Jump to content
Sign in to follow this  
Nihilio

The best story poll - 2η εβδομάδα

Καλύτερες ιστορίες  

2 members have voted

  1. 1. DinoHajiyorgi

    • Ένα Απειροστό Κομμάτι Αλήθειας Παγιδευμένο Στην Αιωνιότητα
      0
    • Βρρρρρρρρρρμμμμ!
      1
    • Σπιράλ – Το Τέλος Της Ιστορίας
      1
  2. 2. Nienor

    • Εμένα, εσένα γιά την Αλμυρή
      2
    • Η διήγηση του γεροαετού του ταξιδιάρη
      0
    • Νυχτερινός επισκέπτης
      0


Recommended Posts

Nihilio

Διαβάστε τις ιστορίες των δύο συγγραφέων και ψηφίστε την καλύτερη ανά συγγραφέα. Και μετά αιτιολογείστε εδώ.

 

DinoHajiyorgi:

"Ένα Απειροστό Κομμάτι Αλήθειας Παγιδευμένο Στην Αιωνιότητα" (2.750 λέξεις aprx.)

 

2) "Βρρρρρρρρρρμμμμ!" (6.320 λέξεις aprx.)

 

3) "Σπιράλ – Το Τέλος Της Ιστορίας" (8.135 λέξεις aprx.)

 

Nienor

1) 1) Εμένα, εσένα γιά την Αλμυρή

 

2) Η διήγηση του γεροαετού, του ταξιδιάρη

 

3) Νυχτερινός επισκέπτης

Share this post


Link to post
Share on other sites
DinoHajiyorgi

Το «Νυχτερινός Επισκέπτης» ήταν ένα άξιο διήγημα τρόμου που διαβάσαμε όλοι πρόσφατα. Το «Η διήγηση του γεροαετού του ταξιδιάρη» ήταν μια αναπάντεχα ευχάριστη έκπληξη που τονίζει τις δυνατότητες σου στο παραμύθι. Που το έκρυβες αυτό το διαμαντάκι; Ψηφίζω όμως το «Εμένα, εσένα γιά την Αλμυρή» γιατί απλούστατα και συγκινησιακά… αυτό είσαι εσύ. Έχω την αίσθηση πως το πρωτοδιάβασα πριν σε γνωρίσω καθόλου ή πριν σε γνωρίσω καλά. Μου αποτυπώθηκε έντονα και τελικά αργότερα συνδέθηκε απόλυτα με σένα, με την εικόνα σου (ω, η χαίτη) και με την προσωπικότητα σου. Είναι το LotR και το EarthSea σου!

 

[Η ψήφος μου θα μείνει μάλλον νοητή. Το σύστημα δεν μου επιτρέπει να μαρκάρω μόνο το κουτί της Κιάρας - και για τον εαυτό μου δεν ψηφίζω.]

Share this post


Link to post
Share on other sites
Tiessa

Η επιλογή και για τους δυο συμμετέχοντες ήταν δύσκολη.

 

@Nienor:

Προβληματίστηκα πολύ ανάμεσα στο Νυχτερινό Επισκέπτη και στο Εμένα, εσένα για την Αλμυρή. Το ένα ήταν πιο πρωτότυπο, το άλλο ήταν πολύ πιο λυρικό και γεμάτο εικόνα και συναίσθημα. Παρόλο που συχνά όταν διαβάζω ιστορίες ενθουσιάζομαι περισσότερο με την ιδέα, αυτή τη φορά είπα να κάνω μια εξαίρεση, γιατί πραγματικά με γοήτευσε η ιστορία και με συγκίνησε πάρα πολύ.

Εμένα, εσένα και την Αλμυρή λοιπόν.

 

@DinoHajiyiorgi:

Ψήφισα το Βρρρρρρρρρρρμ!

Όταν τελείωσα και τις τρεις ιστορίες (αλλά στο τέλος, όχι νωρίτερα) είχα πάρει την απόφαση.

Το Απειροστό κομμάτι αλήθειας, παρόλο που ήταν μικρότερο και πολύ συναισθηματικό, με κούρασε λιγάκι. Δεν καλοκαταλάβαινα τι γινόταν και είχε κι αυτές τις ατελείωτες παραγράφους, οπότε δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε.

Το Βρρρρρρρρρρρρρρμ! ήταν μια ολοκληρωμένη ιστορία. Δεν με δυσκόλεψε και είχε και ενδιφέρουσα ανατροπή στο τέλος.

Όσο για το Σπιράλ ομολογώ ότι το διάβαζα με ενθουσιασμό, ειδικά τα πρώτα μέρη με τον ετοιμοθάνατο κόσμο ήταν εκπληκτικά, το εύρημα με τη χρονική μετατόπιση ήταν πολύ έξυπνο (το αν θα επιβίωναν ή όχι στον καινούργιο κόσμο οι προερχόμενοι από διάφορες εποχές είναι ένα σημείο, αλλά δεν θα έδινα σ' αυτό το κεντρικό βάρος) και παραλίγο να το ψήφιζα αν δε με χάλαγε αυτό το τελευταίο κομμάτι με τον τύπο σαν τρελαμένο επιστήμονα ή σαν ραμολιμέντο θεό που το αισθάνθηκα ολότελα αταίριαστο με τα υπόλοιπα.

Share this post


Link to post
Share on other sites
Alcaon

DinoHajiyiorgi: Προβληματίστηκα ανάμεσα στο πρώτο και το τρίτο. Τελικά διάλεξα το Σπιράλ γιατί το βρίσκω πιο άρτιο στα επιμέρους στοιχεία, και πιο εντυπωσιακό σαν αποτέλεσμα, ενώ το Απειροστό Κομμάτι Αλήθειας παραμένει αυτό με το πλουσιότερο περιεχόμενο, για τα γούστα μου τουλάχιστον.

 

Ένα Απειροστό Κομμάτι Αλήθειας Παγιδευμένο Στην Αιωνιότητα - Τρομερό! Παρόλο που είναι στο ύφος βαθυστόχαστο και βαρύ το ακολούθησα και το απόλαυσα όλο χωρίς παράπονα κυρίως επειδή το θεωρώ τολμηρό εγχείρημα να προσπαθήσεις να μεταδώσεις κάτι τέτοιο με λόγια, και βέβαια, για εμένα το πέτυχες. Είναι αυτό που θα ήθελα να είχα ψηφίσει.

Βρρρρρρρρρρρμ! - Ξεκίνησα, διάβασα μια παράγραφο, δυο παραγράφους, σκόνταψα και πήγα να προσπεράσω την επόμενη. Αποφάσισα να το αφήσω τελευταίο. Ξαναγύρισα, ξαναδιάβασα μια παράγραφο, δυο παραγράφους, τρεις, σκόνταψα, ξανασηκώθηκα, διάβασα κούτσα-κούτσα το υπόλοιπο και μου έκατσε κάπου στο λαιμό. Δεν με άγγιξε, μάλλον επειδή σαν υπερόπτης άνθρωπος θα ήθελα μέσα μου να δω το αμάξι να νιώθει πιο πλούσια γκάμα αισθημάτων, σαν αντικατοπτρισμό αυτών που πολλές φορές νιώθουν οι άνθρωποι για εκείνα, πράγμα που καταλαβαίνω πως εσύ δεν ήθελες να δώσεις, έχοντας τους λόγους σου. Όμως η επιλογή σου με ξένισε από τον ταχύρυθμο και σιδερένιο κόσμο του αμαξιού, και με κράτησε σε απόσταση από την ιστορία. Το εναποθέτω σε θέμα γούστου.

Σπιράλ – Το Τέλος Της Ιστορίας - Με το που ξεκίνησα, το κατάλαβα σχεδόν αμέσως πως εδώ ήταν ο νικητής. Διαφορετικές σκηνές, πολλοί διαφορετικοί και χρωματιστοί χαρακτήρες, δένουν τελικά όλοι και όλα άψογα, ενώ υπάρχει η συνεχόμενη ανατροπή που αποκαλύπτει την αλήθεια του συμβάντος, με αποκορύφωμα το τέλος/αρχή. Στην τελική μια "παλαβή" ιστορία που μου άρεσε πολύ, και συνήθως δεν μου αρέσουν οι "παλαβές" ιστορίες.

 

@Nienor: Είχα μεγάλο πρόβλημα να διαλέξω γιατί και τα τρία είναι το καθένα πολύ καλό στο είδος του. Διάλεξα κι εγώ το "Εμένα, εσένα και την Αλμυρή" τελικά γιατί με ταξίδεψε στον μαγικό κόσμο με τα φεγγάρια και με συγκίνησε με την επιλογή ανάμεσα στη νεότητα και τον έρωτα.

 

Εμένα, εσένα γιά την Αλμυρή - Πάρα πολύ όμορφο. Προσωπικά μεταφέρθηκα κατευθείαν στον κόσμο, και έπιασα το κομμάτι της σχέσης των φεγγαριών με την ιδιόμορφη "μαγεία" του σχεδόν αμέσως. Ίσως αν ήμουν κάποιος με λιγότερη επαφή με το φανταστικό να σε είχα χάσει λιγάκι, all in all όμως συνεχίζω να το θεωρώ κορυφαίο.

 

Η διήγηση του γεροαετού, του ταξιδιάρη - Όταν διαβάζω παραμυθάκια μπαίνει κάποια φωνή στο κεφάλι μου που λέει "Τώρα θα το πει το καρα-κλισέ, τώρα θα το πει...". Αυτό γιατί τις περισσότερες φορές βλέπω παραμύθια που στην ουσία τους είναι παραλλαγές ή κολλάζ πιο παλιών παραμυθιών. Ο γεροαετός όμως ήταν έξω απ'το συνηθισμένο, με πολύ ευχάριστο τρόπο. Αν δεν με είχε συγκινήσει τόσο η πρώτη ιστορία, ίσως αυτή να είχα διαλέξει.

Νυχτερινός επισκέπτης - Πολύ καλή ιδέα, και το γράψιμο με "κράτησε" μέχρι το τέλος. Ένιωσα περισσότερο να με σαγηνεύει με σκοτεινό τρόπο, παρά γνήσιο τρόμο. Σε οποιαδήποτε περίπτωση το αποτέλεσμα μου άρεσε, και μου έκανε και τη ζωή δύσκολη να διαλέξω. Τελικά το άφησα, περισσότερο επειδή ενώ τα ξανακοίταζα απλά ήθελα περισσότερο να ξαναδιαβάσω την Αλμυρή.

 

Υ.Γ. Νιώθω λίγο περίεργα που ψηφίζω και μπλαμπλάω χωρίς να έχω κάτι δικό μου ποσταρισμένο εδώ και έτσι να είμαι το ίδιο εκτεθιμένος με τους συγγραφείς... Απ'την άλλη έχω ήδη διαβάσει τις ιστορίες αρκετά και ήθελα να "ψηφίσω", και βλέπω ότι δεν έχει ακόμα αρκετές απαντήσεις το τοπικ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now

Sign in to follow this  

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines.