Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

Fantasy... Η μάστιγα των διηγημάτων;

Recommended Posts

DinoHajiyorgi

[Το παρακάτω γράφτηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Είναι όμως θέμα. Σας το δίνω με αγάπη προς εσάς, τους φίλους μου, μαζί με την εκτίμηση μου προς το ταλέντο και τα όνειρα σας.]

 

Είναι μήπως ένα κακό που πλήττει μόνο αυτό το φόρουμ; Υπάρχει δηλαδή διήγημα στο fantasy; Μπορεί μια ιστορία να ξεκινήσει με το που μπαίνει ένας ταξιδιώτης σε ένα ξέφωτο και τελειώνει όταν ο ταξιδιώτης βγει από αυτό; Νομίζω πως ναι. Έχω γράψει διηγήματα fantasy. Και η Ευθυμία Δεσποτάκη γράφει διηγήματα fantasy. Τότε ποιο είναι το πρόβλημα.

 

Είχα ένα πρόβλημα, που όμως στην αρχή δεν το είχα συνδέσει με το fantasy.

 

Ανακοινωνόταν ένας διαγωνισμός. Δεν είχε σημασία πόσο διάστημα δινόταν στους συγγραφείς για να τελειώσουν το κομμάτι τους. Μια εβδομάδα, δέκα μέρες, ένας μήνας; Οι περισσότεροι θα ξεκινούσαν να γράφουν την τελευταία στιγμή, σαν έλληνες, όπως θα έλεγε ο ξέρετε ποιος.

 

Και θα είχαμε κάποιες συνδρομές, διηγήματα όμορφα αλλά ανολοκλήρωτα, με πολλές ατέλειες και κενά γραφής. Και ο συγγραφέας θα είχε την εξήγηση του. Το διήγημα του ήταν μέρος, εισαγωγή ή κεφάλαιο, ενός άλλου, μεγαλύτερου έπους δέκα τούβλινων βιβλίων! (Κάθε fantasy που σέβεται το εαυτό του πρέπει τουλάχιστο να έχει κάποιες τριλογίες και μία κοσμογονία τούβλινων διαστάσεων.) Σαν αποτέλεσμα, βαριόμουν μέχρι αηδίας να διαβάζω κριτικές που άοπλες πλέον από το grand άλλοθι εκθείαζαν το αποτέλεσμα με την κατανόηση πως είναι τμήμα μεγαλύτερης εξιστόρησης «που ευχόμαστε να δούμε ολοκληρωμένη σύντομα.» Χου-χου-χου! Ναι, μόνο μη κρατάτε την αναπνοή σας στην αναμονή, θα σκάσετε.

 

Και ξαφνικά μου ήρθε. Είναι… είναι οι φαντασάδες του φόρουμ! Αυτοί!

 

Γιατί όχι, πείτε μου, έχετε δει την επιστημονική φαντασία (την βασίλισσα ΚΑΙ των διηγημάτων) να μιξοκλαίγεται την συγχώρεση σας για αυτό που θα διαβάσετε επειδή είναι «κομμάτι από τούβλα;!»

 

Το fantasy δεν φταίει σε τίποτα. Θα σας δώσω τόσο. Οι Μούρκοκ και οι Πράτσετ στο κεφάλι σας φταίει.

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Ε; :huh:

Share this post


Link to post
Share on other sites
noxious
(Κάθε fantasy που σέβεται το εαυτό του πρέπει τουλάχιστο να έχει κάποιες τριλογίες και μία κοσμογονία τούβλινων διαστάσεων.)

 

Αν και δεν είμαι φαν της φάνταζυ και ίσως απο τους αναρμόδιους να συμφωνήσουν μαζί σου, δεν θα μπορούσα παρα να παραδεχτώ πως έχω σκεφτεί ακριβώς το ίδιο πράγμα πολλές φορές.

Το πρόβλημα της φάνταζυ για μένα είναι πως αναλώνεται διαρκώς στη δημιουργία λεπτομερών κόσμων,

λίγο μάταιο μάλλον μιας και πχ όλες οι φυλές των ορκς, ξωτικών κτλ έχουν εφευρεθεί πια, και πάει λέγοντας.

Ίσως θα ήταν καιρός απο την λεπτομερή (και βαρετή) δημιουργία κόσμων με πυργάκια απο τούβλινα-βιβλία, να μετατοπιστεί η θεματολογία

αυτούς τους είδους σε άλλες ατραπούς, πιο φιλοσοφικές ή χμ.. δεν ξέρω κι εγώ τι.

 

Πάντα θεωρούσα την φάνταζυ λίγο περιοριστική, και βρήκα αφορμή σ'αυτό το θρεντ να αμολήσω την αποψούλα μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Το πρόβλημα της φάνταζυ για μένα είναι πως αναλώνεται διαρκώς στη δημιουργία λεπτομερών κόσμων,

 

Άρα τι; Το διήγημα είναι πολύ μικρό για να χωρέσει το fantasy; (Αυτό είναι το θέμα του τόπικ).

 

Τι περίεργο, όταν η επιστημονική φαντασία απλώνεται σε τόσα σύμπαντα, διαστάσεις και ιδέες, ενώ το fantasy παραλλάσεται στο ίδιο σκηνικό.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Κοίτα Ντίνο, και η ΕΦ μπορεί άνετα να πάθει το ίδιο πράγμα. Απλά είναι πάντα εύκολο να μπεις στο mode: Ο κόσμος μας αν... (πρόσθεσε επιστημονική εξήγηση) και έτοιμο το διήγημα. Αν κάτσεις να κάνεις σοβαρή κοσμοπλασία πάλι μένουν ανολοκλήρωτα κενά (δες πχ τις Μυθαστρίες του Dain...)

Βασιλίας της σύντομης ιστορίας είναι ο τρόμος, που στηρίζεται ξεκάθαρα στο twist της πραγματικότητας που είναι γύρω μας, τα υπόλοιπα είναι speculative fiction και, όσο πιο πολύ speculation βάζεις, τόσο πιο πολύ οι 3000 λέξεις δε σου φτάνουν να μην σου φτάνει ο χώρος να το αναπτύξεις.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis

Φοβάμαι ότι θα διαφωνίσω και με τους δυο σας.

 

Καταρχήν η ίδια η έννοια του φάνταζυ -του κλασσικού φάντασυ- είναι εκείνη που θέλει να δημιουργήσεις έναν κόσμο εξαρχής και πάνω σε αυτόν να δουλέψεις. Αυτό ή θα σε κάνει να γράψεις μεγάλες ιστορίες ή θα σε κάνει να το ρίξεις στο ινφο-μπάμπλ. Πού είναι ο περιορισμός; Εφόσον κανενός είδους πραγματικότητα δε σε δένει, δε σε υποχρεώνει να προσαρμοστείς σε κάτι πραγματικό, που το έχει καθορίσει Άλλος (το Α επίτηδες κεφαλαίο), είσαι εντελώς και τελειωτικά ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Να γκρεμίσεις τη θάλασσα από έναν γκρεμό στο αχανές διάστημα. Να κάνεις να φυτρώσουν σιδερένια λουλούδια που τ' αγκάθια τους στάζουν αίμα. Να σπρώξεις όλη την ύπαρξη και την κοσμογονία σε ένα πετραδάκι.

 

Δε θεωρώ ότι όλα έχουν ήδη εφευρεθεί. Φάντασυ δεν είναι μόνο τα όρκς και τα ξωτικά κι όποιος το πιστεύει δεν έχει παρά να διαβάσει λίγο φάντασυ για να το καταλάβει.

 

Έπειτα το φάντασυ δεν ευθύνεται για τους συγγραφείς που το υπηρετούν! Αν οι 40 στους 45 φαντασάδες έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται και να γράφουν μεγάλα κείμενα -σε μεγάλες διαστάσεις- τότε τι φταίει το φάντασυ σε αυτό;

 

Αλλά νομίζω ότι η ερώτηση που πρέπει να απαντήσω εγω σαν Ευθυμία για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου είναι η εξής: Υπάρχει διήγημα στο φάντασυ; Και η απάντηση είναι ότι να δεν υπάρχει διήγημα στο φάντασυ, τότε πού υπάρχει; Το φάντασυ ξεκίνησε από το παραμύθι που είναι από μόνο του μικρό, κι εκεί ξαναγυρνάει τακτικά. Είναι σαν κάποιον τριαντάρη, που μένεις μόνος, αλλά κάθε Κυριακή επισκέτεται τους γονείς του. Είναι δυνατόν να μη φάει μαζί τους; Είναι δυνατόν το φάντασυ να ξεχάσει τις ρίζες του;

 

Αν υπάρχει φάντασυ διήγημα. 77 βιβλιαράκια* με συλλογές διηγημάτων από την Ωρόρα, είναι γεμάτα με διηγήματα. Τούβλα ολόκληρα από ανθολογίες βγάινουν κάθε χρόνο. Φυσικά όχι στην Ελλάδα κι όχι από Έλληνες! Όσοι στην Ελλάδα έγραφαν φανταστικό διήγημα τα προηγούμενα χρόνια -πριν τις Συμπαντικές Διαδρομές και τα Φανταστικά Χρονικά- δεν είχαν τρόπο να το δείξουν, ούτε να το εξασκήσουν. Όλοι τους έλεγαν "μα γιατί δε γράφεις κάτι ΜΕΓΑΛΟ; Ο Αρχοντας είναι της μόδας, γράψε κάτι σαν τον Άρχοντα..." Ενώ οι συγγραφείς της εφ έχουν ένα μικρό φωτάκι να τους κρατά δεμένους με το διήγημα, είχαν το 9 της Ελευθεροτυπίας και τα Φανταστικά Χρονικά, το Νόβα, την Ανδρομέδα και το ΕΦ ΖΙΝ. Το δικό τους ζόρι ήταν να γράφουν μικρά κομμάτια, για να μπορέσουν να βρουν δίοδο ως εκεί.

 

Κι ύστερα, με συγχωρείς Ντίνο, αλλά ο Πράτσετ έχει γράψει 32 νουβέλες αυτοτελείς σε έναν κόσμο, αλλά νομίζω ότι εκείνη η σειρά βιβλίων με το μεγαλύτερο αριθμό πρέπει να είναι το Σταρ Τρεκ. Διορθώστε με, πιθανόν είμαι σίγουρα λάθος, αλλά τις υπολογίζω πάνω από 100. Και κάποιες είναι τριλογίες. Όπως και το Star Wars. Εχει κι η εφ τις πολυ-λογίες της. Νταν Σίμμονς; Πόσο μεγάλη είναι η τριλογία του Υπερίωνα; Ντιούν; Πόσα βιβλία; Το Well of Souls; Ο Χαινιανός κύκλος της Λε Γκεν; Ο Ντάγκλας Άνταμς; Ο Χάρρυ Χάρισσον και ο Stainless Steel Rat ή το West of Eden;

 

Και κάτι τελευταίο. Έχω διαβάσει πολύ φάντασυ και λιγοτερη εφ. Αλλά ποτέ δε βγήκα να κατηγορήσω την εφ για το γεγονός αυτό. Δε μου κάνει, δε μου πάει, δεν της γκρινιάζω, γιατί δεν την ξέρω και τόσο καλά. Και ειλικρινά θα ήθελα με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρονται και οι εφάδες στο φάντασυ. Όπως δεν τους πληγώνω, να μη με πληγώνουν, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ.

 

Αυτά και συγνώμη για το μέγεθος και την ένταση του λόγου μου.

 

Εντιτ για το αστεράκι

 

*φυσικά δεν είναι όλα φάντασυ. Αλλά υπάρχει μια ισορροπία, φ/εφ/τρόμος=1/1/1.

Edited by Naroualis

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Σε ευχαριστώ πολύ Ευθυμία. Χάρηκα που μου απάντησες και που με διόρθωσες. Είχα ανάγκη της άποψης σου.

 

Σε διαγωνισμούς του φόρουμ όμως, από εδώ και στο εξείς (καμία σχέση με τον τελευταίο) αν αντί για διήγημα κάποιος συμμετάσχει με κεφάλαιο μεγαλύτερου πονήματος, θα το κάνω έντονο θέμα. Αυτό το άλλοθι σταματάει για μένα. (Ενοείται πως αν σαν αποτέλεσμα ξεγελάει σαν ολοκληρωμένο διήγημα και με αφήνει ικανοποιημένο -χωρίς να με νοιάζει από που βγήκε- τότε πάω πάσο.)

 

Και μίστερ Nihilio, ποιο ήταν το πρόβλημα της "Μαύρης Όπερας"; "Όμορφη ατμόσφαιρα" και "καταπληκτικές περιγραφές" -thank you very much- όπου όμως δεν πιάναμε κάποια πράγματα... ε, τι να κάνουμε, ανήκε σε κάτι μεγαλύτερο που δουλεύεις - νομίζω;

Edited by DinoHajiyorgi

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

ΟΚ, λετς κουλ ιτ ε μπιτ φοκς.

Δεν νομίζω ότι εδώ τίθεται θέμα φ-vs-εφ. Θα ήταν τουλάχιστον χαζό εκ μέρους και των μεν και των δε να θέσουμε τέτοιο θέμα. Δηλαδή έλεος, πιστεύω ότι το τι του αρέσει να διαβάζει και να γράφει του καθενός είναι καθαρά θέμα γούστου. Νομίζω ότι ο Ντίνος (και ας με διορθώσει αν δεν τον ερμηνεύω καλά) απλώς έχει πέσει πάνω σε περιπτώσεις συγγραφεών που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να περιοριστούν στην μικρή έκταση του διηγήματος. (Και σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω ότι δεν έχω διαβάσει παρά μόνο ένα από τα διηγήματα του διαγωνισμού φάνταζυ που τρέχει.)

Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:

Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.

Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.

Υπάρχουν εξαιρέσεις; Φυσικά. Διηγήματα που λειτουργούν σπονδυλωτά ή ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο (τα ρομπότ του Ασίμωβ, ο μύθος Κθούλου του Λάβκραφτ). Εκεί ο συγγραφέας ξεκινάει με κάτι δεδομένα γνωστό πριν από το διήγημα (π.χ. οι τρεις νόμοι της ρομποτικής). Όμως αυτή η εξαίρεση δεν μπορεί να ισχύει σε έναν διαγωνισμό όπου συμμετέχει κανείς με ένα μόνο διήγημα.

 

Τέλος, όσον αφορά τη θεματολογία, προτιμώ σαφώς τα character-oriented έργα από αυτά που επικεντρώνονται στην κοσμοπλασία. Έργα όπως το Dune, που δίνουν τρομακτικό βάρος στην αληθοφάνεια του κόσμου τους εις βάρος (ειδικά προς το τέλος) του ίδιου του παραμυθιού τους, νομίζω ότι έχουν χάσει το σημείο ισορροπίας.

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
ΟΚ, λετς κουλ ιτ ε μπιτ φοκς.

Νομίζω ότι ο Ντίνος (και ας με διορθώσει αν δεν τον ερμηνεύω καλά) απλώς έχει πέσει πάνω σε περιπτώσεις συγγραφεών που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να περιοριστούν στην μικρή έκταση του διηγήματος. (Και σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω ότι δεν έχω διαβάσει παρά μόνο ένα από τα διηγήματα του διαγωνισμού φάνταζυ που τρέχει.)

 

:fishing1:

 

Ο διαγωνισμός που τρέχει δεν ήταν η αιτία όσων έγραψα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Και μίστερ Nihilio, ποιο ήταν το πρόβλημα της "Μαύρης Όπερας"; "Όμορφη ατμόσφαιρα" και "καταπληκτικές περιγραφές" -thank you very much- όπου όμως δεν πιάναμε κάποια πράγματα... ε, τι να κάνουμε, ανήκε σε κάτι μεγαλύτερο που δουλεύεις - νομίζω;

Ανήκει σε κόσμο που δουλεύω σε κάτι μεγαλύτερο. Όπως... μυριάδες ιστορίες που έχω γράψει. Ανάμεσά τους πχ και το Lady of Ravens, που είχε κερδίσει και διαγωνισμό ;) Το ιερό της γνώσης πάλι πάει για να μπει αυτούσιο σε μελλοντικό μυθιστόρημα. Και το Ένα κομμάτι από το Μαύρο στηρίζεται σε recurring χαρακτήρα. Μόνο η ιστορία μου στον επετειακό ήταν αυτοτελής και είδες πόσο καλά πήγε... :p

H Μαύρη Όπερα btw ίσως βρει την άκρη της για βιβλίο κάποτε, αλλά ως έχει, χωρίς να προστίθεται ούτε λέξη παραπάνω (καλά, οι τυχών διορθώσεις δε μετράνε). Και αρχικά τελείωνε με ένα τεράστιο infodump που εξηγούσε όλα όσα δεν πιάνατε, ε, ήταν όμως τόσο αντικλιματικό που έσπασε σε hints μέσα σε όλο το κείμενο.

Edited by Nihilio

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman
:fishing1:

 

Ο διαγωνισμός που τρέχει δεν ήταν η αιτία όσων έγραψα.

ΟΚ, προφανώς κατάλαβα λάθος αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία του post μου.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Βασιλίας της σύντομης ιστορίας είναι ο τρόμος.

 

Κι όλα τα ανωτέρω που δουλεύεις ανήκουν ή όχι στον τρόμο; Αν ο τρόμος είναι ο βασιλιάς της σύντομης ιστορίας...μόνο στο επετειακό κατάφερες να το αποδείξεις; :whistling:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis
Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:

Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.

Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.

 

Συμφωνώ και επαυξάνω. Όμως -κι εγώ έχω διαβάσει μόλις τέσσερα από τα 14 του διαγωνισμού- το σύνηθες σχόλιο είναι "το βλέπω σαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου και γράψε το". Και -το ξαναγράφω με bold- το σχόλιο είναι αυτό. Αν εγώ σαν Ευθυμία έγραψα το διήγημά μου με τρόπο αδύναμο κι αντί να γράψω το ΤΕΛΟΣ, σε αφήνω να φαντάζεσαι ότι μπορείς να

βρεις κι άλλα κομμάτια της ιστορίας μου μέσα στο μυαλό μου, σημαίνει ότι απέτυχα τον στόχο μου.

 

Κοντολογής, προσωπικά μετατοπίζω το θέμα της επέκτασης του κάθε διηγήματος στον αναγνώστη. Ο αναγνώστης θέλει να διαβάσει κάτι μεγαλύτερο και κάτι μεγαλύτερο ονειρεύεται, πατώντας πάνω στη δική μου αδυναμία να γράψω το ΤΕΛΟΣ με πιο σταθερό χέρι.

 

Και κάτι, μιας και μάλλον ξέφυγα στο προηγούμενο πόστ από αυτό που αρχικά έπρεπε να πω. Ανακάτεψα την εφ πιο πάνω, γιατί ας μην κρυβόμαστε, το αρχικό πόστ μίλησε για το φάντασυ σε αντιδιαστολή με

 

Γιατί όχι, πείτε μου, έχετε δει την επιστημονική φαντασία (την βασίλισσα ΚΑΙ των διηγημάτων) να μιξοκλαίγεται την συγχώρεση σας για αυτό που θα διαβάσετε επειδή είναι «κομμάτι από τούβλα;!»

 

Είναι λογικό, να την παρει πρώτη η μπάλα, κι ας μην έφταιγε σε κάτι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
το σύνηθες σχόλιο είναι "το βλέπω σαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου και γράψε το". Και -το ξαναγράφω με bold- το σχόλιο είναι αυτό. Αν εγώ σαν Ευθυμία έγραψα το διήγημά μου με τρόπο αδύναμο κι αντί να γράψω το ΤΕΛΟΣ, σε αφήνω να φαντάζεσαι ότι μπορείς να

βρεις κι άλλα κομμάτια της ιστορίας μου μέσα στο μυαλό μου, σημαίνει ότι απέτυχα τον στόχο μου.

 

Να σε φιλήσω τώρα; Δεν ήθελα να πω τίποτα γιατί έτρεχε ο διαγωνισμός και η ψηφοφορία - σε ευχαριστώ όμως που το έκανες για μένα.

 

Προς τιμή των συγγραφέων, κανένας δεν επικαλέστηκε το "άλλοθι" αυτή τη φορά. Επιβεβαιώνονται όμως όλα όσα έγραψα, δηλαδή η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε οι αναγνώστες να προσφέρουν από μόνοι τους το άλλοθι στον συγγραφέα. Χτίστηκε αυτό σε πάρε-δώσε πολλών διαγωνισμών. Αυτό ακριβώς ήθελα να πω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Κι όλα τα ανωτέρω που δουλεύεις ανήκουν ή όχι στον τρόμο; Αν ο τρόμος είναι ο βασιλιάς της σύντομης ιστορίας...μόνο στο επετειακό κατάφερες να το αποδείξεις; :whistling:

Όχι.

Το Lady of Ravens ήταν horror προέκταση Fantasy κόσμου. Το ιερό το ίδιο. Τρόμου είναι το Κομμάτι από το Μαύρο.

Και ο επετειακός ήταν ΕΦ (και θέλει ξαναγράψιμο με επέκταση)

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Θα συμφωνήσω κι εγώ με τον mman.

Και θα συμπληρώσω ότι ακόμα και στις ιστορίες με τα ρομπότ ο Asimov επαναλάμβανε τους τρεις νόμους της ρομποτικής, ακριβώς για να τις κάνει αυτοτελείς.

 

Σέβομαι τα μέλη που ποστάρουν μια ιστορία τους και προσθέτουν "είναι μέρος μιας μεγαλύτερης". Αλλά στους διαγωνισμούς ό,τι είναι ημιτελές, είναι ημιτελές (ακόμα κι αν προέρχεται από έναν γνωστό κόσμο π.χ. του Παρατηρητή ή της Nienor).

Share this post


Link to post
Share on other sites
I robot
Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:

Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.

Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.

Υπάρχουν εξαιρέσεις; Φυσικά. Διηγήματα που λειτουργούν σπονδυλωτά ή ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο (τα ρομπότ του Ασίμωβ, ο μύθος Κθούλου του Λάβκραφτ). Εκεί ο συγγραφέας ξεκινάει με κάτι δεδομένα γνωστό πριν από το διήγημα (π.χ. οι τρεις νόμοι της ρομποτικής). Όμως αυτή η εξαίρεση δεν μπορεί να ισχύει σε έναν διαγωνισμό όπου συμμετέχει κανείς με ένα μόνο διήγημα.

 

Σε ποιόν οφείλει ο συγγραφέας ακριβώς; Στον αναγνώστη, σίγουρα όχι. Καταλαβαίνω πως το λες αλλα πιστεύω πως ο συγγραφέας οφείλει να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι. Αυτη ειναι η δουλεια του και για αυτό θα κριθεί άλλωστε, πράγμα που δε θα συμβεί στον αναγνώστη:) . Θέλει να είναι η σύντομη ιστορία του "μέρος ενός μεγαλύτερου μπλα μπλα μπλα"; Με γεια του, με χαρά του. Εγω σαν αναγνωστης θα πω στην χειροτερη "ρε τον μπαγάσα τι μας λέει" αλλά το πιο πιθανό είναι πως, προσωπικά δε θα μπω καν στον κόπο να διαβάσω κάτι τέτοιο ανεξαρτήτως genre όχι γιατι θεωρώ πως με κοροιδεύει ο συγγραφέας, ή πως δεν ξέρει που να βάλει την λέξη τέλος κτλ αλλα γιατί απλά δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και προσπαθώ να επενδύω ο,τι έχω σε "μετοχές υψηλων αποδόσεων" (γι' αυτό και δε διαβάζω φανταζυ :Ρ κακία το ξέρω). Οσο για το παράδειγμα του Ασιμοφ, τα διηγηματα του μπορει να ειχαν κοινους χαρακτηρες, τον νομο της ρομποτικής κτλ αλλα ουτε "απόσπασμα" τις λες ουτε "επισοδεια" απο κάτι μεγαλύτερο. Νομίζω πως ήταν τόσο ολοκλήρωμένες απο μόνες τους, ωστε να δημιουργούν σα συνολο έναν "κόσμο" παρά να είναι τα προιόντα του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman
Σε ποιόν οφείλει ο συγγραφέας ακριβώς; Στον αναγνώστη, σίγουρα όχι. Καταλαβαίνω πως το λες αλλα πιστεύω πως ο συγγραφέας οφείλει να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι.

Ωπ! Για μισό!

Φυσικά και οφείλει στον αναγνώστη! Κάποιος κύριος ονόματι George Bernanrd Shaw είχε πει: "Αν μου δείξετε έναν συγγραφέα που να γράφει μόνο για τον εαυτό του, εγώ θα σπάσω αμέσως την πένα μου".

Αν ο κύριος Shaw έχει άδικο (που δεν το νομίζω, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα του παρόντος τοπικίου), αν δηλαδή υπάρχει κάποιος που γράφει αποκλειστικά και μόνο για το συρτάρι του, τότε ναι, αυτός ο συγγραφέας κατ' εξαίρεση μπορεί να γράψει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι γιατί υποτίθεται ότι τα υπόλοιπα που δεν βγαίνουν στο χαρτί τα έχει ακριβώς εκεί: στο κεφάλι του. (Ακόμα κι αυτός στην πραγματικότητα πρέπει να γράψει σεβόμενος τον μελλοντικό του εαυτό που δεν θα θυμάται πάντα τι ακριβώς πρέπει να έχει στο κεφάλι του για να συμπληρώνει ένα ελλειπές έργο, αλλά τέλος πάντων φαντάζομαι ότι μπορούμε να το παραλείψουμε αυτό.)

Όμως όλοι εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να γράψουμε και για τον αναγνώστη, είτε αυτός είναι ο ένας και μοναδικός φίλος που θα μπει στον κόπο να βγάλει τα μάτια του πάνω από τον κόπο μας, είτε είναι τα εκατομμύρια που θα μας κάνουν πλούσιους και διάσημους.

Αν δεν το κάνουμε, απλώς παραληρούμε δημοσίως. Δικαίωμά μας φυσικά, απλώς το παραλήρημα δεν θα βγάζει νόημα.

My point of view.

 

(Υ.Γ. Είμαστε ήδη off-topic?)

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
(Υ.Γ. Είμαστε ήδη off-topic?)

 

:eat: Παρακαλώ, συνεχίστε...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sonya

Μισό, ο κάφρος μέσα μου ακονίζει το μολύβι του (χριτς χριτς).

 

Για μισό: όταν ένας περιγράφει ένα πολύ όμορφο υπνοδωμάτιο, δεν έχω εγώ το δικαίωμα να φαντασιώνομαι ρωμαϊκά όργια στο σαλόνι του ίδιου σπιτιού; Γιατί έχει αποτύχει, δηλαδή; Ίσα ίσα, που έχει επιτύχει όχι μόνο να περιγράψει έναν περιορισμένο χώρο πάρα πολύ καλά, αλλά να μου δώσει και τροφή να πλάσω με την φαντασία μου και το υπόλοιπο. Και, γιατί όχι, να θέλω να δω το υπόλοιπο κι απ' την δική του φαντασία. Σαφώς και δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό ισχύει παντού και παντα. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, στην πλειοψηφία ΔΕΝ ισχύει. Όμως, και πάλι, δεν θα το έλεγα 'άλλοθι' όταν έρχεται απ' την πλευρά του αναγνώστη. Θα το έλεγα παρότρυνση προς τον συγγραφέα να αξιοποιήσει καλύτερα μια καλή ιδέα που περιορίζεται απ' τους νόμους των 3.000 λέξεων ενός διαγωνισμού.

 

Αυτά. Ο κάφρος πάει για νάνι, δουλεύουμε το πρωί...

Share this post


Link to post
Share on other sites
I robot
(Υ.Γ. Είμαστε ήδη off-topic?)

 

Ναι πιθανότατα είμαστε αλλά έχει ενδιαφέρον. :)

Στη σχολή σκίτσου που φοιτησα, ο καθηγητής του σεναρίου μας είχε κανει την ακολουθη ερωτηση στο πρωτο μαθημα: Αν ησασταν ο τελευταίος άνθρωπος πανω στη γή, θα συνεχίζατε να σκιτσάρετε; Το μαθημα εστιαζε στο κομικς.

Καποιοι απαντησαν πως θα συνεχιζαν. Εγω ειχα απαντήσει πως όχι και αν με ξαναρωτουσαν τωρα το ιδιο θα ελεγα. Αν δεν προκειται κανεις να δει τα σχεδια μου, να διαβσει την ιστορια που θελω να πω, να υπαρξει επικοινωνια με τον θεατη τι να το κανω; Αυτο δεν σημαινει πως σχεδιάζω (γραφω) για τον αναγνωστη σε καμια περιπτωση. Γραφω πρωτα για να καλυψω την δική μου ανάγκη επικοινωνίας. Αλλα με τους δικους μου όρους. Το αν αυτό θα το κάνω γράφοντας πχ σε μια γλωσσα που ολοι ξερουν και καταλαβαινουν για θεματα που πιανουν τον καθε αναγνωστη ή θα το κανω σε γραμμική Β και θα μιλίσω για παρθενες νιντζα σατανίστριες απο τον Αρη, είναι επιλογή μου και θα κριθώ για αυτην. Απο αυτην την επιλογη ισως κριθεί η επιτυχια μεταδοσης αυτου που είχα στο μυαλο μου, ρισκο ειναι θα το παρω, αλλα δε χρωσταω σε κανεναν, τιποτα. Αυτο ειναι παραδειγμα ετσι; ΟΛΕΣ μου οι επιλογες θα κριθουν και ολες θα συντελέσουν στην επιτυχία ή την αποτυχία της επικοινωνίας με τον αναγνώστη. Οσο για δημόσια παραληρήματα, ο Ντικ εχει γραψει αρκετα και ο Μπαροουζ περισότερα αλλα μια χαρα επικοινωνησαν μαζι μου (και ας μη συμπαθω τον δευτερο του αναγνωρίζω τη μαστορία) και τον Μπορχες ωρες ωρες το παλευα πολυ να τον παρακολουθησω και τον έχανα αλλα δε θα πω πως επρεπε να γραψει αλλιως για να τον διαβαζω ανετα και να πιανω τα νοηματα του και τις 850 αναφορές του. Ακομα και αν το εργο τους εχει καποιο νοημα μονο για οσους εχουν παρει LSD, εχουν λιωσει στην ηρωινη ή έχουν κανει διατριβη πάνω στον Ωριγένη, μαλλον δε μπορω να τους πω εγω "δε βγαζει νοημα, ειναι παραληρημα, παρατα τα". Ετσι το βλεπω. Καποιοι θα το πιασουν το παραληρημα τελικα και ας μην είμαι εγω (ή και όχι), καποιοι θα κλαψουν ή θα γελάσουν ακομα και χωρις να καταλαβαινουν τι ακριβως συμβαινει στην πλοκη, καποιοι θα παθουν κατι διαβαζοντας ολα αυτα τα "παραληρήματα" ενω καποιοι αλλοι θα πουν "αυτο δεν επρεπε να εχει γραφτει"... Εγω θα κρινω τι και πως γραφει ο καθενας; Ο αναγνωστης;

Ουτως ή αλλως σε κάθε μορφή τέχνης υπάρχουν περισοτεροι τροποι επικοινωνιας απο έναν. Η λογοτεχνία δεν εχει να κάνει μόνο με νόημα, πλοκή, αρχή μέση και τέλος, έχει να κάνει και με συναισθημα που δημιουργει, με την αισθηση που προκαλεί, έχει να κάνει και με πιο αφηρημένα πράγματα. Και στην τελική συνήθως την καθε τέχνη την πάνε μπροστα αυτοι που φαινεται να παραληρουν και πολλές φορες αποτυγχανουν να επικοινωνισουν με το κοινο της εποχης τους ή με την μάζα. Ποτέ δεν ξέρεις όμως. Εγω αφηνω παντα ενα παραθυρακι ανοιχτο.

Αρα:

γραφω για μενα;

Ναι.

Γραφω για να επικοινωνίσω εγώ;

Ναι.

Διαλέγω πως θα το κάνω;

Ναι.

Μεσα απο τις επιλογες μου καθορίζω και το κοινό μου;

Πιθανότατα αλλα μάλλον αυτό απλά ειναι αποτελεσμα των παραπανω.

Δεν επικοινωνω ουτε καν με αυτο το κοινο;

Προβλημα. Νιωθω ασχημα, κανεις δεν επιασε τι ηθελα να κανω. Θα ξαναπροσπαθήσω.

 

 

Οχι για τον αναγνωστη ομως.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos

Ας μην μπερδεύουμε την ελευθερία της (καλλιτεχνικής) έκφρασης με τις δικαιολογίες, γιατί οι αναγνώστες δεν κατάλαβαν αυτό που είχε στο μυαλό του ο συγγραφέας. Άλλο είναι να κάνεις (επίτηδες) ένα ελλειπτικό έργο και άλλο είναι να μην... προλαβαίνεις να το ολοκληρώσεις.

 

Και κάτι ακόμα. Έχω να σας παραθέσω άλλα 9 ισχυρότατα επιχειρήματα, για να σας πείσω για την άποψή μου.

Αλλά επειδή είναι αργά, θα σας τα παραθέσω σε κάποιο άλλο ποστ, κάποια στιγμή. Προς το παρόν όμως, σας παρακαλώ να πειστείτε με το ένα που έγραψα πιο πάνω. Ευχαριστώ.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eroviana

Μην επιτίθεστε κι εσείς στο φάτασυ τώρα! Έχουμε όλους τους άλλους που μας λένε αφήστε τα παραμύθια και μεγαλώστε να έχουμε και τους συν-αδέλφους μας; Δε λέει. Άσε που το φόρουμ λέγεται SFF. Κι εμένα δε μ' αρέσει ιδιαίτερα η ΕΦ αλλά δεν αράδιασα τα μειονεκτήματά της - κατ' εμέ - σε κανέναν φαν του είδους.

 

Άσχετο μ'αυτό τώρα, φάντασυ δεν είναι μόνο να πλάθεις καινούριους κόσμους ούτε να βάζεις ορκς εναντίων ξωτικών σε ατέρμονες μάχες. Να μην αρχίσω ν'αναφέρω τώρα όλα τα μυθικά τέρατα που οργιάζουν σε πάμπολλες ιστορίες (όχι, αλήθεια, πείτε μου σε ποιον δεν αρέσουν οι δράκοι!), θα ξεφύγω εντελώς. Όταν γράφεις ένα διήγημα 1000-3000 λέξεων φυσικά και δεν μπορείς να δημιουργήσεις στέρεους κόσμους και πολιτισμούς. Κάνεις ένα πέρασμα, μια βόλτα από κάπου ή απλά παραμένεις στη γη μας που ξαφνικά σφύζει από μαγία.

 

Όντως, δεν είναι σωστό να υπάρχει σαν δικαιολογία για έναν ελλιπή κόσμο η ύπαρξη ενός υποτιθέμενου μεγαλύτερου, αν και προσωπικά δεν έχω παρατηρήσει τίποτα τέτοιο. Μόνο στα σχόλια, που τολμώ να πω δεν ευθύνονται οι συγγραφείς γι'αυτά. Δηλαδή αν εγώ θέλω να τελειώσω μια ιστορία κάπου κι εσένα σου κάβλωσε να δεις τι γίνεται παρακάτω, ε δε γίνεται να με κατηγορήσει κανείς ότι έβαλα ανολοκλήρωτο έργο σε διαγωνισμό.

 

Και πιστέψτε με, έχει συμβεί πολλές φορές, και μ'εκνευρίζει και λίγο που δεν αποδέχεται ο αναγνώστης το τέλος. Δεν είμαστε σεναριογράφοι που γράφουμε επεισόδια κατά παραγγελία.

 

Κατέληξα κάπου;

Edited by Eroviana

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής
Και ξαφνικά μου ήρθε. Είναι? είναι οι φαντασάδες του φόρουμ! Αυτοί!

 

Γιατί όχι, πείτε μου, έχετε δει την επιστημονική φαντασία (την βασίλισσα ΚΑΙ των διηγημάτων) να μιξοκλαίγεται την συγχώρεση σας για αυτό που θα διαβάσετε επειδή είναι «κομμάτι από τούβλα;!»

 

Εγώ δεν έχω καταλάβει σε τι ενόχλησαν οι φαντασάδες του φόρουμ και σου έδωσαν την αφορμή να ανοίξεις αυτό το τόπικ. Χαλάνε την αισθητική κάποιου; Ρίχνουν την ποιότητα του φόρουμ; Ρεζιλεύουν τη ελληνική λογοτεχνία του ευρέως φάσματος του φανταστικού;

Μήπως υπάρχει κάποιος να μας πει πώς θα γράφουμε και πώς θα το παρουσιάζουμε; Για το φάνταζι μιλώ. Στην Εφ όχι, τέτοια "καραγκιοζιλίκια" όπως τα αποκάλεσες πριν κάνεις edit και σβήσεις αυτόν το χαρακτηρισμό, δεν έχουμε δει. Και μπράβο σε εκείνους που γράφουν ολοκληρωμενα διηγήματα εφ. Οι φαντασάδες όμως δεν έχουν κανένα εργαστήρι, κανέναν καθηγητή, κανέναν σοβαρό επιμελητή-εκδότη για να τους πει πέντε πράγματα περί γραφής διηγημάτων, πόσο μάλλον φάνταζι. Για αυτό και ο καθένας τους γράφει ελεύθερα, ακολουθώντας το δικό του τρόπο, είτε αυτός είναι ο σωστός είτε ο λάθος.

Μην καταδικάζεις τους φαντασάδες. Οι περισσότεροι είμαστε χαμένοι στην κοσμάρα μας (ή στις κοσμάρες μας) και όπως τα μικρά παιδιά που στα πρώτα τους χρόνια ανακαλύπτουν ότι μπορούν απο τον κόσμο, δίχως να έχουν πάσα ιδέα τι συμβαίνει γύρω του, συλλέγοντας εικόνες και ρωτώντας διαρκώς τι είναι αυτό-γιατί εκείνο, έτσι κι εμείς προσπαθούμε να συνδέσουμε ότι βρήκαμε εκεί και να το αφηγηθούμε όσο πιο καλά μπορούμε. Οι εφ συγγραφείς γράφουν κυρίως για να εκφράσουν κάποιον προβληματισμό τους σχετικά με κάτι, πράγμα απλό (εντάξει όχι και τόσο) για ένα μικρό και δυνατό διήγημα. Με τους φαντασάδες είναι αλλιώς. Και μην ξεχνάς πως το sff κάποιοι το χρησιμοποιούμε για να παρουσιάσουμε δείγματα από τη δουλειά μας. Ένας φαντασάς που κάθεται να γράψει μια τριλογία (ή έστω και ένα μόνο βιβλίο-τούβλο) νομίζεις πως έχει όλο το χρόνο, την άνεση, την ηρεμία και τη διάθεση να την ολοκληρώσει δίχως πρώτα να πάρει και μια γνώμη από άλλους; Να του πούνε κι ένα μπράβο-συνέχισε, χρειάζεται κι αυτό σε μερικούς, διότι η καθημερινότητα του μακριά από το sff μπορεί να μην είναι η κατάλληλη για να τον στηρίξει στο όραμα του.

Προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τις ανολοκλήρωτες ιστορίες, τα αποσπάσματα και τις σύντομες ιστορίες-παρουσιάσεις άλλων μεγαλύτερων. Χαίρομαι γιατί φανερώνουν πως υπάρχουν συγγραφείς (ή μάλλον καλύτερα μυθοπλάστες) με περισσή φαντασία, δημιουργικότητα, όρεξη για μεγάλα έργα (αληθινή πρόκληση) και πάνω από όλα αγάπη για αυτό που κάνουν. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

 

Αν από την άλλη το τόπικ άνοιξε για να συγκριθεί το φανταζι με την εφ και για να φανεί η υπεροχή της δεύτερης έναντι του πρώτου, το μόνο που μπορώ να κάνω για την εφ είναι να χειροκροτήσω. :clap_1: Σιγά μην κάτσουμε τώρα να τσακωνόμαστε για το αν ο πράσινος πάουερ ρέιντζερ είναι καλύτερος από τον κόκκινο.

Edited by Παρατηρητής

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman

(Τελείως off-topic πια, οπότε αν κριθεί αναγκαίο μπορεί να γίνει split σε κάποιο κάτι σαν "Γράφουμε για τον ευατό μας ή και για τον αναγνώστη;" topic.)

 

Σταύρο, νομίζω ότι το μόνο σημείο στο οποίο διαφωνούμε είναι στο ότι, αντίθετα από μένα, εσύ δεν αναγνωρίζεις/δέχεσαι ότι (εκτός από τον εαυτό μας φυσικά και πρώτα-πρώτα) γράφουμε και για τον αναγνωστη. (Με έμφαση στο "και" όπως και στο προηγούμενο post μου.)

1) Αν δεν προκειται κανεις να δει τα σχεδια μου, να διαβσει την ιστορια που θελω να πω, να υπαρξει επικοινωνια με τον θεατη τι να το κανω; Αυτο δεν σημαινει πως σχεδιάζω (γραφω) για τον αναγνωστη σε καμια περιπτωση.

 

2) Οσο για δημόσια παραληρήματα, [...] Καποιοι θα το πιασουν το παραληρημα τελικα και ας μην είμαι εγω (ή και όχι), καποιοι θα κλαψουν ή θα γελάσουν ακομα και χωρις να καταλαβαινουν τι ακριβως συμβαινει στην πλοκη, καποιοι θα παθουν κατι διαβαζοντας ολα αυτα τα "παραληρήματα" [...]

 

3) Ουτως ή αλλως σε κάθε μορφή τέχνης υπάρχουν περισοτεροι τροποι επικοινωνιας απο έναν. Η λογοτεχνία δεν εχει να κάνει μόνο με νόημα, πλοκή, αρχή μέση και τέλος, έχει να κάνει και με συναισθημα που δημιουργει, με την αισθηση που προκαλεί, έχει να κάνει και με πιο αφηρημένα πράγματα.

 

4) Και στην τελική συνήθως την καθε τέχνη την πάνε μπροστα αυτοι που φαινεται να παραληρουν και πολλές φορες αποτυγχανουν να επικοινωνισουν με το κοινο της εποχης τους ή με την μάζα.

Έχουμε και λέμε:

1) Νομίζω ότι οι δύο αυτές προτάσεις βρίσκονται σε αντίφαση, ιδιαίτερα αν προσθέσει κανείς το κρίσιμο "και για τον αναγνώστη", αφού ποτέ δεν διαφώνησα ότι γράφουμε πρώτα για εμάς τους ίδιους.

 

2) Κατά τη γνώμη μου συγγραφείς τύπου Ντικ που παραληρούν δημόσια, πολύ απλά γράφουν (εκτός εννοείται για τον εαυτό τους) και για τους αναγνώστες που μπορούν ή θέλουν να εκτιμήσουν αναγνωστικά το παραλήρημά τους. Γούστο τους και καπέλο τους φυσικά, να επιλέγουν τον τρόπο που θα εκφραστούν, αλλά αν δεν είχαν κάποιους αναγνώστες στον νου τους δεν θα το δημοσίευαν ποτέ.

 

3) Εννοείται ότι συμφωνώ. Αλλά διευκρινίζω ότι ποτέ δεν εξίσωσα το "γράφω και για τον αναγνώστη" με το "πρέπει ο αναγνώστης να τα καταλαβαίνει απόλυτα το νόημα και την πλοκή". Θα έλεγα όμως πιο γενικά ότι:

"γράφω και για τον αναγνώστη" = "πρέπει να κάνει κλικ σε κάποιους αναγνώστες με τον τρόπο που (πάνω-κάτω, μην κολλήσουμε εδώ) έχω φανταστεί ότι θα κάνει"

 

4) Φυσικά. Όμως το "γράφω και για τον αναγνώστη" σε καμία περίπτωση δεν μας περιορίζει ούτε χρόνικα ούτε τοπικά. Μπορεί να μην γνωρίσω ποτέ τους αναγνώστες για τους οποίους έγραψα και μετα θάνατον να γίνω ο κορυφαίος συγγραφέας της Γης. Αυτό δεν σημαίνει ότι όταν δημοσιοποιούσα τα έργα μου δεν είχα κάποιους αναγνώστες στο νου μου.

 

Γενικά, θεωρώ την έξοδο του έργου μας από το συρτάρι/PC μας ως έμπρακτη απόδειξη του ότι ενδιαφερόμαστε να ασχοληθεί μαζί του και να αγγιχτεί από αυτό τουλάχιστον ένας άνθρωπος έξω από εμάς. Αλλιώς θα το κρατάγαμε αποκλειστικά για τον εαυτό μας.

 

Πιθανή εξαίρεση: όταν τη στιγμή της δημιουργίας πιστεύουμε ότι δεν θα το δείξουμε ποτέ σε κανέναν και αλλάζουμε γνώμη αργότερα. Εκτός του ότι νομίζω ότι συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια, δεν αλλάζει και την ουσία της υπόθεσης: Τελικά ενδιαφερόμαστε για την επίδρασή του στον τρίτο. Είναι σαν να το είχαμε γράψει και γι αυτόν.

 

[Η απόλυτη εξαίρεση: Γράφω αποκλειστικά για μένα χωρίς καμία πρόθεση δημοσιοποιήσης αλλά (κατά προτίμηση μετά θάνατον ή τουλάχιστον χωρίς να το μάθω ποτέ) κάποιος άλλος ανακαλύπτει το έργο μου και το δημοσιοποιεί. Νομίζω όμως ότι δεν είναι αυτό το θέμα μας.]

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.