απομάκρυνση του γήρατος. Μέσα στους επόμενους 2 αιώνες ο «Homo Liberus», ελεύθερος απ’ την αρρώστια και την πείνα, ανθεκτικός και με μέσο όρο παραγωγικότητας τα 90 χρόνια, απολάμβανε –στο μεγαλύτερο ποσοστό του πλανήτη- μια ζωή προγραμματισμένη και προφυλαγμένη σε σημείο να φτάνει και κάποτε να ξεπερνά τα 130 χρόνια. Βέβαια αυτό δε θα μπορούσε να ισχύσει στο σύνολο της ανθρωπότητας, επειδή το κόστος των γενετικών τροποποιήσεων εξακολουθούσε να είναι απαγορευτικό στους μεγάλους πληθυσμούς του Τρίτου Κόσμου. Ακόμα και μετά τους εμφυλίους του τέλους του 21ου αιώνα, όπου οι μεγάλοι τριτοκοσμικοί πληθυσμοί που δεν πρόλαβαν να εξοντωθούν από τη πείνα, τις φυσικές καταστροφές και τις επιδημίες, αλληλοεξοντώθηκαν μεταξύ τους, συνέχισαν να υπάρχουν μικρές αλλά διάσπαρτες εστίες αντίδρασης, έντασης και μαζικής βίας. Καθώς τα διαστρικά ταξίδια ήταν ήδη υπόθεση ρουτίνας και οι τριτοκοσμικές πλουτοπαραγωγικές πηγές αποστραγγισμένες, το τότε Ανώτατο Συμβούλιο της Παγκόσμιας Διαχείρισης αποφάσισε την απομάκρυνση των παθητικών και αντιπαραγωγικών αυτών πληθυσμών, στον τρίτο πλανήτη του διπλανού ηλιακού συστήματος, τον Red666. Οι εξόριστοι μεταφέρθηκαν εκεί, σε συνθήκες οριακά όμοιες με τις γήινες, αλλά χωρίς ιδιαίτερο τεχνολογικό εξοπλισμό έτσι που κανείς δε ξανάκουσε γι αυτούς.

 

 

 

(Η ενοχή. Η σιωπή. Η ένοχη σιωπή που είναι συμμετοχή. Και η λήθη σαν αποτέλεσμα.

 

Πόσο εύκολα ξεχνάνε!...)

 

 

 

- Πως πήγε το σχολείο σήμερα? ‘Όλα καλά γλυκιά μου? ‘Έλα Ρόζα μου κι έχω κάτι για σένα…

 

- Τι? Τι μαμά? Αχ, πες μου πως είναι εκείνο το τρομερό εικονοπαιχνίδι! Έλα, πες μου, πες μου!

 

- Λυπάμαι μωρό μου, οι πιστομονάδες μας δε φτάνουν αυτό το μήνα, όμως σου βρήκα κάτι που ζήτησες τις προάλλες. Θυμάσαι? Ήθελες να μάθεις τι σημαίνει τα όνομα σου. Λοιπόν ήταν το όνομα ενός φυτικού οργανισμού, μάλλον άχρηστου, αλλά όμορφου, το λέγανε στη παλιά γλώσσα «τριαντάφυλλο».

 

- Και τι ήταν το «τριαντάφυλλο» μαμά?

 

- ‘Ηταν ένα «λουλούδι» λέει το σχετικό λήμμα που βρήκα σε τούτη τη ξεχασμένη ολοεγκυκλοπαίδεια της γιαγιάς, να, κοίτα: «καλλωπιστικός φυτικός οργανισμός της Παλιάς Γης, με πολλά πέταλα σε διάφορα χρώματα: λευκό, κίτρινο, ροζ, πορτοκαλί, μοβ και … κό…» κόκ-κι-νο?

 

- Τι χρώμα είναι το κοκόκκινο μαμά?

 

- Δε ξέρω μωρό μου, ειλικρινά! Μάλλον θα υπάρχει κάποιο λάθος στην ολοεγκυκλοπαίδεια...

 

 

 

Πίσω στη Γη, μετά τον εξορισμό, οι εστίες αντίδρασης έσβησαν και ξεχάστηκαν γρήγορα. Άλλωστε το σημαντικότερο πρόβλημα πλέον ήταν το κλίμα του πλανήτη κι όχι οι κάτοικοι. Μετά τους γενετιστές οι σχεδιαστές κλίματος εξελίχθηκαν στη νέα άρχουσα τάξη. Οι γενετικές τροποποιήσεις, γενιά τη γενιά απέδιδαν όλο και πιο εξελιγμένα ανθρώπινα υβρίδια, ικανά να μαθαίνουν γρήγορα, να προσαρμόζονται εύκολα, να παράγουν περισσότερο, να καταναλώνουν σχεδιασμένα, να ζουν περισσότερο, να αντιδρούν λιγότερο και να πεθαίνουν ήρεμα όταν τέλειωναν οι μέρες τους ή οι πιστομονάδες τους. Ωστόσο οι εξαιρέσεις υπήρχαν. Οι γενετιστές μελετώντας τα ελάχιστα πια ενήλικα δείγματα που απέκλιναν απ τις προγραμματισμένες συμπεριφορές ανακάλυψαν πως όλα τους παρουσίαζαν κάτι κοινό, εκεί που μπορεί να διέφεραν σ’ όλα τα άλλα: Τα αποκλίνοντα άτομα έδειχναν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο κόκκινο χρώμα, σ όλες του τις μορφές και τις εκφράσεις. Ανέπτυσσαν, σχεδόν μηχανικά, ένα είδος εσωτερικής έντασης στη κάθε επαφή τους με το συγκεκριμένο χρώμα. Από μια ηλιακή ανατολή ως μία δύση, από τη φλόγα ενός κεριού μέχρι μια δυνατή φωτιά, από το αίμα μιας πληγής ως ένα κόκκινο τριαντάφυλλο κι από ένα κόκκινο πανί ως τη λάβα ενός ηφαιστείου. Κάρφωναν το βλέμμα στο κόκκινο, σχεδόν πεισματικά, για ώρα, ως που η συμπεριφορά τους γινόταν ανενξέλεκτη, ακόμα και προκλητική σε κάποιες περιπτώσεις. Οι ψυχοκαταγραφείς κατέγραφαν απίστευτης έντασης τιμές, που μεταφράζονταν σε όλη την κλίματα συναισθημάτων, από δυσάρεστο ή ευχάριστο άγχος μέχρι το απόλυτο δέος, όλα απρόβλεπτα και αδύνατο να ελεγχθούν εργαστηριακά. Στους συγγενείς χρωματικούς τόνους, στο ροζ, στο μοβ ακόμα και στο πορτοκαλί οι τιμές ήταν σχετικά ήπιες. Μόνο στο καθαρό κόκκινο «χτύπαγαν κόκκινα» οι μετρητές. Μετά από μερικούς μήνες εντατικών ερευνών η νέα παρτίδα εμβρύων τα είχε όλα και επιπλέον μια αδυναμία αποδιαμόρφωσης της συχνότητας της ερυθρής ακτινοβολίας. Στις επόμενες γενιές δεν ανιχνεύθηκε ούτε ένα δείγμα με αποκλίνουσα συμπεριφορά. Ο πλανήτης είχε επιτέλους βρει την ησυχία του.

 

 

 

(…κόκκινο. Όπως το αίμα, όπως η ανατολή και τα τριαντάφυλλα. Σαν αρχή. Κόκκινο. Σαν επανάσταση. Σαν τη φωτιά, σαν τον έρωτα και τη ζωή. Κόκκινο. Σαν απαγορευτικό σήμα. Σαν θάνατος.)

 

 

 

- Μαμά, μαμά ρώτησα τον ολοδάσκαλο σήμερα, για εκείνο το χρώμα που δεν υπάρχει. Εκείνο το «κόκκινο». Αλήθεια σου λέω, δεν υπάρχει πουθενά λέει, ούτε στην ολοιστορία, ούτε στην ολοτέχνη, ούτε καν στις ολοφωτογραφίες της Παλιάς Γης. Κι ο ολοδάσκαλος είπε πως είναι λάθος να ψάχνουμε κάτι που δεν υπάρχει και θα μιλήσει λέει μαζί σου… ‘Όμως εγώ ήθελα να το δω αυτό το κόκκινο! Ας μην υπάρχει!...Μπορεί και να μ άρεσε!

 

 

 

Λίγους αιώνες μετά, από μια λάθος ρύθμιση των δορυφορικών μεγακλιματομετατροπέων συνέβη μια απειροελάχιστη μεταβολή στην τροχιά της Γης. Τόσο μικρή που κανείς δε τη πρόσεξε για αρκετούς αιώνες, ικανή όμως για εκείνη την ελάχιστη διαστρέβλωση της ηλιακής ακτινοβολίας, με αποτέλεσμα το περισσότερο από το φάσμα του ιώδους να ανακλάται στη στρατόσφαιρα και με τη σειρά του να επιστρέφει στον ήλιο που συνέχιζε ν απομακρύνεται.

 

Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
terra libera

να υποθέσω πως αφού το βλέπω το διηγηματάκι μου, το βλέπετε κι εσεις? ειναι οκ, ή να το ανεβάσω και σαν word attachment?

Share this post


Link to post
Share on other sites
khar

Μπορώ να πώ ότι το θέμα είναι δυσκολότερο από το περσινό,

 

Αλλά πάλι, μας έδιναν 12 ώρες οπότε δικαιολογείται.

 

Ορίστε και η δική μου συμμετοχή

_νας_γαλάζιος_ουρανός.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
mistseeker

Στον on-site διαγωνισμό, στα δύο νετ καφέ της Ερμούπολης, οι συμμετοχές είναι γύρω στις δεκατρείς με δεκαπέντε. Κουράγιο και σ'εσάς, συγχαρητήρια σε όσους έχουν ήδη στείλει ιστορίες και περιμένουμε και τις υπόλοιπες, απ'όσους δεν τις έχετε ανεβάσει ακόμα ;)

 

Το θέμα σαφώς ήταν δυσκολότερο από πέρσι, αλλά δίνει πολλές ευκαιρίες για πρωτοτυπία στο θέμα και στη γραφή. Σίγουρα η δουλειά των κριτικών επιτροπών θα είναι ευχάριστη (αν και δύσκολη)!

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Αν και βλέπω ότι δεν έχω διαφοροποιηθεί και πολύ από άλλους, δεν προλαβαίνω τώρα να γράψω άλλη ιστορία. Δεν γράφω και πολύ τελευταία αλλά είχα υποσχεθεί να γράψω κάτι και ιδού, Το αίμα του ουρανού!

 

Γιάννης Γαϊτανάς

Επιστημονική φαντασία

Όχι σεξ,αλλά ναι βία

Αυτοτελής

1000 λέξεις και κάτι ψιλά

 

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

 

Θα ισοπέδωναν το βουνό.

Στην πόλη δεν υπήρχε χώρος για το ναό του Υπεραγίου Εγγονού του Θεού και φυσικά σύμφερε περισσότερο να ισοπεδώσουν ένα όρος μεσαίου μεγέθους, όπως αυτό, από το να κτίσουν στη θάλασσα. Το να καταφύγουν στη λύση του αιωρούμενου κτιρίου φάνταζε γελοίο. Παρά το γεγονός ότι δεν θα ήταν βαρύτερο από τη Νέα Ουάσιγκτον θα ήταν ενιαίο. Ένας τεράστιος όγκος που θα καθιστούσε το χώρο κάτω από τη βάση του άχρηστο και αχρησιμοποίητο, κάτι που ήταν αδιανόητο εδώ και αιώνες.

Έτσι ο πατέρας Ζοάο Πέιπουλος έπρεπε να επιβλέψει την εκκένωση της περιοχής που σύντομα θα βομβαρδιζόταν και θα εξαϋλώνοταν προς χάρη του Κυρίου, του Εγγονού αυτού και πιστού κλήρου του. Όλοι οι οικισμοί είχαν εγκαταλειφθεί αλλά, σύμφωνα με τους ταπεινούς εργάτες της Εκκλησίας, ένας γέροντας αρνιότανε πεισματικά να εγκαταλείψει τον αρχαίο οίκο του παρά τις δυσάρεστες συνέπειες που θα είχε αυτό στα μόρια του σώματός του και τις σαφώς πιο επώδυνες στην ψυχή του.

Η ανάβαση ήταν κουραστική, μολονότι είχε κάνει το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής με το ιερό σκάφος της Εκκλησίας. Ο γέροντας έμενε σε μια σπηλιά κοντά στην κορυφή και ο μόνος δρόμος για την είσοδο της σπηλιάς ήταν ένα φιδογυριστό μονοπάτι σκαλευμένο πάνω στον ίδιο τον βράχο του βουνού. Θα πρέπει να ήταν παλιό καταφύγιο, πάρα πολύ παλιό.

Σταμάτησε για μια στιγμή να ξεκουραστεί. Καθώς σκούπιζε μια στάλα ιδρώτα από το μέτωπό του με το πράσινο μαντήλι των μαρτύρων του Εγγονού, είδε μια μορφή να κάθεται σε ένα λιθόκτιστο πεζούλι. Του φώναξε αλλά δε φάνηκε να τον ακούει. Είτε δεν άκουγε καλά, είτε είχε απορροφηθεί παρατηρώντας το θέαμα της δύσης του ηλίου, που με τις μεγαλοπρεπείς πρασινωπές αποχρώσεις της αποχαιρετούσε την ημέρα και χαιρέτιζε τον ερχομό της νύκτας.

Το τελευταίο κομμάτι ήταν και το δυσκολότερο και τα πόδια του Ζοάο είχαν αρχίσει να πονούν. Αλλά έπρεπε να βιαστεί. Το επόμενο πρωινό έληγε η προθεσμία για τα έργα ισοπέδωσης του βουνού και θα έπρεπε να είχε τελειώσει το θέμα. Έτσι, μόλις έφτασε στην σπηλιά χαιρέτησε ευλαβικά τον γέροντα και μπήκε κατευθείαν στο θέμα, ζητώντας του ευγενικά μα επίμονα να φύγει αφού εξήγησε τους λόγους.

Ο γέροντας έστεκε ακόμη απαθής πάνω στο πεζούλι. Ήταν ο πιο παράξενος άνθρωπος που είχε δει ποτέ ο Ζοάο. Όχι επειδή δεν έδειχνε διατεθειμένος να συζητήσει με έναν αγαθό εκπρόσωπο της Εκκλησίας, ούτε επειδή ζούσε σε αυτόν τον αρχαίο τόπο σαν πλάσμα του μύθου. Ήταν η εμφάνισή του που τον εξέπληξε. Γέρος πέρα από κάθε φαντασία, και με ένα χρώμα που δεν είχε ξαναδεί σε άνθρωπο. Ήταν ολοφάνερο ότι ήταν άρρωστος όμως αυτό έκανε ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη να τον σώσει. Υπήρχαν θεραπείες για τα πάντα πλέον, ακόμη και για άτομα τόσο γερασμένα και ζαρωμένα όσο αυτός ο μικρόσωμος γεράκος.

«Πες μου, σεβάσμιε γέροντα, ποιός είναι ο λόγος που αρνείσαι πεισματικά να εγκαταλείψεις αυτό το μέρος; Μπορούμε να ανακατασκευάσουμε ολόκληρη την περιοχή, σπιθαμή προς σπιθαμή, και να μείνεις εκεί. Δεν θα σου λείψει καθόλου, μην ανησυχείς. Και σαν δώρο θα φροντίσω να θεραπευτείς από τις παθήσεις που σε ταλαιπωρούν», του πρότεινε, αποσβολωμένος ακόμη από την τόσο παράξενη εμφάνισή του.

Ο γέροντας ένευσε.

«Θα με κάνετε σαν κι εσάς, λοιπόν; Νομίζεις ότι αυτό επιθυμώ; Το μόνο που θέλω πλέον είναι να μείνω εδώ και να βλέπω κάθε μέρα αυτό που βλέπω τώρα.»

Το ζαρωμένο και σημαδεμένο του χέρι σηκώθηκε αργά και έδειξε κατά τη δύση. Ο Ζοάο έστρεψε το βλέμμα του από τον γέροντα στη δύση. Είχε δει τη δύση πολλές φορές, από πολλά διαφορετικά μέρη. Καμιά φορά δεν ήταν όμως σαν αυτή. Μολονότι πριν από λίγο, καθώς ανέβαινε το βράχο, είχε δει μια μεγαλειώδη αλλά συνηθισμένη δύση, τώρα έβλεπε κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο ουρανός έλαμπε με πορτοκαλί και πορφυρές λάμψεις ενώ στον ορίζοντα ένας κόκκινος, κόκκινος , δίσκος ετοιμαζόταν να χαθεί για ένα ακόμη βράδυ.

«Βλασφημία!», ούρλιαξε και σηκώθηκε έξαλλος. Ένιωθε το αίμα του να βράζει, το πρόσωπό του είχε πάρει το βαθύ πράσινο χρώμα της ιερής μανίας.

«Ένας λάτρης του Εωσφόρου εμποδίζει τη θεμελίωση του λαμπρότερου οίκου του Θεού και του Εγγονού του! Χάσου από μπροστά μου, λάτρη του Σατανά!»

Ο γέροντας δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Η γροθιά του ιερέα, μαζί με την πέτρα που κρατούσε, χώθηκε στο πρόσωπό του και έσπασε τη μύτη του. Έπεσε ζαλισμένος στο έδαφος ενώ άλικο αίμα έτρεχε άφθονο από την πληγή του. Ο ιερέας στεκόταν ακόμη απειλητικός πάνω του, σφίγγοντας γερά την κοφτερή πέτρα. Ήταν τόσο δυνατό το σφίξιμο που η πέτρα είχε προκαλέσει βαθιές αμυχές στο χέρι του. Μια σταγόνα πράσινου αίματος έπεσε στο φθαρμένο χιτώνα του γέροντα κι έπειτα άλλη μία.

Σύντομα ο γέροντας συνήλθε αν και δεν είχε τη δύναμη, ούτε τη θέληση να σηκωθεί. Η φωνή του δεν ήταν καθαρή όταν μίλησε. Το αίμα του έκανε τα σκονισμένα χείλη του κόκκινα σαν το αίμα του Χριστού, σαν τις στολές των στρατιωτών που τον σταύρωσαν.

«Γύρισα όλο τον κόσμο διωγμένος. Επειδή δεν άλλαξα πίστη, ούτε δέχτηκα τις επεμβάσεις που θα με έκαναν ένα πράσινο τερατούργημα σαν και του λόγου σου. Ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω πώς τα κατάφεραν τόσο γρήγορα και τόσο εύκολα. Ακόμη και τον ουρανό κατάφεραν να αλλάξουν για να εξαφανίσουν το κόκκινο, το χρώμα της αμαρτίας όπως άρχισαν να το αποκαλούν. Αλλά έψαξα και βρήκα αυτή την παλιά σκήτη και παρατήρησα ότι από αυτό το μέρος και μόνο σε ολόκληρο τον πλανήτη μπορούσε κάποιος να δει το ηλιοβασίλεμα όπως ήταν και όπως θα έπρεπε να παραμείνει. Κανείς δε το είχε προσέξει και κανείς δε νοιαζότανε. Τώρα κάνε ό,τι νομίζεις. Εγώ έζησα ευτυχισμένος με όλα τα χρώματα του Θεού. Μα πιο πολύ με το κόκκινο.»

Σκούπισε το αίμα του με τα δάχτυλα του κι απόμεινε να τα κοιτά όταν ο Ζοάο Πέιπουλος, αναθρεμμένος από πιστούς Βραζιλιάνους και Έλληνες χριστιανούς, ταπεινός υπηρέτης της Μίας και Μόνης Αληθινής Εκκλησίας, του συνέθλιψε το κρανίο με απανωτά χτυπήματα. Πέταξε την κατακόκκινη, πλέον πέτρα, πλάι στον πολτό που ήταν κάποτε το κεφάλι του αιρετικού. Έπειτα πήρε μια χούφτα χώμα και σκούπισε τα χέρια του από τα μιασμένα αίματα. Το ιερό πράσινο μαντήλι έπρεπε να μείνει αμόλυντο.

Είχε βραδιάσει για τα καλά όταν έδωσε την εντολή να ανατινάξουν το βουνό. Μαζί με το βουνό εξαφανίστηκε το σώμα του αμαρτωλού γέροντα αλλά και η καταραμένη σκήτη από την οποία μπορούσε κάποιος να δει τα χρώματα που, όπως είχε ξεκάθαρα δηλώσει ο Εγγονός στους Λόγους Του, ήταν προσβολή για το πρόσωπο του πατέρα του, του Υιού του Θεού.

Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arachnida

Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης Πλιώτας

Είδος: Sci fi

Βία;Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων: 2.300

Αυτοτελής; Ναι!

Ορίστε και η δική μου συμμετοχή. Είμαι χαρούμενος που πρόλαβα τη διορία.

Η ιστορία έχει τίτλο "Αερόστατο".

Αερόστατο.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naurgul

Όνομα Συγγραφέα: Νικόλας Τ.

Είδος: (post-)apocalyptic, πολιτική επιστημονική φαντασία

Αριθμός Λέξεων: 1250

Αυτοτελής: Ναι

 

__ι_με_έναν_κρότο_αλλά_με_ένα_κλαψούρισμα.pdf

 

 

 

 

 

Όχι με έναν κρότο αλλά με ένα κλαψούρισμα

 

Η Ιστορία γράφεται από τους νικητές.

-Winston Churchill

 

Στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα έγιναν δύο τεχνολογικά επιτεύγματα που θα σημάδευαν την ανθρωπότητα. Το πρώτο και σημαντικότερο ήταν η (αναμενόμενη) αύξηση της πολυπλοκότητας του υλικού των υπολογιστών, αποτέλεσμα της ανάπτυξης των εφαρμογών της νανοτεχνολογίας. Για πρώτη φορά, ήταν δυνατό να εφαρμοστούν τεχνικές τεχνητής νοημοσύνης σε μεγάλη κλίμακα, επιτρέποντας την κατασκευή αυτόνομων ευφυών συστημάτων με ικανότητες εφάμιλλες των ανθρώπων. Η νανοτεχνολογία, επίσης, έκανε δυνατή την κατασκευή λιγότερο πολύπλοκων συστημάτων με πολύ μικρότερο μέγεθος από ό,τι παλιότερα. Το δεύτερο επίτευγμα ήρθε λίγα χρόνια αργότερα: ήταν η πλήρης κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Κάθε ηλεκτρικό του σήμα μπορούσε να αποκωδικοποιηθεί και να αποκαλύψει τη σκέψη που αναπαριστούσε. Μέσα σε λίγα χρόνια η κυβέρνηση της Γης αποφάσισε ότι κάθε άντρας γυναίκα και παιδί όφειλε να φέρει ένα νανοϋπολογιστή στο εσωτερικό του κρανίου του. Το σύστημα αυτό δρούσε όχι μόνο ως καταδότης των σκέψεων του ανθρώπου στον οποίο ήταν εγκατεστημένο, αλλά και ως ταυτότητα, φορητός υπολογιστής, μέσο επικοινωνίας. Η επανάσταση που έφερε αυτή η αμεσότητα στην επικοινωνία των ανθρώπων αποδείχθηκε πολύ πιο σημαντική από οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο αστυνόμευσής τους.

 

Μέχρι τα μέσα του αιώνα, η εικόνα της βιομηχανίας είχε αλλάξει ριζικά. Οι άνθρωποι επιχειρηματίες άπληστα αντικαθιστούσαν όλο και μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού με μηχανές. Γνώριζαν ότι χωρίς μισθούς η οικονομία θα έμπαινε σε ύφεση, ίσως ανεπιστρεπτί, αλλά ο καθένας βασίζονταν στους άλλους για να δίνουν χρήματα στους καταναλωτές. Εν τω μεταξύ, η κυβέρνηση ήταν ανήμπορη να θεσπίσει νόμους για να τους σταματήσει, εξαιτίας των σχέσεών της με τη βιομηχανία. Τελικά, μόνο στον τομέα των υπηρεσιών έμεινε σημαντικός αριθμός θέσεων για ανθρώπους. Το αποτέλεσμα αυτών των ανακατατάξεων ήταν η πτώχευση της εργατικής τάξης και η συρρίκνωση της αστικής. Με τη σειρά του, αυτό προκάλεσε μια στροφή στα είδη των παρεχόμενων προϊόντων και υπηρεσιών και τη μεγαλύτερη και πιο ειρωνική μετανάστευση στην ιστορία της ανθρωπότητας: Οι πρώην εργάτες και οι έκπτωτοι της αστικής τάξης άρχισαν να εγκαταλείπουν τις πόλεις και να εγκαθιστώνται στην άγονη ύπαιθρο, δημιουργώντας αναρχο-πριμιτιβιστικές κοινότητες. Παρά την αποξένωσή τους, δε μπόρεσαν να αποφύγουν την εγκατάσταση του νανοϋπολογιστή-ταυτότητας σε κάθε νεογέννητο, η μόνη τους επαφή με την κυβέρνηση της Γης. Το γεγονός αυτό, αλλά και η και η συνειδητοποίηση ότι χωρίς τεχνολογία δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να συντηρηθούν ούτε ελάχιστοι εξ' αυτών ήταν οι κυριότεροι παράγοντες που συνετέλεσαν στην συνεχόμενη αύξηση της δυσαρέσκειας των αυτοεξόριστων.

 

Μέσα στις επόμενες δεκαετίες ξέσπασαν εκατοντάδες επαναστάσεις. Παρόλο που καταπνίγονταν σχετικά γρήγορα, οι αυτοεξόριστοι πάντα κατάφερναν πλήγματα στην οικονομία και την οργάνωση του κράτους. Ήταν φανερό ότι τα επιτεύγματά τους δεν οφείλονταν μόνο στη νοημοσύνη τους ή στο πάθος τους ή ούτε καν στην ευκολία επικοινωνίας που τους προσέφεραν οι νανοϋπολογιστές μέσα τους. Η αλήθεια ήταν ότι στις πόλεις υπήρχαν αντιφρονούντες οι οποίοι αν και καθόλου διατεθειμένοι να εγκαταλείψουν τις ανέσεις και τις πολυτέλειες της ζωής τους, ένιωθαν πως έπρεπε να συνεισφέρουν στον αγώνα των φτωχών. Η βιομηχανία κατασκευής πολεμικών μηχανών και οι υπηρεσίες παρακολούθησης των σκέψεων των επαναστατών λειτουργούσαν πολύ πιο εντατικά από όσο είχαν σχεδιαστεί, σε τέτοιο βαθμό που αποτελούσαν σημαντικό πρόβλημα στην οικονομία. Ήταν ξεκάθαρο ότι η κυβέρνηση της Γης έπρεπε να πάρει δραστικά μέτρα.

 

Ανάμεσα στις πολλές ανακαλύψεις στις οποίες συνετέλεσε η πλήρης κατανόηση του τρόπου λειτουργίας του ανθρώπινου εγκεφάλου στην ψυχολογία είναι οι μηχανισμοί που ελέγχουν τα συναισθήματα. Πιο συγκεκριμένα, είχε βρεθεί ότι όχι μόνο τα συναισθήματα επηρεάζονται από τα εξωτερικά ερεθίσματα, αλλά βασίζονται άμεσα σε αυτά. Με λίγα λόγια, τα συναισθήματα ενεργοποιούνται και τροφοδοτούνται το καθένα από ένα πλήθος ερεθισμάτων. Για παράδειγμα, το χρώμα κόκκινο ήταν σχεδόν αποκλειστικά υπεύθυνο για την τροφοδότηση του πάθους και της αίσθησης του κινδύνου και κατά συνέπεια συμπεριφορών όπως ο θυμός, η βία, ο έρωτας, ο πόλεμος. Κάποια σύνδεση είχε παρατηρηθεί αιώνες πιο πριν: Όταν κάποιος άνθρωπος θύμωνε, τότε άλλαζε το χρώμα του σε κόκκινο. Στην τέχνη το κόκκινο χρώμα πάντα αναπαριστούσε το πάθος ενώ στην πολιτική την επανάσταση.

 

Σύμφωνα με τα παραπάνω, η κυβέρνηση είχε δύο επιλογές: Η πρώτη ήταν να απενεργοποιήσει τους νανοϋπολογιστές των επαναστατών, αποκόπτοντας τις επικοινωνίες μεταξύ του, αποδυναμώνοντας τους σημαντικά. Η δεύτερη λύση ήταν να εξαφανίσει το κόκκινο χρώμα από το πρόσωπο του πλανήτη, εξαλείφοντας για πάντα την όποια αντίδραση και εγκαθιδρύοντας αιώνια σταθερότητα στην κοινωνία. Η πρώτη ήταν όμως ελλιπής. Οι επαναστάσεις δε θα σταματούσαν τελείως ενώ οι εσωτερικοί προδότες δε θα επηρεάζονταν καν. Η δεύτερη λύση, από την άλλη μεριά, έμοιαζε πρακτικά ανεφάρμοστη. Οι διαβουλεύσεις επικεντρώθηκαν στην πρώτη και κράτησαν μήνες. Τελικά, όχι ένας άνθρωπος, αλλά ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης, που πειραματικά είχε αρχίσει να χρησιμοποιείται για πρώτη φορά στην διακυβέρνηση προσέφερε διέξοδο. Ισχυρίστηκε ότι η δεύτερη λύση είναι πιο γενική και θα είχε τα καλύτερα αποτελέσματα μακροπρόθεσμα. Επίσης, βρήκε ένα σχέδιο εφαρμογής: Ο νανοϋπολογιστής που υπήρχε εγκατεστημένος στην συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων είχε τη δυνατότητα να απελευθερώνει μικρά ηλεκτρικά φορτία. Εφόσον οι εκκενώσεις αυτές ήταν απολύτως ελεγχόμενες, ήταν δυνατό να αλλοιωθεί η αντίληψη των ανθρώπων για τον κόσμο. Δηλαδή, ενώ θα υπήρχαν ακόμη πηγές φωτός και σώματα που θα εξέπεμπαν ή θα αντανακλούσαν αντίστοιχα φως στις συχνότητες του κόκκινου και ενώ το μάτι θα εντόπιζε αυτή την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία, ο εγκέφαλος των ανθρώπων θα αγνοούσε το ερέθισμα. Οι ηγέτες, ευχαριστημένοι που η επιμονή τους να εγκαθιστούν τον νανοϋπολογιστή σε όλους τους ανθρώπους δε θα πήγαινε χαμένη και κουρασμένοι από τις ατελείωτες συζητήσεις, βιάστηκαν να συμφωνήσουν.

 

Το σχέδιο εφαρμόστηκε στις αρχές του επόμενου έτους. Κι έτσι, εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα. Με το χρώμα του αίματος και της φωτιάς να μη τροφοδοτεί το νου τους, οι άνθρωποι άλλαξαν. Έγιναν απαθείς. Αυτοί που ήταν να πεθάνουν αφέθηκαν να πεθάνουν. Αυτοί που ήταν να ζήσουν, αφέθηκαν να ζουν. Σύντομα, η αναβλητικότητα και η οκνηρία κατέλαβε τους επιζώντες, βυθίζοντας τους στην απραξία. Οι μηχανές ανέλαβαν να διαχειρίζονται τα πάντα, ενώ οι άνθρωποι απλώς ζούσαν. Αλλά μετά συνέβη κάτι που δεν ήταν καθόλου αναμενόμενο. Κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να αλλάζουν πάλι. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν καμία σχέση με εκείνους που είχαν αποφύγει την αλλαγή. Οι περισσότεροι από εκείνους έδωσαν μόνοι τους τέλος στη ζωή τους, μην αντέχοντας να ζουν σε ένα κόσμο στον οποίο ένιωθαν τόσο ξένοι. Αντίθετα, οι άνθρωποι που άρχισαν να βλέπουν ξανά το κόκκινο ήταν αυτοί που το είχαν είχαν πρώτα στερηθεί. Τους τύφλωνε και γέμιζε το μυαλό τους, μετατρέποντάς τους σε βάρβαρους, με μόνη τους ανάγκη την καταστροφή. Η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα για να τους σταματήσει. Οι μηχανές δεν είχαν αρκετές δικαιοδοσίες για να πάρουν την πρωτοβουλία. Με αυτόν τον τρόπο, ξέσπασε ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος.

 

Οι δύο αντίπαλοι αυτού του πολέμου ήταν οι Κόκκινοι και οι Μαύροι, όπως ονομάστηκαν αργότερα, ή αλλιώς οι βάρβαροι και οι απαθείς. Ο πόλεμός τους δεν παρουσιάζει κανένα ενδιαφέρον από στρατηγική ή πολιτική σκοπιά. Οι Κόκκινοι έκαναν αιφνιδιαστικές και αλλοπρόσαλλες επιθέσεις όποτε μπορούσαν ενώ οι Μαύροι δεν αντιδρούσαν ποτέ, βασιζόμενοι στις μηχανές για την προστασία τους. Οι Μαύροι ήταν περισσότεροι σε αριθμό αλλά αυτό το γεγονός μικρό ρόλο έπαιξε στο αποτέλεσμα. Ο πόλεμος αυτός κράτησε πολλές δεκαετίες, αφού καμία πλευρά δε δρούσε με κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Οι Κόκκινοι, όμως, με τις αυτοκαταστροφικές τους τάσεις, άρχισαν να μειώνονται δραματικά στη τέταρτη δεκαετία του πολέμου. Οι επιθέσεις τους γίνονταν όλο και λιγότερο συχνές μέχρι που σταμάτησαν τελείως. Από τότε, κανένα ίχνος ζωντανών Κόκκινων δεν έχει βρεθεί. Ο νικητής ενός πολέμου, όμως, δε κρίνεται από το ποιος χάνει πρώτος, αλλά από το ποιος επιβιώνει. Τα θεμέλια της κοινωνίας και της οικονομίας των Μαύρων είχαν διαλυθεί και δεν υπήρχε κανένας διατεθειμένος να τα ξαναστερεώσει. Κι έτσι, λίγα χρόνια αργότερα, χάθηκαν και οι τελευταίοι από αυτούς, απαθείς, όπως πάντα. Αλλά ο πόλεμος είχε νικητές. Ήμασταν εμείς, οι μηχανές.

Edited by Guardian of the RuneRing #1

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Για να επαναφέρω το τοπικ τελευταία στιγμή στην κορυφή των τόπικ-να μην ψάχνουν ορισμένοι...

Παρτε τη δικιά μου σαν ατατσμεντ!

Το_αίμα_του_ουρανού.doc

Share this post


Link to post
Share on other sites
Darkchilde

Παιδιά όσοι γράψατε γράψατε, και καλή σας επιτυχία.

 

Το topic κλείνει και όσοι από εσάς θέλετε, μπορείτε να γράψετε εκτός διαγωνισμού.

 

Ευχαριστούμε για την συμμετοχή σας, και ελπίζουμε του χρόνου να συμμετάσχετε ξανά.

 

EDIT:

Μια τελευταία συμμετοχή είναι η παρακάτω.

Στάλθηκε με πι-μι ώρα 12:20 και έγινε αποδεκτό από την κριτική επιτροπη.

 

Όνομα Συγγραφέα: Διονύσης Λεϊμονής

Είδος: επιστημονική φαντασία

Βία Όχι

Σεξ; Όχι

Αριθμός Λέξεων:511

Αυτοτελής; Ναι

Σχόλια: ευχαριστώ

 

Μαζεμένοι στο ψυχρό εργαστήριο πλήθος από καλά εκπαιδευμένους επιστήμονες πάσχιζαν να φέρουν σε πέρας την αποστολή τους. Οι διαταγές από την Κυβέρνηση του Παραλόγου ήταν σαφείς. Η Πολιτεία τούς πρόσφερε υψηλή μόρφωση. Τώρα ζητούσε τα «αντίποινα». ΄Ενας μόνο, ο πιο «άμαθος», φρέσκος στην παραγωγή ξεστόμισε μια αντίρρηση προς έκπληξη των υπόλοιπων, των «έμπειρων»:

 

«Μα, πώς θα είναι η γη αν αποβάλλει το κόκκινο χρώμα της;»

 

Δεν πήρε απάντηση. Σηκωτό οι συνάδελφοί του τον έβγαλαν έξω και το ζήτημα δεν πήρε διαστάσεις. Οι εντολές ήταν ρητές:

 

«Αφανισμός των ερυθρών κηλιδωμάτων από τον πλανήτη Γη»

 

Στο «πώς» η απάντηση ήταν αυτονόητη: «με τα μέσα που απλόχερα σάς διατίθενται»

 

Κι ήταν πολλά και φοβερά. Η Κυβέρνηση ήξερε να τα δίνει όλα σε τέτοια θέματα «υψίστης σημασίας»!!!

 

Οι επιστήμονες είχαν επανδρώσει τον σταθμό τους ως την παραμικρή λεπτομέρεια. Μια μικροσκοπική σε μέγεθος αλλά εκπληκτικών δυνατοτήτων κεραία ανίχνευσης ερυθρών σημάτων τοποθετημένη στον εξώστη του εργαστηρίου ήταν το μόνο άκρως ευαισθητοποιημένο σώμα εκεί γύρω. Η κεραία θα εκλάμβανε τα σήματα, θα έδινε το στίγμα του κόκκινου στόχου, ώστε υπερσύγχρονα μηχανήματα να βάλλουν την ερεθιστική απόχρωση που καθιστά τη γη ευάλωτη και τους ανθρώπους ανταρσίες συνείδησης. Οι στόχοι διεσπαρμένοι ανά την επικράτεια δυσχέραιναν το έργο των καταρτισμένων επιστημόνων. Καθώς εξουδετερώνονταν ένας ένας μια οθόνη στο εργαστήριο παρουσίαζε την απόχρωση της Γης που απέβαλλε σταδιακά το ερυθρό. Αρχικά εξουδετερώθηκαν οι ερυθρές κηλίδες στον περιβάλλοντα χώρο. Γη και ουρανός πήραν να χάνουν την κοκκινωπή απόχρωση που μπορεί να μεταβίβαζε στις ανθρώπινες καρδιές «επικίνδυνα μηνύματα ευφορίας». Μια κομμάτιασε τις εστίες του κακού κάτω από τις επευφημίες του επιστημονικού προσωπικού που έβλεπε να επιβραβεύονται οι προσπάθειες τόσων χρόνων. Οι πιο απαιτητικοί στόχοι ήταν όσοι φώλιαζαν μέσα τους όμως. Γι’ αυτούς χρειάστηκαν μεγάλες, επίπονες μελέτες μην αστοχήσουν στον αγώνα, που έμοιαζε στοίχημα ζωής και θανάτου. Κάθε επιτυχημένη επέμβαση γκριζάριζε την ίδια τους την ύπαρξη. Οι ψυχροί εκτελεστές πολύ μεθοδικά άρχισαν να πολεμάνε τους διαόλους και τους τριβόλους που έκρυβαν βαθιά μέσα στην αποστειρωμένη ψυχή τους. Κι αυτή όλο άδειαζε στην προσπάθειά τους να ξετοπίσουν από τη συνείδηση τις κοκκινωπές αποχρώσεις που μάλλον τούς είχαν ξεμείνει από τότε που ήταν «ΆΝΘΡΩΠΟΙ». Μεγαλώνοντας κατάλαβαν πως τέτοιες «αδυναμίες» υπονομεύουν τη επιστημονική τους ιδιότητα κι ίσως να τους καταδίκαζαν σε μια χαμοζωή όπως αξίζει σε «μικρομεσαίους ημιμαθείς» κι όχι σε υψηλά στελέχη κρατικά όργανα. Αυτή η φοβία μην γκρεμιστούν από την «έδρα» τους όπλισε το χέρι τους να καταφέρουν καταληκτικό, μοιραίο χτύπημα στη Γη εξαφανίζοντας και την τελευταία πορφυρή κηλίδα που τούς είχε απομείνει.

 

«Ο στόχος επιτεύχθη» φώναξαν με φωνή τρεμάμενη από συγκίνηση για το κατόρθωμα μα δε γλίτωσαν από τον αδιόρατο αφόβο για το τι μέλλει γενέσθαι στο εξής! Κι η γη σταχτοντυμένη περιστρεφόταν κουβαλώντας πονετική μάνα τους βασανιστές γιους της. Ανέχτηκε το βιασμό από αυτούς που δεν έπρεπε. Πήρε να στριφογυρίζει στην τροχιά της να δώσει έστω μια ευκαιρία σε όσους την κατάντησαν γκριζωπή κουκίδα μέσα στο γαλαξιακό στερέωμα. Μούγκριζε όμως από πόνο κι απογοήτευση για τα δεινά της απ’ όσους κοίμιζε ως τώρα μέσα στα ζεστά της σπλάχνα. Κι έτσι εγκατέλειψε τη Γη το κόκκινο χρώμα σκορπώντας τρόμο στους εναπομείναντες γνωστικούς ενός παράλογου κόσμου.

Edited by heiron
Το διήγημα είχε σταλεί εγκαίρως στην κριτική επιτροπή και μεταφέρθηκε εδώ για να βρίσκονται όλες οι συμμετοχές μαζι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
nikosal

Η επιτροπή διάβασε, σκέφτηκε, αναλογίστηκε, διέκρινε ως πρώτη δόση 3 διηγήματα, συνεδρίασε, ξανασκέφτηκε, αντάλλαξε δυο mail και ένα τηλεφώνημα και κατέληξε να επιλέξει ομόφωνα, ως νικητήριο διήγημα του online διαγωνισμού αυτό του khar, κατά κόσμο Κώστα Χαρίτου. Συγχαρητήρια στο νικητή, μπράβο σε όσους πήραν μέρος και μας πρόσφεραν έτσι μερικές πολύ καλές ιστορίες, τους ευχαριστούμε για τον κόπο τους. Κυρίως όμως για τη διάθεσή τους να πάρουν εξ αποστάσεως μέρος στο φεστιβάλ μας!

 

Είστε ελεύθεροι για τα δικά σας σχόλια στις ιστορίες.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor

Συγχαρητήρια khar :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Oberon

Μπράβο παιδιά. Συγχαρητήρια στον khar! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Συγχαρητήρια στον Κώστα - khar και ελπίζουμε να συνεχίσει να μας τιμάει με τη συμμετοχή του στο forum!

Share this post


Link to post
Share on other sites
Spock

Μπράβο khar! :)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arachnida

Συγχαρητήρια khar!

Share this post


Link to post
Share on other sites
kitsos

Συγχαρητήρια khar. Εύχομαι πάντα επιτυχίες. Ένα μεγάλο μπράβο σε όσους έλαβαν μέρος (ας βλογήσουμε λιγάκι και τα γένια μας :D ).

Share this post


Link to post
Share on other sites
manstredin

Άξιος, άξιος! :thmbup: Συγχαρητήρια κι από 'μενα!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.