Jump to content

Blogs

 

Συμμετοχή στον Διαγωνισμού Παραμυθιού του Μύλου των Ξωτικών

Παγκόσμιος Διαδικτυακός Διαγωνισμός Παιδικού Παραμυθιού Εικόνες, χρώματα και μύθοι ξωτικών σαν ενώσουν… παραμύθι θα μας δώσουν!   Φέτος για πρώτη φορά στην πόλη των Τρικάλων ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μικρών και μεγάλων, ένα παραμύθι διαφορετικό. Στον «Μύλο των Ξωτικών» γεννήθηκε και ένας νέος μεγάλος θεσμός.   Καλέσανε λοιπόν όσους αγαπούν το παιδικό παραμύθι και έχουν γράψει ιστορίες για τα παιδιά να την ανασύρουν από το συρτάρι τους και να λάβουν μέρος στον Παγκόσμιο διαδικτυακό διαγωνισμό παιδικού παραμυθιού. Ένας από αυτούς ήμουν και εγώ!   Οι νικητές θα προκύψουν μετά από ελεύθερη διαδικτυακή ψηφοφορία με την βοήθεια της ψηφιακής πλατφόρμας της e-Trikala Α.Ε. που θα πραγματοποιηθεί από 16 έως 25 Δεκεμβρίου 2011.   Σας παρακαλούμε λοιπόν όσοι έχετε την ευγενική καλοσύνη να μπείτε στο site του Μύλου των Ξωτικών και να ψηφίσετε το παραμύθι μου "Μια Νεράιδα στο Δασάκι" στο παρακάτω link:   http://www.milosxotikon.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85/%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%8D'>http://www.milosxotikon.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85/%CF%88%CE%B7%CF%86%CE%BF%CF%86%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%B9%CE%BF%CF%8D   Πρόκειται ουσιαστικά για Παγκόσμιο Διαγωνισμό με δυνατότητα ψηφοφορίας μέσω διαδικτύου (internet).   Εάν θέλετε να διαβάσετε το παραμύθι μου, μπορείτε να το κάνετε από τον παρακάτω σύνδεσμο:   http://www.milosxotikon.gr/archives/2153   Και τέλος, εάν θέλετε να διαβάσετε και τα υπόλοιπα παραμύθια που συμμετέχουν στον διαγωνισμό, μπορείτε να το κάνετε από το παρακάτω link:   http://www.milosxotikon.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85         Σας ευχαριστώ για την στήριξη,         Αντώνης    

Ad Noctum

Ad Noctum

 

Hitler vs Darth Vader 2

Και όμως, τα epic rap battles of history ξαναχτύπησαν και έβγαλαν τη συνέχεια του θρυλικού Hitler vs Vader. Δίνω και το πρώτο, για όσους δεν το έχουν δει.   http://www.youtube.com/watch?v=AFA-rOls8YA     http://www.youtube.com/watch?v=CeLrlmV9A-s

Zaratoth

Zaratoth

 

Ο φωτογράφος Stanley

Σας την έσκασα, δεν είμαι εγώ αλλά ο Κιούμπρικ. Ως γνωστόν, πριν γίνει σπουδαίος σκηνοθέτης ασχολείτο παθιασμένα με τη φωτογραφία, κάτι που άλλωστε φαίνεται και έπειτα στις ταινίες του. Εδώ θα βρείτε μια πολύ καλή και όμορφα παρουσιασμένη συλλογή ( το ότι προορίζονται για πώληση είναι άλλο θέμα, δεν μας αφορά).

Stanley

Stanley

 

Όνειρο, θυμίζει τις χθεσινές πορείες

Ήμουν σε ένα σπίτι σαν εξοχικό, προσκεκλημένος. Τελικά ήρθαν πολλά παιδιά από την περιοχή, αλλά και γνωστά παιδιά από τον οικογενειακό μου κύκλο. Εγώ όμως ήμουν ο μεγαλύτερος. Όταν βράδιασε λίγο αποφασίσαμε να πάμε σε έναν κολπίσκο για να κολυμπήσουμε απέναντι από το σπίτι. Το ότι τα νερά ήταν θολά και πράσινα δεν μας παραξένεψε πολύ, γιατί υπάρχουν τέτοιες παραλίες και δεν φαινόταν πολύ μέσα στο σκοτάδι. Άρχισαν να βουτάνε όλοι. Εγώ βούτηξα, αλλά ήμουν κάπως στην άκρη.   Σε κάποια φάση άρχισα να ακούω ουρλιαχτά. Για κάποιο λόγο κάποιοι πέθαιναν μέσα στο νερό. Σίγουρα υπάρχει μεγάλος κίνδυνος και για μένα αν κάτσω στο νερό και σπρώχνω για να βγω ενώ φωνάζω και στους άλλους να βγουν. Όσοι προλαβαίνουν να βγουν τη γλυτώνουν. Όμως έχουμε και άσχημα νέα. Διασώζουμε μια φίλη της αδερφής μου. Είναι σε κωματώδη κατάσταση και με δυσκολία μπορεί να αναπνεύσει. Καταλαβαίνουμε ότι το νερό πρέπει να είναι δηλητηριώδες. Αποφασίζω να πάρω την πρωτοβουλία να κάνω κάτι για αυτό. Ένιωθα υπεύθυνος για τα παιδιά σαν μεγαλύτερος. Πηγαίνω στη διευθύντρια του σχολείου (προφανώς τα παιδιά πηγαίνουν εκεί;) και της λέω ότι επειγόντως πρέπει να έρθει ένα ασθενοφόρο. Αυτή με κοιτάζει σαν να την ξύπνησα από ένα βαθύ λήθαργο και μου λέει ότι είναι πολύ δύσκολο επειδή είμαστε μακριά από το πιο κοντινό νοσοκομείο. Παίρνει τηλέφωνο, ρωτάει με ήρεμη φωνή κι όντως μου λέει ότι θα κάνει κάποιες ώρες να έρθει. Δεν νομίζω ότι έχει αντιληφθεί τη σοβαρότητα της κατάστασης ή δεν την νοιάζει. Πρέπει να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου. Γυρνάω πίσω και λέω τα άσχημα νέα. Λέω πως πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να πάμε εμείς στο νοσοκομείο. Ο κολλητός μου, που έχει μυαλό, μου λέει ότι έχει βρει ένα μικρό αεροπλάνο δυο θέσεων παρατημένο και θα μπορούσε να το φτιάξει. Του λέω να ξεκινήσει.   Στο μεταξύ έχουμε κι άλλο θέμα. Οι γονείς είναι πολύ συντηρητικοί και δεν ξέρανε για αυτήν την σύναξη. Και ήρθανε για να μαζέψουν τα παιδιά, με τη βία αν χρειαστεί. Εγώ δεν θα το άφηνα αυτό και σκόπευα να τους απασχολήσω όσο γινόταν. Έρχονται σαν λόχος πάνω σε τανξ και πάω μπροστά τους. Τους φωνάζω: "Περιμένετε, πριν συνεχίσετε πρέπει να μιλήσουμε." Αυτοί σαστίζουν και συμφωνούν. Παρκάρουν το ψηλό κινούμενο σπίτι που έχουν και με καλωσορίζουν. Εγώ ξεκινάω να τους εξηγώ ότι θα πρέπει να συζητήσουμε για αυτό που θα επακολουθήσει και να πάρουμε κάποιες αποφάσεις. Κοιτάζω όμως από τα παράθυρα και βλέπω ότι οι περισσότεροι γονείς είναι έξω και λέω στον αρχηγό τους ότι θα πρέπει να μαζευτούν όλοι για να παρθεί η απόφαση. Ο αρχηγός πατέρας ήξερε ότι αυτό ήταν αδύνατο και μου έφερνε επιχειρήματα, αλλά και τους φώναζε πάνω. Όσο μιλούσαμε γινόντουσαν διάφορα και δεν κατάλαβα πόσος χρόνος πέρασε. Κοίταξα ξανά από τα παράθυρα και είδα ότι γινόταν πραγματική μάχη έξω. Μάλιστα είχαν εμπλακεί και οι αστυνομικοί. Είχαν πιάσει μερικά παιδιά και τα είχαν δέσει πάνω στα περιπολικά για προστασία ώστε να μην επιτεθούν τα υπόλοιπα στα περιπολικά. Εγώ πηδάω κάτω και τρέχω να βρω τον κολλητό μου. Περνάω μέσα από λαστιχένιες σφαίρες, δακρυγόνα και πέτρες και μπαίνω σε μια από τις αποθήκες που λειτουργούσαν σαν καταφύγια. Βρίσκω τον κολλητό μου ο οποίος τώρα με τα άσπρα μαλλιά έμοιαζε με τον Doc από το Back to the future. Τον ρωτάω για το αεροπλάνο, και μου λέει ότι όλα είναι ΟΚ. Το έφτιαξε και μάλιστα ήδη έφυγαν οι πρώτοι μαζί με την άρρωστη. Εγώ τον συγχαίρω και του λέω ότι κάπως πρέπει να φύγουμε από εδώ. Συμφωνεί και σκυμμένοι τρέχουμε προς τα έξω. Ήταν δύσκολα τα πράγματα! Ο κολλητός μου για να αποφύγει δυο αστυνομικούς που παραλίγο να τον πιάσουν κάνει μανούβρα και τους αποφεύγει την τελευταία στιγμή. Κρύβεται μέσα σε μια άλλη αποθήκη και μετά φεύγει από μια άλλη πόρτα εγώ πάλι τον ακολουθώ, αλλά από όλο δρόμο. Η συνέχεια επί της οθόνης...

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ανακαλύφθηκε η Γη 2.0

Ήρθε η ώρα να μετακομίσουμε;   Ένας υπέροχος τεράστιος πλανήτης με θερμοκρασία γύρω στους 22 βαθμούς Κελσίου. Έχει 290 ημέρες το χρόνο. Είναι 15% πιο κοντά στον Ήλιο του από την Γη, αλλά ο Ήλιος του είναι 22% πιο αδύναμος από τον δικό μας.   Πρέπει να περάσουν 3 φάσεις για να επιβεβαιωθεί. Ετοιμάζετε βαλίτσες!   πηγή; http://www.bbc.co.uk...onment-16040655

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Asga's Christmas medley

Συνεχίζουμε με ένα από τα αγαπημένα μου "παραδοσιακά" Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. http://www.youtube.com/watch?v=1TFrO8c_kVQ

Asgaroth

Asgaroth

 

Η αισθαντική μαγεία στην ερωτική ποίηση της Δέσποινας Κονταξή (ή: Πώς να μιλάς πολύ χωρίς να λες τίποτε)

Αρκετά στοιχεία υπεροχής αξίζει να επισημάνει ο κριτικός αναλυτής στην ερωτική γραφή της εμπνευσμένης ποιήτριας Δέσποινας Κονταξή. Αρχικά το έντεχνο αποτέλεσμα της μακροχρόνιας γόνιμης ενασχόλησης δένει με το επιλεγμένο ποιητικό αντικείμενο που λειτουργεί έντεχνα μέσα από τα εργαλεία της ψυχής και συνδράμει στη μορφολογική μέθη των νοητικών επεμβάσεων. Η ιδιαιτερότητα στις αναφερόμενες τάσεις ακολουθεί στην επιλογή των ποιημάτων της συλλογής Το Πορφυρό φιλί μια φιλολογική αλλά και μια κοινωνιολογική προοπτική. Η συνειδητή γνώση της εμφανίζει άγνωστα μέρη της ψυχολογικής διευθέτησης. Εμπεριστατωμένα επιτρέπει στην σχεδιαστική τονικότητα των επιτευγμάτων να συμπληρώνονται από εννοιολογικές αποκαλύψεις. Με ενδιαφέρουσα και πλούσια ευρηματικότητα η Κονταξή αναπτύσσει μια επικοινωνία και ένα συνεχή διάλογο με τους χαρακτήρες που παραθέτει. Ο απόλυτος ερωτισμός σε ότι γράφει εμφορείται από αισθαντικό ρεαλισμό και συνειδησιακόπάθος. Η τοποθέτηση της μεταλλάσσεται σε βαθμιαία επιλογή κλίμακας, ενδεικτική για το είδος αυτών των ταξιδιών, των υπερρεαλιστικών με απαιτήσεις φαντασίας. Η συνεχόμενη αυτοάμυνα που αναπτύσσει η ποιήτρια με ενταξιακά στοιχεία εμπεριέχει, ενορχηστρώνει και περικλείει υφέσεις που αποδίδουν ένα μοναδικό διακοσμητικό φουτουρισμό με αξεπέραστη πρωτοπορία. Η μορφοποίηση στο χώρο της μνήμης αναπλάθει, πολλαπλασιάζει και βαθμιαία αναπαριστά ικανοποιητικά ένα φιλτράρισμα σκέψεων. Οι αντιπαραθέσεις της υποδομούνται και μετοχοποιούν εποικοδομητικά ως εκθέματα το εύρος των αναζητήσεων της κατάστασης, της αμφισβήτησης και της βιωματικής αντίληψης που εναλλάσσεται με τη χαμένη αθωότητα σε ένα αέναο κύκλο αναφορών. Η καθαρότητα τονίζεται ευπρόσδεκτα μέσα από την ομοιογένεια στις ενότητες των στίχων. Η ερωτογενής ομολογιακή κατάθεση παράλληλα με την οντολογική και την κριτική επόπτευση δικαιώνονται στο βιβλίο μέσα από τη βαρύτητα που παρεπιδημεί έντονα σε συνάρτηση με το ορατό και το ονειρικό αποτέλεσμα. Με συλλογισμό, υπαρξιακή αγωνία και στάση συμμετρικότητας σχηματοποιεί προσωπικές σκιαγραφήσεις. Οδηγεί τον αναγνώστη προσανατολίζοντας τον στα μονοπάτια μιας μαγευτικής ατμόσφαιρας με αλήθεια και ευπρέπεια. Τον συγκινεί μέσα από τη μεστότητα και την ώριμη σύλληψη των ιδιότυπων εκφραστικών μέσων που χρησιμοποιεί. Γόνιμα πραγματοποιεί την προϋπόθεση για την ακεραιότητα με ειλικρίνεια και έκδηλο αυθορμητισμό που συμπληρώνεται με αισιόδοξη μουσικότητα, στοχαστικό ρυθμό, προσγειωμένη άποψη και ύφος ανωτερότητας. Η συνολική πρoσφορά της Δέσποινας Κονταξή σε αυτό το εκπόνημα προβάλει το απαύγασμα μιας αυθεντικής ιδεαλιστικής κατάστασης που συνυπάρχει με τις περιπέτειες της φλογισμένης εξαρσης. Mε παραστατικότητα αγγίζει την ανθρώπινη φιγούρα μεσα από εκτεταμένες αναφορές στη διανοητική υφή και στην εντεταλμένη ζωογόνο κατεύθυνση από τη φύση.   ΛΕΟΝΤΙΟΣ ΠΕΤΜΕΖΑΣ Θεωρητικός –Ιστορικός Τέχνης   Δηλαδή, μ' άλλα λόγια να... γαπιόμαστε.   Το βιβλίο εδώ. Έχει και μουσική. Απ' όλα έχει.

odesseo

odesseo

 

Asga's Christmas medley

Ένα φεστιβαλικό καθημερινό () μουσικό αφιέρωμα από αγαπημένα κομμάτια.     http://www.youtube.com/watch?v=cglLJJ0Czo8

Asgaroth

Asgaroth

 

Τα Κάτω Μου

Η φωτογραφία (γένους θηλυκού, τι άλλο θα έκανε από το να σε σφάζει στο γόνατο.) Η φρικτή αλήθεια. Δείχνει αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι. «Πότε πήρα τόσα κιλά» φωνάζω και δεν ξέρω που να κρυφτώ. Και σου χαμογελάνε όταν σε σημαδεύουν οι φωτογράφοι.   Ο γάμος. Μόλις οι βιβλικοί πατέρες συνέδεσαν τη γέννα με το σεξ, μάντρωσαν κατσίκες, πρόβατα, γυναίκες. Εγγύηση για την πατρότητα της εκάστοτε περιουσίας. Στους δικούς τους γιους θα άφηναν τα δικά τους κοπάδια. Για τον Αδάμ και την Εύα έγραψαν αργότερα.   Δεν έχω το θάρρος ούτε να διαβάζω παρόμοια θέματα (αυτό από την Ελευθεροτυπία): «Το Αυτόφωρο Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Ρόδου επέβαλε ποινή φυλάκισης 9 μηνών και πρόστιμο 2.500 ευρώ στον 62χρονο βοσκό από τις Καλυθιές, που ομολόγησε σε άνδρες της Θηροφυλακής ότι σκότωσε διά απαγχονισμού για «παραδειγματισμό» τα δύο μαύρα κουταβάκια, ηλικίας περίπου 4 μηνών.» Είναι τώρα αίσια κατάληξη αυτή η είδηση; Θα προτιμούσα να υπήρχε η παιδεία, και η ανάλογη ανθρωπιά, ώστε να μην πράττονται καν τέτοιες τερατωδίες.   Η Ελληνική Έκδοση του Asimov’s Science Fiction ανακοίνωσε την ολοκλήρωση του κύκλου της από το 10 ο μόλις τεύχος, καθώς το περιοδικό διακόπτει την κυκλοφορία του. Ένα όνομα μύθος και ένας θεσμός στο είδος του σε όλον τον κόσμο, έτυχε της δυσκοίλιας ελληνικής αγοράς και νοοτροπίας. Σε πρακτορείο τύπου της Χαλκίδας που έτυχε να αγοράσω ένα τεύχος, η πωλήτρια με ρώτησε «Τι είναι αυτό;» Τόσο καλά.   Να σου είναι αδύνατο να χαρείς το καλοκαίρι στα άντα-ήντα και να υποφέρεις κοιτάζοντας το χθες.   Οι έλληνες που δεν αγαπούν τα δέντρα. Αυτοί που τα κόβουν, τα καίνε, για να χτίσουν βίλες και να χαλάσουν την θέα των «πάνω». [Κανονικά, μετά από ένα τέτοιο επαίσχυντο φινάλε στο καλοκαίρι, δεν έχω τίποτα για «πάνω»]   Το γράμμα Ύψιλον. Αυτό το γράμμα που δεν λέει να αποφασίσει τι θέλει να είναι, φωνήεν ή σύμφωνο. Ίσως είναι σωστότερο το «αυγό» από το «αβγό», το «αυτί» από το «αφτί», εμένα όμως, να, εδώ μου κάθεται το ύψιλον το αναποφάσιστο. Και μια φου από δω, μια βου από κει, αμάν πια! Τα γράφω για την δεσποσύνη επιμελήτρια, που με διορθώνει κιόλας, καταλάβατε; Ενώ με ένα Φ ή με ένα Β, και ξέρεις που βρίσκεσαι, και γεμίζει το στόμα σου, το φχαρηστιέσαι βρε αδελφέ. Φφφφ και βββββ, έτσι μάλιστα! … Αυτά. -(φτου!)   Υπάρχει και το Ταμείο Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας για την εθελοντική συγκέντρωση χρηματικών ποσών, που θα διατεθούν αποκλειστικά για την μείωση του δημοσίου χρέους. Ο ειδικός λογαριασμός έχει ανοίξει στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ξελασπώστε τους κλέφτες τώρα! Πως είπατε; Θέλετε τον αριθμό του λογαριασμού;   Κακά τα ψέματα. Κάθομαι εδώ στο μπαλκόνι μου στη Χαλκίδα, κοιτάζω τα καλά και τα κακά, τα πάνω και τα κάτω, από απόσταση, λιώνοντας στη ζέστη του Αυγούστου, μουρτζούφλης και μίζερος, για να διαβάσετε εσείς αυτή την (αντικειμενική τώρα; ) εκτόνωση, κάπου στα μακρινά μέσα Σεπτεμβρίου. Είναι δίκαιη τώρα αυτή η στήλη;   Πριν τριάντα χρόνια, ο υποφαινόμενος κάλυπτα την απόσταση Ιχθυόσκαλα – θερινό Ρεξ σε δέκα λεπτά. Όχι τροχάδην, αλλά απλώς ένα γρήγορο βάδην. Με το ρολόι, πέντε λεπτά Ιχθυόσκαλα – γέφυρα, και πέντε λεπτά γέφυρα – Ρεξ. Το θυμάμαι καλά γιατί υπήρξε πολλάκις το όριο στο να προλάβω την έναρξη πολλών αγαπημένων ταινιών. Το «ΚΑΤΩ» απευθύνεται στο τώρα, στην ηλικία μου, στα κιλά μου, στις κλειδώσεις μου, και στο ότι χρειάζομαι τουλάχιστο είκοσι λεπτά για να πάω από την Ιχθυόσκαλα στη γέφυρα.   Σε ποιο ορυχείο να πάμε να θαφτούμε, μήπως χαμογελάσει η τύχη και για μας; Άστε το καλύτερα, στην Ελλάδα ζούμε, άκλαυτοι θα πάμε. Έχουμε κι εδώ τρυπάνια που δουλεύουν με ζήλο, αλλά ψάχνουν το χρυσάφι του Αλί Πασά! Για να σωθεί το έθνος… No comment.   Η Αγορά της Χαλκίδας φεύγει. Ή μήπως έφυγε κιόλας; Δεν αρνούμαι ότι από τότε που τη θυμάμαι (από το 1973) η μισή ήταν μέσα σε χαλάσματα, η εξαφάνιση της όμως είναι η λύση; Χάνεται ένας θεσμός, και τα βολικά ψώνια του Χαλκιδαίου στο κέντρο της πόλης. Τόσο δύσκολη ήταν η ανακαίνιση της; Για να δούμε τι στη θέση της; Ξέρει κανείς; (Πρέπει όλα πια να οδηγούν στα πλαστικά πακέτα των σούπερ-μάρκετ;!)   Η Πλαζ τα Αστέρια. Σαν ωραία πλαζ την θυμάμαι στα μέσα της δεκαετίας του 70. Έκτοτε ακολουθούν τρεις δεκαετίες τσαπατσουλιάς και ασχήμιας. Αιτία θα μαντέψω μία: Ανικανότητα που δεν ενοχλεί κανέναν.   Οι εκλογές, η εκλογολαγνεία, η μπαλκονολαγνεία και η πολιτική ηλιθιότητα. Για ένα από τα ίδια και το ίδιο αδιέξοδο, όποια κατεύθυνση και να διαλέξεις. Στον κόρακα!   Να μαυρίσει, να σαπίσει και να πέσει το χέρι που ρίχνει άπονα την φόλα, η χειρότερη κατάρα προς τις πέτρινες εκείνες καρδιές που εγκαταλείπουν στον δρόμο σκυλιά που τώρα «μεγάλωσαν» και αποδείχτηκαν μπελάδες σε ιδιοκτήτες καθίκια – που μόνο κατ’εικόνα δείχνουν άνθρωποι, αλλά δεν έχουν σταγόνα ανθρωπιάς μέσα τους. Τα βλέπω σαστισμένα να περνούν μπροστά από το σπίτι μου, να κοιτούν περαστικούς με ελπίδα να αναγνωρίσουν τον γνώριμο, αγαπητό τους αφέντη. Και μακάρι να χωρούσαν όλα στην αγκαλιά μου.   «Η Νύφη», ταινία του 1985. Κατώτερο αντίγραφο της κλασσικής, με την Τζένιφερ Μπιλς (του «Φλασντανς») στον ρόλο της νύφης. Ο βαρόνος δόκτορας (ο τραγουδιστής Στινγκ) κατασκευάζει τη νύφη για το τέρας αλλά μετά την θέλει για τον εαυτό του. Τον αδικείτε; Μόνο που εκείνη στο τέλος επιλέγει το τέρας. Δηλαδή το έργο δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα.   Μου αρέσει να τρώγω αλλά βαριέμαι να μαγειρεύω. Δεν έχω την υπομονή. Βλέπω με αγωνία την μητέρα μου να γερνάει και αναλογίζομαι όλα εκείνα τα φαγητά που θα χαθούν μαζί της. Αναμένεται ένα μέλλον, όπου θα γεμίζω τα μεσημεριανά μου με τηγανητά αβγά και… τηγανητά αβγά! Σοβαρά όμως, όσο λιχούδης και να είμαι (κληρονομικό) είμαι ανεπίδεκτος μαγειρικής μαθήσεως. Έξι χρόνια σπουδαστής στην Αμερική, την έβγαλα με τσιζμπεργκερ το τέρας.   Το φριχτό φίδι της γραφειοκρατίας που τελικά δεν άφησε ποτέ την τρύπα του, στις Παροχές Ασφαλισμένων του ΙΚΑ. Ένα σύστημα στημένο για να εξοικονομεί έσοδα για το κράτος απ’όποιον απιβδήσει από την ταλαιπωρία και τους τα χαρίσει. Δυστυχώς, μια προσωπική εμπειρία.   Το Sex Shop στη Βενιζέλου, απέναντι από τα Δικαστήρια. Η επιγραφή που αναβοσβήνει μέρα-νύχτα. Όχι «κάτω» από ηθοπλαστική άποψη. Σαν τα φαρμακεία, αχρείαστο να’ναι.   Η φτώχεια. Η ανέχεια και η στέρηση. Οι άδειες τσέπες. Ένα μενού από μιζέρια, γκρίνια, φόβο, απελπισία, φθόνο, αβεβαιότητα, ντροπή, εξευτελισμό, αρρώστιες, πείνα, μοναξιά, περιθώριο, ξανά πείνα και περισσότερη πείνα; Τα μελοδράματα θέλουν να σας πείσουν ότι στη φτωχολογιά γεννιούνται οι ευγενείς αξίες του ανθρώπου. Μπούρδες! Νοέμβριος του 2011, Γκρέτσια, κι αυτή είναι σήμερα η υπογραφή μου.

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

Τα Πάνω Μου

[Στην παράδοση του Βημαγκαζίνο, και το free-press AN έχει την στήλη με τα Πάνω-Κάτω του. Αυτή είναι μια συλλογή από τα «Πάνω» μου.]   Ο καθρέπτης. Γιατί βλέπω εμένα μόνο εγώ και με αρέσω, τρομάρα μου. Δείχνω λίγο πιο όμορφος, λίγο πιο αδύνατος. «Δεν είσαι τελικά τόσο άσχημος» μου λέω το ψώνιο. Εγώ κι εκείνος είμαστε μόνοι, μπορώ να λέω ό,τι θέλω.   Το διαζύγιο. Όχι, δεν είναι σημείο των καιρών, είναι εποχή αφύπνισης. Ο παππούς και η γιαγιά άσπρισαν μαζί γιατί δεν το είχαν σαν επιλογή. Το «για πάντα μαζί» είναι ένα παραμύθι του μεσαίωνα. Η φύση αντιστέκεται σθεναρά στην ανθρώπινη σαχλαμάρα.   Η ετήσια σφαγή δελφινιών στο Εθνικό Πάρκο του Taiji στην Wakayama της Ιαπωνίας, ήταν το θέμα του ντοκιμαντέρ The Cove (Ο Κόλπος). Ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης του, Louie Psihoyos, κράτησε φέτος στο χέρι του το Όσκαρ για το καλύτερο ντοκιμαντέρ του 2010, τραβώντας τα φώτα της δημοσιότητας σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Να τολμήσω να προτείνω την φιλοξενία του έργου στο φετινό φεστιβάλ στη Χαλκίδα, αν και ομολογώ ότι δεν έχω το θάρρος να παρακολουθώ τέτοια θέματα.   Η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία που έχει γνωρίσει ελληνικό βιβλίο εκτός των συνόρων. Το Logicomix του Απόστολου Δοξιάδη, Χρίστου Παπαδημητρίου και των εικονογράφων Αλέκου Παπαδάτου και Ανί ντι Ντονά σκίζει διεθνώς, φτάνοντας στο Νο 6 στη γενική λίστα του ηλεκτρονικού βιβλιοπωλείου amazon και το Νο 1 στη λίστα των New York Times, στην κατηγορία των paperback με σκίτσα. Δωρίστε το στον εαυτό σας τις γιορτές.   Να είσαι πιτσιρικάς καλοκαίρι και να ατενίζεις το αύριο αναμένοντας τα καλύτερα.   Οι Έλληνες που αγαπούν τα δέντρα. Να κάθονται στα μπαλκόνια τους, να τα βλέπουν, να αναπνέουν οξυγόνο. Τα δέντρα πάνω στα οποία κάθεται η βίλα τους είναι άλλη ιστορία.   Η συλλαβή Λα. Γιατί είναι γιορτές και λάλησα! Γιατί σου ανεβάζει τη διάθεση. Είναι μουσική νότα τσαχπίνα. Τραγουδάς Τρα-λα-λα-λά! Και στα Γαλλικά, «Ού-λα-λά!» Λες τα Κάλαντα, Φα-λα-λα-λά! Και ο Tom Jones σου θυμίζει τον παιδικό σου έρωτα, Ντιλά-ιλα! Λα σε όλους και μια Καλύτερη Χρονιά το 2011!   Λογαριασμός Τράπεζας Πειραιώς με αριθμό ΧΧΧ-ΧΧΧ. Για την δεκάχρονη Αφγανή Φερτσέ Νασάφι που τραυματίστηκε βαριά στα μάτια από έκρηξη βόμβας στα Κάτω Πατήσια. Η ίδια βόμβα που στέρησε τη ζωή του αδελφού της. Δύο παιδιά που γλίτωσαν τις βόμβες των Ταλιμπάν και των Αμερικανών για να συναντήσουν την μοίρα τους από τα χέρια Ελλήνων ανεγκέφαλων.   Οι τυρόπιτες, οι σπανακόπιτες, οι κρεατόπιτες, οι μπουγάτσες, τα πιροσκί με λουκάνικο και όλα τα λουκάνικα γενικά. Τα μπισκότα, τα γεμιστά και τα άλλα, οι σοκολάτες, τα γλυκά τα μελωμένα ή τα ζαχαρωμένα, τα πατατάκια, τα γαριδάκια και τα παγωτά. Τα φραπουτσίνο, καπουτσίνο, τα σέικ και οι γρανίτες. Τα σαλαμάκια, σουτζουκάκια, υπόλοιπα αλλαντικά και τυροκομικά. Τα τσιζ, τα κλαμπ, ο γύρος, τα σουβλάκια, τα παϊδάκια, τα ψαρονέφρια, τα όστρακα, τα χταποδάκια και καλαμαράκια, τηγανιτά κεφτεδάκια και λοιπά τηγανιτά. Οι κόλες, τα σοκολατούχα, οι χυμοί, οι μπύρες, τα σφηνάκια, τα ρακιά και τα τσίπουρα και οι βότκες με παγάκια. Όλα όσα στερήθηκα αυτό το καλοκαίρι για να ρίξω 1300 τέρατα γλυκερίδια γιατρέ μου.   Μου αρέσει πολύ το νέο πεζοδρόμιο που ξεκινάει από την Ιχθυόσκαλα και καταλήγει στη παλιά μας γέφυρα. Ευχάριστο, ξεκούραστο περπάτημα, σα να βρίσκεσαι σε πολυτελές κατάστρωμα, με άπλετη φωταγώγηση τα βράδια επιτέλους. Μπροστά στο άλσος δε, με την ασχήμια του κιτς λούνα-παρκ εξαφανισμένη, έχουμε ένα από τα ομορφότερα σημεία για να ρεμβάσει κανείς τον Βόρειο Ευβοϊκό. Εύχομαι η ολοκλήρωση της ανακαίνισης στα «Αστέρια» να προσθέσει και να ανυψώσει κι άλλο την αίγλη της παραλίας.   Happy End για τους 33 Χιλιανούς ανθρακωρύχους. Το αν η άνοδος τους θα συνεχιστεί από εδώ και στο εξής, ή αν τους αναμένει νέα κάθοδος, είναι ανθρωπίνως αμφισβητούμενο. Το Hollywood γράφει ήδη σενάρια, οι επιζήσαντες προστατεύουν τα μάτια τους με σπόνσορες γυαλιά ηλίου Oakley, που κοστίζουν 450 δολάρια το ένα, και έχουν προσκληθεί για δωρεάν διακοπές στα ελληνικά νησιά. Θα αντέξουν αλώβητες οι ψυχές το φως, όπως άντεξαν το σκοτάδι; Οι ταινίες θα γράψουν το «Τhe End» στη διάσωση, και αυτό μετράει. Τα ακόλουθα θα είναι λεζάντες στους τίτλους τέλους.   Οι ταξιτζούδες της Χαλκίδας. Χαίρομαι πολύ όταν μου τυχαίνει μία. Κόσμια συμπεριφορά, προσεκτική οδήγηση, χωρίς το συνηθισμένο κουβεντολόι, γκρίνια ή βρισίδι (προς άλλους οδηγούς). Κι ας λένε κάποιοι για τις γυναίκες οδηγούς. Με μια επαγγελματία του κλάδου νιώθω σα να έχω μπει σε λιμουζίνα με ιδιωτικό σοφέρ. Είναι λουξ οι κυρίες!   Ο κινηματογράφος Μάγια. Η τελευταία και μόνη αίθουσα της έβδομης τέχνης που έχει απομείνει στην πόλη της Χαλκίδας. Για την μαγεία της μεγάλης οθόνης που λίγους τους νοιάζει πλέον. Δυστυχώς.   Το 5ο Φεστιβάλ Επιστημονικής Φαντασίας Ερμούπολης! ΦΕΦΕ για τους φίλους. 16-17 και 18 Οκτωβρίου. Γιατί θα είμαι εκεί για ένα φανταστικό τριήμερο με ζωντανές αναγνώσεις, παρουσιάσεις, παραστάσεις, ταινίες, συναυλίες και καλή παρέα. Μακριά από τα συνηθισμένα κι όμως τόσο γνώριμα και ζεστά. Πάμε Σύρο!   Ο σκύλος, η γάτα, η …κότα, σε κοιτάζουν στα μάτια. Γιατί στο βλέμμα είναι ο καθρέπτης της ψυχής. Εκεί μέσα είναι η ανθρωπιά σου, αυτό που σε ορίζει. Κι αν τα ζώα δεν έχουν ψυχή, όπως πιστεύει η Ελληνική Εκκλησία, τότε θα έλεγα για μας που την κατέχουμε… μάλλον υπερεκτιμημένη είναι. Πόσο δύσκολο είναι να αγαπάς ανυπεράσπιστες ζωούλες, σε έναν τόπο σκληρό που σε κάνει να το πληρώνεις με πόνο καρδιάς.   «Η Νύφη του Φράκνεσταϊν», η κλασσική ταινία του 1935, με την Έλσα Λάντσεστερ στον ρόλο της νύφης. Την κατασκεύασε ο δόκτορας στα πρότυπα του τέρατος του για να του δώσει ένα ταίρι. Ούτε εκείνη όμως δεν άντεχε να βλέπει την ασχήμια του καημένου Μπόρις Κάρλοφ. Ήταν ένας γάμος προορισμένος για την καταστροφή. Ταινία τόσο σημερινή, δεν συμφωνείτε;   Φασόλια πιγιάζι για μεσημεριανό. Τα πεθύμησε ξαφνικά η μαμά και τα μαγείρεψε. Αγαπημένο και απλό πιάτο. Κρύο φασόλι με μαϊντανό, άνηθο, φρέσκο κρεμμύδι, λάδι, λεμόνι. Αν μερακλωθείς κόβεις ντομάτα κι αγγούρι μέσα. Στα μεγάλα πολίτικα τραπέζια είναι πιάτο περιωπής. Εκτάκτως γίνεται και ένα χορταστικό, κυρίως πιάτο. Βράζω δύο αβγά για να το συνοδέψουν και την ακούω από μέσα, που μιλάει στην τηλεόραση της. Αγανακτεί άλλη μια φορά με μια από αυτές τις εκπομπές μαγειρικής. «Ξεκίνησε με ένα ρολό κρέας και πατάτες» φωνάζει, «και στη συνέχεια άδειασε μέσα ό,τι είχε και δεν είχε η κουζίνα του, το κατάντησε μια αηδία το φαγί». Αμέσως μετά θα πετάξει εκνευρισμένη το τηλεκοντρόλ της στο γυαλί.   Το Grey’s Anatomy υπάρχει κι εδώ, και λειτουργεί μια χαρά στο Νοσοκομείο Χαλκίδας. Το ντεκόρ είναι βέβαια ασχημούτσικο, καμία σχέση με τα τηλεοπτικά σκηνικά, οι γιατροί, γιατρίνες, νοσοκόμοι και νοσοκόμες όμως είναι εκεί, εργάζονται εντατικά και σε προσέχουν. (Ναι υπάρχουν και γοητευτικές γιατρίνες.) Έτυχε να το ζήσω αναγκαστικά τις τελευταίες μέρες.   Το χρήμα. Τα λεφτά. Ο παράς. “Money-Money” που λέει και το τραγούδι. Πόσο τα έχουμε παρεξηγήσει τα καημένα τα λεφτουδάκια. Τα έχεις, Στα δίνουν όλα. Υγεία, φαγητό, στέγη, προστασία, ζέστη στο κρύο, δροσιά στον καύσωνα, σεξ, έρωτα, αγάπη, φίλους, διασκέδαση, μόρφωση, ευτυχία. Σου δίνουν τα ίδια τα Χριστούγεννα! Ναι, στο χρήμα είναι η ευτυχία. Και το θέλω.   (Θα ακολουθήσουν τα Κάτω μου)

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

Νοήματα και ιδέες του Εγώ

[...] ο Descartes έθεσε στον εαυτό του το ερώτημα μήπως η πραγματικότητα που τον περιβάλλει είναι μόνο ένα όνειρο. Στην αγωνία του να περισώσει την πραγματικότητα της ύπαρξής του από την πανουργία του δαίμονα, ο Descartes αφήνει ανεκμετάλλευτο το ίδιο το όνειρο ως καθαρή πηγή φιλοσοφικού στοχασμού. Ο συλλογισμός του δεν προχωρά περισσότερο από το ότι “δεν υπάρχει όνειρο χωρίς κάποιον να το ονειρεύεται”. Πολλά χρόνια μετά τον Descartes, ο Edgar Alan Poe αναρωτιέται εάν όλα αυτά που ζούμε δεν είναι “παρά ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο” [1]. Αυτό το ενδεχόμενο δεν πέρασε από το νου του Descartes. Τι θα σήμαινε όμως ένα τέτοιο ενδεχόμενο; Προφανώς όχι μόνο ότι ο κόσμος που περιβάλλει τον Descartes είναι ένα όνειρο, αλλά και ότι ο ίδιος ο Descartes είναι ένα ονειρικό πρόσωπο. Η προοπτική αυτή θα ήταν μοιραία για τον Descartes, καθώς καθιστά μάταιη οποιαδήποτε προσπάθεια να θεμελιώσει κάποιος την ύπαρξή του στη δυνατότητά του να ονειρεύεται, εάν κι εκείνος είναι ένα όνειρο.   Ο φιλόσοφος Daniel Dennett, σχολιάζοντας το διήγημα του Borges Τα κυκλικά ερείπια [2], παρατηρεί χαριτολογώντας ότι ο Descartes δεν αντιλήφθηκε τις επιπλοκές ενός τέτοιου ενδεχομένου ή, εάν τις αντιλήφθηκε, οπωσδήποτε θα έσπευσε να απορρίψει το ενδεχόμενο αυτό. Γιατί όμως να συμβεί αυτό; Άλλωστε το ότι ονειρευόμαστε είναι μια πραγματικότητα, πέρα από κάθε αμφιβολία. Εφόσον μάλιστα είμαστε σε θέση τις περισσότερες φορές να διακρίνουμε (αντίθετα, ευτυχώς, από τον Descartes) πότε ονειρευόμαστε και πότε όχι, θα πρέπει κι εμείς να είμαστε πραγματικοί. Η πρόκληση του Dennett, που περιγράφεται μοναδικά στο διήγημα του Borges, είναι να γίνουμε για μια στιγμή “Καρτέσιοι” και να δεχτούμε ότι ο κόσμος μας είναι μεν ονειρικός, αλλά ότι δεν τον ονειρευόμαστε εμείς [3]. Τι θα ήμασταν όμως εμείς σε έναν τέτοιο κόσμο;   Στα Κυκλικά ερείπια, ο Jose Luis Borges εξιστορεί τη δημιουργία ενός πλάσματος μέσα στο όνειρο ενός μάγου. Ο μάγος φτιάχνει στα όνειρά του το παιδί του, το μελετά και το πλάθει με λεπτομέρεια, το προικίζει με γνώσεις και δεξιότητες. Το όνειρο του πατέρα γίνεται η πραγματικότητα του γιου – οι δυο τους δεν μπορούν ποτέ να έρθουν κοντά, παρά μόνο όταν ο πατέρας βυθίζεται στον ύπνο. Κάποια στιγμή ο μάγος αποφασίζει να αφήσει το γιο του να φύγει, να ζήσει τη δική του ζωή και να διδάξει τη μαγεία και τη λατρεία της φωτιάς. Μόνο ένα σημάδι μπορεί να προδώσει την παράξενη φύση και υπόσταση του γιου: δεν μπορεί να τον αγγίξει η φωτιά. Και όταν κάποιοι άνθρωποι επισκέπτονται το μάγο και του μιλούν για κάποιον άλλο μάγο που περπατά στη φωτιά χωρίς να καίγεται, ο πατέρας αρχίζει να ανησυχεί μήπως ο γιος του καταλάβει την αλήθεια. Από την τυραννία αυτής της σκέψης ο μάγος λυτρώνεται όταν κάποια μέρα ξεσπά φωτιά στο κατάλυμά του και ο ίδιος μένει άθικτος, όταν τα πάντα γύρω του κατατρώγονται από τις φλόγες. Τότε ο μάγος καταλαβαίνει ότι και ο ίδιος ήταν ένα πλάσμα που το ονειρεύτηκε κάποιος άλλος.   Το γεγονός ότι ονειρευόμαστε είναι αληθινό. Γνωρίζουμε επίσης ότι το περιεχόμενα των ονείρων είναι πλασματικά για εμάς που ονειρευόμαστε. Είναι όμως έτσι και για τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν στο όνειρό μας; Φαίνεται παράλογο με την πρώτη ματιά, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί λογικά το ενδεχόμενο να είναι ολόκληρος ο κόσμος μας ένα όνειρο που το ονειρεύεται κάποια άλλη νόηση; Γιατί να μην είναι ένας καρτεσιανός δαίμονας, ή και ο ίδιος ο Θεός του Descartes αυτός που ονειρεύεται τον κόσμο μας; Θα είχαμε τη δυνατότητα να γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια εικονική πραγματικότητα ή ότι είμαστε κι εμείς πλασματικοί;   Ο Borges λοιπόν μας προτείνει να σκεφτούμε την εξής εκδοχή: ακόμη κι αν είμαστε απολύτως βέβαιοι για το ότι δεν ονειρευόμαστε την ύπαρξή μας, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι δεν την ονειρεύεται κάποιος άλλος; Σε τελική ανάλυση, κάθε γονιός έχει όνειρα για το παιδί του και, ως ένα βαθμό, η ζωή του παιδιού συντονίζεται σύμφωνα με τις προσδοκίες και τα όνειρα του γονιού. Δεν είναι όμως αυτό που μας ενδιαφέρει φιλοσοφικά. Το σημαντικό είναι να αντιληφθούμε το πού αρχίζει και πού τελειώνει αυτή η σειρά από όνειρα. Είναι μια σειρά από όνειρα που φωλιάζουν το ένα μέσα στο άλλο, σαν τις ρώσικες κούκλες; Ή μήπως υπάρχει τελικά μόνο μία νόηση που ονειρεύεται όλα αυτά που εμείς βλέπουμε και θεωρούμε πραγματικά, μόνο και μόνο επειδή δεν τα ονειρευόμαστε εμείς; Ας θυμηθούμε την Πρόταση [...] του Spinoza [...]: ο Θεός είναι το μόνο ον το οποίο έχει υπόσταση και όλα τα πλάσματα είναι ιδέες στο νου του. Ως δημιουργός του κόσμου, ο σπινοζικός Θεός θα μπορούσε να είναι ο πρώτος “ονειρευτής” του κόσμου και ονειρευτής όλων των νοήσεων.   Κλείνοντας το σχολιασμό των Κυκλικών ερειπίων, ο Dennett επαναλαμβάνει τη σπινοζική ιδέα, με μια υλιστική προσέγγιση, όχι όμως λιγότερο γοητευτική [4]. Είμαστε μυθιστορήματα γραμμένα από το σώμα μας. Είναι όμως ένα μυθιστόρημα φανταστικό, ένα μυθιστόρημα που κρατάμε στα χέρια μας και το ξεφυλλίζουμε αδιάφορα ή το διαβάζουμε λαίμαργα, μόνο και μόνο επειδή οι ήρωές του είναι φανταστικοί; Με έναν τρόπο δύσκολο ίσως στη σύλληψη, πλούσιο όμως σε περιγραφική δύναμη, είμαστε την ίδια στιγμή κείμενα γραμμένα από το σώμα μας και αναγνώστες παρόμοιων τέτοιων “συν-κειμένων”. Κάποια από αυτά τα συν-κείμενά μας γίνονται τα ίδια συγγραφείς και πλάθουν ιστορίες για πλάσματα φανταστικά [5]. Αυτά όμως το ξέρουν ότι είναι φανταστικά; Κι αν αυτή η ερώτηση ακούγεται παράλογη, τι σημασία θα είχε για το σώμα μου ότι Εγώ πιστεύω ότι δεν είμαι φανταστικό πρόσωπο; “‘Εγώ’ λες και είσαι περήφανος γι’ αυτή τη λέξη. Μα το μεγαλύτερο είναι – που δε θέλεις να το πιστέψεις – το κορμί σου και το μεγάλο λογικό του: που δε λέει Εγώ, μα είναι Εγώ” [6].   Απόσπασμα από το άρθρο Νοήματα και ιδέες του Εγώ (ολόκληρο το άρθρο εδώ).   [1] Στο ποίημα A dream within a dream. [2] Jorge Luis Borges, Τα Κυκλικά ερείπια, από το βιβλίο Το Εγώ της Νόησης των D. R. Hofstadter - D. C. Dennett, εκδόσεις Κάτοπτρο, 1993. [3] Στην περίπτωση αυτή, παρατηρεί εύστοχα ο Robert Nozick, θα έπρεπε "να ανησυχούμε περισσότερο για το ότι κάποιος μας ονειρεύεται, παρά για το ότι ονειρευόμαστε" (απόσπασμα από το δοκίμιο Fiction, ή Πρόσωπα του Δράματος, όπως είναι ο ελληνικός τίτλος του στο βιβλίο των Hofstadter και Dennett, Το Εγώ της Νόησης, σελίδα 534). [4] “Δηλαδή υπονοείτε ότι εγώ είμαι το όνειρο του σώματός μου; Είμαι απλώς ένα φανταστικό πρόσωπο σ’ ένα είδος μυθιστορήματος που το συνθέτει το σώμα μου καθώς ενεργεί;” Αυτός θα ήταν ένας τρόπος για να περιγράψουμε την κατάσταση, γιατί όμως να χρησιμοποιήσουμε τον όρο “φανταστικό”; Ο εγκέφαλός μας […] επιτελεί τις φυσικές λειτουργίες του, ταξινομεί τα δεδομένα εισόδου και εξόδου, χωρίς να έχει την παραμικρή υποψία για ό,τι επιτελεί. (Το Εγώ της Νόησης, όπου και παραπάνω, σελ. 406) [5] Για το θέμα του λογοτεχνικού δυϊσμού, βλέπε το σύντομο δοκίμιο του Robert Nozick, Fiction, όπου και παραπάνω, καθώς και το δοκίμιο "Ποιος τελικά είμαι εγώ" από το βιβλίο του Αριστείδη Μπαλτά Αντικείμενα και όψεις εαυτού (Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2001). [6] Nietzsche, Friedrich, Also Sprach Zarathustra, (ελληνικός τίτλος: Έτσι μίλησε ο Ζαρατούστρα, μετ. Άρη Δικταίου, εκδόσεις “Δωδώνη”, σελ 69-70).  

odesseo

odesseo

 

Οδός Καπνικαρέας

Κάθομαι σε ένα internet καφέ επί της οδού Καπνικαρέας...   [Διαβάζω την παραπάνω φράση, τη μοναδική που έχω γράψει εδώ και μερικά λεπτά. Συνειδητοποιώ ότι η φράση μου περιλαμβάνει μια λέξη αγγλική (γραμμένη μάλιστα με λατινικό αλφάβητο), έναν λόγιο εμπρόθετο προσδιορισμό και ένα τρανσέξουαλ όνομα. Κι όμως, τίποτε δεν αισθάνομαι να 'ναι λάθος. Όλα τα νιώθω σωστά, κι όλα ελληνικά - ακόμα και τη λέξη "internet". Μέσα σ' αυτή την αδιάφορη, ανούσια φράση γεύομαι την πεμπτουσία της γλώσσας, αυτό που την κρατάει ζωντανή χιλιάδες χρόνια - αυτό που ξεπερνά κι εμένα και τις απόψεις μου και τα συμπλέγματά μου: την ανεκτικότητά της στο λάθος. Και δεν μπορώ να μην αναρωτιέμαι τι στο διάτανο κάνω κάθε Σάββατο απόγευμα στο sff, εάν όλο κι όλο αυτό που διαπιστώνω είναι ότι η γλώσσα ανέχεται τα λάθη και ότι η ίδια ξέρει πώς να τα εγκολπώνεται και να τα αφομοιώνει; Ναι, η γλώσσα ανέχεται τα γραμματικά λάθη, τα αφομοιώνει, αλλά με μια αργή, υπομονετική διαδικασία, σχεδόν απαρατήρητη. Δεν επιδεικνύει καμιά σπουδή, και ούτε τη συγκινούν προσωπικές μου επιλογές, προτιμήσεις, απόψεις και συμπλέγματα: έχει όλο το χρόνο με το μέρος της, ενώ εγώ θέλω να μιλήσω τώρα, να πω ό,τι θέλω, όπως θέλω. Είπα σπουδή και σκέφτομαι πόσο χαριτωμένη είναι εδώ η αμφισημία της γλώσσας: η ίδια δεν δείχνει καμιά σπουδή, αλλά μου επιτρέπει να εκμεταλλευτώ την αργοπορία της (ώσπου να αποφανθεί για την ορθότητα του λόγου μου), προκειμένου να ασχοληθώ με τη σπουδή της. Και το πρώτο πράγμα που μαθαίνω μελετώντας τη, ίσως το σημαντικότερο, είναι η υπομονή.]

odesseo

odesseo

 

Νέο πείραμα (OPERA) επιβεβαιώνει την προηγούμενη μέτρηση νετρίνων πιο γρήγορων από το φως

Το review του πειράματος είναι εδώ: http://www.science20.com/quantum_diaries_survivor/opera_confirms_neutrinos_travel_faster_light-84763 κι εδώ η ανακοίνωση: http://www.interactions.org/cms/?pid=1031226 και όλο το άρθρο: http://arxiv.org/abs/1109.4897v2   Αν και δυστυχώς κάποια πράγματα δεν καταλαβαίνω. Όμως κάποιες προτάσεις είναι πολύ σημαντικές, όπως:     Απ' ότι φαίνεται είναι πολύ συγκρατημένοι και δεν θέλουν να γίνει κάποιος μεγάλος ντόρος. Άρα περιμένουμε και τα άλλα πειράματα;

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Χαλκιδαίικα

Θυμάμαι την εποχή που η Χαλκίδα ήταν γεμάτη κινηματογράφους. Πέντε χειμερινούς και έξι θερινούς έχω στη μνήμη μου.   Από χειμερινούς είχαμε και έχουμε το Μάγια, να’ναι ευλογημένο και πολύχρονο. Δεν μας έχει μείνει άλλο. Μετά, παρακάτω στην Αβάντων ήταν ο Ορφέας, που κατέληξε κλαμπ, πριν γίνει bowling, και net-cafe τελευταία. Αμέσως δίπλα του, ήταν η άλλη αίθουσα, το Κεντρικόν λεγόταν αν δεν κάνω λάθος. Δεν θυμάμαι να πρόλαβα να δω κάποια ταινία εκεί, ήταν ο πρώτος από τους χειμερινούς που έφυγε. Στην Αρεθούσης ήταν το Σινέ Αθήναι, τώρα το γυμναστήριο Sport Club Athens. Και στην Κώτσου, εκεί που σήμερα στεγάζεται ένα άλλο γυμναστήριο, το Genesis, είχαμε το Νίκη. Ήταν και ο πρώτος κινηματογράφος που είδαμε αληθινό πορνό το 1980, με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.   Οι θερινοί ήταν περισσότεροι, οι πέντε όλοι τους στην παραλία. Ξεκινάμε από το Άλφα, στο τελωνείο, το μόνο θερινό που είχε και στέγη, για να λειτουργεί και τα καλοκαιρινά βράδια που έπιανε καμιά βροχή. Βρισκόταν δίπλα στο σημερινό VOTRYS, το κτίριο που απ’έξω γράφει “Cafe-Bar και μπιλιάρδα Alfa”. Μετά ήταν το πάντα ποιοτικό Πάολα, στη γέφυρα, εκεί που έχουμε τώρα την καφετέρια Cinema. Θυμάμαι και το Σινέ Χαλκίς, το πρώτο από τα θερινά που εξαφανίστηκε, που απλωνόταν δίπλα στο ξενοδοχείο Lucy. Πολυκατοικίες υψώνονται σήμερα στη θέση του, με τα Δελφίνια και το Goodys μπροστά. Ακολουθεί το Ρεξ στη σειρά, που λειτουργεί ακόμα αν και κάθε χρόνο παίζεται ένα κορώνα-γράμματα στο αν θα ανοίξει – και άλλο θερινό δεν μας έχει μείνει. Και λίγο πιο κάτω προς το Κόκκινο Σπίτι, εκεί που είναι η καφετέρια Αφροδίτη, σε έναν όμορφο κήπο με δέντρα, το αδερφάκι του Ρεξ, πως το λέγανε δεν είμαι σίγουρος, ίσως Ρεξ 2. Και τέλος ήταν το Σινε-Μαίρη, Βαράταση και Δούνα, εκεί που έχουμε τώρα το πολυόροφο Parking, διαγώνια απέναντι από το Noodle Bar.   Ήταν το 1973 όταν εγκαταστάθηκα σε αυτή τη πόλη. Η τηλεόραση, με δύο μόνο κανάλια παρακαλώ, ήταν στα πάνω της και οι αίθουσες γκρίνιαζαν ήδη για κρίση. Το «Λούνα Παρκ», «Οι Πανθέοι» και «Η Γειτονιά μας» έκλεβαν θεατές και τους μετέτρεπαν στους πρώτους hominis canapeus, τους γνωστούς σήμερα ως καναπεδάκιδες. Δεν αντιλέγω, πήγαινα να δω συχνά καλά έργα στους ντόπιους σινεμάδες, οσκαρικές ταινίες, εμπορικές επιτυχίες του εξωτερικού (τα τότε blockbuster) και καθόμουν σε κατά κανόνα άδειες αίθουσες. Το σινεμά στη Χαλκίδα έβγαζε χρήμα αν ερχόταν καμιά ελληνική κωμωδία με Βουτσά ή Ψάλτη, και σε σπάνιες περιπτώσεις με ξένη παραγωγή, αν επρόκειτο δηλαδή για ταινίες τύπου «Ελάτε να σας Δείρουμε» των Μπαντ Σπένσερ και Τέρενς Χιλ.   Υπήρχαν και ορισμένες άλλες μυστήριες συγκυρίες τζέρτζελου, που μόνο ο εξίσου μυστήριος ψυχισμός του Χαλκιδαίου μπορεί να δικαιολογήσει (αλλά όχι να επεξηγήσει):   Θυμάμαι τότε που το Μάγια είχε φέρει το «Πυρετός στο Σαββατόβραδο» με τον Τζον Τραβόλτα. Δεν γνώριζα ποιος είναι ο Τραβόλτα, και για την ταινία ήξερα απλά ότι είχε γίνει μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό. Βρέθηκα λοιπόν σε ένα σινεμά γεμάτο κόσμο, ασφυκτικά, με όρθιους σε πλατεία και μπαλκόνι. Και μόλις ξεκίνησε το έργο, με τον Τραβόλτα να περπατά και να κουνιέται στους εναρκτήριους τίτλους, ξέσπασε ένα απίστευτο και διαρκές κράξιμο από το κοινό, τόσο πολύ ώστε να μην ακουστεί ούτε νότα από το “Stayin’ Alive” των Bee Gees! Και σήμερα ακόμα δεν μπορώ να σας εξηγήσω τι ακριβώς συνέβη. Είμαι σίγουρος ότι κανείς από τους θεατές δεν είχε ξαναδεί επίσης την ταινία ή ήξερε ποιος ήταν ο Τραβόλτα. Απλά θα είχαν ακούσει για μια ταινία και έναν ηθοποιό που την είχε δει μεγάλος χορευτής, και είχαν έρθει μόνο για να τον κράξουν. «Ποιος νομίζει ότι είναι αυτός ρε!» Κάτι τέτοιο.   Άρχισαν να κλείνουν λοιπόν οι αίθουσες σιγά-σιγά, και όταν ήρθε η εποχή των βίντεο-κλαμπ, ακούστηκε και το νεκρώσιμο σάλπισμα. Σήμερα τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα για τα σινεμά, με τα dvd, τα blue-ray, τη διάθεση ταινιών από εφημερίδες, το ίντερνετ και τους συμπαθείς σκουρόχρωμους πωλητές που μας έρχονται στην παραλία (ταινίες με εξώφυλλο πριν καν βγουν στις αίθουσες), ώστε είναι σαν θαύμα που μας έχει απομείνει έστω ένας χειμερινός κινηματογράφος. Κι αυτό το οφείλουμε μάλλον στην Assos Odeon, που η εξωτερική ανάπτυξη των πολυκινηματογράφων, έφερε με μια μικρή καθυστέρηση κι εδώ την αντίστοιχη ανανέωση σε μια παλιά και ταλαιπωρημένη κινηματογραφική αίθουσα. Το πόσο θα κρατήσει εξαρτάτε φυσικά από τον Χαλκιδαίο που αγοράζει το εισιτήριο. Και εκεί δεν τα προβλέπω καλά τα πράγματα. Σε μια πόλη που δεν ευδοκιμεί και δεν διαρκεί τίποτα, όχι κινηματογράφοι και εστιατόρια μόνο, οτιδήποτε πολιτιστικό, ποιος έχει συμπεράνει τι επιτέλους γεμίζει τον μυστήριο Χαλκιδαίο; Ξέρει κανείς; Ξέρει ο ίδιος;   Πριν έγραψα για την εξωτερική ανάπτυξη των πολυκινηματογράφων. Δεν εννοούσα το εξωτερικό, ή έξω από την Ελλάδα. Εννοούσα έξω από την Χαλκίδα. Γιατί αγαπώ το σινεμά από μικρό παιδί, και από νωρίς δεν μπορούσα να μην προσέξω ότι οι Χαλκιδαίοι δεν πήγαιναν σινεμά με τον ίδιο τρόπο που πήγαινα κι εγώ.   Να σας δώσω μια παραστατική εξήγηση του πως το εννοώ: Είμαι 12 χρονών και στην τηλεόραση (στην ΕΙΡΤ) παρακολουθώ το La Strada του Φελίνι. [Όταν έχεις μόνο δύο κανάλια βλέπεις ό,τι σου δείχνουν. Δεν ήξερα καν ποιος ήταν ο Φελίνη τότε.] Στην ταινία ο Άντονυ Κουήν υποδύεται ένα τραχύ άτομο, ένα γομάρι κενό συναισθήματος ή ευαισθησίας. Προς το τέλος του έργου, σε μια παραλία, αγοράζει από έναν πλανόδιο πωλητή ένα παγωτό χωνάκι. Παιδί ήμουν, βλέπω το παγωτό, σκέφτομαι «να είχα κι εγώ ένα τώρα» και μου τρέχουν τα σάλια. Ο Κουήν όμως, στο έργο, κάνει κάτι που με σόκαρε σαν παιδί και δεν το ξέχασα έκτοτε, χωρίς να έχω ξαναδεί την ταινία. Με τρεις απανωτές δαγκωνιές το παγωτό έγινε μια μπουκιά που την κατάπιε ολόκληρη σε δευτερόλεπτα. «Δεν απολαμβάνουν έτσι ένα παγωτό» ούρλιαξα από μέσα μου. Γιατί μάλλον δεν ήταν θέμα απόλαυσης. Μια λιγούρα είχε ο τύπος και ο παγωτατζής ήταν ο πρώτος που συνάντησε. Το ζητούμενο ήταν να γεμίσει το στομάχι. Ε κάπως έτσι έβλεπα και τον Χαλκιδαίο που πήγαινε σινεμά.   Θυμάμαι κάτι ντόπιες προσωπικότητες, φίλοι μάλλον του αιθουσάρχη του τότε Μάγια, να μπαίνουν στο σινεμά σαν να έμπαιναν στο καφενείο. «Τι έχουμε σήμερα;» ρωτούσαν. Δεν τους ένοιαζε τι έπαιζε. Όπως τώρα πιο πρόσφατα, όταν το Μάγια πρόβαλε τον “Άρχοντα των Δαχτυλιδιών” αν έκανες παρατήρηση σε κάποιους που κουβέντιαζαν την ώρα της προβολής, σε κοιτούσαν περίεργα και σου έλεγαν «Γιατί ρε, αφού δε γίνεται τίποτα.» Το καταλάβατε; Στην οθόνη δεν γίνονταν μάχες, εκρήξεις ή κυνηγητά, απλά τώρα «κάποιοι μιλούσαν» και τι τους νοιάζει τους θεατές τι λένε αυτοί οι τύποι στην οθόνη. Έχει σημασία; Μπαίνεις στο σινεμά, κοιτάς για λίγο να δεις τι λέει, πας για τσιγάρο και λεμονάδα στο μπαρ την στιγμή της προβολής και επιστρέφεις στη θέση σου χωρίς να σε νοιάζει αν έχασες κάτι σημαντικό. Η λογική του καφενείου ή σήμερα, η λογική του σαλονιού σου. Αλλά όχι, τα dvd και ο καναπές δεν είναι που χάλασε τον Χαλκιδαίο θεατή. Ήταν από πάντα έτσι. Σαν τον φραπέ. Δεν είναι μόνο λόγω οικονομικής κρίσης που ο Χαλκιδαίος κατεβαίνει παραλία και σκοτώνει έναν φραπέ για πέντε και βάλε ώρες.   Το 1978 το Μάγια έπαιξε τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου» του Στήβεν Σπήλμπεργκ. Το έργο όμως ήταν πολύ μεγάλο σε διάρκεια για να χωρέσει ομαλά στο πρόγραμμα των παραστάσεων. Χωρίς προειδοποίηση λοιπόν, στην πρώτη παράσταση το έργο προβαλλόταν από την μέση και μετά. Όσοι θεατές έρχονταν στην πρώτη προβολή, θα έμεναν και στην δεύτερη, για να δουν την αρχή του έργου, μέχρι το σημείο που είχαν ήδη δει. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε. Ήταν η εποχή που ο κόσμος έμπαινε σε κάποιο έργο ενώ είχε ξεκινήσει η προβολή και έμενε να δει μετά και το κομμάτι που έχασε. «Εδώ μπήκαμε» έλεγαν τότε και σηκώνονταν να βγουν από τη σκοτεινή αίθουσα εκνευρίζονταν εκείνους που προσπαθούσαν εκείνη τη στιγμή να δουν την ταινία. Τις θυμάστε εκείνες τις εποχές; Άρα η κίνηση αιθουσάρχη είχε μια λογική. Πως ήταν δυνατό η μηλιά να διαφέρει από τα μήλα που είχε ρίξει γύρω της;   Πολλά εστιατόρια, με εξειδικευμένη κουζίνα, με καλή και προσεγμένη κουζίνα, επιχείρησαν να στήσουν μαγαζί στη Χαλκίδα, αλλά μετά από ένα πολύ μικρό διάστημα έβαλαν αναγκαστικά λουκέτο. Η οικονομική κρίση θα πείτε. Ένας καλός μου φίλος, που εκτιμά το καλό φαγητό, μου εξήγησε ότι ήταν αναμενόμενο, καθώς οι επιχειρηματίες, ενώ ξεκίνησαν με τις καλύτερες προοπτικές, στο τέλος είχαν ξεπέσει σε απαράδεκτη τσαπατσουλιά, από τη μαγειρική ως και την εξυπηρέτηση. Κι εγώ σας λέγω, με πελάτες χωρίς απαιτήσεις, πελάτες χωρίς γούστο, και πελάτες που δεν διαμαρτύρονται, είναι ω τόσο εύκολο να καταλήξει ο οποιοσδήποτε καλοπροαίρετος σαν τσαπατσούλης. Και άρα, το να πάψουν να έρχονται στο μαγαζί σου πιθανό να μην έχει καμία σχέση με την όποια ποιότητα του καταστήματος. Είναι μια no-win-situation, δηλαδή δεν παλεύεται με τίποτα. Ανοίγεις κινέζικο, ινδικό, ή Κρητικό, τι κάνεις για να επιβιώσεις αν το μόνο που σου ζητούν είναι μακαρονάδα, παστίτσιο και σουβλάκια; Αυτά ακριβώς βάζεις τελικά και στο μενού σου. Και γιατί πάλι σταματούν να έρχονται στο μαγαζί σου; Γιατί μακαρονάδα, παστίτσιο και σουβλάκια τα βρίσκουν κι αλλού. Κι αν αλλού η ποιότητα είναι χαμηλότερη, αυτό παίζει μικρό ρόλο τελικά. Το μεράκι του σεφ το εκτιμούν λίγοι, όχι αρκετοί για να σώσουν μια επιχείρηση. Ο Χαλκιδαίος δεν έχει προσδοκίες, απαιτήσεις ή ευαισθησίες όσον αφορά την τέχνη, τον πολιτισμό, την υψηλή αισθητική, την υψηλή μαγειρική. Λίγο τον νοιάζει τι ακούει, τι βλέπει, τι βάζει στο στομάχι του. Κι αν τον φραπέ, που τον χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα, τον έχουν καπαρωμένο οι Θεσσαλονικείς, τι έχει μείνει για τον Χαλκιδαίο; Τι θέλει; Τι γουστάρει; Τι ψάχνει; Ψάχνει;   Το μόνο παιχνίδι που ξέρω ότι παίζεται στη Χαλκίδα είναι τα κλαμπ, οι καφετέριες και τα μπαρ. Σταθείτε στο Στρογγυλό και κοιτάξτε δεξιά, και μετά κοιτάξτε αριστερά. Μια σειρά από πλαστικούς κλώνους καφέ-μπαρ απ’άκρη σ’άκρη. Υπάρχουν σίγουρα και μικρές εστίες ανθρώπων που φυσικά διαβάζουν βιβλία, πάνε σε θέατρο, συναυλίες, εκθέσεις, έχουν αληθινές ανησυχίες για την εικόνα και τον πολιτισμικό πλούτο της πόλης τους, είναι όμως λίγοι, είναι μειοψηφία, είναι ασύνδετοι μεταξύ τους. Αυτό όμως που μόνο ως «απουσία ψυχής» θα στιγμάτιζε πετυχημένα αυτή την πόλη, σε τι οφείλεται; Δεν βιάζομαι να ρωτήσω «σε ποιους» γιατί συχνά και ο αδαής δεν ευθύνεται για την άγνοια του.   Δεν έχω απαντήσεις. Σας γράφω γι αυτά που μπορώ και βλέπω. Φέτος το θερινό σινεμά Ρεξ άνοιξε επιτέλους το πρόγραμμα του στα μισά Ιουλίου. Έσπευσα από τους πρώτους για να δω το τελευταίο Harry Potter με θαμπή εικόνα, άθλιο ήχο, πολλά καθίσματα χαλασμένα, και χωρίς καντίνα. Στο σχετικοάσχετο: Κάποτε βλέπαμε ταινίες στα θερινά παρέα με το πασατέμπο. Τι απέγινε το πασατέμπο;

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

Είδα ένα όνειρο, Τζο

Από μεταφράσεις δεν έχω κάνει τίποτα, αλλά γυρνώντας σπίτι άκουγα αυτό το τραγούδι του αγαπημένου μου Κέιβ και, για κάποιον λόγο που δεν μπορώ να ξέρω, μού κόλλησε να το μεταφράσω. Το έκανα, λοιπόν, με σεβασμό κι αγάπη σε αυτόν τον μεγάλο καλλιτέχνη. Ακούγοντας αυτήν την τρομακτική ζωντανή εκτέλεση.   http://www.youtube.com/watch?v=VuATZQO2dT8&feature=related       Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο, Είδα ένα όνειρο, Τζο   Είδα ένα όνειρο, Τζο Στεκόσουν στη μέση ενός άδειου δρόμου Είδα ένα όνειρο, Τζο Τα χέρια σου τεντωμένα ψηλά στον ουρανό και το στόμα σου σκεπασμένο με αφρό Είδα ένα όνειρο, Τζο Ένας σκιώδης Χριστός έτρεχε από δέντρο σε δέντρο Είδα ένα όνειρο, Τζο Μια συντεχνία πόρνες έχωναν βελόνες σε μια φωτογραφία μου Είδα ένα όνειρο, Τζο Ήταν φθινόπωρο κι έπεφταν πυκνά τα φύλλα Και στ’ όνειρο, Τζο ένας νταβατζής με ριγωτό κοστούμι πιπίλαγε μια οδοντογλυφίδα και μ’ έδειχνε με το δάχτυλο   Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο, Τζο   Άνοιξα τα μάτια μου, Τζο Η νύχτα ήταν γίγαντας, ελισσόταν και δρασκέλιζε το πάτωμα Άνοιξα τα μάτια μου, Τζο Όλα τα γράμματα κι οι κάρτες σου στοιβαγμένες μπροστά στην πόρτα Άνοιξα τα μάτια μου, Τζο Το πρωινό φως κατρακυλούσε αργά μέσα απ’ τη χαραμάδα του παραθύρου, Τζο Και σκέφτηκα εσένα κι ένιωσα να σέρνω ένα πτώμα στην πλάτη μου   Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο, Τζο   Πού είσαι χαμένος, Τζο; Σ’ αυτήν την ατελείωτη, παράλογη αλλόφρονα περιπλάνηση; Πού είσαι χαμένος, Τζο; Μέσα στο δάσος, στα δέντρα, εκεί που γυρίζεις και μεταμορφώνεσαι; Πού είσαι χαμένος, Τζο; Ντυμένος μ’ αυτό το γελοίο ριγωτό κοστούμι Πού είσαι χαμένος, Τζο; Με αυτά τα σκόρπια απομεινάρια στο τακούνι της μπότας σου παντοτινά   Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο , Τζο Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο Είδα ένα όνειρο, Τζο

Stanley

Stanley

 

Ρούχα ή ... κρέμασμα;

Και μετά μου λέτε ότι εγώ είμαι ο διαστροφικός και ότι τα φινάλε μου δεν βγάζουν νόημα Πέρα από την πλάκα, σηκώνει κουβέντα αυτή η πράξη. Αντιγράφω την είδηση:   Σοκαρισμένη η κοινωνία στην Πάτρα παρακολουθεί την απίστευτη τραγωδία με πρωταγωνίστρια μία 32χρονη γυναίκα, μητέρα βρέφους ενός έτους, η οποία αυτοκτόνησε μέσα στα κρατητήρια της αστυνομικής διεύθυνσης Αχαΐας, όπου είχε οδηγηθεί μετά τη σύλληψή της για κλοπή ρούχων αξίας 60 ευρώ. Η άτυχη γυναίκα συνελήφθη από τους αστυνομικούς ύστερα από τηλεφώνημα του ιδιοκτήτη, ο οποίος υπέβαλε μήνυση εναντίον της 32χρονης. Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τον άδικο χαμό της. Ύστερα από 45 λεπτά παραμονής στα κρατητήρια η μητέρα έφτιαξε μία πρόχειρη θηλιά με τα σεντόνια που βρήκε στο κελί και την τύλιξε σφιχτά γύρω από το λαιμό της. Ο φρουρός δεν αντιλήφθηκε αμέσως το περιστατικό. Όταν κατάλαβε τι συνέβη, έσπευσε να βγάλει τη γυναίκα από την αγχόνη και ειδοποίησε αμέσως τους ανωτέρους του. H κοπέλα μεταφέρθηκε ζωντανή στο Γενικό Νοσοκομείο Πατρών όπου οι γιατροί προσπάθησαν να την κρατήσουν στην ζωή, χωρίς αποτέλεσμα. Σύμφωνα με πληροφορίες, η 32χρονή ήταν χρήστρια ναρκωτικών, ενώ έχει διαταχθεί έρευνα για τα ακριβή αίτια θανάτου της.

Stanley

Stanley

 

Supercalifragilisticexpialidocious!

Λίγα λεπτά μόνο πρόλαβα από το φινάλε της Mary Poppins στην ΕΤ1 (δεν ήξερα ότι το είχε σήμερα) και αμέσως βούρκωσα. Πόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με τις παιδικές μου αναμνήσεις είναι αυτή η ταινία, είναι σαν ένα παράθυρο στο παρελθόν και την μνήμη. Στη μαγεία συντελεί και η εικόνα του φιλμ, με τα εξωτερικά σκηνικά να είναι κατασκευασμένα όλα μέσα στο στούντιο, συν αυτό το ξεχωριστό χρώμα που είχαν τότε οι ταινίες (εκτός κι αν ήταν χαρακτηριστικό της Disney). Στην μικρή, αθώα ηλικία που πρωτοείδα την ταινία, η ταινία (και η πρωταγωνίστρια) προσέφερε μια παραμυθένια πλευρά της ζωής που θα έψαχνα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ακόμα ψάχνω, ή το κατέκτησα χωρίς να το ξέρω, καθώς ζει σε ζωντανό technicolor μέσα στην ψυχή μου.   Η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχω, σχετική με την ταινία, είναι όταν απηυδισμένος ο πατέρας μου με έβαλε να του υποσχεθώ ότι είχα δει το έργο για τελευταία φορά. Μικρούλης εγώ, δεν με άφηναν ακόμα να πάω μόνος σινεμά (από 9 χρονών και μετά με άφηναν, υπήρχε μια εμπιστοσύνη στον τόπο που ζούσαμε) και θα πρέπει να είχα σύρει τον μπαμπά στο Mary Poppins δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές. Τον καιρό πριν τα βίντεο, τα dvd και τις τηλεοπτικές προβολές, οι ταινίες πηγαινοέρχονταν, και εκτός από τις καινούργιες έβλεπες και παλιές που είχες πεθυμήσει. Είδα την ταινία σε κεντρική αίθουσα της Κωνσταντινούπολης, αλλά και στον Άγιο Στέφανο κάποια στιγμή. Τώρα ήταν καλοκαίρι, και έπαιζε πάλι στο θερινό σινεμά, πήγαμε, το ξαναείδαμε, κι εκεί με έβαλε ο πατέρας μου να του δώσω την υπόσχεση. Το πόσο θα κρατούσε η προβολή μιας ταινίας δεν ήταν σίγουρο, και το Mary Poppins, επειδή έκανε κόσμο, κράτησε πάνω από το στάνταρ διήμερο ή τριήμερο. Κι εμένα ο νους μου εκεί, αλλά να μη μιλάω. Σηκωνόμαστε ένα βράδυ να πάμε στο καφενείο και στον δρόμο με πιάνουν τα κλάματα. Με ρωτάει ο πατέρας μου γιατί κλαίω και αρνούμαι να του πω. «Θες να δεις το Mary Poppins» μου λέει συμπερασματικά. Ένευσα το ναι, και ω η ευτυχία, έκανα άλλο ένα μαγικό ταξίδι στη σαγήνη της λατρεμένης μου Julie Andrews.   Εκείνη την εποχή ο πατέρας μου θα πρέπει να ήταν νεότερος από όσο είμαι εγώ σήμερα. Η Mary Poppins μου τα ξυπνάει όλα αυτά, όχι μόνο την νοσταλγία, αλλά και τις απώλειες που μεσολάβησαν, στον χρόνο, στις ζωές και τις καταστάσεις, τα όνειρα και τις προσδοκίες που απογοήτευσαν ή δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Και όποτε βλέπω την ταινία, σας το ορκίζομαι, ο πόνος αυτός είναι υπέροχος. Και όσοι είναι πολύ νωρίς για να με καταλάβετε, δεν πειράζει. Εύχομαι να ζείτε το ίδιο ονειρικό ταξίδι.

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

 

Ο Εφιάλτης που Επιμένει

Ξύπνησε ουρλιάζοντας στο σκοτάδι, μούσκεμα στον ιδρώτα. Χρειάστηκε να περάσει ένα λεπτό, που το ένιωσε σαν αιωνιότητα, μέχρι να αντιληφθεί ότι ήταν ζωντανός. Η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή. Το βλέμμα του, γεμάτο φαντάσματα, έτρεχε σαν τρελό στις σκιές που πότιζαν το σκηνικό που τον κύκλωνε. Που βρισκόταν, ποιος ήταν; Ιστοί αράχνης είχαν τυλίξει το μνημονικό του. Τρέμοντας, ακούμπησε τα πέλματα του στο κρύο πάτωμα και στάθηκε όρθιος παίρνοντας βαθιές εισπνοές. Μικρά κομμάτια της ταυτότητας του επανέρχονταν σιγά-σιγά στη θέση τους, συμπλήρωναν το θρυμματισμένο παζλ. Αυτό ήταν το δωμάτιο του. Έπρεπε να είναι το δωμάτιο του. Τρέκλισε προς την ανοικτή πόρτα του μπάνιου και άναψε το φως. Πήρε σαν απάντηση ένα ημίφως από τον γλόμπο στο ταβάνι που πετάριζε μια ασταθή ανταύγεια, σαν να πάλευαν ζωύφια μέσα στο λεκιασμένο του γυαλί. Κοίταξε στον καθρέπτη και το όρθιο πτώμα που είδε να του επιστρέφει το βλέμμα δεν μπορούσε να είναι ο ίδιος. Γαστρικά υγρά έκαψαν τον οισοφάγο του και βήχοντας έφτυσε πράσινο φλέγμα στον νεροχύτη. Έσκυψε και ανοίγοντας την βρύση χούφτωσε κρύο νερό που πέταξε στο πρόσωπο του. Μυρμήγκιασαν οι αισθήσεις του ανακουφιστικά. Έβαλε το κεφάλι του κάτω από την ροή του νερού αφήνοντας μουγκρητά ευχαρίστησης. Τινάχτηκε ξανά όρθιος και τίναξε τα μαλλιά του. Είχε αρχίσει να νιώθει λίγο καλύτερα. Θυμόταν περισσότερα. Εκεί στο τραπεζάκι, δίπλα στην πόρτα του μπάνιου ήταν το πακέτο με τα τσιγάρα του. Άναψε ένα και ρούφηξε ηδονικά τον καπνό του.   Πλησίαζε διαγωνισμός Τρόμου στο φόρουμ. Αυτά τα ξυπνήματα στο σκοτάδι ήταν πανώλη και ανέκδοτο μαζί. Αν δεν ζούσε ξανά άλλη μια τέτοια εισαγωγή θα ήταν μια ανακούφιση, μα την αλήθεια.

DinoHajiyorgi

DinoHajiyorgi

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..