[mman]

Όνομα Συγγραφέα: Μιχάλης Μανωλιός
Είδος: Ε.Φ. μετά τζίνι (πώς λέμε "Βασιλική μετά Κθούλου"
Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 524
Αυτοτελής; Προφανώς
Σχόλια:Γράφτηκε τον Αύγουστο του 2007. Παρουσιάστηκε στην εκδήλωση των διηγημάτων 500 λέξεων (530 για την ακρίβεια) του 4ου Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης τον Μάιο του 2008.

Οι Άπειροτρείς Ευχές

Όταν μου εξήγησε τα διαδικαστικά, έκλεισα το στόμα μου που είχε μείνει ώρα ανοιχτό. Μετά, δεν απέφυγα την κλασσική ερώτηση: «Μπορώ να ζητήσω οτιδήποτε;»

Το τζίνι φορούσε ταγιεράκι, ψηλοτάκουνα και προσεγμένο μέικ απ. Μου χαμογέλασε μ’ εκείνο το επαγγελματικό χαμόγελο ασφαλίστριας. «Εκτός φυσικά από ευχές που σχετίζονται με την ίδια την διαδικασία εκπλήρωσης των ευχών σου. Δεν μπορείς να ζητήσεις επιπλέον ευχές. Ή επιπλέον λυχνάρια. Ή τζίνι».

Έκοψα σκεπτικός δυο βόλτες πάνω – κάτω στο σαλόνι μου. Ξαφνικά σταμάτησα και ρώτησα διστακτικά: «Μπορούμε να… να παρακάμψουμε φυσικούς νόμους;»

Το τζίνι έγειρε το κεφάλι της στο πλάι διασκεδάζοντας. «Φυσικά και κάνουμε σουρωτήρι τους φυσικούς νόμους! Είμαστε σε διήγημα φάνταζυ, το ξέχασες;»

Χαμογέλασα σε μια χαζοχαρούμενη κατάφαση. «Κοίτα», είπα «είναι τρεις πολύ δύσκολες αποφάσεις. Θα μπω για ένα ντουσάκι, να χαλαρώσω λιγάκι και να σκεφτώ. Εσύ θα με περιμένεις εδώ, ε;»

Την άφησα στο σαλόνι να κοιτάει από την βεράντα. Αν δεν υπήρχε εκείνη η αμυδρή γραμμή καπνού που την συνέδεε αφύσικα με το λυχνάρι, ακόμα θα έψαχνα για την κρυμμένη candit camera.

Γέμισα τη μπανιέρα και προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου από κάποιες ευχές που παρορμητικά το είχαν γεμίσει. Ξέρετε, σεξ, γυναίκες, και σεξ με γυναίκες. Ηρέμησα μέσα στο ζεστό νερό μέχρι που έχασα σχεδόν την αίσθηση του χρόνου. Και κάπου εκεί μου ήρθε. Μπορεί να ήμασταν σε ένα διήγημα φάνταζυ αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι δεν μπορούσα να δώσω μια άλλου είδους λύση! Άρπαξα μια πετσέτα και πετάχτηκα έξω στάζοντας ως άλλος Αρχιμήδης.

«Λοιπόν! Αυτή είναι η πρώτη ευχή μου:», είπα στο τζίνι. «Να με αναγνωρίζεις όπου και όποτε με συναντάς, οποιαδήποτε μορφή κι αν έχω, καθώς και το δικαίωμά μου σε όσες από τις τρεις ευχές δικαιούμαι ακόμα. Τέλος ευχής».

Εκείνη με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω. «Αυτή είναι μια άχρηστη ευχή», είπε, «αλλά η ευχή σου είναι διαταγή μου». Έκλεισε σφιχτά τα μάτια της για μια στιγμή και όταν τα ξανάνοιξε είπε: «Έγινε».

«Τέλεια! Αυτή είναι η δεύτερη ευχή μου: Να μην συναντήσω ποτέ, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες τον εαυτό μου. Τέλος ευχής».

Αυτή τη φορά με κοίταξε με οίκτο. «Θα έπρεπε να μου την περιέγραφες πριν την επισημοποιήσεις. Μόλις έχασες και δεύτερη ευχή!»

«Απλώς εκπλήρωσέ την», είπα ανυπόμονα. Όταν με διαβεβαίωσε γι’ αυτό, είπα: «Αυτή είναι η τρίτη και τελευταία ευχή μου: Εγώ, και μόνο εγώ, να έχω τη δυνατότητα να ταξιδεύω στον χώρο και στον χρόνο και να μπορώ να γυρνώ στην πραγματικότητα μου. Τέλος ευχής».



Εμφανίζομαι από το πουθενά στο σαλόνι μου. Το πάτωμα είναι στεγνό και από το μπάνιο έρχεται θόρυβος νερού που γεμίζει μπανιέρα. Χαμογελάω στη σκέψη ότι ο εαυτός μου είναι εκεί που τον βρίσκω κάθε φορά: στο μπάνιο να σκέφτεται την λύση που ήδη έχω βρει. Το τζίνι στρέφει το βλέμμα της από τη βεράντα προς τα μένα και είναι η σειρά της να εκπλαγεί.

«Έτοιμος κιόλας; Μα εσύ… Πώς;»

Ρίχνω μια ματιά στον καθρέφτη δίπλα μου. Αρχές καλοζωισμένων ρυτίδων, βαρύ δαχτυλίδι στο χέρι που βγάζει το πούρο απ’ το στόμα μου, άψογα ραμμένο κοστούμι. «Με αναγνωρίζεις;» τη ρωτάω.

«Φυσικά», απαντάει ακόμα σαστισμένη εκείνη.

«Πόσες ευχές δικαιούμαι, παιδί μου;»

«Δεν έχεις ευχηθεί ακόμα τίποτα. Δικαιούσαι τρεις ευχές».

«ΟΚ. Αυτή είναι η πρώτη ευχή μου: …»

ΤΕΛΟΣ

[mman]

tetartos, on 09 March 2010 - 21:59, said:

1) Το τζίνι θα το καταλάβει αυτό (στο δικό της γραμμικό χρόνο) ήδη από το δεύτερο σετ. Το γεγονός ότι διηγήσαι την ιστορία από τη δική του σκοπιά αποκρύπτει αυτό το φαινόμενο, το οποίο όμως εξακολουθεί να ισχύει....

2) Τέλος, μια σημαντική ασυνέπεια. Εάν είναι διήγημα φάνταζυ (όπως λέει το τζίνι) τότε η επιστημονική συζήτηση δεν έχει νόημα.

1) Χμμ. Πιθανότατα ναι, αλλά υπάρχει εκείνο το "...καθώς και το δικαίωμά μου σε όσες από τις τρεις ευχές δικαιούμαι ακόμα" στην πρώτη ευχή που τον καλύπτει, αφού θα του αναγνωρίζει τις ευχές ακόμα κι αν τον βλέπει αλλαγμένο. Απλώς είχα την αίσθηση ότι αν έβλεπε δύο από τους δικαιούχους μαζί, θα ήταν too much. Ποιος από τους δύο θα δικαιούταν πόσες ευχές; Όμως μόλις τώρα(!) προσέχω ότι η φτου-κακά λεξούλα "ευχές" είναι μέσα σε μια ευχή! Έι! Αυτό δεν παραβιάζει την απαγόρευση; Εντάξει, όχι άμεσα, αλλά... Ας είναι. Ακόμα κι αν το είχα σκεφτεί πριν το γράψω, πάλι έτσι θα το έγραφα.

2) Δεν νομίζω ότι είναι διήγημα φάνταζυ, αφού η λύση που δίνεται είναι σαφώς Ε.Φ. και επισκιάζει την ύπαρξη του τζίνι. Με τη φράση "είμαστε σε διήγημα φάνταζυ" ήθελα να διασκεδάσω την παραδοχή της κατάφορης παραβίασης των φυσικών νόμων (κάτι που το χρειάζομαι λόγω χρονοταξιδιού) και ίσως να σατυρίσω την φάνταζυ (με καλή πρόθεση -μην πέσετε να με φάτε, γνωρίζω ότι και η Ε.Φ. πολύ συχνά παραβιάζει φυσικούς νόμους). Μάλιστα η επανάληψη της φράσης (από τον ήρωα) έχει κατηγορηθεί συχνά, και ίσως όχι λανθασμένα, ως ένα αποτυχημένο αστείο.

[anomanter]

Να απαντήσω στα παραπάνω ότι η φράση, "είμαστε σε διήγημα φάνταζυ" στην αρχή του κειμένου, είχε περάσει για μένα απαρατήρητη. Και ναι, πρόκειται για μια αυτοαναφορά απέναντι στην οποία οφείλω να υποκλιθώ. Η ιδέα μου περί απαγόρευσης της αυτοαναφορικότητας ήταν προφανώς άτοπη, κυρίως επειδή παρέβλεψε το πλαίσιο στο οποίο κινούνται οι ήρωες.

Πέραν αυτού, είναι νομίζω ξεκάθαρο ότι η συζήτηση αυτή (στις τελευταίες πέντε έξι ερωταπαντήσεις τουλάχιστον) δεν αφορά το ίδιο το κείμενο, ή τον συγγραφέα του, αλλά τις ιδέες που το κείμενο αυτό πραγματεύεται. Μη μου τον Τέταρτο τάρατε :-)

[Solonor]

Τέταρτε, αυτό που αγνοείς για τη σχέση φάντασυ και Μιχαλάκη είνα ότι το επόμενό του βιβλίο θα είναι αρχή οκταλογίας και το πρώτο θα έχει τίτλο:

Ο Μάκης Μανώλερ και το Τζίνι με τις απειροτρείς ευχές.