Jump to content
Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

Ο Μυστήριος Διάδοχος

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

Αυτή είναι η ιστορία του Βασιλιά Πρέπρε, του Δικέφαλου Ηγεμόνα του Σταρ-Μαχάλ. Ή ίσως είναι η ιστορία ενός ασυνήθιστου έρωτα, θα ήθελα όμως να ξεκινήσω από εκείνον. Ο Βασιλιάς Πρέπρε λοιπόν ήταν κυριολεκτικά Δικέφαλος. Είχε δύο κεφάλια. Όχι, δεν ήταν χαρακτηριστικό της φυλής του, αλλά μια φορά στα χίλια χρόνια έβγαινε και ένα μεταλλαγμένο σφάλμα της φύσης, και στην διαδοχή του οίκου του μας έτυχε αυτός. Η στέψη των πρωτότοκων ήταν πολύ αυστηρή υπόθεση στο Σταρ-Μαχάλ. Διεκπεραιωνόταν ακόμα κι αν η Βασίλισσα, εχμ, «πέταγε» μια αμοιβάδα.

 

Ο Πρέπρε ήταν περίπτωση οξείας διχασμένης προσωπικότητας. Δεν ήταν ψυχολογικό, ήταν γενετικό. Όταν κρύωνε ο ένας ζεσταινόταν ο άλλος, όταν χαιρόταν ο ένας λυπόταν ο άλλος, όταν συμφωνούσε ο ένας διαφωνούσε ο άλλος. Πώς να παρθεί μια απόφαση; Πώς να διοικηθεί ένα βασίλειο; Επικρατούσε πλήρες χάος και αταξία όσο διαρκούσε η ηγεμονία του. Το κάθε κεφάλι είχε τους δικούς του υπουργούς και τον δικό του στρατό. Μόνο οι νομοθέτες αρνήθηκαν να χωριστούν, ευτυχώς, και πέρασαν νόμους που διαφύλαξαν το βασίλειο από μια εμφύλια σύρραξη. Δεν υπήρχαν πολλά που μπορούσαν να κάνουν για τα γειτονικά πλανητικά συστήματα. Σήμερα σας έκαναν επίθεση οι στρατιές του Σταρ-Μαχάλ, ρήμαζαν τον πλανήτη σας κι έφευγαν. Αύριο έρχονταν οι στρατιές του Σταρ-Μαχάλ, ζητούσαν συγνώμη και παρείχαν πρώτες βοήθειες.

 

Μετά από συγκρούσεις επικών διαστάσεων, είχαν αποφασίσει το αριστερό κεφάλι να ονομάζεται «Πρέπρες ο Ένας» και το δεξί «Πρέπρες ο Άλλος.» Και επειδή και οι δύο ποθούσαν να είναι ο «Ένας», αντάλλασσαν τις επονομασίες τους κάθε χρόνο. Δεν μπαίνω στη διαδικασία να σας πω για τα μπερδέματα που προέκυπταν με τα επίσημα έγγραφα εξαιτίας αυτού του συμβιβασμού γιατί θα ξημερώσουμε. Θα σας πω όμως για τον Σιδηρούν Μάγο, τον Ηλία Φαζούλ, που ήθελε να σκοτώσει τον Βασιλιά Πρέπρε, και τον Έναν και τον Άλλο, για να ελευθερώσει το Βασίλειο, να κόψει τη γραμμή διαδοχής, και να ξεκινήσει την δική του ηγεμονία, μια εποχή μαγείας και τρόμου. Δεν έχανε ευκαιρία να ψάχνει και να κυνηγάει μεθόδους να πραγματοποιήσει τα όνειρα του. Λοιπόν, επειδή ούτε αυτόν αφορά η ιστορία μας, θα σας πάω κάπου αλλού, εκεί από όπου έφτασε αναπάντεχα η ευλογία για το Σταρ-Μαχάλ, και τα γειτονικά πλανητικά συστήματα.

 

Σε έναν τελείως άλλον, μακρινό πλανήτη, στον Ρίγκελ, αυτόν με τους δύο ήλιους, γύρισε μετά την εικοσάχρονη περιοδεία του στα δεξιόστροφα νεφελώματα του Απόμακρου Τομέα ο Συλλέκτης 65-Κ. Φανατικοί ρακοσυλλέκτες, αν και οι συγκομιδές των τελευταίων χρόνων δεν συγκρίνονταν με τα μεγαλεία του παρελθόντος, οι Ριγκελιανοί γέμιζαν το σύμπαν με αυτοματοποιημένους Συλλέκτες για να ικανοποιούν το πάθος τους. Κάθε επιστροφή Συλλέκτη ήταν ένα πανηγύρι και ήταν τόσοι εκεί έξω που επέστρεφαν και ξανάφευγαν, που είχαν τουλάχιστο δύο πανηγύρια την εβδομάδα. Η άφιξη ήταν μόνο η αρχή. Λάτρευαν τις τελετουργίες που ακολουθούσαν, εκείνες της καταμέτρησης, της καταγραφής, της κατηγοριοποίησης και της αξιολόγησης των αποκτημάτων τους. Δεν υπήρχε άλλη ενασχόληση για τη ράτσα τους. Όλα τα άλλα επαγγέλματα στον κόσμο τους τα κατείχαν μετανάστες. Ένας ριγκελιανός κάποτε έγραψε ένα βιβλίο για την φυλή του και την χαρά της συγκομιδής αντικειμένων από όλο το σύμπαν. Έγινε best seller στον ξένο πληθυσμό, ο δε συγγραφέας εξοστρακίστηκε από τους δικούς του για την ενασχόληση του με τη συγγραφή.

 

Έτυχε λοιπόν σε εκείνη την συγκεκριμένη άφιξη, του Συλλέκτη 65-Κ, να βρεθεί στο αμπάρι του ένα συγκεκριμένο απόκτημα που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση και σκάνδαλο. Τελείως αντίθετα στο πρωτόκολλο, το οτοματόν είχε φέρει πίσω έναν ζωντανό οργανισμό. Οι ριγκελιανοί δεν κυβερνούσαν τους Συλλέκτες τους με έμψυχα πληρώματα, για να καλύπτονται νομικά σε περίπτωση που δέχονταν κάποια εξώκοσμη μήνυση κατά της κυβερνήσεως τους με κατηγορία κλοπής ή άλλης προσβολής. Είχαν έτοιμα ογκοδέστατα κιτάπια νομικής υπεράσπισης βάση τεχνολογικής, ηλεκτρονικής και μηχανικής δυσλειτουργίας. Στο τέλος την ευθύνη θα επωμίζονταν μόνο τα οτοματόν. Εδώ όμως δεν είχαν να κάνουν με την αρπαγή ενός άψυχου αντικειμένου. Υπήρχε η περίπτωση ο απαχθέντας οργανισμός να σηκωθεί, να περιγράψει την απαγωγή του και να απαγγείλει κατηγορίες. Πολιτικοί, νομικοί, στρατιωτικοί και επιστήμονες, πολιτογραφημένοι μετανάστες φυσικά, προσκλήθηκαν να πάρουν μιαν απόφαση.

 

Το αντικείμενο, γιατί υπήρχε και αντικείμενο στην υπόθεση, ήταν ένα μακρόστενο γυάλινο κουτί. Μέσα στο γυάλινο κουτί, ζωντανό, αλλά σε κατάσταση υπνωτικής στάσης, υπήρχε θηλυκό θηλαστικό μοριακής βάσης υδρογονάνθρακα, το οποίο σαν να μην έφταναν όλα τα άλλα, ήταν και μολυσμένο από αδιευκρίνιστο ξένο στοιχείο, που οι ανιχνευτές χαρακτήριζαν χωρίς αμφιβολία ως επικίνδυνο δηλητήριο. Ο οργανισμός δεν είχε να πει πολλά, δεν είχε να εκστομίσει καμία κατηγορία. Και μέχρι στιγμής, δεν υπήρχε κανείς που να διεκδικεί το αντικείμενο ως περιουσία του. Μέχρι να αποφασιστεί η τύχη του ατυχούς αποκτήματος, το γυάλινο κουτί καταχωνιάστηκε στην αποθήκη αδιευκρίνιστων αξιολογήσεων. Από όπου και εκλάπη.

 

Πουλήθηκε από διεφθαρμένους αποθηκάριους, όχι ριγκελιανούς τονίζω, σε ιδιωτικό συλλέκτη από άλλον γαλαξία, που είχε την τάση να μαζεύει τα περίεργα και τα αμφισβητούμενα, άνευ ριγκελιανής φιλοσοφίας βεβαίως. Ο μεγιστάνας, που θα τον αφήσουμε ανώνυμο για να μην ενθαρρύνουμε άλλους του είδους του, έπαιξε ίσως ένα σημαντικό κομμάτι στην εξέλιξη των πραγμάτων, θα είμαι όμως όσο πιο σύντομος μπορώ για την απεχθή συμμετοχή του. Τοποθέτησε λοιπόν αυτός το κουτί σε περίοπτη θέση στο σαλόνι της βίλας του, στήνοντας γιορτινές συνάξεις γύρω του, για να το θαυμάζουν οι καλεσμένοι του και να τον ζηλεύουν οι ανταγωνιστές του. Αλλά πριν καλά-καλά το καταλάβει, απόκτησε έναν νοσηρό πάθος προς το εξωγήινο πλάσμα που περιείχε. Τελείως ξένο προς την δική του φυσιολογία, δεν μπορούσε να πάρει τα μάτια του από εκείνο το λευκό, αδιαφανές δέρμα και τα μυστήρια που περιέκλειε. Γαντζωνόταν πάνω στο κουτί με τις ώρες θαυμάζοντας το απόκοσμο θηλυκό, γεμίζοντας το γυαλί με την αδενική του γλίτσα. Σταμάτησε να καλεί και κόσμο γιατί δεν ήθελε να το κοιτάζει πλέον κανένας πλην του ιδίου. Αυτό δεν το άντεξε η ζηλιάρα, οκτάποδη σύζυγος του που τον έσυρε στα δικαστήρια. Στο φριχτό διαζύγιο που ακολούθησε κατάφερε να του φάει όλη του την περιουσία πλην του γυάλινου κουτιού.

 

Ρακένδυτος κουρελής, ο πρώην μεγιστάνας βρέθηκε άστεγος στα στενά της Μασούρ, μιας παραγκούπολης στο Φεζ. Ζούσε μίζερος μέσα σε ένα αδιέξοδο δρομάκι, μέσα σε ένα χαρτοκιβώτιο, μαζί με το γυάλινο κουτί του. Χωρούσαν μετά βίας οι δυό τους εκεί μέσα. Τις νύχτες, οι διπλανοί του τον άκουγαν να του μιλάει. Λίγο πριν αυτοκτονήσει, ο πρώην μεγιστάνας έβαλε το τελευταίο του περιουσιακό στοιχείο ενέχυρο στο μαγαζί του Φλου Πλου, για μια γουλιά γουίκ, ποτό με βάση ραδιενεργό καύσιμο εικοσακύλινδρων προωθητών.

 

Κλασσικός εκμεταλλευτής καμένων περιπτώσεων, ο Φλου Πλου έμαθε από τον πελάτη του όλη την ιστορία του αντικειμένου. Ήταν το πιο ασυνήθιστο του απόκτημα. Στα τετρακόσια χρόνια του είχε συναντήσει κάθε καρυδιάς καρύδι, πλάσμα σαν αυτό που περιείχε το κουτί δεν είχε ξαναδεί ποτέ του. Το χώρεσε κάπως στην βιτρίνα του και έβαλε από πάνω την πινακίδα ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΕΝΤΟΣ. Κι εδώ ακριβώς επιστρέφει στην ιστορία μας ο Σιδηρούς Μάγος, ο Φαζούλ. Πέρασε έξω από την βιτρίνα του Πλου και υπέθεσε πως το δηλητήριο που περιείχε ο ξένος οργανισμός θα ήταν τόσο ξένο που θα ήταν μη ανιχνεύσιμο στα δέκα τοπικά γαλαξιακά συστήματα. Θα ήταν ό,τι χρειαζόταν για τον σκοπό του, που φαντάζομαι θυμάστε ποιος ήταν.

 

Αγόρασε το κουτί και με δύο στραβοπόδαρους βοηθούς το μετέφερε στον πύργο του. Είχε λοιπόν στο χέρι του ένα όπλο. Πως όμως θα το χρησιμοποιούσε; Αδιόρατα κάπως, κάτω από ένα στρώμα κρουστιασμένης γλίτσας, ανακάλυψε στην επιφάνεια του γυαλιού κρυπτικές σκαλισμένες οδηγίες. Ήταν σε άγνωστη γλώσσα αλλά σαν τρομερός μάγος δεν άργησε να τις ερμηνεύσει. «Το Φιλί της Αληθινής Αγάπης Θα Ροδίσει Πάλι της Πριγκίπισσας τα Χείλη.» Αυτό αποδείχτηκε μεγάλο μυστήριο για τον Φαζούλ που δεν καταλάβαινε τι σχέση είχαν όλα αυτά με την δηλητηριώδη ουσία. Έβαλε έναν από τους βοηθούς του να φιλήσουν το θηλυκό στα μαύρα του χείλη, και αμέσως ο βοηθός έγινε πράσινος πριν πέσει κάτω ξερός. Ο Φαζούλ χάρηκε ιδιαίτερα με αυτό. Το μόνο που χρειαζόταν τώρα ήταν ένα σχέδιο.

 

Τη μέρα των γενεθλίων του Βασιλιά Πρέπρε, ο Φαζούλ φρόντισε να προσλάβει για τη γιορτή μια στριπτιζέζ, μια από τις πολύ δημοφιλείς ζελατινόδεις Κλασκαδιανές με τα διακόσια στήθη. Στα μισά του αισθησιακού χορού της, όταν είχαν πέσει μόνο οι μισοί στηθόδεσμοι, ο μάγος άρπαξε την ευκαιρία να παρουσιάσει στον βασιλιά το γυάλινο κουτί. Με τον Ένα να παρακολουθεί με γουρλωμένα μάτια την Κλασκαδιανή, είχε την αποκλειστική προσοχή του βαριεστημένου Άλλου.

«Εδώ βασιλιά μου» είπε με θεατρικό στόμφο ο Φαζούλ, «έχω ένα πολύ σπάνιο αντικείμενο από ένα πολύ μακρινό και άγνωστο κόσμο. Είναι ένα εξώκοσμο πλάσμα απίστευτης αν και ασυνήθιστης ομορφιάς, που ο θρύλος λέει θα χαρίσει την ευτυχία στον τυχερό που θα το φιλήσει στα χείλη. Στην εκτίμηση σας.»

Ο μάγος αφαίρεσε το γυάλινο κάλυμμα για να έχει ο Άλλος μια καλύτερη θέα του ξένου οργανισμού μέσα. Φυσικά ο Άλλος έδειξε μεγάλη περιέργεια στην παρουσίαση του μάγου, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, κάθε άλλο παρά εντυπωσιάστηκε από το πανάσχημο πλάσμα μέσα στο κουτί.

«Ω, μα είναι αηδιαστικό» είπε και έκανε μια γκριμάτσα αποστροφής.

Το έντονο συναίσθημα του Άλλου τράβηξε την προσοχή του Ένα που, φυσικά, έμεινε έκθαμβος από την ομορφιά του ξένου θηλυκού. Ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Σε αυτό ακριβώς πόνταρε ο Φαζούλ. Η αναγούλα του Άλλου έγινε εντονότερη και το πάθος του Ένα τινάχτηκε στα ύψη. Η ιστορία που είπε ο μάγος ήταν όλη η ισχνή δικαιολογία που χρειαζόταν ο Ένας. Έσκυψε αμέσως και φίλησε παθιασμένα το θηλυκό στα χείλη, και με τα τρία δικά του στόματα.

 

Ο Φαζούλ δεν χάρηκε καθόλου φυσικά, καθώς όχι μόνο ο Ένας δεν πρασίνισε, όχι μόνο δεν έπεσε ξερός, αλλά το εξώκοσμο θηλυκό άνοιξε τα μάτια του και ανασηκώθηκε στο κουτί της. Όλη η σάλα άφησε ένα έκπληκτο επιφώνημα. Το θηλυκό τσιτώθηκε, χασμουρήθηκε και κοίταξε γύρω του ξαφνιασμένο. Μόλις αντίκρισε τον δικέφαλο Βασιλιά Πρέπρε έβγαλε μια κραυγή τρόμου και έπεσε κάτω λιπόθυμο.

 

Τρελά ερωτευμένος, ο Ένας δεν το έβαλε κάτω. Έδωσε στο θηλυκό τα βασιλικά του δώματα και ανέθεσε χίλιους υπηρέτες να πραγματοποιούν κάθε του επιθυμία. Ο Ένας το επισκεπτόταν συχνά και του τραγουδούσε ερωτικά ποιήματα δικής του έμπνευσης. Ο Άλλος υπέφερε απίστευτες ναυτίες αλλά δεν μπορούσε να κάνει και πολλά. Πότε-πότε, ενώ ο Ένας έκφραζε τον έρωτα του, ο Άλλος έκαμνε φριχτές γκριμάτσες που κοψοχόλιαζαν το θηλυκό. Αυτό λύθηκε με ένα σάλι με το οποίο κάλυψαν τελείως το κεφάλι του Άλλου για τις επισκέψεις που ακολούθησαν. Το θηλυκό συνέχισε να αντιδρά με αχαρακτήριστη αηδία στη θέα του Βασιλιά, σιγά-σιγά όμως η αντίσταση του άρχισε να κάμπτεται. Είδε πέρα από το μπλαβιασμένο προσωπείο του ηγεμόνα και γνώρισε την ευγενική, καλή του καρδιά, νιώθοντας έτσι τα πρώτα σκιρτήματα ανταπόκρισης. Και όσο πιο ευτυχισμένος γινόταν ο Ένας, τόσο πιο δυστυχισμένος γινόταν ο Άλλος.

 

Η Χιονάτη, γιατί έτσι έλεγαν τελικά το εξώκοσμο πλάσμα, ήταν πριγκίπισσα και καταγόταν από ένα μέρος που αποκαλούσε Γη. Παρά την ασχήμια της είχε κι εκείνη μια εξίσου καλοσυνάτη καρδιά. Δεν μπορούσε να μην προσέξει την δυστυχία του Άλλου. Άκουσε το γοερό του κλάμα και αφαίρεσε το σάλι, κι αυτό που αντίκρισε της ράγισε την καρδιά. Ο Ένας γελούσε μέσα στη χαρά και ο Άλλος έχυνε μαύρο δάκρυ. Ήταν φυσικό λοιπόν η Χιονάτη να προσεγγίσει τον Άλλο και να τον ρωτήσει τι του συμβαίνει. Ο Άλλος χρησιμοποίησε σκληρά λόγια εναντίον της που την πόνεσαν, το άντεξε όμως, και αντί απαντήσεως έσκυψε και του έδωσε ένα φιλί. Το ξαφνικό συναίσθημα που κατέλαβε τον Άλλο ήταν πρωτόγνωρο και υπέροχο. Και η συνέχεια ακόμα πιο αναπάντεχη. Η Γήινη έβγαλε το μαντίλι της, σκούπισε τα δάκρυα του και τον βοήθησε να φυσήξει την μύτη του. Όπου μύτη, εχμ, στην εν λόγω φυσιολογία των Μαχαλιανών είναι σημείο εξέχουσας ερωτικής ευαισθησίας. Ο Άλλος γλυκάθηκε σίγουρα, ο ερωτευμένος δε Ένας κάθε άλλο παρά αηδία ένιωσε. Αλληθώρισαν μαζί, κοίταξαν ξαφνιασμένοι την Χιονάτη, και στη συνέχεια κοίταξαν ο ένας τον άλλον, όσο καλύτερα μπορούσαν με την άκρη του ματιού τους. Για πρώτη φορά στη ζωή του, ο Βασιλιάς Πρέπρε κατακλύστηκε από μια απίστευτη εσωτερική ισορροπία, μια υπέροχη γαλήνη.

 

Ο γάμος που ακολούθησε έσωσε ένα βασίλειο, έναν ηγεμόνα και άπειρα πλανητικά συστήματα. Ο Πρέπρε ήθελε πλέον μόνο ένα πράγμα, έπαιρνε μόνο μία απόφαση, ένιωθε μόνο χαρά ή μόνο λύπη. Η συντροφιά και η αγάπη της γυναίκας του είχε δράσει απίστευτα μαγική πάνω του. Και μια και το θυμήθηκα, ο μάγος Φαζούλ τα μάζεψε και πήγε να βρει άλλον ηγεμόνα να σφετεριστεί. Η τάξη αντικατέστησε το χάος και το Σταρ-Μαχάλ άνθισε σε μοναδικό κέντρο πολιτισμού, τεχνών, επιστημών και φιλοσοφίας.

 

Ο διάδοχος δε που γεννήθηκε, πρόωρα θα παρατηρούσε κανείς, ήταν αρκετά ασυνήθιστος στην εμφάνιση. Ανθρωπόμορφος, μικροκαμωμένος, με χοντρή μύτη, όταν θα ενηλικιωνόταν θα έφτανε σε ύψος μέχρι τη μέση της μητέρας του. Η Χιονάτη ανασήκωσε τους ώμους της μην μπορώντας να εξηγήσει την μορφολογία του παιδιού της. Στα δύο του χρόνια, παρατηρώντας τον γιο της να κοιμάται συχνά, η μητέρα του θα αναφωνούσε «Ο Υπναράς λοιπόν ο τυχερούλης.» Κι αυτό ήταν το όνομα του επόμενου ηγέτη του Σταρ-Μαχάλ, Υπναράς ο Τυχερός, και όντως θα έφερνε μεγάλη τύχη στο βασίλειο του. Αυτή όμως είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία.

 

Τέλος

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Guest roriconfan

Ω, από τα πιο όμορφα και ευφάνταστα διηγήματα σου Ντίνο. Αν και δε κατάλαβα γιατί ήταν Φαντασία και όχι Ε.Φ.

 

Όπως και να έχει, πέρα από το ότι-να-ναι σενάριο του, μου άρεσε πολύ. Ψιλοφέρνει σε Πράτσετ αλλά είναι αρκετά χύμα στο κύμα και έχει την δικιά του υπόσταση.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Ομολογουμένως, παραήταν μεγάλη η πλοκή της ιστορίας για να προλάβεις να τη γράψεις στο flash.

Πάντως τη βρήκα ιδιαίτερα διασκεδαστική και πρωτότυπη. Έριξα πολύ γέλιο με τις αντιδράσεις του Άλλου στο έρωτα του Ενός.

Συν μια ιστορία λοιπόν ακόμα σχετικά με το ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Αν και δε κατάλαβα γιατί ήταν Φαντασία και όχι Ε.Φ.

 

Ήταν κατά τη γνώμη μου μισό και μισό. Θα μπορούσε να πάει και στις δύο Βιβλιοθήκες. Διάλεξα την Φαντασία γιατί εκεί έπεφτε και η βαρύτητα της θεματολογίας του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
rodonaura

Ποιος παράξενος συνειρμός πυροδοτήθηκε από τη λέξη "δηλητήριο" και οδήγησε τον συγγραφέα να συνδέσει την Χιονάτη με τον πρίγκηπα με τα δυο κεφάλια και την εκ γενετής διχασμένη προσωπικότητα, ο Θεός κι η ψυχή του το ξέρει! Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο αγαπητός Ντίνος είχε μεγάλα κέφια τόσο κατά τη σύλληψη της ιδέας, όσο και κατά την υλοποίησή της. Η χιουμοριστική διάθεση εμφανής από τις πρώτες γραμμές, κορυφώνεται δε με τον σαρκασμό περί αγνότητας της Χιονάτης, σημείο που πραγματικά λάτρεψα και γέλασα με την ψυχή μου. Να 'σαι καλά Ντίνο!

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο αγαπητός Ντίνος είχε μεγάλα κέφια τόσο κατά τη σύλληψη της ιδέας, όσο και κατά την υλοποίησή της.

 

Αγαπητή rodonaura σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια. Μου προσδίδεις όμως ικανότητες που δεν διαθέτω. Αν το βρεις, εκεί στο τόπικ του flash έχω ποστάρει το γνήσιο κείμενο που έγραψα μέσα στο περιθώριο που είχαμε όλοι. Πλην της Χιονάτης, βάδιζα στα τυφλά και χωρίς ιδέα ή φινάλε. Ήμουν μάλιστα σίγουρος πως αυτό το διήγημα δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να του βρω μια λύση. Στο ορίτζιναλ γραπτό ο βασιλιάς Πρέπρε ήταν ένας κομπάρσος με ένα μόνο κεφάλι.

 

Λίγες μέρες μετά, με την ιδέα των δύο κεφαλιών είχα και το φινάλε επιτέλους. Και ήταν μετά από αυτό, όταν χαρούμενος πλέον κατέβηκα στην πόλη να κάνω τα ψώνια μου, την ώρα που περνούσα την παλιά γέφυρα μου ήρθε η πινελιά με τον Υπναρά τον Τυχερό, που μου έδωσε και τον τίτλο.

 

Thank you very much.

Share this post


Link to post
Share on other sites
rodonaura
Ήμουν μάλιστα σίγουρος πως αυτό το διήγημα δεν θα ολοκληρωνόταν ποτέ γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να του βρω μια λύση.

Διάβασα το "μισό" πριν από λίγο και πράγματι απέχει αρκετά από το τελικό αποτέλεσμα, αλλά αγαπητέ Ντίνο, όλοι γνωρίζουμε ότι η έμπνευση δεν λειτουργεί κατά παραγγελία,ε;

Πάντως, έχοντας διαβάσει και τα δύο, μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι καθόλου δεν σου προσδίδω ικανότητες που δεν έχεις!

Η μεταμόρφωση του αρχικού κειμένου σε αυτό της τελικής μορφής, είναι μαγική και είναι σαφές ότι δεν είναι μόνο θέμα έμπνευσης, αλλά και ταλέντου και ωρών δουλειάς, τουλάχιστον εγώ αυτό εκτιμώ και γι' αυτό επιμένω πως όταν έγραφες πάνω σε αυτή την ιδέα είχες τρελά κέφια.

Πάντα τέτοια!

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Bump

 

Hajiyorgiκο ανάγνωσμα Ιουνίου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
gismofbi

Οταν κανει ερωτα η φαντασια με την επιστημονική φαντασία, ο καρπος της αγαπης τους ειναι ενας μυστηριος διαδοχος και η γεννηση ενος ιδιαιτερου παραμυθιου ειναι γεγονος και αφορμη για γιορτή και κερασμα. Ευχαριστώ για την ιστορία που με κερασες Ντινο. Εισαι απο τους συγγραφείς τους οποιους νιωθω πως γραφουν για μενα και παντα διαβαζω αυτα που γραφεις με λαιμαργια. Αυτο το παραμυθι μου ξεφυγε και χαιρομαι γι αυτο γιατι μου δοθηκε η ευκαιρια το ανακαλυψω και να το ξετυλιξω σαν καινουργιο δωρο.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.