Jump to content

Δυο αγελάδες γράφουν

  • entries
    56
  • comments
    302
  • views
    13,981

Όταν το βιβλίο επεμβαίνει στην πραγματικότητά μου

Διγέλαδος

193 views

Το βιβλίο έχει μια μαγική ιδιότητα πάνω μου. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν απλώς συμπτώσεις. Ο Μπαρνταμού θα πέσει σε βαρύ πυρετό στις ζούγκλες της Αφρικής[1], θα πέσω κι εγώ. Ο ιερέας Ντουρέ, ή αλλιώς ο σταυροφόρος, θα βρει σε μια σπηλιά ένα μικρό ναό διασχίζοντας ένα μονοπάτι γύρω από ένα βουνό[2] όπως έτυχε να συμβεί αμέσως μετά και σε μένα. Ο Νικόλας Ερφ και η Άλισον ανεβαίνουν τον Παρνασσό[3], ενώ κι εγώ θα κάνω την δική μου αναζήτηση σε ένα από τα διάσημα βουνά της Ελλάδας. Η Μαργαρίτα θα συναντήσει τον Διάβολο του Φάουστ[4], θα τον συναντήσω κι εγώ στο τρένο. Σατανικές συμπτώσεις, θα έλεγε κάποιος. Όμως τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο.

 

Σε κάθε βούτηγμα μέσα σε ένα βιβλίο, δεν ξέρω από ποια θάλασσα θα βγω. Σαν τις ταινίες που σχετίζονται με τηλεμεταφορές στον χωροχρόνο, έτσι κι εγώ μεταφέρομαι στις δίνες των βιβλίων. Αλλά όπως οι ήρωες των ταινιών δεν μπορούν να συνηθίσουν αυτά τα ταξίδια, έτσι κι εγώ θ' αναδυθώ από τον υδάτινο κόσμο παίρνοντας μια μεγάλη ανάσα μέχρι να ξαναγεμίσουν τα πνευμόνια μου από τον αέρα της πραγματικότητας.

 

Όμως τα πράγματα άρχισαν να γίνονται τρομακτικά όταν άρχισα να συνειδητοποιώ ότι μετά από κάθε κλείσιμο του βιβλίου θα έπαιρνα και κάτι μαζί μου από εκείνο τον κόσμο. Ο Λάβκραφτ περιέγραφε ήρωες που διαβάζανε απόκρυφα κείμενα από χαμένα βιβλία και ανοίγανε πύλες στη διάσταση των Παλαιών. Ίσως αυτό να περιγράφει μεταφορικά τι γίνεται όταν διαβάζω ένα κείμενο. Όπου μέσα από τις πύλες αυτές περνάνε τα φαντάσματα των χαρακτήρων. Το χειρότερο όμως είναι όταν κομμάτια της προσωπικότητας τους πολιορκούν τη ψυχή μου και βγαίνουν μέσα από μένα σαν να είμαι δαιμονισμένος. Όνειρα θα με τυραννούν με στοιχειά των βιβλίων, είτε ένας Παλαιός, είτε τα ποντίκια από το σπίτι της Μάγισσας[5], είτε η κατσαρίδα του Κάφκα[6].

 

Φυσικά όλο αυτό γίνεται επειδή από την αρχή αυτά ήταν κομμάτια δικά μου, απλώς με το να τα ζήσω μέσα από ένα τρίτο πρόσωπο, μπορώ και να τα δω σε εμένα. Οι λέξεις πια έχουν πάρει το ρόλο των κλειδιών. Σαν τις λέξεις-κλειδιά που χρησιμοποιεί ένας υπνωτιστής για να επιβάλει στο αντικείμενό του μια σκέψη ή ενέργεια. Μάλλον θα ήμουν ένα πολύ καλό δείγμα για έναν υπνωτιστή. Πια συναισθήματα δέους, φόβου αλλά και συγχρόνως μια συνεχόμενη περιέργεια σε συνδυασμό με μια ένταση όπως το πέταγμα στα εφηβικά μου όνειρα με προκαλούν να συνεχίζω να γυρνάω τη κάθε σελίδα. Να προκαλώ την τύχη μου για το τι άλλο μέσα μου θα συναντήσω αποτυπωμένο πάνω στο χαρτί. Επειδή απ' ότι φαίνεται οι κόσμοι των βιβλίων επεκτείνουν τον κόσμο στον οποίο ζω, δίνουν περισσότερα χρώματα και καινούριες προοπτικές. Τα παράλληλα σύμπαντα των συγγραφέων γίνονται ένα. Ο δικός μου. Κι εγώ θα τον ζήσω και θα τον ανακαλύψω.

 

 

 

 

[1] Σελίν, Ταξίδι στην άκρη της νύχτας

[2] Νταν Σίμμονς, Υπερίων

[3] Τζων Φώουλς, ο Μάγος

[4] Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ, Ο Μαιτρ και η Μαργαρίτα

[5] Λάβκραφτ, Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας

[6] Κάφκα, Μεταμόρφωση



2 Comments


Recommended Comments

Ναι, αυτά τα όνειρα είναι μεγάλο βάσανο... Ταινίες, βιβλία, πραγματικότητα, όλα γίνονται αχταρμάς. Άβυσσος αυτός ο εγκέφαλος...

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Και να φανταστείς όσα βλέπουμε έτσι κι αλλιώς κατά μια έννοια είναι στη φαντασία μας. Στη φαντασία του εγκέφαλου μας (το 80%) αλλά αυτό είναι ένα άλλο άρθρο...

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..