Jump to content

Lady Nina's Voice

Sign in to follow this  
  • entry
    1
  • comments
    8
  • views
    890

Με οικογένεια...

Sign in to follow this  
Lady Nina

235 views

Αναπολώ με γλύκα τις πρώτες μου μέρες στην κοινότητά μας. Κάθε φορά που θυμάμαι το «μακρύτερο καλωσόρισμα ever» και τη «θετική ενέργεια» το χαμόγελο φθάνει μέχρι τ’αυτιά μου. Από την πρώτη στιγμή με κάνατε να νιώσω ότι ανήκω σε μια μεγάλη οικογένεια και έκτοτε δεν έχω πάψει να νιώθω πως βρέθηκα επιτέλους στο σπίτι μου.

Γι’αυτόν ακριβώς το λόγο δεν μπορώ να μείνω αμέτοχη σ’αυτά που έγιναν τις προηγούμενες ημέρες. Γιατί πονάω όταν βλέπω ένα μέλος της οικογένειάς μου ν’αποχωρεί, και μάλιστα όχι οικειοθελώς. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω αν έκανε κάποιο λάθος το αχτένιστο μικρό με το καυστικό χιούμορ και το επαναστατικό πνεύμα, όμως ξέρω ότι είναι λάθος να αφήσουμε ένα ατυχές αεράκι να το πάρει μακριά μας.

Του απλώνω λοιπόν το χέρι, κρατώντας το να μην παρασυρθεί, και περιμένω να με συντροφέψετε σύντομα, αφού δείτε κι εσείς την κοινότητά μας όπως την βλέπω εγώ: σαν μια οικογένεια. Ετερόκλητη μεν, αλλά ενωμένη τόσο στα ευχάριστα όσο και στα δύσκολα. Γιατί, παρά τις διαφωνίες και τους καβγάδες μας, είμαστε όλοι εδώ για έναν κοινό σκοπό και το λιθαράκι που προσφέρει ο καθένας από εμάς είναι πολύτιμο.

Ενώστε λοιπόν τα χέρια και μη στενοχωρείτε άλλο τον Πυθαρίωνα. Και κάντε γρήγορα, γιατί ανυπομονώ για το επόμενο επεισόδιο του Μικρού Διαστημόπλοιου, στο οποίο η οικογένεια του sff θα είναι και πάλι ολόκληρη. friends.gif

Sign in to follow this  


8 Comments


Recommended Comments

Αν δεν επιστρέψει σύντομα ο Νίκος, κι εγώ θα πάψω να το πιστεύω. Αλλά έχω εμπιστοσύνη στους υπεύθυνους και ξέρω πως δε θα μας απογοητεύσουν.

Share this comment


Link to comment

Αγαπημένη μας νεράιδα,

 

καταρχήν να ξεκαθαρίσω πως ό,τι γράφω είναι ειλικρινές και δεν υπάρχει καμία διάθεση ειρωνίας.

 

Θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για όλα τα ωραία λόγια που γράφεις για την κοινότητα sff|. Αλλά με μία μικρή βελονίτσα να σκάσω και το μπαλονάκι που κρατάς :( και να σε προσγειώσω από τα σύννεφα:

 

1) Δεν είμαστε οικογένεια. Ούτε καν φίλοι, παρέα. Είναι ένας ψηφιακός χώρος και μπαινοβγαίνουμε ο καθένας μόνος του, από το σπίτι του, τη δουλειά, το πανεπιστήμιο. Μόνος του ο καθένας, το ξαναλέω. Ξέρω εγώ τι συμβαίνει τώρα στη ζωή σου; Ξέρεις εσύ; Έχω πάρει ένα τηλέφωνο κάποιον που έχει να φανεί καιρό, κι ας τον σκέφτομαι; Όχι, ποτέ. Δεν κάνουν έτσι οι φίλοι, πόσο μάλλον η οικογένεια.

 

2) Ούτε, φυσικά, το σπίτι μας είναι το sff. Και είναι λάθος να το σκεφτόμαστε έτσι. Είναι λάθος να νιώθουμε τόση άνεση ανάμεσα σε κάτι χιλιάδες αγνώστους που μας κοιτάνε (και θα μας κοιτάνε ακόμη και όταν εμείς θα έχουμε φύγει). Ξέρω πώς το εννοείς, αλλά ξανασκέψου το, σε παρακαλώ.

 

3) Σε ποιον κοινό σκοπό αναφέρεσαι; Ο καθένας μας χρησιμοποιεί το φόρουμ για άλλον λόγο. Δεν νομίζω να παράγουμε κάποιο έργο ή να προάγουμε κάποιον αγώνα εδώ.

 

4) Θα χαρώ να ξαναγυρίσει ο Νίκος, αλλά με πιο χαλαρή διάθεση. Δεν τον πρόλαβα και στην Αθήνα να βριστούμε λίγο σαν ενήλικες. Συμφωνώ με τον Πυθαρίωνα, αλλά ας μην ψάχνουμε, ρομαντικά, για θύματα (εφόσον ο Νίκος από ό,τι καταλαβαίνω, έφυγε μόνος του επειδή δεν συμφωνούσε με κάποια θέματα, με κάποια αντιμετώπιση, που σίγουρα ούτε μπορώ ούτε θέλω να κρίνω αν έκανε

Share this comment


Link to comment

...καλά ή όχι).

 

Τώρα βέβαια, ίσως επειδή δεν ξέρω τι έγινε να μην τα λέω σωστά. Η αλήθεια είναι πως παραπαίρνουμε στα σοβαρά τα πράγματα, όλα τα πράγματα, και κυρίως τους εαυτούς μας.

 

Αυτά.

 

:friends:

Share this comment


Link to comment

Εγώ πιστεύω πως είμαστε μονομάχοι σε αρένα. Πρέπει σε κάθε διαγωνισμό διηγήματος ο νικητής να βγάζει την καρδιά του τελευταίου στη κατάταξη και αφού πάρει μια δαγκωνιά, μετά να την πετάει στο πλήθος για να σκοτωθούν μεταξύ τους ποιος θα την πάρει σπίτι (φέρνει γούρι).

 

Μετά οι υπόλοιποι συγγραφείς πολεμούν μέχρι θανάτου μέχρι να μείνει μόνο ένας, ο οποίος την επόμενη φορά έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει την τρίαινα στον επόμενο διαγωνισμό.

Share this comment


Link to comment

Έλενα, το θέμα είναι χάλια, αλλά τελικά, όπως δεν είναι εδώ το σπίτι μας, έτσι δεν είναι και του Στέφανου (Robin Hood). Είναι ένας χώρος που άνοιξε και διατηρεί ο Στέφανος, που λειτουργεί κάτω από κάποιους κανονισμούς και δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού του ούτε ο επισκέπτης-χρήστης, ούτε ο ιδιωκτήτης-διαχειριστής. Και δεν έκανε.

Share this comment


Link to comment

Με μια πιο ψύχραιμη ματιά, νομίζω πως υπήρξε εκνευρισμός κι από τις δύο μεριές, χωρίς απαραίτητα να έχει άδικο ο ένας ή ο άλλος. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που βλέπουμε όλοι. Ίσως και να μη μας αφορά τελικά το ζήτημα, αλλά αν εμπλεκόμουν προσωπικά πιστεύω πως θα έβαζα λίγο νερό στο κρασί μου, για να λυθεί η παρεξήγηση. Το ότι επέστρεψαν πάντως οι ιστορίες του Νίκου, μόνο θετικό σημάδι μπορεί να θεωρηθεί. friends.gif

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..