[Anime_Overlord]

edit: ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟ ΕΧΩ ΞΑΝΑΠΟΣΤΑΡΕΙ ΜΕ ΑΙΣΘΗΤΙΚΕΣ ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΣΕΛΙΔΑ, ΣΤΟ ΠΟΣΤ 50. ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΑΦΗΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙ ΑΛΛΑΞΕ.

Είδος: Κωμικοτραγική αυτοβιογραφία
Λέξεις: Κάπου 2.000

Σεξ/Βια: Έχει βρισίδι αλλά είναι λογοκριμένο

Σχόλια: Η ιστορία είναι βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες. Όλα τα γεγονότα έχουνε παρουσιαστεί σε υπερθετικό βαθμό και μονόπλευρα για καθαρά λόγους πικάντικου ενδιαφέροντος. Δεν είμαι πραγματικά τόσο κάφρος, ούτε τα υπόλοιπα άτομα στην ιστορία ήταν τόσο ξερακιανά. Οπότε δείτε την ιστορία σαν μια ελαφριά επιθεώρηση. Ίσως με αυτό το κείμενο να καταλάβετε γιατί όλα μου τα διηγήματα έχουνε αυτήν την ειρωνική διάθεση και τάση για πολιτική σάτιρα. Έβγαλα τα εσώψυχα μου εδώ…

Απόδραση από το (ΜΠΙΠ)

-Γιατί ρε μάνα;
-Γιατί πρέπει να βγάλεις λεφτά. Άντε, όλη μέρα κάθεσαι.
-Τι κάθομαι, τον πατέρα στο μαγαζί δε βοηθάω;
-Και τι βγάζεις ρε; Ψίχουλα βγάζει πλέον ο πατέρας σου. Τα ψίχουλα θα μοιράζετε; Άντε, πήγαινε βρες δουλειά να κάνεις σταδιοδρομία επιτέλους. Με τι λεφτά θα σε παντρέψουμε;


Ρε το (ΜΠΙΠ) μου μέσα! Καλά είχα την ησυχία μου. Τι με βάζουνε τώρα να γυρνάω στους δρόμους ψάχνοντας για δουλειά; Παραπονέθηκα που δε βγάζω χρήματα; Παραπονέθηκα που δεν κάνω σταδιοδρομία; Που δεν έχω χρήματα να παντρευτώ; Κολοσσό μεγαλο-επιχειρήσεων ή πολυτελή βίλα δεν ήθελα ποτέ μου να έχω. Σούπερ λουξ αμάξι ποτέ μου δεν πόθησα. Κοσμήματα, χαβιάρια, παλτά μινκ δε μου αρέσανε ποτέ. Την ίδια γυναίκα όλη μου την ζωή ποτέ δεν ήθελα να έχω. Και παιδιά… Ποιος είπε ότι θέλω παιδιά;

Και να’μαι τώρα με ταυτότητα να τρέχω σε εφορίες και άλλα (ΜΠΙΠ) κρατικά γραφεία, να βγάζω Α.Φ.Μ., κάρτα ανεργίας και λοιπές (ΜΠΙΠ). Να γυρεύω σε εφημερίδες αγγελίες για θέσεις εργασίας. Να κοιτάω σε ταμπέλες ανακοινώσεων για δουλειές, μαζί με μια ντουζίνα (ΜΠΙΠ) αλλοδαπούς που σκυλοβρωμάνε. Και να παίρνω δεκάδες (ΜΠΙΠ) τηλεφωνήματα, και να κλείνω (ΜΠΙΠ) ραντεβού, να μου ζητάνε να τους στείλω (ΜΠΙΠ) βιογραφικό και άλλα σχετικά. Και να τρέχω σαν τον χαζό με χαρτούρες σε όλη την (ΜΠΙΠ) πόλη σε ώρα αιχμής, και να γυρεύω (ΜΠΙΠ) διευθύνσεις που ούτε οι ταξιτζήδες δεν γνωρίζουν, και να μπαίνω σε μυστήρια κτήρια με τους σοβάδες να πέφτουν, και να συνομιλώ με όσο πιο στημένα ευγενικό τρόπο μπορώ με διάφορα άτομα που υποτίθεται ότι είναι οι μελλοντικοί μου προϊστάμενοι. Το πόσο μου τσιτάρανε τα νεύρα δε λέγεται. Ένας χαζός να γυρνάει μέσα στην πόλη, προσποιούμενος τον ήσυχο και τον δουλευταρά. Αυτός ήμουν. Μα ενόχλησα κανέναν που ήμουν ο ήσυχος, αγενής, αντι-παραγωγικός εαυτός μου στο χωριό;

Ναι, την μάνα μου… Το (ΜΠΙΠ) μου μέσα!



Οι μισές πιθανές δουλειές απορριφθήκανε λόγω αποστάσεως. Δεν έχω αυτοκίνητο και σιγά μην αγοράσω και χρεώνομαι για πόσα χρόνια, ώστε να χάνω μια ώρα κάθε μέρα μόνο στο πως θα βρω πάρκινγκ. Για να μη μιλήσω για τα συνεργεία για τυχών συντηρήσεις και τρακαρίσματα. Λεφτά είπαμε να βγάλουμε, όχι να βάλουμε υποθήκη το σπιτάκι μας για 10 χρόνια στις (ΜΠΙΠ) τράπεζες.

Οι άλλες μισές πιθανές δουλειές απορριφθήκανε λόγω έλλειψης προϋπηρεσίας. Κάτι που ποτέ δεν κατάλαβα, μιας που πως γίνεται να έχεις (ΜΠΙΠ) προϋπηρεσία αν κανείς δε σε προσλάβει για να αποκτήσεις. Και πως γίνεται ο 30χρονος που έχει φάει τα νιάτα του στα πανεπιστήμια να έχει περισσότερη προϋπηρεσία από τον απόβλητο δημοτικού που από τα 12 του είναι στο πόδι; Να χαρώ εγώ αξιοκρατία! Τέσσερις σελίδες βιογραφικό και μόνο η προϋπηρεσία μετράει. Άντε, και τα κομματικά βύσματα και οι γνωριμίες με μεγαλομετόχους που προσωπικά ποτέ μου δεν ήθελα να έχω.



-Άσε μάνα, πίκρα, δε βρήκα τίποτα. Άστο, ήδη πολύ ασχολήθηκα.
-Όχι, θα επιμείνεις μέχρι να βρεις!

Ρε να (ΜΠΙΠ) την στιγμή που ξύπνησε μια μέρα και της καρφώθηκε ότι χρειαζόμουν δουλειά! Ποια δουλειά; Τόσα χρήματα στην άκρη τα είχα τόσο καιρό και τα μισά τα έχασα στα ταξί και τα γραφειοκρατικά. Και μου αρέσει που ήθελε να ξανοιχτώ κι άλλο και να πάρω και αυτοκίνητο, και καινούριο κοστούμι, και καινούριο υπολογιστή, και, και, και… Ποια λεφτά θα βγάλω έτσι ρε μάνα; Θα δουλεύω 15 χρόνια για να κάνω απόσβεση!

Για να μη το κουράζω, μετά από δύο βδομάδες στο πόδι και κάπου 100 ΌΧΙ, δέχτηκε επιτέλους κάποια κυρά να με πάρει σαν βοηθό. «Ωραία, επιτέλους θα βγάλω χρήμα», σκέφτηκα.

Και ξυπνάω πλέον κάθε πρωί από τις 6, για να παίρνω το (ΜΠΙΠ) λεωφορείο με τις τσίμπλες, για να φτάνω στην πόλη μετά από 50 λεπτά, και μετά να παίρνω άλλο (ΜΠΙΠ) λεωφορείο, και μετά από άλλα 30 λεπτά να κατεβαίνω κάπου κοντά, και να περπατάω και ένα 10λεπτο, και να ανεβαίνω και με τα πόδια στον (ΜΠΙΠ) 4^ο όροφο, για να είμαι εκεί ακριβώς στις 8. Μα πως το κάνουνε αυτό τόσα εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι κάθε μέρα; Εμένα αντί να μου γίνει συνήθειο, με κούρασε σε μια βδομάδα κι όλας. Εκεί που ξυπνούσα στις 8 και είχα μια χαλαρή δουλειά, τώρα ξυπνούσα με τα κοκόρια και είχα χώσιμο κανονικά.

Το λοιπόν, η εν λόγω εργοδότρια μου ήταν και πολύ μεγάλη (ΜΠΙΠ). Καθόταν όλη μέρα σε ένα γραφείο και έπαιρνε δουλειές από τηλέφωνα, αφήνοντας εμένα και άλλους δύο μέσα σε ένα μικρό δωματιάκι να κάνουμε όλη την χειρονακτική δουλειά. Ο ένας ήταν αλλοδαπός, παντρεμένος με τρία παιδιά, που ήρθε παράνομα στην χώρα για να δουλεύει ολημερίς και να στέλνει ένα κομμάτι ψωμί πίσω στην οικογένεια. Ο άλλος ήταν απόφοιτος πανεπιστημίου, μυαλό ξυράφι, που δούλευε υπερωρίες για τον βασικό μισθό, πριν γυρίσει με μαύρους κύκλους στην αρραβωνιαστικιά του, στην άλλη άκρη της πόλης. Να την χαίρεσαι μεγάλε. Δε μπορώ να φανταστώ που βρίσκει την δύναμη να την ικανοποιεί την κοπέλα, ολομόναχη στο σπίτι όλη μέρα και να γυρίζει κουρασμένος το βράδυ, απλά για να φάει και να κοιμηθεί.

Αφεντικό θα μου πεις, μαγκιά της να μας μεταχειρίζεται όπως θέλει. Τι μαγκιά της, η λεγάμενη ήταν καλή μόνο στο να μιλάει όμορφα στο τηλέφωνο. Σε εμάς ήταν αρκετά απότομη και ξερή. Μια φορά που την προσφώνησα με το μικρό της, μόνο φωτιά δεν πήρε. Και όλο με έβαζε να της κάνω πράγματα στον υπολογιστή και να πηγαινοφέρνω πακέτα, σε χρόνο που ήταν ανθρωπίνως αδύνατο. Η ίδια εν τω μεταξύ δεν είχε ιδέα από υπολογιστές και αδιαφορούσε για την συμφόρηση στους δρόμους.

Όσο για τον μισθό… Ας γελάσω! Ούτε καν 600 και από ένσημα ούτε λόγος. «Και άμα δε γουστάρεις, φύγε ρε!» ήταν η άκομψη μετάφραση για όλη την κατάσταση. Ναι ρε (ΜΠΙΠ), θα έφευγα γιατί δε γουστάρω καθόλου να πληρώνομαι το ίδιο με τον Βούλγαρο μεταφορέα που είχαμε εκεί. Αλλά έχε χάρη που έδωσα τον λόγο μου στην μάνα μου να προσπαθήσω να την κρατήσω την κλοπή που λεγόταν εργασία. Γιατί αν έκανα μια δουλειά που μου άρεζε, και έπαιρνα 800, με ένσημα, κάνοντας 8ωρο, τότε θα έλεγα, δε (ΜΠΙΠ)έται, καλά είναι. Αλλά εγώ έκανα αντί αυτού, μια άχαρη δουλειά, για 580, χωρίς ένσημα, πιάνοντας 12ωρο. Και γυρνούσα στο σπίτι πτώμα, χωρίς όρεξη για τίποτα άλλο.

Ποιος; Εγώ! Να μην έχω όρεξη για τίποτα! Ανήκουστο! Τόσα και τόσα χόμπι είχα πριν πιάσω την (ΜΠΙΠ)-δουλειά. Βιντεοπαιχνίδια έπαιζα, σε φόρουμ έμπαινα, βιβλία διάβαζα, διηγήματα έγραφα… Και τώρα τίποτα! Τίποτα το (ΜΠΙΠ) μου μέσα! Η δουλειά μου ρουφούσε όλη μου την όρεξη για ζωή και δημιουργία. Που να παντρευτώ και να κάνω και παιδιά δηλαδή, θα έπρεπε να βρω χρόνο και για την γυναίκα και για τα παιδιά, και για τα εγγόνια;

Σαν φυλακισμένος ένοιωθα. Δεν ήταν αυτό που ήθελα. Γιατί να φάω την ζωή μου κάνοντας κάτι που δεν με ευχαριστεί;

-Για να παντρευτείς.

Και γιατί να παντρευτώ αν είναι να νοιώθω σαν φυλακισμένος;

-Γιατί όποιος δεν παντρεύεται δεν είναι άνθρωπος.

Ναι, βέβαια. Τόσοι εκατομμύρια καθολικοί ιερείς και βουδιστές που δε παντρεύονται δεν είναι άνθρωποι, είναι (ΜΠΙΠ) Αρειανοί. Και πιστεύω στον Θεό. Απλά δεν υποκρίνομαι ότι είμαι καλός Χριστιανός πηγαίνοντας κάθε Κυριακή εκκλησία και κάνοντας προσευχές και νηστείες. Δε το νοιώθω, δε το κάνω. Πως το λένε το (ΜΠΙΠ) μου μέσα; Σχεδόν όλοι όσοι το κάνουνε είναι στα μάτια μου υποκριτές, και οι περισσότεροι πάνε και ακούσια, δε διαλέγουνε καν τι κάνουνε. Όπως και σχεδόν παντού, ο κοσμάκης δε διαλέγει τι κάνει. Πάει εκκλησία γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι, πάει στον πόλεμο γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι και ψηφίζει συγκεκριμένα κόμματα γιατί του το επιβάλλουνε άλλοι.

-Είσαι ευθυνόφοβος.

Ναι ρε μάνα, αν είναι να έχω το κεφάλι μου ήσυχο, βγάλε με ευθυνόφοβο. Εγώ θέλω να περάσω την ζωή μου παίζοντας βιντεοπαιχνίδια, μιλώντας σε φόρουμ και γράφοντας διηγήματα. Αφήνω τις ευθύνες και το άγχος για όσους δεν θέλουνε μια ανέμελη ζωή.

-Μα θέλω να σε δω παντρεμένο.

Εσύ θέλεις, όχι εγώ. Τις δικές σου επιθυμίες να τις κάνεις εσύ και να μη τις επιβάλλεις πάνω μου. Κι αν κάποτε το μετανιώσω και αλλάξω γούστα, θα αλλάξω και στάση ζωής. Αλλά άσε με να το μετανιώσω μόνος μου. Μη μου το επιβάλλεις. Με κάνεις να μετανιώνω μόνο που κάθομαι και σε ακούω. Με κάνεις να αφήνω αυτό που θέλω για αυτό που δε θέλω. Με κάνεις να νοιώθω σαν φυλακισμένος.



Και για να μη το κουράζω, δεν έκατσα πολύ στην δουλειά. Να λίγο το ότι η (ΜΠΙΠ) η εργοδότρια ζητούσε τα απίστευτα, να το ότι λούφαρα κι εγώ όσο τι, σκεφτόμενος ένα διήγημα που ήθελα να γράψω και δε μου έβγαινε με αυτά τα (ΜΠΙΠ) που μου ρουφούσανε όλο το ενδιαφέρον, τελικά με έδιωξε. Πάλι καλά που με πλήρωσε γιατί ήταν έτοιμη να μη μου δώσει καν όσα μου έταξε. Άντε γιατί αν το έκανε, ήμουν ικανός να βάλω φωτιά στο (ΜΠΙΠ) δωμάτιο.

Γύρισα στο σπίτι με τον πετσοκομμένο μισθό. Γκρίνιαξε κάμποσο ο πατέρας, έκλαψε λίγο η μάνα αλλά τελικά το πήρανε απόφαση. Δεν ήμουν για σταδιοδρομία εγώ. Πολύ χύμα στο κύμα, τι να κάνουμε. Και τα πράγματα δεν ήταν όπως στα νιάτα τους, που με απολυτήριο γυμνασίου έκανες τα πάντα. Οι απαιτήσεις 10πλασιάστικαν και τα έξοδα τετραπλασιάστηκαν από τότε. Και με δικαιολογίες την ανεργία και την λιτότητα και την εκμετάλλευση της εργασίας, και όλα αυτά που τους έλεγα ότι έκανα κι εγώ και οι άλλοι εκεί στην (ΜΠΙΠ) δουλειά που πήγα, ήταν αρκετό για να τους πείσω να μη πάω να βρω αλλού κάτι άλλο.

Και να’μαι τώρα, ξάπλα στο κρεβάτι και σας τα διηγούμαι όλα αυτά. Παίζω ένα 5ωρο βιντεοπαιχνίδια, γράφω εκεί ότι μου κατέβει, κάνω και κάτι ψιλο-δουλειές στην οικογενειακή επιχείρηση και βγάζω αρκετά μόνο για να ζω. Έκοψα και το βρισίδι, αφού πλέον δεν αγχώνομαι ή τσατίζομαι για τίποτα.

Πάντως δε πήγε και χαμένη η όλη εμπειρία. Έμαθα πολλά και είδα αρκετά για το πώς είναι να δουλεύεις σε ξένη δουλειά. Αλλά το πιο σημαντικό πράγμα που κατάλαβα και μίσησα ήταν ένα. Πως ότι κι αν έκανα, δεν ακουγόταν. Ότι κι αν παρήγαγα, η επιβράβευση δεν πήγαινε σε εμένα. Έκανα μια παρουσίαση για έναν πελάτη, με κείμενο 100 σελίδες και πόσες εικόνες που χρειαστήκανε αρκετές μέρες για να γίνει, την οποία έκανα εξολοκλήρου μόνος μου. Και τι κατάλαβα; Ο πελάτης είπε ένα μεγάλο μπράβο στην εργοδότρια και της έδωσε μια παραγγελία αρκετών χιλιάδων Ευρώπουλων, κι εγώ σαν αόρατος πήρα τα συνηθισμένα 28 ευρώ που μου έδινε ημερησίως. Δηλαδή τόσος κόπος και όλο το κρέντιτ το πήρε μια (ΜΠΙΠ) που ούτε τον υπολογιστή δεν ήξερε να ανοίξει. Τι να πω για το παλικάρι που κουβαλούσε πακέτα των 30 κιλών τόσα χρόνια ή τον πανεπιστημιούχο που φρόντιζε τα λογιστικά και έκανε και τις μακέτες και τόσες άλλες παρουσιάσεις τόσα χρόνια. Όλοι μας αόρατοι. Όλο μας το έργο ήταν ένας μισθός, που με την ζωή όπως έγινε ήταν και δυσανάλογος της προσφοράς εργασίας μας.

Οπότε βράσ’τα όλα. Σαν κατάδικος που έκανε καταναγκαστικά έργα ένοιωθα. Χίλιες φορές να γράφω διηγήματα και να τα ποστάρω σε φόρουμ δωρεάν, παρά να πουλάω το ταλέντο μου για μερικά ψωρο-ευρώ. Γιατί τα διηγήματα θα τα κρίνουνε άτομα που θα απευθύνονται σε εμένα. Όχι σε κάποιον εργοδότη που εξαγοράζει τις όποιες συγγραφικές ικανότητες έχω και θα εποικομήζεται την όποια φήμη έχω. Κάνω κάτι σωστά; Ακούω ΕΓΩ το μπράβο. Κάνω κάτι λάθος; Πάλι ΕΓΩ ακούω την γκρίνια. Και μάλιστα δωρεάν! Τι άλλο θέλω δηλαδή; Γυναίκα; Παιδιά; Όταν μου μυρίσει. Τώρα ούτε που με ενδιαφέρει. Με το ζόρι θα κάνω κάτι που δε βλέπω να με ζημιώνει; Κι αν γεράσω και μείνω μαγκούφης και μόνος και το μετανιώσω που δεν άκουγα την μάνα μου, τότε θα κατηγορώ μόνο τον εαυτό μου για την ξεροκεφαλιά μου.

Θέλετε να με βγάλετε ευθυνόφοβο, τεμπελχανά, χειμαδιό, άχρηστο ή κάτι το σχετικό; Κάντε το. Όσο νοιώθω σαν δραπέτης από το λούκι που λέγεται εργασία, γάμος, ευθύνες, δε θα με ενοχλεί. Και αλίμονο την μέρα που θα επιθυμώ να βάλω εκούσια αλυσίδες, να σκύψω το κεφάλι και να πάω μόνος μου στα καταναγκαστικά έργα.

Για την ώρα είμαι απασχολημένος να γράφω ένα επικό μυθιστόρημα με ιππότες και μάγους και δράκους, λίγο πριν αφιερωθώ να πολεμάω διαστημικούς πειρατές σε ένα βινεοπαιχνίδι και συζητήσω για την πρόσφατη σειρά που είδα με ένα γυναικείο ψευδώνυμο σε κάποιο φόρουμ. Γενικώς να κάνω πράγματα που λίγο ως καθόλου έχουνε σχέση με την πραγματικότητα. Λατρεύω την απόδραση που μου προσφέρουν και είμαι σίγουρος ότι πολλοί άλλοι επιζητούνε το ίδιο με τα δικά τους χόμπι. Οπότε πριν μου κολλήσετε κάποιο παρατσούκλι, να ξέρετε ότι δεν ζημιώνω κανέναν, πέρα ίσως του εαυτού μου. Και ίσως κατά βάθος θα θέλατε κι εσείς να είστε περισσότερο ανέμελοι και λουφαδόροι, που δε ζούνε απλά για να δουλεύουνε και να βγάζουνε / ξοδεύουνε λεφτά. Τι ζωή είναι αυτή; Που είναι η πλάκα; Που είναι η όρεξη για να κάνεις…



… (ΜΠΙΠ) ! Από πού πετάχτηκε ο (ΜΠΙΠ) διαστημικός πειρατής; Πάρτα! Πάρτα (ΜΠΙΠ) ! Γρήγορα, που είναι το γκρενέιντ λόντσερ; ! ………………

This post has been edited by roriconfan: 24 May 2009 - 11:31

[DinMacXanthi]

Δυσκολεύομαι να βρω, όχι την απόδραση αλλά και που βρίσκεται το ίδιο το διήγημα μέσα σε αυτές τις 2000 λέξεις. Ευτυχώς ήταν μικρό, γιατί θα ήταν χάσιμο χρόνου να διαβάσω για έναν τύπο ανθρώπου τον οποίο αναγνωρίζω ως ένα κομμάτι των νεοελλήνων δίχως κάποια ιστορία ή ενδιαφέρον στο αναγνωστικό κοινό.

Καταρχήν, από την στιγμή που εξηγείς πως αυτός ο τύπος δεν είσαι εσύ, δεν θεωρείται αυτοβιογραφία. Δεύτερον, ο loser χαρακτήρας τον οποίο περιγράφεις είναι για μένα, ένα από τα χειρότερα είδη ανθρώπων που υπάρχει (και δυστυχώς υπάρχουν τέτοιοι πολλοί στην Ελλάδα). Χωρίς υπερθετικό βαθμό. Αυτά ακριβώς που γράφεις.
Ένας ρεμπεσκές τεμπέλης που επειδή δεν μπορεί να πετύχει τίποτα στην ζωή του, αποφασίζει να το θεωρεί αυτό προτέρημα, γούστο και καμάρι του, και δεν θέλει να αλλάξει για κανέναν στον κόσμο. Δεν υπάρχει όμως και κανεις στον κόσμο που να του ζητάει να αλλάξει -με εξαίρεση την prolific φουκαριάρα μάνα που όλοι έχουν πάνω κάτω-Και το χειρότερο, ο ίδιος νιώθει ανώτερος από τους άλλους, δίχως να το αποδεικνύουν οι πράξεις του.

Οπότε γιατί να κάτσει κανεις να διαβάσει την ιστορία του; Αφού δεν θέλει κανεις να ασχολείται μαζί του, γιατί να ασχοληθούμε εμείς; Ένας άχρηστος που με κανέναν τρόπο δεν βοηθάει την κοινωνία του, γιατί να περιμένει από την κοινωνία να τον βοηθήσει; Και τα χώνει μάλιστα και στους υπόλοιπους με ειρωνία και κυνισμό; (Αν και δεν πολυδιακρίνεται αυτό, πιο πολύ οργή έφηβου βλέπουμε)
Από την στιγμή που μας δίνεις αυτόν τον χαρακτήρα, που είναι η πλοκή για να αλλάξει; (ή να αποφασίσει να μείνει ο ίδιος Αποδεικνύει τίποτα το ότι δεν του άρεσε η δουλειά του; Τον έκανε να καταλάβει κάτι; Γιατί μοιάζει ο ίδιος με τον χαρακτήρα της αρχής.

Λάθος χαρακτήρα διάλεξες να πιάσεις για να εξιστορήσεις. Ο τύπος με το πτυχίο που αναγκάζεται να δουλεύει εκεί, πιθανότατα θα έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τον "ήρωα" της ιστορίας. Και ο μετανάστης με την οικογένεια σίγουρα θα έχει κατι παραπάνω να πει, αφού η ανάγκη τον ωθεί να δουλέψει για να φροντίσει τις ζωές άλλων. Εκτός βέβαια αν ήθελες να μας περιγράψεις ένα από τα χειρότερα ήδη ψευτοκουλτουριάρηδων νεοελλήνων. Αυτό μάλιστα, αλλά πάλι, δεν είναι διήγημα.
Όσον αφορά την γλώσσα, τα ΜΠΙΠ ως εργαλείο θα μπορούσαν είτε να είναι κανονικά βρισίδια (εκτός αν τα απαγορεύει το site που δεν το νομίζω) ή ακόμη καλύτερα κάποια έξυπνα σχόλια, κοινώς θα προτιμούσα να φαίνεται κάπου η ειρωνία και το wit για το οποίο μιλάς πριν αρχίσει το κείμενο. Ίσως τότε κάποιες ατάκες να τραβούσαν και την προσοχή του αναγνώστη. Αλλά ο χαρακτήρας τον οποίο πλάθεις δεν προσφέρεται για ιδιαίτερη ανάλυση ουτε τραβάει το ενδιαφέρον.

[Anime_Overlord]

Το ξέρω ότι δεν έχει ενδιαφέρον σε σχέση με τους άλλους δύο. Και μάλιστα κατά βάθος σκόπευα να κάνω τους περισσότερους να νιώσουνε με αυτόν πιο κοντά ή πιο οικεία από ότι με έναν αλλοδαπό ή έναν πανεπιστημιούχο (καθαρά λόγω αριθμών). Και άλλωστε, αυτός ήταν που ήθελε να ξεφύγει από την εργασία και όχι οι άλλοι δύο. Οπότε, ο χασομέρης φυγόπονος ταίριαζε μόνο με το ύφος του θέματος και όχι οι άλλοι δύο.

Κοινώς, η φυγοπονία είναι η απόδραση, κάτι που δε μπορούσα να βρω κάτι ανάλογο στους άλλους δύο.

[DinoHajiyorgi]

Μοιάζει περισσότερο με χρονογράφημα παρά με διήγημα. Και όντως την έννοια της "απόδρασης" δύσκολα την ανακαλύπτεις.

Και μετά το τέλος της ... "πλοκής" ακολουθεί μακρύς επίλογος / επεξήγηση που υπόπτως προσπαθεί να καθαγιάσει τον συγγρ... τον κεντρικό χαρακτήρα εννοώ.

[Adinol Doy]

Δυστυχῶς θὰ πρέπει νὰ συμφωνήσω μὲ τοὺς προρρήσαντες (ἢ μᾶλλον προγράψαντες): τὸ κείμενό σου δὲν εἶναι διήγημα, ἀλλὰ κάτι σὰν χρονογράφημα. Ἔφτιαξες ἕναν κάπως ἀντιπαθητικὸ χαρακτήρα, μὲ τὸν ὁποῖο δὲν ταὐτίστηκα. Δὲν συμφωνῶ μὲ τὸν Dinosxanthi ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ περιγράψεις ἕναν ἄλλο χαρακτήρα. Πιστεύω ὅμως ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ τὸν "φωτίσεις" λίγο παραπάνω, κόβοντας στοιχεῖα τῆς περιπέτειας. Δηλαδή, νὰ ἀσχοληθεῖς λίγο περισσότερο μὲ τὸ πῶς σκέφτεται, ὥστε νὰ γίνει πιὸ κατανοητὴ ἡ ἔννοια τῆς ἀπόδρασης ἀπὸ τὴν φυλακὴ τῆς κοινωνικῆς σύμβασης, ποὺ αὐτὸς ὁ χαρακτήρας εἶχε στὸν νοῦ του.

Παρ' ὅλ' αὐτά, εἶναι ἕνα κείμενο ποὺ διαβάζεται εὔκολα κι ἔχει ἕναν "χαβαλέ" ποὺ τὸ ξεχωρίζει ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες συμμετοχές. Εἶναι φανερὸ ὅτι ἤθελες νὰ γράψεις μιὰ κοινωνικὴ σάτιρα καὶ ἐν μέρει τὸ κατάφερες.

[Electroscribe]

Σαν κείμενο είναι αδύναμο και το τέλος υπάρχει για να μη μείνει μετέωρο το ζήτημα, χωρίς να προσφέρει και πολλά [αν και ήταν ενδιαφέρον το υπονοούμενο ότι μπορεί κανείς να πάρει το ξύσιμό του όσο σοβαρά που να αγχώνεται αντί να ξεσκάει όπως φαντάζεται]

Τώρα, να κρίνω τον πρωταγωνιστή δε θα αναλωθώ. Συμπαθής-αντιπαθής, περνάει κάτι που το έχω ζήσει και το έχω δει και σε άλλους συνομήλικούς μου κατά καιρούς. Αν επιλέγει την αεργία στο τέλος και για πόσο, αν τα κίνητρά του τα απσαζόμαστε ή όχι, δε νομίζω ότι μπορεί να αποτελέσει βάση λογοτεχνικής κριτικής

[kitsos]

Ετούτο μου άρεσε. Μπορεί να μη συμφωνώ με τον τρόπο που διαλέγει ο ήρωας να περάσει τη ζωή του αλλά μπορώ με σιγουριά να πω πως με έκανες να καταλάβω τους προβληματισμούς και τις αγωνίες του. Είχε επίσης στοιχεία που συναντά κανείς γύρω του καθημερινά και μου εξηγείς με απλό αλλά ξεκάθαρο τρόπο (δηλαδή μου πετάς στα μούτρα) το πώς αλλιώς μπορείς να δεις τα πράγματα.

[Anime_Overlord]

Οκέη, παιδιά δε μπορώ να καταλάβω τι σας άρεσε ή όχι στην ιστορία. Σε τι διαφέρει το χρονογράφημα από το διήγημα; Είναι σαν ημερολόγιο δηλαδή και είμαι οφ; Και γιατί ο πρωταγωνιστής δε σας άρεσε; Εγώ μια φορά τον βρίσκω πρωτότυπο στον κυκαίωνα των ιστοριών όπου ο ήρωας είναι όμορφος, δίκαιος, καλόκαρδος, κουτουλού. Και γιατί το θέμα το βρήκατε αδιάφορο; Είναι πολύ πιο κοντά στην ζωή μας από τις ιστορίες με βρικόλακες και δολοφόνους σε διαστημικούς σταθμούς. Τι, πολύ πεζή η πραγματικότητα για να τραβάει να την διαβάζεις κι όλας; Και γιατί δε δικαιολογήθηκε ο πρωταγωνιστής; Μια χαρά τα είπε. Και άλλα πολλά που θέλω να μου τα πείτε με λεπτομέριες γιατί με βλέπω να πιάνω τελευταία θέση και δε θα καταλάβω καν τον λόγο.

[Sonya]

Όχι, ρορίκο, ο πρωταγωνιστής σου είναι όλα όσα είπαν τα παιδιά γιατί είναι στατικός και στάσιμος χαρακτήρας. Δεν εξελίσσεται με κανέναν τρόπο. Είναι βολεψάκιας, με την επιχείρηση του μπαμπά πρόχειρη για να βγάζει ένα υποτυπώδες χαρτζιλίκι, το οποίο καταναλώνεται σε βιντεογκέιμς. Δηλαδή, πόσο πιο περιορισμένοι μπορούν να είναι οι ορίζοντες ενός ανθρώπου; Βασικές βιολογικές ανάγκες, κι αυτές όχι όλες. Μαμ, κακά και νάνι κι ούτε καν σεξ.

Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, γιατί μου παρουσιάζεις σε λίγες λέξεις ό,τι σιχαίνομαι περισσότερο στην ζωή μου: το βόλεμα. Την στασιμότητα σ' ένα ανούσιο μοτίβο ζωής. Απορώ πώς θα μπορούσε ακόμα να λειτουργεί ο εγκέφαλος αυτού του ανθρώπου. Κολλημένος στην παιδική ηλικία χωρίς καμία ΕΠΙΘΥΜΙΑ για κάτι περισσότερο, χωρίς καμία φιλοδοξία ή όνειρο για την ζωή του. Όχι κάποιος που αποφασίζει ότι θα περάσει κακουχίες και στερήσεις προκειμένου να ΚΑΝΕΙ κάτι (να γράψει και να γίνει συγγραφέας, φερ' ειπείν), αλλά αυτός που δεν θέλει να κάνει τίποτα. Γράφει. Κάνει κάτι γι αυτό; Όχι. Απλά γράφει και ποστάρει σε φόρουμ και τέλος. Πού είναι το όνειρο, το όραμα σ' αυτό; Πουθενά. Ήθελα να 'ξερα τι θα έκανε αυτός ο χαρακτήρας, αν οι γονείς του ήταν σοβαροί άνθρωποι και του έλεγαν: "αγοράκι μου, είσαι κάποιας ηλικίας, καιρός να σου κόψουμε τον ομφάλιο λώρο και να φύγεις απ' το σπίτι, να κάνεις ό,τι μπορείς εσύ με την ζωή σου".

Απ' τη μια, δεν μπορώ να σε κατηγορήσω κιόλας γι αυτόν σου τον πρωταγωνιστή, γιατί αυτό το μοντέλο προωθεί η Ελληνίδα μαμά που θέλει τον κανακάρη της στο σπίτι μέχρι να βρεθεί μια επιτήδεια να τον τυλίξει και να της τον πάρει. Κι έτσι δημιουργούνται τα βολεμένα και κακομαθημένα μαμόθρεφτα που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα στην ζωή τους.

Το κείμενο πετυχαίνει τον σκοπό του, αν σκοπός ήταν να δημιουργήσεις μια απόδραση απ' την ενηλικίωση πίσω στην παιδική ηλικία, με την κακή έννοια.

[Παρατηρητής]

Λοιπόν Ρορίκε σχετικά με το έργο σου...

Ως διήγημα μου άρεσε. Σύντομο, δυναμικό και ευχάριστο δίχως να σκαλώνει πουθενά. Ένα ωραίο ανάγνωσμα που δεν ταλαιπωρεί από την αρχή ως το τέλος του. Αδιάφορο δεν είναι μιας και το περιεχόμενο του προκαλεί συναισθήματα (αρνητικά ή θετικά). Και μόνο που καταφέρνει να κάνει τον αναγνώστη να θέλει να κράξει τον πρωταγωνιστή/συγγραφέα για την στάση του και να τον αρχίσει με τη βέργα, το δίηγημα είναι επιτυχημένο.

Ως περιεχόμενο. Τουλάχιστον σε αυτήν την κοινότητα δεν ξέρω αν θα καταφέρεις να βρεις ανθρώπους να ταυτίζονται με τον πρωταγωνιστή. Σε ΄λλο φόρουμ ίσως, εδώ πάντως όχι. Ποιος από εμάς συμπαθεί τους βολεμένους; Τους μαμάκηδες; Τους καλοπερασάκηδες; Τους επαναστάτες του καναπέ; Τους αναρχικούς του κώλου; Γράφεις για έναν τύπο που αυτό που θέλει να κάνει στη ζωή του είναι να σαπίζει μπροστά στα έτοιμα και να παραμένει το βάρος των γονιών του. Ας ήταν τουλάχιστον δημιουργικός, όπως είπε η Σόνια. Ναι, εντάξει, γράφει διηγήματα σε φόρα. Ας είχες επιμείνει τουλάχιστον σε αυτή του την ασχολία. Μαμά, μπαμπά εγώ θέλω να κάθομαι σπίτι και να γράφω διηγήματα και νουβέλες! Υπάρχουν παλικαράκια που ζούνε στην κηφισσιά και την φιλοθέη και το κάνουν αυτό μια χαρά, έχοντας φυσικά τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς για αυτοεκδόσεις.
Καταλαβαίνω πως ήθελες να γράψεις κάτι για την ελευθερία του σημερινού ανθρώπου. Αυτό πάντως δεν το πέτυχες. Βρες έναν πρωταγωνιστή με όνειρα, ότι κι αν είναι αυτά και γράψε. Βρες του κάποια άλλη λατρεία, όχι τα βινετοπαιχνίδια που του κάνουν το μυαλό κιμά. Μια επαφή με τη φύση, τη θάλασσα, κάτι άλλο τελοσπάντων πιο ταιριαστό με το φιλελεύθερο πνεύμα του.

Ως συμμετοχή για το διαγωνισμό το βρίσκω εντελώς αταίριαστο. Σου εξήγησα γιατί. Η αληθινή απόδραση του τύπου θα ήταν αν κατάφερνε να αποδράσει από τον ίδιο του τον εαυτό.

Αν είναι όντως αυτοβιογραφία, τότε θα πρέπει να σκεφτείς κάπως αλλιώς τη ζωή. Λιγάκι έστω.

[Anime_Overlord]

Ο παλιμπαιδισμός είναι που αποσκοπούσα. Και βασικά σκέφτομαι αργότερα να το επεκτάνω γιατί έχει πολύ ζουμί η υπόθεση. Για παράδειγμα, αν χτύπα ξύλο πεθαίνανε οι δικοί του, θα ήταν απελευθερωμένος από την γκρίνια της μαμάς ή καταδιασμένος να πεθάνει λόγω ανικανότητας να ζήσει μόνος του; Αν παντρευτεί, θα είναι από παιδί της μαμάς, κοροϊδάκι της δεσποινίδος; Και άλλα πολλά.

Και επιμένω ότι στην θεωρία ο τύπος του χαρακτήρα που μόνο έξυσα την επιφάνεια του τι μπορεί να γίνει αργότερα, μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον από τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές του διαγωνισμού.

Και τελικά αν δεν το καταλάβατε, κατακρίνω την αδυναμία του ανθρώπου να θέλει να αλλάξει σε ΟΛΑ μου τα διηγήματα. Τον πρωταγωνιστή στον Άβατο Δρόμο τον θυμάστε; Πα μαλ εκεί, ε; Ή την εισαγωγή στον Γουλφχάουλζεν, ακόμα κι εκεί το αναφέρω. Οπότε δεν εγκρίνω αυτόν τον τύπο ανθρώπου. Απλά τον ειρωνεύομαι γιατί είναι ο ... μέσος άνθρωπος ρε παιδιά. Οι πρωταγωνιστές στις περισσότερες ιστορίες είναι τόσο ιδεαλιστές που δυσκολεύομαι να ταυτιστώ. Και πολλοί που τους αρέσει αυτό, κατά βάθος έτσι ξεσπάνε που δεν κάνουνε κάτι οι ίδιοι τόσα χρόνια.

[Sonya]

Δουλευόμαστε τώρα, ε;

Ρίξε μια ματιά γύρω σου, ρορίκο. Κοίτα παιδιά που έχουν φάει τα χρόνια τους στα βιβλία και τα πανεπιστήμια να παρακαλάνε για μεροκάματο, να ΠΑΛΕΥΟΥΝ με κάθε τρόπο για να δουλέψουν, να βγάλουν τα προς το ζειν, να ΟΝΕΙΡΕΥΟΝΤΑΙ την ημέρα που δεν θα χρειάζεται να στηρίζονται στους γονείς τους, αλλά θα μπορούν εκείνοι να τους στηρίζουν, αν χρειαστεί. ΑΥΤΟΣ είναι ο μέσος όρος εκτός Πολιτείας και Φιλοθέης, ρορίκο, όχι να κάθονται και να ξύνονται και να τα 'χουν όλα έτοιμα. Η λέξη 'ανεργία' σου λέει κάτι; Η οικονομική κρίση ίσως; Κι εσύ στο συννεφάκι σου να ισχυρίζεσαι ότι ο μέσος όρος απλά παίζει την φλογέρα του μαζί με βιντεογκέιμ; Επικοινωνείς με τον πλανήτη γη;

Για ποιον ιδεαλισμό μιλάς; Χαλόου! ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ λέγεται αυτό. Να ξέρεις ότι ζεις στο συγκεκριμένο χωροχρονικό συνεχές, στο συγκεκριμένο γεωγραφικό μήκος και πλάτος και να έχεις μυαλό λίιιιιιιιγο μεγαλύτερο από φυστίκι, για να καταλάβεις το προφανές, ότι εκτός απ' το σήμερα, υπάρχει και το ΑΥΡΙΟ. Κι αυτό απαιτεί 35 χρόνια εργασίας για να πάρεις μια υποτυπώδη έστω σύνταξη στα 65 σου, αν δεν θέλεις να καθαρίζεις παρμπρίζ στα φανάρια. Ο πρωταγωνιστής σου έχει μπει σ' αυτή την απλούστατη ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ διαδικασία σκέψης ή θα το μάθει όταν πάει στην Α δημοτικού;

[Sileon]

Νομίζω πως καταλαβαίνω τι θέλει να πει ο Ρορίκο αν και ο τρόπος και εμμονή του δεν τον βοηθάει.

Καλά, βρε Sonya, δεν είναι ανάγκη να τον παίρνεις απο τα μούτρα τον άνθρωπο. Μια ιστορία έγραψε.


Δεν λέω, ο αντίκτυπος του ιδεολογικου μέρους είναι εξίσου σοβαρός με αυτό του καθαρά καλλιτεχνικού/αισθητικου μέρους. Όμως η κριτική πάνω στο πρώτο δεν νομίζω οτι προσφέρει τίποτα στον δημιουργό, πολλώ μάλλον δε η κατάκρισή του.
Αφενός μεν γιατί ο άνθρωπος μυαλά δεν αλλάζει ενώ μπορεί να βελτιωθεί στο κομμάτι της γραφής και του ύφους, αφετέρου δε, ειδικά σε έναν διαγωνισμό όπου οι συμμετοχές είναι μικρές, περιορισμένες απο το χρονικό περιθώριο και την επιβαλλόμενη θεματολογία, βρίσκω πιο γόνιμο τον διάλογο σε θέματα γραφής.

Σαφώς και δεν θέλω να επιβάλλω καμιά κατεύθυνση στον διάλογο. Ένα προβληματισμό εκφράζω.

Θα επιστρέψω με σχόλια.

This post has been edited by Sileon: 26 February 2009 - 12:00

[Anime_Overlord]

Σόνια, εγώ μια φορά βλέπω όλα αυτά τα παιδιά με όρεξη για δημιουργία και όνειρα που λες να γίνονται κυνικοί και κοινότυποι σαν μπούνε στην εργασία. Δημιουργία και όνειρα, τέλος μετά. Να είχαμε να λέγαμε. Το ότι τρως τη ζωή σου στα βιβλία δε σημαίνει τίποτα. Εδώ οι πιο διάσημοι και πλούσιοι στην Ελλάδα είναι οι τραγουδιστές και οι ποδοσφαιριστές που από μόρφωση είναι συνολικά γκάου-μπίου. Και οι μορφωμένοι... γίνονται αόρατοι μεροκαματιάρηδες σαν το παλλικάρι στην ιστορία μου (τονίζω ότι ήταν μια καρικατούρα αυτού που είχα γνωρίσει στην πραγματικότητα).

Όσο για το ποιός στηρίζει ποιόν, οι γονείς μέχρι τα βαριά γεράματα στηρίζουν τους περισσότερους νέους με την ελπίδα να μη τους πετάξουν και τους ξεχάσουν στα τελευταία τους σε γεροκομείο.

Οπότε για ποιόν ρεαλισμό μιλάμε πάλι;

This post has been edited by roriconfan: 26 February 2009 - 14:41

[Sonya]

Ρορίκο, δουλεύω απ' τα 19 κι είμαι 30. Και συνεχίζω και να έχω όρεξη για δημιουργία και όνειρα κι απ' όλα. Κι επιπλέον, έχω πάρει και σπίτι κι αυτοκίνητο και έχω αποπληρώσει και τα δάνεια που πήρα για το σπίτι. Και μένω μόνη μου απ' τα 23. Κι ούτε ποτέ σταμάτησα να γράφω, ούτε να παίζω μουσική, ούτε να δημιουργώ με όποιον τρόπο μπορούσα. Οπότε τις ανακρίβειες εκεί που σε παίρνει.

Και, παρεμπιπτόντως, δεν στη λέω για το διήγημα. Σου την λέω για το μοτίβο ζωής του πρωταγωνιστή σου. Αν εσύ θέλεις να βαυκαλίζεις τους ήρωές σου με δήθεν μποέμικους τρόπους ζωής για να κρύβουν την δειλία τους ν' αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα με ρεαλισμό και θάρρος πίσω απ' το δάχτυλό τους, τουλάχιστον μην πετάς με το τσουβάλι δηθενισμούς και μιζέρια σ' όσους έχουν τα κότσια να είναι ΚΑΙ ρεαλιστές ΚΑΙ ονειροπόλοι.

This post has been edited by Sonya: 26 February 2009 - 16:22

[DinoHajiyorgi]

Sonya, on Feb 26 2009, 15:26, said:

Ρορίκο, μπλα-μπλα 19 μπλα 30. μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα 23. Μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα-μπλα μπλα. Μπλα-μπλα μπλα-μπλα μπλα μπλα.

 couch_potato.jpg (45.53K)
Number of downloads: 0

COUCH POTATO POWER!


 cat.jpg (30.01K)
Number of downloads: 1
Καταλαβαίνει κανείς τι λέει η Sonya;

[Sonya]

[Παρατηρητής]

Couch potato είναι αυτό λέμε στα ελληνικά Κουράδας, ε;

[mariposa]

Παρακαλώ πολύ σε αυτό το τόπικ ας γίνονται σχόλια μόνο για την κριτική της ιστορίας.

[Παρατηρητής]

Παρατηρητής, on Feb 26 2009, 16:13, said:

Couch potato είναι αυτό λέμε στα ελληνικά Κουράδας, ε;

Βασικά προσπαθούμε να ονομάσουμε την κατηγορία του πρωταγωνιστή.