Jump to content

Δυο αγελάδες γράφουν

  • entries
    56
  • comments
    302
  • views
    14,135

About this blog

a place of laughter and tears

Entries in this blog

 

Νέο πείραμα (OPERA) επιβεβαιώνει την προηγούμενη μέτρηση νετρίνων πιο γρήγορων από το φως

Το review του πειράματος είναι εδώ: http://www.science20.com/quantum_diaries_survivor/opera_confirms_neutrinos_travel_faster_light-84763 κι εδώ η ανακοίνωση: http://www.interactions.org/cms/?pid=1031226 και όλο το άρθρο: http://arxiv.org/abs/1109.4897v2   Αν και δυστυχώς κάποια πράγματα δεν καταλαβαίνω. Όμως κάποιες προτάσεις είναι πολύ σημαντικές, όπως:     Απ' ότι φαίνεται είναι πολύ συγκρατημένοι και δεν θέλουν να γίνει κάποιος μεγάλος ντόρος. Άρα περιμένουμε και τα άλλα πειράματα;

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ξεχασμένοι σελιδοδείκτες

Τι όμορφη ιδέα! Εκτός από την ιστορία του βιβλίου και την ιστορία του αναγνώστη, υπάρχει και η ιστορία του σελιδοδείκτη. Παράξενα πράγματα συμβαίνουν όταν συναντάς ένα ξεχασμένο σελιδοδείκτη σε ένα δανεικό ή μεταχειρισμένο βιβλίο που αγόρασες. Σε βάζει σε σκέψεις. Το επεξεργάζεσαι αναζητώντας το λόγο ύπαρξής του. Η ιστόρια του ίσως τελικά να είναι μεγαλύτερη από το ίδιο το βιβλίο. Είναι η άλλη ύπαρξη που απροσδόκητα διεισδύει την πραγματικότητά σου μέσα από το φανταστικό κόσμο του βιβλίου σου.   Όλα αυτά μάλλον θα σκέφτεται κάθε φορά ο πωλητής μεταχειρισμένων βιβλίων καθώς θα συναντά έναν ακόμα ξεχασμένο σελιδοδείκτη στα βιβλία που συλλέγει. Και σκέφτηκε, γιατί να μη συλλέξω και τους ίδιους σελιδοδείκτες;   Έτσι έφτιαξε αυτό το ιστοχώρο με όλους αυτούς τους σελιδοδείκτες: http://www.forgottenbookmarks.com/ Και τώρα ένα βιβλίο υπάρχει προς πώληση που μπορείτε να βρείτε όλους αυτούς τους σελιδοδείκτες μαζεμένους για να αναρωτηθείτε κι εσείς την ιστορία πίσω από τον κάθε σελιδοδείκτη: Forgotten Bookmarks: A Bookseller's Collection of Odd Things Lost Between the Pages   Μερικούς σελιδοδείκτες που εντόπισα είναι οι παρακάτω:   http://www.forgottenbookmarks.com/2009/07/this-and-that.html http://www.forgottenbookmarks.com/2009/01/treasure-map.html   Κι αυτό μου δίνει μια ιδέα για διαγωνισμό στο sff.gr: Γράψτε την ιστορία πίσω από το σελιδοδείκτη

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Καλύτεροι τίτλοι για γνωστά βιβλία!

Έχετε σκεφτεί κάποιες φορές ότι θα προτιμούσατε οι τίτλοι γνωστών βιβλίων που έχετε διαβάσει να είχαν έναν καλύτερο τίτλο; Έναν τίτλο που να έδειχνε και το ποιόν της ιστορίας; Ε λοιπόν υπάρχει ιστοσελίδα για κάτι τέτοιο! Γνωστά βιβλία με πιο "σωστούς" και τίτλους σαν reviews σε μια πρόταση. Για παράδειγμα:   Αldous Huxley: Brave New World     Stephenie Meyer: Breaking Dawn (Twilight Saga, Book 4)         Antoine de Saint-Exupéry: The Little Prince     Ετοιμαστείτε για πολύ γέλιο: http://betterbooktitles.com/top10  

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

50 Awesome Quotes from Writers about Writing

by Ryan Johnson 1. If you can’t annoy somebody, there’s little point in writing.     Kingsley Amis   2.   Some editors are failed writers, but so are most writers.   T S Eliot   3.   The waste basket is the writer’s best friend.   Isaac Bashevis   4   Novelists… fashioning nets to sustain and support the reader as he falls helplessly through the chaos of his own existence.     Fay Weldon   5.   One must be drenched in words, literally soaked in them, to have the right ones form themselves into the proper pattern at the right moment.   Hart Crane   6.   There are three rules for writing a novel. Unfortunately, no one knows what they are.     William Somerset Maugham   7.   Here I am paying big money to you writers and what for? All you do is change the words.   Samuel Goldwyn   8.   Writers are always selling somebody out.   Joan Didion   9.   What would there be in a story of happiness? Only what prepares it, only what destroys it can be told.   André Gide   10.   To be able to write a play a man must be sensitive, imaginative, naive, gullible, passionate; he must be something of an imbecile, something of a poet, something of a liar, something of a damn fool.   Robert E. Sherwood   11.   Writing is the incurable itch that possesses many.     Juvenal   12.   True ease in writing comes from art, not chance, as those who move easiest have learned to dance.     Alexander Pope   13.   If I don’t write to empty my mind, I go mad.     Lord Byron   14.   Say all you have to say in the fewest possible words, or your reader will be sure to skip them; and in the plainest possible words or he will certainly misunderstand them.     John Ruskin   15.   Publication – is the auction of the Mind of Man.     Emily Dickinson   16.   Solitude and quiet are highly desirable, but the lack of them is no barrier to writing…The will to work builds all the seclusion that one needs.     John Braine   17.   I believe some people are just too damn smart to write fiction.     Harry Crews   18.   Every word born of an inner necessity – writing must never be anything else.     Etty Hillesum   19.   That’s not writing, that’s typing.     Truman Capote (on Jack Kerouac)   20.   One should never write down or up to people, but out of yourself.     Christopher Isherwood   21.   Keep a diary and one day it’ll keep you.     Mae West   22.   Ink and paper are sometimes passionate lovers, oftentimes brother and sister, and occasionally mortal enemies.     Terri Guillemets   23.   It took me fifteen years to discover I had no talent for writing, but I couldn’t give it up because by that time I was too famous.     Robert Benchley   24.   If my doctor told me I had only six minutes to live, I wouldn’t brood. I’d type a little faster.     Isaac Asimov   25.   Any fool can write a novel but it takes real genius to sell it.     J G Ballard   26.   Writing is learning to say nothing, more cleverly every day.     William Allingham   27.   For me, poetry is an evasion of the real job of writing prose.     Sylvia Plath   28.   Every author in some way portrays himself in his works, even if it be against his will.     Goethe   29.   Planning to write is not writing. Outlining, researching, talking to people about what you’re doing, none of that is writing. Writing is writing.     E L Doctorow   30.   I do not like to write – I like to have written.     Gloria Steinem   31.   Every writer I know has trouble writing.     Joseph Heller   32.   Books want to be born: I never make them. They come to me and insist on being written, and on being such and such.     Samuel Butler   33.   I’m like a big old hen. I can’t cluck too long about the egg I’ve just laid because I’ve got five more inside me pushing to get out.     Louis L’Amour   34.   The only thing I was fit for was to be a writer, and this notion rested solely on my suspicion that I would never be fit for real work, and that writing didn’t require any.     Russell Baker   35.   I have always noticed that in portraits of really great writers the mouth is always firmly closed.     Gertrude Stein   36.   Every great and original writer, in proportion as he is great and original, must himself create the taste by which he is to be relished.     William Wordsworth   37.   Every writer is a narcissist. This does not mean that he is vain; it only means that he is hopelessly self-absorbed.     Leo Rosten   38.   Find out the reason that commands you to write; see whether it has spread its roots into the very depth of your heart; confess to yourself you would have to die if you were forbidden to write.     Rainer Maria Rilke   39.   Every great writer is a writer of history, let him treat on almost any subject he may.     Walter Savage Landor   40.   I asked Ring Lardner the other day how he writes his short stories, and he said he wrote a few widely separated words or phrases on a piece of paper and then went back and filled in the spaces.     Harold Ross   41.   When we see a natural style we are quite amazed and delighted, because we expected to see an author and find a man.     Blaise Pascal   42.   Manuscript: something submitted in haste and returned at leisure.     Oliver Herford   43.   I love being a writer. What I can’t stand is the paperwork.     Peter De Vries   44.   Storytelling reveals meaning without committing the error of defining it.     Hannah Arendt   45.   You don’t write because you want to say something, you write because you have something to say.     F Scott Fitzgerald   46.   If you want to get rich from writing, write the sort of thing that’s read by persons who move their lips when they’re reading to themselves.     Don Marquis   47.   Style and Structure are the essence of a book; great ideas are hogwash.     Vladimir Nabokov   48.   There are three reasons for becoming a writer: the first is that you need the money; the second that you have something to say that you think the world should know; the third is that you can’t think what to do with the long winter evenings.     Quentin Crisp   49.   Writing is the only thing that, when I do it, I don’t feel I should be doing something else.   Gloria Steinem   50.   The first draft of everything is shit   Hemingway         Πηγή: http://notaboutwriti...-about-writing/  

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Κοάν (Κινέζικο απόφευγμα)

Ο Ργιόκαν, δάσκαλος του Ζεν, ζούσε την πιο απλή ζωή σε μια μικρή καλύβα στους πρόποδες ενός βουνού. Ένα απόγευμα ένας κλέφτης επισκέφτηκε την καλύβα μόνο για να ανακαλύψει ότι δεν υπήρχε τίποτα για να κλέψει.   Ο Ργιόκαν επέστρεψε και τον έπιασε στον πράσα. "Μάλλον θα έχεις κάνει μεγάλο δρόμο για να με επισκεφτείς." είπε στον ληστή, "και δεν πρέπει να γυρίσεις με άδεια χέρια. Παρακαλώ πάρε τα ρούχα μου ως δώρο."   Ο κλέφτης μπερδεμένος πήρε τα ρούχα και έφυγε στα κρυφά.   Ο Ργιόκαν, έκατσε γυμνός παρατηρώντας την Σελήνη. "Καημένε συνάθρωπε," συλλογίστηκε, "Μακάρι να μπορούσα να του δώσω αυτό το πανέμορφο φεγγάρι."

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ωστε θέλεις να γίνεις συγγραφέας

αν δεν βγει από μέσα σου με ορμή σε πείσμα όλων, μην το κάνεις. αν δεν έρθει απρόσκλητο απ' την καρδιά κι απ' το μυαλό κι από το στόμα κι από τα σωθικά σου, μην το κάνεις. αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σου και την κοιτάζεις με τις ώρες και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου, γυρεύοντας με κόπο τις λέξεις που δεν έρχονται, μην το κάνεις. αν το κάνεις για τα λεφτά ή για τη δόξα, άσ' το καλύτερα. αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις. αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις. αν ζορίζεσαι όταν σκέφτεσαι να το κάνεις, τότε να μην το κάνεις. αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος, ξέχνα το. άσ' το καλύτερα.αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μουγκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά. Κι αν δεν βγει μ' έναν βαθύ βρυχηθμό, κάνε κάτι άλλο. αν πρέπει πρώτα να το διαβάσεις στη γυναίκα, στην γκόμενα στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιονδήποτε άλλο, δεν είσαι έτοιμος να γίνεις συγγραφέας.   μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες, μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται συγγραφείς, μη γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος, μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.   οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου. μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς. μην το κάνεις. αν δεν πετάγεται απ' την ψυχή σου σαν πύραυλος, άσ' το καλύτερα.   κάν' το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις θα τρελαθείς, θ' αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις. αλλιώς, μην το κάνεις. αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σου τα σπλάχνα, μην το κάνεις.   όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα, κι αν έχεις το χάρισμα, θα γίνει από μόνο του και θα συνεχίσει να γίνεται ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.   άλλος τρόπος δεν υπάρχει. δεν υπάρχει.   δεν υπήρξε ποτέ.   Charles Bukowski    

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Είναι ο Θεός ταοϊστής; (Ένας διάλογος με το Θεό για την ελεύθερη βούληση)

Επειδή το blog που είχε αυτή την ανάρτηση δεν υπάρχει πια, το βάζω εδώ, πριν χαθεί από το ιντερνετ:   Ένα εξαίρετο απόσπασμα με τίτλο «Is God a Taoist?» από το «The Tao is Silent» του Raymond M. Smullyan.   ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΤΑΟΪΣΤΗΣ;   ΘΝΗΤΟΣ: Γι’ αυτό, Θεέ μου, σε παρακαλώ, αν νοιώθεις την παραμικρή ευσπλαχνία για το δημιούργημά σου που υποφέρει, απάλλαξέ με από το από το να πρέπει να έχω ελευθερία βουλήσεως!   ΘΕΟΣ: Πώς;! Αρνείσαι την υψηλότερη δωρεά μου;   ΘΝΗΤΟΣ: Πώς μπορείς να αποκαλείς δωρεά κάτι που μου έχει επιβληθεί; Διαθέτω βέβαια ελεύθερη βούληση, όχι όμως από δική μου επιλογή. Ποτέ δεν επέλεξα ελεύθερα να έχω ελευθερία βουλήσεως. Οφείλω να έχω ελεύθερη βούληση, είτε μ’ αρέσει είτε όχι!   ΘΕΟΣ: Γιατί θα ήθελες να μην έχεις;   ΘΝΗΤΟΣ: Διότι ελεύθερη βούληση σημαίνει ηθική υπευθυνότητα, και η ηθική υπευθυνότητα είναι για μένα ασήκωτο βάρος!   ΘΕΟΣ: Και γιατί βρίσκεις τόσο ανυπόφορη την ηθική υπευθυνότητα;   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί; Για να είμαι ειλικρινής, μου είναι αδύνατο να εξηγήσω γιατί ξέρω απλώς ότι έτσι είναι.   ΘΕΟΣ: Σύμφωνοι. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι σε απαλλάσσω από κάθε ηθική υπευθυνότητα αλλά σου αφήνω την ελευθερία της βούλησής σου. Αυτό θα σε ικανοποιούσε;   ΘΝΗΤΟΣ (ύστερα από παύση): Όχι, φοβάμαι πως όχι.   ΘΕΟΣ: Αχά, ακριβώς όπως το περίμενα! Επομένως, η ηθική υπευθυνότητα δεν αποτελεί τη μοναδική πτυχή της ελεύθερης βούλησης που δεν σου αρέσει. Ποιο άλλο γνώρισμά της, λοιπόν, σε δυσαρεστεί;   ΘΝΗΤΟΣ: Έχοντας ελευθερία βουλήσεως είμαι σε θέση να αμαρτάνω, και εγώ δεν θέλω να αμαρτάνω!   ΘΕΟΣ: Αφού δεν θέλεις να αμαρτάνεις, τότε γιατί το κάνεις;   ΘΝΗΤΟΣ: Θεέ και Κύριε! Δεν ξέρω γιατί το κάνω, απλώς αμαρτάνω! Εμφανίζονται οι πειρασμοί, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειές μου, δεν κατορθώνω να τους αντισταθώ.   ΘΕΟΣ: Αν πράγματι δεν καταφέρνεις να τους αντισταθείς, τότε δεν αμαρτάνεις με δική σου ελεύθερη επιλογή και επομένως (τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου), δεν αμαρταίνεις καθόλου.   ΘΝΗΤΟΣ: Μα όχι, όχι! Μου είναι αδύνατο να μη σκεφτώ ότι αν προσπαθούσα λίγο περισσότερο, θα μπορούσα να αποφύγω την αμαρτία. Είμαι πεπεισμένος ότι η δύναμη της βουλήσεως είναι απροσμέτρητη. Αν κανείς επιθυμεί ολόψυχα να μην αμαρτήσει, τότε δεν αμαρτάνει.   ΘΕΟΣ: Και επομένως θα έπρεπε να το γνωρίζεις. Προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις να μην αμαρτάνεις ή όχι;   ΘΝΗΤΟΣ: Ειλικρινά δεν ξέρω! Προς στιγμήν αισθάνομαι ότι προσπαθώ όσο μπορώ, έπειτα όμως, όταν το ξανασκέφτομαι, με βασανίζει η αμφιβολία ότι ίσως να μην έκανα ό,τι μπορούσα.   ΘΕΟΣ: Με άλλα λόγια, λοιπόν, δεν ξέρεις αν όντως έχεις αμαρτήσει ή όχι. Συνεπώς, δεν μπορείς να αποκλείσεις τη δυνατότητα να μην έχεις αμαρτήσει καθόλου!   ΘΝΗΤΟΣ: Ασφαλώς και υπάρχει αυτή η δυνατότητα, ίσως όμως να έχω αμαρτήσει. Ακριβώς αυτή η σκέψη με τρομοκρατεί!   ΘΕΟΣ: Γιατί σε τρομοκρατεί η σκέψη ότι έχεις αμαρτήσει;   ΘΝΗΤΟΣ: Αγνοώ το γιατί! Εξάλλου, φημίζεσαι για τις φρικτές ποινές που επιβάλλεις στη μετά θάνατον ζωή!   ΘΕΟΣ: Α, αυτό σ’ ενοχλεί! Γιατί δεν το ‘πες από την αρχή αντί να χρησιμοποιείς όλες αυτές τις υπεκφυγές περί ελευθερίας βουλήσεως και υπευθυνότητας; Γιατί δεν μου ζήτησες απλώς να μην τιμωρηθείς για καμία αμαρτία σου;   ΘΝΗΤΟΣ: Είμαι νομίζω αρκετά ρεαλιστής ώστε να ξέρω ότι δεν θα ικανοποιούσες ένα τέτοιο αίτημα!   ΘΕΟΣ: Τι μου λες! Εσύ διαθέτεις ρεαλιστική γνώση των αισθημάτων που εγώ θα μπορούσα να ικανοποιήσω, ε; Ωραία να, λοιπόν, τι θα κάνω: σου χορηγώ μια ιδιαιτέρως εξαιρετική άδεια να αμαρτάνεις όσο θέλεις, και σου δίνω το λόγο της θεϊκής μου τιμής ότι δεν θα σου επιβάλω καμία τιμωρία. Σύμφωνοι;   ΘΝΗΤΟΣ: (έντρομος): Όχι, όχι, μην το κάνεις!   ΘΕΟΣ: Γιατί όχι; Δεν έχεις εμπιστοσύνη στη θεϊκή μου υπόσχεση;   ΘΝΗΤΟΣ: Ασφαλώς και έχω! Αλλά δεν κατάλαβες, εγώ δεν θέλω να αμαρτάνω! Απεχθάνομαι την αμαρτία με όλο μου το είναι, ανεξάρτητα από τις τιμωρίες που θα μπορούσε να μου επιφέρει.   ΘΕΟΣ: Σε αυτή την περίπτωση, θα κάνω κάτι πολύ καλύτερο. Θα εξαλείψω την απέχθειά σου για την αμαρτία. Ορίστε ένα μαγικό χάπι! Κατάπιε το, και δεν θα νοιώθεις πλέον την παραμικρή απέχθεια για την αμαρτία. Θα μπορείς να αμαρτάνεις χαρωπά όσο και όποτε θέλεις, χωρίς να νοιώθεις τύψεις ή απέχθεια, και σου υπόσχομαι και πάλι ότι ποτέ δεν θα τιμωρηθείς ούτε από μένα ούτε από τον ίδιο σου τον εαυτό ούτε από οποιαδήποτε άλλη οντότητα. Θα ‘σαι μακάριος και ευτυχής εις τους αιώνας των αιώνων. Να, πάρε το χάπι!   ΘΝΗΤΟΣ: Όχι, όχι!   ΘΕΟΣ: Δεν νομίζεις ότι συμπεριφέρεσαι παράλογα; Θέλω να σε απαλλάξω ακόμη και από την απέχθειά σου για την αμαρτία, που αποτελεί το έσχατο εμπόδιό σου.   ΘΝΗΤΟΣ: Εξακολουθώ να μη θέλω να το πάρω!   ΘΕΟΣ: Γιατί όχι;   ΘΝΗΤΟΣ: Πιστεύω ότι πράγματι θα εξαλείψει τη μελλοντική απέχθειά μου για την αμαρτία, αλλά η απέχθεια που τώρα νοιώθω είναι αρκετή ώστε να εξαλείψει τη θέλησή μου να το πάρω.   ΘΕΟΣ: Σε προστάζω να το πάρεις!   ΘΝΗΤΟΣ: Αρνούμαι να το κάνω!   ΘΕΟΣ: Πώς; Αρνείσαι οικειοθελώς, με την ελεύθερη βούλησή σου;   ΘΝΗΤΟΣ: Μάλιστα!   ΘΕΟΣ: Επομένως θα ‘λεγε κανείς ότι σε βολεύει πολύ η ελεύθερη βούλησή σου, ή μήπως κάνω λάθος;   ΘΝΗΤΟΣ: Δεν καταλαβαίνω!   ΘΕΟΣ: Δεν είσαι ικανοποιημένος τώρα που έχεις την ελεύθερη βούληση να αρνηθείς μια τόσο τρομακτική προσφορά; Πώς θα σου φαινόταν αν σε εξανάγκαζα να πάρεις αυτό το χάπι, θέλοντας ή μη;   ΘΝΗΤΟΣ: Όχι, όχι! Σε ικετεύω, μην το κάνεις!   ΘΕΟΣ: Φυσικά και δεν θα το κάνω προσπαθώ απλώς να σε βοηθήσω να καταλάβεις. Εντάξει, ας το θέσω ως εξής: αντί να σε εξαναγκάσω να πάρεις το χάπι, ας υποθέσουμε ότι είχα εισακούσει την αρχική σου παράκληση να σε απαλλάξω από την ελεύθερη βούληση, λέγοντάς σου όμως επίσης ότι από τη στιγμή που δεν θα έχεις πλέον ελευθερία επιλογής, τότε θα έπαιρνες το χάπι.   ΘΝΗΤΟΣ: Αφού δεν θα διέθετα πια βούληση, πως θα μπορούσα ν’ αποφασίσω να πάρω το χάπι;   ΘΕΟΣ: Δεν είπα ότι θα το αποφάσιζες είπα απλώς ότι θα το έπαιρνες. Θα ενεργούσες, τρόπος του λέγειν, σύμφωνα με καθαρά ντετερμινιστικούς νόμους, οι οποίοι εξ ορισμού θα σε ανάγκαζαν να το πάρεις.   ΘΝΗΤΟΣ: Εξακολουθώ να αρνούμαι.   ΘΕΟΣ: Άρα αρνείσαι την προσφορά μου να σου αφαιρέσω την ελευθερία βουλήσεως. Δεν νομίζεις πως έχουμε απομακρυνθεί κάπως από την αρχική σου παράκληση;   ΘΝΗΤΟΣ: Τώρα καταλαβαίνω που το πας. Το επιχείρημά σου είναι ιδιοφυές, ωστόσο δεν είμαι απολύτως πεπεισμένος για την ορθότητά του. Υπάρχουν ορισμένα σημεία που πρέπει να τα επανεξετάσουμε .   ΘΕΟΣ: Βεβαίως.   ΘΝΗΤΟΣ: Δύο πράγματα απ’ όσα είπες μου φαίνονται αντιφατικά. Πρώτα είπες ότι δεν μπορεί κανείς να αμαρτάνει αν δεν το κάνει με ελευθερία βουλήσεως. Κατόπιν όμως είπες ότι θα μου έδινες ένα χάπι που θα μου στερούσε την ελευθερία βουλήσεως, ώστε να μου επιτρέπει να αμαρτάνω όποτε θέλω. Ωστόσο, αν δεν διέθετα πλέον την ελεύθερη βούλησή μου, πως θα ήταν δυνατό, σύμφωνα με την πρώτη σου παραδοχή, να είμαι σε θέση να αμαρτάνω;   ΘΕΟΣ: Συγχέεις δύο διαφορετικά μέρη της συζήτησής μας. Δεν είπα ποτέ ότι το χάπι θα σου στερούσε την ελεύθερη βούληση, αλλά μόνο θα εξάλειφε την απέχθειά σου για την αμαρτία.   ΘΝΗΤΟΣ: Φοβάμαι ότι δεν καταλαβαίνω τίποτε πια.   ΘΕΟΣ: Εντάξει, ας πιάσουμε το θέμα από την αρχή. Ας υποθέσουμε ότι δέχομαι να σου αφαιρέσω την ελευθερία βουλήσεως , διευκρινίζοντας όμως επαρκώς ότι κατόπιν θα προβείς σε αναρίθμητες ενέργειες που τώρα τις θεωρείς αμαρτωλές. Από καθαρά τεχνική άποψη, σε αυτή την περίπτωση δεν θα αμάρτανες, εφόσον δεν θα πραγματοποιούσες αυτές τις ενέργειες με την ελεύθερη βούλησή σου. Και αυτές οι ενέργειες δεν θα συνεπάγονταν καμία ηθική υπευθυνότητα, καμία ηθική ενοχή, ή οποιαδήποτε τιμωρία. Μολατάυτα, θα είναι όλες τους ενέργειες του είδους που τώρα θεωρείς αμαρτίες. Θα έχουν όλες τους την ποιότητα που τώρα σου προκαλεί απέχθεια. Όμως, η απέχθεια που αισθάνεσαι θα εξαφανιστεί και, επομένως, τότε δεν θα νοιώθεις απέχθεια γι’ αυτές τις πράξεις.   ΘΝΗΤΟΣ: Όχι, τώρα όμως νιώθω, και η τωρινή μου απέχθεια αρκεί για να με κάνει να αρνηθώ την πρότασή σου.   ΘΕΟΣ: Χμ! Για δώσε μου να καταλάβω: δεν θέλεις πλέον να σου αφαιρέσω την ελευθερία της βουλήσεως.   ΘΝΗΤΟΣ (με δισταγμό): Όχι, νομίζω πως όχι.   ΘΕΟΣ: Εντάξει, λοιπόν, συμφωνώ να μη σου την αφαιρέσω. Ακόμα όμως δεν κατάλαβα καλά γιατί δεν θέλεις πια να ξεφορτωθείς την ελεύθερη βούλησή σου. Θα μπορούσες να μου το ξαναπείς σε παρακαλώ;   ΘΝΗΤΟΣ: Επειδή, όπως μου είπες, χωρίς ελευθερία βουλήσεως θα αμάρταινα ακόμα περισσότερο απ’ ό,τι τώρα.   ΘΕΟΣ: Σου έχω ήδη πει όμως ότι χωρίς ελευθερία βουλήσεως δεν μπορείς να αμαρτάνεις.   ΘΝΗΤΟΣ: Αν όμως αποφασίσω τώρα να ξεφορτωθώ την ελεύθερη βούλησή μου, όλες οι κακές πράξεις που θα διαπράξω στη συνέχεια θα είναι αμαρτίες, όχι του μέλλοντος, αλλά της παρούσας στιγμής κατά την οποία επιλέγω να μη διαθέτω ελευθερία βουλήσεως.   ΘΕΟΣ: Μου φαίνεται ότι παγιδεύτηκες για τα καλά!   ΘΝΗΤΟΣ: Ασφαλώς και παγιδεύτηκα! Μ’ έριξες σ’ ένα φοβερό διπλό αδιέξοδο! Οτιδήποτε κι αν κάνω είναι εσφαλμένο: αν κρατήσω την ελεύθερη βούλησή μου, θα εξακολουθήσω να αμαρτάνω. Κι αν την απαρνηθώ (με τη βοήθειά σου, φυσικά), θα αμαρτήσω την ίδια ακριβώς στιγμή της απάρνησης.   ΘΕΟΣ: Ταυτόχρονα όμως και εσύ με ρίχνεις σε διπλό αδιέξοδο. Είμαι πρόθυμος να σου αφήσω ή να σου αφαιρέσω την ελευθερία βουλήσεως κατά την προτίμησή σου, όμως καμιά απ’ τις δύο εναλλακτικές λύσεις δεν σε ικανοποιεί. Θέλω να σε βοηθήσω, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, μου είναι αδύνατο.   ΘΝΗΤΟΣ: Όντως!   ΘΕΟΣ: Από τη στιγμή όμως που δεν είναι δική μου ευθύνη, γιατί εξακολουθείς να είσαι θυμωμένος μαζί μου;   ΘΝΗΤΟΣ: Διότι εσύ με έριξες σε αυτό το φοβερό δίλημμα!   ΘΕΟΣ: Ωστόσο, σύμφωνα με τα λεγόμενά σου, τίποτε το ικανοποιητικό δεν θα μπορούσα να έχω κάνει.   ΘΝΗΤΟΣ: Θες να πεις ότι τίποτε το ικανοποιητικό δεν μπορείς να κάνεις τώρα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα μπορούσες να έχεις κάνει κάτι πριν.   ΘΕΟΣ: Γιατί; Τι θα μπορούσα να έχω κάνει;   ΘΝΗΤΟΣ: Είναι σαφές: δεν θα ‘πρεπε να μου δώσεις ποτέ; ελευθερία βουλήσεως. Τώρα που μου έδωσες είναι πολύ αργά: οτιδήποτε κι αν κάνω είναι λανθασμένο. Εσύ όμως δεν θα ‘πρεπε να μου την είχες δώσει ποτέ.   ΘΕΟΣ: Α, μάλιστα! Και γιατί θα ήταν καλύτερα αν δεν σου την είχα δώσει ποτέ.   ΘΝΗΤΟΣ: Διότι τότε δεν θα ήμουν ποτέ σε θέση να αμαρτάνω.   ΘΕΟΣ: Α, ναι; Λοιπόν, είμαι πάντοτε πρόθυμος να διδάσκομαι από τα λάθη μου.   ΘΝΗΤΟΣ: Πώς;!   ΘΕΟΣ: Το ξέρω, ακούγεται κάπως αυτοβλάσφημο. Σχεδόν ενέχει ένα λογικό παράδοξο! Από τη μια, όπως σε έχουν διδάξει, είναι λάθος από ηθική άποψη να υποστηρίζει κάποιο ευσυνείδητο ον ότι είμαι σε θέση να σφάλλω. Από την άλλη, έχω το δικαίωμα να κάνω οτιδήποτε. Ωστόσο, και εγώ επίσης είμαι ενσυνείδητο ον. Το ζήτημα συνεπώς είναι το εξής: Έχω ή δεν έχω το δικαίωμα να υποστηρίζω ότι είμαι σε θέση να σφάλλω;   ΘΝΗΤΟΣ: Τι κακόγουστο αστείο! Και εν πάση περιπτώσει, μία από τις προκείμενες του συλλογισμού σου είναι ψευδής. Δεν μου έχουν διδάξει ότι ένα ενσυνείδητο ον περιπίπτει σε σφάλμα όταν αμφισβητεί την παντογνωσία σου, αλλά ότι μόνον ένας θνητός σφάλλει. Αλλά επειδή εσύ δεν είσαι θνητός, προφανώς εξαιρείσαι από αυτόν τον περιορισμό.   ΘΕΟΣ: Ωραία. Επομένως, από λογικής απόψεως το κατανοείς. Εντούτοις έδειξες να σκανδαλίζεσαι όταν σου είπα: «Είμαι πάντοτε πρόθυμος να διδάσκομαι από τα λάθη μου. »   ΘΝΗΤΟΣ: Φυσικά και σκανδαλίστηκα. Σοκαρίστηκα όχι από την αυτοβλασφημία σου (όπως την αποκάλεσες αστειευόμενος), όχι επειδή δεν έχεις κανένα δικαίωμα να πεις κάτι τέτοιο, αλλά από το απλό γεγονός ότι το είπες, επειδή με έχουν διδάξει ότι στην πραγματικότητα δεν σφάλλεις ποτέ. Επομένως, έμεινα έκπληκτος ακούγοντάς σε να υποστηρίζεις ότι είναι δυνατό να σφάλλεις.   ΘΕΟΣ: Δεν υποστήριξα πως είναι δυνατό. Λέω απλώς ότι εάν υποπέσω σε σφάλμα, είμαι πρόθυμος να διδαχθώ από αυτό. Αυτό όμως δεν λέει απολύτως τίποτε για το αν πράγματι έχω σφάλλει ή για το αν είμαι ποτέ σε θέση να σφάλλω.   ΘΝΗΤΟΣ: Σε παρακαλώ, ας σταματήσουμε επιτέλους μ’ όλες αυτές τις σοφιστείες. Το παραδέχεσαι ή όχι πως ήταν σφάλμα σου να μου δώσεις ελευθερία βουλήσεως;   ΘΕΟΣ: Κοίταξε, νομίζω ότι ακριβώς αυτό το σημείο πρέπει να εξιχνιάσουμε. Επίτρεψέ μου να συνοψίσω το δίλημμα που σε ταλανίζει αυτή τη στιγμή. Δεν θέλεις να έχεις ελεύθερη βούληση, διότι με αυτήν μπορείς να αμαρτάνεις, κι εσύ δεν θέλεις να αμαρτάνεις (πράγμα που, για να πω την αλήθεια, εξακολουθεί να με προβληματίζει: υπό κάποια έννοια, θα πρέπει να αμαρτάνεις με τη θέλησή σου, διαφορετικά δεν θα αμάρτανες. Ας αφήσουμε όμως αυτό το θέμα για την ώρα). Από την άλλη, αν αποφάσιζες τώρα να απαρνηθείς την ελευθερία βουλήσεως, θα γινόσουν αυτομάτως υπεύθυνος για τις μελλοντικές σου πράξεις. Άρα, δεν θα ‘πρεπε να σου δώσω ποτέ την ελευθερία βουλήσεως.   ΘΝΗΤΟΣ: Ακριβώς!   ΘΕΟΣ: Καταλαβαίνω πολύ καλά πως αισθάνεσαι. Πολλοί θνητοί, ακόμη και μερικοί θεολόγοι, έχουν παραπονεθεί πως υπήρξα άδικος επειδή από τη μια εγώ, και όχι αυτοί, αποφάσισα ότι θα έπρεπε να έχουν ελευθερία βουλήσεως, και από την άλλη θεωρώ τους ίδιους υπεύθυνους για τις πράξεις τους. Με άλλα λόγια, αισθάνονται ότι είναι υποχρεωμένοι να τηρούν ένα συμβόλαιο μαζί μου, για το οποίο ωστόσο δεν έδωσαν ποτέ τη συγκατάθεσή τους.   ΘΝΗΤΟΣ: Ακριβώς!   ΘΕΟΣ: Όπως σου είπα, κατανοώ απόλυτα πόσο δυσάρεστη είναι η κατάσταση. Και θεωρώ δικαιολογημένο το παράπονο ωστόσο, το παράπονο προκύπτει απλώς από μια μη ρεαλιστική ερμηνεία των πραγματικών όρων του προβλήματος. Τώρα αμέσως θα σου εξηγήσω περί τίνος πρόκειται και θα δεις ότι τα αποτελέσματα θα σε καταπλήξουν! Αντί όμως να προχωρήσω κατευθείαν στο θέμα, θα συνεχίσω να χρησιμοποιώ τη σωκρατική μέθοδο. Συνοψίζω για άλλη μια φορά: σε δυσαρεστεί το γεγονός ότι σου έδωσα ελευθερία βουλήσεως. Είμαι βέβαιος πως όταν δεις τις πραγματικές συνέπειές του, θα πάψει πια να σου προκαλεί δυσφορία. Για να αποδείξω την άποψή μου, ιδού τι θα κάνω. Θα δημιουργήσω ένα καινούργιο σύμπαν, ένα νέο χοροχρονικό συνεχές. Στο καινούργιο σύμπαν θα γεννηθεί ένας θνητός ακριβώς όμοιος με σένα: για καθαρά πρακτικούς σκοπούς, θα μπορούσαμε να πούμε ότι θα ξαναγεννηθείς. Στον νέο θνητό, σ’ αυτό το νέο εσύ, μπορώ να δώσω ή να μη δώσω ελευθερία βουλήσεως. Τι προτιμάς να κάνω;   ΘΝΗΤΟΣ (με φανερή ανακούφιση): Αχ, σε παρακαλώ! Απάλλαξέ τον από το να πρέπει να έχει ελευθερία βουλήσεως!   ΘΕΟΣ: Εντάξει, θα κάνω ό,τι θες. Το συνειδητοποίησες όμως, έτσι δεν είναι, ότι το νέο εσύ, που θα στερείται ελευθερία βουλήσεως, θα διαπράξει κάθε είδους φρικτές πράξεις;   ΘΝΗΤΟΣ: Μα δεν θα είναι αμαρτίες, αφού δεν διαθέτει ελευθερία βουλήσεως.   ΘΕΟΣ: Είτε τις αποκαλείς αμαρτίες είτε όχι, γεγονός παραμένει ότι θα είναι φρικτές πράξεις, με την έννοια ότι θα προκαλέσουν μεγάλη οδύνη σε πολλά ευαίσθητα όντα.   ΘΝΗΤΟΣ (ύστερα από παύση): Θεούλη μου, μ’ έριξες ξανά σε παγίδα! Πάντοτε το ίδιο παιχνίδι! Αν τώρα σου το δώσω το πράσινο φως για να δημιουργήσεις αυτό το καινούργιο πλάσμα που θα στερείται ελευθερία βουλήσεως, και εντούτοις θα διαπράττει αποτρόπαιες πράξεις, τότε αναμφίβολα δεν θα αμαρτάνει αυτό, αλλά και πάλι εγώ, επειδή θα έχω επιτρέψει σε όλα αυτά να συμβούν.   ΘΕΟΣ: Εν τοιαύτη περιπτώσει, σου προτείνω κάτι καλύτερο. Ορίστε, έχω ήδη αποφασίσει αν θα δημιουργήσω αυτό το νέο εσύ με ή χωρίς ελευθερία βουλήσεως. Τώρα γράφω την απόφασή μου σε τούτο το φύλλο χαρτί και δεν θα σου τη δείξω παρά μόνο αργότερα. Αλλά η απόφασή μου έχει πλέον ληφθεί και είναι οριστική και αμετάκλητη. Τίποτε απολύτως δεν θα μπορούσες να κάνεις για να την αλλάξεις σε αυτή την υπόθεση, εσύ δεν φέρεις καμία ευθύνη. Θέλω όμως να μάθω το εξής: ποια απόφαση ελπίζεις ότι πήρα; Μην το ξεχνάς, η ευθύνη της απόφασης βαραίνει αποκλειστικά εμένα, όχι εσένα. Μπορείς λοιπόν να μου πεις με κάθε ειλικρίνεια και χωρίς τον παραμικρό φόβο τι ελπίζεις ότι αποφάσισα.   ΘΝΗΤΟΣ (ύστερα από πολύ μεγάλη παύση): Ελπίζω να αποφάσισες να του δώσεις ελευθερία βουλήσεως.   ΘΕΟΣ: Πολύ ενδιαφέρον! Εξάλειψα και την τελευταία σου αντίσταση! Αν δεν του δώσω ελευθερία βουλήσεως, τότε δεν θα υπάρχει κανείς στον οποίο να μπορεί να καταλογιστεί η οποιαδήποτε αμαρτία. Επομένως, γιατί ελπίζεις ότι θα του δώσω ελευθερία βουλήσεως;   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί αμαρτία – ξεαμαρτία, αυτό που έχει σημασία είναι ότι αν δεν του δώσεις ελευθερία βουλήσεως, τότε (τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα έχεις πει) θα κάνει άλλους ανθρώπους να υποφέρουν, κι εγώ δεν θέλω να υποφέρει κανείς.   ΘΕΟΣ (με βαθύ αναστεναγμό ανακούφισης): Επιτέλους! Επιτέλους κατάλαβες ποια είναι η ουσία του ζητήματος!   ΘΝΗΤΟΣ: Και ποια είναι η ουσία του ζητήματος;   ΘΕΟΣ: Ότι το θέμα δεν είναι η αμαρτία. Αυτό που μετράει είναι να μην κάνεις άλλους ανθρώπους ή άλλα ευαίσθητα όντα μα υποφέρουν.   ΘΝΗΤΟΣ: Μιλάς σαν ωφελιμιστής!   ΘΕΟΣ: Μα είμαι ωφελιμιστής!   ΘΝΗΤΟΣ: Πώς;!   ΘΕΟΣ: Δεν έχει πώς και ξεπώς, είμαι ωφελιμιστής!   ΘΝΗΤΟΣ: Δεν μπορώ να το πιστέψω!   ΘΕΟΣ: Ναι, το ξέρω, η θρησκευτική σου παιδεία σου έχει μάθει άλλα πράγματα. Πιθανόν να με έχεις φανταστεί περισσότερο ως καντιανό παρά ως ωφελιμιστή, αλλά γι’ αυτό ευθύνεται η εσφαλμένη παιδεία σου και μόνο.   ΘΝΗΤΟΣ: Μένω άναυδος!   ΘΕΟΣ: Αλήθεια; Ξέρεις, ίσως αυτό να μην είναι τόσο κακό: έχεις την τάση να μιλάς υπερβολικά πολύ, απ’ ό,τι φαίνεται. Αλλά σοβαρά τώρα, πες μου, γιατί κατά τη γνώμη σου σου έδωσα ελευθερία βουλήσεως;   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί; Δεν με απασχόλησε ποτέ ιδιαίτερα το γιατί αυτό το οποίο ήμουν ανέκαθεν πεπεισμένος ήταν ότι δεν έπρεπε να μου την έχεις δώσει! Γιατί όμως μου έδωσες ελευθερία βουλήσεως; Η μόνη απάντηση που μου έρχεται στο νου είναι η συνηθισμένη θρησκευτική εξήγηση: χωρίς ελευθερία βουλήσεως δεν είναι σε θέση να δικαιούται κανείς ούτε τη σωτηρία ούτε την καταδίκη. Επομένως, χωρίς ελευθερία βουλήσεως δεν θα μπορούμε να κερδίσουμε το δικαίωμα για αιώνια ζωή.   ΘΕΟΣ: Πολύ ενδιαφέρον! Εγώ έχω αιώνια ζωή νομίζεις ότι έχω κάνει ποτέ τίποτε για να τη δικαιούμαι;   ΘΝΗΤΟΣ: Όχι βέβαια! Με σένα δεν είναι το ίδιο. Είσαι ήδη τόσο τέλειος και αγαθός (τουλάχιστον έτσι λέγεται) ώστε δεν χρειάζεται να κερδίσεις το δικαίωμα για αιώνια ζωή.   ΘΕΟΣ: Έτσι λες; Αυτό με βάζει σε πολύ αξιοζήλευτη θέση, δεν νομίζεις;   ΘΝΗΤΟΣ: Δεν νομίζω ότι καταλαβαίνω τι θες να πεις.   ΘΕΟΣ: Λέω το εξής: εγώ είμαι αιώνια ευδαίμων και μακάριος χωρίς να χρειάζεται ποτέ να υποφέρω ή να κάνω θυσίες ή να παλεύω ενάντια στους πειρασμούς ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο. Χωρίς να το «δικαιούμαι» με οποιονδήποτε τρόπο, απολαμβάνω μία μακάρια αιώνια ύπαρξη. Αντίθετα, εσείς οι κακόμοιροι θνητοί είστε αναγκασμένοι να ιδρώνετε και να υποφέρετε και να βασανίζεστε από κάθε λογής τρομερά ηθικά διλήμματα, κι όλα αυτά για ποιο λόγο; Ούτε καν γνωρίζετε αν πράγματι υπάρχω ή όχι, ή αν πράγματι υπάρχει μετά θάνατον ζωή, ή, εφόσον υπάρχει, ποια θα είναι η θέση σας σε αυτήν. Όσο κι αν προσπαθείτε να με εξευμενίσετε κάνοντας το «καλό», δεν έχετε ποτέ καμία πραγματική εγγύηση ότι αυτό που για σας είναι «το καλύτερο» είναι αρκετό για μένα. Συνεπώς, δεν είστε ποτέ εξασφαλισμένοι ότι θα αποκτήσετε τη σωτηρία. Για σκέψου το μια στιγμή! Εγώ έχω ήδη το ισοδύναμο της «σωτηρίας» και δεν χρειάστηκε ποτέ να υποβληθώ σε αυτή την απείρως ανυπόφορη διαδικασία κατάκτησής της. Δεν με ζηλεύεις ποτέ γι’ αυτό;   ΘΝΗΤΟΣ: Μα είναι βλασφημία να σε ζηλεύω.   ΘΕΟΣ: Έλα τώρα! Δεν μιλάς με το δάσκαλό σου στο κατηχητικό, μ’ εμένα μιλάς. Βλάσφημο ή όχι, το θέμα δεν είναι αν έχεις το δικαίωμα να με ζηλεύεις, αλλά αν με ζηλεύεις. Με ζηλεύεις;   ΘΝΗΤΟΣ: Φυσικά και σε ζηλεύω!   ΘΕΟΣ: Ωραία! Με βάση την παρούσα κοσμοθεώρησή σου, σίγουρα έχεις κάθε λόγο να με ζηλεύεις. Νομίζω όμως ότι αν προχωρήσεις σε μια πιο ρεαλιστική κοσμοθεώρηση, δεν θα νιώθεις πια καμιά ζήλια. Ώστε, λοιπόν, την έχαψες τελείως την ιδέα που σου δίδαξαν, ότι η ζωή σας πάνω στη Γη είναι σαν μια περίοδος δοκιμασίας και ότι ο σκοπός για τον οποίο σας έδωσα την ελευθερία βουλήσεως είναι να σας υποβάλω σε δοκιμασία, για να δω αν πράγματι αξίζετε τη μακάρια αιωνιότητα. Ένα πράγμα όμως με προβληματίζει: αν πιστεύεις πραγματικά ότι είμαι τόσο αγαθός και φιλάνθρωπος όσο φημίζομαι, γιατί θα ‘πρεπε να επιβάλω στους ανθρώπους να αγωνίζονται για να κερδίσουν το δικαίωμα σε πράγματα όπως η ευτυχία ή η αιώνια ζωή; Γιατί να μην παρέχω αυτά τα πράγματα σε όλους; ανεξάρτητα από το αν το αξίζουν ή όχι;   ΘΝΗΤΟΣ: Μα μου έχουν διδάξει ότι το αίσθημά σου της ηθικής, το αίσθημά σου της δικαιοσύνης, απαιτεί η καλοσύνη να ανταμείβεται με την ευτυχία, και η κακότητα να τιμωρείται με την οδύνη.   ΘΕΟΣ: Τότε σε έχουν διδάξει λάθος.   ΘΝΗΤΟΣ: Κι όμως, αυτή η ιδέα είναι τόσο διάχυτη στα θρησκευτικά βιβλία! Πάρε για παράδειγμα το Οι αμαρτωλοί στα χέρια ενός οργισμένου Θεού του Jonathan Edwards, όπου σε περιγράφει να κρατάς τους εχθρούς σου κρεμασμένους πάνω στο φλεγόμενο πηγάδι της κολάσεως σαν βλεδυρούς σκορπιούς, και να τους εμποδίζεις να γκρεμιστούν στη μοίρα που τους αξίζει μόνο και μόνο χάρη στη μεγαλοψυχία σου.   ΘΕΟΣ: Ευτυχώς δεν χρειάστηκε να υπομείνω του εξάψαλμους του κυρίου Jonathan Edwards. Πρόκειται για ένα από τα πιο παραπλανητικά κηρύγματα που έγιναν ποτέ. Ο ίδιος ο τίτλος, Οι αμαρτωλοί στα χέρια ενός οργισμένου Θεού, μιλάει από μόνος του. Κατ’ αρχάς, εγώ δεν οργίζομαι ποτέ δεύτερον, δεν σκέφτομαι καθόλου με βάση την «αμαρτία» τρίτον, δεν έχω εχθρούς.   ΘΝΗΤΟΣ: Εννοείς δηλαδή ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που να τους μισείς ή ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι που να σε μισούν;   ΘΕΟΣ: Εννοούσα το πρώτο, αν και το δεύτερο είναι επίσης αληθινό.   ΘΝΗΤΟΣ: Έλα τώρα! Γνωρίζω ανθρώπους που διακήρυξαν ανοιχτά ότι σε μισούσαν. Κάποιες φορές ακόμη κι εγώ σε μίσησα!   ΘΕΟΣ: Θες να πεις ότι μίσησες την εικόνα που έχεις για μένα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα με το να μισήσεις εμένα όπως πραγματικά είμαι.   ΘΝΗΤΟΣ: Μήπως υπονοείς ότι δεν είναι σφάλμα να μισεί κανείς μια ψευδή σύλληψή σου, ενώ είναι σφάλμα να σε μισεί όπως πραγματικά είσαι;   ΘΕΟΣ: Όχι, δεν υπονοώ καθόλου κάτι τέτοιο εννοώ κάτι πολύ πιο ριζικό! Αυτό που λέω δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το σωστό και το λάθος. Λέω ότι κάποιος που με γνωρίζει γι’ αυτό που πραγματικά είμαι, είναι ψυχολογικά αδύνατο να με μισεί.   ΘΝΗΤΟΣ: Πες μου σε παρακαλώ, αφού εμείς οι θνητοί έχουμε τόσο εσφαλμένες ιδέες σχετικά με την πραγματική φύση σου, τότε γιατί δεν μας διαφωτίζεις; Γιατί δεν μας οδηγείς στον σωστό δρόμο;   ΘΕΟΣ: Τι σε ωθεί να πιστεύεις ότι δεν το κάνω;   ΘΝΗΤΟΣ: Θέλω να πω, γιατί δεν εμφανίζεσαι στις ίδιες τις αισθήσεις μας και δεν μας το λες ανοιχτά και ξεκάθαρα ότι σφάλλουμε;   ΘΕΟΣ: Είσαι αλήθεια τόσο αφελής ώστε να πιστεύεις ότι είμαι το είδος του όντος που μπορεί να εμφανιστεί στις αισθήσεις σας; Θα ήταν πιο σωστό να πω ότι είμαι οι αισθήσεις σας.   ΘΝΗΤΟΣ (κατάπληκτος): Είσαι οι αισθήσεις μας;   ΘΕΟΣ: Όχι ακριβώς: είμαι κάτι παραπάνω. Αλλά είναι μια ιδέα που πλησιάζει περισσότερο την αλήθεια από την ιδέα ότι μπορώ να γίνω αντιληπτός από τις αισθήσεις σου. Δεν είμαι αντικείμενο είμαι υποκείμενο όπως κι εσύ, και ένα υποκείμενο μπορεί να αντιλαμβάνεται, δεν μπορεί όμως να γίνει αντιληπτό. Δεν μπορείς να με δεις περισσότερο απ’ όσο μπορείς να δεις τις ίδιες σου τις σκέψεις. Μπορείς να δεις ένα μήλο, αλλά το συμβάν που συνίσταται στο ότι εσύ βλέπεις το μήλο είναι καθ’ εαυτό αόρατο. Κι εγώ μοιάζω πολύ περισσότερο με την πράξη του να βλέπει κανείς ένα μήλο παρά με το μήλο καθ’ εαυτό.   ΘΝΗΤΟΣ: Αν δεν μπορώ να σε δω, τότε πώς μπορώ να ξέρω ότι υπάρχεις;   ΘΕΟΣ: Καλή ερώτηση! Αλήθεια, πώς ξέρεις ότι υπάρχω;   ΘΝΗΤΟΣ: Να, αυτή τη στιγμή που μιλώ μαζί σου, έτσι δεν είναι;   ΘΕΟΣ: Και πώς το ξέρεις ότι μιλάς σε μένα; Φαντάσου ότι λες σ’ έναν ψυχίατρο: «Χτες μίλησα με το Θεό». Τι νομίζεις ότι θα σου έλεγε;   ΘΝΗΤΟΣ: Εξαρτάται από τον ψυχίατρο. Και επειδή οι περισσότεροί τους είναι άθεοι, υποθέτω ότι θα μου έλεγαν ότι μιλούσα απλώς με τον εαυτό μου.   ΘΕΟΣ: Και θα είχαν δίκιο!   ΘΝΗΤΟΣ: Πώς; Θες να πεις ότι δεν υπάρχεις;   ΘΕΟΣ: Η ικανότητά σου να καταλήγεις σε λαθεμένα συμπεράσματα είναι εκπληκτική! Μόνο και μόνο επειδή μιλάς με τον εαυτό σου, συνεπάγεται ότι εγώ δεν υπάρχω;   ΘΝΗΤΟΣ: Μα αν νομίζω ότι μιλώ με σένα, ενώ στην πραγματικότητα μιλώ με τον εαυτό μου, τότε με ποια έννοια υπάρχεις;   ΘΕΟΣ: Η ερώτησή σου βασίζεται σε δύο πλάνες συν μία παρεξήγηση. Το αν μιλάς αυτή τη στιγμή μαζί μου ή όχι και το αν υπάρχω ή όχι είναι δύο εντελώς διαφορετικά ζητήματα. Ακόμη κι αν αυτή τη στιγμή δεν μιλούσες μαζί μου (παρότι είναι προφανές ότι αυτό κάνεις), και πάλι αυτό το γεγονός καθόλου δεν θα σήμαινε ότι δεν υπάρχω.   ΘΝΗΤΟΣ: Καλά, εντάξει, είναι προφανές. Άρα αντί να πω: «Αν αυτή τη στιγμή μιλώ με τον εαυτό μου, τότε δεν υπάρχεις», θα ‘πρεπε να πω: : «Αν αυτή τη στιγμή μιλώ με τον εαυτό μου, τότε είναι προφανές ότι δεν μιλώ με σένα.»   ΘΕΟΣ: Πολύ διαφορετική πρόταση, δεν υπάρχει αμφιβολία, αλλά είναι κι αυτή λανθασμένη.   ΘΝΗΤΟΣ: Μα έλα τώρα, αν αυτή τη στιγμή μιλώ μόνο με τον εαυτό μου, πως είναι δυνατό να μιλώ μαζί σου;   ΘΕΟΣ: Ο τρόπος που χρησιμοποιείς τη λέξη «μόνο» είναι λίαν παραπλανητικός! Μπορώ να σου απαριθμήσω ένα σωρό λογικές δυνατότητες σύμφωνα με τις οποίες το ότι μιλάς με τον εαυτό σου δεν αποκλείει το ότι μιλάς με μένα.   ΘΝΗΤΟΣ: Πες μου μόνο μία!   ΘΕΟΣ: Λοιπόν, προφανώς μια από αυτές τις δυνατότητες είναι ότι εσύ κι εγώ ταυτιζόμαστε.   ΘΝΗΤΟΣ: Τι βλάσφημη σκέψη… τουλάχιστον αν την είχα ξεστομίσει εγώ!   ΘΕΟΣ: Σύμφωνα με ορισμένες θρησκείες, ναι. Σύμφωνα με κάποιες άλλες, είναι η καθαρή αλήθεια, απλή και άμεσα αντιληπτή.   ΘΝΗΤΟΣ: Επομένως, ο μόνος δρόμος για να βγω από το δίλημμά μου είναι να πιστέψω ότι εσύ κι εγώ ταυτιζόμαστε;   ΘΕΟΣ: Κάθε άλλο! Αυτή είναι μία μόνο από τις διεξόδους. Υπάρχουν κάμποσες άλλες. Για παράδειγμα, ενδέχεται να είσαι ένα μέρος μου, οπότε μπορεί να μιλάς σ’ εκείνο το μέρος μου που είσαι εσύ. Ή ενδέχεται εγώ να είμαι ένα μέρος σου, οπότε μπορεί να μιλάς σ’ εκείνο το μέρος σου που είμαι εγώ. Ή πάλι, εσύ κι εγώ θα μπορούσαμε να συμπίπτουμε εν μέρει, οπότε είναι πιθανό να μιλάς στη τομή μας και επομένως και σε σένα και σε μένα. Η μοναδική περίπτωση στην οποία το να μιλάς με τον εαυτό σου θα έμοιαζε να συνεπάγεται ότι δεν μιλάς με μένα είναι αν εσύ κι εγώ ήμασταν τελείως διαχωρισμένοι αλλά ακόμη και τότε θα ήταν δυνατό να μιλάς και στους δυο μας.   ΘΝΗΤΟΣ: Επομένως ισχυρίζεσαι ότι υπάρχεις.   ΘΕΟΣ: Καθόλου. Βγάζεις πάλι λανθασμένα συμπεράσματα! Το ζήτημα της ύπαρξής μου ούτε καν ετέθη. Το μόνο που είπα ήταν πως από το γεγονός ότι αυτή τη στιγμή μιλάς με τον εαυτό σου δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συμπεράνει κανείς πως δεν υπάρχω, πόσο μάλλον το δευτερεύον γεγονός ότι εσύ δεν μιλάς μ’ εμένα.   ΘΝΗΤΟΣ: Εντάξει, σε αυτό παραδέχομαι πως έχεις δίκιο! Θέλω όμως να μάθω αν πράγματι υπάρχεις!   ΘΕΟΣ: Τι παράξενη ερώτηση!   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί; Οι άνθρωποι αναρωτιούνται γι’ αυτό το ζήτημα αμέτρητες χιλιάδες χρόνια τώρα.   ΘΕΟΣ: Το ξέρω! Η ερώτηση καθ’ εαυτήν δεν είναι παράξενη εγώ λέω ότι είναι πολύ παράξενο να την κάνεις σ’ εμένα!   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί;   ΘΕΟΣ: Γιατί εγώ είμαι ο ίδιος του οποίου την ύπαρξη αμφισβητείς! Κατανοώ απολύτως την ανησυχία σου. Φοβάσαι μήπως η εμπειρία που δοκιμάζεις αυτή τη στιγμή μαζί μου είναι καθαρή παραίσθηση. Πώς όμως περιμένεις να λάβεις αξιόπιστες πληροφορίες από ένα ον σχετικά με την ύπαρξή του, όταν υποψιάζεσαι ότι το ίδιο αυτό ον δεν υπάρχει;   ΘΝΗΤΟΣ: Δηλαδή δεν θέλεις να μου πεις αν υπάρχεις ή όχι;   ΘΕΟΣ: Δεν το κάνω από κακία! Θέλω απλώς να σου δώσω να καταλάβεις ότι καμία από τις απαντήσεις που θα μπορούσα να σου δώσω δεν θα κατάφερνε να σε ικανοποιήσει. Εντάξει, ας πούμε ότι λέω: : «Όχι, δεν υπάρχω.» Τι θα αποδείκνυε; Απολύτως τίποτε! Ή αν έλεγα: «Ναι, υπάρχω.» Αυτό θα σε έπειθε; Ασφαλώς και όχι!   ΘΝΗΤΟΣ: Εφόσον εσύ δεν μπορείς να μου πεις αν υπάρχεις ή όχι, τότε ποιος μπορεί να μου πει;   ΘΕΟΣ: Κανείς δεν μπορεί να σου το πει. Είναι κάτι που μπορείς να το ανακαλύψεις αποκλειστικά μόνος σου.   ΘΝΗΤΟΣ: Και τι πρέπει να κάνω για να το ανακαλύψω μόνος μου;   ΘΕΟΣ: Κι αυτό επίσης δεν μπορεί να σου το πει κανείς. Πρέπει επίσης να το ανακαλύψεις μόνος σου.   ΘΝΗΤΟΣ: Επομένως δεν υπάρχει κανένας τρόπος να με βοηθήσεις;   ΘΕΟΣ: Δεν είπα κάτι τέτοιο. Είπα ότι δεν μπορώ να σου το πω, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να σε βοηθήσω.   ΘΝΗΤΟΣ: Με ποιο τρόπο λοιπόν μπορείς να με βοηθήσεις;   ΘΕΟΣ: Αυτό άσ’ το καλύτερα σε μένα! Έχουμε όμως ξεφύγει πολύ από το θέμα μας και θα ήθελε να συζητήσουμε και πάλι σχετικά με το ποιος, κατά τη γνώμη σου, ήταν ο σκοπός μου όταν σου έδωσα ελευθερία βουλήσεως. Η πρώτη σου ιδέα, ότι σου έδωσα ελευθερία βουλήσεως για να διαπιστώσω αν αξίζεις ή όχι τη σωτηρία, μπορεί να αρέσει σε πολλούς ηθικολόγους, εμένα όμως μου προκαλεί απέχθεια. Δεν μπορείς να σκεφτείς κανέναν πιο ευγενικό λόγο, κανέναν πιο ανθρώπινο λόγο, για τον οποίο σου έδωσα ελευθερία βουλήσεως;   ΘΝΗΤΟΣ: Λοιπόν, μια φορά έθεσα αυτό το ερώτημα σ’ έναν ραβίνο και εκείνος μου απάντησε ότι είμαστε πλασμένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να μας είναι κυριολεκτικά αδύνατο να απολαύσουμε τη σωτηρία αν δεν αισθανόμαστε ότι την έχουμε κερδίσει. Και για να την κερδίσουμε χρειαζόμαστε φυσικά ελευθερία βουλήσεως.   ΘΕΟΣ: Αυτή η εξήγηση είναι πράγματι πολύ πιο χαριτωμένη από την προηγούμενη, αλλά εξακολουθεί να απέχει πολύ από το να είναι σωστή. Σύμφωνα με τον ιουδαϊσμό, έπλασα τους αγγέλους και αυτοί δεν έχουν ελευθερία βουλήσεως. Οι άγγελοι με βλέπουν πραγματικά και θέλγονται από την καλοσύνη με τρόπο τόσο πλήρη ώστε δεν δοκιμάζουν ποτέ ούτε τον παραμικρό πειρασμό προς το κακό. Στην πραγματικότητα, δεν έχουν καμία επιλογή σ’ αυτό το θέμα. Μολαταύτα, απολαμβάνουν την αιώνια ευτυχία έστω κι αν δεν την κέρδισαν ποτέ. Επομένως, αν η εξήγηση του ραβίνου σου ήταν σωστή, τότε γιατί να μη δημιουργούσα μόνο αγγέλους αντί να δημιουργήσω και θνητούς;   ΘΝΗΤΟΣ: Μακάρι να ‘ξερα! Γιατί άραγε;   ΘΕΟΣ: Διότι απλούστατα αυτή η εξήγηση είναι εσφαλμένη. Κατ’ αρχάς δεν δημιούργησα ποτέ προκατασκευασμένους αγγέλους: όλα τα ενσυνείδητα όντα πλησιάζουν σε τελευταία ανάλυση μια κατάσταση που θα μπορούσε να ονομαστεί «αγγελική». Όπως ακριβώς όμως το είδος των ανθρώπινων όντων βρίσκεται σε ορισμένο στάδιο βιολογικής εξέλιξης, έτσι και οι άγγελοι δεν είναι παρά το τελικό αποτέλεσμα μιας διαδικασίας Κοσμικής Εξέλιξης. Η μοναδική διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στον λεγόμενο άγιο και τον λεγόμενο αμαρτωλό είναι ότι ο πρώτος είναι απείρως παλαιότερος από τον δεύτερο. Δυστυχώς, χρειάζονται αμέτρητοι ζωικοί κύκλοι για να γίνει κατανοητό αυτό που ίσως είναι το πιο σημαντικό γεγονός του σύμπαντος: ότι το κακό προκαλεί πόνο. Όλα τα επιχειρήματα των ηθικολόγων, όλοι οι λόγοι που έχουν προβληθεί για να υποστηρίξουν το λόγο που οι άνθρωποι δεν πρέπει να διαπράττουν κακές πράξεις, ωχριούν και χάνουν κάθε σημασία αν ιδωθούν υπό το φως της μίας και θεμελιώδους αλήθειας, ότι το κακό σημαίνει οδύνη. Όχι, αγαπητέ μου φίλε, εγώ δεν είμαι ηθικολόγος. Είμαι ένας τέλειος ωφελιμιστής. Το ότι με θεώρησαν ως ηθικολόγο, στάθηκε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του ανθρώπινου είδους. Ο ρόλος μου στο σχέδιο των πραγμάτων (αν είναι νόμιμο να χρησιμοποιούμε αυτή την παραπλανητική έκφραση) δεν είναι ούτε να τιμωρώ ούτε να ανταμείβω, αλλά να διευκολύνω τη διαδικασία της έσχατης τελείωσης κάθε ενσυνείδητου όντος.   ΘΝΗΤΟΣ: Γιατί είπες ότι αυτή η έκφραση είναι παραπλανητική;   ΘΕΟΣ: Αυτό που είπα ήταν παραπλανητικό για δύο λόγους. Κατ’ αρχάς είναι ανακριβές να μιλάμε για το ρόλο μου στο σχέδιο των πραγμάτων: είμαι το σχέδιο των πραγμάτων. Δεύτερον, είναι εξίσου παραπλανητικό να λέμε ότι διευκολύνω τη διαδικασία της φώτισης των ενσυνείδητων όντων: είμαι αυτή η διαδικασία. Οι αρχαίοι ταοϊστές είχαν απόλυτο δίκιο όταν έλεγαν για μένα (που με αποκαλούσαν «Τάο») ότι δεν πραγματοποιώ τα πράγματα, και ωστόσο μέσω εμού όλα τα πράγματα πραγματοποιούνται. Με πιο σύγχρονους όρους, δεν είμαι η αιτία της Κοσμικής Διαδικασίας, είμαι η ίδια η Κοσμική Διαδικασία. Θα έλεγα ότι ο πιο ακριβής και γόνιμος ορισμός που θα μπορούσε να μου δώσει ο άνθρωπος – τουλάχιστον στο παρόν στάδιο της εξέλιξής του – είναι πως είμαι η ίδια η διαδικασία της φώτισης. Όσοι επιθυμούν να σκέφτονται το διάβολο (αν και εγώ θα ευχόμουν να μην το έκαναν!), θα μπορούσαν να τον ορίσουν, κατ’ αναλογίαν, ως το θλιβερά μεγάλο χρονικό διάστημα που απαιτεί αυτή η διαδικασία. Με αυτή την έννοια ο διάβολος είναι απαραίτητος η διαδικασία, εκ των πραγμάτων, απαιτεί τεράστιο χρονικό διάστημα κι εγώ δεν μπορώ να κάνω απολύτως τίποτε γι’ αυτό. Αλλά σε διαβεβαιώ ότι μόλις η διαδικασία γίνει κατανοητή με ορθότερο τρόπο, το τόσο επώδυνα μεγάλο χρονικό διάστημα θα πάψει να αντιμετωπίζεται ως ουσιαστικός περιορισμός ή ως κακό. Θα γίνει φανερό ότι αποτελεί την ίδια την ουσία αυτής της διαδικασίας. Το ξέρω πως αυτό δεν είναι καθόλου παρήγορο για σένα που βρίσκεσαι τώρα μέσα στην πεπερασμένη θάλασσα της οδύνης. Το εκπληκτικό όμως είναι ότι μόλις κατανοήσεις αυτή τη θεμελιώδη στάση, η πεπερασμένη σου οδύνη θα αρχίσει να μειώνεται, ώσπου στο τέλος θα εξαφανιστεί τελείως.   ΘΝΗΤΟΣ: Αυτό μου το ‘χουν πει, και τείνω να το πιστέψω. Ας υποθέσουμε όμως ότι εγώ προσωπικά κατορθώνω να δω τα πράγματα μέσα από τα αιώνια μάτια σου. Θα είμαι τότε πιο ευτυχισμένος, δεν έχω όμως και κάποιες υποχρεώσεις απέναντι στους άλλους;   ΘΕΟΣ (γελώντας): Μου θυμίζεις τους βουδιστές Μαχαγιάνα! Ο καθένας τους λέει: «Δεν θα μπω σε νιρβάνα αν δεν δω πρώτα όλα τα άλλα ενσυνείδητα όντα να κάνουν το ίδιο.» Έτσι ο καθένας περιμένει τον άλλον να μπει πρώτος. Δεν είναι ν’ απορεί κανείς που κάνουν τόσο χρόνο μέχρι να το καταφέρουν! Οι βουδιστές Χιναγιάνα πέφτουν στο αντίθετο σφάλμα. Πιστεύουν ότι ουδείς μπορεί να βοηθήσει στο ελάχιστο τους άλλους για να επιτύχουν τη σωτηρία ο καθένας πρέπει να βασιστεί αποκλειστικά στον εαυτό του για να τα καταφέρει. Και συνεπώς, ο καθένας μοχθεί μόνο για τη δική του σωτηρία. Η στάση της απομόνωσης όμως και της αποδέσμευσης από τους άλλους καθιστά αδύνατη τη σωτηρία. Η αλήθεια είναι ότι η σωτηρία αποτελεί μια διαδικασία εν μέρει ατομική και εν μέρει κοινωνική. Αλλά είναι σοβαρό σφάλμα να πιστεύουμε – όπως κάνουν οι βουδιστές Μαχαγιάνα – ότι η απόκτηση φώτισης μας θέτει, τρόπον τινά, εκτός υπηρεσίας, και μας απαλλάσσει από το καθήκον να βοηθάμε τους άλλους. Ο καλύτερος τρόπος να βοηθάμε τους άλλους είναι να δούμε το φως πρώτα εμείς οι ίδιοι.   ΘΝΗΤΟΣ: Στον τρόπο με τον οποίο περιγράφεις τον εαυτό σου υπάρχει κάτι που με θορυβεί λιγάκι. Περιγράφεις τον εαυτό σου ουσιαστικά ως διαδικασία. Αυτό σε κάνει να φαίνεσαι ιδιαίτερα απρόσωπος, ενώ πάρα πολλοί άνθρωποι έχουν ανάγκη έναν προσωπικό Θεό.   ΘΕΟΣ: Και επειδή έχουν ανάγκη έναν προσωπικό Θεό, αυτό συνεπάγεται ότι εγώ είμαι προσωπικός Θεός;   ΘΝΗΤΟΣ: Όχι βέβαια. Αλλά για να αποδεχτεί ένας θνητός κάποια θρησκεία, πρέπει να ικανοποιεί τις ανάγκες του.   ΘΕΟΣ: Αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά η λεγόμενη «προσωπικότητα» ενός όντος βρίσκεται στην πραγματικότητα περισσότερο στα μάτια αυτού που το κοιτάζει παρά στο ίδιο το ον. Όλη η διαμάχη που έχει ξεσηκωθεί σχετικά με το αν είμαι ον προσωπικό ή απρόσωπο είναι μάλλον ανόητη, διότι καμία από τις δύο θέσεις δεν είναι ούτε σωστή ούτε λαθεμένη. Από μια άποψη είμαι προσωπικός, από μια άλλη δεν είμαι. Το ίδιο συμβαίνει και μ’ ένα ανθρώπινο ον: ένα πλάσμα από κάποιον άλλο πλανήτη μπορεί να το δει με τρόπο καθαρά απρόσωπο, σαν απλό σύνολο ατομικών σωματιδίων που συμπεριφέρονται σύμφωνα με αυστηρά προσδιορισμένους φυσικούς νόμους. Αυτό το πλάσμα μπορεί να δοκιμάζει για την προσωπικότητα ενός ανθρώπου τα ίδια αισθήματα που δοκιμάζει ο μέσος άνθρωπος για ένα μυρμήγκι. Ωστόσο, για όντα σαν κι εμένα που γνωρίζουν πραγματικά το μυρμήγκι, ένα μυρμήγκι έχει τόση ατομική προσωπικότητα όση και ένα ανθρώπινο ον. Το να βλέπουμε ένα πράγμα ως απρόσωπο δεν είναι ούτε πιο σωστό ούτε πιο λαθεμένο από το να το βλέπουμε ως προσωπικό, αλλά σε γενικές γραμμές όσο περισσότερο γνωρίζουμε κάτι, τόσο πιο προσωπικό γίνεται. Για να αποσαφηνίσω αυτό που λέω μ’ ένα παράδειγμα, εσύ με σκέφτεσαι ως ον προσωπικό ή απρόσωπο;   ΘΝΗΤΟΣ: Ε… σου μιλάω αυτή τη σ

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Painting over words: Creating art from art

Βρήκα ένα καινούριο είδος τέχνης που χρειάζεται ζωγραφική και τον γραπτό λόγο. Με την πρώτη να υπερισχύει επί του δεύτερου. Παράδειγμα η παρακάτω εικόνα:     Θα βρείτε κι άλλες τέτοιες σελίδες από το λογαριασμό στο deviantart: http://carrieola.deviantart.com/   Άλλο παράδειγμα: όπως κι εδώ http://www.austinkleon.com/2010/11/11/let-us-go-on/   Και είναι κάποιος που το έχει κάνει επάγγελμα και σε τακτά χρονικά διαστήματα βγάζει πίνακες που πουλάει ή posters:   http://www.humument.com/      

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Free ebook (stories): Machine of Death

Αν ξέρατε πώς θα πεθάνετε, τι θα κάνατε; Αυτό είναι το θέμα που δόθηκε στους νέο-εμφανιζόμενους* συγγραφείς και αυτή η συλλογή διηγημάτων είναι το αποτέλεσμα. Enjoy!   http://machineofdeath.net/a/ebook   Δισέλιδο pdf http://machineofdeath.net/pdfspreads Μονοσέλιδο pdf http://machineofdeath.net/pdf   Οι περισσότεροι συγγραφείς κάτι έχουν εκδώσει από πριν και είναι: Randall Munroe (είναι αυτός που γράφει για το xkcd) * Ben "Yahtzee" Croshaw * Tom Francis * Camille Alexa * Erin McKean * James L. Sutter * and many others. Featuring illustrations by: Kate Beaton * Kazu Kibuishi * Aaron Diaz * Jeffrey Brown * Scott C. * Roger Langridge * Karl Kerschl * Cameron Stewart

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ψάχνω ένα βιβλίο από το εξώφυλλο

Είδα μια κοπέλα στο μετρό που διάβαζε συγκεντρωμένη ένα βιβλίο που είχε ένα εξώφυλλο που έμοιαζε κάτι σαν αυτό: Τα χρώματα μπορεί να ήταν αντίστροφα. Στις λωρίδες έγραφε όνομα και τίτλο βιβλίου αλλά δεν ήταν πολύ καθαρά για να καταλάβω.   Αυτό που έκανε να αναρωτηθώ για το βιβλίο ήταν ότι το διάβαζε καθώς έβγαινε από το μετρό. Καθώς ανέβαινε τα σκαλιά. Καθώς προχωρούσε στο διάδρομο. Καθώς έβγαινε από την έξοδο. Στο πεζοδρόμιο και ουτω καθ' εξής. Δυστυχώς ντράπηκα για να τη ρωτήσω για το βιβλίο. Όμως πρέπει να ήταν πολύ καλό. Το όνομα του συγγραφέα ήταν σίγουρα στα αγγλικά. Άρα παίζει και όλο το βιβλίο να ήταν στα αγγλικά. Any ideas?

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

2 Διηγήματα τζάμπα: Asimov & Heinlein

Δυο διηγήματα όπως θα πρέπει να είναι. Για μένα. Έχουν μια συγκεκριμένη ιδέα και είναι φτιαγμένα γύρω από αυτά. Το τέλος πάντα ανατρεπτικό και σε κάνει να σκεφτείς.   The Last Question by Isaac Asimov © 1956   All You Zombies by Robert A. Heinlein

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Η έλειψη φαντασίας στους σημερινούς μύθους

Διαβάζω στη συλλογή διηγημάτων του Αργύρη Χιόνη (Το οριζόντιο ύψος κι άλλες αφύσικες ιστορίες), μια ενδιαφέρουσα σημείωση από τον ίδιο μετά από μια αναφορά που κάνει σε ένα μύθο που συμβολίζει τον εποικισμό της Σικελίας από τους Έλληνες (Αλφειός και Αρεθούσα):   "Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι (αν πράγματι είμαστε απόγονοί τους) χρύσωναν πάντα το χάπι των επεκτατικών τους βλέψεων με κάποιο ωραίο και άκρως ποιητικό παραμύθι, που βασιζότανε, συνήθως στον έρωτα για μια γυναίκα. Η πιο γνωστή περίπτωση είναι όπωσδήποτε αυτή της εθελούσιας απαγωγής της ωραίας Ελένης από τον Πάρι, που είχε ως αποτέλεσμα τον Τρωικό πόλεμο." (σελ. 121)   Ο συγγραφέας αναφέρει κι άλλα παραδείγματα και μετά τα συγκρίνει με τη σημερινή εποχή:   "Οι σημερινές κατακτητές, άμουσοι καθώς είναι, πλάθουνε άλλους μύθους, για να δικαιολογήσουν τις ένοπλες επεμβάσεις τους άνα τον κόσμο, μύθους πεζούς χωρίς καμιά γοητεία, όπως π.χ., τη μη διάδοση των πυρηνικών όπλων, την καταπολέμηση της τρομοκρατίας, την αποκατάσταση της δημοκρατίας... Λες, τελικά, να έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν ότι έχει πλέον επέλθει ο θάνατος της ποίησης;" (σελ. 122)   Και φυσικά έμεινα. Δεν το είχα σκεφτεί ότι δεν είναι κάτι καινούριο αυτό που κάνουμε τώρα. Που βασικά τα λέμε τώρα ψέμματα. Και οι αρχαίοι ξέρανε ότι ήταν όλα ψέμματα. Αλλά τουλάχιστον υπήρχε μια όμορφη ιστορία που συμβόλιζε τα πράγματα. Δεν προσπαθούσαν να πασάρουν κάτι άλλο ρεαλιστικό σαν αλήθεια και να τους κοροϊδέψουν. Αν ήταν τώρα οι ίδιοι εδώ, με τί μύθους θα μπορούσαν να συμβολίσουν αυτές τις επεμβάσεις τους; Άσκηση!

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Ανακαλύφθηκε Γήινος Πλανήτης. Πέρσι μας ήρθε μια δέσμη σαν laser από το ηλιακό σύστημά του.

Ο Dr. Bhathal, ισχυριζόταν πέρσι ότι εντόπισε μια δέσμη φωτός σαν laser να προέρχεται από ένα ηλιακό σύστημα (το οποίου ο ήλιος είναι το άστρο Gliese 581). Στο άρθρο της Australian αναφέρεται ότι η πιθανή προέλευση της δέσμης laser είναι κοντά στον πλανήτη Gliese 581 e μέσα σε αυτό το μικρό ηλιακό σύστημα. Τώρα όμως αυξάνεται το ενδιαφέρον ακόμα περισσότερο επειδή ανακαλύφθηκε ένας άλλος πλανήτης μέσα στο ίδιο ηλιακό σύστημα με το όνομα Gliese 581 g. Το ιδιαίτερο εύρημα με αυτόν τον πλανήτη είναι ότι μοιάζει με τη Γη. Εκτός από το γεγονός ότι δεν περιστρέφεται γύρω από τον άξονα της. Αυτός ο πλανήτης είναι 20 έτη φωτός μακριά από τη Γη. Ο αστροφυσικός που έκανε αυτήν την ανακάλυψη δήλωσε ότι είναι 100% πεπεισμένος ότι υπάρχει ζωή εκεί. Αν και είναι μια προσωπική του γνώμη μιας και δεν είναι βιολόγος. Δεν υπάρχουν μέρες και νύχτες, συνέχεια υπάρχει η ίδια θερμοκρασία. Αλλά σίγουρα υπάρχει υγρό.Πολλά διαφορετικά στοιχεία και ανακαλύψεις που έρχονται από το ίδιο ηλιακό σύστημα. Κάτι μου λέει πως πολλοί θα αρχίσουν να στρέφουν τα τηλεσκόπιά τους και τους δέκτες τους σε προς εκείνη την πλευρά του σύμπαντος. Φυσικά έχουμε ξανακούσει και για άλλες πορτοκαλιές, αλλά που ξέρεις αυτήν τη φορά... πηγές: http://www.vbs.tv/blog/ragbir-bhathal-aussie-alien-hunterhttp://news.discovery.com/space/earth-like-planet-life.htmlhttp://en.wikipedia.org/wiki/Gliese_581_ghttp://www.theaustralian.com.au/news/health-science/watch-this-space/story-e6frg8gf-1225710664198

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Οι muse με ήχους Dr Who

Κάτι για να προσθέσουμε και μια μουσική πλευρά στην επ. Φαντασία. Οι Muse έχουν βγάλει το τελευταίο τους άλμπουμ από πέρσι. Είναι πολύ ιδιαίτερο γιατί εκτός από τους ηλεκτρονικούς και ροκ ήχους έχουν προσθέσει στοιχεία κλασσικής μουσικής με αποτέλεσμα να προστεθεί και στην κατηγορία "Art Rock". Ποια η σχέση με την Επ. Φαντασία; Το τραγούδι τους "Uprising", αλλά και το "Resistance" έχουν ήχους που μοιάζουν πολύ με αυτούς από το theme του Dr Who. Για παράδειγμα το παρακάτω Youtube video:Ακούστε κάποια τραγούδια από το καινούριο άλμπουμ τους (τα πάνω-πάνω) από το λογαριασμό τους στο myspace: http://www.myspace.com/museEnjoy!

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Το μέλλον του 1950 και το μέλλον σήμερα (PopSci)

Ο μεγαλύτερος τίτλος είναι πώς περίμεναν το 1925 να είναι στο μέλλον το 1950. Και πως περιμένουν τώρα το μέλλον. Μέσα από την οπτική γωνία του ίδιου περιοδικού Popular Science. Αυτό που φαίνεται από την εικόνα είναι ότι δεν άλλαξαν και πολύ τα πράγματα στο πως θα θέλαμε το μέλλον είτε πριν 85 χρόνια είτε τώρα. Μάλιστα κάποια πράγματα τα καταφέραμε όπως τα ηλεκτρικά υπόγεια τρένα. Άρα στο μέλλον, όταν τελικά καταφέρουμε να ζήσουμε όπως φανταζόμασταν τόσα χρόνια, μετά τι θα οραματιζόμαστε για το μέλλον; Τότε η μετα-επιστημονική φαντασία τι θα φαντάζεται; πηγή μεγαλύτερης εικόνας: http://www.sadanduse...image.php?n=658

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Διαβάζουμε πιο γρήγορα ένα βιβλίο από ένα i-book

Έρευνα δείχνει ότι το διάβασμα χαρτιού είναι πιο γρήγορο από το διάβασμα οποιασδήποτε ηλεκτρονικής συσκευής (iBook, iPad, κτλ) Συγκεκριμένα διαπίστωσαν ότι το διάβασμα σε ηλεκτρονική ταμπλέτα είναι 10,7 % πιο αργό απ' ότι ένα εκτυπωμένο βιβλίο. Παρόλα αυτά οι χρήστες προτιμούσαν να διαβάζουν ταμπλέτες παρά χάρτινα βιβλία. Φυσικά την οθόνη ενός ηλεκτρονικού υπολογιστή δεν θέλουν καν να την πλησιάζουν.Περίεργο που στην έρευνα έδειξαν ότι οι χρήστες προτιμούσαν τις ηλεκτρονικές συσκευές παρόλο που το διάβασμα είναι πιο αργό (έστω ελάχιστα). Πάντως αυτός μπορεί να είναι κι ένας λόγος που εμείς εδώ στην Ελλάδα ακόμα θέλουμε να διαβάζουμε τα βιβλία με την παραδοσιακή τους μορφή.Φυσικά, το γεγονός ότι τα πειραματόζωα ήταν μόνο 24 δεν βοηθάει και πολύ στην εγκυρότητα της έρευνας, αν και μου ακούγεται φυσιολογικό. Επίσης δεν ξέρω πόσο οικείοι ήταν με αυτήν την τεχνολογία.πηγή: Pc world

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

3 δωρεάν διηγήματα

Το μικρότερο από όλα που σε κάνει να σκεφτείς: The Egg By: Andy WeirΞεκινάει κάπως έτσι: "You were on your way home when you died..." Το διήγημα του μετρ της Επ. Φαντασίας: The Last Question by Isaac Asimov Και μεγαλύτερο από όλα. Νουβέλα είναι. Στα ελληνικά:Αναρχικός Τραπεζίτης του Φερνάντο Πεσσόα

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Βρείτε το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσετε

Έχετε μόλις διαβάσει ένα βιβλίο, και θέλετε να διάβασετε ένα παρόμοιο βιβλίο, αλλά δεν ξέρετε ποιο; Αυτό το site θα σας απαντήσει αμέσως: Γράφετε τον τίτλο, και σας δείξει γύρω του όλα τα βιβλία που του μοιάζουν στη θεματολογία. Πατώντας πάνω στο καθένα από δεξιά μπορείτε να δείτε και reviews από την Amazon. Επίσης υπάρχει και το http://beta.booklamp.org/΄. Εκεί χρησιμοποιεί διαφορετικό αλγόριθμο όπου ψάχνει να βρεί βιβλία που έχουν όμοιο τρόπο γραφής και μοτίβα δράσης κτλ. (Πρέπει να γραφτείτε)http://vimeo.com/3141251Δυστυχώς όλα είναι στα αγγλικά

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

Το Κακό στον Κόσμο

Διαβάζω ένα βιβλίο που θέλει να δεις κάποια πράγματα από όλες τις πλευρές. Το παρακάτω εδάφιο είναι χαρακτηριστικό:   "ρωτήθηκα [...] 'Γιατί υπάρχει Κακό στον κόσμο;' Είναι σαν να υποθέτουμε αυτόματα ότι ζούμε σε έναν εκ φύσεως καλό κόσμο που, κατά κάποιον τρόπο, μολύνθηκε από το Κακό. Από όσα ξέρουμε, όμως, από την επιστήμη, είναι, στην πραγματικότητα, ευκολότερο να εξηγήσουμε το Κακό. Το ότι τα πράγματα φθίνουν εξηγείται πολύ εύκολα σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Το ότι η ζωή εξελίσσεται [...] δεν είναι και τόσο αυτονόητο. Το ότι τα παιδιά [...] λένε ψέματα, κάνουν ζαβολιές είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Το γεγονός ότι μερικές φορές όταν μεγαλώνουν γίνονται πραγματικά ειλικρινείς ενήλικοι είναι πιο αξιοπρόσεκτο. [...] Αν το σκεφτούμε σοβαρά, πιθανόν έχει περισσότερο νόημα να υποθέσουμε ότι αυτός είναι ένας εκ φύσεως κακός κόσμος που, κατά κάποιον μυστηριώδη τρόπο, 'μολύνθηκε' από το Καλό, παρά το αντίστροφο. Το μυστήριο του Καλού είναι ακόμα μεγαλύτερο από το μυστήριο του Κακού."   Σκοτ Πεκ: Άνθρωποι του Ψεύδους σελ. 49

Διγέλαδος

Διγέλαδος

 

2 Short Stories in Comic

1o εικονογραφημένο short story:All books but one (Τίτλος δικός μου)Ένας βιβλιοπώλης πουλάει όλα τα χαμένα βιβλία των ανθρώπων πίσω στους ίδιους που τα χάσανε. Πίσω από αυτά ξέρεις ότι υπάρχουν αγάπη και πληγωμένες καρδιές. Όμως πάντα λέει στους πελάτες ότι έχει όλα τα βιβλία εκτός από ένα...Πηγή:http://hawk.posterous.com/eight-pages-of-beauty-and-hear   εικονογραφημένο short story:Catching upΔυο παλιοί γνωστοί συναντιούνται αφού ο ένας είχε χαθεί για αρκετό καιρό. Κι έτσι σκέφτηκαν να γεμίσουν τα κενά μέχρι τη στιγμή συνάντησής τους. http://www.murderbookcomic.com/?p=16

Διγέλαδος

Διγέλαδος

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..