Jump to content

Sonya's Neverland

  • entries
    8
  • comments
    77
  • views
    5,779

Το φιλί της Μούσας

Sonya

561 views

blogentry-374-0-42700200-1347612899.jpgΕντάξει, υπερβολές. Δεν είναι πάντα φιλί κι αγαπούλες. Μερικές φορές είναι τσιρίδες, σκαμπίλια και κρίσεις ζήλειας. Καμία σχέση δεν είναι τέλεια. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η Μούσα είναι γένους θηλυκού. Έχει όλα τα χαρακτηριστκά του φύλου: γκρινιάρα, απαιτητική, ζηλιάρα και ναζιάρα. Και attention whore. Και τότε γιατί επιμένει ο κόσμος να την λατρεύει; Ε, είναι καλή στο κρεβάτι.

 

Όταν ήμουν πιτσιρίκα, δεν την έλεγα Μούσα. Δεν ήξερα καν τι είναι αυτό. Αυτό που είχα μέσα στο κεφάλι μου, το οποίο μ' έκανε να φεύγω και να χάνομαι για ώρα, να ζω άλλες καταστάσεις σ' άλλους κόσμους με άλλους ανθρώπους, να με τσιγκλάει, να με γαργαλάει, να με πονάει μερικές φορές, το είχα εικονοποιήσει σαν μαμούνια. Δεν έλεγα ψέματα όταν με ρώταγε η μάνα μου "γιατί δε διάβασες;" κι εγώ απαντούσα: "μ' ενοχλούσαν τα μαμούνια". Δεν μπορούσα να το εξηγήσω καλύτερα. Και, ναι, ήταν ενόχληση αρκετά συχνά, γιατί δεν ήξερα τι να τα κάνω. Απλά γυροφέρνανε στο μυαλό μου, δεν μπορούσαν να βγουν από πουθενά και με κανέναν τρόπο και ζουζουνίζανε και με ζαλίζανε. Η μουσική τα ηρεμούσε, μερικές φορές. Ίσως γι αυτό ένας απ' τους πρώτους μου έρωτες ήταν το πιάνο μου.

 

Πρόσφατα η μάνα μου μού θύμισε ότι ήμουν οχτώ ετών όταν έγραψα ιστορία πρώτη φορά, ένα μονόπρακτο θεατρικό ΕΦ (κι εγώ σοκαρίστηκα), το οποίο παίξαμε με την παιδική μου φιλενάδα για τις μανάδες μας. Επίσης μού θύμισε ότι έγραφα πολύ συχνά ιστορίες για τους φίλους μου, με τους οποίους παίζαμε τα απογεύματα τους Μυστικούς Εφτά (τον Σκάμπερ τον έκανε ένα θηλυκό κόλεϊ, γιατί δεν μας βρισκόταν πρόχειρο αρσενικό κόκερ). Και πολλές φορές μ' έβρισκε φουρκισμένη να διαμαρτύρομαι γιατί συνέβη αυτό στο τάδε βιβλίο, ενώ εγώ ήθελα να συμβεί το άλλο και να ισχυρίζομαι ότι εγώ θα το έγραφα καλύτερα. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς τα είχα ξεχάσει αυτά, ενώ συνέβαιναν παράλληλα με ποδήλατο, μπάλα, ξύλο, μήλα, κρυφτό, κυνηγητό, λάστιχο, σουμπουτέο κι ένα σκασμό άλλα παιχνίδια που θυμάμαι με απόλυτη καθαρότητα.

 

Στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο, έγραφα τραγούδια με φρενήρη ρυθμό. Χαζό παιδί χαρά γεμάτο, έβγαζα τ' απωθημένα μου στην κιθάρα μου και σ' ένα μικρό μπλοκάκι (που κάπου πρέπει να υπάρχει ακόμα), το οποίο γέμιζε με στίχους σε καθημερινή, σχεδόν, βάση. Κοκκινίζω και μόνο που θυμάμαι όλη αυτή τη δραματορομαντικομελούρα της ηλικίας που είναι αποτυπωμένη σε στίχους φτηνού ελαφρορόκ και σε αντίστοιχες μελωδίες των δύο ριφ. Νόου Μούσα δέαρ. Απλές ορμόνες και ό,τι άλλο πάει στραβά στην εφηβεία. Ναι, μερικές φορές (σπάνια), που έγραφα κάτι καλύτερο, ένιωθα μια σκιά, ένα χάδι στο μυαλό μου, αλλά όχι συγκεκριμένη παρουσία.

 

Ούτε όταν έγραψα την πρώτη μου συνειδητή ιστορία, γύρω στα δεκάξι, δεκεφτά, ένιωθα τη Μούσα. Ένιωθα πείσμα και πολλά άλλα πράγματα, αλλά όχι αυτό το γαργαλητό στο μυαλό μου. Αυτό το ένιωσα πρώτη φορά πριν από δέκα χρόνια, περίπου, όταν χρειάστηκε να ξεπεράσω κάτι και ο μόνος τρόπος που βρήκα να το ξορκίσω χωρίς να το ξεχάσω, ήταν να γράψω. Ναι, τότε την ένιωσα. Καθόταν δίπλα μου, μού ψιθύριζε, μού σκούπιζε τα δάκρυα, με παρηγορούσε, με βοηθούσε στην κάθε λέξη και μού έδινε δύναμη για να μην τα παρατήσω. Ε, πολύ θέλει ο άνθρωπος για να πέσει; Ανάσκελα και με τα πόδια στον αέρα μ' έριξε η ρουφιάνα.

 

Από τότε μ' έχει στη διάθεσή της. Δέκα χρόνια πλέκει ιστούς κι ακόμα και τώρα, που ξέρει ότι μ' έχει δεμένη χειροπόδαρα, συνεχίζει να πλέκει κι άλλο, για παν ενδεχόμενο. Μου ψιθυρίζει, με χαϊδολογάει, με ξυπνάει μέσα στη μαύρη νύχτα, μ' ενοχλεί όταν κάνω το οτιδήποτε δεν την αφορά, με συντροφεύει όταν έχω μοναξιές, μου κρατάει μούτρα όταν δεν της δίνω σημασία και υστεριάζει όταν βαριέμαι. Έχει γίνει ο φανταστικός φίλος που δεν είχα όταν ήμουν παιδάκι. Είναι πάντα εκεί όταν παίζω με τις κούκλες, να μού δίνει ιδέες. Μερικές φορές παίζει και μόνη της. Κι όταν με κοιτάω στον καθρέφτη και λέω: "μωρή, μιλάς μόνη σου, φύρανες," η Μούσα κακαρίζει.

 

Αλλά οι πιο όμορφες στιγμές, αυτές που κάνουν όλες τις κορδέλες, τις υστερίες και τα νάζια ν' αξίζουν τον κόπο, είναι τα φιλιά της στο αυτί μου. Η στιγμή που έρχεται απ' το πουθενά και ψιθυρίζει κάτι κι ίσα που αγγίζει το δέρμα μου, κάνοντάς με ν' ανατριχιάσω ολόκληρη, η στιγμή που το φιλί της, στον αέρα σχεδόν, γεμίζει το μυαλο με αστερόσκονη μου και το μουδιάζει, η στιγμή που κάθομαι ακίνητη κι ούτε καν αναπνέω, είναι η στιγμή που νιώθω σαν θεότητα, αθάνατη κι εκλεκτή. Στο μυαλό μου μεγαλώνει μια ιστορία και τη νιώθω σα μάνα να σχηματίζεται μέσα μου, ακούω την καρδιά της να χτυπάει, νιώθω τις κινήσεις της κι αγωνιώ για τη στιγμή που θα την κρατήσω στα χέρια μου. Ναι, πονάει όταν βγαίνει και σαν παιδί χρειάζεται φροντίδα και προσοχή για να μεγαλώσει, αλλά στο τέλος... εκεί βρίσκεται η στιγμή που η ιστορία στέκεται έτοιμη κι εγώ με τη Μούσα, πιασμένες χέρι χέρι, καμαρώνουμε το παιδί μας.

 

Ναι, με βασανίζει και ζητά τον ουρανό με τ' άστρα. Όσα πιο πολλά της δίνω, τόσο πιο απαιτητική γίνεται. Αλλά της τα δίνω. Γιατί με τίποτα δε θ' άντεχα τη σιωπή της.



12 Comments


Recommended Comments

Προσκομίζω τα ονόματα των εννέα μουσών(αν και το ξέρω ότι δεν το εννοείς κυριολεκτικά): Καλλιόπη, Ευτέρπη, Μελπομένη, Τερψιχόρη, Θάλεια, Πολύμνια, Ουρανία, Ερατώ, Κλειώ. Και τα αντίστοιχα υπουργεία τους από ό,τι θυμάμαι(αν και γενικά δεν είναι εντελώς ξεκαθαρισμένα, το κάθε βιβλίο λέει άλλα): επική ποίηση, τραγούδι, τραγική ποίηση, χορός (υποψιάζομαι χορός της τραγωδίας), κωμωδία, πολεμικός ύμνος, αστρονομία, ερωτική ποίηση και ιστορία.

Share this comment


Link to comment

Με την δύο, την τρία, την τέσσερα, την πέντε, την οχτώ και την εννιά έχουμε κάνει και μια δυο παρτούζες. :Ρ

Share this comment


Link to comment

Εγώ ψηφίζω τη συνονόματη Νο 1. Και θα ήθελα να μου πει κάποιος, αν ξέρει, από πού και ως πού θεωρούσαν οι αρχαίοι ημών την ιστορία και την αστρονομία τέχνες. Άσε που αγνοούν άλλες τέχνες όπως την αρχιτεκτονική. Χμμμ... Λέτε οι μούσες να ήταν μόνο για την ποίηση και τα υπόλοιπα να τα σνομπάριζαν;

Share this comment


Link to comment

Τι καταπληκτικό αυτό:

 

Ναι, με βασανίζει και ζητά τον ουρανό με τ' άστρα. Όσα πιο πολλά της δίνω, τόσο πιο απαιτητική γίνεται. Αλλά της τα δίνω. Γιατί με τίποτα δε θ' άντεχα τη σιωπή της.

 

Ένα μεγάλο like από μένα!

Share this comment


Link to comment
Επίσης μού θύμισε ότι έγραφα πολύ συχνά ιστορίες για τους φίλους μου, με τους οποίους παίζαμε τα απογεύματα τους Μυστικούς Εφτά (τον Σκάμπερ τον έκανε ένα θηλυκό κόλεϊ, γιατί δεν μας βρισκόταν πρόχειρο αρσενικό κόκερ).

 

Δύο σκυλιά με το όνομα αυτό πέρασαν από την ζωή μου. Τα βιβλία ήταν φανταστικά. Όσο για το φιλί της μούσας εξαιρετικό :)

Share this comment


Link to comment

Το κείμενο είναι πολύ ωραίο.

Η δικιά μου, αν έχω, είναι πολύ κρυψίνους. Δεν τα πάμε καλά εδώ και χρόνια και πρέπει κάθε φορά να της τα βγάζω με το τσιγκέλι.

Share this comment


Link to comment

Επειδή σε ξέρω, το πιθανότερο είναι ότι η δόλια ξελαρυγγιάζεται, ωρύεται και κλαίει κι εσένα το 'να σου ξινίζει, τ' άλλο σου βρωμάει... :Ρ

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..