Jump to content

Blogs

 

Blogs now visible to guests

Τα Blogs από σήμερα είναι εμφανή και σε μη-μέλη (guests - visitors).   Σε όλα τα μέχρι σήμερα blogs απενεργοποιήθηκε η δυνατότητα να τα βλέπουν οι guests για να συνεχίσει η λειτουργία τους όπως ήδη γνωρίζετε.   Όποιος θέλει μπορεί να την ενεργοποιήσει από τα settings του εκάστοτε blog του από http://community.sff.gr/blog/manage/ --> Manage Settings και μετά Allow guests to view your Blog? (checked=yes) ανάλογα με τις προτιμήσεις του.   Προσοχή: Οποιοδήποτε νέο blog εξ' αρχής (by default) φαίνεται από τους guests.

RObiN-HoOD

RObiN-HoOD

 

Το Φθινόπωρο της Νατάσσας

Βυθίζω τα δάχτυλα των ποδιών μου στην δροσερή άμμο και ρουφώ αυτή τη στιγμή. Η Νατάσσα κάνει μακροβούτια στο νερό, ενώ ο Αντώνης, με πέδιλα και μάσκα λίγο πιο εκεί στα βράχια, κυνηγά χτένια. Η Θάλεια και η Κυβέλη (το Κυβελάκι), τα μικρά τους, παίζουν με τα κουβαδάκια τους δίπλα στις ψάθες. Η Νατάσσα βγαίνει χαμογελαστή από τη θάλασσα. «Τι υπέροχα που είναι!» φωνάζει ενθουσιασμένη. Το κέφι της είναι μεταδοτικό, όσο διασκεδαστικές είναι οι κυνικές αγκωνιές που σκαρφίζεται ο Αντώνης για να την πειράζει.   Είναι Νοέμβρης, και το καλοκαίρι μας έχει κατσικωθεί γλυκά. Είμαστε στις Αλυκές, λίγο πριν τη δύση του ήλιου, με έναν μελί ουρανό και την σκούρα πλάτη του Χτυπά να μας σκιάζει. Μετράω τρεις ή τέσσερις λουόμενους απ’άκρη σε άκρη όλης της παραλίας, μοναχικούς ρομαντικούς τους αποκαλώ, με τις ενοχλητικές ξαπλώστρες του καλοκαιριού εξαφανισμένες, και τα δοκάρια των ψάθινων ομπρελών άσκεπα στη σειρά τώρα, γυμνά και μυστήρια σαν στύλοι του Στόουνχετζ.   Έχει μια άλλη, πιο μελαγχολική μουσική το κύμα του Φθινοπώρου. Χωρίς τη βαβούρα του κόσμου, το κύμα σκάει στην υγρή άμμο λίγο στενάχωρα, σαν πένθιμα. Σαν αντίσταση η Νατάσσα και ο Αντώνης παίζουν ανέμελα ρακέτες και ξαφνικά είμαι στο βαθύ μέλλον, και κάθε ήχος, γέλιο και κουβέντα που παίζει γύρω μου έχει γίνει μνήμη, μια ηχώ φαντασμάτων. Oι Αλυκές έχουν αλλάξει λίγο, η Θάλεια και η Κυβέλη είναι ολόκληρες κοπέλες, νοσταλγικά θυμούνται τις ευτυχισμένες εκείνες μέρες με τους γονείς τους. Δεν μπορεί, τα κορίτσια θα έχουν αρπάξει κάτι από την ζωντάνια των δικών τους. Αντιλαμβάνονται πόσο τυχερές υπήρξαν. «Ήταν και ο κύριος Ντίνος εκεί.» Να’ναι καλά που με θυμήθηκαν.   Δύσκολη εποχή, η σημερινή, η δική μας. Φθινόπωρο του 2012. Του χρόνου θα καταφέρουμε να έχουμε άλλον έναν τέτοιο Νοέμβρη; Η ελπίδα χλομιάζει στη σκέψη μου. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, τα πάντα κάθονται σαν βαρύ πέπλο στο κεφάλι. Μου θυμίζουν ταινίες… ένα καλοκαίρι πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο… ένα καλοκαίρι πριν από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο… και η μεταδοτική αισιοδοξία της Νατάσσας μετατρέπεται στη δύση μια τελευταίας, ανεπίστρεπτης εποχής αθωότητας και ανεμελιάς, όπως διαφημίζονταν και εκείνες οι ταινίες.   Για όλους μας είναι το Φθινόπωρο της αγωνίας, της οικονομικής κρίσης, της ανεργίας, της ανέχειας, των απεργιών, της βίας, της υπόσχεσης ενός νέου φασισμού. Φοβάσαι να ονειρευτείς, να ελπίσεις, μέχρι και ο έρωτας για τους ελεύθερους έχασε τη γεύση του, ή έτσι νομίζω εγώ. Βλέπω εφιάλτες τα βράδια. Δεν είναι άγριοι και τρομεροί, είναι άηχοι και μουλωχτοί, με τυλίγουν στον ιστό τους αργά-αργά και αραχνιάζει η ψυχή μου. Θα είχαν κάποτε και οι δικοί μου γονείς τα προβλήματα τους. Σηκώθηκαν κι έφυγαν από την αγαπημένη τους Κωνσταντινούπολη κυνηγώντας μια καλύτερη ημέρα. Δεν γνώρισα τις αγωνίες τους τότε, το φρόντισαν καλά αυτό. Ο Αντώνης μοιράζεται περισσότερα με τις κόρες του χωρίς να μεταδίδει τις ανησυχίες που καίνε στο βλέμμα του. Η Θάλεια και η Κυβέλη, δεν είναι απλά προστατευμένες, μεγαλώνουν θωρακισμένες. Έχουν ήρωες γονείς. Έτσι τους βλέπω κι εγώ. Διορθώνουν πότε-πότε και το δικό μου βλέμμα. Τους ευγνωμονώ γι αυτό. Και αυτές οι λίγες γραμμές που γράφω, οι τόσο ανακουφιστικές, τις οφείλω φυσικά σε εκείνους.   Ο Αντώνης φωνάζει στα κορίτσια του να μαζέψουν τα πράγματα τους, να μην αφήσουν κανένα σκουπίδι στην παραλία. Η Νατάσσα μπαίνει άλλη μια φορά στη θάλασσα και κάνει τούμπες στο νερό. Σημαδεύει με τις πατούσες της τον ουρανό και με τα χέρια της καρφωμένα στο βυθό έχει όλη τη Γη στους ώμους της. Μια όμορφη ψευδαίσθηση, γιατί σχεδόν θα τη πίστευε κανείς. Η Νατάσσα θα μπορούσε, θα της ήταν παιχνιδάκι. «Τι σκέφτεσαι άνθρωπε;» με ρωτάει ο Αντώνης. «Άνθρωπε» τους χαιρετάει όλους και μου αρέσει πολύ ο τρόπος που το λέει. (Όλως τυχαίως είχα χρησιμοποιήσει μόνο μία φορά αυτή την έκφραση πριν λίγα χρόνια, μέσα από τα χείλη ενός φανταστικού προσώπου, στο διήγημα μου “Ο Άγιος του Βραλ”. Ο πρωταγωνιστής αποκτά επίγνωση της προσωπικής του ανθρωπιάς, με τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του, κυρίως τις αδυναμίες, γεγονός που του επιτρέπει να είναι γενναιόδωρος προς τον συνάνθρωπο του.)   Και πως τελειώνει αυτό το διήγημα, που δεν είναι διήγημα, ούτε καν μυθιστόρημα, αλλά έπος ζωής; Ούτε η αρχή αχνοφαίνεται στον ορίζοντα, ούτε φυσικά το τέλος. Είμαι πολύ μικρός για να τα δω όλα, κι ευτυχισμένα μικρός που είμαι ικανός να απολαύσω το ενδιάμεσα ψηφιδωτό. Στιγμές και συναισθήματα στην άμμο, στο γαλανό κύμα, στις φωτοσκιάσεις του ουρανού, στις σταγόνες στο δέρμα, στα γέλια των κοριτσιών, στα γαλανά μάτια του Αντώνη, στο χαμόγελο της Νατάσσας. Φωτογραφίες καρτ-ποσταλ της μνήμης. Ό,τι θυμάται ο καθένας που το έζησε, ή αυτός που το διάβασε εδώ, εσύ. Και για να απολογηθώ, ήταν ο ενθουσιασμός της που γέννησε αυτό το κείμενο, γι αυτό και του έδωσα τον τίτλο «Το Φθινόπωρο της Νατάσσας.»   [*Ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος-Πιπεριάν και η Νατάσσα Σέρβου είναι οι δημιουργοί του Χαλκιδέϊκου free-press AN.]

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

SFFNoWriMo Tips

Το SFFNoWriMo αρχίζει και ο γερό-RObiN σας παραθέτει μερικά μικρά μυστικά που μπορείτε να ακολουθήσετε για μια επιτυχημένη "μαγειρική" συνταγή:     Γράφετε κάθε μέρα έστω και από λίγο. Είναι από τα σημαντικότερα μικρά μυστικά. Η καθημερινή άσκηση φέρνει την επιτυχία. Ταυτόχρονα σε περίπτωση που κάτι σας συμβεί μπορείτε την επομένη να καλύψετε το κενό. Μην αφήσετε τις μπύρες να σας ξεμυαλίσουν (και τα λουκάνικα και τα hamburger κλπ κλπ).
 
Μην αγχωθείτε να τελειώσετε. Ακόμα και αν δεν φτάσετε το όριο των 50.000 λέξεων η εξάσκηση θα έχει προσθέσει ένα λιθαράκι.
 
Ενσωματώστε μέσα στη πρώτη εβδομάδα μαζί με τη γραφή σχέδιο για σκελετό της ιστορίας. Μιας και θα πρέπει να τη γράψετε σε χρόνο dt δεν υπάρχει χρόνος για αναλυτικές πλοκές. Βασιστείτε σε αυτά που ξέρετε να κάνετε καλύτερα και σε γρήγορες εναλλαγές σύμφωνα με τη διαίσθησή σας . Άλλωστε μετά το Νοέμβρη πάντα μπορείτε να αναπροσαρμόσετε την ιστορία … και ξεχάστε επιτέλους να νομίζετε ότι μόλις τελειώσει ο μήνας θα πάτε στον τυπογράφο .
 
Χρησιμοποιήστε ένα πρόγραμμα το οποίο κάνει auto-save οπότε δε θα κινδυνεύετε να χάσετε τα γραπτά σας αν συμβεί κάτι. Από τις καλύτερες λύσεις είναι το Google Docs το οποίο είναι δωρεάν και ταυτόχρονα είναι βασισμένο στο internet. Ακόμα και αν σας χαλάσει το PC στη μέση του πουθενά το κείμενό σας θα κάθετε πάνω στο σύννεφο του internet και θα περιμένει να το συνεχίσετε (τώρα το ότι θα σας έχουν σπάσει τα νεύρα που το PC σας θα είναι στο τεχνικό τμήμα του Πλαισίου με μια κούπα καφέ μέσα του είναι άλλη ιστορία).
 
Φροντίστε να καταλάβουν οι γύρω σας ότι έχετε μια υποχρέωση με τον εαυτό σας . Δικαιολογίες όπως «ήμουν κουρασμένος και δεν πρόλαβα» ή «είχα βάρδιες» δεν τις πιστεύει κανείς. Χρησιμοποιήστε τα Σαββατοκύριακα για να αναπληρώσετε το χαμένο χρόνο. Ξεχάστε τις εξόδους γιατί μπορεί πάνω σε αυτή την προσπάθεια να βασιστεί ένα μελλοντικό βιβλίο σας. Ακόμα πιο καλά μπορεί να σας εκδώσουν! (εντάξει βρίσκω κι εγώ τώρα θέματα να σας τονώσω το ηθικό…. λέμε τώρα )
 
Εκτός αν προσπαθείτε να γράψετε κάτι τραγικά πρωτοποριακό χρησιμοποιήστε κλισέ πλοκές γιατί θα σας βοηθήσουν στη ταχύτητα της συγγραφής. Μετά τις αναπροσαρμόζετε. Όποιοι έχουν εμπειρία από Παιχνίδια Ρόλων ή γραφή σεναρίων ή έχουν ασχοληθεί πολύ με τη δημιουργία σεναρίων εν γένει) θα δουν ότι έχουν ένα προβάδισμα στη δημιουργία σκελετού … τυχερούληδες!
 
Χρησιμοποιήστε λεξικά, βιβλιοθήκες, μουσεία και αξιοθέατα. Όλα αυτά ηλεκτρονικά μέσω της αγαπημένης σας μηχανής αναζήτησης για ταχύτητα και έμπνευση ιδεών. Καταγράψτε τις ιδέες σας σε κουτάκια συννεφάκια για ευκολία. Σας προτείνω το Mind Manager (το οποίο χρησιμοποιώ κι εγώ για να παρακολουθώ τις διαπλοκές στο forum χρόνια τώρα ) αλλά υπάρχουν και πολλά άλλα εκεί έξω (ψάξτε για brainstorming και mind-mapping).
 
Βεβαιωθείτε ότι ο χώρος σας, τουλάχιστον γι αυτό τον μήνα, διακατέχεται από απόλυτη ησυχία ή έστω από απόλυτη μουσική, ανάλογα με τα γούστα σας. Η μουσική είναι καλός σύμμαχος για μερικούς. Απολαύστε μουσικές στιγμές μετά συγγραφής (προτιμήστε κλασική μουσική).
 
Μπαίνετε λιγότερο στο Facebook και περισσότερο στο SFF.gr Έτσι δε θα σπαταλάτε το χρόνο σας κάνοντας like στις γάτες της Melkiades ενώ ταυτόχρονα θα παρακολουθείτε την καθημερινή σταθερή πορεία των συμμετεχόντων από το σχετικό subforum.
 
Κάνετε συχνά διαλείμματα για να ξεκουράζεστε και να παίρνετε ενέργεια . Δείτε ότι το γραφείο σας είναι έτσι φτιαγμένο που θα μπορείτε να κάθεστε χωρίς να πιάνεστε και αν υπάρχει και παράθυρο με θέα ακόμα καλύτερα. Μερικοί συγγραφείς έχουν αναφέρει ότι διάφορες τεχνικές feng shui του βοήθησαν να αυξήσουν τις λέξεις τους κατά τουλάχιστον 15% (να δω ποιος θα το ψάξει και τι στο κόσμο) .
 
Τώρα αν είστε τίποτα hitech gadget freak μπορείτε να έχετε πάντα μαζί σας το ipad ή την android tab μαζί σας και να γράφετε όπου βρίσκεστε.
 
Πιέστε τον εαυτό σας να είστε το ίδιο σωστοί με τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Δεσμευτήκατε σε έναν αγώνα ευχαρίστησης. Χαρείτε το. Μην παρατάτε την χαρά στη μέση.
Εμείς θα είμαστε εδώ να σας εμψυχώνουμε .     Καλή συγγραφή

RObiN-HoOD

RObiN-HoOD

 

Notification Preferences Reset

Βρέθηκε bug το οποίο είχε "καθαρίσει" τα notification preferences προϋπαρχόντων μελών πριν το upgrade (περίπου πριν 2 μήνες) με αποτέλεσμα όλα τα preferences ήταν disabled.   Έγινε RESET στα default του site, γι αυτό και είτε θα αρχίσατε να λαμβάνετε κάποια emails ή/και θα δείτε στο notifications (πάνω αριστερά από το nickname σας) να αυξάνει κάποιος αριθμός.   Αν για κάποιο λόγο θέλετε να τα αλλάξετε ή να τα απενεργοποιήσετε επιλεκτικά, μπορείτε να το κάνετε απο το profile σας (ή κλικ εδώ για γρηγορότερα) και επιλέξτε ότι θέλετε.     PS. Ευχαριστώ SpirosK για την ευγενική χορηγία του bug report

RObiN-HoOD

RObiN-HoOD

 

Το πει or not to πει...

...και δεν εννοώ το κατούρημα. Τελείως. Αυτή η καταχώρηση έχει ως θέμα την κριτική. Το πώς τη βλέπω, πώς την θέλω, πώς θα ήθελα να την κάνω, αλλά ας όψεται μια κάποια ευγένεια που πολλάκις καταβάλλω προσπάθεια για να επιδείξω.   Η εικόνα που έχω για την κριτική είναι περίπου αυτή:     Έτσι τη γουστάρω. Χωρίς κανένα απολύτως έλεος. Θέλω να τσούξει, να πονέσει, να σμιλέψει τη γραφή και την ψυχή μου. Ο σεβασμός, ο κάθε σεβασμός, κερδίζεται. Με κόπο και με πόνο. Κι είναι χρέος του συγγραφέα να σέβεται τον αναγνώστη. Ο αναγνώστης σε πληρώνει, φίλε συγγραφέα. Αν όχι με χρήμα, σε πληρώνει με χρόνο και όλη την καλή διάθεση να διαβάσει αυτό που έγραψες. Οφείλεις, αν μη τι άλλο, να μη βεβηλώνεις την όρασή του. Προσωπικά, προτιμώ έναν αναγνώστη που θα έρθει και θα μου πει, ντόμπρα και σταράτα ότι η ιστορία μου ήταν για τα μπάζα (και γιατί), παρά αυτόν που δε θα μου πει τίποτα, ή θα προσπαθήσει να μου το πει στην γαλλική. Μού πήρε πολύ καιρό να μπορέσω να δεχτώ κριτική, αλλά αφού έκανα την αρχή, πλέον δεν την χορταίνω. Ρίξε ξύλο, αναγνώστη, αντέχω.   Προφανώς, επειδή είμαι ελιτιστικό γουρούνι, διαχωρίζω τις κριτικές που μου γίνονται στις χρήσιμες και τις άχρηστες. Το τι δεν αρέσει, μού λέει από λίγα έως τίποτα. Το γιατί δεν αρέσει αυτό, μού λέει περισσότερα, το πώς θα μου άρεσε, είναι ένα λούνα-παρκ. Ναι, σαφώς, δεν έχουν όλοι τα ίδια γούστα και τα λοιπά, αλλά σίγουρα η οπτική του εκάστοτε αναγνώστη βοηθάει. Δε συζητάω καν για γραμματικοσυντακτικά, τα οποία όχι μόνο ζητάω, λαχταράω να δω! Κυρίως από τότε που (εν πλήρη αποδοχή των συνεπειών) αποφάσισα να αγνοήσω τους κανόνες για τα τελικά ν μέχρι να πάρουν κι αυτά απόφαση πότε θέλουν να μπουν και πότε όχι, περιμένω πάντα στη γωνία συγκεκριμένα μαστίγια που δεν κουράζονται ποτέ. Ποτέ, όμως.   Αλλά, τεσπα, ηνάφ οφ μι. Ή μάλλον, ηνάφ οφ μάι στόριζ. Το θέμα είναι, αγαπητοί φίλοι, τι κάνεις όταν διαβάζεις κάτι που καταφέρνει να βεβηλώσει ταυτόχρονα α) την ελληνική γλώσσα, β) την όρασή σου, γ) τη νοημοσύνη σου και δ) την αισθητική σου. Σε μικρότερο ή σε μεγαλύτερο βαθμό. Πώς μεταφράζεις την ειλικρινή σου άποψη σε κάτι που δε θα οδηγήσει τον συγγραφέα σε αυτοχειρία; Κυρίως, όταν πρέπει να το κάνεις; Τι εννοώ; Θέλεις να πεις: "σπατάλησα τρεις ώρες απ' τη ζωή μου να διαβάζω ένα κείμενο, για το οποίο δεν σπατάλησες δέκα λεπτά να το περάσεις από αυτόματο ορθογραφικό έλεγχο. Επίσης, πριν ξαναγράψεις κάτι πιο πολύπλοκο από το όνομά σου, πέρνα μια βόλτα απ' το δημοτικό και το γυμνάσιο και (ξανα)μάθε γραμματική και σύνταξη. Όταν τελειώσεις μ' αυτά, (ξανα)κάνε τη διαδρομή μυαλό-κείμενο και μάζεψε τις λέξεις που σου έπεσαν. Αυτό το κείμενο έχει περισσότερες διορθώσεις δικές μου, παρά λέξεις δικές σου, το οποίο θα έπρεπε να σου λέει κάτι το οποίο προφανώς δεν είσαι σε θέση ν' ακούσεις. Και δεν έχω μπει καν στο ζουμί ακόμα..." Αντ' αυτού, προσπαθείς να βρεις ευγενικές λέξεις, που να λένε το ίδιο πάνω κάτω, αλλά με τρόπο που ο συγγραφέας να μην το καταλάβει. Προσπαθείς να κάνεις εποικοδομητική κριτική σε κάτι το οποίο στερείται βασικών πραγμάτων. Υπάρχει πιθανότητα η κριτική και όλες οι απαραίτητες φιοριτούρες, να χρειαστούν περισσότερη ώρα απ' όση χρειάστηκε ο συγγραφέας, το οποίο σημαίνει ότι ο αναγνώστης σπατάλησε περισσότερη φαιά ουσία για την ιστορία απ' τον συγγραφέα, το οποίο, σ' εμένα τουλάχιστον, φαίνεται ανούσιο (μιας κι ο συγγραφέας καταφανώς έχει τον αναγνώστη γραμμένο εκεί που δεν πιάνει το μελάνι) και άχρηστο (μιας κι ο συγγραφέας, κατά πάσα πιθανότητα, δε θα κάνει τίποτα με την κριτική σου, εκτός απ' το να σε βρίσει, από μέσα του, γιατί δεν έπιασες τα λεπτά νοήματα απ' το αριστούργημά του).   Δεν είμαι ευγενικός άνθρωπος όταν λέω τη γνώμη μου για κάτι. Είναι ο χαρακτήρας μου τέτοιος. Γι αυτό και πολύ συχνά αποφεύγω τελείως να πω τη γνώμη μου. Γιατί ξέρω ότι είμαι κυνικό κάθαρμα. Μου είναι ΑΦΟΡΗΤΑ δύσκολο να χρυσώνω χάπια όταν κάνω κριτικές κι η διπλωματία δεν συμπεριλαμβάνεται στα ταλέντα μου. Επίσης, έχω υπομονή περιορισμένου βεληνεκούς στην επαναληψημότητα. Όταν λεω κάτι σε κάποιον πάνω από τρεις φορές κι επιμένει να μην καταλαβαίνει, δεν έχει νόημα να χαλάσω θερμίδες για να το ξαναπώ. Πα να πει, ΔΕ ΘΕΛΕΙ να καταλάβει. Πα να πει, όμως, σταμάτα να με ρωτάς κιόλας, γιατί στην τέταρτη θα μάθεις τι κάνει ο θρύλος κι ο Πειραιάς (το παθητικό, μην παρεξηγιόμαστε κιόλας) κάθε φορά που πάω στο γήπεδο. Και θα το μάθεις με γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Και θα σε ρωτήσω, στο τέλος όλου αυτού: ΓΙΑΤΙ, καλέ μου άνθρωπε, αφού είναι προφανές ότι ή δε θέλεις ή δεν μπορείς, γιατί επιμένεις να βασανίζεσαι και να βασανίζεις κι εμένα μαζί; Κι εσύ, εντάξει, μαζοχίσου ελεύθερα, εγώ τι σου φταίω που χρειάζομαι τέσσερις υδραυλικές πρέσσες για να συγκρατήσω τον κάφρο μέσα μου;   Άι χάρντλι νηντ αντ, ότι δεν είναι έτσι όλες οι κριτικές. Ευτυχώς, λίγες είναι έτσι (που να πρέπει να τις κάνω, δηλαδή). Και πάλι περισσότερες απ' όσες θα ήθελα (0) ή αντέχει το νευρικό μου σύστημα (1), αλλά λιγότερες απ' τις κριτικές που, αν και (πάλι) "πρέπει" να τις χειριστώ με το γάντι, τουλάχιστον έχουν ένα ποιοτικό υπόβαθρο και δε θα πάνε τελείως στον βρόντο.   Κλείνω, αγαπητοί μου φίλοι, με μια παράκληση: μη δείτε αυτή την καταχώρηση σαν συγγραφείς: δείτε την σαν αναγνώστες. Θυμηθείτε την ιστορία που θεωρείτε ότι ήταν ο χειρότερος βιασμός που υπέστησαν οι οφθαλμοί σας, την ιστορία που δεν είχατε αρκετά ανεπτυγμένο υβρεολόγιο για να την αξιολογήσετε όπως θα θέλατε, την ιστορία που για πάρτη της ανοίξατε τον μεγαλύτερο μαζικό τάφο στην ιστορία της κριτικής, και μετά απλά αναστενάξτε...

Sonya

Sonya

 

ΟΧΙ ΟΧΙ ΔΕΝ ΘΕΛΩΩΩ ΑΤΙΜΕ ΔΑΡΒΙΝΕΕΕΕΕEE :P

Από την LIFO σήμερα. Το πορτρέτο του ανθρώπου της επόμενης χιλιετίας το οποίο «φιλοτέχνησε» βάσει ερευνών η Sun και αναδημοσιεύει η Le Monde, διαφέρει αρκετά από τον σημερινό άνθρωπο.   Smaller brains, more wrinkles, fewer teeth   (...don't worry lads, it's not for another 1,000 years!)           Read more: http://www.thesun.co...l#ixzz296Nt51os         EVOLUTION has changed our bodies and faces over thousands of years — and it’s still happening.   Here’s how leading anatomical experts predict our descendants will differ physically from us in 1,000 years from now.   - We’ll be TALLER at 6-7ft because of improved nutrition and medical science. Osteopath Garry Trainer, from north London, says: “The average American is about one inch taller than in 1960.”   - Our INTESTINES will get shorter so we don’t absorb as much fat and sugar — a natural way of avoiding obesity, says dentist Dr Philip Stemmer.   - If male fertility declines further, there will be SMALLER TESTICLES (tough luck, chaps).   - Our most used extremities will change dramatically. ARMS AND FINGERS get longer to reduce the need to reach too far and nerve endings in hands and fingers will increase because of the greater use of devices such as iPhones that need complex eye-hand coordination.   - We’ll have SMALLER BRAINS, maybe because so much memorising and thinking is done by our computers. “Science fiction images show humans of the future with huge brains but big brains are not necessarily the best,” says Chris Stringer, from the Natural History Museum.   - There will be LARGE EYES to compensate for smaller mouths. Cary Cooper, of Lancaster University, explains: “Communication will rely on facial expressions and eye movements.”   - Dentist Dr Stemmer also thinks there could be FEWER TEETH as softer food needs less chewing and biting. He says: “We could even get our nutrition from liquids or pills in the future, which could mean less teeth and receded jaws.”   - Expect people to have QUADRUPLE CHINS. “Our bodies were designed for eating less and using more energy than a modern lifestyle requires,” says Rajiv Grover, a consultant plastic surgeon. We can expect other dramatic changes too.   - Everyone will have the same shape of NOSE because climate is having less influence on broad or narrow hooters thanks to air conditioning and central heating.   - Central heating and warm clothing means we’ll be LESS HAIRY but there’ll be more WRINKLES as a result of peering at our electronic devices.   We could end up with saggy turkey necks too because extra sun will cause loose skin and baggy eyelids. And there will be darker skin as people move around the planet and races mix.           (Είναι δικη μου εντύπωση ή η Sun χρησιμοποιεί θεωρίες εξέλιξης που έχουν καταριφθεί εδώ και χρόνια; Μου μοιάζει σαν Λαμαρκισμός, δηλαδή κληρονομικότητα των επίκτητων χαρακτηριστικών , παρά σαν την Συνθετική θεωρία της Εξέλιξης ή τουλάχιστον έτσι ελπίζω )

Eugenia Rose

Eugenia Rose

 

Τι είστε πιο πολύ;

Ίσως κάποιοι το ακούσατε στις ειδήσεις την προηγούμενη βδομάδα. Εγώ το έμαθα από την πηγή, επειδή η κόρη μου είναι συμμαθήτρια με την εγγονή των θυμάτων. Επί χρόνια οικιακή βοηθός παίρνει τον γκόμενό της και τον 17χρονο ανήλικο γιο της και χτυπάει το κουδούνι του σπιτιού που δουλεύει. Ο παππούς, φυσικά, της ανοίγει. Τους χτυπάνε, τους δένουν και τους φιμώνουν. Η γιαγιά έχει αναπνευστικά προβλήματα και πεθαίνει από ασφυξία, αλλά οι ληστές δεν ήρθαν τσάμπα: Βρίσκουν €300 (ολογράφως: τριακόσια ευρώ και μηδέν λεπτά). Οι ληστές, μετά την καταγγελία του παππού, συλλαμβάνονται. Κι όλ’ αυτά, μη φανταστείτε σε κανένα γκετοποιημένο κέντρο. Για το Χαλάνδρι μιλάμε.   Εισαγωγή στην απορία μου: 1.Θες να κλέψεις; Κλέψε. Μετά από τόσο καιρό όμως, θα ’πρεπε να ξέρεις αν και πόσα λεφτά έχουν στο σπίτι. (Hint: 1000 ευρώ δεν θα σε σώσουν. 2000 ευρώ δεν θα σε κάνουν Κροίσο. Πόσα περισσότερα να έχουν στο σπίτι; Αν ήξερες ότι έχουν μόνο 300, θα το έκανες;) 2.Κλέψε όταν είσαι εκεί, ίσως δεν χρειάζεται ληστεία. 3.Αν δεν κοιμάσαι τη νύχτα εκεί (ώστε να σηκωθείς όταν τα θύματα κοιμούνται), ή αν ξέρεις ότι κλειδώνουν τα λεφτά τους, στείλε κάποιους να κλέψουν χωρίς να εμφανιστείς εσύ. 4.Αν οι δικοί σου δεν ξέρουν να ανοίγουν πόρτες, φτιάξε ένα αντικλείδι. 5.Αν δεν σου εμπιστεύονται κλειδιά, τότε σκηνοθέτησε τη ληστεία ανοίγοντας εσύ στους δικούς σου. Έτσι ίσως γλιτώσετε, αν κάτι πάει στραβά. 6.Μια εξαιρετική ιδέα είναι να μην μπλέξεις τον ανήλικο γιο σου. 7.Αν παρόλ’ αυτά αναγκαστείς να κάνεις κανονική ληστεία, μέρα μεσημέρι, με δυο συνεργούς που είναι πολύ κοντινοί σου και ο ένας είναι ανήλικος, δείχνοντας πριν απ’ όλα το δικό σου πρόσωπο για ν’ ανοίξει η πόρτα, τότε, γνωρίζοντας τη γιαγιά επί τόσο καιρό, δεν θα ήταν εντελώς άχρηστο να θυμηθείς ότι μάλλον θα σου τα κακαρώσει αν τη φιμώσεις. (Επίσης, πάνω στον φόβο τους, μπορεί κάποιος να σου πάει από καρδιά έτσι κι αλλιώς). Γενικά, δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να έχεις θανάτους την ώρα της ληστείας σου.   Και φτάνω επιτέλους στην (απολύτως ειλικρινή και καθόλου ρητορική) απορία μου, για να μην σας κουράζω:   Εσείς οι τρεις (και κυρίως οι δυο ενήλικες), τι είστε πιο πολύ, κακοί ή ηλίθιοι;   Υ.Γ.: Προσπαθήστε, έτσι σαν νοητική άσκηση (ειδικά όσοι γράφετε) να μπείτε στα εξής μυαλά: Της οικιακής βοηθού, που διαπράττει ληστεία μετά φόνου με συνεργό τον ανήλικο γιο της, για να βρει μόλις 300 ευρώ, της γιαγιάς που πεθαίνει επειδή μια πλαστική ταινία τής στερεί τον αέρα που γεμίζει το σπίτι, μόλις ένα χιλιοστό μακριά και του παππού που έχει ανοίξει με τα χέρια του την πόρτα στους δολοφόνους και τώρα κοιτάει έναν άνθρωπο, σύντροφο ζωής, να ξεψυχάει δίπλα του χωρίς αυτός να μπορεί να κουνηθεί. Αν τα καταφέρετε για οποιονδήποτε, συγχαρητήρια: Ζείτε στην Αθήνα του 2012.

mman

mman

 

The NaNoWriMo diaries (dun-dun-duuuuuun!)

Οι πιθανές αντιδράσεις σ' αυτή την εικόνα είναι τρεις: ?, α!, ωχ... Αλλά ας ξεκινήσουμε απ' το ?   National Novel Writing Month ονομάζεται το παγκόσμιο πρότζεκτ που θέτει έναν πάρα πολύ δύσκολο στόχο σε επίδοξους συγγραφείς: να γράψουν μια νουβέλα με τουλάχιστον 50.000 λέξεις (ή μέρος μιας νουβέλας, αλλά το μίνιμουμ λέξεων είναι αδιαπραγμάτευτο) μέσα σε τριάντα μέρες που ξεκινούν τα μεσάνυχτα 31 Οκτωβρίου προς 1η Νοεμβρίου και λήγουν τα μεσάνυχτα 30 Νοεμβρίου προς 1 Δεκεμβρίου. Έπαθλο δεν υπάρχει άλλο, εκτός απ' την ίδια τη δημιουργία και μπράγκιν ράιτς. Μιας και ο Οκτώβρης μπήκε και ο Νοέμβρης είναι κοντά και, μιας και το σφφ φιλοξενεί κάθε χρόνο σε μια μυστική γωνιά του τους νανοριμίτες (και μιας και προσεχώς κανας Νιχίλιος θ' ανοίξει το παραδοσιακό νανοριμοτόπικ για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι), ε, ας κάνουμε ένα μικρό αφιέρωμα στις τριάντα μέρες συγγραφικής εκγατάλειψης.   Όποιος περιμένει την 1η του Νοέμβρη για να μπαρκάρει στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, το πιθανότερο είναι να σωριαστεί χάμω γύρω στη δεύτερη με τρίτη εβδομάδα και να τον φάνε οι γύπες που πρόθυμα καραδοκούν κάθε χρόνο πάνω απ' αυτούς που αποφασίζουν να τολμήσουν. Όπως πολλά πράγματα στη ζωή, χρειάζεται προετοιμασία. Ακόμα κι αν δεν είστε του οργανωτικού στυλ, με πινακάκια, αρχεία επί αρχείων, τακτοποιημένα συρταράκια ιδεών και χαρακτήρων και μοιρογνωμόνια πλοκών, ΚΑΙ ΠΑΛΙ θα χρειαστεί να έχετε δυο-τρία βασικά πραγματάκια: έτοιμη πλοκή, τουλάχιστον δυο-τρεις βασικούς χαρακτήρες και ένα γενικό πλάνο της ιστορίας σας. Προσωπικά, δεν μπορώ ν' αρχίσω αν δεν εχω και τέλος. Αλλά δεν είμαι εδώ για να δώσω συμβουλές. Το μόνο που θέλω είναι να περιγράψω πώς είναι για μένα το πριν, το κατά τη διάρκεια και το μετά του κάθε μου, σχεδόν, Νοέμβρη.   Όταν πάει να φύγει το καλοκαιράκι κι οι πρώτες βροχές ξεπλένουν την σκόνη (όχι πως η Στοκχόλμη προλαβαίνει και ποτέ να σκονιστεί, αλλά λέμε τώρα), αρχίζει να κατασταλάζει μέσα μου η ιστορία που θα γραφτεί απ' τις 3-4 που με κλωθογυρνάνε όλο το χρόνο. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που η μαγιά ετοιμάζεται: οι κούκλες παίζουν με φρενήρη ρυθμό τα βασικά κομμάτια της ιστορίας. Κάποιες κούκλες βγαίνουν εκτός μάχης ως ακατάλληλες, άλλες πάνε για ένα ρεκτιφιέ κι άλλες βγαίνουν απ' την ντουλάπα και ξεσκονίζονται. Μερικές δημιουργούνται επιτόπου κι οι παλιές φροντίζουν να τις περάσουν απ' τα καθιερωμένα καψόνια. Μέσα σ' ένα μήνα, οι βασικοί μου χαρακτήρες είναι έτοιμοι, έχουν τα ονόματά τους, τα μυστικά τους, το παρελθόν τους, την προσωπικότητά τους, πρόσωπα και σώματα. Κομμάτια διαλόγων παίζονται, σκηνικά στήνονται, κουστούμια ράβονται. Τρύπες κλείνουν, μερικές φορές ανοίγοντας άλλες, αλλά δατ'ς λάιφ φορ γιου. Στο τέλος του μήνα, έχω μια γενική ιδέα του ποιος θα κάνει τι πού, πώς και με ποιον, αλλά, κυρίως, έχω γιατί θα κάνει αυτά που θα κάνει. Τον Οκτώβρη αυτή η διαδικασία γίνεται πιο συγκεκριμένη και λεπτομερής: τσεκάρεται η αληθοφάνεια του περιβάλλοντος που θα στηθεί η ιστορία, οι συνέπειες αλληλεπιδράσεων, τι θα φωτιστεί, τι θα μείνει στη σκιά, τι θα κρυφτεί και πώς μέχρι την κατάλληλη στιγμή. Εγώ που δεν είμαι της οργάνωσης έξω απ' το κεφάλι μου σπάνια καταγράφω κάτι απ' αυτά, αλλά, αν γράψω, αυτό θα συμβεί τον Οκτώβρη. Σημαντικές λεπτομέρεις που θα κρίνουν κάποια πράγματα γράφονται, όπως και γενικές πληροφορίες σκηνικών. Μιας και ο κόσμος που έχω δουλέψει σχεδόν όλες μου τις φάνταζι ιστορίες είναι ένας, τσεκάρω ποια στοιχεία του θ' αναδείξω, αν θα συνδέσω χρονικά ή τοπικά αυτή την ιστορία με άλλες και πώς. Τον Οκτώβρη ζω στον κόσμο της ιστορίας μου. Προσεύχομαι στους θεούς του, υπακούω στους νόμους του, περπατάω στους δρόμους του, μιλάω με τους κατοίκους του. Θέλω να ξέρω κάθε του γωνιά όταν μπει η 1η του Νοέμβρη. Όχι γιατί θα τον περιγράψω (σπάνια μπαίνω σε περιγραφικές λεπτομέρειες), αλλά για να μπορούν οι χαρακτήρες μου να κινηθούν με άνεση μέσα του και να πουν την ιστορία τους.   Και μετά έρχεται η πρώτη του Νοέμβρη και τ' άλογα φορτσάρουν στην εκκίνηση. Η πρώτη λίγη ώρα είναι κινέζικο βασανισήριο στο οποίο κοιτάω τον κέρσορα ν' αναβοσβήνει στην οθόνη και η κενή σελίδα μού θυμίζει το άδειο μου κεφάλι. Μέσα σε τριάντα μέρες πρέπει να έχουν γραφτεί 50.000 λέξεις εκεί πάνω κι εγώ δεν ξέρω εκείνη τη στιγμή ούτε καν από πού ν' αρχίσω. Όταν, δειλά-δειλά, γραφτεί η πρώτη προτασούλα, η πρώτη παράγραφος, μετά νιώθω σαν καουμπόης του φαρ-ουέστ. Ρίχνω ένα γιιιι-χα!, σπιρουνίζω το άτι και τρέχω ξέφρενα, γεμίζοντας σελίδες. Αν η πρώτη μέρα δεν έχει τουλάχιστον δύο χιλιάρικα, είναι τραγική αποτυχία, για μένα. (Ο καθημερινός μέσος όρος λέξεων, μπάι δε γουέι, είναι το 1666 του σατανά και περισσεύεουν κάτι λίγα για το τέλος). Η πρώτη βδομάδα, σε γενικές γραμμές, έχει όλο τον ενθουσιασμό και την φόρα της εκκίνησης. Νιώθω ότι θα κατακτήσω τον κόσμο. Τόση αυτοπεποίθηση έχω που γυρίζω ξεδιάντροπα και κάνω και διορθώσεις! Δηλαδή, ούτε τσίπα, ούτε τίποτα! (Ένα ακόμα μπάι δε γουέι, αν το νανόριμο έχει έναν κανόνα -εννοώ έναν άλλο κανόνα εκτός απ' τον σκάσε και γράφε- αυτός ο κανόνας είναι ο σκάσε και γράφε και μην κοιτάς πίσω σου.) Ρε, δε με σκιάζει φοβέρα καμιά! Έχω ιστορία, έχω χαρακτήρες που περπατάνε πάνω στην ιστορία σαν μοντέλες στην πασαρέλα κι εγώ τους φτύνω μην τους βασκάνω.   Τη δεύτερη βρομάδα ο ρυθμός, αναμενόμενα, πέφτει. Βγαίνουν και πάλι οι 1666 σατανικές λέξεις την ημέρα, αλλά δύσκολα, πολύ δύσκολα βγαίνει κάτι παραπάνω. Οι χαρακτήρες σα να βαριούνται, σα να ξεχνάνε τα λόγια τους, τα σκηνικά σα να παραπαίουν κι η υπόθεση σα να ξεφεύγει. Η δεύτερη βδομάδα, προς το τέλος της, είναι ένα κομβικό σημείο.Ξέρεις πως πρέπει να έχεις εικοσιπέντε χιλιάρικα στο τσεπάκι σου. Αν έχεις κάτω από είκοσι, εύκολα σε παίρνει από κάτω και τα παρατάς. Αν έχεις χτυπήσει το εικοσιπεντάρι κι είσαι στα μισά, συνειδητοποιείς ότι έχεις άλλο τόσο, μόνο που φαντάζει τόσο απροσπέλαστο όσο και το Έβερεστ. Οι περισσότεροι απ' αυτούς που παρατούν το νανό, το κάνουν τότε, στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας. Κυρίως γιατί βλέπουν την τρίτη εβδομάδα να έρχεται και μαζί της...   writer's block. Ο φόβος και ο τρόμος του συγγραφέα γενικά, του νανοριμίτη ειδικά. Πού πας, ρε Καραμήτρο, να βγάλεις πενήντα χιλιάρικα σ' ένα μήνα, αν φας πέντε μέρες με το κεφάλι τάμπουλα ράζα; Ο πανικός έρχεται, οι παλάμες ιδρώνουν, ξεκινά η γκρίνια, η μουρμούρα κι οι δέκα ινδιάνικες κατάρες στο νανόριμο. Βλαστημάς την ώρα και τη στιγμή που ξεκίνησες να γράφεις κι ορκίζεσαι στα κόκκαλα του Όσκαρ Ουάιλντ ότι ποτέ των ποτών των ποτέποτων δεν πρόκειται να το ξανακάνεις για κανέναν απολύτως λόγο, δεν πα να σου τάξουν το βάρος σου σε μπύρα ή μια βδομάδα πληρωμένες διακοπές με την Αντζελίνα Τζολί ΚΑΙ τον Τζόνι Ντεπ μαζί. Ο κέρσορας αναβοσβήνει χλευαστικά: στο τέλος της εβδομάδας το κοντέρ πρέπει να δείχνει κάτι λιγότερο από 40Κ κι εσύ πνίγεις τον πόνο σου σε καφεΐνη, νικοτίνη (αχ, πόσο μού λείπεις τον Νοέμβρη, νικοτίνη μου...) και αλκοόλη. Σούρνοντας το κουφάρι σου, προσπαθείς να γράψεις μια λεξούλα κι άλλη μία ακόμα, να το πιάσεις από αλλού και ξαφνικά μπραφ! Στο τέλος της τρίτης εβδομάδας τρως μια ξανάστροφη από κανα-δυο χαρακτήρες που σου ανακοινώνουν ότι αναλαμβάνουν αυτοί από δω και πέρα και αρχίζουν να κάνουν τα δικά τους. Η πλοκή που φάνταζε τόσο ευθεία όσο και αδιέξοδη αρχίζει τις παρακάμψεις, βάζει, βγάζει και μέχρι το τέλος της εβδομάδας σε προσγειώνει πίσω, αλλά κοντά στο όριό σου.   Και μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Όταν ξεκινά η τέταρτη εβδομάδα, το μόνο που θες είναι να βλέπεις τις λέξεις που σου μένουν να μειώνονται. Να γίνουν τετραψήφιες, για αρχή και μετά 8.000, 7.000. 6.000. Κάθε χιλιάρικο είναι μια μεγάλη, τεράστια νίκη, είναι ένα άλμα προς το τέλος που βλέπεις θαμπά στην άκρη του τούνελ. Περιττό να πω ότι λέξεις όπως "ποιότητα" ή "επιμέλεια" έχουν σβηστεί εδώ και μέρες απ' το λεξιλόγιό σου και το μόνο που έχει απομείνει είναι "λέξεις". Κυρίως όσο πλησιάζουν οι μέρες στις 28-29 Νοέμβρη, οι λέξεις είναι το μόνο που μπορείς να σκεφτείς γενικά. Το μαλλί την έχει δει Μπετόβεν, το μάτι γυαλίζει, η γλώσσα κρέμεται στο πλάι σαν λαχανιασμένου ροτβάιλερ, τα δάχτυλα τρέμουν πάνω απ' τα πλήκτρα και το μόνο πράγμα που έχεις στο μυαλό σου είναι να τελειώσεις την μπιπ την ιστορία, μπιπ το μπιπ του μπιπ κι ας βρουν μετά το κουφάρι σου απλωμένο σα χτυπημένο χταπόδι πάνω στο πληκτρολόγιο. Φτάνει ο μετρητής λέξεων να λέει 50.001 και τίποτε άλλο δεν έχει σημασία.   Είναι μαγική η στιγμή που ο μήνας αλλάζει κι εσύ παίρνεις μια ανάσα, βαθιά και γεμάτη, και κοιτάς πίσω σου. Κοιτάς 50.000 λέξεις δικές σου, μια ιστορία δικιά σου, που γράφτηκε τόσο γρήγορα κι επίπονα, σα γέννα. Μόνο όσοι το έχουν κάνει μπορούν να το καταλάβουν. Αυτή την ανάσα, αυτό το συναίσθημα της ολοκλήρωσης, ότι τα κατάφερες, το έκανες, το έγραψες, νίκησες τον εαυτό σου, την καρέκλα, τον χρόνο, τα 'πιασες όλα μέσα στη χούφτα σου, τα ζούπηξες κι όταν την άνοιξες, μέσα υπήρχε μόνο μια ιστορία. Δική σου.   Όταν γράφω την τελευταία λέξη, νιώθω μόνο κούραση. Δε θέλω να δω υπολογιστή ποτέ ξανά στη ζωή μου, το μόνο που θέλω είναι ν' ανοίξω μπακάλικο και να γελάω σαν χαζόγρια κάθε φορά που κάποιος αναφέρει την συγγραφή. Την επόμενη μέρα όλο αυτό έχει εξαφανιστεί. Ο Δεκέμβρης εχει μέσα του τις 50.000 λέξεις κι όλη την χαρά και την υπερηφάνεια που τις ακολουθεί. Κι εγώ... εγώ μετράω μέρες, μέχρι το επόμενο. Πλέον το παραδέχομαι αναίσχυντα: λαχταρώ τις τριάντα βασανιστικές μέρες του νανόριμο κι αγαπώ τον Νοέμβρη που μου το χαρίζει.   Και, φυσικά, τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί με την οικογένεια του νανό εδώ μέσα, που σπρώχνει, ενθαρρύνει, τραβάει, βοηθάει, είναι εκεί και συμπάσχει, συμβουλεύει, καμαρώνει. Γιατί πέρσι δεν έγραψε ο καθένας 50.000 λέξεις (κι όσες έγραψαν αυτοί που δεν ολοκλήρωσαν). Γράψαμε όλοι μαζί 500.000 (ή, μάλλον 600.000). Είναι τόσο ασύλληπτο όσο και πραγματικό. Κι είναι δικό μας. Όλων μας.

Sonya

Sonya

 

Πραγματικά δεν ξέρω γατί το ανέβασα αυτό.. NO2

Ας δούμε μια άλλη πλευρά της τριχοφυΐας και γενικότερα της εξωτερικής εμφάνισης. Αυτής της θρησκευτικής/φιλοσοφικής άποψης.       Ένας Redditor πρόσφατη φωτογραφία μιας γυναίκας Σιχ με τη λεζάντα «Δεν είμαι σίγουρος τι πρέπει να συμπεράνω από αυτό.» Αμέσως εκατοντάδες σχολιαστές μαζεύτηκαν στο ποστ για να επικρίνουν την τριχοφυΐα του προσώπου της. Οι πιστοί του Σιχισμού είναι δεσμευμένοι από τη θρησκεία τους να μην κόβουν ή να μην τροποποιούν την εμφάνισή τους με οποιοδήποτε τρόπο. Όμως η γυναίκα της φωτογραφίας έμαθε για το γεγονός και έδωσε τη δική της απάντηση:

Eugenia Rose

Eugenia Rose

 

Όταν το βιβλίο επεμβαίνει στην πραγματικότητά μου

Το βιβλίο έχει μια μαγική ιδιότητα πάνω μου. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς συμπτώσεις. Ο Μπαρνταμού θα πέσει σε βαρύ πυρετό στις ζούγκλες της Αφρικής[1], θα πέσω κι εγώ. Ο ιερέας Ντουρέ, ή αλλιώς ο σταυροφόρος, θα βρει σε μια σπηλιά ένα μικρό ναό διασχίζοντας ένα μονοπάτι γύρω από ένα βουνό[2] όπως έτυχε να συμβεί αμέσως μετά και σε μένα. Ο Νικόλας Ερφ και η Άλισον ανεβαίνουν τον Παρνασσό[3], ενώ κι εγώ θα κάνω την δική μου αναζήτηση σε ένα από τα διάσημα βουνά της Ελλάδας. Η Μαργαρίτα θα συναντήσει τον Διάβολο του Φάουστ[4], θα τον συναντήσω κι εγώ στο τρένο. Σατανικές συμπτώσεις, θα έλεγε κάποιος. Όμως τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο.   Σε κάθε βούτηγμα μέσα σε ένα βιβλίο, δεν ξέρω από ποια θάλασσα θα βγω. Σαν τις ταινίες που σχετίζονται με τηλεμεταφορές στον χωροχρόνο, έτσι κι εγώ μεταφέρομαι στις δίνες των βιβλίων. Αλλά όπως οι ήρωες των ταινιών δεν μπορούν να συνηθίσουν αυτά τα ταξίδια, έτσι κι εγώ θ' αναδυθώ από τον υδάτινο κόσμο παίρνοντας μια μεγάλη ανάσα μέχρι να ξαναγεμίσουν τα πνευμόνια μου από τον αέρα της πραγματικότητας.   Όμως τα πράγματα άρχισαν να γίνονται τρομακτικά όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μετά από κάθε κλείσιμο του βιβλίου θα έπαιρνα και κάτι μαζί μου από εκείνο τον κόσμο. Ο Λάβκραφτ περιέγραφε ήρωες που διαβάζανε απόκρυφα κείμενα από χαμένα βιβλία και ανοίγανε πύλες στη διάσταση των Παλαιών. Ίσως αυτό να περιγράφει μεταφορικά τι γίνεται όταν διαβάζω ένα κείμενο. Όπου μέσα από τις πύλες αυτές περνάνε τα φαντάσματα των χαρακτήρων. Το χειρότερο όμως είναι όταν κομμάτια της προσωπικότητας τους πολιορκούν τη ψυχή μου και βγαίνουν μέσα από μένα σαν να είμαι δαιμονισμένος. Όνειρα θα με τυραννούν με στοιχειά των βιβλίων, είτε ένας Παλαιός, είτε τα ποντίκια από το σπίτι της Μάγισσας[5], είτε η κατσαρίδα του Κάφκα[6].   Φυσικά όλο αυτό γίνεται επειδή από την αρχή αυτά ήταν κομμάτια δικά μου, απλώς με το να τα ζήσω μέσα από ένα τρίτο πρόσωπο, μπορώ και να τα δω σε εμένα. Οι λέξεις πια έχουν πάρει το ρόλο των κλειδιών. Σαν τις λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιεί ένας υπνωτιστής για να επιβάλει στο αντικείμενό του μια σκέψη ή ενέργεια. Μάλλον θα ήμουν ένα πολύ καλό δείγμα για έναν υπνωτιστή. Πια συναισθήματα δέους, φόβου αλλά και συγχρόνως μια συνεχόμενη περιέργεια σε συνδυασμό με μια ένταση όπως το πέταγμα στα εφηβικά μου όνειρα με προκαλούν να συνεχίζω να γυρνάω τη κάθε σελίδα. Να προκαλώ την τύχη μου για το τι άλλο μέσα μου θα συναντήσω αποτυπωμένο πάνω στο χαρτί. Επειδή απ' ότι φαίνεται οι κόσμοι των βιβλίων επεκτείνουν τον κόσμο στον οποίο ζω, δίνουν περισσότερα χρώματα και καινούριες προοπτικές. Τα παράλληλα σύμπαντα των συγγραφέων γίνονται ένα. Ο δικός μου. Κι εγώ θα τον ζήσω και θα τον ανακαλύψω.         [1] Σελίν, Ταξίδι στην άκρη της νύχτας [2] Νταν Σίμμονς, Υπερίων [3] Τζων Φώουλς, ο Μάγος [4] Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα [5] Λάβκραφτ, Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας [6] Κάφκα, Μεταμόρφωση

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ένα καλό βιβλίο

Τι ορίζει ένα καλό βιβλίο; Μια όμορφη ιστορία; Ενδιαφέροντες χαρακτήρες; Σαγηνευτικές περιγραφές; Αληθοφανείς διάλογοι; Οι ειδικοί αδυνατούν να συμφωνήσουν κι οι επίδοξοι συγγραφείς (εμείς), βάζουμε λίγο απ' αυτό και λίγο από 'κείνο στο ταψί, με την ελπίδα ότι αυτό που θα βγει (το σταυρώνουμε και όσο είναι στο φούρνο, γιατί έτσι είπε η γιαγιά), θα τρώγεται. Τώρα, αν περιμένει κανείς ψήγματα σοφίας από έναν ερασιτέχνη, ανέκδοτο (pun intended) συγγραφέα, αμφισβητήσιμου φύλου, ακόμα πιο αμφισβητήσιμου ταλέντου και αδιαμφισβήτητου μαζοχισμού, θα περιμένει εις μάτην. Δεν έχω ιδέα πώς να γράψω μια καλή ιστορία κι όσες φορές τα έχω καταφέρει, πάντα νομίζω ότι ήταν τυχαίο. Αρνούμαι σθεναρά να αποτανθώ στους ειδικούς, δεν μπορώ να διαβάσω για τεχνικές συγγραφής ή οτιδήποτε παρόμοιο κι οι μόνοι που έχουν πραγματική επιρροή πάνω στη γραφή μου, είναι πέντε-δέκα (και πολλούς λέω) άνθρωποι που μ' έχουν πείσει και ότι θέλουν και ότι μπορούν να μου δείξουν μονοπάτια. Εντάξει, καλή μου Μούσα (σκατοζηλιάρα γκόμενα), κι εσύ, οκέι; Κι εσύ. Τράβα στο τσαρδί σου τώρα κι άσε με να μπλογκάρω με την ησυχία μου. Τι έλεγα; Α, ναι. Αυτά.   Τεσπά, η σημερινή ανάρτηση αφορά όχι το πώς γράφω, αλλά το πώς διαβάζω. Αφορά τα βιβλία που μ' έχουν μαγέψει, μ' έχουν εμπνεύσει, μ' έχουν παρασύρει στις σελίδες τους και μ' έχουν ρουφήξει στις ιστορίες τους. Αφορά τα βιβλία που δεν χορταίνω να διαβάζω ξανά και ξανά (και δεν πα να διαμαρτύρονται όλα τ' αδιάβαστα), που ξέρω σχεδόν απ' έξω κάθε τους γραμμή, που με κάνουν και κλαίω, και γελάω και νιώθω πως ζω δέκα ζωές μαζί. Αφορά αυτά τα βιβλία που μ' έκαναν να θέλω να γράψω, αυτά τα βιβλία που με δίδαξαν πώς να το κάνω, πώς να το αγαπώ, πιο ουσιαστικά από οποιοδήποτε εγχειρίδιο. Δεν είναι πολλά. Είναι μόλις τέσσερα κι απ' αυτά μόνο το ένα ανήκει καθαρά στον χώρο της φαντασίας (σκανδαλώδες!).   Κάτω κάτω, θα βάλω το Jitterbug Perfume του Tom Robins. Μέχρι να διαβάσω αυτό το βιβλίο, δεν είχα ιδέα ότι ένας άνθρωπος μπορεί να γράψει έτσι! Τα γράμματα χόρευαν σ' αυτόν τον τρελό χορό της αθανασίας κι αυτό το άρωμα από γιασεμί (το οποίο ήδη αγαπούσα, αλλά έκτοτε εκτοξεύτηκε σε άλλα επίπεδα λατρείας) με μέθυσε, με ζάλισε κι ένιωθα σε κάθε σελίδα ότι χώνομαι μέσα σε χρώματα, σε τραγούδια, σ' αισθήσεις κι αισθήματα. Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από εκείνη την πρώτη ανάγνωση, θυμάμαι να βγαίνω απ' το δωμάτιό μου, ασθμαίνοντας σχεδόν απ' την ένταση της ανάγνωσης κι από μια λάγνα επιθυμία να ρίξω βιαίως μερικά αχλάδια απ' το δέντρο. Ο κόσμος μου ολόκληρος άλλαξε απ' αυτό το βιβλίο. Άλλαξε ο τρόπος που τον έβλεπα. Δε νομίζω ότι έχω διαβάσει κάποιον άλλο συγγραφέα ο οποίος να έχει την ικανότητα να περιγράφει με τόση σουρρεαλιστική γλαφυρότητα τα πιο καθημερινά πράγματα και να κάνει το κεφάλι μου να γυρίζει από απανωτές κρίσης συναισθησίας. Κάθε φορά που διαβάζω μια περιγραφή για ένα "ονειρικό άρωμα", δεν μπορώ παρά να αναστενάξω, ακούγοντας, μυρίζοντας τον Πάνα να γελάει κάτω απ' τα κέρατά του. Αυτό το βιβλίο με δίδαξε πώς να περιγράφω τον κόσμο μέσα απ' όλες τις αισθήσεις και την φαντασία μαζί.   Το τρίτο βιβλίο είναι το Wuthering Heights της Emily Bronte. Η κακή μου τύχη ήθελε να το διαβάσω από κακή μετάφραση του 197κάτι στα μικράτα μου, αλλά είχα-δεν είχα πάρει το proficiency όταν έπεσε στα χέρια μου ένα πρωτότυπο. Η δεσποινίς Bronte μου 'ριξε μια σφαλιάρα που μ' έστειλε να μαζεύω τα δόντια μου στους βάλτους. Αν τα Βικτωριανά συγγράμματα φημίζονται για υψηλά ιδεώδη, ρομαντισμό και ονειρομπουρμπουλήθρες, τα Ανεμοδαρμένα Ύψη εξυμνούν το πάθος και φιλοξενούν έναν απ' τους πρώτους, ίσως, αντιήρωες και σίγουρα μια απ' τις πιο αμφιλεγόμενες προσωπικότητες της κλασικής λογοτεχνίας, τον Χήθκλιφ. Η συγγραφέας δε μασάει τα λόγια της. Οι χαρακτήρες είναι αποχρώσεις του γκρι, με μίση, πάθη κι έρωτες κατακόκκινους. Στο προσκήνιο ο έρωτας ανάμεσα σε Κάθριν και Χήθκλιφ, στο παρασκήνιο αδέρφια, σύζυγοι, παιδιά κι αφηγητής η οικονόμος που τα είδε όλα να συμβαίνουν. Αυτό το βιβλίο θα με συγκλονίζει για την εξομολόγηση της Κάθριν, "Nelly, I am Heathcliff" και τον σπαραγμό του Χήθκλιφ "I can't live without my life, I can't live without my soul". Αυτό το βιβλίο ξέρει πού και πώς να με χτυπήσει, ώστε να ματώσω κάθε φορά. Αυτό το βιβλίο με δίδαξε πως το καλύτερο, το πιο ζωντανό χρώμα, είναι το γκρίζο.   Δεύτερο βιβλίο είναι το Tigana του Guy Gavriel Kay. Αυτό το βιβλίο έπεσε στα χέρια μου λίγο μετά την ενηλικίωση και με άφησε να χάσκω. Ο Κέι δεν έγραψε αυτό το βιβλίο, το κέντησε, βελονιά βελονιά και μέσα απ' το υφαντό αυτό ξεπήδησε ένας κόσμος ολοζώντανος, χαρακτήρες καλοδουλεμένοι και προσεγμένοι, ο Μπράντιν (ο κακός που αγάπησα) και μια ιστορία που κλείνει με τη βροντερή δύναμη ενός Fus Ro Dah . Είναι, και με διαφορά απ' το δεύτερο, το καλύτερο βιβλίο φάνταζι που έχω διαβάσει ποτέ κι έχω διαβάσει κάμποσα. Με δίδαξε πολλά πράγματα, αλλά είναι δύο αυτά που κρατάω: το ένα είναι πώς να δείχνεις έναν λεπτομερέστατο κόσμο όχι με (βαρετές) περιγραφές, αλλά με φυσικότητα και οικειότητα μέσα απ' τα μάτια των χαρακτήρων και το άλλο είναι πόσο, πόσο, πόσο, ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ να δουλεύεις μια ιστορία, ώστε όταν ο κύκλος κλείνει, να σημαδεύει την ψυχή του αναγνώστη για πάντα.   Το χρυσό μετάλλιο θα πάει στο Pride and Prejudice της Jane Austen. α) Είμαι υποκειμενική και δε σηκώνω κουβέντα, γιατί είναι το δικό μου μπλογκ κι ό,τι θέλω γράφω. β) Ναι, είμαι επίσης λάτρης της Βικτωριανής εποχής, της Βικτωριανής λογοτεχνίας, με ανάβουν οι ατάκες του Γουάιλντ, κυλιέμαι μέσα στις εκφραστικές φιοριτούρες του βρεττανικού 19ου αιώνα σα γουρούνι στη λάσπη και γουστάρω. Κι αφού το ξεπεράσουμε αυτό, πάμε στο διά ταύτα. Όποιος θέλει να πει μια κλισέ ιστορία αγάπης και πάλι να είναι ενδιαφέρουσα, ας διδαχτεί κάτι απ' αυτό το βιβλίο σχετικά με το πώς γίνεται. Όποιος θέλει να δημιουργήσει χαρακτήρες απόλυτα διακριτούς, με ξεχωριστές εκφράσεις, κινήσεις, λεξιλόγιο, ας διδαχτεί κάτι απ' αυτό το βιβλίο. Όποιος θέλει να γράψει σπιρτόζους διαλόγους, εγκεφαλικές, λεκτικές μονομαχίες και μπηχτές με το νταντελένιο γάντι, ας διδαχτεί κάτι απ' αυτό το βιβλίο. Κι όποιος θέλει να γράψει ένα ευτυχισμένο τέλος που να μελώνει χωρίς να λιγώνει, ας διδαχτεί κάτι απ' αυτό το βιβλίο. Εμένα μου τα δίδαξε. Και μαζί τους με δίδαξε ότι μπορεί κάποιος ν' αγαπάει ένα κομμάτι χαρτί σαν να ήταν άνθρωπος. Πολλοί άνθρωποι. Ξεχωριστοί άνθρωποι. Όλοι μαζί στο μυαλό μιας γυναίκας-σταθμού στην ιστορία της λογοτεχνίας: της Jane Austen.

Sonya

Sonya

 

Πολλή, σκληρή δουλειά

Προσπαθήστε να το εξηγήσετε αυτό σ' έναν άνθρωπο που δε γράφει. Προσπαθήστε ν' απαντήσετε με ειλικρίνια στην ερώτηση "τι κάνεις;" που απευθύνεται προς τον καθέναν από σας, τη στιγμή που βρίσκεστε αραχτοί κάπου (καρέκλα, ντιβάνι, καναπέ, πάτωμα, αιώρα, το μέρος προτίμησης τελοσπάντων), με το βλέμμα να κοιτάζει το απέραντο κενό με παριμοιώδη προσήλωση. Πώς το εξηγείς τώρα αυτό; Πώς του λες του άλλου "ρε φίλε, γράφω. Ναι, οκ, δεν έχω χαρτί, μολύβι, κομπιούτερ μπροστά μου, αλλά και πάλι, γράφω". Βρίσκομαι μέσα στο κεφάλι μου, παίζω αμέτρητα σενάρια με τις κούκλες μου, έχω πιάσει το κουβάρι μιας ιδέας και προσπαθώ να του δώσω αρχή, μέση και τέλος για να το κάνω ιστορία. Και μ' ενοχλείς. ΠΟΛΥ. Θα σε βάλω στην ιστορία μου και θα σε σκοτώσω προς παραδειγματισμό.   Σοβαρά, όμως. Δε νομίζω ότι ο συγγραφέας ξεκουράζεται ποτέ. Ούτε ο επαγγελματίας, ούτε ο ερασιτέχνης. 24/7 δουλειά. Τα πάντα είναι ερεθίσματα. Μια κουβέντα, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, μια είδηση, μια ταινία, μια μελωδία, οτιδήποτε παρουσιάζει το παραμικρό ενδιαφέρον, που τσιγκλάει στο ελάχιστο την δημιουργικότητα, θέτει τον συγγραφέα αυτόματα σε δουλειά. Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που αναφώνησα (δυνατά ή από μέσα μου) "ω, σκατά!", γιατί κάτι ετοιμαζόταν προς αποθήκευση ή άμεση χρήση κι εγώ εκείνη τη στιγμή έπρεπε να κάνω κάτι άλλο και δεν μπορούσα να του δείξω την αφοσίωση που του άξιζε. Νταξ, μετά από μια πενταετία πάρε-δώσε με πελάτες, προπονήθηκα να χαμογελάω μηχανικά, να νεύω καταφατικά σε συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά και ταυτόχρονα ν' απομονώνω την πραγματική ουσία του εγκεφάλου μου στο σημείο που ήθελα να επεξεργαστώ. Κι όποιος νομίζει ότι το πέρα-δώθε, μπες-βγες ανάμεσα στην πραγματικότητα και το μυαλό δεν είναι κουραστικό πράγμα, ας προσπαθήσει ν' ανέβει μέσα σε δυο ώρες τρεις ορόφους διακόσιες φορές τρέχοντας και μετά να 'ρθει να πει αν κουράστηκε ή όχι.   Το, δε, αστείο, είναι πως όλη αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα συνέχεια. Γράφεις- δε γράφεις, το μυαλό έχει πάρει ένα κολάι και συσσωρεύει, επεξεργάζεται, αποθηκεύει, απορρίπτει υλικό για ιστορίες. Χώρια που μια στο τόσο πρέπει να κάνεις και τη σκατοδουλειά να το συγυρίζεις, να πετάς καμιά σαβούρα και να βάζεις μια τάξη σ' αυτά που κρατάς, για να μπορούν να σου φανούν πραγματικά χρήσιμα. Γολγοθάς! Κουράζομαι και μόνο που το γράφω.   Και, φυσικά, η όλη αυτή διαδικασία φτάνει σ' ένα σεισμικό πηκ τη στιγμή που μια ιστορία γεννάται σήμερον και τα πάντα μέσα στο κεφάλι αρχίζουν να ουρλιάζουν "πικ μι! πικ μι!" ταυτόχρονα, με τσιριχτες φωνές που προκαλούν ημικρανίες. Και η κατάσταση δε βελτιώνεται. Όσο ο συγγραφέας διαλέγει πρωταγωνιστές, τους φτιάχνει μέσα όξω (στο περίπου, βέβαια, γιατί τα σκατοπράματα θα κάνουν του κεφαλιού τους τη στιγμή που θα τους δώσεις λίγα ψήγματα λογοτεχνικής ελευθερίας), διαλέγει το περιβάλλον της ιστορίας του, κάποιες σκόρπιες ιδέες και φράσεις που "χμ... αυτό κολλάει εδώ μια χαρούλα, χμ...", μέσα στο κεφάλι γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος (κι ας μην έχω ιδέα ποιος ήταν ο Κουτρούλης, κι ας μην πήγα ποτέ στον γάμο του, είμαι σίγουρη ότι θα ήταν κάτι πολύ φασαριόζικο και επεισοδιακό για να έχει γίνει μνημειώδες) και χρειάζονται μερικά ντεπόν (ή σφηνάκια τεκίλας) για να επιβάλλουν την τάξη (ή να φέρουν το απόλυτο χάος).   Ανέφερα ότι όλα αυτά συμβαίνουν πριν την έναρξη συγγραφής της ιστορίας, ναι; Ναι. Τώρα είναι Σεπτέμβρης, σε 40 μέρες ακριβώς ξεκινά ο Νοέμβρης, όλα τ' άλογα κούρσας ετοιμάζονται να υποδεχτούν ένα ακόμα νανόριμο και το δικό μου μυαλό βρίσκεται διαρκώς στην πίστα της ντισκοτέκ και κοπανιέται νυχθημερόν σαν το χταπόδι τραγουδώντας τσιριχτά το Στέιν Αλάιβ μ' όλα τα φώτα της ντισκομπάλας να εγγυώνται μια επιληπτική κρίση. Μέρα και νύχτα αυτή η δουλειά. Μα κοιμάμαι, μα βλέπω σάουθπαρκ, μα διαβάζω, μα ξεδιπλώνω τη μαγειρική/ζαχαροπλαστική μου ιδιοφυία στην κουζίνα (καλά, αυτό το τιραμισού ήταν το κάτι άλλο τελικά, Ευγενία, πρέπει να το φτιάξεις άμεσα, η κρέμα είναι αφρός, σου λέω!), μα κοιμάμαι, μα οτιδήποτε, ταυτόχρονα δουλεύω την ιστορία μου.   Ξέχασα, βέβαια, ν' αναφέρω ότι όλη αυτή η κουραστική κι ενίοτε ψυχοφθόρα διαδικασία, είναι το ψωμί μου, το τυρί μου και η κρεμ καραμελέ μου. Την λατρεύω. Είναι ό,τι πιο κοντινό στην καψούρα. Αισθάνομαι ένα μόνιμο "α" και "ω", πεταλούδες στο στομάχι, τριζόνια στον κώλο και, γενικά, όλα τα συμπτώματα. Ε, χρειάζεται κάποια δόση μαζοχισμού για να έχεις μια 24/7 δουλειά παράλληλα με την καθημερινότητά σου, οπότε γιού μάιτ, ας γουέλ, ιντζόι ιτ.

Sonya

Sonya

 

Το φιλί της Μούσας

Εντάξει, υπερβολές. Δεν είναι πάντα φιλί κι αγαπούλες. Μερικές φορές είναι τσιρίδες, σκαμπίλια και κρίσεις ζήλειας. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Μούσα είναι γένους θηλυκού. Έχει όλα τα χαρακτηριστκά του φύλου: γκρινιάρα, απαιτητική, ζηλιάρα και ναζιάρα. Και attention whore. Και τότε γιατί επιμένει ο κόσμος να την λατρεύει; Ε, είναι καλή στο κρεβάτι.   Όταν ήμουν πιτσιρίκα, δεν την έλεγα Μούσα. Δεν ήξερα καν τι είναι αυτό. Αυτό που είχα μέσα στο κεφάλι μου, το οποίο μ' έκανε να φεύγω και να χάνομαι για ώρα, να ζω άλλες καταστάσεις σ' άλλους κόσμους με άλλους ανθρώπους, να με τσιγκλάει, να με γαργαλάει, να με πονάει μερικές φορές, το είχα εικονοποιήσει σαν μαμούνια. Δεν έλεγα ψέματα όταν με ρώταγε η μάνα μου "γιατί δε διάβασες;" κι εγώ απαντούσα: "μ' ενοχλούσαν τα μαμούνια". Δεν μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Και, ναι, ήταν ενόχληση αρκετά συχνά, γιατί δεν ήξερα τι να τα κάνω. Απλά γυροφέρνανε στο μυαλό μου, δεν μπορούσαν να βγουν από πουθενά και με κανέναν τρόπο και ζουζουνίζανε και με ζαλίζανε. Η μουσική τα ηρεμούσε, μερικές φορές. Ίσως γι αυτό ένας απ' τους πρώτους μου έρωτες ήταν το πιάνο μου.   Πρόσφατα η μάνα μου μού θύμισε ότι ήμουν οχτώ ετών όταν έγραψα ιστορία πρώτη φορά, ένα μονόπρακτο θεατρικό ΕΦ (κι εγώ σοκαρίστηκα), το οποίο παίξαμε με την παιδική μου φιλενάδα για τις μανάδες μας. Επίσης μού θύμισε ότι έγραφα πολύ συχνά ιστορίες για τους φίλους μου, με τους οποίους παίζαμε τα απογεύματα τους Μυστικούς Εφτά (τον Σκάμπερ τον έκανε ένα θηλυκό κόλεϊ, γιατί δεν μας βρισκόταν πρόχειρο αρσενικό κόκερ). Και πολλές φορές μ' έβρισκε φουρκισμένη να διαμαρτύρομαι γιατί συνέβη αυτό στο τάδε βιβλίο, ενώ εγώ ήθελα να συμβεί το άλλο και να ισχυρίζομαι ότι εγώ θα το έγραφα καλύτερα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα είχα ξεχάσει αυτά, ενώ συνέβαιναν παράλληλα με ποδήλατο, μπάλα, ξύλο, μήλα, κρυφτό, κυνηγητό, λάστιχο, σουμπουτέο κι ένα σκασμό άλλα παιχνίδια που θυμάμαι με απόλυτη καθαρότητα.   Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, έγραφα τραγούδια με φρενήρη ρυθμό. Χαζό παιδί χαρά γεμάτο, έβγαζα τ' απωθημένα μου στην κιθάρα μου και σ' ένα μικρό μπλοκάκι (που κάπου πρέπει να υπάρχει ακόμα), το οποίο γέμιζε με στίχους σε καθημερινή, σχεδόν, βάση. Κοκκινίζω και μόνο που θυμάμαι όλη αυτή τη δραματορομαντικομελούρα της ηλικίας που είναι αποτυπωμένη σε στίχους φτηνού ελαφρορόκ και σε αντίστοιχες μελωδίες των δύο ριφ. Νόου Μούσα δέαρ. Απλές ορμόνες και ό,τι άλλο πάει στραβά στην εφηβεία. Ναι, μερικές φορές (σπάνια), που έγραφα κάτι καλύτερο, ένιωθα μια σκιά, ένα χάδι στο μυαλό μου, αλλά όχι συγκεκριμένη παρουσία.   Ούτε όταν έγραψα την πρώτη μου συνειδητή ιστορία, γύρω στα δεκάξι, δεκεφτά, ένιωθα τη Μούσα. Ένιωθα πείσμα και πολλά άλλα πράγματα, αλλά όχι αυτό το γαργαλητό στο μυαλό μου. Αυτό το ένιωσα πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, περίπου, όταν χρειάστηκε να ξεπεράσω κάτι και ο μόνος τρόπος που βρήκα να το ξορκίσω χωρίς να το ξεχάσω, ήταν να γράψω. Ναι, τότε την ένιωσα. Καθόταν δίπλα μου, μού ψιθύριζε, μού σκούπιζε τα δάκρυα, με παρηγορούσε, με βοηθούσε στην κάθε λέξη και μού έδινε δύναμη για να μην τα παρατήσω. Ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να πέσει; Ανάσκελα και με τα πόδια στον αέρα μ' έριξε η ρουφιάνα.   Από τότε μ' έχει στη διάθεσή της. Δέκα χρόνια πλέκει ιστούς κι ακόμα και τώρα, που ξέρει ότι μ' έχει δεμένη χειροπόδαρα, συνεχίζει να πλέκει κι άλλο, για παν ενδεχόμενο. Μου ψιθυρίζει, με χαϊδολογάει, με ξυπνάει μέσα στη μαύρη νύχτα, μ' ενοχλεί όταν κάνω το οτιδήποτε δεν την αφορά, με συντροφεύει όταν έχω μοναξιές, μου κρατάει μούτρα όταν δεν της δίνω σημασία και υστεριάζει όταν βαριέμαι. Έχει γίνει ο φανταστικός φίλος που δεν είχα όταν ήμουν παιδάκι. Είναι πάντα εκεί όταν παίζω με τις κούκλες, να μού δίνει ιδέες. Μερικές φορές παίζει και μόνη της. Κι όταν με κοιτάω στον καθρέφτη και λέω: "μωρή, μιλάς μόνη σου, φύρανες," η Μούσα κακαρίζει.   Αλλά οι πιο όμορφες στιγμές, αυτές που κάνουν όλες τις κορδέλες, τις υστερίες και τα νάζια ν' αξίζουν τον κόπο, είναι τα φιλιά της στο αυτί μου. Η στιγμή που έρχεται απ' το πουθενά και ψιθυρίζει κάτι κι ίσα που αγγίζει το δέρμα μου, κάνοντάς με ν' ανατριχιάσω ολόκληρη, η στιγμή που το φιλί της, στον αέρα σχεδόν, γεμίζει το μυαλο με αστερόσκονη μου και το μουδιάζει, η στιγμή που κάθομαι ακίνητη κι ούτε καν αναπνέω, είναι η στιγμή που νιώθω σαν θεότητα, αθάνατη κι εκλεκτή. Στο μυαλό μου μεγαλώνει μια ιστορία και τη νιώθω σα μάνα να σχηματίζεται μέσα μου, ακούω την καρδιά της να χτυπάει, νιώθω τις κινήσεις της κι αγωνιώ για τη στιγμή που θα την κρατήσω στα χέρια μου. Ναι, πονάει όταν βγαίνει και σαν παιδί χρειάζεται φροντίδα και προσοχή για να μεγαλώσει, αλλά στο τέλος... εκεί βρίσκεται η στιγμή που η ιστορία στέκεται έτοιμη κι εγώ με τη Μούσα, πιασμένες χέρι χέρι, καμαρώνουμε το παιδί μας.   Ναι, με βασανίζει και ζητά τον ουρανό με τ' άστρα. Όσα πιο πολλά της δίνω, τόσο πιο απαιτητική γίνεται. Αλλά της τα δίνω. Γιατί με τίποτα δε θ' άντεχα τη σιωπή της.

Sonya

Sonya

 

Ταξίδι στο κέντρο

Στο κέντρο τίνος; Καλή ερώτηση. Του μυαλού; Της φαντασίας; Της μαγικής χώρας που κατοικούν μάγοι, εξωγήινοι και τζίνι; Γουατέβα.   Του δε πόιντ.   Μέρος πρώτο: παίζοντας με τις κούκλες   Επειδή η συγγραφή ως βασικό χόμπι ήρθε σταδιακά εδώ μέσα, με αποτέλεσμα η πλειοψηφία των ανθρώπων που γνώριζα να την αισθάνονται σαν κάτι τελείως φυσικό, μού φαίνεται πολύ παράξενο που τώρα, σε καινούργιο περιβάλλον και με καινούργιες γνωριμίες, λαμβάνω πολύ συχνά ερωτήσεις τύπου: "τι εννοείς, 'γράφεις'; Τι γράφεις; Τι είναι αυτό; Πώς γίνεται;" Και, ξαφνικά, το -για μένα- αυτονόητο γίνεται κάτι παράξενο που οφείλω να εξηγήσω (και μάλιστα οφείλω να εξηγήσω σε μια γλώσσα που μόλις και μετά βίας μιλάω, το οποίο δεν είναι καθόλου εύκολο, τραστ μι). Και συνειδητοποιώ, επίσης, ότι το -για μένα- αυτονόητο, μπορεί για κάποιον άλλο συγγραφέα (επαγγελματία ή μη) να είναι κάτι άγνωστο. Μπορεί οι δικές του διαδικασίες να διαφέρουν άρδην απ' τις δικές μου. Οπότε, είπα να μοιραστώ το δικό μου ταξίδι απ' την ιδέα μέχρι την ιστορία, το ταξίδι στο κέντρο.   Ένας παλιός φίλος, ψυχίατρος στο επάγγελμα, μού είχε πει κάποτε ότι είμαι κιναισθητική. Σκατά στα μούτρα μου αν είχα καταλάβει. Οπότε μου εξήγησε ότι κάποιοι άνθρωποι είναι οπτικοί (δηλαδή η βασική αίσθηση με την οποία αντιλαμβάνονται τον κόσμο είναι η όραση), άλλοι είναι ακουστικοί (παρομοίως για την ακοή αυτή τη φορά) και λίγοι είναι κιναισθητικοί, δηλαδή αντιλαμβάνονται τον κόσμο περισσότερο με... την αφή. Συγκεκριμένα, με όλο τους το σώμα. Παρατηρούν ιδιαίτερα τη γλώσσα του σώματος και προσπαθούν πάντα να βρουν τι κρύβεται πίσω απ' τα φαινόμενα, στα οποία πολύ συχνά δε δίνουν και μεγάλη σημασία. Όχι και πολύ καλό για κάποιον άνθρωπο που παίζει μουσική όλη του τη ζωή, αλλά δατ'ς λάιφ φορ γιου. Πού θέλω να καταλήξω; Μα, φυσικά, στο ότι και η συγγραφή, για μένα, είναι μια παρόμοια διαδικασία.   Μέσα στο μυαλό μου κυριαρχεί ένα χάος. Αλλά είναι ένα οργανωμένο χάος. Μού θυμίζει το δωμάτιό μου στο πατρικό μου σπίτι: τις σπάνιες φορές που κάποιος το έβλεπε, νόμιζε ότι είχε υποστεί κάποια πυρηνική καταστροφή κι αναρωτιόταν πώς έβρισκα το οτιδήποτε εκεί μέσα. Όμως εγώ ήξερα ή ένιωθα πού βρισκόταν το καθετί κι ήταν ζήτημα δευτερολέπτων να το βρω, παρά το μόνιμο χάος από βιβλία, σι-ντι, ρούχα, σκατολοΐδια και γατότριχες. Το ίδιο συμβαίνει και στο μυαλό μου. Κάθε φορά που μπαίνω εκεί μέσα, νομίζω ότι θα χαθώ, αλλά συγχρόνως ξέρω ακριβώς πού είμαι και πώς να γυρίσω πίσω (άσχετο που μερικές φορές επιλέγω να μείνω). Δεν είναι λαβύρινθος. Είναι ένα πολυεπίπεδο, μουλτινταϊμένσιοναλ μέρος, που τα πάντα συμβαίνουν παράλληλα ή ταυτόχρονα, ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο τους κάνει κέφι. Και τι κυκλοφορεί εκεί μέσα; Έλα μου ντε. Κυρίως κόσμος. Το μυαλό μου είναι περισσότερο απ' όλα το μέρος στο οποίο παίζουν οι κούκλες μου. Το περιβάλλον είναι ένα μέικ-μπιλίβ μέρος που αλλάζει ανάλογα με τα κέφια μου (και τα δικά τους) και το οποίο σπάνια έχει κάποια ουσιώδη σημασία. Μερικές φορές δεν το βλέπω καν, βλέπω μόνο μια γκρι μάζα. Τώρα, οι κούκλες. Ω, με κάνουν να μετανιώνω για όλες τις αποκεφαλισμένες, ακρωτηριασμένες μπάρμπι της παιδικής μου ηλικίας, που τις σνόμπαρα τόσο άκαρδα και το μόνο που τις έβαζα να κάνουν ήταν να πυροβολούν η μια την άλλη. Βέβαια, οι μπάρμπι ήταν χαζογκομενάκια και όλες ανεξαιρέτως ξανθές, ενώ οι δικές μου κούκλες είναι... μοναδικές! Και το πιο σπουδαίο απ' όλα είναι ότι τις φτιάχνω μόνη μου! Καλά, ίσως όχι τελείως μόνη μου...   Άρχισα να γράφω συνειδητά για να καταλάβω. Τους άλλους. Γιατί κάποιος κάνει κάτι. Ποια μπορεί να είναι τα κίνητρα. Τι θέλει να πετύχει; Κι αν αυτός συναντούσε εκείνον, τι θα γινόταν; Το πρώτο μου πειραματόζωο ήταν ο φουκαράς ο αδερφός μου που, εν αγνοία του, έγινε το έναυσμα για να γράψω. Το δεκαεξάχρονο μυαλό μου γύρευε έναν τρόπο να καταλάβει το εικοσάχρονο δικό του, το οποίο ήταν τόσο διαφορετικό σε εμπειρίες, τρόπο σκέψης και φύλο (ναι, ακόμα και αυτό :Ρ) που το καθιστούσε τελείως εξωγήινο. Φήμες λένε ότι τα κατάφερα κι όντως από τότε η μονίμως ταραγμένη και γεμάτη φωνές και καυγάδες σχέση μου με τον αδερφό μου ηρέμησε σχεδόν αυτοστιγμί. Γράφοντας σαν να ήμουν αυτός, τον έκανα οικείο, δικό μου μ' έναν πολύ μοναδικό τρόπο. Οι πρώτες μου κούκλες είχαν παρόμοια χαρακτηριστκά, μια περιορισμένη γκάμα από αρετές και κακίες, με τις οποίες έπαιζα, φτιάχνοντας συνδυασμούς, σχέσεις και καταστάσεις. Διαβάζοντας, γράφοντας, ζώντας -πάνω απ' όλα-, άρχιζα σιγά σιγά να σκάβω όλο και πιο βαθιά στο χάος, για να βρω καινούργια συναισθήματα, καινούργια χαρακτηριστικά, καινούργιες καταστάσεις που θα μπορούσα να βάλω τις κούκλες μου να παίξουν. Θυμάμαι συχνά να φοβάμαι. Υπήρχαν μέρη που δεν ήθελα να πάω στο μυαλό μου, κλειστές ντουλάπες γεμάτες αράχνες, σκοτεινές γωνίες με μπαμπούλες, αναμνήσεις και συναισθήματα που δεν ήθελα ν' αγγίξω. Κι όταν σκόνταφτα τυχαία σε κάποιο, το πέταγα με τρόμο. Τι φοβόμουν; Μα εμένα, φυσικά. Φοβόμουν την ασχήμια, την κακία, τον φθόνο, όλα αυτά που κρύβονταν στο μυαλό μου. Και θυμάμαι καθαρά τη στιγμή που τα νίκησα. Μέσα στον πυρετό του πρώτου νανόριμο, έγραψα έναν βιασμό. Κάτι άρρωστο που μ' έκανε να νιώθω εγώ η ίδια βρώμικη. Κι όχι μόνο τον έγραψα. Τον έδωσα σε κόσμο να το διαβάσει. Ένα βήμα παραπέρα: τον έδωσα στον πατέρα μου να το διαβάσει, με όσο θάρρος μπορούσα να συγκεντρώσω. Κι εκείνος, ο λατρεμένος μπαμπούλας που με μια του λέξη μπορούσε να με στείλει στον ουρανό ή στην κόλαση, τον βρήκε "καλογραμμένο, αν και λίγο πιο χυδαίο απ' όσο θα μού άρεσε". Κι ο φόβος γκρεμίστηκε.   Έμαθα, λοιπόν, αν και πολύ πολυ αργότερα συνειδητοποίησα ότι είχα κάνει όλο αυτό το ταξίδι, ότι ο συγγραφέας δεν μπορεί να φοβάται. Δεν έχει την πολυτέλεια να φοβάται. Κάθε κατάσταση, κάθε συναίσθημα είναι εργαλείο. Απ' τον ονειρικό έρωτα μέχρι το ξεκοίλιασμα ενός μωρού, όλα, όλα επιτρέπονται όταν παίζεις με τις κούκλες. Όχι μόνο επιτρέπονται: επιβάλλονται. Το μυαλό μου, πλέον, πεινάει και διψάει. Τρέφεται από εμπειρίες και τρέφει ιστορίες. Μέσα του, σε χρώματα, σε ήχους, σε μέρη που έχουν ή δεν έχουν σημασία, οι κούκλες παίζουν μεταξύ τους κι εγώ μαζί τους. Μερικές φορές, είναι τόσο ωραίο το παιχνίδι, που πρέπει, πρέπει να το δουν κι άλλοι...

Sonya

Sonya

 

Η δύναμη της λέξης. Μπορεί να γίνει φυλακή, αλλά και απελευθερωτική

Το παρακάτω απόσπασμα για μένα είναι το πιο σημαντικό κομμάτι του ΥΠΕΡΙΩΝ του Dan Simmons. Ο ήρωας μας περιγράφει με επιχειρήματα για τα συμπεράσματα πάνω στον λόγο.     "Οι λέξεις είναι τα απώτατα αντικείμενα. Είναι πράγματα με νου." Ουίλιαμ Γκας   Έτσι είναι. Καθαρά και υπερβατικά όσο οποιαδήποτε Ιδέα έριξε ποτέ τη σκιά της στη σκοτεινή πλατωνική σπηλιά της αντίληψής μας. Ταυτόχρονα όμως οι λέξεις αποτελούν και παγίδες που οδηγούν στην εξαπάτηση και στην παρεξήγηση. Λυγίζουν τη σκέψη μας οδηγώντας την σε ατέρμονα μονοπάτια αυταπάτης. Το γεγονός ότι ξοδεύουμε το μεγαλύτερο μέρος της πνευματικής μας ζωής μέσα σε νοητικούς πύργους χτισμένους από λέξεις σημαίνει ότι μας λείπει η απαραίτητη αντικειμενικότητα ώστε να δούμε τη φρικτή παραμόρφωση της πραγματικότητας την οποία φέρνει μαζί της η γλώσσα. Παράδειγμα: το κινέζικο ιδεόγραμμα που συμβολίζει τη λέξη “ακεραιότητα” είναι ένα σύμβολο αποτελούμενο από δυο μέρη, που παριστάνει έναν άνθρωπο να στέκεται δίπλα στο λόγο του. Ως εδώ καλά. Όμως τι ακριβώς σημαίνει η παλαιά αγγλική λέξη “εντιμότητα”; Ή η λέξη “πατρίδα”; ή “πρόοδος”; Ή “δημοκρατία” ή “ομορφιά”. Ωστόσο, ακόμα και μέσα στις αυταπάτες μας γινόμαστε θεοί. Ένας φιλόσοφος και μαθηματικός ονόματι Μπέρτραντ Ράσελ, ο οποίος έζησε και πέθανε τον ίδιο αιώνα με τον Γκας, έγραψε: “Η γλώσσα όχι μόνο εξυπηρετεί την έκφραση της σκέψης, αλλά και καθιστά δυνατές σκέψεις που δεν θα υπήρχαν χωρίς την ίδια.” Εδώ βρίσκεται η ουσία της δημιουργικής ιδιοφυΐας του ανθρώπου – όχι στα δημιουργήματα του πολιτισμού ούτε και στα όπλα που μπορούν να σημάνουν το τέλος του, αλλά στις λέξεις που γονιμοποιούν νέες ιδέες σαν σπερματοζωάρια που επιτίθενται σ' ένα ωάριο. Θα μπορούσε μάλιστα να υποστηρίξει κανείς πως τα δυο σιαμαία βρέφη λέξη και ιδέα αποτελούν τη μοναδική συνεισφορά που μπορεί, πρόκειται ή δικαιούται να προσφέρει το ανθρώπινο είδος στο γλεντοκόπι του σύμπαντος. (Πράγματι το DNA μας είναι μοναδικό, το ίδιο όμως ισχύει και για το DNA της σαλαμάνδρας. Πράγματι, χτίζουμε κατασκευάσματα, το ίδιο όμως κάνουν και πολλά άλλα είδη, από τους κάστορες ως τα μυρμήγκια-αρχιτέκτονες. [...] Πράγματι, υφαίνουμε χειροπιαστά αντικείμενα από το υλικό ονείρων των μαθηματικών, όμως η αριθμητική αποτελεί εγγενές χαρακτηριστικό ολόκληρου του σύμπαντος. Όποιον κύκλο και να χαράξουμε, θα δούμε να ξεπροβάλει το π. [...] Πείτε μου όμως, έχει κρύψει ποτέ το σύμπαν έστω και μια λέξη κάτω από το εξωτερικό στρώμα της βιολογίας, της γεωμετρίας ή της άψυχης πέτρας; [...] Ούτε μια λέξη.     Να λοιπόν η διπλή υπόσταση της λέξης. Του λόγου. Και όπως μας υπενθυμίζει ο συγγραφέας: Εν αρχή ην ο Λόγος

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Το 11ο Γατί

Είναι καιρός τώρα που μπήκε στην οικογένεια αυτό το τερατάκι, απρόσκλητο, φάντης-μπαστούνι στη μιζέρια μου, ένα αξιολάτρευτο τόσο δα σα χαμστεράκι, ένα ασπρούλικο γατάκι με ουρίτσα ποντικίσια.   Ντρεπόμουν να το πω. Ήδη όλοι με κοιτάζατε κάπως με το που έλεγα «έχω δέκα γάτες». Ναι, πολλές είναι. Υπήρξαν εποχές που είχαμε και περισσότερες, που δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε στο σπίτι, που σκορπούσα τις κροκέτες στο μπαλκόνι όπως πετάς το καλαμπόκι για να φάνε οι κότες. Τώρα όμως, όπως το βλέπω – καθώς τις βλέπω να τρώνε μαζεμένες από τα πιάτα τους, μου φαίνονται λίγες, τις μετρώ και είναι όντως δέκα.   Γύρισα σπίτι ένα μεσημέρι, άνοιξα πόρτες και παράθυρα, και να’σου ένα πικρό κλάμα νιαούρισμα από τον κήπο. Στην αρχή σκέφτηκα ότι ήταν μια από τις δικές μου που παγιδεύτηκε κάπου. Να φωνάζω «ψι-ψι» εγώ, να απαντάει νιάου αυτό. Το βρήκα μέσα στη φοινικιά, σκαρφαλωμένο στα φύλλα, ήμερο, μια σταλιά γατάκι (ευτυχώς όχι του μπιμπερού) λευκό αλλά μουτζούρικο. «Αμάν» λέω, «ποιος είσαι εσύ.» Φινίτο. Γούτσου-γούτσου και τσουπ στην αγκαλιά μου. Χρειάστηκε μία εβδομάδα να το ζεσταθούν οι άλλες γάτες, ενώ το αποδέχτηκαν αμέσως οι δύο σκυλίτσες. Ιδίως η μεγάλη, κολιτσίδα, να το ακολουθεί και να ξερογλύφεται. Έμαθε το μικρούλη εύκολα τα κατατόπια (πιάτα με φαγητό, πιάτο με νερό, άμμος) και πόσο αστείο σε μέγεθος φαντάζει τόσο κούτσικο δίπλα στις άλλες. Εκείνο δεν χώνεται πολύ στις γάτες κι εκείνες δεν παίζουν ακριβώς μαζί του, τα βράδια όμως δίπλα μου χουχουλιάζουν τυχαία μαζί.   Μικρό, αληθινό ποντίκι, λευκό, γίνεται σχεδόν αόρατο πάνω στο σεντόνι. Ειδικά τη νύχτα, στον φωτισμό του ψηφιακού ρολογιού από το βίντεο. Υπήρξαν φορές που παραλίγο να καθίσω πάνω του (ακούω κρύα χάχανα). Κι αν το ονόμασα τερατάκι κάπου στην αρχή, αυτό δεν ήταν τυχαίο. Είναι ακάθεκτο. Όταν κάθομαι στον υπολογιστή σκαρφαλώνει πάνω μου σε χρόνο ντε-τε (τι κι αν φορώ σορτσάκι ή δεν φορώ μπλούζα, τα νυχάκια να είναι καλά). Βουρ πάνω στο πληκτρολόγιο, να μασήσει το καλώδιο του mouse ή του rooter, ή να ορμήσει στην οθόνη. Το πετάω μαλακά μακριά μου στο κρεβάτι, μέχρι να επιστρέψω την προσοχή μου στον υπολογιστή, να’το πίσω να συνεχίσει εκεί που το διέκοψα. Δεν ξεχνάει. Θυμάται με πείσμα την διασκέδαση που του’κοψα στη μέση.   Βγήκα να κάνω κάτι δουλειές στον κήπο σήμερα και άρχισε να με ακολουθεί. Πόσο αστείο και ευάλωτο έδειχνε στο μέγεθος του ενάντια στον μεγαλύτερο, εξωτερικό κόσμο. Εκείνο όμως δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ανυποψίαστο κινδύνων, να τρέχει σαν τρελό, χαρούμενο, μέχρι την μπροστινή πύλη, κάτω από την μπροστινή πύλη, ατενίζοντας με περιέργεια την άσφαλτο, έτοιμο να κατέβει τα σκαλοπάτια. Η ψυχή μου πήγε στην Κούλουρη. Ήταν και η πύλη κλειδωμένη και τα κλειδιά μέσα στο σπίτι. Το φώναξα κι ευτυχώς γύρισε πίσω στα χέρια μου. Επέστρεψα στο σπίτι και έκλεισα προσωρινά την πόρτα της κουζίνας. Συγνώμη που σ’αγαπώ τόσο μικρούτσικο μου, που σε μαθαίνω ότι ο άνθρωπος είναι όλο χάδια και αγκαλιές, αλλά αυτός είμαι και δεν μπορώ αλλιώς. Κάθε βράδυ τις μετρώ για να ξέρω ότι όλα τα παιδιά μου είναι στη φωλιά τους.   Θα προτιμούσα να μην είχε έρθει. Φαντασίωση μου να τους κλείσω τα μάτια πριν κλείσουν τα δικά μου. Κανείς άλλος δεν νοιάζεται γι αυτά και τρέμω για το τι θα απογίνουν. Δεν θέλω να τα μαζεύω πια. Όταν ακούω γατάκι να κλαίει στο δρόμο (όταν ζούσε η μητέρα μου έψαχνα να το εντοπίσω) τώρα επιταχύνω το βήμα μου. Πρώτη μου φροντίδα, όπως μπορώ, τα δικά μου. Να όμως που έρχονται κι εκείνα σε μένα, όπως αυτό το χαμστεράκι, το 11ο γατί.   Αλλά είναι τόσο μικρό (κι ευωδιαστό, μαλακούτσικο, ζεστούλι και χνουδωτό) που αν με ρωτήσετε, πάλι «δέκα γάτες» θα σας απαντήσω. Τόσο δα χώρο πιάνει, και ο μόνος μπελάς: την άμμο υγιεινής γεμίζει. :Ρ

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

Γυναίκες στον δρόμο...

http://www.youtube.com/watch?v=lQTKviIfPk4     http://www.youtube.com/watch?v=ESdZDwcA5iM     Όταν η Sofie Peeters μετακόμισε στις Βρυξέλες για ένα πτυχίο σε σχολή κινηματογράφου, βρέθηκε να αντιμετωπίζει ένα καταθλιπτικό πρόβλημα σχεδόν κάθε φορά που έβγαινε από το σπίτι. Περπατώντας στην γειτονιά της, στην εργατική περιοχή του Anneessens, κάθε ώρα της μέρας θα την υποδέχονταν με σφυρίγματα, καλέσματα και σχόλια του τύπου "πόσο πάει;" H Sofie κουράστηκε να αναρωτιέται αν είναι δικό της το λάθος γιατί φορούσε συγκεκριμένα ρούχα και έτσι έφτιαξε αυτό το φιλμ για το τέλος της χρονιάς στη σχολή της, οπλισμένη με κρυφή κάμερα για να καταγράψει την παρενόχληση στους δρόμους. Γυναίκες παραδέχτηκαν πως το πρόβλημα είναι τόσο μεγάλο που δεν βγαίνουν ποτέ έξω με φούστα, αποφεύγουν το μετρό, δεν κοιτούν ποτέ άντρα στα μάτια. αποφεύγουν συγκεκριμένους δρόμους, δεν φοράνε ποτέ σορτς, και μια κοπέλα έφευγε από το σπίτι της μόνο με ποδήλατο. Το φοιτητικό φιλμ "Γυναίκες του δρόμου" (Femme de la Rue) είναι μια σοκαριστική απόδειξη των καθημερινών σεξιστικών προσβολών στους δρόμους και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στο κέντρο μιας πολιτικής και κοινωνικής καταιγίδας σε ολόκληρο το Βέλγιο αλλά και πέρα από τα σύνορα. Αφότου έπαιξε στην τηλεόραση αλλά και σε κανονική προβολή πριν τρείς βδομάδες έχει γίνει πασίγνωστο στο ίντερνετ και έχει προκαλέσει δημόσιο διάλογο. Οι Βέλγοι πολιτικοί λένε σχεδιάζουν ήδη νομοθεσία για να σταματήσουν τις σεξιστικές προσβολές και την παρενόχληση υποσχόμενοι πρόστημα για τους παραβάτες. Γαλλικά φεμινιστικά γκρούπ υιοθέτησαν το φιλμ για να τονίσουν παρόμοια περιστατικά στην Γαλλία και να σπάσουν το ταμπού της παρενόχλησης στους δρόμους. Από την άλλη η Peeters αρνείται κατηγορίες για ρατσισμό καθώς το φίλμ δείχνει κυρίως άνδρες βορειοαφρικανικής καταγωγής.   Στο φιλμ περπατά στους δρόμους γύρω από την γειτονιά της φορώντας τζιν και ζακέτα και ένα καλοκαιρινό φόρεμα στο ύψος του γόνατου και μπότες. Μια κρυμμένη κάμερα δείχνει ότι και στις δύο περιπτώσεις άντρες, από νεαρούς μέχρι μικρές ομάδες ηλικιωμένων στις καφετέριες, της σφύριξαν, σχολίασαν, ή την φώναξαν όπως τις γάτες ή ακόμα και τις έκαναν διάφορες προτάσεις. Την αποκαλούν διάφορα κοσμητικά επίθετα και της λένε ότι ψάχνει για σεξ. Ένας άνδρας ειδικότερα την ακολουθεί λέγοντάς της να πάνε στο σπίτι του ή σε κάποιο ξενοδοχείο. Η ίδια λέει ότι παίρνει τέτοιου είδους σχόλια 8-10 φορές την μέρα.   Για την ιστορία: Πριν δύο μέρες άνοιξα την τηλεόραση και είδα ότι ο Δήμος των Βρυξελλών επέβαλε πρόστιμα 200 ευρώ σε όποιον παρενοχλεί γυναίκα ή και ομοφυλόφιλο στους δρόμους της πόλης.

Eugenia Rose

Eugenia Rose

 

26 Συμβουλές από γνωστούς συγγραφείς

http://www.buzzfeed....-famous-authors   1. Ernest Hemingway     2. Elmore Leonard   Image by DERMOT CLEARY / AP   3. Anton Chekhov     4. George Orwell     5. E.L. Doctorow   Image by MARY ALTAFFER / AP   6. Henry Miller   Library Of Congress   7. Elmore Leonard   Image by Carlos Osorio / AP   8. John Steinbeck     9. Stephen King   Image by Mark Lennihan / AP   10. Ralph Waldo Emmerson     11. Neil Gaiman     12. James Patterson   Image by Deborah Feingold / Reuters   13. Stephen King   Image by MIKE SEGAR / Reuters   14. Mark Twain     15. Edgar Allan Poe     16. John Steinbeck     17. Annie Dillard     18. Ray Bradbury   Image by STEVE CASTILLO / AP   19. Saul Bellow   Image by ELISE AMENDOLA / AP   20. Erica Jong     21. Kurt Vonnegut   Image by MARTY REICHENTHAL / AP   22. T.S. Eliot     23. Ernest Hemingway     24. F. Scott Fitzgerald   Library Of Congress   25. Neil Gaiman     26. G.K. Chesterton     Design by Chris Ritter for BuzzFeed

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

SFF.gr Community upgrade on 11-8-2012

Γενικώς ... 1) Βελτιώσεις σχεδόν σε κάθε πλευρά του GUI (graphical user interface), κοινώς βελτιώσεις στο skin όπως χρώματα, κουτάκια, τοποθεσίες κουμπιών, λειτουργίες κλπ στην οθόνη αλλά και στην ταχύτητα φόρτωσης. 2) UserCP (user control panel) : το control panel βελτιώνεται συγκεντρώνοντας περισσότερες λειτουργίες μαζεμένες σε 1 σημεία για ευκολία προς τους χρήστες. 3) Το Calendar βελτιώνεται και εμπλουτίζεται με RSVP, δηλαδή δυνατότητα reservation. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για τους διαγωνισμούς, δηλαδή αυτοί που θέλουν να λάβουν μέρος θα το δηλώνουν εκεί. Θα το δούμε αργότερα όμως ... 4) Ο editor για τα posts αλλάζει ριζικά και βελτιώνεται δραματικά. Μεταξύ των άλλων δυνατότητα copy/paste από WORD χωρίς προβλήματα!!! 5) Το reputation mode αλλάζει. Από + (hug poster) μετατρέπεται σε LIKE THIS όπου γίνεται σαν του facebook. Ταυτόχρονα στο profile του κάθε χρήστη θα μπορεί να δει κανείς τα LIKES που έχει κάνει. Επίσης μπορείς να βάλεις αλλά και να βγάλεις ένα LIKE όποτε θελήσει ο χρήστης (μέχρι τώρα ότε γινόταν + δεν γινόταν να αφαιρεθεί). Τα παλιά + μηδενίζονται!!! 6) Το VNC (View New Content) αλλάζει ριζικά και βελτιώνεται δραματικά όσο αφορά την παρουσίαση. Επίσης επηρεάζεται και η αναζήτηση (search) μιας και η μηχανή που χρησιμοποιείται είναι η ίδια. 7) Με τη χρήση του νέου editor εισάγεται η έννοια του Shared Media που θα πει ότι προηγούμενα attachments, gallery pictures, κλπ μπορεί να χρησιμοποιηθούν και σε νέα μηνύματα χωρίς να πρέπει να ξαναγίνουν upload. 8) Tagging and prefixes: Δυνατότητα tagging και prefixes στα topics. Αυτό θα δούμε πως θα χρησιμοποιηθεί. 9) Βελτίωση notifications: Αυτό φαίνεται κυρίως πάνω δεξιά με τα εικονίδια των PMs και των Notifications όπου με το πάτημά τους εμφανίζονται menu. 10) New and improved mobile skin: Όσοι χρησιμοποιούν το κινητό τους θα δουν μεγάλη βελτίωση στην εμφάνιση / πλοήγηση στο forum. 11) Βελτιώσεις στην εμφάνιση / πλοήγηση της Gallery και του Blog.   Για προβλήματα ειδοποιήστε εδώ ...

RObiN-HoOD

RObiN-HoOD

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..