Jump to content

DinoHajiyorgi's Blog

  • entries
    13
  • comments
    65
  • views
    6,714

Supercalifragilisticexpialidocious!

Sign in to follow this  
DinoHajiyorgi

212 views

Λίγα λεπτά μόνο πρόλαβα από το φινάλε της Mary Poppins στην ΕΤ1 (δεν ήξερα ότι το είχε σήμερα) και αμέσως βούρκωσα. Πόσο άρρηκτα συνδεδεμένη με τις παιδικές μου αναμνήσεις είναι αυτή η ταινία, είναι σαν ένα παράθυρο στο παρελθόν και την μνήμη. Στη μαγεία συντελεί και η εικόνα του φιλμ, με τα εξωτερικά σκηνικά να είναι κατασκευασμένα όλα μέσα στο στούντιο, συν αυτό το ξεχωριστό χρώμα που είχαν τότε οι ταινίες (εκτός κι αν ήταν χαρακτηριστικό της Disney). Στην μικρή, αθώα ηλικία που πρωτοείδα την ταινία, η ταινία (και η πρωταγωνίστρια) προσέφερε μια παραμυθένια πλευρά της ζωής που θα έψαχνα για το υπόλοιπο της ζωής μου. Ακόμα ψάχνω, ή το κατέκτησα χωρίς να το ξέρω, καθώς ζει σε ζωντανό technicolor μέσα στην ψυχή μου.

 

Η πιο ζωντανή ανάμνηση που έχω, σχετική με την ταινία, είναι όταν απηυδισμένος ο πατέρας μου με έβαλε να του υποσχεθώ ότι είχα δει το έργο για τελευταία φορά. Μικρούλης εγώ, δεν με άφηναν ακόμα να πάω μόνος σινεμά (από 9 χρονών και μετά με άφηναν, υπήρχε μια εμπιστοσύνη στον τόπο που ζούσαμε) και θα πρέπει να είχα σύρει τον μπαμπά στο Mary Poppins δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές. Τον καιρό πριν τα βίντεο, τα dvd και τις τηλεοπτικές προβολές, οι ταινίες πηγαινοέρχονταν, και εκτός από τις καινούργιες έβλεπες και παλιές που είχες πεθυμήσει. Είδα την ταινία σε κεντρική αίθουσα της Κωνσταντινούπολης, αλλά και στον Άγιο Στέφανο κάποια στιγμή. Τώρα ήταν καλοκαίρι, και έπαιζε πάλι στο θερινό σινεμά, πήγαμε, το ξαναείδαμε, κι εκεί με έβαλε ο πατέρας μου να του δώσω την υπόσχεση. Το πόσο θα κρατούσε η προβολή μιας ταινίας δεν ήταν σίγουρο, και το Mary Poppins, επειδή έκανε κόσμο, κράτησε πάνω από το στάνταρ διήμερο ή τριήμερο. Κι εμένα ο νους μου εκεί, αλλά να μη μιλάω. Σηκωνόμαστε ένα βράδυ να πάμε στο καφενείο και στον δρόμο με πιάνουν τα κλάματα. Με ρωτάει ο πατέρας μου γιατί κλαίω και αρνούμαι να του πω. «Θες να δεις το Mary Poppins» μου λέει συμπερασματικά. Ένευσα το ναι, και ω η ευτυχία, έκανα άλλο ένα μαγικό ταξίδι στη σαγήνη της λατρεμένης μου Julie Andrews.

 

Εκείνη την εποχή ο πατέρας μου θα πρέπει να ήταν νεότερος από όσο είμαι εγώ σήμερα. Η Mary Poppins μου τα ξυπνάει όλα αυτά, όχι μόνο την νοσταλγία, αλλά και τις απώλειες που μεσολάβησαν, στον χρόνο, στις ζωές και τις καταστάσεις, τα όνειρα και τις προσδοκίες που απογοήτευσαν ή δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ. Και όποτε βλέπω την ταινία, σας το ορκίζομαι, ο πόνος αυτός είναι υπέροχος. Και όσοι είναι πολύ νωρίς για να με καταλάβετε, δεν πειράζει. Εύχομαι να ζείτε το ίδιο ονειρικό ταξίδι.

Sign in to follow this  


3 Comments


Recommended Comments

Για κάποιους δεν είναι νωρίς, και νάξερες πόσο σε καταλαβαίνουν Ντίνο μου!

 

 

Share this comment


Link to comment

Απλά: :friends:ΤΙ άλλο να πω; Να 'σαι καλά Ντίνο σε χαρούμενες και συγκινησιακές στιγμές! :good:

Share this comment


Link to comment

Nαι, την ξέρω αυτή την αίσθηση, αυτά τα sensations πάρα, πάρα πολύ καλά Ντίνο. Και θα συνεχίσω να τα βιώνω για όλη μου τη ζωή κάθε φορά που βλέπω τη Mary Poppins. Μέσα στο μυστικό λυκόφως πάνω από τις καπνισμένες στέγες του Λονδίνου (και κάθε καπνισμένης πόλης) βρίσκεται η μαγεία της. Και εκεί ανάμεσα στο λυκόφως και τις σκιές βρίσκομαι και γω...

Share this comment


Link to comment

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!

Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.

Sign In Now
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..