Jump to content

DinoHajiyorgi's Blog

  • entries
    13
  • comments
    65
  • views
    6,714

Δεν Γράφω

Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

585 views

Ζω σε ένα προνομιακά όμορφο μέρος της Χαλκίδας, στην ακτή του Βόρειου Ευβοϊκού κόλπου, από την πλευρά της Βοιωτίας. Μόνο για τα καθημερινά μου ψώνια, έκανα την απόσταση σπίτι – παλιά γέφυρα – αγορά – παλιά γέφυρα – σπίτι πεζός, ακολουθώντας μια διαδρομή σε σχήμα πετάλου, με τα τρελά νερά πάντοτε στο αριστερό μου χέρι. Η ιχθυόσκαλα, οι δεμένες βαρκούλες, ο ήχος των νερών κάτω από τη γέφυρα, ο κόσμος στις καφετέριες στην Ευβοϊκή πλευρά. Θα έλεγε κανείς όλα αυτά ήταν από μόνα τους πηγή έμπνευσης. Ίσως. Συνήθως όμως, ως φόντο στη ρουτίνα μου, ήταν σχεδόν αόρατα. Ο νους μου ήταν χαμένος σε άλλους κόσμους, με φανταστικά πλάσματα, εξωγήινες καταστάσεις, ένα μυαλό στο οποίο έσκαγαν καθημερινά ένα σωρό ιδέες που χρειαζόντουσαν εκκόλαψη. Αυτή η διαδικασία γέννησης και εκκόλαψης δεν περιοριζόταν μόνο στο βάδην πλευρά της μέρας μου. Ζύμωνα μυθιστορήματα και διηγήματα την ώρα που ψώνιζα στην αγορά, την ώρα που έτρωγα, που κολυμπούσα στη θάλασσα, που έβλεπα μια ταινία ή διάβαζα ένα βιβλίο. Η ιστορία που έπαιζε πιο συχνά στο κεφάλι μου, και πλέον δεν άλλαζε και έμενε σταθερή στην πλοκή της, ήταν η τελειωμένη, αυτή που ήταν έτοιμη να βγει και να κάνει χώρο για άλλη. Τότε ήταν η στιγμή να ξεκινήσω το γράψιμο της. Την εποχή που πρωτογράφτηκα στο sff, το εργοστάσιο ζυμώματος ιδεών και της γραφής ήταν καθημερινό φαινόμενο. Ήμουν σαν μια φάμπρικα δημιουργίας. Καύσιμο η ελπίδα, καθώς για μένα η γραφή δεν ήταν χόμπι αλλά στόχος καριέρας.

 

Από την μέρα που στα 15 μου ανακοίνωσα ότι ήθελα να ασχοληθώ με το σινεμά, σαν σκηνοθέτης, το πιο συχνό αντι-σχόλιο που λάβαινα ήταν να κρατήσω τα καλλιτεχνικά σαν χόμπι ενώ θα σπούδαζα κάποιο αληθινό επάγγελμα. Αυτή η προοπτική, από τότε μέχρι πρόσφατα, με τρόμαζε γιατί δεν ξέρω αν θα είχα την δύναμη να κρατήσω ένα χόμπι – που λάτρευα – όταν το στρίμωγμα και οι απαιτήσεις της αληθινής ζωής θα κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Ήθελα το φανταστικό μου πεδίο ελεύθερο. Μου προκαλούσε οικτρά συναισθήματα όταν άκουγα κάποιους μεγάλους να μου διηγούνται για το πώς αναγκάστηκαν να παρατήσουν τα παιδικά τους όνειρα γιατί «μετά ερωτεύτηκα, ύστερα γεννήθηκαν τα παιδιά» κλπ, κλπ. Φυσικά δεν λέω ότι δεν είναι εφικτό να έχεις το γράψιμο ως χόμπι. Αυτό κάνετε σχεδόν όλοι. Φοβόμουν ότι δεν θα μπορούσα να κάνω εγώ και τα δύο. Ότι μια δουλειά που δεν αγαπούσα θα με κούραζε τόσο που δεν θα είχα χάλι να γράψω λέξη. Πρόσφατα γεγονότα πιθανόν να αποδεικνύουν ότι είχα δίκιο. Γιατί και άλλοτε είχα τις μαύρες μου. Κάποιο διήγημα, μέχρι και βιβλίο, μου έβγαινε σε κάθε είδους συνθήκες, θετικές ή αρνητικές, σε στιγμές χαράς ή και θλίψης.

 

Μαζεύτηκαν όμως πολλά, και πλέον η ίδια μου η ηλικία στιγμάτιζε τα γεγονότα και τις πράξεις μου. Σπούδασα κινηματογράφο, κατέληξα στο σενάριο, και μεταπήδησα στη συγγραφή. Πίστευα ότι τουλάχιστο μέχρι τα σαράντα θα έβγαζα κάποια λεφτά από σήριαλ στη τηλεόραση ή καμιά ταινία, άντε κι ένα βιβλίο, θα ήμουν παντρεμένος με παιδιά και κουτσά στραβά κάπως θα τα έβγαζα πέρα. Και πιθανό, να είχα κάποια βιοποριστική δουλειά ως χόμπι, επικουρικά. Και όλα αυτά τα χρόνια έγραφα και έγραψα πολλά. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για άλλους. Σενάρια για φίλους που «έτσι και το Κέντρο Κινηματογράφου έλεγε ‘ναι’, τότε θα κυλούσε το δολάριο.» Δεν έγινε ποτέ. Τα κανάλια θεωρούσαν ότι η γραφή μου δεν ακολουθούσε την «γραμμή του καναλιού». Υπέγραψα με εκδοτικό οίκο να εκδώσει βιβλίο μου και μετά ο εκδοτικός άλλαξε γνώμη.

 

Αποφάσισα να κάνω κατάργηση επαγγέλματος. Τέρμα η μαλακία με το «σεναριογράφος/σκηνοθέτης». Κάτι είχε πεθάνει μέσα μου. Είχα δύο-τρία βιβλία ατελείωτα που πάσχιζα να ολοκληρώσω αλλά δεν είχα την διάθεση. Η γραφή μου είχε γυρίσει την πλάτη και εξοργισμένος, στα 48, ήθελα να της γυρίσω κι εγώ την πλάτη. Ζούσα ακόμα με την μητέρα μου και επιβίωνα μαζί της με την σύνταξη της. Και πέρσι ξαφνικά, η μητέρα μου πέθανε από καρδιακή προσβολή.

 

Σήμερα ξυπνώ κάθε πρωί και κάνω την διαδρομή σπίτι – γέφυρα – Χαλκίδα – γέφυρα – σπίτι, πηγαίνω στο συσσίτιο του Αγίου Δημητρίου για να πάρω το καθημερινό μου φαγητό. Επιστρέφοντας σπίτι το μάτι μου πάει πρώτα στο ρολόι της ΔΕΗ για να δω μήπως έχει καμιά προειδοποιητική καρτούλα πάνω του. Κάθε πρωί που ξυπνάω αναρωτιέμαι αν σήμερα είναι η μέρα που θα μου κόψουν το ρεύμα. Σε καμία στιγμή της ημέρας, ούτε μία ιδέα του φανταστικού δεν κάνει την εμφάνιση της. Το φαγητό, τα ζώα μου, το χαράτσι, το μνημόνιο, το τηλέφωνο, το σπίτι μου και άλλες αγωνίες μπαινοβγαίνουν στο κεφάλι μου. Καταφέρνω να γράψω κάποια άρθρα για το free-press «ΑΝ» που κυκλοφορεί στη Χαλκίδα, γιατί αυτό μου εξασφαλίζει ένα χαρτζιλίκι, αν και όχι πάντοτε. Έγραψα δύο διηγήματα για το τελευταίο ΦΕΦΕ, που θεώρησα χρέος μου, καθώς ο Νίκος Αλμπανόπουλος μου εξασφάλισε την παρουσία μου εκεί. Νόμισα ότι η γραφή θα αποδεικνυόταν ιαματική, αλλά αποδείχτηκε το αντίθετο. Υπέφερα στο γράψιμο τους. Ήταν σα να μου έβγαζαν τα δόντια χωρίς αναισθητικό. Φρικτό. Σχεδόν με το ζόρι συμμετείχα και στον διαγωνισμό φανταστικού, θέλοντας να συνεισφέρω στην διοργάνωση της αγαπητής μου Βάσως. Και τώρα κοιτάζω τα δύο ατελείωτα βιβλία μου και προσπαθώ, αν και δεν είναι εύκολο να το παραδεχτώ, να αποδεχτώ ότι έτσι θα μείνουν.

 

Δεν ξέρω, δεν νομίζω ότι είναι μόνο θέμα της οικονομικής κρίσης. Δεν έπεσα στη φτώχια στα ξαφνικά. Ίσα-ίσα, πιστεύω ότι ένα μεγάλο ποσοστό ελλήνων ήρθε κι έπεσε εκεί που ήμουν ήδη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Έχει να κάνει με την απογοήτευση, με τα αποτελέσματα της απώλειας της μητέρας μου, και με μια γενική επισκόπηση της ζωής μου.

 

Μια φορά κι έναν καιρό πήγαινα πολύ στο σινεμά. Δεν έχανα έργο για έργο. Έβλεπα ταινίες σαν το ζώο. Έφτιαχνα ένα πρόγραμμα από την Χαλκίδα βάση Αθηνοράματος, και μετά κατέβαινα Αθήνα να δω ταινίες τη μία μετά την άλλη. Με το που τέλειωνε το έργο πεταγόμουν έξω και έτρεχα στην επόμενη αίθουσα για να δω το επόμενο. Μπορούσα δηλαδή σε ένα Σάββατο να δω τρεις ταινίες και μία μεταμεσονύκτια, και την επομένη το πρωί της Κυριακής, ειδική avant-premier με πρόσκληση περιοδικού. Έπρεπε όπως καταλαβαίνετε, κάπου να μένω το βράδυ για ύπνο. Με φιλοξενούσε στο σπίτι του ο φίλος μου ο Δημήτρης, κάμεραμαν στο επάγγελμα. Κάποιες φορές οι ταινίες που είχα να δω ήταν μόνο δύο, κι έτσι κατέληγα στου Δημήτρη νωρίς, καθόμασταν στο σαλόνι του, τα λέγαμε και σχολιάζαμε βλέποντας τηλεόραση μέχρι αργά. Και την Κυριακή το πρωί, καθόμασταν με τη γυναίκα του, πίναμε καφέ και τα λέγαμε μέχρι να έρθει η ώρα να φύγω. Ήταν η εποχή πριν το sff και δεν είχα φίλους ή γνωριμίες τότε. Ξύπνησε μέσα μου μια μεγάλη ανάγκη. Κατέβαινα πλέον στην Αθήνα για να δω τρεις ή τέσσερις ταινίες και έβλεπα με το ζόρι τις δύο. Ήθελα να πάω στου Δημήτρη, ήθελα παρέα και κουβέντα.

 

Σήμερα νιώθω το ίδιο για το γράψιμο. Και το διάβασμα. Μοναχικές, απομονωτικές ασχολίες που μου τρώνε πολύτιμο χρόνο σε μια ζωή που φεύγει με απίστευτη ταχύτητα και χάνω την ουσία της ζωής. Της τόσο λίγης ζωής. Άντε και κατόρθωσα να διαβάσω όλα τα έργα του Ασίμοφ. Ε και; Πόσα γυναικεία χείλη φίλησα στη ζωή μου; Κι αν τυπώσω ένα βιβλίο; Πόσες φοράδες χέστηκαν στο αλώνι; Κι όλα αυτά με καίνε τώρα, στην απουσία προοπτικής εργασίας, άπορος και με τον ψυχισμό ζητιάνου. Βλέπετε πως δένει το πράμα; Μου προκαλεί έκπληξη, σοκ και δέος τα τόσα ενεργά τόπικ «Τι διαβάζετε» «Τι βιβλία αγοράσατε» «Τι γράφετε». Μένω εμβρόντητος στις τόσο γόνιμες συμμετοχές που μαζεύουν οι διαγωνισμοί. Σας προσκυνώ. Δεν ξέρω αν είναι θέμα ηλικίας ή απλά ικανότητα ζογκλέρ στη σωστή διαμοίραση ζωής με χόμπι. Εσείς μάλλον τα καταφέρατε, κι εγώ δεν τόλμησα μάλλον να το δοκιμάσω ποτέ. Αν μπορείτε, έχετε την ευχή μου να συνεχίσετε και να μην το χάσετε ποτέ. Όσο για μένα, έχω άγνοια για το που θα με βγάλει, το δημιουργικό γράψιμο όμως δεν μου προκαλεί πλέον ευτυχία.

 

Αυτά.

Sign in to follow this  


5 Comments


Recommended Comments

:console:

Χωρίς να το εννοώ σαν εισβολή στα προσωπικά σου, εμένα με έχει βοηθήσει στην "έμπνευση" το ότι δεν ασχολούμαι μόνο με το γράψιμο και τις ιδέες μου τις αφήνω και "κάθονται" πριν τις γράψω, μαζεύονται πάνω τους άλλες ιδέες πάνω στο πώς να τις βάλω στο χαρτί, σε τι είδους χαρακτήρες να βάλω να συμβαίνει η κεντρική ιδέα/γεγονός, με τι λεπτομέρειες να το πασπαλίσω για να φαίνεται πιο ρεαλιστικό κλπ. Θα σου πρότεινα να κάνεις ό,τι μπορείς για να βρεις μια δουλειά, ό,τι νά 'ναι, έστω και εντελώς ανειδίκευτο και άσχετο με τις σπουδές σου, και να μη βρίσκεις δικαιολογίες του τύπου "είμαι ντροπαλός και δεν τα καταφέρνω σ' αυτό". Η ανάγκη που έχεις είναι μεγαλύτερη από κάτι τέτοια. Η ψυχολογική ανάγκη πρώτα και μετά η οικονομική. Όταν γίνεις μέλος - έστω γρανάζι - του συνόλου των εργαζομένων, θα πάρεις τα πάνω σου ποικιλοτρόπως. Κι εμείς θα ερχόμαστε στην ταβέρνα της Χαλκίδας όπου θα σερβίρεις και θα ζητάμε να εξυπηρετηθούμε ειδικά από σένα:chef:.

Share this comment


Link to comment

Όπως είπε και η wordsmith, δύο είναι η επιλογές σου: Ή αγωνίζεσαι για δουλειά ή τα παρατάς και δέχεσαι το φυσικό επακόλουθο. Έχεις το σπίτι σου και αυτό μετράει. Εάν είσαι άστεγος είναι ακόμη πιο δύσκολο να βρεις δουλειά. Κάτω από μια γέφυρα, εδώ στην περιοχή μου, μένει μία οικογένεια που είχε δεχτεί έξωση. Είναι ‘γείτονες’ με έναν άλλον άστεγο που μένει μόνος του. Είναι όλοι τους συμβιβασμένοι με την κατάστασή τους. Ζουν σε έναν διαφορετικό κόσμο.

 

Αν ποτέ αποφασίσεις ότι θέλεις ρεύμα, νερό και ζέστη, κοίτα πρώτα εδώ:

 

http://e-psychology.gr/mental-health-centers

 

Δεν θα σου λύσουν τα προβλήματα, αλλά θα σου ‘αλλάξουν’ το κύκλωμα που σε έκανε να παραιτείσαι πριν το τέλος. Αυτό δηλαδή που οι άνθρωποι ονομάζουν ένστικτο επιβίωσης. Αν πάλι θέλεις να ζήσεις το ‘living without money’, νομίζω θα βρεις αρκετές πηγές στο ίντερνετ, και πόσο μάλιστα τώρα που τα πράγματα είναι όπως είναι.

 

Πρέπει να καταλάβεις ότι το πρόβλημα δεν είναι αυτά που σπούδασες και που διάλεξες να κάνεις. Πλήθη κόσμου είναι σε παρόμοια κατάσταση έχοντας σπουδάσει πιο ‘και καλά’ περιζήτητα επαγγέλματα.

 

Πρέπει επίσης να καταλάβεις ότι το να κάνεις μια άλλη δουλειά δεν σε εμποδίζει να κάνεις ταυτόχρονα τις ασχολίες που σου αρέσουν. Ανάθεμα στον πρώτο κινηματογραφικό γιάπη του ’80 που μας έκανε να θέλουμε να ‘ζήσουμε το όνειρό μας’.

 

Τέλος, πρέπει να καταλάβεις ότι κανείς δεν την έχει εύκολα. Για όλους είναι δύσκολο, γι’αυτό φρόντισε να μπορέσεις να ξεσηκώσεις και άλλους να αγωνιστείτε μαζί.

 

 

Share this comment


Link to comment

Ντίνο, οι ιστορίες σου ήταν οι πρώτες που διάβασα στο forum· πολύπλευρες και έξυπνες, εκφραστικές και συγκινητικές.

 

Εύχομαι να αλλάξει η κατάσταση το συντομότερον δυνατόν και να αναδευτεί ο βόρβορος.

 

Μην χάνεις τη διαύγειά σου· τα γραπτά σου δείχνουν ότι είσαι έξυπνος άνθρωπος.

 

Αν μη τι άλλο, η φυσική επιλογή, τουλάχιστον, ήταν πάντα με το μέρος των έξυπνων ανθρώπων.

 

Σου εύχομαι να γυρίσει η τύχη σου μπούμερανγκ. Κοίτα ψηλά για να την αρπάξεις από τα μαλλιά αμέσως μόλις γυρίσει. :drinks:

Share this comment


Link to comment

Πιστεύω ότι καταλαβαίνω...

 

Είναι αυτή η μετέωρη αίσθηση, μπροστά σε έναν κόσμο που φεύγει. Σε έναν κόσμο που δεν πήγε όπως θα θέλαμε. Σκουριασμένες ιδεολογίες, μουδιασμένα όνειρα, ελπίδες που σάπισαν.

Και μια ζωή, όπως πολύ σωστά έγραψες, που φεύγει, με ταχύτητες αδίστακτες. Και αυτή η πικρή γεύση που μένει στο στόμα, για ό,τι δεν καταφέραμε, για ό,τι δεν προλάβαμε. Είναι ωραία όλη αυτή η φυγή στο φανταστικό, αλλά ακόμα πιο σημαντικό είναι να προσπαθήσουμε να κάνουμε την πραγματικότητα φανταστική. Ο καθένας από το πόστο του. Να βάλει ένα λιθαράκι, ή μάλλον πιο σωστά, να βγάλει ένα λιθαράκι από το τείχος που αιώνες τώρα χτίζουμε, ο καθένας γύρω από τον εαυτό του και που μας εμποδίζει να γίνουμε ένα. Και ακόμα και αν νιώθουμε ότι αυτό που κάποτε ήταν λόγος ύπαρξης, δεν μας γεμίζει πια, (το λέει κάπου πολύ ωραία ο Αγγελάκας: όλα αυτά που θέλω ν' αγαπάω, δε μ' ανατριχιάζουν πια)θα ήμαστε πολύ εγωιστές αν το αφήσουμε απλά να θαφτεί στη σκόνη του χρόνου. Η συγγραφή δεν είναι απλά μια διασκέδαση, ούτε πάντα μια ευχάριστη διαδικασία. Η συγγραφή είναι και ένα καθήκον. Οι λέξεις έχουν τεράστια δύναμη. Μαγική. Ακόμα και αν θέλεις να παρατήσεις τον εαυτό σου, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να στερήσεις από τον κόσμο

τη μαγεία του. Έχεις καθήκον κύριε...

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..