Jump to content

Ypnovatis' Blog

  • entries
    8
  • comments
    34
  • views
    1,764

About this blog

me, myself and my stupid mind

Entries in this blog

 

Writing tips #5 - Characters B'

Ας επεκτείνουμε τη λίστα μας. Όπως πολύ σωστά επεσήμανε ο Nihilio, υπάρχει τρόπος να εισέλθω στην ψυχολογία του χαρακτήρα μου, αρκεί να κάνω τις σωστές ερωτήσεις.   Από τα τρία likes & dislikes προσπαθώ να απαντήσω σε ερωτήσεις με γνώμονα το "Γιατι;"   Ας δούμε λίγο ένα παράδειγμα:   Ο Δημήτρης είναι έφηβος, ανάπηρος, αλλά ιδιοφυία στα μαθηματικά.   Του αρέσει να τρέχει στο λιβάδι Του αρέσει να μιλάει με την κόρη του Του αρέσει να πηγαίνει στο γυμναστήριο   Ε...εχέμ... Είναι σαφές ότι ή στραβός είναι ο γιαλός εδώ ή στραβά αρμενίζουμε. Τα Likes & dislikes έρχονται σε τρομερή σύγκρουση με κάποια "εξωτερικά" χαρακτηριστικά.   Άρα σε πρώτο βαθμό ελέγχω τη λίστα μου για τυχόν αβλεψίες και λάθη, Εδώ μπορεί να αλλάξει κάπως η λίστα ή να νιώσω ότι χρειάζεται να προσθέσω κάποια πράγματα. Δεν είναι κακό αλλά θα μπορούσα να ενεργήσω ως εξής:   Θα πάω και ξεψυρίσω όλα μου τα χαρακτηριστικά. Γιατί στον Ντεκεροθ, τον Half-Orc βάρβαρο να μην αρέσει το αλκοόλ; Η, το φαϊ; Είναι 2.5 μέτρα πράσινου κρέατος. Και είναι Βάρβαρος. Πρέπει να έχει συμβεί κάτι πολύ δραστικό στη ζωή του για να το αιτιολογήσει. Από την άλλη, απλά και συνηθισμένα πράγματα τείνουν να γίνονται ανιαρά.   Άρα καθήκον μου πλέον είναι να ελέγξω το κατά πόσον αυτός ο χαρακτήρας ανταποκρίνεται σε κάτι λογικό με βάση τη λίστα μου. Αν πιστεύω ότι μπορώ να τον βελτιώσω λίγο προσθέτοντας ή αφαιρώντας Likes & dislikes, ας το κάνω. Μετά, θα απευθυνθώ στη λίστα μου με την ερώτηση γιατί;   Γιατί του αρέσει το καπέλο; Τον ενοχλεί ο ήλιος; Από άποψη; Του θυμίζει τον πατέρα του; Αν του θυμίζει τον πατέρα του, γιατί; Μήπως ήταν ξυλοκόπος; Μήπως αγρότης; Ένας ξυλοκόπος τι διδάγματα θα έδινε στο γιο του; Του αρέσει να παρακολουθεί τον κόσμο στην πλατεία; Γιατί; Γιατί βλέπει αμέτρητα μικρά μυρμήγκια έτοιμα να τον υπακούσουν; (Χίτλερ κι έτσι) Γιατί δε μπορεί τη μοναξιά; Υπήρξε πολύ μόνος του στη ζωή; Γιατί;   Όπως φαίνεται εμβαθύνουμε απότομα και πολλές φορές ανεξέλεγκτα. Είναι καλό και κακό αυτό. Αρκεί να θυμόμαστε να ελέγχουμε που και που τι έχουμε γράψει.   Πάμε να σας δω

Ypnovatis

Ypnovatis

 

Writing tip #4 - Characters A'

Είναι ένα απίστευτα σημαντικό κομμάτι μιας οποιασδήποτε ιστορίας. Ίσως να μπορούσαμε να γράψουμε μια ιστορία χωρίς χαρακτήρες, αλλά δεν είμαστε εδώ γι αυτό.   Είναι πολλά αυτά που ορίζουν έναν χαρακτήρα αλλά έχω παρατηρήσει από τον εαυτό μου αλλά και από διάφορα κείμενα ότι πρώτα (συνήθως) ο ήρωας κατασκευάζεται εξωτερικά.   Η αλήθεια μάλλον είναι κάπου στη μέση χωρίς απαραίτητους συμβιβασμούς. Πολλές φορές με βρίσκω να αντιπαραβάλλω ένα εξωτερικό χαρακτηριστικό με ένα εσωτερικό ή και τούμπαλιν. Πολλές φορές πέφτω σε κλισέ. Άλλες πάλι απλά σχεδιάζω κάτι και επειδή απλά και μόνο το γουστάρω, το κοτσάρω και στον χαρακτήρα μου.   Ποια είναι όμως τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός ατόμου;   Σίγουρα όλοι τα ξέρουμε. "Υπνοβάτη μας δουλεύεις" Όχι. Απλά βρίσκω ότι οι "νέοι" επικεντρώνονται στα βασικά ενώ η σημασία είναι στις λεπτομέρειες.   Στο θέατρο, μπορείς να χρησιμποιήσεις μια τεχνική. Την τεχνική της ερώτησης στον εαυτό σου (αρχικα) για την ερμηνεία ενός ρόλου. Στη συγγραφή θα το πάρουμε από ένα πιο πρώιμο στάδιο.   Τι χρώμα μάτια έχει ο Νίκος; Τι είδος μαλλιά; Τι φοράει; Τι ύψος έχει; Έχει μεγάλα χέρια; Τι νούμερο παπούτσι φοράει; Αθλητικό ή σκαρπίνι; Τι βιβλίο διαβάζει αυτον τον καιρό; Μήπως δε διαβάζει; Μήπως τα σιχαίνεται; Τα νύχια του πόσο περιποιημένα είναι; Πόσο συχνά κουρεύεται; Η Μάρα χρησιμοποιεί το make-up της συχνά; Ποια είναι η αγαπημένη της κοτσίδα; Μπύρα ή ποτό; Τεκίλα ή ρούμι; Ταβέρνα ή κλαμπ;   Δεν είναι τυχαίο ότι περπατώντας στα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αναμφίβολα οδηγούμαι σε πιο εσωτερικές αναζητήσεις. Όταν πέσω στην ερώτηση "Μπύρα ή ποτό;", έχω φτάσει πια να εξερευνώ τις εσωτερικές πτυχές του χαρακτήρα μου.   Και είναι σχεδόν πάντα μια αντιπαραβολή αυτού που έχω στο μυαλό μου ως αποτέλεσμα (πχ γενναίος πολεμιστής) και των κλισέ/στερεότυπων που μας έχουν εμφυσήσει.   Θα κλείσω με τρία πράγματα:   Το πρώτο είναι ρήση ενός μεγάλου κιθαρίστα. Σε μια συζήτηση περί πρωτοτυπίας είπε: "Οι μουσικοί έχουμε μια τάση να κατακρίνουμε το εμπορικό. Μα το εμπορικό είναι αρεστό στο κοινό. Αυτό κάτι σημαίνει. Ένα κομμάτι είναι εμπορικό γιατί αρέσει. Αντί να το κατακρίνουμε είναι πιο φρόνιμο να κάτσουμε να μελετήσουμε το ΓΙΑΤΙ αρέσει στον κόσμο. Δε μπορεί, κάτι θα κερδίσουμε" Το δεύτερο είναι πάλι ένα κόλπο του θεάτρου. Στα πρώτα βήματα δημιουργίας ενός χαρακτήρα, δημιουργήμε δυο στήλες. Στη μια γράφουμε τρια πράγματα που αρέσουν στο χαρακτήρα που φτιάξαμε και στην άλλη τρία πράγματα που δεν του αρέσουν. (από κει και έπειτα επεκτείνεσαι)   Το τρίτο είναι ένα challenge/homework. Δημιουργήστε έναν χαρακτήρα που να σας εμπνέει. Δεν είναι απαραίτητο να σας αρέσει. Διασκεδάζω πολύ με χαρακτήρες που μισώ. Γράψτε μου εδώ ένα σκαρίφημα και τρια πράγματα που του αρέσουν & τρία που δεν του αρέσουν. Όταν φτάσουμε στο "τέλος" θα προσπαθήσουμε να έχουμε ένα ολοκληρωμένο όν.

Ypnovatis

Ypnovatis

 

Writing tips #3 - "Show, don't tell"

Εντάξει, πέφτω στα πολύ εύκολα τώρα. Γίνομαι φτηνός, κουραστικός και τγε μπανάλ.   Έλα μωρέ, είναι τόσο σημαντικό που δε μπορώ να το παραλείψω. Είναι ο χρυσός κανόνας της συγγραφής αλλά βέβαια όσοι διαβάσετε το backstory "Anderson" στο θέμα "A different Christmas" θα δείτε ότι δεν τον κρατάω πάντα. Γιατί; Γιατί είμαι ζώον αλλά και γιατί το Anderson ειδικά είναι ένας ορυμαγδός από πληροφορίες μαζεμένες που εξυπηρετούν έναν σκοπό: Να παίξουμε ένα RPG με τα παιδιά (το οποίο ήταν και αρκετά πετυχημένο αν και κλασικά σταμάτησε το τελευταίο session. )   Τι είναι το "Show, don't tell" ;   Είναι η απάντηση στην αρρώστια μας να γράφουμε ηλίθια κείμενα χωρίς αξία.   Eϊναι το μυστικό στο να ζωντανέψουμε τους χαρακτήρες μας. Είναι η ανάσα του γραπτού λόγου και αυτό που κάνει τα ωραία κείμενα, ωραία.   Δεν υπάρχει λόγος να διαβάσω ένα έργο φαντασίας(μιλάω για μυθιστόρημα παντός είδους) αν δε μου δημιουργεί εικόνες. Χαζές στοίβες από πληροφορίες καταλήγει να τις προσπερνάει το μάτι. Το μάτι όμως δεν προσπερνάει ποτέ τις ενέργειες.   Παράδειγμα:   "Η Μαίρη ήταν μια κοπέλα κυκλοθυμική, με γαλάζια μάτια "   Για όνομα του Αλλάχ και του Βούδα είναι τραγικό. Μπράβο στη Μαίρη. Δε μας νοιάζει. (Άσε που παίρνουμε και τη θέση του φωτεινού παντογνώστη και τείνει να καταργηθεί ως τρόπος γραφής πλέον.)   Όμως:   Η Μαίρη κοίταξε τον εαυτό της στο καθρέφτη του μπάνιου. Τα μάτια της γυάλισαν στο φως. Πως την εκνεύριζε αυτό το πράγμα. Θα συμβιβαζόταν και με ένα ζευγάρι οφθαλμούς στο χρώμα του ξύλου. Από την άλλη, όταν γυρνούσε ελαφρώς προφίλ ο θυμός της καταλάγιαζε. Αυτό το γαλάζιο της έδινε κάτι το απόκοσμο. Ίσως αυτό να ήταν η γοητεία της. Τα νεύρα της. Άρπαξε την πούδρα και πασπάλισε τα μούτρα της. Όταν έφυγαν οι ατέλειες ηρέμησε. Μετά θυμήθηκε τον σκύλο της και εκνευρίστηκε πάλι."   Νομίζω η διαφορά είναι προφανής και λογική. Οι πληροφορίες δεν πρέπει να στοιβάζονται. Πρέπει να μοιράζονται προσεκτικά στο κείμενο. Άλλο παράδειγμα:   Ο Σάκης δεν πετούσε ποτέ σκουπίδια στο δρόμο.   Ο Σάκης περπατούσε αμέριμνος με τον καινούριο δίσκο των Dream Theater να κουδουνίζει στα αυτιά του. Μια κίνηση του τράβηξε την προσοχή. Κάτω από την Καμάρα ένας τύπος αποφάσισε να στολίσει με το λιγδιασμένο πιτόγυρό του το μάρμαρο. Έβγαλε ένα χαρτομάντιλο και το περιμάζεψε. Κοίταξε γύρω του. Είχε έναν κάδο κάθε είκοσι μέτρα. Απόρησε με τη λογική κάποιων και έβαλε το τρίτο τραγούδι να ξαναπαίξει."   Η τελευταία μου πρόταση είναι σχετικά λάθος. Αλλά στέκεται. Εξαρτάται πολύ το που θέλω να δώσω βάση. Αν θέλω απλώς να απορεί είμαι οκ, αν θέλω να εμβαθύνω κι άλλο στο ως βλέπει ο Σάκης τη λογική των άλλων, πρέπει να εφαρμόσω το "Show, don't tell" κι κεί.   Λίγα και καλά γιατί έχω διάβασμα.   Show, don't tell και πάμε σιγά σιγά για χαρακτήρες.   EDIT: Μετά από παρέμβαση του Nihilio να πω ότι το παράδειγμα ε τον Σάκη είναι ατυχές και θέλει διόρθωμα όταν ασχοληθώ. Οπότε μην το λάβετε υπόψιν.   Θα χρησιμοποιήσω την πρότασή του για το χαρτί της τυρόπιτας, νομίζω είναι πιο σωστή.   Να ξεκαθαρίσω και κάτι που δεν ξέρω αν είναι σαφές. Ήθελα να εμβαθύνω περισσότερο σε άλλο ποστ αλλά μιας που τέθηκε το θέμα ας κάνω μια εισαγωγή εδώ.   Στο ¨Σβήσε, σβήσε σβήσε" είπα οτι πρέπει να σβήνουμε. Ο λόγος πρέπει να είναι σχετικά λιτός και σχετικά περιεκτικός. Να μην είναι μασημένη τροφή με λίγα λόγια. Στο παρόν άρθρο σας δείχνω έναν τρόπο για να μεγαλώνετε τα κείμενά σας. Τι τρέχει λοιπόν; Όπως για να μάθουμε να τρέχουμε περπατάμε πρώτα, έτσι και για να βρούμε τις ισορροπίες μας πρεπει να κατέχουμε και στο σβήσιμο αλλά και το show. Η ισορροπία ανάμεσά τους είναι λεπτή, μαγική και επαφίεται στο προσωπικό ύφος του καθενός.

Ypnovatis

Ypnovatis

 

Writing tip #2 - Σβήσε, σβήσε, σβήσε.

Και τώρα ξαναγράψε!   Και έτσι έχεις ίσως τη "μαγικότερη" συνταγή για ένα καλό κείμενο.   Όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς το λένε και οφείλουμε να τους ακούσουμε:   Το 99% της συγγραφής ενός βιβλίου είναι το λεγόμενο re-writing.   Για κάθε 10 λέξεις που κρατάμε πρέπει να σβήσουμε γύρω στις 100. Η αναλογία φυσικά δεν είναι αυστηρή, κάθε άλλο. Είναι μάλλον μια απλή ένδειξη του πόσο πρέπει να σβήνουμε.   Ακόμη και γι αυτό εδώ το κείμενο έχω χρησιμοποιήσει το backspace περισσότερες φορές από όσες έχω πατήσει τον τόνο.   Δεν πρέπει να λυπόμαστε το κείμενο μας. Δεν είναι το ψυχοπαίδι μας. Το γλυκούλι μας. Είναι απλά ένα κείμενο. Όπως είπαμε είναι απλά μια ιστορία. Οφείλουμε να αποστασιωποιηθούμε απέναντι του για του δώσουμε όσα περισσότερα γίνεται.     Όλοι ξέρουμε ότι όταν γράφουμε τείνουμε να αφήνουμε λίγο την πραγματικότητα στην άκρη. Ίσως γιατί ζούμε αυτό που γράφουμε, ίσως γιατί πρέπει να μπούμε σε ένα διαφορετικό state of mind. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία.   Τείνουμε να γράφουμε πολλά. Και πολλά από αυτά είναι για πέταμα (καλώς ή κακώς) Η συναισθηματική φόρτιση ειδικότερα είναι ικανή να καταστρέψει πολλές από τις σκηνές μας ενώ αντίθετα θα έπρεπε να βοηθήσει να τις χτίσουμε.   Εμένα μ' αρέσει να γράφω με δυο τρόπους ανάλογα τη διάθεση, το είδος του κειμένου αλλά και την ιστορία.   1. Βομβαρδισμός! Χαμός από λέξεις, φράσεις, λάθη, απερισκεψίες. Και μετά απεριόριστο editing.   2. Αργό γράψιμο. Συγκεντρωμένο. Ακολουθεί ελαφρύ editing.   *λέγοντας ελαφρύ εννοώ κατά αναλογία με τον 1ο τρόπο. δεν θεωρώ ότι υπάρχει "ελαφρύ" editing.   Δε θέλουμε να ελαττώσουμε το rewriting. Αυτό είναι κάτι που έρχεται μετά από πολλές χιλιάδες λέξεις. Θέλουμε να βρούμε τρόπους να το κάνουμε πιο στοχευμένο και λιγότερο κουραστικό.   1. Ρωτάμε τον εαυτό μας: η ιστορία μας δουλέυει χωρίς αυτό εδώ που έγραψα; Αν ναι, είναι πιθανότατα περιττό.   2. Πόσα ρήματα έχω σε μια περίοδο; Αν έχω πάνω από δυο, πιθανότατα θέλω έλεγχο και σβήσιμο.   3. Ένα πολύ ωραίο challenge είναι να μάθω να μικραίνω κείμενα.   Προσωπικά το βρήκα διασκεδαστικό και εκπληκτικά διδακτικό.   Γράφω ένα κείμενο 1000 λέξεων και το μικραίνω διαδοχικά.   Για αρχάριους προτείνω να κάνετε το εξής:   1. Αφαίρεση 100 λέξεων χωρίς να αλλάξω το νόημα   2. Αφαίρεση 200 λέξεων (εννοείται το από πάνω )   3. Aφαίρεση 300 λέξεων.   Για πιο προχωρημένους:   1. Σμίκρυνση (ίσως απαιτήσει rewriting) σε 750 λέξεις.   2. Σμίκρυνση σε 500 λέξεις.   Η διαφορά είναι ότι από τους αρχάριους ζητείται να αφαιρέσουν λέξεις χωρίς επιπρόσθετο editing παρά μόνο όταν αυτό κριθεί απαραίτητο ενώ στους προχωρημένους επιτρέπεται το rewriting εξ αρχής αλλά με δυσκολότερους στόχους.   Αυτά από μένα. Περιμένω απόψεις, παρατηρήσεις και λάθη.   Επίσης:   Ποιο θέμα θα θέλατε να συζητήσουμε στο επόμενο writing tip;   POV, χαρακτήρες, περιγραφές, διδακτισμός, υπόθεση, κοσμολογία, προσωπικές σημειώσεις, κάτι άλλο;  

Ypnovatis

Ypnovatis

 

Writing tip #1 - Ιστορία

Νο. 1 γιατί έτσι μου ήρθε. Δεν έχει σειρά σημαντικότητας. Όπως μου ερχεται τα γράφω.   Πάμε να δούμε το πρώτο κόλπο που με βοήθησε απίστευτα.   Όλα ξεκινάνε από μια ιδέα. Η ιδέα είναι κάτι το αφηρημένο, το αόριστο.   Μπορεί να είναι μερικές λέξεις που σχηματίζουν πρόταση αλλά μπορεί και να είναι εικόνες που κατεβαίνουν στο κεφάλι και μας μπερδεύουν.   Αυτό που πρέπει να ξέρουμε όμως είναι ότι η ιδέα δεν αρκεί.   Γράφουμε (τουλάχιστον σε ficiton έργα πάντα. Για τα αστυνομικά (που τα λατρεύω) έχουμε πολύ πιο δύσκολα βήματα να ακολουθήσουμε αφού συλλάβουμε την ιδέα) για να πούμε μια ιστορία.   Δε γράφουμε για να δείξουμε πόσο τέλειοι είμαστε, ούτε για να προκαλέσουμε ούτε για να διδάξουμε.   Γράφουμε για να πούμε μια ιστορία.   Τι είναι ιστορία; Είναι κατι συγκεκριμένο με αρχή μέση και τέλος και περιορίζεται σε δυο γραμμές.   Πάμε να δούμε παραδείγματα:   Μια τομάτα ερωτεύεται ένα αγγούρι. Πισίνα, αίμα, δημοσιογράφος Αλκοόλ, κλαμπ, ψυγείο, βροχή και νύχτα με πολύ κρύο Ένας καθηγητής μαθηματικών ανακαλύπτει ότι μιλάει με τα παπαγαλάκια του.   Τα παραπάνω έχουν ένα κοινο: Είναι άμορφα. Άρα αποτελούν ιδέες. Μικρές, μεγάλες, αφηρημένες, αλλά ιδέες. Για να μεταβώ από το στάδιο της ιδέας στο στάδιο της ιστορίας μπορεί να χρειαστώ σελίδες από σημειώσεις. Κι όμως.   Πρέπει πάντα να μπορώ να αφηγηθώ την ιστορία μέσα σε δυο γραμμές.   Μια τομάτα ερωτεύεται ένα αγγούριο μαφιόζο που τη βιάζει και την αφήνει να σαπίσει.   Πόσο άλλαξε η ιδέα μου την αρχική αίσθηση της κωμωδίας; Έφερε τα πάνω κάτω. Συμφωνώ παραμένει τραγικό ως παράδειγμα αλλά η ιδέα μου έγινε ιστορία.   Ένας καθηγητής μαθηματικών ανακαλύπτει ότι μιλάει με τα παπαγαλάκια του άπταιστα ισπανικά και γυρνάνε τον κόσμο ως μαγικό νούμερο.   Ας δούμε και το Φρόντο Μπάγκινς ή ακόμη και το dune.   Ένα ταπεινό πλάσμα μπλέκεται στα μεγαλεπίβολα σχέδια της πιο σκοτεινής δύναμης του κόσμου και σώζει τον κόσμο με τη γενναιότητά του.   Μια εκδοχή. Μπορείτε να γράψετε και δικές σας. Δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι να φαίνεται ξεκάθαρα η ιστορία.   Το dune επειδή ήταν 3 ξεχωριστά βιβλία που αργότερα έγιναν ένα θα δυσκολευτείτε να το περιλάβετε όλο σε τρεις προτάσεις αλλά και πάλι...   Ακόμη και το Χάρυ Πότερ να πάρουμε που είναι εφτα βιβλία έχει μια πολύ βασική ιστορία.     Θα ξεκινούσα κάπως έτσι:   "The boy who lived..."     Μην ξεχνάτε:   Αρκεί μια ιδέα για να πυροδοτήσει ένα πανέμορφο κείμενο αλλά απαιτείται μια απλή ιστορία για να μας οδηγήσει...

Ypnovatis

Ypnovatis

 

Welcome

Την καλημέρα/καλησπέρα μου σε όλους και ευχαριστώ τους πάντες θερμά για το πολύ ζεστό καλοσώρισμα.   Θα διαφημίσω εδώ και θα πω ότι η αρχοντομουτσουνάρα μου βρίσκεται ήδη σε κάποια blogs αλλά αυτό θα προτιμηθεί για ο,τι έχει σχέση με τη συγγραφή.   Και θα αρχίσω με τα writing tips που έχουν πλάκα, είναι τρομερά, είναι απλά και κατανοητά και με έχουν βοηθήσει πάρα πολύ.   Δεν ξέρω κάθε πότε, *ανάλογα και με την ανταπόκριση φαντάζομαι* θα δίνω και ένα μικρό challenge που θα αφορά αποκλειστικά και μόνο το κάθε writing tip.   Στο μεταξύ τσεκάρετε με ρε παιδί μου να πούμε δηλαδή:   http://sacredchemist.blogspot.com Προσωπικό μου blog. Ο χαμός.   http://greekmoviejar.blogspot.com Ταινίες, reviews, previews, news. Ε δείτε. Έχει και fb page.   http://djentleintentions.blogpost.com Εδώ στεγάζεται η αρρώστια μου για τη μουσική,   Κατά καιρούς θέλω να κάνω και κανα update με χάρτες και τα συναφή από το "biohazard" γιατί έχει γέλιο η φάση. Μου αρέσει όπως εξελίσσεται. Αυτά.   τα λέμε στα writing tips!

Ypnovatis

Ypnovatis

×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..