Σαν γυρίζεις απο μέρα κοπιαστική, μέσα σε ερεβώδη μονοπάτια χάνεσαι. «Οι σκιές είναι φθονερές απόψε», σου είχε πεί ο παρακατιανός, που, χωρίς ίχνος συμπόνιας, κλώτσησες για να φύγει απο μπροστά σου, στο δρόμο του γυρισμού.
Σε καταράστηκε τότε: «Μακάρι το βλέμμα τους να στραφεί επάνω σου!»
Ύστερα, ο δρόμος έπαψε να έχει τελειωμό. Περπατούσες για δευτερόλεπτα που κρατούσαν αιώνες, για ώρες που περνούσαν όπως ο άνεμος που παράσερνε τα ξερά φύλλα που πάταγες.
Τρόμαξες, γιατι ήξερες οτι ήσουν καταραμένος. Φοβήθηκες και μετάνιωσες για τη συμπεριφορά σου σ’εκείνον τον κακόμοιρο. Έκλαψες, γιατι είχες μπερδευτεί σ’ένα λαβύρινθο δίχως τελειωμό.
Βλέπεις τις σκιές να χαμογελούν σαρδόνια, να μορφάζουν τρομερά, να μειδιούν έχοντας σκοπό κρυφό και φθονερό. Καταλαβαίνεις πως σε ζηλεύουν, φθονούν τη θέρμη που εκπέμπει το κορμί σου, αποζητούν την υλική ύπαρξη.
Γιατι αυτές ποτέ δεν θα είναι σαν εσένα. Καθώς μέσα σε στενούς διαδρόμους περιπλανιέσαι, αυτές σε κυνηγούν ασταμάτητα, δίχως παύση, συνεχίζουν, όλο και συνεχίζουν.
Και εσύ τρέχεις, τρέχεις να ξεφύγεις, αλλα ποτέ δεν τα καταφέρνεις. Μόνο βλέπεις το φώς, πάντα λίγο μακρυά απο το σημείο που φτάνει το τεντωμένο χέρι σου. Μόνο μετά απο προσπάθεια υπεράνθρωπη τους ξεφεύγεις. Η νομίζεις οτι τους έχεις ξεφύγει.
Όμως κάνεις λάθος. Όλοι κάνουμε. Αυτές είναι εκεί, αλλα δεν μας ενοχλούν πάντα. Μόνο τους πιο δειλούς, και αυτούς επιφυλακτικά.
Γιατι ξέρουν οτι όσο τρομερές κι’αν είναι στην όψη, όσο κι’αν τυλίγονται γύρω απο τα πόδια μας και μας κλονίζουν, ποτέ δεν θα δούν το φώς. Ποτε δεν θα έχουν την ευκαιρία να προσπαθήσουν να το φτάσουν. Ποτέ δεν θα νιώσουν θέρμη, ποτέ κανείς δεν θα χύσει ένα δάκρυ γι’αυτές. Ποτέ δεν θα αισθανθούν την πνοή της ζωής μέσα τους, τη γεύση του γλυκού κρασιού στο στόμα τους.
Το μόνο που τους έμεινε τότε, τώρα, και στην αιωνιότητα, είναι η γεύση κρύας στάχτης στον ουρανίσκο τους. Αυτό, και μια ψευδαίσθηση. Η ψευδαίσθηση οτι κάποτε θα γίνουν σαν κι’εμάς.
Γι’αυτό σε ακολουθούν, γι’αυτό σε κοιτάζουν με μάτια όλο ζήλια, γι’αυτό μουρμουρίζουν τρομαχτικά στο πέρασμα σου.
Χάρισε τους μια αισιόδοξη σκέψη, και συνέχισε το δρόμο σου.
Page 1 of 1
Of Shadows - Για τις Σκιές
Page 1 of 1
Other Replies To This Topic
#2
Posted 24 November 2004 - 01:15
Quote
Γιατι ξέρουν οτι όσο τρομερές κι’αν είναι στην όψη, όσο κι’αν τυλίγονται γύρω απο
Quote
Γιατι ξέρουν οτι όσο τρομερές κι’αν είναι στην όψη, όσο κι’αν τυλίγονται γύρω απο τα πόδια
Σε αυτά τα σημεία δεν χρειάζεται να βάλεις αποστρόφους.
Όσον αφορά το κείμενο τώρα : Μου άρεσε πολύ. Μικρό και καλό. Ρέει ωραία. Καλά γραμμένο στο δεύτερο πρόσωπο και με έναν ποιητικό τρόπο θα έλεγα.
Ο μικρός συνεχίζει να μας εκπλήσσει.
Δεν πρέπει να φοβηθώ.
Ο φόβος είναι ο φονιάς του νου.
Ο φόβος είναι ο μικρός θάνατος που φέρνει ολοκληρωτική εξαφάνιση.
Θα έλθω αντιμέτωπος με τον φόβο μου.
Θα του επιτρέψω να περάσει από πάνω μου και από μέσα μου.
Και όταν θα έχει φύγει θα στρέψω το εσωτερικό μου βλέμμα για να δω την πορεία που ακολούθησε.
Όταν ο φόβος θα έχει φύγει δεν θα έχει μείνει τίποτα.
Μόνο εγώ θα είμαι εκεί.
***************************************************
The greatest trick the devil ever pulled was to convince the world that he never existed...
How can you shoot the devil in the back? And if you miss?
Ο φόβος είναι ο φονιάς του νου.
Ο φόβος είναι ο μικρός θάνατος που φέρνει ολοκληρωτική εξαφάνιση.
Θα έλθω αντιμέτωπος με τον φόβο μου.
Θα του επιτρέψω να περάσει από πάνω μου και από μέσα μου.
Και όταν θα έχει φύγει θα στρέψω το εσωτερικό μου βλέμμα για να δω την πορεία που ακολούθησε.
Όταν ο φόβος θα έχει φύγει δεν θα έχει μείνει τίποτα.
Μόνο εγώ θα είμαι εκεί.
***************************************************
The greatest trick the devil ever pulled was to convince the world that he never existed...
How can you shoot the devil in the back? And if you miss?
#3
Posted 24 November 2004 - 10:38
Riko, ωραίο το πεζό-ποίημα. Μια ανάμιξη λυρισμού και πρόζας. Και το 2ο πρόσωπο όμορφο ήταν, όπως και στην προηγούμεμη ιστορία που είχε ανεβάσει ο Nihilio' αλλά μη σας γίνει συνήθεια γιατί έχει αρχίσει να με ανατριχιάζει. :-Ρ
#4
Posted 24 November 2004 - 22:27
Φτιάχνω μόδες τελικά :P:P:P:P:P
Σοβαρά τώρα πολύ καλό το κείμενο. Το δεύτερο πρόσωπο πιστεύω βοηθάει πολύ το είδος αυτό ιστορίας που επικεντρώνεται στα συναισθήματα ενός και μόνο ατόμου. Δημιουργεί αμεσότητα.
Σοβαρά τώρα πολύ καλό το κείμενο. Το δεύτερο πρόσωπο πιστεύω βοηθάει πολύ το είδος αυτό ιστορίας που επικεντρώνεται στα συναισθήματα ενός και μόνο ατόμου. Δημιουργεί αμεσότητα.
- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.
R.E. Howard - The Tower of the Elephant
#6
Posted 24 November 2004 - 22:57
poly kalo friko...kalogrameno kai omorfo.no further comments

Making Sff.gr more hardcore since 2004
#7
Posted 29 May 2005 - 20:55
Η γλώσσα περνάει από την απλή δημοτική στη διανθισμένη (βλ. ερεβώδη) σε αρκετά σημεία: δεν έχει σταθερότητα και δίνεται μια έντονη διάσταση ανάμεσα στη γλώσσα του ήρωα και τη γλώσσα του γράφοντος. Δηλαδή: ποιος μιλάει και πότε.
Εξαιρετικό το δίδαγμα της ιστορίας:
Από σένα ένα πράγμα θα ήθελα: μεγαλύτερα κείμενα, με περισσότερες εικόνες και περιγραφές! Περιγραφή και για τον περίγυρο, όχι μόνο εσωτερικές περιγραφές: άλλωστε καμία προσωπικότητα δεν αναπτύσσεται άσχετα από τον περιβάλλοντα χώρο της!
Good!
Εξαιρετικό το δίδαγμα της ιστορίας:
Quote
Χάρισε τους μια αισιόδοξη σκέψη, και συνέχισε το δρόμο σου.
Από σένα ένα πράγμα θα ήθελα: μεγαλύτερα κείμενα, με περισσότερες εικόνες και περιγραφές! Περιγραφή και για τον περίγυρο, όχι μόνο εσωτερικές περιγραφές: άλλωστε καμία προσωπικότητα δεν αναπτύσσεται άσχετα από τον περιβάλλοντα χώρο της!
Good!
Quote
"Αν η ελπίδα το μέλλον συντηρεί,
η μνήμη θρέφει το παρόν
το παρελθόν μας δικαιώνοντας...
Γιατί ότι υπήρξε μια φορά,
δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει!"
(Λένα Παππά)
η μνήμη θρέφει το παρόν
το παρελθόν μας δικαιώνοντας...
Γιατί ότι υπήρξε μια φορά,
δε γίνεται να πάψει να έχει υπάρξει!"
(Λένα Παππά)
Ένα δανεικό συναίσθημα...
Ένα μεγάλο παραμύθι χωρίς προφανές τέλος!
#8
Posted 30 May 2005 - 21:53
[!; Νόμιζα πως είχα γράψει!]
Επειδή προσπαθώ να φτιάξω ένα πεζό[
], δεν γράφω τίποτα τώρα, μόνο αυτό: Αφού βάζεις το λόγιο of shadows γιατί όχι το αντίστοιχα λόγιο περί σκιών στα ελληνικά; [να μην πω κι εγώ τη βλακειούλα μου; :P ]
Oι Μούσες μαζί σου,
-Ορφέας
Επειδή προσπαθώ να φτιάξω ένα πεζό[
Oι Μούσες μαζί σου,
-Ορφέας
And behold, man ſpake Wiſdom, and it was writ, and it was true.
#9
Posted 30 May 2005 - 23:46
Ωραίος! Το δεύτερο πρόσωπο όντως πάει γάντι στο συγκεκριμένο κείμενο...
Θα συμφωνήσω με την Isis στο "Χάρισε τους μια αισιόδοξη σκέψη, και συνέχισε το δρόμο σου."
Υπάρχει περίπτωση να ήταν ελαφρώς αλληγορικό αυτό που έγραψες; Λέω τώρα εγώ...
Θα συμφωνήσω με την Isis στο "Χάρισε τους μια αισιόδοξη σκέψη, και συνέχισε το δρόμο σου."
Υπάρχει περίπτωση να ήταν ελαφρώς αλληγορικό αυτό που έγραψες; Λέω τώρα εγώ...
Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας
να 'ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.
I shall with wize men learn; and as the seasons turn, I'll raise a tower of light where in the flame of hope shall burn.
να 'ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω
και στα ρουθούνια του ουρανού θα μπω ουρλιάζοντας
τη μύτη του πριν ξεψυχήσω να ματώσω.
I shall with wize men learn; and as the seasons turn, I'll raise a tower of light where in the flame of hope shall burn.
#10
Posted 31 May 2005 - 16:07
Πάρα πολύ καλογραμμένο, αν και διαφωνώ, οι σκιές είναι φίλοι μας. :P Σοβαρά τώρα, πάρα πολύ όμορφη γλώσσα και κείμενο, ωραία έμπνευση.
Her hair spread out in fiery points glowed into words,
then would be savagely still. – T. S. Eliot, The Waste Land.
[ ποίησηκαιτέτοια * οπτικάπράμματς * μεγάλ'ηχάρητης ]
then would be savagely still. – T. S. Eliot, The Waste Land.
[ ποίησηκαιτέτοια * οπτικάπράμματς * μεγάλ'ηχάρητης ]
Page 1 of 1


Sign In
Register
Help








Back to top
MultiQuote






