Jump to content

Sonya's Neverland

  • entries
    8
  • comments
    77
  • views
    5,709

Πολλή, σκληρή δουλειά

Sonya

718 views

blogentry-374-0-97134000-1348222737.jpg Προσπαθήστε να το εξηγήσετε αυτό σ' έναν άνθρωπο που δε γράφει. Προσπαθήστε ν' απαντήσετε με ειλικρίνια στην ερώτηση "τι κάνεις;" που απευθύνεται προς τον καθέναν από σας, τη στιγμή που βρίσκεστε αραχτοί κάπου (καρέκλα, ντιβάνι, καναπέ, πάτωμα, αιώρα, το μέρος προτίμησης τελοσπάντων), με το βλέμμα να κοιτάζει το απέραντο κενό με παριμοιώδη προσήλωση. Πώς το εξηγείς τώρα αυτό; Πώς του λες του άλλου "ρε φίλε, γράφω. Ναι, οκ, δεν έχω χαρτί, μολύβι, κομπιούτερ μπροστά μου, αλλά και πάλι, γράφω". Βρίσκομαι μέσα στο κεφάλι μου, παίζω αμέτρητα σενάρια με τις κούκλες μου, έχω πιάσει το κουβάρι μιας ιδέας και προσπαθώ να του δώσω αρχή, μέση και τέλος για να το κάνω ιστορία. Και μ' ενοχλείς. ΠΟΛΥ. Θα σε βάλω στην ιστορία μου και θα σε σκοτώσω προς παραδειγματισμό.

 

Σοβαρά, όμως. Δε νομίζω ότι ο συγγραφέας ξεκουράζεται ποτέ. Ούτε ο επαγγελματίας, ούτε ο ερασιτέχνης. 24/7 δουλειά. Τα πάντα είναι ερεθίσματα. Μια κουβέντα, ένας άνθρωπος, μια κατάσταση, μια είδηση, μια ταινία, μια μελωδία, οτιδήποτε παρουσιάζει το παραμικρό ενδιαφέρον, που τσιγκλάει στο ελάχιστο την δημιουργικότητα, θέτει τον συγγραφέα αυτόματα σε δουλειά. Δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που αναφώνησα (δυνατά ή από μέσα μου) "ω, σκατά!", γιατί κάτι ετοιμαζόταν προς αποθήκευση ή άμεση χρήση κι εγώ εκείνη τη στιγμή έπρεπε να κάνω κάτι άλλο και δεν μπορούσα να του δείξω την αφοσίωση που του άξιζε. Νταξ, μετά από μια πενταετία πάρε-δώσε με πελάτες, προπονήθηκα να χαμογελάω μηχανικά, να νεύω καταφατικά σε συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά και ταυτόχρονα ν' απομονώνω την πραγματική ουσία του εγκεφάλου μου στο σημείο που ήθελα να επεξεργαστώ. Κι όποιος νομίζει ότι το πέρα-δώθε, μπες-βγες ανάμεσα στην πραγματικότητα και το μυαλό δεν είναι κουραστικό πράγμα, ας προσπαθήσει ν' ανέβει μέσα σε δυο ώρες τρεις ορόφους διακόσιες φορές τρέχοντας και μετά να 'ρθει να πει αν κουράστηκε ή όχι.

 

Το, δε, αστείο, είναι πως όλη αυτή η διαδικασία λαμβάνει χώρα συνέχεια. Γράφεις- δε γράφεις, το μυαλό έχει πάρει ένα κολάι και συσσωρεύει, επεξεργάζεται, αποθηκεύει, απορρίπτει υλικό για ιστορίες. Χώρια που μια στο τόσο πρέπει να κάνεις και τη σκατοδουλειά να το συγυρίζεις, να πετάς καμιά σαβούρα και να βάζεις μια τάξη σ' αυτά που κρατάς, για να μπορούν να σου φανούν πραγματικά χρήσιμα. Γολγοθάς! Κουράζομαι και μόνο που το γράφω.

 

Και, φυσικά, η όλη αυτή διαδικασία φτάνει σ' ένα σεισμικό πηκ τη στιγμή που μια ιστορία γεννάται σήμερον και τα πάντα μέσα στο κεφάλι αρχίζουν να ουρλιάζουν "πικ μι! πικ μι!" ταυτόχρονα, με τσιριχτες φωνές που προκαλούν ημικρανίες. Και η κατάσταση δε βελτιώνεται. Όσο ο συγγραφέας διαλέγει πρωταγωνιστές, τους φτιάχνει μέσα όξω (στο περίπου, βέβαια, γιατί τα σκατοπράματα θα κάνουν του κεφαλιού τους τη στιγμή που θα τους δώσεις λίγα ψήγματα λογοτεχνικής ελευθερίας), διαλέγει το περιβάλλον της ιστορίας του, κάποιες σκόρπιες ιδέες και φράσεις που "χμ... αυτό κολλάει εδώ μια χαρούλα, χμ...", μέσα στο κεφάλι γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος (κι ας μην έχω ιδέα ποιος ήταν ο Κουτρούλης, κι ας μην πήγα ποτέ στον γάμο του, είμαι σίγουρη ότι θα ήταν κάτι πολύ φασαριόζικο και επεισοδιακό για να έχει γίνει μνημειώδες) και χρειάζονται μερικά ντεπόν (ή σφηνάκια τεκίλας) για να επιβάλλουν την τάξη (ή να φέρουν το απόλυτο χάος).

 

Ανέφερα ότι όλα αυτά συμβαίνουν πριν την έναρξη συγγραφής της ιστορίας, ναι; Ναι. Τώρα είναι Σεπτέμβρης, σε 40 μέρες ακριβώς ξεκινά ο Νοέμβρης, όλα τ' άλογα κούρσας ετοιμάζονται να υποδεχτούν ένα ακόμα νανόριμο και το δικό μου μυαλό βρίσκεται διαρκώς στην πίστα της ντισκοτέκ και κοπανιέται νυχθημερόν σαν το χταπόδι τραγουδώντας τσιριχτά το Στέιν Αλάιβ μ' όλα τα φώτα της ντισκομπάλας να εγγυώνται μια επιληπτική κρίση. Μέρα και νύχτα αυτή η δουλειά. Μα κοιμάμαι, μα βλέπω σάουθπαρκ, μα διαβάζω, μα ξεδιπλώνω τη μαγειρική/ζαχαροπλαστική μου ιδιοφυία στην κουζίνα (καλά, αυτό το τιραμισού ήταν το κάτι άλλο τελικά, Ευγενία, πρέπει να το φτιάξεις άμεσα, η κρέμα είναι αφρός, σου λέω!), μα κοιμάμαι, μα οτιδήποτε, ταυτόχρονα δουλεύω την ιστορία μου.

 

Ξέχασα, βέβαια, ν' αναφέρω ότι όλη αυτή η κουραστική κι ενίοτε ψυχοφθόρα διαδικασία, είναι το ψωμί μου, το τυρί μου και η κρεμ καραμελέ μου. Την λατρεύω. Είναι ό,τι πιο κοντινό στην καψούρα. Αισθάνομαι ένα μόνιμο "α" και "ω", πεταλούδες στο στομάχι, τριζόνια στον κώλο και, γενικά, όλα τα συμπτώματα. Ε, χρειάζεται κάποια δόση μαζοχισμού για να έχεις μια 24/7 δουλειά παράλληλα με την καθημερινότητά σου, οπότε γιού μάιτ, ας γουέλ, ιντζόι ιτ.



11 Comments


Recommended Comments

Μου αρέσει που μέσα σε όλα, την συγγραφή, το χάος στο μυαλό σου και τον Κουτρούλη, θυμάσαι να μου αφήσεις και υποσυνείδητα μηνύματα για ζαχαροπλαστική. (ο Γιώργος σε πλήρωσε έ; Το 'χει βάλει στόχο να με κάνει πρώτης τάξης νοικοκυρά. :chef: Σοβαρά τώρα. Πρέπει να γράψεις ένα blog post κάτι μεταξύ μίνι-ημερολογίου και συνόλου εμπειριών γύρω από το τι συμβαίνει σε ένα συγγραφέα τον Νοέμβριο. :dazzled: :death: Για να θυμούνται οι παλιοί (και να πάρουν μέρος) και να μαθαίνουν οι καινούριοι (και να πάρουν μέρος επίσης).

 

Υ.Γ. Πάω να δουλέψω σκληρά τώρα. :lazy:

Share this comment


Link to comment

Been there. Κι εμένα μου έρχονται ιδέες πολλές μαζί και δεν έχω μαζί μου χαρτί και στιλό για να τις γράψω να μην τις ξεχάσω ή είμαι στο λεωφορείο και κουνάει ή βιάζομαι ή είμαι στη δουλειά και μετά λυπάμαι που μερικές τις ξεχνάω μέχρι να τις σημειώσω. Αλλά και πάλι σκέφτομαι ότι α)όταν είμαι όλη μέρα κλεισμένη μέσα δε μου έρχονται και τόσες ιδέες, οπότε πα να πει ότι χρειάζομαι μια κάποια αλληλεπίδραση με τον έξω κόσμο σαν τσίγκλισμα και β)έχω ένα αρχείο word με πάνω από 30 ιδέες και έχω γράψει μόνο γύρω στις 4, οπότε ίσως και να μην αξίζουν όοοολες αυτές οι σκέψεις να τις απαθανατίσω. Πάντως το αρχείο βοηθάει: έτσι έγραψα τον Ελαχιστόκοσμο. Έμαθα το θέμα του διαγωνισμού, άνοιξα το αρχείο και έψαξα να βρω τι έχω που να κολλάει με "πόλη". Και σε λίγο είπα "αχά".

Share this comment


Link to comment

Μου αρέσει που μέσα σε όλα, την συγγραφή, το χάος στο μυαλό σου και τον Κουτρούλη, θυμάσαι να μου αφήσεις και υποσυνείδητα μηνύματα για ζαχαροπλαστική. (ο Γιώργος σε πλήρωσε έ; Το 'χει βάλει στόχο να με κάνει πρώτης τάξης νοικοκυρά. :chef: Σοβαρά τώρα. Πρέπει να γράψεις ένα blog post κάτι μεταξύ μίνι-ημερολογίου και συνόλου εμπειριών γύρω από το τι συμβαίνει σε ένα συγγραφέα τον Νοέμβριο. :dazzled: :death: Για να θυμούνται οι παλιοί (και να πάρουν μέρος) και να μαθαίνουν οι καινούριοι (και να πάρουν μέρος επίσης).

 

Υ.Γ. Πάω να δουλέψω σκληρά τώρα. :lazy:

 

Will do, Eugenia. ;)

Share this comment


Link to comment

Προσωπικά, επειδή πάντα είχα στο εκάστοτε περιβάλλον μου μια (ισχύουσα) φήμη ανθρώπου που, χωρίς αιδώ, σκέφτεται σε δημόσιους χώρους (πολύ ενοχλητικό για τους τρίτους, αν το σκεφτεί κανείς) οι άλλοι σχεδόν πάντα δέχονταν τι έκανα, χωρίς πολλά-πολλά. Μετά, συνέβη αυτό (post 467).

Sonya, καλό γλέντι!

Share this comment


Link to comment

Sonya πολλά από αυτά που λες τα νιώθω συχνά... Έχω πιάσει τον ευατό μου να κάθεται να μην κάνει τίποτα που να δείχνει ότι κάνει κάτι, με αποτέλεσμα άλλοι άνθρωποι γύρω μου να με ρωτάνε που είμαι και τι κάνω;

 

(ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΡΕ ΦΙΛΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ) ποτέ δεν τους το λέω έτσι γιατί όσες φορές το έχω κάνει μου βγήκε σε κακό, αλλά τυχαίνει να ακούω τις σκέψεις μου και η παραμικρή παρεμβολή τρίτων να με κάνουν να χάνω πράγματα ή να κολλά το μυαλό...

Share this comment


Link to comment

''Τίποτα δεν συγκρίνεται με την αίσθηση που έχω όταν αφήνω έναν άνθρωπο για να βρω την πένα μου, παρά μόνο η αίσθηση που έχω όταν αφήνω την πένα μου για να βρω έναν άνθρωπο.''

 

Virginia Woolf

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Κανένα πρόβλημα. Όταν κάποιος με βλέπει με το απλανές βλέμμα να χαζεύει στο άπειρο και κάνει το μοιραίο λάθος να ρωτήσει ''εεε πού βόσκεις'', εγώ λέω ''α να γειά σου, τώρα που σε βρήκα, για πες καμιά γνώμη: είναι αυτή η τύπισσα που έχει ποτίσει τον οικογενειακό της εχθρό με ένα δηλητηριώδες καταπότι βραδείας δράσεως, λίγο πριν αυτός φύγει για μια πολύ σημαντική διπλωματική αποστολή σ' ένα μακρινό βασίλειο, εντωμεταξύ ο γκόμενος αυτηνής αποφασίζει να πάει μαζί του γιατί θέλει να αποκομίσει δόξα για την πάρτη του, πράγμα που δεν αρέσει στην αδελφή του αυτοκράτορα, γιατί είναι από αντίπαλη παράταξη, κατάλαβες, και επιφορτίζει τον σύντροφο του εχθρού, γκέι είναι, στο είπα; να ξεφορτωθεί διακριτικά τον γκόμενο σε κάποια φάση, αλλά το μαθαίνει αυτό ο εχθρός και είναι ιδεολογικά αντίθετος και με κάποιον τρόπο, δεν έχω αποφασίσει πώς, πάει και βρίσκει αυτήν την τύπισσα ο εχθρός και της λέει ναι, ξέρω ότι έχουμε τις διαφορές μας κλπ αλλά το και το και τότε εκείνη λέει ''ωχ αμάν'' και ε στάσου, πού πας; Δε θες να ακούσεις το υπόλοιπο;''

  • Like 3

Share this comment


Link to comment

Ακούγομαι μέχρι τα λημέρια σου που γελάω, ε; :Ρ

 

Εγώ το κάνω στον φουκαρά τον Άλεξ αυτό. Κι ο (φουκαράς και πάλι) Άλεξ, προσπαθεί να λύσει ένα παζλ στο οποίο τα μισά κομμάτια λείπουν κι απ' τα υπόλοιπα τα μισά ή χάνονται στη διαδρομή μυαλό-γλώσσα ή, όταν φτάνουν, δεν τα αναγνωρίζει ούτε η σκέψη που τα γέννησε. Τράβα γύρευε πώς αντέχει ακόμα ο δόλιος.

Share this comment


Link to comment

Ε εντάξει, κι εγώ στο φουκαρά τον Ούλλε. Παίρνει ας πούμε τηλέφωνο και πριν προλάβει να πει ''καλησπ-'', εγώ ''έλα, έχω κάτι πολύ σημαντικό και σοβαρό που πρέπει να συζητήσουμε. Νομίζεις ότι οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες στην Κεσ'Κερμίν είναι ώριμες για επανάσταση;''

Share this comment


Link to comment

Χριστίνα, απλώς το 'χεις. Δεν έχω να πω τίποτα άλλο. Αν σταματήσεις να γράφεις θα κάνεις μεγάλο κακό, όχι μονάχα σ' εσένα, αλλά και σε όσους σε διαβάζουν (οι οποίοι σου εύχομαι να ξεπεράσουν τις δεκάδες χιλιάδες -θα έλεγα περισσότερους, αλλά σκέφτηκα να μην το ξεφτιλίσω).

 

Και για να προσθέσω κι εγώ κάτι από την πλευρά μου:

Εγώ δε συγκρίνομαι με τους περισσότερους από εσάς στην αφοσίωση στη συγγραφή, αλλά σήμερα η Ιωάννα μπήκε στο γραφείο και με πλησίασε με προσοχή να με ρωτήσει κάτι. Αργότερα μου είπε ότι επειδή ξέρει ότι όταν γράφω υπάρχουν στιγμές που δε θέλω να με ενοχλεί, φοβόταν ότι θα της έβαζα τις φωνές.

Τη λυπήθηκα, ρε παιδιά...

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Χα! Μην τους λυπάσαι, ρε, τους normals. Είναι normals, δεν έχουν ανάγκη! :-)

  • Like 1

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..