Jump to content
  • Announcements

    • RObiN-HoOD

      Αναβάθμιση συστήματος 1-10-2017   09/30/2017

      Έγινε αναβάθμιση του συστήματος. Λόγω αυτού χάθηκαν ελάχιστα βραδινά μηνύματα αλλά όχι οι ιστορίες. Κατά τα γνωστά αν δείτε τίποτα περίεργο αναφέρετε το εδώ να το δούμε. Ευχαριστώ.
Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

Fantasy... Η μάστιγα των διηγημάτων;

Recommended Posts

Παρατηρητής
Αλλά στους διαγωνισμούς ό,τι είναι ημιτελές, είναι ημιτελές (ακόμα κι αν προέρχεται από έναν γνωστό κόσμο π.χ. του Παρατηρητή ή της Nienor).

 

 

Συγνώμη, γιατί οι ιστορίες του Φλογομάτη δεν θεωρούνται ολοκληρωμένες; Δεν έχει κάθε ιστορία-περιπέτεια αρχή και τέλος; Δηλαδή κάθε νέο μου διήγημα πρέπει να είναι από διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικούς πάντα ήρωες; Επεισοδάκια είναι, δεν είναι αποσπάσματα από κάποια μεγαλύτερη ιστορία.

Όσο για το διήγημα ο Γερο-Τροτ και ο Θάνατος (που έλαβε μέρος σε διαγωνσιμό), δεν αντιλέγω, είναι ημιτελές. Οι ιστορίες με τον Φλογ, όμως όχι.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman
Σε ποιόν οφείλει ο συγγραφέας ακριβώς; Στον αναγνώστη, σίγουρα όχι. [...]

Α, ναι. Και κάτι off-topic ακόμα που ξέχασα: Υπάρχει πάντα ένας αναγνώστης πολύ διαφορετικός από τους άλλους: Ο ίδιος ο συγγραφέας. Προσωπικά, θέλω να βλέπω τα έργα μου χρόνια μετά, όταν πραγματικά έχω ξεχάσει το αρχικό ερέθισμα της έμπνευσης, όταν δεν θυμάμαι τίποτα από κείνη την θύελλα στο κεφάλι μου, και να μπορώ να λέω στον καθρέφτη: "Ρε συ, κοίτα, αυτό μου κάνει κλικ ακόμα!" Με άλλα λόγια υπάρχει πάντα ένας αναγνώστης για τον οποίο γράφω: Εγώ.

[Όταν γράφουμε έτσι, συνήθως γράφουμε ικανοποιητικά και για τους τρίτους αναγνώστες προς τους οποίους απευθυνόμαστε, αλλά αυτό είναι ένα άσχετο, ευχάριστο παρεπόμενο.]

Edited by mman

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Εγώ δεν έχω καταλάβει σε τι ενόχλησαν οι φαντασάδες του φόρουμ και σου έδωσαν την αφορμή να ανοίξεις αυτό το τόπικ. Μήπως υπάρχει κάποιος να μας πει πώς θα γράφουμε και πώς θα το παρουσιάζουμε;

 

Γιώργο, δεν ξέρω γιατί πιάστηκες από άλλ’αντ’άλλων, και έχασες τελείως αυτό που εννοούσα, αυτό που με ενοχλεί.

 

Ο καθένας ας γράφει ό,τι θέλει και όπως θέλει. Είτε γράφεις φάντασυ, είτε ε.φ. αν γουστάρεις να γράψεις έπη, τριλογίες, τούβλα από βιβλία, με γεια σου με χαρά σου. Επαναλαμβάνω: Γράψτε όπως και ό,τι θέλετε!

 

Λέω: Όταν καλείστε να γράψετε διήγημα, σε διαγωνισμό διηγήματος…αυτό μπορείτε να το κάνετε; Οι ιστορίες με τον Θούλη και τον Φλογομάτη που μας έδωσες είναι μια χαρά ολοκληρωμένα διηγήματα. Δεν έχει σημασία πως υπάρχει ολόκληρη σειρά από περιπέτειες με τους ίδιους ήρωες, που ανήκουν σε έναν μεγαλύτερο κόσμο. Το κάθε τους διήγημα έχει αρχή-μέση-τέλος. Μπορώ δηλαδή να διαβάσω τις ανεξάρτητες αυτές περιπέτειες με όποια σειρά θέλω χωρίς να μπερδευτώ ή να μην καταλάβω.

 

Εγώ ξεκίνησα αυτό το τόπικ για διηγήματα που διαβάζοντας τα μένω με απορίες. Και ο συγγραφέας μου απαντάει: «Για να καταλάβεις, θα πρέπει να διαβάσεις και το άλλο μου διήγημα» ή «να διαβάσεις τα υπόλοιπα κεφάλαια» ή «όλη την τριλογία, που δουλεύω και δεν έχω τελειώσει ακόμα»!

 

Κι εγώ λέω, σας καλέσαμε να μας δώσετε διηγήματα και όχι “best of” αποσπάσματα του έργου που έχετε στο κεφάλι σας! Σε τι εξυπηρετεί λοιπόν αυτή η συμμετοχή; Σε spam-διαφήμιση; Δεν σου κατέβαινε να γράψεις διήγημα;

 

Και για να σου απαντήσω στην απορία, που σε έθιξε, νόμισα, ή μου δημιουργήθηκε η εντύπωση, πως αυτό το φαινόμενο το συναντούσα μόνο σε ιστορίες φάντασυ. Δεν έτυχε να συναντήσω, ή να θυμάμαι τώρα, διήγημα ε.φ. που να μη βγάζει νόημα και η εξήγηση να είναι «αυτό είναι κομμάτι από κάτι μεγαλύτερο.»

 

Κάποιες «κακίες» που βγήκαν για το φάντασυ, αυτές ήταν μεταξύ σοβαρού και αστείου. Υπάρχει όμως το θέμα. Και στο μέλλον, στις κριτικές διαγωνισμών θα το δακτυλοδείχνω για να μην μένουμε σε γενικότητες.

 

Όπως πολλοί θα θέλατε να πείτε στον Arachnida «εμείς δηλαδή γιατί καθίσαμε και πληκτρολογίσαμε τις ιστορίες μας; Αν δεν προλάβαινες ας μη συμμετείχες…» και έχετε σκοπό να το τονίσετε αψηφώντας το γραπτό του, θα έλεγα κι εγώ, «εγώ γιατί κάθισα και σκέφτηκα ένα διήγημα με αρχή-μέση-τέλος, ολοκληρωμένο και αυτοτελές; Τόσο δύσκολο είναι για σένα;»

 

Φυσικά αν έτσι το θέλουν κάποιοι, δεν λέω πως θα πρέπει να απαγορεύεται η συμμετοχή τους. Απλά, θα παίρνουν, από μένα τουλάχιστο, την ανάλογη ψήφο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
constantinos

Απ’ όλο το τόπικ το σχόλιο που με κέντρισε περισσότερο να πω την άποψη μου ήταν αυτό:

 

 

 

«Ίσως θα ήταν καιρός από την λεπτομερή (και βαρετή) δημιουργία κόσμων με πυργάκια από τούβλινα-βιβλία, να μετατοπιστεί η θεματολογία

αυτούς τους είδους σε άλλες ατραπούς, πιο φιλοσοφικές ή χμ.. δεν ξέρω κι εγώ τι.», του noxious.

 

 

 

Και το κάνω επειδή είμαι επισήμως στο χορό και χορεύω όπως όλοι ξέρετε, με ένα βιβλίο που και τούβλο μου βγήκε και φάντασι είναι και λεπτομερή κόσμο έχει, για τη δημιουργία του οποίου δεν βασίστηκα μονάχα σε άλλους συγγραφείς του είδους που έχω λατρέψει αλλά στη μελέτη της ιστορίας (πολιτικά, πολιτιστικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, ηθικά) και περιόδων όπως το βυζάντιο η ρωμαϊκή αυτοκρατορία και μια πολύ συγκεκριμένη περίοδος της αρχαίας Αιγύπτου που βάρυνε και περισσότερο.

 

Αλλά φίλε noxious δεν χρησιμοποίησα όλες αυτές τις πληροφορίες για να χτίσω έναν κενό κόσμο, με ήρωες οι οποίοι απλά περιφέρονται σκοτώνοντας τέρατα και κατατροπώνοντας εχθρούς. Ολόκληρη η ιστορία γυμνή από το φάντασι σκηνικό της έχει στο κέντρο της ένα βαθύ φιλοσοφικό ερώτημα που το έχουν αναλύσει φιλόσοφοι και συγγραφείς πολύ καλύτερα από μένα. Όμως η πρόθεση και το ερώτημα υπάρχει! Κι αυτό σίγουρα (100% γι’ αυτό που λέω), δεν είμαι ο μόνος που το έχει κάνει (συγγραφικά εννοώ) στο φάντασι.

 

Σαφώς υπάρχει σκουπιδαριό στο φάντασι και ιστορίες που γράφτηκαν μονάχα για ν’ ανεβάσουν τα επίπεδα της αδρεναλίνης του αναγνώστη (το οποίο δεν είναι απαραιτήτως κακό), αλλά δείξε μου ένα είδος λογοτεχνίας που δεν έχει τα άσχημα του.

 

Επίσης σε μια φάντασι ιστορία ένας λεπτομερής κόσμος έχει αν θέλεις και λειτουργικούς λόγους. Είναι το όχημα που βοηθάει τον αναγνώστη ν’ αφήσει την πραγματικότητα για να βυθιστεί σε μια άλλη. Αν πάρεις ένα ενήλικο μυαλό και το πετάξεις σ’ έναν ασταθή φανταστικό κόσμο με μόνο όπλο σου τους χαρακτήρες πόσες πιθανότητες πιστεύεις ότι έχεις να το κρατήσεις μέχρι το τέλος της ιστορίας;

 

 

 

Και μιας και συμμετέχω στη συζήτηση ας αναφερθώ και στο θέμα που άνοιξε ο Ντίνος. Και θα το κάνω χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα την ιστορία της Tiessa για τον παρόν διαγωνισμό.

 

Λοιπόν η ιστορία της Βάσως μου άρεσε γιατί με έβαλε αμέσως σ’ έναν γοητευτικό κόσμο που με τράβηξε επιτόπου. Και η αίσθηση που μου γέννησε όταν την τελείωσα (ανεξάρτητα από τις προθέσεις της Tiessa) ήταν ότι επρόκειτο για κάτι που δεν τελείωνε εκεί όπου γράφτηκε η λέξη τέλος. Δεν μου γέννησε έντονα συναισθήματα και αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για ένα διήγημα (πάλι κατά την άποψη μου) αλλά μου δημιούργησε υπέροχες εικόνες και μια υπόθεση που στη φαντασία μου πήρε τεράστιες διαστάσεις. Κάτι που δεν έγινε με καμία άλλη ιστορία. Ωστόσο το ανολοκλήρωτο της υπόθεσης δεν το ανέφερα ως άλλοθι αλλά ως μειονέκτημα.

 

Στα πλαίσια του διαγωνισμού δε θα ψήφιζα την ιστορία αυτή πρώτη ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο, αλλά γενικά στα συγγραφικά πλαίσια είναι μια υπέροχη εισαγωγή για μια ιστορία που κατά την άποψη μου οφείλει να μεγαλώσει περισσότερο. Αν αυτή την ιστορία η Tiessa την εκδώσει κάποια στιγμή σα διήγημα δυστυχώς εμένα θα με βρει πολύ κακό κριτή πάλι για τον παραπάνω λόγο.

 

Το διήγημα γενικά είναι ίσως το δυσκολότερο πράγμα με το οποίο μπορεί να καταπιαστεί ένας συγγραφές αλλά ταυτόχρονα κι ο καλύτερος τρόπος για να ασκηθεί και ν’ ανακαλύψει τεχνικές, λάθη, δυνατά κι αδύναμα σημεία. Σε καμία περίπτωση όμως (όταν λες ότι γράφεις διήγημα) δεν μπορείς να χρησιμοποιείς ως άλλοθι (όταν αυτό είναι αποτυχημένο) ότι προοριζόταν για κάτι άλλο και δεν λειτουργεί επειδή είναι ανολοκλήρωτο. Ακόμα κι αν ισχύει αυτό οφείλεις να παραδεχτείς το αποτυχημένο της υπόθεσης.

 

Σαν παράδειγμα θα φέρω ξανά τα δικά μου διηγήματα (για τη Νύχτα ΤΛΠ) για τα οποία κάποια στιγμή εισέπραξα σχόλια του τύπου: ναι ήταν καλό αλλά πολύ σύντομο, θα έπρεπε να είναι μεγαλύτερο κτλ. Καμία αντίρρηση γιατί αυτό γεννήθηκε στους ανθρώπους που έκαναν τα σχόλια. Τι να κάνουμε;

 

Και ναι ίσως να έχουν δίκιο ότι κάποιες ιστορίες θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο…, αλλά!

 

Αλλά θα ήταν λάθος μου να βγω και να πω ότι είχα στο μυαλό μου κάτι πολύ μεγαλύτερο και παρόλα αυτά το έβαλα στο βιβλίο ως διήγημα. Αυτό θα ήταν απάτη.

 

Στα πλαίσια του φόρουμ όμως κι ενός «εσωτερικού», διαγωνισμού μπορώ να δείξω κατανόηση επισημαίνοντας ταυτόχρονα το λάθος.

 

 

 

Τέλος όχι, το fantasy δεν είναι πολύ μεγάλο για να χωρέσει σ’ ένα διήγημα. Όλα έχουν να κάνουν με την ικανότητα του παραμυθά να προσαρμοσθεί και να κινηθεί σε συγκεκριμένα πλαίσια. Να ολοκληρώσει μια ιστορία σε περιορισμένο αριθμό λέξεων.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos
Αλλά στους διαγωνισμούς ό,τι είναι ημιτελές, είναι ημιτελές (ακόμα κι αν προέρχεται από έναν γνωστό κόσμο π.χ. του Παρατηρητή ή της Nienor).
Συγνώμη, γιατί οι ιστορίες του Φλογομάτη δεν θεωρούνται ολοκληρωμένες; Δεν έχει κάθε ιστορία-περιπέτεια αρχή και τέλος; Δηλαδή κάθε νέο μου διήγημα πρέπει να είναι από διαφορετικό κόσμο, με διαφορετικούς πάντα ήρωες; Επεισοδάκια είναι, δεν είναι αποσπάσματα από κάποια μεγαλύτερη ιστορία.

Όσο για το διήγημα ο Γερο-Τροτ και ο Θάνατος (που έλαβε μέρος σε διαγωνσιμό), δεν αντιλέγω, είναι ημιτελές. Οι ιστορίες με τον Φλογ, όμως όχι.

Όπως δείχνεις και στο quote μου, δεν είπα ότι οι ιστορίες σου δεν θεωρούνται ολοκληρωμένες, είπα ότι ο κόσμος του Φλογομάτη είναι πια γνωστός μας κόσμος, εδώ στο φόρουμ. Επομένως, αν ποτέ γράψεις/έγραψες ιστορία του που προϋπέθετε ότι ξέρουμε ποιος είναι ο Φλογομάτης και ο κόσμος του χωρίς να δοθούν επαρκείς πληροφορίες, αυτή η ιστορία (θα) ήταν ημιτελής.

Share this post


Link to post
Share on other sites
constantinos

Και για να μη βγάζω και την…ουρά μου απ’ έξω. Το δικό μου διήγημα για τον διαγωνισμό είναι αποτυχημένο. Όχι σαν διήγημα αλλά επειδή είναι ολοφάνερο ότι δεν κατάφερα να περιοριστώ στο θέμα του διαγωνισμού και να κινηθώ μέσα στα πλαίσια του. Έτσι για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους…. ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
ntoing

IMHO εάν μια ιστορία που θα λατρέψω δεν έχει τέλος ή μου φανεί ανολοκλήρωτη, αυτό δεν είναι λόγος για να την απορρίψω αλλά για να παρακαλάω σαν τρελή να διαβάσω κι άλλο. Διάβασε μια short story του Pratchett π.χ. και έλα πες μου εάν δεν σε μαγκώσει μέχρι να διαβάσεις και τα 30τόσα βιβλία του. Ή σκέψου ταινίες εφ που τελείωσαν "απότομα", εάν αυτό σε έκανε να τις μισήσεις ή να συνεχίσεις να φαντάζεσαι.

 

Τέλος, ως προς το αντικείμενο των εφ/φ, διαφωνώ κάθετα πως οι καλές ιστορίες περιορίζονται στο πλάσιμο κόσμων και τεράτων. Για μένα ο Βερν ένας από τους μεγαλύτερους επιστήμονες και ο Pratchett ένας από τους μεγαλύτερους φιλόσοφους της εποχής μας.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Το μόνο που μπορώ να πω, συμφωνώντας με κάποιους και διαφωνώντας ίσως με περισσότερους, είναι πως προσωπικά το βρίσκω όντως δύσκολο να γράψω μικρό φάντασυ. Ο λόγος είναι ότι με ενοχλεί -έστω και σε φάντασυ- να μην υπάρχουν εξηγήσεις και να μη υπάρχει κάποιος λογικός πυρήνας πάνω στον οποίο να μπορώ να σταθώ. Η Ευθυμία αναφέρει ότι δεν πειράζει να πέφτει η θάλασσα από το γκρεμό στο διάστημα. Λοιπόν, εμένα με πειράζει! Μπορεί να είναι αποκλειστικά προσωπικό μου γούστο, αλλά δεν μπορώ να γράψω κάτι που δεν θα ήθελα να διαβάσω.

Έτσι, όταν κάποια ιδέα μπει στο μυαλό μου, η κοσμοπλασία, τα γιατί και τα πώς καρφώνονται και δεν μου επιτρέπουν να συνεχίσω αν δεν τα λύσω. Αυτό δεν γεννάει υποχρεωτικά τριλογίες, αλλά σίγουρα, στην προσπάθειά να συμπληρώσω τον κόσμο πάνω στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, μπορεί να γεννάει προσδοκίες που δεν εκπληρώνονται.

 

Με το που είδα τώρα το πρωί το τόπικ, πέρασε από το μυαλό μου ότι ο Ντίνος το ξεκίνησε με αφορμή τα σχόλια που γίνονται στη ιστορία μου. (Να ομολογήσω ότι ακόμα δεν έχω διαβάσει τις άλλες ιστορίες). Παρ' όλο που λέει ότι δεν αφορούν τα σχόλια τον τρέχοντα διαγωνισμό, βλέπω και τον Κωνσταντίνο να την φέρνει σαν παράδειγμα, οπότε υποψιάζομαι ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα. Ακόμα κι αν δεν ήταν η ιστορία η αφορμή, προφανώς ανήκει στην κατηγορία όσων διηγημάτων ενοχλούν με τη μη αυτοτέλειά τους. Συγνώμη, δεν είχα την πρόθεση να παρουσιάσω το πρώτο κεφάλαιο από ένα μυθιστόρημα. Αν βγήκε έτσι, πολύ απλά την πάτησα!

Ωστόσο οι διαγωνισμοί είναι ένας χώρος πειραματισμού και το φόρουμ ένας τόπος όπου έχουμε την ευκαιρία να ξετυλίξουμε τους πειραματισμούς μας, η εκδοχή να μην γράψουμε μια ιστορία επειδή δεν φαίνεται ή δεν είναι αυτοτελής, είναι μια λύση που δεν πρέπει να παίζει. Γράφουμε, δεχόμαστε τα σχόλια και ανάλογα με το συμπέρασμα που βγάζουμε, σβήνουμε, διορθώνουμε, πετάμε, αλλάζουμε στυλ ή συνεχίζουμε στα ίδια. Αν κάτι είναι καλό, κάποια στιγμή θα αναδυθεί κι αν είναι κακό θα πατώσει.

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi
Και στο μέλλον, στις κριτικές διαγωνισμών θα το δακτυλοδείχνω για να μην μένουμε σε γενικότητες.

 

Θα το αποκαλέσω "Δαρβινική Καταγγελία". :ph34r:

Share this post


Link to post
Share on other sites
constantinos
Το μόνο που μπορώ να πω, συμφωνώντας με κάποιους και διαφωνώντας ίσως με περισσότερους, είναι πως προσωπικά το βρίσκω όντως δύσκολο να γράψω μικρό φάντασυ. Ο λόγος είναι ότι με ενοχλεί -έστω και σε φάντασυ- να μην υπάρχουν εξηγήσεις και να μη υπάρχει κάποιος λογικός πυρήνας πάνω στον οποίο να μπορώ να σταθώ. Η Ευθυμία αναφέρει ότι δεν πειράζει να πέφτει η θάλασσα από το γκρεμό στο διάστημα. Λοιπόν, εμένα με πειράζει! Μπορεί να είναι αποκλειστικά προσωπικό μου γούστο, αλλά δεν μπορώ να γράψω κάτι που δεν θα ήθελα να διαβάσω.

Έτσι, όταν κάποια ιδέα μπει στο μυαλό μου, η κοσμοπλασία, τα γιατί και τα πώς καρφώνονται και δεν μου επιτρέπουν να συνεχίσω αν δεν τα λύσω. Αυτό δεν γεννάει υποχρεωτικά τριλογίες, αλλά σίγουρα, στην προσπάθειά να συμπληρώσω τον κόσμο πάνω στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία, μπορεί να γεννάει προσδοκίες που δεν εκπληρώνονται.

 

Με το που είδα τώρα το πρωί το τόπικ, πέρασε από το μυαλό μου ότι ο Ντίνος το ξεκίνησε με αφορμή τα σχόλια που γίνονται στη ιστορία μου. (Να ομολογήσω ότι ακόμα δεν έχω διαβάσει τις άλλες ιστορίες). Παρ' όλο που λέει ότι δεν αφορούν τα σχόλια τον τρέχοντα διαγωνισμό, βλέπω και τον Κωνσταντίνο να την φέρνει σαν παράδειγμα, οπότε υποψιάζομαι ότι κάποιο λάκο έχει η φάβα. Ακόμα κι αν δεν ήταν η ιστορία η αφορμή, προφανώς ανήκει στην κατηγορία όσων διηγημάτων ενοχλούν με τη μη αυτοτέλειά τους. Συγνώμη, δεν είχα την πρόθεση να παρουσιάσω το πρώτο κεφάλαιο από ένα μυθιστόρημα. Αν βγήκε έτσι, πολύ απλά την πάτησα!

Ωστόσο οι διαγωνισμοί είναι ένας χώρος πειραματισμού και το φόρουμ ένας τόπος όπου έχουμε την ευκαιρία να ξετυλίξουμε τους πειραματισμούς μας, η εκδοχή να μην γράψουμε μια ιστορία επειδή δεν φαίνεται ή δεν είναι αυτοτελής, είναι μια λύση που δεν πρέπει να παίζει. Γράφουμε, δεχόμαστε τα σχόλια και ανάλογα με το συμπέρασμα που βγάζουμε, σβήνουμε, διορθώνουμε, πετάμε, αλλάζουμε στυλ ή συνεχίζουμε στα ίδια. Αν κάτι είναι καλό, κάποια στιγμή θα αναδυθεί κι αν είναι κακό θα πατώσει.

 

Tiessa δεν απάντησα στο τόπικ επειδή υπάρχει κάποιος λάκκος στη φάβα. Το έκανα επειδή θεώρησα ότι έπρεπε να πω κάποια πράγματα κυρίως σε απάντηση στο σχόλιο του noxious. Έφερα σαν παράδειγμα τη δική σου ιστορία επειδή είναι ιστορία διαγωνισμού κι επειδή εκεί μίλησα κι εγώ περί αίσθησης ανολοκλήρωτου.

Όσο για το ζήτημα του ολοκληρωμένου ή μη διηγήματος η τελευταία παράγραφος από το δικό σου σχόλιο τα λέει όλα κατά την άποψη μου. Το φόρουμ οφείλει να είναι χώρος πειραματισμού κι οι αποτυχίες (για οποιονδήποτε λόγο) να κρίνονται αναλόγως. ;)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa
Tiessa δεν απάντησα στο τόπικ επειδή υπάρχει κάποιος λάκκος στη φάβα...

 

:mf_surrender:

 

Καλέ, εντάξει! Ελπίζω να μη φαντάστηκες ότι θύμωσα.

Θα είχα εκφράσει την ίδια άποψη για τον κόσμο και πώς μου αρέσει να λειτουργεί η μυθοπλασία ούτως ή άλλως γιατί είναι πάγια άποψή μου ότι είναι ωραία να εξηγείς και να καταλαβαίνει ο άλλος πού πατάει. (Αυτό έχει τη μοιραία συνέπεια ή να γίνει πολύ μεγάλο ένα έργο ή να φαίνεται ανολοκλήρωτο).

 

Πάντως, επειδή έγινε μεγάλη συζήτηση για το αν είναι πιο εύκολο να πεις πολλά ή λίγα σε κάποιο από τα είδη ε.φ. και φ., νομίζω ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει απλή απάντηση. Συχνά όσο μικρότερο είναι το ζητούμενο σε μέγεθος, τόσο δυσκολότερο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
I robot

@τέταρτος:

δεν μπερδεψα τιποτα, αν μιλούσα για το "προλαβαίνω να τελειώσω" θα ημουν και on topic :p

Μιλουσα για το "ο συγγραφέας οφειλει..." του ΜΜΑΝ και υποστηρίζω πως οι προθεσεις του συγγραφέα είναι δικες του να τις κανει οτι θελει. Ακομα και το να δωσεις βέβαια ενα ανολοκλήρωτο έργο σε εναν διαγωνισμο και να περιμένεις τον αλλο να κρίνει, τι ακριβώς δεν ξέρω, είναι μια επιλογή :) Προσωπικα δεν θα το έκανα, μου σκαει λιγο σα να σε καλουν να τρέξεις κατοστάρι και να σταματάς στα 10 μέτρα λεγοντας "εγω τόσο ήθελα να τρέξω". Ε ναι, τελευταίος θα είσαι, αφου κρίνεσαι για το αν θα τερματίσεις και με τι σειρά. Το ξέρεις ομως πως θα συμβεί αυτο, σωστα; Αν απο την αλλη θελω να παρω feedback για κάτι ημιτελές υπάρχουν και άλλοι τρόποι, καλύτεροι. Θα υποστηρίξω ομως το δικαιωμα σου να "τρεξεις" όσο θελεις απο την στιγμή που στους όρους του διαγωνισμού δεν αναφέρεται πως πρέπει να υπάρχει η λέξη "τέλος" ή κανενός είδους παρόμοιος περιορισμός. Αν είναι προβλημα, ας υπαρχουν πιο συγκεκριμένοι όροι, να μη καθομαστε να βασανιζόμαστε. (ολα αυτα για να απαντίσω- κατα τα αλλα ο Constantinos με κάλυψε επι του θεματος).

 

@mman:

 

off topic

 

συμφωνουμε λοιπον πως γραφουμε για 2 διαφορετικους ανθρωπους τουλαχιστον :) Αλλα ειναι θεμα φιλοσοφιας. Πχ. δινεις ενα φιλί στον συντροφο σου πισω απο το αυτι που ξερεις πως του αρέσει. Το κανεις για να νιωσει ομορφα. Γεγονος που με τη σειρα του θα κανει εσενα να νιωσει ομορφα. Οπως το βλεπω εγω λοιπον, το κινητρο ειναι να νιωσεις εσυ ομορφα. Αλλα ετσι σκεφτομαι εγω :) Mιλαω omvw για την περιπτωση που τα "συμφεροντα" μου συγκρουονται με αυτα του συντροφου/αναγνώστη. Ε, εγω θα φροντίσω τα δικά μου και να παει στον διαολο. Το ιδιο θα μου ευχηθει και αυτος αλλα τι να γίνει, πρεπει πρώτα να κοιταξω τον εαυτό μου. Ας γράφω και για τους 2, ο αναγνωστης ερχεται 2ος στο μυαλό το δικό μου και αν οφείλω κάτι, το οφείλω σε εμενα. Κατα τα άλλα, ναι συμφωνούμε. Μάλλον το "οφειλει" με πήγε "αλλού" και μου χτύπησε άσχημα. Ηταν ομως ενδιαφέρουσα η συζητηση, ας ήταν και off topic :)

Edited by I robot

Share this post


Link to post
Share on other sites
heiron

Είναι γενικά πιο εύκολο να γράφεις ένα "κεφάλαιο",ένα απόσπασμα μιας μεγάλης ιστορίας παρά ένα αυτοτελές,πλήρες διήγημα του ίδιου αριθμού λέξεων.Στο φόρουμ έχουμε αρκετά μέλη που έχουν φτιάξει φαντασυ κόσμους όπου διαδραματίζονται οι ιστορίες τους κι έτσι διαλέγουν τον εύκολο αλλά και λογικό για αυτούς(αφού έχουν φάει τόσα κύτταρα να φτιάξουν τον φανταστικό κόσμο τους γιατί να μην τον χρησιμοποιήσουν;Άλλωστε τον γουστάρουν και τον προτιμούν)δρόμο.Γράφουν ένα κομμάτι και εσύ πρέπει να ξέρεις τα μέρη,τα άτομα,την ατμόσφαιρα τα πάντα όλα.Φυσικά αυτό ενοχλεί κάποιους αλλά επείδή είναι πολλοί που το κάνουν το συγχωρούν στους υπόλοιπους,τα "διηγήματα"-αποσπάσματα πάνε μια χαρά στους διαγωνσμούς και το πρόβλημα διαιωνίζεται.Οπως καταλαβαίνετε σε αυτό το κομμάτι συμφωνώ με τον Ντίνο.

Αλλά βέβαια να μην απαξιώνουμε γενικά το φάντασυ.Οι σειρές του Μούρκοκ που αναφέρθηκαν έχουν λιγότερες σελίδες από ΕΦ βιβλία.Πάρε τη σειρά του Χώκμουν(τετραλογία) σε omnibus και σύγκρινέ τη με το(1ο τόμο της διλογίας) Ιλιον του Σίμμονς πχ.Εξάλλου ο Μούρκοκ είναι κακό παράδειγμα γιατί η σειρά που τον έκανε διάσημο(Ελρικ) αποτελείται κατά κύριο λόγο από διηγήματα.Για αυτό θα δείτε πχ να συμβαίνουν ξανά τα ίδια πράγματα.Διαβάστε στα βιβλίαράκια της Ωρόρα διηγήματα με τον Έλρικ-στέκονται μια χαρά από μόνα τους.

Share this post


Link to post
Share on other sites
mman
@mman:

 

off topic

 

συμφωνουμε λοιπον πως γραφουμε για 2 διαφορετικους ανθρωπους τουλαχιστον :) [...]

Mιλαω omvw για την περιπτωση που τα "συμφεροντα" μου συγκρουονται με αυτα του συντροφου/αναγνώστη. Ε, εγω θα φροντίσω τα δικά μου και να παει στον διαολο. Το ιδιο θα μου ευχηθει και αυτος αλλα τι να γίνει, πρεπει πρώτα να κοιταξω τον εαυτό μου. Ας γράφω και για τους 2, ο αναγνωστης ερχεται 2ος στο μυαλό το δικό μου και αν οφείλω κάτι, το οφείλω σε εμενα. Κατα τα άλλα, ναι συμφωνούμε.

Ω, ναι! Εννοείται ότι οι ανάγκες του ίδιου του συγγραφέα προηγούνται και προτάσσονται εκείνων του αναγνώστη! Θυμίζω άλλωστε ότι το περίφημο τονισμένο "και" πηγαίνει πάντα στον αναγνώστη, πράγμα που σημαίνει ότι προηγείται πάντα ο συγγραφέας / εαυτούλης μας -το γράψιμο είναι μια βαθιά εγωιστική δραστηριότητα. Οπότε δεν διαφωνούμε ούτε σ' αυτό. ;)

Χάρηκα γι αυτό τον off-topic διάλογο που λειτούργησε σαν διαφημιστικό διάλειμμα μέσα σε ένα φλεγόμενο τοπίκιο.

Έι, DinoHaji, τα κατάφερες να το φυτιλιάσεις πάλι το forum μπαγασάκο, ε; :lol:

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nova

Εεεε, βρε παιδάκι μου εμείς οι Έλληνες. Στην πρώτη καλή ευκαιρία είμαστε έτοιμοι να φαγωθούμε μεταξύ μας!

Εμφύλιος στο σφφ!

 

Μην έχοντας όλο το χρόνο να διαβάσω όλα τα ποστ ίσως να έχει ξαναειπωθεί αυτό (σόρρυ αλλά τις τελευταίες εβδομάδες είμαι ζητιάνος και σε όποιον έχει σύνδεση, πάω και ζητάω, 'μπορώ να μπω στο ίντερνετ;' και δεν έχω όσο χρόνο θα ήθελα).

 

Έχει ειπωθεί ξανά και ξανά πως αν γράψεις ένα διήγημα (είτε εφ, είτε φ) με την έλλειψη περιοδικών που υπάρχει στην Ελλάδα, είναι αμφίβολο πως θα κάνεις κάτι. Και αν πας σε εκδότη, θα σου πει πως δεν ασχολείται με διηγήματα.

 

Τώρα βέβαια η εφ έχει από τις ΗΠΑ μια μεγάλη παράδοση σε νουβέλες και διηγήματα που κρατάει από τα περιοδικά εφ που κυκλοφορούνε εδώ και δεκαετίες.

 

Η φ δεν έχει κάτι παρόμοιο. Για πολλές δεκαετίες διάβαζες φ και είχες σαν επιλογές τον Κόναν και τον Άρχοντα που είναι βιβλία.

 

Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί ανάμεσα στους στους φανταζάδες δεν υπάρχει τόσο έντονη η 'παράδοση' του διηγήματος.

 

Ή απλά μπορούμε να συνεχισουμε να φαγωνόμαστε γιατί έχει περισσότερη πλάκα...

Share this post


Link to post
Share on other sites
Naroualis
Για πολλές δεκαετίες διάβαζες φ και είχες σαν επιλογές τον Κόναν και τον Άρχοντα που είναι βιβλία.

Μμμ, σόρρυ, αλλά στην πραγματικότητα, ο Κόναν ειδικά έχει μόνο ένα μικρομεσαίο νουβελάκι. Όλα του τα υπόλοιπα είναι διηγηματάκια μέχρι πέντε έξι χιλιάδες λέξεις, που εμφανίστηκαν σε διάφορα περιοδικά της εποχής (1930 και ένθεν). Εντελώς αυτοτελή μεταξύ τους. Όπως (άλλο ένα παράδειγμα που μου έρχεται στο μυαλό) και οι ιστορίες του Λάιμπερ, με το Φαφρντ και τον Γκρίζο Γάτο. Μπορεί το Λανκμαρ να είναι πολλά και μεγάλα βιβλία, αλλά οι ίδιες οι ιστοριες είναι μικρά αυτοτελή διηγήματα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Παρατηρητής

Υπήρχε κάποτε κι ένα Weird Tales στην Αμερική που έβγαζε διηγήματα φάντασι. Εκεί ήταν που "πρωτοπερπάτησε" ο πασίγνωστος Κόναν. Και όλα αυτά πριν τον Β Παγκόσμιο.

Σήμερα τι υπάρχει στο Γκρις εκτός από μια εφημερίδα που στηρίζει αυστηρά και μόνο την εφ; Οι Συμπαντικές Διαδρομές αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Share this post


Link to post
Share on other sites
tetartos
[...]Μιλουσα για το "ο συγγραφέας οφειλει..." του ΜΜΑΝ και υποστηρίζω πως οι προθεσεις του συγγραφέα είναι δικες του να τις κανει οτι θελει. Ακομα και το να δωσεις βέβαια ενα ανολοκλήρωτο έργο σε εναν διαγωνισμο και να περιμένεις τον αλλο να κρίνει, τι ακριβώς δεν ξέρω, είναι μια επιλογή :) Προσωπικα δεν θα το έκανα, μου σκαει λιγο σα να σε καλουν να τρέξεις κατοστάρι και να σταματάς στα 10 μέτρα λεγοντας "εγω τόσο ήθελα να τρέξω". Ε ναι, τελευταίος θα είσαι, αφου κρίνεσαι για το αν θα τερματίσεις και με τι σειρά. [...]

 

Θα συμφωνήσω μαζί σου. Ο συγγραφέας κάνει ό,τι θέλει με το διήγημά του.

Στο παράδειγμα που προσφέρεις, το ημιτελές διήγημα που κατατίθεται σε έναν διαγωνισμό είναι σαν ένας δρομέας που τρέχει γρήγορα γρήγορα μέχρι τη μέση και σταματάει λέγοντας "ξέρετε, βγάλτε με πρώτο, γιατί αν συνέχιζα να τρέχω με αυτήν την ταχύτητα, θα έβγαινα πρώτος".

Επομένως συμφωνείς με την άποψη του Ντίνου ότι έναν τέτοιο δρομέα πρέπει να του δίνουμε μια τελευταία θέση και ότι η δικαιολογία του δεν στέκει.

Γιατί και ο αναγνώστης κάνει ό,τι θέλει με την ψήφο/προτίμησή του.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio

Θα συμφωνήσω για Elric, Connan, Grey Mouser κτλ. Πολλά κλασικά έργα fantasy γράφτηκαν σε αυτή τη μορφή, μικρά διηγήματα με τον ίδιο ήρωα. Εδώ πρακτικά υπάρχει ολόκληρο genre (Sword and Sorcery) για αυτό το πράγμα.

 

Υπήρχε κάποτε κι ένα Weird Tales στην Αμερική που έβγαζε διηγήματα φάντασι. Εκεί ήταν που "πρωτοπερπάτησε" ο πασίγνωστος Κόναν. Και όλα αυτά πριν τον Β Παγκόσμιο.

Σήμερα τι υπάρχει στο Γκρις εκτός από μια εφημερίδα που στηρίζει αυστηρά και μόνο την εφ; Οι Συμπαντικές Διαδρομές αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

Ούτε στην Αμερική υπάρχει πλέον κάτι το συγκλονιστικό, μη το νομίζεις. Απλά κάποια περιοδικά αντέχουν. Αλλά πχ το Weird Tales πλέον είναι σκιά του εαυτού του. Κανένα Assimov's αντέχει (που είναι Sci-fi) και τα τούβλα φαντασίας που υπάρχουν στην αγορά.

Όσο για την Ελλάδα, υπάρχει ένα ένθετο εφημερίδας με πολιτικές γελιογραφίες, emo κομιξάκια και μια (συγκεκριμένου τύπου) ιστορία ΕΦ που ελάχιστοι διαβάζουν... Και κάμποσα μικρά περιοδικά (ΣΔ, ΕΦ-ζην, Φανταστικά Χρονικά)

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa
Υπήρχε κάποτε κι ένα Weird Tales στην Αμερική που έβγαζε διηγήματα φάντασι. Εκεί ήταν που "πρωτοπερπάτησε" ο πασίγνωστος Κόναν. Και όλα αυτά πριν τον Β Παγκόσμιο.

Σήμερα τι υπάρχει στο Γκρις εκτός από μια εφημερίδα που στηρίζει αυστηρά και μόνο την εφ; Οι Συμπαντικές Διαδρομές αλλά κι αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 

Δεν ξέρω για περιοδικά στην Αμερική, άλλά εγώ μυήθηκα σε διηγήματα φάντασι από τις ανθολογίες Sword & Sorceress, όπου συγκέντρωνε διηγήματα η Μάριον Ζίμερ Μπράντλεϋ. Βέβαια ήταν λίγο εξειδικευμένο το θέμα, ήθελε οπωσδήποτε γυναίκα ηρωίδα και μάλιστα σε δυναμικό ρόλο. Επίσης ήθελε -αν υπάρχει τέτοιος όρος- σκληρό φάντασι, δηλαδή μεσαιωνικό περιβάλλον κλπ. Μια ιστορία φαντασίας σε σύγχρονο περιβάλλον δεν περνούσε εκεί.

Ωστόσο, ούτε κι εκεί δεν απέφυγε την παγίδα των συνεχειών. Από κάποια στιγμή και μετά, έβλεπα τις ίδιες ηρωίδες των ίδιων συγγραφέων σε κάποιες αυτοτελείς ιστορίες, αλλά πάντα με τον ίδιο προορισμό ή σε αναζήτηση του ίδιου πράγματος. Ίσως ήταν και η ασφάλεια των δοκιμασμένων ατόμων, αλλά το παράπονο που είχε αρχίσει να εκφράζεται από κάποια στιγμή και μετά ήταν ότι με το μισό τόμο τουλάχιστον δοσμένο στα ίδια θέματα, γινόταν ολοένα και πιο δύσκολο να βρει νέος συγγραφέας το δρόμο του για το βιβλίο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nienor
Όπως δείχνεις και στο quote μου, δεν είπα ότι οι ιστορίες σου δεν θεωρούνται ολοκληρωμένες, είπα ότι ο κόσμος του Φλογομάτη είναι πια γνωστός μας κόσμος, εδώ στο φόρουμ. Επομένως, αν ποτέ γράψεις/έγραψες ιστορία του που προϋπέθετε ότι ξέρουμε ποιος είναι ο Φλογομάτης και ο κόσμος του χωρίς να δοθούν επαρκείς πληροφορίες, αυτή η ιστορία (θα) ήταν ημιτελής.

Tetartos, πριν να διαβάσω την εξήγησή σου εδώ, διαβάζοντας μόνο το προηγούμενο

Σέβομαι τα μέλη που ποστάρουν μια ιστορία τους και προσθέτουν "είναι μέρος μιας μεγαλύτερης". Αλλά στους διαγωνισμούς ό,τι είναι ημιτελές, είναι ημιτελές (ακόμα κι αν προέρχεται από έναν γνωστό κόσμο π.χ. του Παρατηρητή ή της Nienor).

είχα ξενερώσει κι εγώ γιατί ήταν όντως σα να έλεγες πως ανεβάζουμε ιστορίες για τις οποίες επικαλούμαστε πως "δεν είναι ατελείωτες επειδή ξέρεις τον κόσμο" ενώ κατά τα άλλα είναι. Και δεν το έχω κάνει ποτέ αυτό κι ούτε και θα μου άρεσε. Μπορεί να μην καταφέρνω πάντα να ξαναστήνω το σέτινγκ μου εξαρχής -και αυτό είναι κάτι που θα το δεχόμουν σα σχόλιο, χωρίς την παραμικρή αντίδραση- όμως το παλεύω όσο μπορώ και ποτέ -ποτέ!- δεν έχω απαντήσει σε κανέναν ότι "δεν καταλαβαίνεις επειδή δεν έχεις διαβάσει τις άλλες μου ιστορίες". Πάντα εγώ φταίω για ό,τι ο άλλος δεν κατάλαβε, αυτό είναι παραδοχή για μένα. Και δεν νοείται "ατελείωτη ιστορία" είτε είναι ιστορία, είτε είναι απόσπασμα. Ένα από τα δύο συμβαίνει και τα δύο μαζί είναι αδύνατο.

Αυτά για τα πρακτικά...

 

Τώρα... διάβασα το τόπικ από την αρχή του σχεδόν μόλις σήμερα. Οι μέρες αυτές ήταν απελπιστικά πηγμένες για να προλάβω να το παρακολουθήσω. Και παρόλο που έχουν ειπωθεί πολλά και διαφορετικά πράγματα, εμένα με στεναχωρεί και μόνο που υπάρχει. Και με στεναχωρεί πολύ. Στεναχωριέμαι, επίσης, που διάβασα αυτό, αντί για τις ιστορίες του διαγωνισμού, που έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω αν θα καταφέρω να προλάβω να τις διαβάσω, αλλά τώρα το διάβασα...

 

Έχει μέσα πράγματα με τα οποία διαφωνώ σε σημείο να αισθάνομαι ανεπιθύμητη και είναι τόσα πολλά, που για κανένα λόγο δε μπορώ να απαντήσω σε ένα ένα. Όμως, έχω να κάνω μια γενικότερη ερώτηση: το ότι εγώ προσωπικά δε διαβάζω πολύ εφ το έχετε δει ποτέ να στέκεται εμπόδια στο να σταθώ σε κάθε επιμέρους τμήμα μιας ιστορίας εφ που ανεβάσατε για να σας πω τη γνώμη μου για αυτή? Και δε με χρησιμοποιώ σαν παράδειγμα, όντως το παίρνω προσωπικά το όλο ζήτημα και είναι η πρώτη φορά που μου συμβαίνει σε δημόσιο θέμα του φορουμ. Και επειδή ακριβώς το παίρνω προσωπικά, θα σας το εξηγήσω και προσωπικά:

 

Τα νησιά μου υπάρχουν από τότε που ήμουνα 14. Τα έδειξα για πρώτη φορά εδώ το 06 -νομίζω. Δηλαδή, 12 χρόνια από τότε που πρωτοέγιναν ιδέα στο κεφάλι μου... Και μάλιστα, πριν να τα δείξω, διασκεύαζα τις ιστορίες μου (έβγαζα τα εφτά φεγγάρια πχ και τα έκανα ένα πχ) γιατί ο κόσμος έξω μου είχε δείξει πως είναι γελοίο να φτιάχνεις δικούς σου κόσμους κι εγώ το είχα πιστέψει. Το ότι άρχισα λοιπόν να τις δείχνω εδώ (στους υπόλοιπους "γελοίους" που έφτιαχναν κόσμους) για μένα ήταν ένα απίστευτα μεγάλο βήμα. Το ότι διαβάζατε και μου λέγατε πέντε πράγματα για τον κόσμο μου (εκτός από τις πλοκές μου) μου ήταν ανεκτίμητο.

 

Η ύπαρξη και μόνο αυτού του τόπικ με κάνει πραγματικά μπουρδέλο γιατί αυτό που μου λέει είναι "σταμάτα να τις ανεβάζεις γιατί υπάρχουν κάποιοι που ενοχλούνται". Και θα το κλείσω με μια ερώτηση σε αυτούς που τους ενοχλώ:

Γιατί απλά δεν αγνοείς τις ιστορίες μου αν σε ενοχλούν τόσο πολύ, αλλά προτιμάς να με πληγώνεις?

 

Και μια απλή δήλωση -επίσης για τα πρακτικά: σφφ και κόσμος μου διαζύγιο. Θα ξανανεβάσω ιστορία όταν θα έχω να σας δείξω κάτι άλλο -ΑΝ κάποια στιγμή θέλω να γράψω κάτι άλλο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Sileon

Αχ, αχ. Βρε Ντίνο, κάτι τέτοια κάνεις και μας τα χαλάς. Μα, καλά, είναι τώρα τίτλος αυτός για τόπικ?

 

Για διαβάστε το άλλη μια φορά:

 

"Fantasy..η μάστιγα των διηγημάτων;"

 

Ο τίτλος φέρει τρανταχτά την μεγαλεπήβολη προσφώνηση "μάστιγα", την οποία κοτσάρει στο fantasy. Άντε, να δεχτώ ότι γίνεται συγκεκριμένο και επιτίθεται στα διηγήματα. Δηλαδή, η μάστιγα εντοπίζεται όταν το fantasy είναι διήγημα.

Τώρα, το ερωτηματικό σώζει λίγο την κατάσταση, δίνει ένα διστακτικό τόνο στην όλη κατηγόρια. Και πάλι, όμως, δεν πείθομαι πως ένας άλλο χρήστης, ίσως πιο νέος, δεν θα είχε φάει επίπληξη και θα είχε αλλάξει τον τίτλο.

 

Τέλος πάντων, επειδή έχω δει κατά καιρους μυστήριες και υπερβολικές παρεμβάσεις απο την διαχείριση σε θέματα εικόνας του φόρουμ - δηλαδή, τι εντύπωση δίνει παρα έξω, στον περιστασιακό χρήστη ή/και δυνητικό μέλος και συμμετέχων στα του φόρουμ-, απορώ πως δεν κατανοεί πως ένα τέτοιο τόπικ με τον φέρον τίτλο μπορεί να δημιουργήσει εσφαλμένες εντυπώσεις. Πως, δηλαδή, το τοπίκιον δεν είναι παρά η άκρη του παγόβουνου που αντιπροσωπεύει μια άτυπη αλλά αιώνια κόντρα μεταξύ φαντασάδων και ε.φ-άδων που υποβόσκει και μαίνεται στο φόρουμ, άλλοτε υπογείως, εμμέσως, άλλοτε, μιας στις τόσες, έχοντας βρει διέξοδο -ίσως επειδη έχει συσσωρευτεί πολύ αρνητική ενέργεια και ξεσπάει-, καθάρα και ξάστερα ως κόντρα μεταξύ μας.

 

Τώρα που το σκέφτομαι, η τελευταία πρόταση μπορεί να περιέχει ψήγματα αλήθειας..

Μπορεί να υπάρχει ένα τέτοιο ζήτημα. Πιθανώς, τότε, να αυτοαναιρεθώ και να πω ένα μπράβο στο τοπίκιο το οποίο μπορεί και να δράσει εκτονωτικά, να βγουν τα απωθημένα του καθενός και να καταληξούμε ίσως και σε ένα πιο γενικευμένο τοπίκιο όπου η ε.φ. και η φάντασυ θα κονταροχτυπηθούν μέχρι τελικής πτώσεως. Όποια και άν είναι η έκβαση, τουλάχιστον για λίγο θα ηρεμήσουμε όλοι. Και εσείς και οι υπόλοιποι που ποτέ δεν έχουν μπει στην διαδικασία να αναρωτηθούν ποιος συγγραφέας την έχει πιο μεγάλη. Αυτός που γράφει για ρομποτ ή εκείνος που γράφει και πολεμιστές.

 

Τι να πω, δεν ξέρω. Λύστε τα εσείς που σπάτε την λογοτεχνία σε είδη και υποείδη, με τους μυστήριους κανόνες που διέπουν αυτά και χρειάζονται ολόκληροι διαγωνισμοι για να καταφέρει ο λογοτεχνης να περάσει τον σκόπελο ή, καλύτερα, το τεράστιο πηγάδι στο οποίο τον έχει εγκλωβίσει η λογοτεχνία ΤΟΥ και να γράψει και κάτι άλλο.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Arachnida
Αχ, αχ. Βρε Ντίνο, κάτι τέτοια κάνεις και μας τα χαλάς. Μα, καλά, είναι τώρα τίτλος αυτός για τόπικ?

 

Για διαβάστε το άλλη μια φορά:

 

"Fantasy..η μάστιγα των διηγημάτων;"

 

Ο τίτλος φέρει τρανταχτά την μεγαλεπήβολη προσφώνηση "μάστιγα", την οποία κοτσάρει στο fantasy. Άντε, να δεχτώ ότι γίνεται συγκεκριμένο και επιτίθεται στα διηγήματα. Δηλαδή, η μάστιγα εντοπίζεται όταν το fantasy είναι διήγημα.

Τώρα, το ερωτηματικό σώζει λίγο την κατάσταση, δίνει ένα διστακτικό τόνο στην όλη κατηγόρια. Και πάλι, όμως, δεν πείθομαι πως ένας άλλο χρήστης, ίσως πιο νέος, δεν θα είχε φάει επίπληξη και θα είχε αλλάξει τον τίτλο.

 

Τέλος πάντων, επειδή έχω δει κατά καιρους μυστήριες και υπερβολικές παρεμβάσεις απο την διαχείριση σε θέματα εικόνας του φόρουμ - δηλαδή, τι εντύπωση δίνει παρα έξω, στον περιστασιακό χρήστη ή/και δυνητικό μέλος και συμμετέχων στα του φόρουμ-, απορώ πως δεν κατανοεί πως ένα τέτοιο τόπικ με τον φέρον τίτλο μπορεί να δημιουργήσει εσφαλμένες εντυπώσεις. Πως, δηλαδή, το τοπίκιον δεν είναι παρά η άκρη του παγόβουνου που αντιπροσωπεύει μια άτυπη αλλά αιώνια κόντρα μεταξύ φαντασάδων και ε.φ-άδων που υποβόσκει και μαίνεται στο φόρουμ, άλλοτε υπογείως, εμμέσως, άλλοτε, μιας στις τόσες, έχοντας βρει διέξοδο -ίσως επειδη έχει συσσωρευτεί πολύ αρνητική ενέργεια και ξεσπάει-, καθάρα και ξάστερα ως κόντρα μεταξύ μας.

 

Τώρα που το σκέφτομαι, η τελευταία πρόταση μπορεί να περιέχει ψήγματα αλήθειας..

Μπορεί να υπάρχει ένα τέτοιο ζήτημα. Πιθανώς, τότε, να αυτοαναιρεθώ και να πω ένα μπράβο στο τοπίκιο το οποίο μπορεί και να δράσει εκτονωτικά, να βγουν τα απωθημένα του καθενός και να καταληξούμε ίσως και σε ένα πιο γενικευμένο τοπίκιο όπου η ε.φ. και η φάντασυ θα κονταροχτυπηθούν μέχρι τελικής πτώσεως. Όποια και άν είναι η έκβαση, τουλάχιστον για λίγο θα ηρεμήσουμε όλοι. Και εσείς και οι υπόλοιποι που ποτέ δεν έχουν μπει στην διαδικασία να αναρωτηθούν ποιος συγγραφέας την έχει πιο μεγάλη. Αυτός που γράφει για ρομποτ ή εκείνος που γράφει και πολεμιστές.

 

Τι να πω, δεν ξέρω. Λύστε τα εσείς που σπάτε την λογοτεχνία σε είδη και υποείδη, με τους μυστήριους κανόνες που διέπουν αυτά και χρειάζονται ολόκληροι διαγωνισμοι για να καταφέρει ο λογοτεχνης να περάσει τον σκόπελο ή, καλύτερα, το τεράστιο πηγάδι στο οποίο τον έχει εγκλωβίσει η λογοτεχνία ΤΟΥ και να γράψει και κάτι άλλο.

 

Προσυπογράφω.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Nihilio
Και μια απλή δήλωση -επίσης για τα πρακτικά: σφφ και κόσμος μου διαζύγιο. Θα ξανανεβάσω ιστορία όταν θα έχω να σας δείξω κάτι άλλο -ΑΝ κάποια στιγμή θέλω να γράψω κάτι άλλο.

Καλά, νομίζεις δεν είδαμε όλοι ότι σήμερα είναι Πρωταπριλιά...

Τώρα αν μιλάς σοβαρά θέλεις ξύλο. Απλά και καθαρά.

 

Και για να λύσουμε και ένα καίριο ερώτημα:

Και εσείς και οι υπόλοιποι που ποτέ δεν έχουν μπει στην διαδικασία να αναρωτηθούν ποιος συγγραφέας την έχει πιο μεγάλη. Αυτός που γράφει για ρομποτ ή εκείνος που γράφει και πολεμιστές.

Αυτός που γράφει για πολεμιστές-ρομπότ.

 

Τι να πω, δεν ξέρω. Λύστε τα εσείς που σπάτε την λογοτεχνία σε είδη και υποείδη, με τους μυστήριους κανόνες που διέπουν αυτά και χρειάζονται ολόκληροι διαγωνισμοι για να καταφέρει ο λογοτεχνης να περάσει τον σκόπελο ή, καλύτερα, το τεράστιο πηγάδι στο οποίο τον έχει εγκλωβίσει η λογοτεχνία ΤΟΥ και να γράψει και κάτι άλλο.

ΑΝ το ξεπεράσει :whistling:

Λίγες προτάσεις εδώ και τόνοι συζητήσεων... Μια αλήθεια πάντως είναι το ότι καθένας γράφει αυτό που θέλει και, σε κάποιο βαθμό, πολλά γραπτα γυρνάνε γύρω από παρόμοια θέματα, άντε να παγιδεύονται σε πηγάδια. Βάλε μέσα και το γεγονός ότι δεν έχουν όλοι τα αναγνώσματα για να κατανοήσουν πώς λειτουργεί το εκάστοτε "πηγάδι" και σου βγαίνουν συζητήσεις σαν κι αυτή.

Άντε, και στο αδερφό τόπικ: ΕΦ... η μάστιγα του φανταστικού :p

Share this post


Link to post
Share on other sites
araquel

reeling it in. αντί να καθόμαστε εδώ και να γκρινιάζουμε, ας δούμε ότι στην αρχική απάντηση της Naroualis, ο Ντίνος συμφώνησε.

 

υπάρχουν τόσο διηγήματα ε.φ. όσο και διηγήματα φ. τα οποία δεν είναι πλήρως κατανοητά εάν τα διαβάσει κάποιος άσχετος με τον κόσμο στον οποίο εντάσσονται.

απλά παραδείγματα ο douglas adams και ο isaac asimov. έχουν γράψει ιστοριούλες μικρές που δεν γίνονται πλήρως κατανοητές αν δεν έχει γνώση κανείς του έργου τους. σαφώς προορίζονταν οι ιστορίες αυτές στους φαν, καθώς πατούσαν πάνω σε ήδη γνωστές ιστορίες, αλλά γεγονός παραμένει ότι πάντα το όλον προσφέρει καλύτερει προοπτική από ένα κομμάτι του. το εάν στέκεται ένα κομμάτι μόνο του, το έαν αυτό γίνεται εσκεμμένα ή κατά λάθος ή από αδυναμία του συγγραφέα, είναι μεγάλο θέμα. και αυτό μπορούμε να το συζητήσουμε/ συζητήσετε.

 

Ίσως λόγω λανθασμένης διατύπωσης, ίσως λόγω ατυχούς διάθεσης, ο Ντίνος στράφηκε ενάντια στη φαντασία, αγνοώντας όλα τα αντίστοιχα ατοπήματα στην ε.φ. Οκ, το καλύψαμε αυτό. Μην ξαναγυρνάμε στο θεματάκι.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.