Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Τα κανάλια δεν είναι ούτε χοντρόπετσα ούτε ευαίσθητα, είναι κερδοσκοπικά. Και αυτό σημαίνει ότι προσαρμόζονται στις καταστάσεις γιατί τα πρόστιμα είναι απώλεια χρημάτων. Η Αταλάντη σου εξήγησε τη διαφορά λογοκρισίας με απλή κοινή λογική. Ξέρω ότι είναι κάποια στερεότυπα που πολύ δύσκολα καταρρίπτονται αλλά δεν είναι μαγκιά η βρισιά ή δείγμα ανδροπρέπειας όπως και είναι δικαίωμα της κάθε κοπέλας να δείχνει το μπούτι της στο αγόρι της μόνο ή σε κανέναν! Πολύ σωστά είπε η Κέλλυ η Παρασκευή και 13 είναι Ευρωπαϊκή και μετά και Αμερικάνικη πρόληψη, προήλθε από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 που συνελήφθησαν οι μέχρι τότε πανίσχυροι Ναΐτες Ιππότες. Η δική μας πρόληψη προέρχεται όπως λέγεται από την άλωση που ήταν Τρίτη 29 μεν του μηνός αλλά 13 είναι το άθροισμα των ψηφίων του 1453.
  3. BladeRunner

    50 Βιβλία για το 2019

    Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα. Σχόλιο εδώ: Georges Simenon -Δεκέμβριος 177. Τόμας Χάρις - "Κάρι Μόρα" (Bell, 2019, σελ. 328). 6.5/10 178. Μπέρναρντ Πόμερανς - "Ο Άνθρωπος Ελέφαντας" (Αιγόκερως, 2019, σελ. 65). 8/10 179. Τόμας Μπέρνχαρντ - "Γεγονότα" (Εξάντας, 2019, σελ. 74). 7.5/10 180. Έιντριαν ΜακΚίντι - "Το πρωί θα έχω φύγει" (Οξύ, 2019, σελ. 379). 9/10 181. Κέρι Γκρίνγουντ - "Σχίζοντας του αιθέρες" (Κουκουβάγια, 2019, σελ. 229). 8/10 182. Φρανκ Γκόλνταμερ - "Το Τέρας" (Κλειδάριθμος, 2019, σελ. 374). 8.5/10 183. Ζορζ Σιμενόν - "Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα" (Άγρα, 2019, σελ. 212). 8.5/10
  4. BladeRunner

    Georges Simenon

    Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα Τρίτο βιβλίο του Ζορζ Σιμενόν που διαβάζω φέτος, ένατο συνολικά. Επίσης είναι μόλις το δεύτερο βιβλίο με ήρωα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ, μετά το "Ο τρελός του Μπερζεράκ" που διάβασα το 2012 και το οποίο θυμάμαι ότι δεν με είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα (ίσως να έφταιγε και η παλιομοδίτικη μετάφραση). Τέλος πάντων, τούτο το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ειλικρινά με μεγάλη δυσκολία το άφηνα στην άκρη για να κάνω οτιδήποτε άλλο, έτσι καλογραμμένο και ενδιαφέρον όπως ήταν. Πέρα από την υπέροχη και οξυδερκή γραφή του Σιμενόν, το πιο απολαυστικό στοιχείο του βιβλίου είναι η όλη αποτύπωση των αστυνομικών διαδικασιών και του τρόπου σκέψης του Μαιγκρέ για την εξιχνίαση μιας σειράς ανθρωποκτονιών από έναν κατά συρροή δολοφόνο. Με λιτές περιγραφές ο Σιμενόν δημιούργησε μια καταπληκτική νουάρ ατμόσφαιρα, ενώ επίσης με μετέφερε στο καλοκαιρινό Παρίσι της δεκαετίας του '50. Και, βέβαια, κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία του Μαιγκρέ για να βρει τον δολοφόνο και να σταματήσει το καταστροφικό του έργο. Σίγουρα είναι λιγότερο σκοτεινό και δραματικό από τα "μαύρα" αυτοτελή μυθιστορήματά του, αλλά δεν παύει να είναι μια απόλυτα ψυχαγωγική και αγωνιώδης αστυνομική ιστορία. 8.5/10
  5. Today
  6. Ευχαριστώ για τις μέχρι τώρα απαντήσεις σας. Και εγώ προς το δεύτερο τείνω να πω την αλήθεια.
  7. Διάβασες εκείνο με το κατούρημα;
  8. Και εγώ έχω δει αμέτρητες φορές τη σειρά Δυο Ξένοι. Μέχρι και όταν ήμουν στο Λύκειο 2003-2004 στις επαναλήψεις έδειχναν όλα τα επεισόδια. Ξαφνικά κάπου στο 2006-2007 έπεσε λογοκρισία στη σειρά και ένα επεισόδιο δεν προβλήθηκε ποτέ ξανά στις επόμενες επαναλήψεις. Φαίνεται πως η τότε αλλά πολύ περισσότερο η σημερινή κοινωνία δεν μπορεί να αποδεχτεί ένα μικρό κοριτσάκι να βρίζει (λες και πάει σε παρθεναγωγείο και δεν ακούει πουθενά αλλού βρισιές) και να προβάλει στερεότυπα τύπου «Θάνατος στις ξανθές». Μήπως ούτε αυτό είναι λογοκρισία; Κατά τη γνώμη μου είναι μέγιστη υποκρισία. Μέχρι το 2004 το τηλεοπτικό κοινό ήταν χοντρόπετσο και δεν το ενοχλούσαν οι βρισιές και ξαφνικά τώρα γεμίσαμε φλούφληδες;
  9. Ε, στην χώρα μας Κέλλυ, βρισκόμαστε ακόμη στο επίπεδο που το τι συνιστά προσβολή προς τους αδύνατους, είναι αρκετά συγκεκριμένο. Λίγο-πολύ οι περισσότεροι όταν το λέμε αυτό, εννοούμε τα ίδια πράγματα. Επίσης δεν γελάμε (οι περισσότεροι) με τέτοια αστεία. Παραέξω, το τι συνιστά προσβολή προς τους αδύνατους, έχει ξεχειλωθεί κατά τη γνώμη μου. Παράδειγμα https://didyouknowfacts.com/15-examples-of-why-men-should-be-banned-from-writing-female-characters/
  10. Για να μην αναφέρουμε ότι το να θεωρείται γρουσούζικη η Παρασκευή και 13 προέρχεται από την Αμερική, ενώ στην Ελλάδα υπήρχε το "Τρίτη και 13" (και ήταν και μια παλιά ταινία, νομίζω). Και σιγά το πράγμα, για να ρυθμίσουν τα κανάλια το πρόγραμμά τους σύμφωνα με αυτό. Θα ήταν σαν να προβάλλουν ταινίες σχετικές πχ με το AIDS την 1η Δεκεμβρίου ή τόσες άλλες παγκόσμιες μέρες του Χ και του Ψ που έρχονται κάθε τόσο. Θα ήθελα, προς υπεράσπιση της σειράς από την οποία έβαλες μια σκηνή πιο πάνω, τους "Δυο Ξένους", που την έχω δει ολόκληρη αρκετές φορές, να πω ότι, αν έχεις δει και άλλο κομμάτι εκτός από αυτό, ίσως να παρατήρησες ότι καθόλου δε διέπεται από ομοφοβική νοοτροπία και ίσα ίσα μάλλον κοροϊδεύει τους ομοφοβικούς. Αυτό θα έπρεπε να μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι και αυτή η σκηνή που έβαλες εννοείται μάλλον σαν σάτιρα των ομοφοβικών και όχι των ίδιων των γκέι. Κατά τα άλλα, εγώ θεωρώ θετικό το να αποδοκιμάζονται πλέον τα αστεία που προσβάλλουν κάποιον, όχι μόνο επειδή προσβάλλουν, ούτε επειδή καλλιεργούν την αγένεια, τη μισαλλοδοξία, τη μη ανοχή του διαφορετικού, αλλά και γιατί το χιούμορ που βασίζεται στο να προσβάλλεις κάποιον είναι κακό, φτηνό, προχειροφτιαγμένο και προσβάλλει τη νοημοσύνη του κοινού του. Προτιμώ οι κωμικοί να χρησιμοποιήσουν το ταλέντο τους και το μυαλό τους για να φτιάξουν αστεία έξυπνα, αντί να στρέφονται στην εύκολη λύση του να θεωρούν ότι το κοινό τους αποτελείται από κάφρους που θα γελάσουν με την πρώτη αηδία που θα τους σερβίρουν. Και επίσης να μην ξεχνάμε αυτό που είχε πει ο αείμνηστος Πράτσετ ότι το να κοροϊδεύεις τους ισχυρούς είναι σάτιρα - το να κοροϊδεύεις τους αδύναμους είναι bullying.
  11. Εδώ για τη λογοκρισία https://el.wikipedia.org/wiki/Λογοκρισία
  12. Τώρα μου κάνεις πλάκα έτσι; Όχι και λείπει το σεξ και η βία από την σημερινή τηλεόραση. Και να σου πω ότι η ίδια ημερομηνία πέφτει δύο με τρεις φορές κάθε έτος, θα έπρεπε να αποτελεί κριτήριο για το πρόγραμμα κάθε μέρας;
  13. Παρασκευή και 13 σήμερα! Παρατηρήσατε ότι κανένα κανάλι δεν έχει στο πρόγραμμά του κάποια κλασική ταινία τρόμου για απόψε; Τυχαίο; Τόσο δύσκολο θα ήταν να προβάλλουν κάποια από τις ταινίες της σειράς Παρασκευή και 13; Ή μήπως ταινίες βασισμένες στο δόγμα sex and violence είναι απαγορευμένες σήμερα; Πάντως τελευταία φορά που είδα στην τηλεόραση κάποια από αυτές τις ταινίες κουβαλούσαμε ακόμα δραχμές στις τσέπες μας...!
  14. Εγώ έγραψα μια ανάρτηση και αν συνεχιστεί πολύ μπορεί να μου εμπνεύσει και δεύτερη! Αυτό δεν θα ήταν διήγημα, θα ήταν το θέατρο του παραλόγου.
  15. Ακόμη τσακώνεστε; Ένα πράγμα έχω να σας πω: Ντροπή που χαραμίζετε λέξεις, ενώ θα μπορούσατε να γράψετε διήγημα 🤣
  16. Dreamer

    The Grudge (2020)

    Ένα σπίτι είναι καταραμένο από ένα εκδικητικό φάντασμα που τιμωρεί εκείνους που εισέρχονται σε αυτό με βίαιο θάνατο. Σκηνοθέτης: Nicolas Pesce Σεναριογράφοι: Jeff Buhler (ιστορία), Nicolas Pesce (σενάριο) | 2 ακόμη Ηθοποιοί: Betty Gilpin, Andrea Riseborough, William Sadler | Δείτε την πλήρη λίστα με τους ηθοποιούς που συμμετέχουν εδώ
  17. Ως επιστήμονας (κοινωνικός, έστω), επίτρεψέ μου να σου πω πως μία εκπομπή και ένα υποκείμενο που ταυτόχρονα είναι και ο ερευνητής δεν είναι ικανό ούτε κατάλληλο δείγμα ούτε για πείραμα ούτε για έρευνα, μιας και αναμενόμενα ο ερευνητής δεν είναι αντικειμενικός και θα κοιτάξει να επιβεβαιώσει τις θεωρίες και τα biases του. Η ποιοτική μέθοδος της παρατήρησης, από την άλλη, απαιτεί βάθος χρόνου, οπότε ούτε σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτει το "πείραμά" σου. Θα σου πω τώρα κι ένα μυστικό: η επίκληση στην αυθεντία (σου) λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει πράγματι αυθεντία. Το ότι είσαι διδάκτορας φυσικής δεν σε κάνει αυτόματα αυθεντία σε τίποτε άλλο πέραν της φυσικής. Ναι; Τέλεια, πάμε παρακάτω. Η λογοκρισία είναι συστημική και επιβάλλεται από την εξουσία στους αδύναμους. Επιβάλλεται - δεν είναι προαιρετική. Διάβασε τι σου είπε η Κελαινώ. Οι γονείς μας έζησαν εποχές κατά τις οποίες το κράτος έλεγχε την τέχνη, απαγόρευε σε στιχουργούς και συνθέτες να δημιουργούν, να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες λέξεις και εκφράσεις, σε τραγουδιστές να λένε συγκεκριμένα τραγούδια κτλ. Για να το καταλάβεις λίγο καλύτερα, θα σου φέρω ως παράδειγμα ένα παλιό ρεμπέτικο τραγούδι, τη "Βαρβάρα", που απαγορεύτηκε επί δικτατορίας Μεταξά επειδή σχολίαζε τη σεξουαλική ζωή της Λουκίας Μεταξά, της κόρης του δικτάτορα. Το εν λόγω τραγούδι, είναι φυσικά βαθιά σεξιστικό. Ο Πέτρος Κυριακός, λοιπόν, ηθοποιός και ρεμπέτης, όταν άκουσε για την απαγόρευση, είπε το περίφημο "εγώ θα την πω κι ας το πιω", εννοώντας το ρετσινόλαδο. Καταλαβαίνεις τώρα τι σημαίνει λογοκρισία; Να λες ένα τραγούδι και γι' αυτό να σε υποβάλλουν σε βασανιστήρια, να σε φυλακίζουν ή και χειρότερα. Δεν είναι λογοκρισία το να αρνείται κάποιος να εκδώσει τον ρατσιστικό/σεξιστικό οχετό καθενός. Δεν υπάρχει κύρωση συστημική, δεν υπάρχει απειλή για την ασφάλεια ή τη ζωή σου, δεν υπάρχει επιβολή. Αν το θες τόσο πολύ, φτιάξε ένα μπλογκ και γέμισέ το σεξιστικά και ρατσιστικά ανέκδοτα. Δικαίωμά σου και, πίστεψέ με, κανείς δεν θα έρθει να σου χτυπήσει την πόρτα ξημερώματα και να σε μαζέψει γι' αυτό κι οι δικοί σου να μην ξέρουν αν ζεις ή αν πέθανες. Ούτε η δημιουργική ή οποιουδήποτε άλλου είδους επιμέλεια κειμένου είναι λογοκρισία. Πάμε τα βιβλία μας σε εκδοτικούς οίκους γιατί εμπιστευόμαστε ότι έχουν την εμπειρία του χώρου, του τι πουλάει στον χώρο και του πώς θα κάνουν το βιβλίο μας να πουλήσει. Άρα, τους εμπιστευόμαστε και την επιμέλεια του κειμένου μας. Ειδικά στο εξωτερικό, που είναι πολύ πιο σοβαρά τα πράγματα και που επιμελητής και διορθωτής δεν είναι οι ίδιες δουλειές. Εδώ, από δημιουργική επιμέλεια έχουμε μαύρα μεσάνυχτα. Σε κάθε περίπτωση, συγκεντρωθείτε λίγο και συνειδητοποιήστε τι σημαίνουν οι λέξεις που χρησιμοποιείτε και τι βαρύτητα κουβαλάνε. Και για να τελειώνουμε, ένας εκδοτικός οίκος, ένα περιοδικό, ένα κανάλι, έχει δικαίωμα να βγάζει ό,τι περιεχόμενο θέλει ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έχουμε ελευθερία λόγου. Κι έχει κάθε δικαίωμα και κάθε ελευθερία από το κράτος να αρνηθεί να σχετιστεί με ρατσιστικό/σεξιστικό περιεχόμενο χωρίς να κινδυνεύσει κανενός η ζωή ΑΚΡΙΒΩΣ επειδή έχουμε ελευθερία λόγου. Όπως και κάθε άνθρωπος εκεί έξω έχει κάθε δικαίωμα να ξερνάει τον ρατσιστικό του οχετό στο facebook, χωρίς κανείς να τον βάζει φυλακή γι' αυτό. Αλλά ελευθερία λόγου δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι εγώ που έχω το περιοδικό οφείλω να βάλω στις δικές μου σελίδες τον δικό σου οχετό που έχει θέση μόνο στον προσωπικό σου τοίχο στο facebook. Ούτε σημαίνει ότι αν σε ακούσω να ξερνάς αυτόν τον οχετό δημόσια δεν θα σου πω τίποτα. Η ελευθερία λόγου είναι ελευθερία να λες αυτό που πιστεύεις χωρίς να κινδυνεύεις - μέχρι εκεί. Δεν υποχρεώνει κανέναν να ανέχεται ή να συμφωνεί με αυτά που πιστεύεις. Αυτά. Και, για μένα, το θέμα περί συγγραφής και λογοκρισίας τελειώνει εδώ, αν άρχισε ποτέ και δεν ήταν αυτό απλώς άλλο ένα thread στο οποίο ο UniVolante ήθελε να γκρινιάξει επειδή δεν τον παίζουνε τα άλλα παιδάκια.
  18. Yesterday
  19. Κι εγώ θυμάμαι με νοσταλγία τις πολιτικές επιθεωρήσεις της δεκαετίας του ογδόντα, αλλά δεν κάνω έτσι. Πέρασε η εποχή τους και πάνε. Ευχαριστούμε, καλά ήτανε, πάμε παρακάτω. Τώρα έχουμε σταντ απ, που δεν είχαμε τότε. Είναι ενδιαφέρον να παρακολουθείς τις εξελίξεις. Μόνο στη σκέψη ότι θα περνάν οι δεκαετίες και όλα θα μένουν τα ίδια και τα ίδια και τα γαμημένα ίδια, δεν σας πιάνει απελπισία εσάς;
  20. Κατ' αρχάς δεν είναι καλό δείγμα να γελάς με λέξεις ανάρμοστες, το καλό γέλιο είναι το πνευματώδες, δες τις παλιές Ελληνικές ταινίες για να καταλάβεις. Μετά η πολιτική έχει μπαφιάσει τον Έλληνα, γι' αυτό και δεν έχει πια τόση προσέλευση στις κάλπες, γι' αυτό και δεν σατιρίζεται όσο παλιά. Και να σε πληροφορήσω ότι η προίκα είναι όντως παρωχημένη και ντροπιαστική (δηλαδή τι νόημα είχε; με πληρώνεις να πάρω την κόρη σου;) και δεν το λέω εγώ το λέει ο νόμος. Η προίκα καταργήθηκε το 1982 με νόμο σε πληροφορώ. Και μάλιστα τα προικώα συμβόλαια ήταν άκυρα και έπρεπε να γίνουν κανονικά οι γονικές παροχές των ακινήτων.
  21. Λοιπόν σαν επιστήμονας (έστω και θεωρητικός επί το πλείστον) αρέσκομαι στα πειράματα. Έκατσα λοιπόν επίτηδες χθες και σήμερα να δω τι δείχνει η σημερινή τηλεόραση έτσι ώστε να έχω πιο επίκαιρη εικόνα. Και όντως μάζεψα μπόλικο υλικό. Βάζω λοιπόν το alpha να δω τη μεγάλη επιτυχία με τα τρελά νούμερα τηλεθέασης (που παρεμπιπτόντως το 30% δεν θεωρείται επιτυχία). Χθες όλο το επεισόδιο αφορούσε στο στερεότυπο ότι οι γυναίκες δεν ξέρουν να οδηγούν και το σημερινό στο ότι η προίκα είναι παρωχημένο και ντροπιαστικό έθιμο. Ήμαρτον! Όπως λένε και οι σημερινοί νεανίσκοι πιο politically correct πεθαίνεις! Πραγματικά πιάστηκε το χέρι μου από τις απανωτές μούντζες στην οθόνη της τηλεόρασης. Τόσα βραβεία ανοιχτής παλάμης δεν έδωσα ούτε στον τελικό του μπάσκετ του 2012 όταν κοιμήθηκε ο Υπνάουσκας στον πάγκο της CSKA, κοιμήθηκαν και οι δώδεκα θεοί και πήρε το κύπελλο ο γαύρος... Στο χθεσινό επεισόδιο, υπήρχε στο σενάριο η φράση «πότε ο Γιάννης δεν μπορεί πότε ο κώλος του πονεί» και φυσικά δεν ειπώθηκε έτσι αλλά «... πότε ο αγκώνας του πονεί»! Δηλαδή, αυτή είναι σημερινή κωμωδία; Να λογοκρίνεται κάθε φράση που περιέχει μια κάπως ανάρμοστη λέξη; Εκεί φτάσαμε; Μα ακριβώς αυτές οι λέξεις είναι που φέρνουν το γέλιο. Κάποτε με τις ελληνικές σειρές ξεκαρδιζόμασταν από τα γέλια και σήμερα με το ζόρι γελάμε. Το έχει καταλάβει κανένας αυτό; Ας θέσω και μια άλλη παράμετρο. Σε όλα τα σίριαλ των 90s που τα θυμάμαι πολύ καλά υπήρχαν άπειρες αναφορές στην πολιτική. Αυτόν τον φουκαρά τον Σημίτη τον είχαν περάσει γενναίες 14 και σατίριζαν (εκτός από τον ελαιώνα της Μεσσηνίας στη φάτσα του) την πολιτική του (με την Ολυμπιακή, την ανάθεση των Ολυμπιακών αγώνων, κτλ). Σήμερα γιατί δεν γίνεται αυτό; Πέρασε το δημοψήφισμα, το Μακεδονικό, είδατε έστω μια σατιρική αναφορά στα τωρινά σίριαλ; Τα κοινωνικά στερεότυπα, το ρατσισμό και όλες τις φιλελεύθερες απόψεις ξέρουν να τα περνάνε μέσα στις καθημερινές σειρές αλλά από πολιτικό σχόλιο γιοκ-καπούτ που έλεγε και η γιαγιά μου... A pair of jumper cables walk into a bar. The barman says: “I’ll serve you but don’t start anything!
  22. Ναι, δεν είναι ακριβώς. Γι' αυτό λέω "σε κάποιο βαθμό είναι". Πάντα υπάρχουν κάποια καλούπια έκφρασης που θεωρούνται εμπορικά (και πολλές φορές διαψεύδονται). Γι' αυτό και πολλές φορές υπάρχουν underground ρεύματα που προσπαθούν να καλύψουν τα κενά που αφήνουν οι "ασφαλείς επιλογές". Συμβαίνει π.χ. στα ανεξάρτητα κόμιξ.
  23. Εμ αυτό είναι το πρόβλημα, δεν γελάς με τα περισσότερα από αυτά. Πάντως Unicron, αν μη τι άλλο μου ενέπνευσες μια μικρή ανάρτηση. Βασίλη, και αυτό που λες δεν είναι ακριβώς λογοκρισία, είναι περισσότερο μια επαγγελματική απόφαση μιας και για τον εκδοτικό οίκο είναι δουλειά παρά τέχνη το όλο θέμα.
  24. Πάντως στο sff.gr δεν παίζει λογοκρισία Unicron, οπότε μπορείς ν' ανεβάσεις αυτά τα ανέκδοτα. Να γελάσει και μας λίγο το χειλάκι μας.
  25. 55. Το νησί του ερημίτη - James Hadley Chase (193) Βιβλίο του 1971, από τη σειρά Βιπερ. Μου θύμισε πολύ ιστορίες του Lee Child. Θρίλερ με δόσεις αγωνίας για να περνά ευχάριστα η ώρα.
  26. Θυμάμαι τον πρόλογο που έκανε ο Κέτσαμ στην δεύτερη έκδοση της "Νεκρής σεζόν" που έλεγε ότι όταν ήταν να εκδώσει την πρώτη, η επιμελήτρια είχε αλλάξει τα φώτα στο κείμενό του - και συζητούσαν από κοινού τις αλλαγές καθότι είναι φουλ επαγγελματίες εκεί. Του είχε προτείνει λοιπόν -μεταξύ των άλλων- να αλλάξει το τέλος, ώστε να φαίνεται ότι ο φίλος της πρωταγωνίστριας δεν πέθανε, αλλά απλώς τραυματίστηκε. Ο Κέτσαμ υποχώρησε -εφόσον δεν ήταν ακόμη όνομα για να υψώσει ανάστημα. Στη δεύτερη έκδοση βέβαια, μετά την μεγάλη επιτυχία της πρώτης, το συγκεκριμένο απόσπασμα μπήκε ως είχε στην αρχή. Να ένα ωραίο παράδειγμα για να συζητήσουμε τα όρια της λογοκρισίας. Είχε το δικαίωμα η εκδοτική να επιμείνει σε τέτοιου τύπου αλλαγές; Ναι Αποτελούν λογοκρισία αυτές οι αλλαγές; Σε κάποιο βαθμό ναι. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα επέβαλλαν ένα happy-ending για εμπορικούς σκοπούς. Καλό είναι να αποφεύγονται στον βωμό της ελευθερίας του λόγου; Ναι. Μπορούμε να αλλάξουμε τη κατάσταση; Διαχρονικά δύσκολο, αλλά τι να κάνουμε. Το ζήτημα "λογοκρισία vs ελευθερία του λόγου" είναι μια διαρκής συζήτηση (και κατά 100% δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ). Πότε θα έχει δίκιο η μία πλευρά και πότε η άλλη. Αυτό είναι το θέμα κατά τη γνώμη μου στο ζήτημα της συγγραφής και όχι ο Μικρούτσικος με τα μαγιό
  27. BladeRunner

    50 Βιβλία για το 2019

    Το Τέρας. Σχόλιο εδώ: Διάφοροι συγγραφείς θρίλερ -Δεκέμβριος 177. Τόμας Χάρις - "Κάρι Μόρα" (Bell, 2019, σελ. 328). 6.5/10 178. Μπέρναρντ Πόμερανς - "Ο Άνθρωπος Ελέφαντας" (Αιγόκερως, 2019, σελ. 65). 8/10 179. Τόμας Μπέρνχαρντ - "Γεγονότα" (Εξάντας, 2019, σελ. 74). 7.5/10 180. Έιντριαν ΜακΚίντι - "Το πρωί θα έχω φύγει" (Οξύ, 2019, σελ. 379). 9/10 181. Κέρι Γκρίνγουντ - "Σχίζοντας του αιθέρες" (Κουκουβάγια, 2019, σελ. 229). 8/10 182. Φρανκ Γκόλνταμερ - "Το Τέρας" (Κλειδάριθμος, 2019, σελ. 374). 8.5/10
  28. Φρανκ Γκόλνταμερ - Το Τέρας (Der Angstmann, 2016) Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό και αρκετά καλογραμμένο μυθιστόρημα, που συνδυάζει με ικανοποιητικό τρόπο το ιστορικό δράμα με το αστυνομικό θρίλερ, ακολουθώντας κατά κάποιο τρόπο την πετυχημένη συνταγή του Φίλιπ Κερ, συγγραφέα της σειράς βιβλίων με ήρωα τον Μπέρνι Γκούντερ. Εδώ, πρωταγωνιστής είναι ο Μαξ Χέλερ, ο οποίος βέβαια δεν είναι πρώην αστυνομικός και νυν ιδιωτικός ντετέκτιβ όπως ο Γκούντερ, αλλά κοτζάμ επιθεωρητής, που ζει και εργάζεται στη Δρέσδη, κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η ιστορία αρχίζει στα τέλη του 1944 και τελειώνει τον Μάιο του 1945, δηλαδή λίγους μήνες μετά τον βομβαρδισμό της πόλης. Λοιπόν, ο πόλεμος για τους Ναζί δεν πάει πολύ καλά, ενώ οι πολίτες της Δρέσδης καλούνται καθημερινά να ζουν με πολλές στερήσεις σε τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, αλλά και υπό των φόβο των συχνών αντιαεροπορικών συναγερμών. Σ'αυτές τις συνθήκες, ο Μαξ Χέλερ καλείται να εξιχνιάσει μια σειρά φρικιαστικών φόνων, υπεύθυνος για τις οποίες είναι κατά τα φαινόμενα ένας μανιακός, τον οποίο διάφοροι κάτοικοι της πόλης αποκαλούν "Το Τέρας". Ο Χέλερ θα βρει πολλά εμπόδια μπροστά του και θα έχει να κάνει και με τους στενόμυαλους προϊσταμένους του, όμως το μεγαλύτερο εμπόδιο θα είναι ο τραγικός βομβαρδισμός της πόλης, τον Φεβρουάριο του 1945... Η πλοκή είναι γεμάτη με δράση, μυστήριο και εκπλήξεις, ενώ φυσικά δεν λείπουν και οι ζωντανές περιγραφές της πόλης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η γραφή είναι απλή, ευκολοδιάβαστη και ιδιαίτερα εθιστική, βοηθάει πολύ στη γρήγορη ανάγνωση του βιβλίου. Γενικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ ενδιαφέρον και αρκετά συναρπαστικό μείγμα αστυνομικού θρίλερ και ιστορικού μυθιστορήματος, το οποίο προσφέρει αγωνία και έντονες συγκινήσεις. 8.5/10
  1. Load more activity
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..