Jump to content

Ayu likes...

  • entries
    15
  • comments
    82
  • views
    1,250

Entries in this blog

 

Snark is the mindkiller

Η ώρα της αυτοκριτικής. Are you too sarcastic for your own good? Quick check: Do you:   Roll your eyes at every "hipster" who, by most accounts, is just a person trying (successfully or not) to dress fashionably? Primarily complain about how horrible people/things are on Facebook/Twitter? Get angrier every passing moment that you stand in line at the grocery store, or have to wait for your check to arrive at a restaurant? Find you're constantly frustrated with coworkers who don't "get it?" Comment angrily on blogs, videos, and other web sites (usually beginning with "ummm" and ending with "just saying?") Feel like it's okay to be a complete jerk, as long as you're "witty" about it? More here. Εγώ, guilty as charged (καλά, όχι σε όλα). Εσείς;

Ayu

Ayu

 

Stirrings Still

Το πρώτο κομμάτι από το Stirrings Still (1989, ελληνικός τίτλος: Σκιρτήματα), το τελευταίο πεζό κείμενο του Samuel Beckett. Ολόκληρο εδώ.   One night as he sat at his table head on hands he saw himself rise and go. One night or day. For when his own light went out he was not left in the dark. Light of a kind came from the one high window. Under it still the stool on which till he could or would no more he used to mount to see the sky. Why he did not crane out to see what lay beneath was perhaps because the window was not made to open or because he could or would not open it. Perhaps he knew only too well what lay beneath and did not wish to see it again. So he would simply stand there high above the earth and see through the clouded pane the cloudless sky. Its faint unchanging light unlike any light he could remember from the days and nights when day followed hard on night and night on day. This outer light then when his own went out became his only light till it in its turn went out and left him in the dark. Till it in its turn went out.   One night or day then as he sat at his table head on hands he saw himself rise and go. First rise and stand clinging to the table.Then sit again. Then rise again and stand clinging to the table again. Then go. Start to go. On unseen feet start to go. So slow that only change of place to show he went. As when he disappeared only to reappear later at another place again. Then disappeared only to reappear later at another place again. So again and again disappeared again to reappear again at another place again. Another place in the place where he sat at his table head on hands. The same place and table as when Darly for example died and left him. As when others too in their turn before and since. As when others would too in their turn and leave him till he too in his turn. Head on hands half hoping when he disappeared again that he would not reappear again and half fearing that he would not. Or merely wondering. Or merely waiting. Waiting to see if he would or would not. Leave him or not alone again waiting for nothing again.   Seen always from behind withersoever he went. Same hat and coat as of old when he walked the roads. The back roads. Now as one in a strange place seeking the way out. In the dark. In a strange place blindly in the dark of night or day seeking the way out. To the roads. The back roads.   A clock afar struck the hours and half-hours. The same as when among others Darly once died and left him. Strokes now clear as if carried by a wind now faint on the still air. Cries afar now faint now clear. Head on hands half hoping when the hour struck that the half-hour would not and half fearing that it would not. Similarly when the half-hour struck. Similarly when the cries a moment ceased. Or merely wondering. Or merely waiting. Waiting to hear.   There had been a time he would sometimes lift his head enough to see his hands. What of them was to be seen. One laid on the table and the other on the one. At rest after all they did. Lift his past head a moment to see his past hands. Then lay it back on them to rest it too. After all it did.   The same place as when left day after day for the roads. The back roads. Returned to night after night. Paced from wall to wall in the dark. The then fleeting dark of night. Now as if strange to him seen to rise and go. Disappear and reappear at another place again. Or the same. Nothing to show not the same. No wall toward which or further from. In the same place as when paced from wall to wall all places as the same. Or in another. Nothing to show not another. Where never. Rise and go in the same place as ever. Disappear and reappear in another where never. Nothing to show not another where never. Nothing but the strokes. The cries. The same as ever.   Till so many strokes and cries since he was last seen that perhaps he would not be seen again. Then so many cries since the strokes were last heard that perhaps they would not be heard again. Then such silence since the cries were last heard that perhaps even they would not be heard again. Perhaps thus the end. Unless no more than a mere lull. Then all as before. The strokes and cries as before and he as before now there now gone now there again now gone again. Then the lull again. Then all as before again. So again and again. And patience till the one true end to time and grief and self and second self his own.

Ayu

Ayu

 

Ten little Indians

Οι στίχοι ενός τραγουδιού από το Bloody bloody Andrew Jackson, ένα emo-rock μιούζικαλ του Michael Friedman που ασχολείται με μια από τις πιο διφορούμενες προσωπικότητες της αμερικανικής ιστορίας. Ο Andrew Jackson, 7ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι γνωστός τόσο για τη σθεναρή προστασία της δημοκρατίας και της προσωπικής ελευθερίας για τους Αμερικανούς πολίτες, όσο και για την ουσιαστική εξόντωση των ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής. Για κάποιο λόγο γύριζε στο κεφάλι μου όλη μέρα και είπα να το μοιραστώ.   Ten little indians standing in a line One got executed then there were nine Nine little indians haven't long to wait One got syphilis and then there were eight Eight little indians trying to get to heaven One found Jesus and then there were seven   Goodnight, goodnight Goodnight, goodnight Goodnight, goodnight   Seven little indians playing pick up sticks One got burned real bad and then there were six Six little indians trying to stay alive One didn't do so well and then there were five Five little indians banging on the door One got in and then there were four   Goodnight, goodnight Goodnight, goodnight Goodnight, goodnight   Four little indians hiding in a tree One passed out drunk and then there were three Three little indians not much left to do One left for Mexico and then there were two Two little indians playing with a gun One got shot and then there was one.   Goodnight, goodnight, goodnight Goodnight, goodnight, goodnight   One little indian nothing to be done He went and hanged himself and then there were none.  

Ayu

Ayu

 

Neuroscience meets fiction

Διάβασα ένα άρθρο για τη σχέση νευρολογίας και λογοτεχνίας. Παραφράζω εδώ κάποια ενδιαφέροντα σημεία. Όλο το άρθρο εδώ.   1. Μία από τις πρώτες συμβουλές που δίνονται συχνά σ' επίδοξους συγγραφείς είναι η εξής: Χρησιμοποίησε πιο μικρές προτάσεις όποτε αυξάνεται η ένταση μιας σκηνής. Η λογική πίσω από αυτήν την τεχνική είναι ότι το σώμα του αναγνώστη "εκφέρει" τις λέξεις που διαβάζει και αλλάζει την αναπνοή του αναλόγως. Οι μικρότερες προτάσεις κάνουν την αναπνοή πιο γρήγορη, κάτι που με τη σειρά του διεγείρει το νευρικό σύστημα.   2. Ο εγκέφαλος δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στην ανάγνωση και την πράξη. Έτσι, λέξεις πιο συγκεκριμένες και με μεγαλύτερο "αισθητηριακό" φορτίο είναι πιο αποτελεσματικές στο να επηρεάζουν το σώμα του αναγνώστη, κινητοποιώντας όχι μόνο τον αισθητικό φλοιό (sensory cortex--διορθώστε με αν δε χρησιμοποιώ τον σωστό όρο στα ελληνικά) αλλά και τον κινητικό φλοιό (motor cortex). Έτσι, για παράδειγμα, η λέξη "αρπάζω" έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα στην κινητοποίηση του σώματος του αναγνώστη από τη λέξη "πιάνω."   Ουσιαστικά αυτό που κάνει το άρθρο είναι ότι (προσπαθεί να;) προσφέρει μια νευρολογική εξήγηση γι' αυτό που συχνά λαμβάνουμε ως συμβουλές για καλύτερη, πιο visceral γραφή. Ειδικά ως προς τη χρήση επιθέτων κι επιρρημάτων, η επιλογή του πιο συγκεκριμένου επιθέτου (που στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό σημαίνει ένα επίθετο με σαφέστερη σύνδεση με μια σωματική κίνηση ή μια αίσθηση) κάνει τη διαφορά ανάμεσα στην ενεργητική και την παθητική γραφή. Έχει σημασία να ξέρουμε για ποιο λόγο το ένα είναι καλύτερο από το άλλο; Έχει σημασία ν' αποφασίσουμε το αν την αντίδρασή μας σ' ένα κείμενο την υπαγορεύει η βιολογία ή η κοινωνικά και ιστορικά διαμορφωμένη αισθητική μας (η οποία, βεβαίως δεν είναι η ίδια σε όλον τον κόσμο, όπως θα πρότεινε μια θεωρία που εξηγεί την αισθητική ως αυστηρά καθορισμένη μέσω της βιολογίας); Και, τελικά, σε ποιο βαθμό βοηθάει μια τέτοια γνώση στη δουλειά του συγγραφέα; Πόσο τον ελευθερώνει και πόσο τον εγκλωβίζει;

Ayu

Ayu

 

What, then, is steampunk?

Ένα κείμενο για το steampunk που μου άρεσε, από το πρώτο τεύχος του ομότιτλου περιοδικού:   'Steampunk is a re-envisioning of the past with the hypertechnological perceptions of the present. Unfortunately, most so-called “steampunk” is simply dressedup, recreationary nostalgia: the stifling tea-rooms of Victorian imperialists and faded maps of colonial hubris. This kind of sepiatoned yesteryear is more appropriate for Disney and suburban grandparents than it is for a vibrant and viable philosophy or culture. First and foremost, steampunk is a non-luddite critique of technology. It rejects the ultra-hip dystopia of the cyberpunks—black rain and nihilistic posturing—while simultaneously forfeiting the “noble savage” fantasy of the pre-technological era. It revels in the concrete reality of technology instead of the overanalytical abstractness of cybernetics. Steam technology is the difference between the nerd and the mad scientist; steampunk machines are real, breathing, coughing, struggling and rumbling parts of the world. They are not the airy intellectual fairies of algorithmic mathematics but the hulking manifestations of muscle and mind, the progeny of sweat, blood, tears and delusions. The technology of steampunk is natural; it moves, lives, ages and even dies. Steampunk, that mad scientist, refuses to be fenced in by the ever-growing cages of specialization. Leonardo DaVinci is the steampunker touchstone; a blurring of lines between engineering and art, rendering fashion and function mutually dependent. Authentic steampunk seeks to take the levers of technology from those technocrats who drain it of both its artistic and real qualities, who turn the living monsters of technology into the simpering servants of meaningless commodity.   We stand with the traitors of the past as we hatch impossible treasons against our present.'     Ολόκληρο το τεύχος είναι διαθέσιμο εδώ.

Ayu

Ayu

 

Ποιο ήταν εκείνο το παιδικό...

Ρε παιδιά, σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιο ήταν ένα παιδικό που είχα δει αρκετές φορές μικρή στην (κρατική;) τηλεόραση, αλλά δεν ξέρω ούτε τίτλο, ούτε έχω καταφέρει να βρω άλλες πληροφορίες στα ίντερνετς.   Λοιπόν, τι θυμάμαι: 1) Κινούμενο σχέδιο 2) Το είχα δει τη δεκαετία του 1980 κατά πάσα πιθανότητα. Μπορεί να ήταν και '90 όμως. Έχω την αίσθηση ότι ήταν ρωσικής προέλευσης (αλλά πολύ πιθανό να κάνω λάθος). (Καταπληκτικά τα στοιχεία μας ως τώρα.) 3) Κάποιος συναντάει με τη σειρά τρία σκυλιά (σε μπουλντόγκ τα θυμάμαι), ένα καφετί, ένα γκρι, ένα κιτρινωπό, και κάθε σκύλος του δίνει ένα νόμισμα, ο πρώτος χάλκινο, ο δεύτερος ασημένιο, ο τρίτος χρυσό, και κάθε νόμισμα του δίνει μια ευχή (ή όταν χρειάζεται εμφανίζεται ο αντίστοιχος σκύλος και βοηθάει με κάποιον τρόπο). Αυτά. Δε θυμάμαι τίποτ' άλλο. Μπορεί να παίζει κι ένα πουλί μέσα σε κλουβί, αλλά μπορεί και να είναι από άλλο παραμύθι αυτό.   Λέει τίποτα σε κανέναν;   Προειδοποίηση: μια αντίστοιχη πετριά είχα φάει με "ένα παιδικό με μια μάγισσα, ένα λιοντάρι, και μια ντουλάπα." Guess what that turned out to be. Οπότε υπάρχει πιθανότητα να είναι κάτι πολύ γνωστό κι εγώ απλά να είμαι στον κόσμο μου.

Ayu

Ayu

 

Weird Fiction

Αυτό το flowchart δείχνει (προσπαθεί να δείξει;) κάποιες βασικές διαφορές ανάμεσα στο weird fiction και σε άλλα είδη από το χώρο του ΣΦΦ. Η ανάλυση της εικόνας δεν είναι πολύ καλή (σόρρυ!), αλλά νομίζω διαβάζεται.   Πώς σας φαίνεται; Ακριβές/ανακριβές; Θα προσθέτατε κάτι; Όποιος γράφει weird fiction να σηκώσει το χέρι.

Ayu

Ayu

 

WTF plots

Λέω να βάζω εδώ τις ό,τι να 'ναι ιδέες για πλοκές που βρίσκω κατά καιρούς (συνήθως ψάχνοντας στο διαδίκτυο ή από generators). Αν εμπνευστεί κανείς, ας βάλει λινκ στην ιστορία του. 1. A neanderthal owes their life to a convict. 2. The story is about an astronomer with a strange rapport with supernatural beings. It starts in a planetary imperium on a storm-torn planet. International commerce plays a major part in this story. The protagonist is stalked by a paranoid robot. 3. A talking refrigerator with a crack habit is stranded on a desert island with a teenager who wants to cure cancer. 4. This is a tale about insanity. The story is about an ethical jock and a popular philosopher who has a crush on a stellar cartographer. It starts in a factory. The story begins with a delusion, climaxes with an addiction, and ends with a wedding. 5. Saint Peter finds love on the way to the bank.

Ayu

Ayu

 

Πλαγίως

Ο Philippe Ramette είναι κάπως... λοξός...       Σκέφτηκα ότι μπορεί να σας εμπνεύσει!   Περισσότερα εδώ.

Ayu

Ayu

 

Those I don't love

Thank you note by Wislawa Szymborska English translation by Stanislaw Baranczak and Clare Cavanagh.   I owe so much to those I don’t love.   The relief as I agree that someone else needs them more.   The happiness that I’m not the wolf to their sheep.   The peace I feel with them, the freedom – love can neither give nor take that.   I don’t wait for them, as in window-to-door-and-back. Almost as patient as a sundial, I understand what love can’t. and forgive as love never would.   From a rendezvous to a letter is just a few days or weeks, not an eternity.   Trips with them always go smoothly, concerts are heard, cathedrals visited, scenery is seen.   And when seven hills and rivers come between us, the hills and rivers can be found on any map.   They deserve the credit if I live in three dimensions, in nonlyrical and nonrhetorical space with a genuine, shifting horizon.   They themselves don’t realize how much they hold in their empty hands.   “I don’t owe them a thing,” would be love’s answer to this open question.    

Ayu

Ayu

 

Η πόρτα (της ποίησης)

Τίτος Πατρίκιος, Η πόρτα Από τη συλλογή Μαθητεία Ξανά (1991) Ο ποιητής εξηγούσε τους μυστικούς συμβολισμούς τη διαλεχτική του ποιήματός του. Η πόρτα, έλεγε, είναι το μυστήριο της επικοινωνίας του μέσα με το έξω, μιας επικοινωνίας που εναλλάσσεται, αντιστρέφεται, αναχαιτίζεται, αναιρείται, υποτροπιάζει, τελικά επέρχεται, γι' αυτό κι η πόρτα είναι μια πόρτα που αναλώνει την πόρτα που υπερβαίνει την ανάγκη της πόρτας και μέσα από την αυτοκαταργημένη πόρτα μπορεί κανείς να βυθομετράει, να βυθράει να βεθλάει, να βουθλουβάει... Γύρω οι θαυμαστές νιώθανε μια βαθιά δροσιά καθώς τους ψέκαζαν τα σάλια.

Ayu

Ayu

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..