Jump to content


:construction: To FACEBOOK LOGIN είναι προσωρινά εκτός λειτουργίας για τεχνικούς λόγους. Χρησιμοποιείστε το Sign In κάνοντας νέα εγγραφή και το σύστημα βρίσκοντας το ίδιο email θα σας εισάγει. Όποιος έχει θέμα ας στείλει μήνυμα στη σελίδα του Facebook να τον βοηθήσουμε. Συγνώμη για την αναστάτωση.


Photo
- - - - -

Fantasy... Η μάστιγα των διηγημάτων;


  • Please log in to reply
80 replies to this topic

#1 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 20:19

[Το παρακάτω γράφτηκε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Είναι όμως θέμα. Σας το δίνω με αγάπη προς εσάς, τους φίλους μου, μαζί με την εκτίμηση μου προς το ταλέντο και τα όνειρα σας.]

Είναι μήπως ένα κακό που πλήττει μόνο αυτό το φόρουμ; Υπάρχει δηλαδή διήγημα στο fantasy; Μπορεί μια ιστορία να ξεκινήσει με το που μπαίνει ένας ταξιδιώτης σε ένα ξέφωτο και τελειώνει όταν ο ταξιδιώτης βγει από αυτό; Νομίζω πως ναι. Έχω γράψει διηγήματα fantasy. Και η Ευθυμία Δεσποτάκη γράφει διηγήματα fantasy. Τότε ποιο είναι το πρόβλημα.

Είχα ένα πρόβλημα, που όμως στην αρχή δεν το είχα συνδέσει με το fantasy.

Ανακοινωνόταν ένας διαγωνισμός. Δεν είχε σημασία πόσο διάστημα δινόταν στους συγγραφείς για να τελειώσουν το κομμάτι τους. Μια εβδομάδα, δέκα μέρες, ένας μήνας; Οι περισσότεροι θα ξεκινούσαν να γράφουν την τελευταία στιγμή, σαν έλληνες, όπως θα έλεγε ο ξέρετε ποιος.

Και θα είχαμε κάποιες συνδρομές, διηγήματα όμορφα αλλά ανολοκλήρωτα, με πολλές ατέλειες και κενά γραφής. Και ο συγγραφέας θα είχε την εξήγηση του. Το διήγημα του ήταν μέρος, εισαγωγή ή κεφάλαιο, ενός άλλου, μεγαλύτερου έπους δέκα τούβλινων βιβλίων! (Κάθε fantasy που σέβεται το εαυτό του πρέπει τουλάχιστο να έχει κάποιες τριλογίες και μία κοσμογονία τούβλινων διαστάσεων.) Σαν αποτέλεσμα, βαριόμουν μέχρι αηδίας να διαβάζω κριτικές που άοπλες πλέον από το grand άλλοθι εκθείαζαν το αποτέλεσμα με την κατανόηση πως είναι τμήμα μεγαλύτερης εξιστόρησης «που ευχόμαστε να δούμε ολοκληρωμένη σύντομα.» Χου-χου-χου! Ναι, μόνο μη κρατάτε την αναπνοή σας στην αναμονή, θα σκάσετε.

Και ξαφνικά μου ήρθε. Είναι… είναι οι φαντασάδες του φόρουμ! Αυτοί!

Γιατί όχι, πείτε μου, έχετε δει την επιστημονική φαντασία (την βασίλισσα ΚΑΙ των διηγημάτων) να μιξοκλαίγεται την συγχώρεση σας για αυτό που θα διαβάσετε επειδή είναι «κομμάτι από τούβλα;!»

Το fantasy δεν φταίει σε τίποτα. Θα σας δώσω τόσο. Οι Μούρκοκ και οι Πράτσετ στο κεφάλι σας φταίει.

Edited by DinoHajiyorgi, 27 Μάρτιος 2009 - 20:33.

“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#2 Παρατηρητής

Παρατηρητής

    Winter Bard - Christmas Wanderer

  • Members
  • 1.465 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 20:26

Ε; :huh:
http://talesofabrokenswordblospot.com - Ιστορίες ενός Σπασμένου Ξίφους
http://noela-world.blogspot.com - Το Τραγούδι του Χρόνου

You’re chasing twilight and you know, You will be on your own
Blind Guardian - Sacred

#3 noxious

noxious
  • Members
  • 25 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 20:59

(Κάθε fantasy που σέβεται το εαυτό του πρέπει τουλάχιστο να έχει κάποιες τριλογίες και μία κοσμογονία τούβλινων διαστάσεων.)


Αν και δεν είμαι φαν της φάνταζυ και ίσως απο τους αναρμόδιους να συμφωνήσουν μαζί σου, δεν θα μπορούσα παρα να παραδεχτώ πως έχω σκεφτεί ακριβώς το ίδιο πράγμα πολλές φορές.
Το πρόβλημα της φάνταζυ για μένα είναι πως αναλώνεται διαρκώς στη δημιουργία λεπτομερών κόσμων,
λίγο μάταιο μάλλον μιας και πχ όλες οι φυλές των ορκς, ξωτικών κτλ έχουν εφευρεθεί πια, και πάει λέγοντας.
Ίσως θα ήταν καιρός απο την λεπτομερή (και βαρετή) δημιουργία κόσμων με πυργάκια απο τούβλινα-βιβλία, να μετατοπιστεί η θεματολογία
αυτούς τους είδους σε άλλες ατραπούς, πιο φιλοσοφικές ή χμ.. δεν ξέρω κι εγώ τι.

Πάντα θεωρούσα την φάνταζυ λίγο περιοριστική, και βρήκα αφορμή σ'αυτό το θρεντ να αμολήσω την αποψούλα μου.
<font size="3"><a href='http://usualstories.blogspot.com' class='bbc_url' title='External link' rel='nofollow external'>Συνηθισμένες Ιστορίες</a></font><br /><br /><a href='http://usualstories.blogspot.com/' class='bbc_url' title='External link' rel='nofollow external'><br /></a>

#4 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 21:38

Το πρόβλημα της φάνταζυ για μένα είναι πως αναλώνεται διαρκώς στη δημιουργία λεπτομερών κόσμων,


Άρα τι; Το διήγημα είναι πολύ μικρό για να χωρέσει το fantasy; (Αυτό είναι το θέμα του τόπικ).

Τι περίεργο, όταν η επιστημονική φαντασία απλώνεται σε τόσα σύμπαντα, διαστάσεις και ιδέες, ενώ το fantasy παραλλάσεται στο ίδιο σκηνικό.
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#5 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 21:41

Κοίτα Ντίνο, και η ΕΦ μπορεί άνετα να πάθει το ίδιο πράγμα. Απλά είναι πάντα εύκολο να μπεις στο mode: Ο κόσμος μας αν... (πρόσθεσε επιστημονική εξήγηση) και έτοιμο το διήγημα. Αν κάτσεις να κάνεις σοβαρή κοσμοπλασία πάλι μένουν ανολοκλήρωτα κενά (δες πχ τις Μυθαστρίες του Dain...)
Βασιλίας της σύντομης ιστορίας είναι ο τρόμος, που στηρίζεται ξεκάθαρα στο twist της πραγματικότητας που είναι γύρω μας, τα υπόλοιπα είναι speculative fiction και, όσο πιο πολύ speculation βάζεις, τόσο πιο πολύ οι 3000 λέξεις δε σου φτάνουν να μην σου φτάνει ο χώρος να το αναπτύξεις.
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#6 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.276 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 21:42

Φοβάμαι ότι θα διαφωνίσω και με τους δυο σας.

Καταρχήν η ίδια η έννοια του φάνταζυ -του κλασσικού φάντασυ- είναι εκείνη που θέλει να δημιουργήσεις έναν κόσμο εξαρχής και πάνω σε αυτόν να δουλέψεις. Αυτό ή θα σε κάνει να γράψεις μεγάλες ιστορίες ή θα σε κάνει να το ρίξεις στο ινφο-μπάμπλ. Πού είναι ο περιορισμός; Εφόσον κανενός είδους πραγματικότητα δε σε δένει, δε σε υποχρεώνει να προσαρμοστείς σε κάτι πραγματικό, που το έχει καθορίσει Άλλος (το Α επίτηδες κεφαλαίο), είσαι εντελώς και τελειωτικά ελεύθερος να κάνεις ό,τι θέλεις. Να γκρεμίσεις τη θάλασσα από έναν γκρεμό στο αχανές διάστημα. Να κάνεις να φυτρώσουν σιδερένια λουλούδια που τ' αγκάθια τους στάζουν αίμα. Να σπρώξεις όλη την ύπαρξη και την κοσμογονία σε ένα πετραδάκι.

Δε θεωρώ ότι όλα έχουν ήδη εφευρεθεί. Φάντασυ δεν είναι μόνο τα όρκς και τα ξωτικά κι όποιος το πιστεύει δεν έχει παρά να διαβάσει λίγο φάντασυ για να το καταλάβει.

Έπειτα το φάντασυ δεν ευθύνεται για τους συγγραφείς που το υπηρετούν! Αν οι 40 στους 45 φαντασάδες έχουν τη δυνατότητα να σκέφτονται και να γράφουν μεγάλα κείμενα -σε μεγάλες διαστάσεις- τότε τι φταίει το φάντασυ σε αυτό;

Αλλά νομίζω ότι η ερώτηση που πρέπει να απαντήσω εγω σαν Ευθυμία για να τα έχω καλά με τον εαυτό μου είναι η εξής: Υπάρχει διήγημα στο φάντασυ; Και η απάντηση είναι ότι να δεν υπάρχει διήγημα στο φάντασυ, τότε πού υπάρχει; Το φάντασυ ξεκίνησε από το παραμύθι που είναι από μόνο του μικρό, κι εκεί ξαναγυρνάει τακτικά. Είναι σαν κάποιον τριαντάρη, που μένεις μόνος, αλλά κάθε Κυριακή επισκέτεται τους γονείς του. Είναι δυνατόν να μη φάει μαζί τους; Είναι δυνατόν το φάντασυ να ξεχάσει τις ρίζες του;

Αν υπάρχει φάντασυ διήγημα. 77 βιβλιαράκια* με συλλογές διηγημάτων από την Ωρόρα, είναι γεμάτα με διηγήματα. Τούβλα ολόκληρα από ανθολογίες βγάινουν κάθε χρόνο. Φυσικά όχι στην Ελλάδα κι όχι από Έλληνες! Όσοι στην Ελλάδα έγραφαν φανταστικό διήγημα τα προηγούμενα χρόνια -πριν τις Συμπαντικές Διαδρομές και τα Φανταστικά Χρονικά- δεν είχαν τρόπο να το δείξουν, ούτε να το εξασκήσουν. Όλοι τους έλεγαν "μα γιατί δε γράφεις κάτι ΜΕΓΑΛΟ; Ο Αρχοντας είναι της μόδας, γράψε κάτι σαν τον Άρχοντα..." Ενώ οι συγγραφείς της εφ έχουν ένα μικρό φωτάκι να τους κρατά δεμένους με το διήγημα, είχαν το 9 της Ελευθεροτυπίας και τα Φανταστικά Χρονικά, το Νόβα, την Ανδρομέδα και το ΕΦ ΖΙΝ. Το δικό τους ζόρι ήταν να γράφουν μικρά κομμάτια, για να μπορέσουν να βρουν δίοδο ως εκεί.

Κι ύστερα, με συγχωρείς Ντίνο, αλλά ο Πράτσετ έχει γράψει 32 νουβέλες αυτοτελείς σε έναν κόσμο, αλλά νομίζω ότι εκείνη η σειρά βιβλίων με το μεγαλύτερο αριθμό πρέπει να είναι το Σταρ Τρεκ. Διορθώστε με, πιθανόν είμαι σίγουρα λάθος, αλλά τις υπολογίζω πάνω από 100. Και κάποιες είναι τριλογίες. Όπως και το Star Wars. Εχει κι η εφ τις πολυ-λογίες της. Νταν Σίμμονς; Πόσο μεγάλη είναι η τριλογία του Υπερίωνα; Ντιούν; Πόσα βιβλία; Το Well of Souls; Ο Χαινιανός κύκλος της Λε Γκεν; Ο Ντάγκλας Άνταμς; Ο Χάρρυ Χάρισσον και ο Stainless Steel Rat ή το West of Eden;

Και κάτι τελευταίο. Έχω διαβάσει πολύ φάντασυ και λιγοτερη εφ. Αλλά ποτέ δε βγήκα να κατηγορήσω την εφ για το γεγονός αυτό. Δε μου κάνει, δε μου πάει, δεν της γκρινιάζω, γιατί δεν την ξέρω και τόσο καλά. Και ειλικρινά θα ήθελα με τον ίδιο τρόπο να συμπεριφέρονται και οι εφάδες στο φάντασυ. Όπως δεν τους πληγώνω, να μη με πληγώνουν, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙ.

Αυτά και συγνώμη για το μέγεθος και την ένταση του λόγου μου.

Εντιτ για το αστεράκι

*φυσικά δεν είναι όλα φάντασυ. Αλλά υπάρχει μια ισορροπία, φ/εφ/τρόμος=1/1/1.

Edited by Naroualis, 27 Μάρτιος 2009 - 21:45.


#7 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 21:59

Σε ευχαριστώ πολύ Ευθυμία. Χάρηκα που μου απάντησες και που με διόρθωσες. Είχα ανάγκη της άποψης σου.

Σε διαγωνισμούς του φόρουμ όμως, από εδώ και στο εξείς (καμία σχέση με τον τελευταίο) αν αντί για διήγημα κάποιος συμμετάσχει με κεφάλαιο μεγαλύτερου πονήματος, θα το κάνω έντονο θέμα. Αυτό το άλλοθι σταματάει για μένα. (Ενοείται πως αν σαν αποτέλεσμα ξεγελάει σαν ολοκληρωμένο διήγημα και με αφήνει ικανοποιημένο -χωρίς να με νοιάζει από που βγήκε- τότε πάω πάσο.)

Και μίστερ Nihilio, ποιο ήταν το πρόβλημα της "Μαύρης Όπερας"; "Όμορφη ατμόσφαιρα" και "καταπληκτικές περιγραφές" -thank you very much- όπου όμως δεν πιάναμε κάποια πράγματα... ε, τι να κάνουμε, ανήκε σε κάτι μεγαλύτερο που δουλεύεις - νομίζω;

Edited by DinoHajiyorgi, 27 Μάρτιος 2009 - 22:02.

“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#8 mman

mman

    AA

  • Members
  • 2.857 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης
  • Currently reading:πολλά

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:16

ΟΚ, λετς κουλ ιτ ε μπιτ φοκς.
Δεν νομίζω ότι εδώ τίθεται θέμα φ-vs-εφ. Θα ήταν τουλάχιστον χαζό εκ μέρους και των μεν και των δε να θέσουμε τέτοιο θέμα. Δηλαδή έλεος, πιστεύω ότι το τι του αρέσει να διαβάζει και να γράφει του καθενός είναι καθαρά θέμα γούστου. Νομίζω ότι ο Ντίνος (και ας με διορθώσει αν δεν τον ερμηνεύω καλά) απλώς έχει πέσει πάνω σε περιπτώσεις συγγραφεών που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να περιοριστούν στην μικρή έκταση του διηγήματος. (Και σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω ότι δεν έχω διαβάσει παρά μόνο ένα από τα διηγήματα του διαγωνισμού φάνταζυ που τρέχει.)
Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:
Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.
Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.
Υπάρχουν εξαιρέσεις; Φυσικά. Διηγήματα που λειτουργούν σπονδυλωτά ή ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο (τα ρομπότ του Ασίμωβ, ο μύθος Κθούλου του Λάβκραφτ). Εκεί ο συγγραφέας ξεκινάει με κάτι δεδομένα γνωστό πριν από το διήγημα (π.χ. οι τρεις νόμοι της ρομποτικής). Όμως αυτή η εξαίρεση δεν μπορεί να ισχύει σε έναν διαγωνισμό όπου συμμετέχει κανείς με ένα μόνο διήγημα.

Τέλος, όσον αφορά τη θεματολογία, προτιμώ σαφώς τα character-oriented έργα από αυτά που επικεντρώνονται στην κοσμοπλασία. Έργα όπως το Dune, που δίνουν τρομακτικό βάρος στην αληθοφάνεια του κόσμου τους εις βάρος (ειδικά προς το τέλος) του ίδιου του παραμυθιού τους, νομίζω ότι έχουν χάσει το σημείο ισορροπίας.

Edited by mman, 27 Μάρτιος 2009 - 22:24.

Εκτός του σκύλου, το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου είναι πολύ σκοτεινά για να διαβάσει κανείς.
Groucho Marx

#9 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:24

ΟΚ, λετς κουλ ιτ ε μπιτ φοκς.
Νομίζω ότι ο Ντίνος (και ας με διορθώσει αν δεν τον ερμηνεύω καλά) απλώς έχει πέσει πάνω σε περιπτώσεις συγγραφεών που είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να περιοριστούν στην μικρή έκταση του διηγήματος. (Και σπεύδω αμέσως να διευκρινίσω ότι δεν έχω διαβάσει παρά μόνο ένα από τα διηγήματα του διαγωνισμού φάνταζυ που τρέχει.)


:fishing1:

Ο διαγωνισμός που τρέχει δεν ήταν η αιτία όσων έγραψα.
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#10 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:25

Και μίστερ Nihilio, ποιο ήταν το πρόβλημα της "Μαύρης Όπερας"; "Όμορφη ατμόσφαιρα" και "καταπληκτικές περιγραφές" -thank you very much- όπου όμως δεν πιάναμε κάποια πράγματα... ε, τι να κάνουμε, ανήκε σε κάτι μεγαλύτερο που δουλεύεις - νομίζω;

Ανήκει σε κόσμο που δουλεύω σε κάτι μεγαλύτερο. Όπως... μυριάδες ιστορίες που έχω γράψει. Ανάμεσά τους πχ και το Lady of Ravens, που είχε κερδίσει και διαγωνισμό ;) Το ιερό της γνώσης πάλι πάει για να μπει αυτούσιο σε μελλοντικό μυθιστόρημα. Και το Ένα κομμάτι από το Μαύρο στηρίζεται σε recurring χαρακτήρα. Μόνο η ιστορία μου στον επετειακό ήταν αυτοτελής και είδες πόσο καλά πήγε... :p
H Μαύρη Όπερα btw ίσως βρει την άκρη της για βιβλίο κάποτε, αλλά ως έχει, χωρίς να προστίθεται ούτε λέξη παραπάνω (καλά, οι τυχών διορθώσεις δε μετράνε). Και αρχικά τελείωνε με ένα τεράστιο infodump που εξηγούσε όλα όσα δεν πιάνατε, ε, ήταν όμως τόσο αντικλιματικό που έσπασε σε hints μέσα σε όλο το κείμενο.

Edited by Nihilio, 27 Μάρτιος 2009 - 22:26.

Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#11 mman

mman

    AA

  • Members
  • 2.857 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης
  • Currently reading:πολλά

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:26

:fishing1:

Ο διαγωνισμός που τρέχει δεν ήταν η αιτία όσων έγραψα.

ΟΚ, προφανώς κατάλαβα λάθος αλλά αυτό δεν αλλάζει την ουσία του post μου.
Εκτός του σκύλου, το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου είναι πολύ σκοτεινά για να διαβάσει κανείς.
Groucho Marx

#12 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:30

Βασιλίας της σύντομης ιστορίας είναι ο τρόμος.


Κι όλα τα ανωτέρω που δουλεύεις ανήκουν ή όχι στον τρόμο; Αν ο τρόμος είναι ο βασιλιάς της σύντομης ιστορίας...μόνο στο επετειακό κατάφερες να το αποδείξεις; :whistling:
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#13 Naroualis

Naroualis

    Πατώντας σε στέρεα γη

  • Moderators
  • 6.276 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Ευθυμία

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:32

Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:
Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.
Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.


Συμφωνώ και επαυξάνω. Όμως -κι εγώ έχω διαβάσει μόλις τέσσερα από τα 14 του διαγωνισμού- το σύνηθες σχόλιο είναι "το βλέπω σαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου και γράψε το". Και -το ξαναγράφω με bold- το σχόλιο είναι αυτό. Αν εγώ σαν Ευθυμία έγραψα το διήγημά μου με τρόπο αδύναμο κι αντί να γράψω το ΤΕΛΟΣ, σε αφήνω να φαντάζεσαι ότι μπορείς να
βρεις κι άλλα κομμάτια της ιστορίας μου μέσα στο μυαλό μου, σημαίνει ότι απέτυχα τον στόχο μου.

Κοντολογής, προσωπικά μετατοπίζω το θέμα της επέκτασης του κάθε διηγήματος στον αναγνώστη. Ο αναγνώστης θέλει να διαβάσει κάτι μεγαλύτερο και κάτι μεγαλύτερο ονειρεύεται, πατώντας πάνω στη δική μου αδυναμία να γράψω το ΤΕΛΟΣ με πιο σταθερό χέρι.

Και κάτι, μιας και μάλλον ξέφυγα στο προηγούμενο πόστ από αυτό που αρχικά έπρεπε να πω. Ανακάτεψα την εφ πιο πάνω, γιατί ας μην κρυβόμαστε, το αρχικό πόστ μίλησε για το φάντασυ σε αντιδιαστολή με

Γιατί όχι, πείτε μου, έχετε δει την επιστημονική φαντασία (την βασίλισσα ΚΑΙ των διηγημάτων) να μιξοκλαίγεται την συγχώρεση σας για αυτό που θα διαβάσετε επειδή είναι «κομμάτι από τούβλα;!»


Είναι λογικό, να την παρει πρώτη η μπάλα, κι ας μην έφταιγε σε κάτι.

#14 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:41

το σύνηθες σχόλιο είναι "το βλέπω σαν κομμάτι ενός μεγαλύτερου έργου και γράψε το". Και -το ξαναγράφω με bold- το σχόλιο είναι αυτό. Αν εγώ σαν Ευθυμία έγραψα το διήγημά μου με τρόπο αδύναμο κι αντί να γράψω το ΤΕΛΟΣ, σε αφήνω να φαντάζεσαι ότι μπορείς να
βρεις κι άλλα κομμάτια της ιστορίας μου μέσα στο μυαλό μου, σημαίνει ότι απέτυχα τον στόχο μου.


Να σε φιλήσω τώρα; Δεν ήθελα να πω τίποτα γιατί έτρεχε ο διαγωνισμός και η ψηφοφορία - σε ευχαριστώ όμως που το έκανες για μένα.

Προς τιμή των συγγραφέων, κανένας δεν επικαλέστηκε το "άλλοθι" αυτή τη φορά. Επιβεβαιώνονται όμως όλα όσα έγραψα, δηλαδή η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε οι αναγνώστες να προσφέρουν από μόνοι τους το άλλοθι στον συγγραφέα. Χτίστηκε αυτό σε πάρε-δώσε πολλών διαγωνισμών. Αυτό ακριβώς ήθελα να πω.
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#15 Nihilio

Nihilio

    Τιποτένιος

  • Global Moderators
  • 11.547 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 22:41

Κι όλα τα ανωτέρω που δουλεύεις ανήκουν ή όχι στον τρόμο; Αν ο τρόμος είναι ο βασιλιάς της σύντομης ιστορίας...μόνο στο επετειακό κατάφερες να το αποδείξεις; :whistling:

Όχι.
Το Lady of Ravens ήταν horror προέκταση Fantasy κόσμου. Το ιερό το ίδιο. Τρόμου είναι το Κομμάτι από το Μαύρο.
Και ο επετειακός ήταν ΕΦ (και θέλει ξαναγράψιμο με επέκταση)
Posted Image

- Civilised men are more discourteous than savages because they know they can be impolite without having their skulls split, as a general thing.

R.E. Howard - The Tower of the Elephant

#16 tetartos

tetartos

    In transformation

  • Members
  • 2.259 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Γιώργος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 23:07

Θα συμφωνήσω κι εγώ με τον mman.
Και θα συμπληρώσω ότι ακόμα και στις ιστορίες με τα ρομπότ ο Asimov επαναλάμβανε τους τρεις νόμους της ρομποτικής, ακριβώς για να τις κάνει αυτοτελείς.

Σέβομαι τα μέλη που ποστάρουν μια ιστορία τους και προσθέτουν "είναι μέρος μιας μεγαλύτερης". Αλλά στους διαγωνισμούς ό,τι είναι ημιτελές, είναι ημιτελές (ακόμα κι αν προέρχεται από έναν γνωστό κόσμο π.χ. του Παρατηρητή ή της Nienor).

#17 I robot

I robot
  • Members
  • 248 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Σταυρος

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 23:34

Το θέμα για μένα σαν αναγνώστη είναι το εξής:
Όταν μία/ένας συγγραφέας αποφασίζει να βάλει τη λέξη "Τέλος", οφείλει μέχρι εκεί να έχει ένα ολοκληρωμένο έργο, είτε αυτό γίνεται στις 3.000 είτε στις 300.000 λέξεις.
Όταν μία/ένας συγγραφέας αυτοπεριορίζεται (είτε εθελοντικά, είτε στα πλαίσια ενός διαγωνισμού, δεν μας ενδιαφέρει) στη φόρμα του διηγήματος, δεν έχει δικαίωμα να επικαλεστεί τίποτα πέρα από τις μετρημένες λέξεις του έργου του.
Υπάρχουν εξαιρέσεις; Φυσικά. Διηγήματα που λειτουργούν σπονδυλωτά ή ανήκουν σε έναν κοινό κόσμο (τα ρομπότ του Ασίμωβ, ο μύθος Κθούλου του Λάβκραφτ). Εκεί ο συγγραφέας ξεκινάει με κάτι δεδομένα γνωστό πριν από το διήγημα (π.χ. οι τρεις νόμοι της ρομποτικής). Όμως αυτή η εξαίρεση δεν μπορεί να ισχύει σε έναν διαγωνισμό όπου συμμετέχει κανείς με ένα μόνο διήγημα.


Σε ποιόν οφείλει ο συγγραφέας ακριβώς; Στον αναγνώστη, σίγουρα όχι. Καταλαβαίνω πως το λες αλλα πιστεύω πως ο συγγραφέας οφείλει να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι. Αυτη ειναι η δουλεια του και για αυτό θα κριθεί άλλωστε, πράγμα που δε θα συμβεί στον αναγνώστη:) . Θέλει να είναι η σύντομη ιστορία του "μέρος ενός μεγαλύτερου μπλα μπλα μπλα"; Με γεια του, με χαρά του. Εγω σαν αναγνωστης θα πω στην χειροτερη "ρε τον μπαγάσα τι μας λέει" αλλά το πιο πιθανό είναι πως, προσωπικά δε θα μπω καν στον κόπο να διαβάσω κάτι τέτοιο ανεξαρτήτως genre όχι γιατι θεωρώ πως με κοροιδεύει ο συγγραφέας, ή πως δεν ξέρει που να βάλει την λέξη τέλος κτλ αλλα γιατί απλά δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο και προσπαθώ να επενδύω ο,τι έχω σε "μετοχές υψηλων αποδόσεων" (γι' αυτό και δε διαβάζω φανταζυ :Ρ κακία το ξέρω). Οσο για το παράδειγμα του Ασιμοφ, τα διηγηματα του μπορει να ειχαν κοινους χαρακτηρες, τον νομο της ρομποτικής κτλ αλλα ουτε "απόσπασμα" τις λες ουτε "επισοδεια" απο κάτι μεγαλύτερο. Νομίζω πως ήταν τόσο ολοκλήρωμένες απο μόνες τους, ωστε να δημιουργούν σα συνολο έναν "κόσμο" παρά να είναι τα προιόντα του.

#18 mman

mman

    AA

  • Members
  • 2.857 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Μιχάλης
  • Currently reading:πολλά

Posted 27 Μάρτιος 2009 - 23:55

Σε ποιόν οφείλει ο συγγραφέας ακριβώς; Στον αναγνώστη, σίγουρα όχι. Καταλαβαίνω πως το λες αλλα πιστεύω πως ο συγγραφέας οφείλει να κάνει ότι του κατέβει στο κεφάλι.

Ωπ! Για μισό!
Φυσικά και οφείλει στον αναγνώστη! Κάποιος κύριος ονόματι George Bernanrd Shaw είχε πει: "Αν μου δείξετε έναν συγγραφέα που να γράφει μόνο για τον εαυτό του, εγώ θα σπάσω αμέσως την πένα μου".
Αν ο κύριος Shaw έχει άδικο (που δεν το νομίζω, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα του παρόντος τοπικίου), αν δηλαδή υπάρχει κάποιος που γράφει αποκλειστικά και μόνο για το συρτάρι του, τότε ναι, αυτός ο συγγραφέας κατ' εξαίρεση μπορεί να γράψει ό,τι του κατέβει στο κεφάλι γιατί υποτίθεται ότι τα υπόλοιπα που δεν βγαίνουν στο χαρτί τα έχει ακριβώς εκεί: στο κεφάλι του. (Ακόμα κι αυτός στην πραγματικότητα πρέπει να γράψει σεβόμενος τον μελλοντικό του εαυτό που δεν θα θυμάται πάντα τι ακριβώς πρέπει να έχει στο κεφάλι του για να συμπληρώνει ένα ελλειπές έργο, αλλά τέλος πάντων φαντάζομαι ότι μπορούμε να το παραλείψουμε αυτό.)
Όμως όλοι εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε να γράψουμε και για τον αναγνώστη, είτε αυτός είναι ο ένας και μοναδικός φίλος που θα μπει στον κόπο να βγάλει τα μάτια του πάνω από τον κόπο μας, είτε είναι τα εκατομμύρια που θα μας κάνουν πλούσιους και διάσημους.
Αν δεν το κάνουμε, απλώς παραληρούμε δημοσίως. Δικαίωμά μας φυσικά, απλώς το παραλήρημα δεν θα βγάζει νόημα.
My point of view.

(Υ.Γ. Είμαστε ήδη off-topic?)
Εκτός του σκύλου, το βιβλίο είναι ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου. Εντός του σκύλου είναι πολύ σκοτεινά για να διαβάσει κανείς.
Groucho Marx

#19 DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

    Επόπτης Παλιρροιών

  • Members
  • 8.623 posts
  • Gender:Male
  • Όνομα:Ντίνος

Posted 28 Μάρτιος 2009 - 00:13

(Υ.Γ. Είμαστε ήδη off-topic?)


:eat: Παρακαλώ, συνεχίστε...
“The great tragedy of my life is that in my search for the Holy Grail everyone calls True Love, I see myself as Zorro, a romantic and mysterious highwayman - and the women I desire see me as Porky Pig.” (Harlan Ellison – Grail)

#20 Sonya

Sonya

    Inquisitor Travelyan

  • Members
  • 3.344 posts
  • Gender:Female
  • Όνομα:Χριστίνα
  • Currently reading:Όλες οι Γεύσεις του Φωτός της Βάσως Χρήστου

Posted 28 Μάρτιος 2009 - 00:15

Μισό, ο κάφρος μέσα μου ακονίζει το μολύβι του (χριτς χριτς).

Για μισό: όταν ένας περιγράφει ένα πολύ όμορφο υπνοδωμάτιο, δεν έχω εγώ το δικαίωμα να φαντασιώνομαι ρωμαϊκά όργια στο σαλόνι του ίδιου σπιτιού; Γιατί έχει αποτύχει, δηλαδή; Ίσα ίσα, που έχει επιτύχει όχι μόνο να περιγράψει έναν περιορισμένο χώρο πάρα πολύ καλά, αλλά να μου δώσει και τροφή να πλάσω με την φαντασία μου και το υπόλοιπο. Και, γιατί όχι, να θέλω να δω το υπόλοιπο κι απ' την δική του φαντασία. Σαφώς και δεν ισχυρίζομαι ότι αυτό ισχύει παντού και παντα. Αν θέλω να είμαι ειλικρινής με τον εαυτό μου, στην πλειοψηφία ΔΕΝ ισχύει. Όμως, και πάλι, δεν θα το έλεγα 'άλλοθι' όταν έρχεται απ' την πλευρά του αναγνώστη. Θα το έλεγα παρότρυνση προς τον συγγραφέα να αξιοποιήσει καλύτερα μια καλή ιδέα που περιορίζεται απ' τους νόμους των 3.000 λέξεων ενός διαγωνισμού.

Αυτά. Ο κάφρος πάει για νάνι, δουλεύουμε το πρωί...

Literature is a textually transmitted disease , normally contracted in childhood.





0 user(s) are reading this topic

0 members, 0 guests, 0 anonymous users