Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Past hour
  2. Blacksword

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Και το τραγούδι, για όποιον ενδιαφέρετε να το ξανακούσει. Το ότι θυμίζει έντονα το τραγούδι του Pippin, Edge of Night, νομίζω δεν είναι τυχαίο.
  3. Today
  4. John Ernst

    What lies beneath the giants

    Εντάξει, μέσα σε λίγες ώρες έχεις πάρει τόσες απαντήσεις σε κείμενο 24 σελίδων, ενώ τρέχει διαγωνισμός. Αυτό από μόνο του τα λέει όλα! Με το που ξεκίνησα να διαβάζω, δεν μπόρεσα να το αφήσω! Μπράβο σου. Δε θέλω να συμπληρώσω τίποτα άλλο, οι προηγούμενοι με κάλυψαν. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω είναι ότι για πρώτη φορά βλέπω σε κείμενό σου μια ισορροπία ανάμεσα σε σκηνές κορύφωσης και λοιπές σκηνές. Συνέχισε να βελτιώνεσαι και να μας χαρίζεις ενδιαφέροντα κείμενα. Τελευταία παρατήρηση. Το ότι κάτι παίζεται στον κινηματογράφο δεν το κάνει απαραίτητα και σωστό. Ο Αμερικάνικος κινηματογράφος είναι μια ολόκληρη βιομηχανία, το ότι μας δίνει διαμάντια οφείλεται στην τεράστια ποσότητα παραγωγής.
  5. SpirosK

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Δε νομίζω Ντίνο. Εγώ βαριέμαι όχι επειδή έχει συζητήσεις, αλλά επειδή είναι ανούσιες, γραμμένες άνευρα και διεκπεραιωτικά και τους λείπει το πνεύμα των χαρακτήρων που είχαν οι πρώτες σεζόν. (Προσωπικά η πρώτη είναι από τις αγαπημένες μου κι ας έχει κυρίως διάλογο).
  6. DinoHajiyorgi

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Ίσως είναι θέμα ηλικίας. (Είμαι 55). Έχοντας λατρέψει τη σειρά, παρακολουθώντας τη όλα αυτά τα χρόνια, πως και γιατί να βαρεθώ οποιαδήποτε στιγμή της, όπως το πρώτο επεισόδιο της τελευταίας σεζόν; Ρουφάω αχόρταγα το κάθε της λεπτό. Τι είναι αυτό που μπορεί να προκαλέσει βαρεμάρα, να πονέσει την υπομονή, στη θέαση των αγαπημένων αυτών χαρακτήρων; Και το αναρωτιέμαι γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με το Game of Thrones. Σε αίθουσα κινηματογράφου, σε Star Wars ή Lord of the Rings, οι πίσω μου έπιαναν την κουβέντα όποτε δεν είχε πίου-πίου ή μάχες. Κι όταν τους έλεγα να σωπάσουν απαντούσαν "γιατί, αφού δεν γίνεται τίποτα". Δεν γίνεται τίποτα μεταξύ πίου-πίου και των μαχών. Μόνο κάτι μπλα-μπλα που ξεστομίζουν οι χαρακτήρες. Γι αυτό πρόκειται; Κι εγώ βαριέμαι σε έργα, όταν όμως πρόκειται για σύνολο που με αφήνει χλιαρό. Υποκειμενικό ίσως του τι βρίσκει βαρετό ο καθένας, το τι εκτιμάει. Μάλλον είναι και θέμα ηλικίας.
  7. SpirosK

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Θα συμφωνήσω με τον Wasteland εν μέρει, αν και για μένα "συγγραφικά" η σειρά έχει πάρει τον κατήφορο. Άντε να γίνουν οι δύο τελευταίες μάχες να τελειώσει πριν γίνει ένα φάντασμα του καλού της εαυτού.
  8. Mesmer

    What lies beneath the giants

    Θα αναφερθώ στη σκηνή του νοσοκομείου: Ο γιατρός Όρβιλ καθόταν [...] επιπλέον καλλιέργειες αίματος: Εδώ έχουμε τριτοπρόσωπη, με οπτική γωνία του γιατρού. Η νοσοκόμα, φορώντας την άσπρη στολή της [...] Ο ήχος της φωνής της αντήχησε στο δωμάτιο.: Εδώ έχουμε οπτική γωνία της νοσοκόμας. Η σκιά αντέδρασε [...] μπροστά στην αποκρουστική όψη του πλάσματος: Εδώ μπερδεύεται αρκετά το πράγμα. Είναι κυρίως παντογνώστης, αλλά σε μερικά σημεία λίγο πιο εστιασμένη σε νοσοκόμα και σεκιουριτά. Το σημάδεψε με το όπλο. [...] ολοένα και πιο δύσκολη.: Συνδυασμός παντογνώστη με ελαφρώς εστιασμένη στον σεκιουριτά. Ο γιατρός Όρβιλ [...] λευκή ιατρική του μπλούζα.: Οπτική γωνία του γιατρού. «Με ακούτε; [...] τις γηρασμένες σάρκες του γιατρού.: Οπτική γωνία τηλεφωνήτριας και ολίγος παντογνώστης. Όλα αυτά μέσα σε δύο σελίδες. Νομίζω ότι το κακό ξεκινάει ότι προσπαθείς να μας πεις τι γίνεται, περιγράφοντας τις σκηνές όπως θα τις έβλεπες σε μια ταινία, με την αλλαγή των πλάνων. Και μπορεί να μιλάμε για κινηματογραφική πλοκή, όταν ένα κείμενο έχει γρήγορη εξέλιξη και εντυπωσιακές σκηνές που θυμίζουν ταινία, αλλά κινηματογραφική γραφή, δεν υπάρχει.
  9. Yesterday
  10. wasteland

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Λοιπόν: ενώ το πρώτο επεισόδιο με έκανε να χασμουριέμαι, το δεύτερο μου άρεσε πολύ. Βλέπουμε όλους τους χαρακτήρες στις τελευταίες στιγμές τους πριν τη μεγάλη μάχη. Όλο το υπαρξιακό άγχος και ο φόβος του θανάτου παρουσιάζονται με διαφορετικό τρόπο για τον κάθε ήρωα. Το τραγούδι που ακούγεται στο τέλος είναι ένα θλιμμένο αριστούργημα που ενώνει αυτούς που έφυγαν με αυτούς που μένουν.
  11. Memories of Ice - Steven Erikson (Εκδόσεις Bantam): 8.5/10
  12. Steel Guardian

    Steven Erikson

    Memories of Ice - Steven Erikson (Εκδόσεις Bantam) Άλλο ένα πολύ καλό βιβλίο στη σειρά. Ο ρυθμός της ιστορίας είναι βελτιωμένος σε σχέση με το Deadhouse Gates, αλλά όχι τόσο καλός όσο στο Gardens of the Moon. Πάλι υπήρχαν σημεία που ήταν υπερβολικά αργόσυρτα, αλλά κάτι οι χαρακτήρες, κάτι ο κόσμος της ιστορίας με κρατήσανε εύκολα, αν και κουράστηκα. Σίγουρα 200-300 λιγότερες θα το βοηθούσαν πολύ το βιβλίο. Υπήρχαν κάποιες λεπτομέρειες στην υπόθεση που δεν μου άρεσαν/δεν με έπεισαν, αλλά υπήρχαν και όλες αυτές οι γαματοσύνες που είχαν και τα άλλα βιβλία, ίσως και περισσότερες εδώ (αλλά τίποτα τόσο γαμάτο όσο η Chain of Dogs στο Deadhouse Gates). Σίγουρα θα συνεχίσω και με τα επόμενα, αλλά σίγουρα θα κάνω διάλυμα, είναι πολύ κουραστικά τα βιβλία για να τα διαβάσω μονοκοπανιά. Βαθμολογία: 8.5/10
  13. Unicron

    What lies beneath the giants

    Σπύρο χαθήκαμε στη μετάφραση νομίζω! Στη σελίδα του Wikipedia για την κοιλάδα αναφέρει πως έχει έκταση 21 ha, δηλαδή 21 εκτάρια. Και σύμφωνα με αυτή τη σελίδα το ένα εκτάριο ισούται με 10 στρέμματα. Άρα, το συνολικό εμβαδόν είναι 21 * 10 = 210 στέμματα. Σωστά;
  14. Dreamer

    50ος Διαγωνισμός Διηγήματος

    until

    Υπενθύμιση: Απομένουν 3 εβδομάδες για να σχολιάσετε και να ψηφίσετε. Σημαντικό: Σύμφωνα με τους κανονισμούς των διαγωνισμών, αν κάποιο μέλος, έχει υποβάλει την ιστορία του στον διαγωνισμό και δεν ψηφίσει, τότε θα αποκλείεται από τον διαγωνισμό και θα μηδενίζετε η βαθμολογία του.
  15. MadnJim

    What lies beneath the giants

    Είναι 51 acres, όχι στρέμματα, δηλαδή κάπου 200.000 τετραγωνικά μέτρα και κάτι ψιλά, κι αν δεν κάνω λάθος στους υπολογισμούς είναι λίγο πάνω από δύο χιλιάδες στρέμματα. Ασήμαντο, σημασία έχει ότι πέρασα καλά διαβάζοντας.
  16. BladeRunner

    Τι διαβάζετε;

    Συνεχίζω με το Παράξενος καιρός, του Τζο Χιλ.
  17. Unicron

    What lies beneath the giants

    Το ανέφερα κι εγώ σε κάποιο post πως αυτό είναι ένα από τα καλύτερα κείμενά μου, αν όχι το καλύτερο. Από την αρχική ιδέα, αλλά και όσο το έγραφα μου έδινε αυτήν την αίσθηση. Δυστυχώς, όταν σκέφτομαι τους διαλόγους τους σκέφτομαι πάντα στα Αγγλικά. Από την άλλη, δεν πρέπει οι διάλογοι να είναι ρεαλιστικοί; Όταν λοιπόν ο ξένος θα πει “for 30 big ones” ποια είναι η σωστή μετάφραση; 30 μεγάλα ή 30 χιλιάρικα; Ίσως το δεύτερο αλλά όμως δεν θα είναι ακριβής μετάφραση. Αυτό για το είδος αφήγησης που λες θα ήθελα αν γίνεται να το εξηγήσεις λίγο καλύτερα. Σε όλο το κείμενο χρησιμοποιώ τριτοπρόσωπη αφήγηση. Όταν λες ότι αλλάζει η οπτική γωνία, που ακριβώς αναφέρεσαι; Ένα παράδειγμα θα ήταν πολύ χρήσιμο. Ναι, σίγουρα η μετάλλαξη δεν λειτουργεί ακριβώς έτσι. Όμως σε μια ιστορία με κινηματογραφική προσέγγιση, νομίζω πως επιτρέπονται τέτοιες μέθοδοι. Σίγουρα σε αυτήν την ιστορία δεν ήθελα να υπάρχει τίποτα εξωγήινο. Όπως εξηγώ και πιο πάνω προσπάθησα να δημιουργήσω μια πρωτότυπη εμφάνιση τέρατος. Και ναι, αν εξαιρέσουμε τον Voltron (που όμως είχε χέρια και πόδια από λιοντάρια!) δεν έχω συναντήσει πουθενά αλλού τέτοιο τέρας. Ο Μπόιντ έπρεπε να πεθάνει για δύο λόγους. Πρώτον γιατί ως υπεύθυνος ασφαλείας της εταιρείας γνώριζε για την παράνομη υλοτομία και έπρεπε να τιμωρηθεί γι’ αυτό. Δεύτερον λειτούργησε ως πειραματόζωο δείχνοντας στους άλλους πως με όπλα και σφαίρες δεν μπορείς να σκοτώσεις τα πλάσματα. Έτσι μετά σκέφτηκαν πως έπρεπε να καταφύγουν σε μάχη σώμα με σώμα. Υπερβολή είναι το μεσαίο μου όνομα! Πάντως χωρίς πλάκα δεν είναι και τόσο δύσκολο να μάθεις να χειρίζεσαι ένα τέτοιο μηχάνημα. Πριν μερικά χρόνια είχα φέρει έναν εκσκαφέα στο κτήμα για να ανοίξει τα χαντάκια. Όταν πήγε δύο η ώρα ο χειριστής ήθελε να πληρωθεί υπερωρία για να συνεχίσει. Οπότε λεω, how hard can it be??? Όχι και τόσο. Σε λιγότερο από δέκα λεπτά είχα μάθει πως να χειρίζομαι τους μοχλούς. Σε αυτό δεν υπάρχει εξήγηση! Προκύπτει από μόνο του. Άλλωστε κάθε καλή ταινία τελειώνει με τέτοιο τρόπο που να υπονοεί πως υπάρχει και συνέχεια. Μιας και ανέφερες τον Τζον Μακλέιν στο βιβλίο στο τέλος ο ήρωας πεθαίνει. Το τέλος της πρώτης ταινίας δεν είναι πιο καλό όμως; Το έκανα σε μια προηγούμενη ιστορία και μετά μου κόλλησε ως συγγραφικό τικ! Τελικά απ' ό,τι φαίνεται λειτουργώ καλύτερα σε μεγάλα κείμενα, χωρίς περιορισμούς λέξεων. Εγώ τουλάχιστον αυτό έχω καταλάβει.
  18. Unicron

    What lies beneath the giants

    Σπύρο χαίρομαι ιδιαίτερα που πέρασες καλά με την ιστορία μου! Η Κοιλάδα των Γιγάντων είναι υπαρκτή περιοχή στο Όρεγκον. Και αν τα στοιχεία του Wikipedia είναι σωστά είναι όντως 51 στρέμματα. Πάντως και εμένα μου φαίνεται μικρή σαν έκταση. Πάλι σύμφωνα με το Wikipedia περιέχει κυρίως Douglas-fir (έλατα) και Western Hemlock. Αλήθεια, το Western Hemlock πώς μεταφράζεται στα Ελληνικά; Όσον αφορά στο τέρας ήθελα να δώσω μια πρωτότυπη εμφάνιση. Σίγουρα δεν ήθελα να είναι απλά ανθρωπόμορφο. Μετά σκέφτηκα να υπάρχει μείξη διάφορων ζώων και κάπως έτσι προέκυψαν τα χέρια με κεφάλια λύκων.
  19. John Ernst

    50ος Διαγωνισμός Διηγήματος

    until

    Ψήφισα κι εγώ! Σε εμένα το καινούριο σύστημα βαθμολογίας δεν άλλαξε τα κριτήρια με τα οποία ψηφίζω. Η διπλή βαθμολογία ήταν πολύ βολική, αλλά ακόμα αμφιβάλλω για το αν είναι και ο πιο δίκαιος τρόπος. Μένει να δούμε και το αν βολεύει το διοργανωτή (αυτός τραβάει το πολύ ζόρι). Εύχομαι να συνεχίσουν οι διαγωνισμοί να είναι τόσο πλούσιοι. Καλές γιορτές! Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες.
  20. Σε γενικές γραμμές μου άφησες πολύ θετικές και συνάμα πολύ αρνητικές εντυπώσεις. Η ιστορία σου θα μπορούσε να αναπτυχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, θα έλεγα μετά τα σχόλιά μας να την ξαναδείς ψύχραιμα και να προχωρήσεις σε αυτό. Καλή επιτυχία
  21. BladeRunner

    50 Βιβλία για το 2019

    Η λέξη είναι φόνος. Σχόλιο εδώ: Anthony Horowitz -Απρίλιος 52. Σεμπάστιαν Φίτσεκ - "Η θέση 7Α" (Διόπτρα, 2019, σελ. 471). 8.5/10 53. Συλλογικό - "Βρόχος" (Λυκόφως, 2019, σελ. 151). 7/10 54. Τζ. Π. Ντίξον - "Η ιστορία του χειρούργου" (Οξύ, 2019, σελ. 78). 8.5/10 55. Ζαν-Μπατίστ Αντρεά - "Βασίλισσά μου" (Στερέωμα, 2019, σελ. 163). 8/10 56. Ζορζ Σιμενόν - "Το μπλε δωμάτιο" (Άγρα, 2007, σελ. 210). 8.5/10 57. Ζ. Ρ. Πέντρο - "Το δικό σου πρόσωπο θα είναι το τελευταίο" (Πόλις, 2019, σελ. 253). 8.5/10 58. Αλεσάντρο Μπαρίκο - "Μίστερ Γκουίν" (Πατάκης, 2019, σελ. 316). 8/10 59. Άαρον Άπελφελντ - "Μπάντενχαϊμ 1939" (Εστία, 2008, σελ. 162). 8/10 60. Άκης Παπαντώνης - "Καρυότυπος" (Κίχλη, 2014, σελ. 117). 7/10 61. Λουίτζι Μπαρτολίνι - "Ο κλέφτης των ποδηλάτων" (Μεταίχμιο, 2017, σελ. 189). 7/10 62. Άλεξ Μιχαηλίδης - "Η σιωπηλή ασθενής" (Διόπτρα, 2019, σελ. 412). 6.5/10 63. Τζος Μάλερμαν - "Bird Box" (Οξύ, 2019, σελ. 322). 9/10 64. Άντονι Χόροβιτς - "Η λέξη είναι φόνος" (Διόπτρα, 2019, σελ. 406). 8.5/10
  22. BladeRunner

    Anthony Horowitz

    Η λέξη είναι φόνος Αυτό είναι το πρώτο μυθιστόρημα για ενηλίκους που διαβάζω από τον Άντονι Χόροβιτς, αν και έχω εδώ και καιρό στη βιβλιοθήκη μου τα "Ο Οίκος του Μεταξιού", "Μοριάρτι" και "Οι φόνοι της κίσσας", δηλαδή τρία βιβλία πολύ ενδιαφέροντα και κατά τα φαινόμενα ακριβώς του γούστου μου. Όμως είπα να κάνω φέτος την αρχή με το "Η λέξη είναι φόνος" που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στα ελληνικά, το οποίο σαν αστυνομικό μυθιστόρημα έχει κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες ιδιαιτερότητες. Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι να έχω ξαναδιαβάσει αστυνομικό μυθιστόρημα, όπου ο συγγραφέας εισάγει τον εαυτό του στην ιστορία -έστω και σαν βοηθός-, με σκοπό την επίλυση μιας υπόθεσης. Μου άρεσε πολύ αυτή η ιδέα και ο Χόροβιτς σαν χαρακτήρας έδεσε πολύ καλά με τον εκκεντρικό βασικό πρωταγωνιστή, τον πρώην επιθεωρητή της αστυνομίας και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ, Ντάνιελ Χόθορν. Η πλοκή είναι καλοδουλεμένη, με όλες τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, αγωνίας και εκπλήξεων, οι χαρακτήρες χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά απόλυτα λειτουργικοί, ενώ και η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική. Όσον αφορά τη γραφή, είναι πραγματικά πολύ ωραία και ευκολοδιάβαστη, με ευχάριστο χιούμορ στα σωστά σημεία. Γενικά, πρόκειται για ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, το οποίο άνετα μπορεί να διαβαστεί και σε μια μέρα ακόμα, έτσι καλογραμμένο και εθιστικό όπως είναι. Ο Χόροβιτς συνδυάζει υπέροχα το procedural με το κλασικό αστυνομικό της χρυσής εποχής, προσφέροντας μια απόλυτα ψυχαγωγική ιστορία. Φυσικά, μέσω της πλοκής, διαφημίζει και ολίγον τι τον εαυτό του, με όλες τις δουλειές που έχει κάνει σαν συγγραφέας και σεναριογράφος, αλλά δεν το παρακάνει. Και, άλλωστε, είναι ο δευτεραγωνιστής της ιστορίας, οπότε έτσι κι αλλιώς πρέπει να ξέρουμε κάτι γι'αυτόν! Σίγουρα μέσα στη χρονιά θα διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα. 8.5/10
  23. Last week
  24. Mesmer

    What lies beneath the giants

    Λοιπόν, αυτή η ιστορία είναι η απόδειξη ότι μπορείς να γράψεις πολύ καλύτερα απ' ό,τι μας έχεις δείξει ως τώρα. Ειδικά το πρώτο μισό με είχε για τα καλά. Όλο το σκηνικό μες στο δάσος, με τους ξυλοκόπους και την παράνομη υλοτομία, με έβαλε στο κλίμα της ιστορίας και μου ήταν τόσο πιστευτό όσο και ενδιαφέρον. Ξεκίνησε καλά και συνέχισε στο ίδιο επίπεδο, είχε μυστήριο, σασπένς, υπόθεση. Και πέρα από όλα αυτά, ο τρόπος γραφής σου ήταν, επιτέλους, ζωντανός. Είχε εικόνες, χρώματα, ήχους, περιγραφές, οι σκηνές μέσα στο δάσος ήταν συναρπαστικές. Επίσης, οι διάλογοι ήταν αρκετά βελτιωμένοι, όχι τόσο μουντοί και ξύλινοι όπως άλλες φορές. Συνεχίζω με ένα κάρο παρατηρήσεις, έχοντας στον νου μου το πόσο φοβερή θα μπορούσε να γίνει αυτή η ιστορία. Ελπίζω να τις φιλτράρεις και να τις προσαρμόσεις στα μέτρα σου. Θα ξεκινήσω από τη γλώσσα και θα εστιάσω σε κάποια πράγματα που λειτουργούν ως αναγνωστικοί λόξιγκες. Πρέπει να σταματήσεις να μεταφράζεις κατά λέξη αγγλικές/αμερικάνικες εκφράσεις αργκό ή εκφράσεις που χρησιμοποιούνται σε ταινίες. Δηλαδή το: «Για τριάντα μεγάλα, άνετα» δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε πιο μάγκας γίνεται έτσι ο χαρακτήρας, ούτε πιο τσαχπίνης, ούτε τίποτα.Γιατί όχι «τριάντα χιλιάρικα»; Για να είσαι πιο κατανοητός. Χρησιμοποιείς πάρα πολλές εκφράσεις που είναι πολυκαιρισμένες και χιλιοφορεμένες. Πολλές φορές περιγράφεις κάτι με περισσότερες λέξεις απ' όσες θα έπρεπε, και κάποιες φορές έτσι γίνεσαι πιο ασαφής. Πχ «το κυκλικό αισθητήριο των ακουστικών». Δεν ξέρω αν το κάνεις για να αποφύγεις τις επαναλήψεις ή για να φανεί πιο εκλεπτυσμένη η γλώσσα. Αλλά μην το κάνεις σε αυτόν τον βαθμό. Από θέμα τεχνικής, αυτό που υπάρχει γενικότερα σε όλες τις ιστορίες σου, είναι η αναποφασιστικότητά σου για το ποιο είδος αφήγησης θα χρησιμοποιήσεις. Θες τριτοπρόσωπη, θες εστιασμένη, θες παντογνώστη; Ή δεν είσαι σίγουρος ή δεν ξέρεις να τα ξεχωρίζεις. Η απότομη και συχνή αλλαγή οπτικής γωνίας χαλάει τη συνέχεια του κειμένου και καμιά φορά μπερδεύει. Αποφάσισε ποιοι θα είναι οι βασικοί σου χαρακτήρες και κράτα τη δική τους οπτική γωνία. Για κείμενα σε αυτό το μέγεθος, πιστεύω δύο, βαριά τρεις, είναι καλά. Αν θες να δώσεις οπτική γωνία κάποιου δευτερεύοντα χαρακτήρα, καλύτερα να γίνει σε διαφορετικό κεφάλαιο, έστω και με δυο-τρεις παραγράφους. Και περνάω στα της ιστορίας. Όπως σου είπα, μέχρι περίπου στη μέση, η ιστορία μού άρεσε αρκετά. Από εκεί και μετά μπαίνουμε στο ζουμί της υπόθεσης και ξεκινάνε τα σκαλώματα. Θα αρχίσω με εκείνο το «βίαιη μετάλλαξη». Οποιοσδήποτε με ελάχιστες γνώσεις βιολογίας και γενετικής ξέρει ότι σε καμία περίπτωση δεν δουλεύει έτσι πράγμα. Πιστεύω ότι είσαι κι εσύ απ' αυτούς που γνωρίζουν ότι δεν δουλεύει έτσι το πράγματα, οπότε γιατί να το χρησιμοποιήσεις. Πραγματικά, θα προτιμούσα να ήταν το πλάσμα κάποιο παρασιτικό άλιεν ή κανένα ναρκωμένο τερατοειδές από την πλειστόκαινο. Επίσης, η εμφάνιση είναι too much. Αυτό που με «εκνευρίζει» είναι ότι το κάνεις μόνο για το εφέ, αλλιώς δεν υπάρχει κάποια άλλη ουσία. Οκ, είναι ένα είδος ζωντανού Βόλτρον, κι αυτό θα μπορούσε να είναι κουλ, αλλά όχι γι' αυτήν την ιστορία. Η τελική μάχη με τους ζομπολυκάνθρωπους στην καλύβα ήταν πολύ καλή και είχε τόσο μα τόσο ποτένσιαλ. Γιατί τη χάλασες με μία τσάμπα θυσία; Κατά τη γνώμη μου ο Μπόιντ δεν είχε λόγο να θυσιαστεί. Θα έπρεπε να είχαν μείνει όλοι μαζί μέσα στην καλύβα, να πολεμήσουν και να βρουν έναν γαμάτο τρόπο για να πετσεκόψουν ένα-ένα τα τερατάκια. Κάπου εκεί θα τραυματιζόταν κι ο σερίφης, που θα δικαιολογούσε και τη θυσία του αργότερα. Επίσης, νομίζω ότι είχε γίνει φανερό έως τότε πως ακόμη και όλοι μαζί με το ζόρι τα έβγαζαν πέρα με έναν ζομπολυκάνθρωπο. Με ποιο σκεπτικό χωρίστηκαν για να αναλάβουν από πέντε; Και στην τελική, πώς τα κατάφεραν όλοι τόσο καλά; Έπρεπε να το είχες οργανώσει καλύτερα. Θα ήταν μια μάχη για γερά νεύρα. Όπως είπα, η θυσία του σερίφη ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Αλλά το πώς κατάφερε να εξουδετερώσει τον boss είναι ένα άλλο θέμα. Οι μόνοι με μηδενικές γνώσεις στον χειρισμό γερανού, που θα μπορούσαν να μάθουν πώς να τον χειρίζονται μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα είναι ο Νίο και ο Τζον ΜακΚλέιν. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να το είχε καταφέρει ο σερίφης, πόσο μάλλον το να καταφέρει να γραπώσει το τέρας. Υπερβολική υπερβολή. Κάτι άλλο που θα μπορούσε να γίνει, μιας και έχεις καρότσες φορτωμένες με τεράστιους κορμούς, είναι να απασφάλιζε, ο σερίφης, με κάποιον τρόπο τους κορμούς και να ακινητοποιούσε το τέρας και μετά να το έβαζε φωτιά με το βυτιοφόρο. Απλά καθημερινά πράγματα που μπορεί να τα κάνει ο καθένας. Τέλος, γιατί πρέπει κάθε ιστορία σου να τελειώνει με τη συνέχιση του κακού τρία-πέντε-δέκα χρόνια μετά; Δεν υπάρχει λόγος. Και ένα τελευταίο, για το οποίο, επίσης, δεν υπάρχει λόγος, είναι ο αγγλικός τίτλος. Αυτά. Μόνο. Αυτή η ιστορία ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Από εμένα μπράβο. Συνέχισε έτσι.
  25. MadnJim

    What lies beneath the giants

    Απολαυστική! Είχε όλα όσα θέλω συνήθως από τέτοιου τύπου διηγήματα. Το αμερικάνικο σκηνικό εμένα όχι μόνο δεν με ενοχλεί, αλλά αντίθετα το βρίσκω πολύ πιο φυσιολογικό απ' ότι αν κάτι ανάλογο διαδραματιζόταν -ξέρω γω- στα πέριξ της Αράχωβας ή του Μετσόβου. Ίσως γιατί έχω συνηθίσει να διαβάζω ξένα έργα όπου συμβαίνουν διάφορα εξωπραγματικά και κάπου μου χτυπάει λίγο περίεργο (θα έλεγα "γελοίο" αλλά θα προκαλέσω αντιδράσεις σίγουρα και δεν το θέλω) το να διαβάσω κάτι αντίστοιχο σε ελληνικό σέτινγκ. Οπωσδήποτε αυτό είναι δικό μου θέμα και δεν έχει να κάνει με τίποτα περισσότερο, έτσι το βλέπω εγώ και απλά δεν χρειάζεται περεταίρω συζήτηση. Ένα ακόμα χτένισμα το χρειάζεται, κάτι μικρολαθάκια πληκτρολόγησης υπάρχουν εδώ κι εκεί, τίποτα το ιδιαίτερο. Δύο μικρές λεπτομέρειες δεν μου κάθισαν και τόσο καλά. Το ένα είναι η έκταση της περιοχής των γιγαντιαίων δέντρων. Ένα στρέμμα είναι ένα τετράγωνο με πλευρά εκατό μέτρων. Πενήντα στρέμματα είναι κατά τη γνώμη μου πολύ μικρή έκταση για την περιγραφή ενός πάρκου με υπεραιωνόβια γιγαντιαία δέντρα (γιατί πευκοέλατα κι όχι σεκόγιες;), μου φτιάχνει την εικόνα της συστάδας. Σίγουρα διακόσια στρέμματα, ή πεντακόσια ακόμα καλύτερα, θα μου έφτιαχνε μια πολύ πιο σωστή εικόνα. Το άλλο είναι -και βάζω σπόιλερ εδώ, ας μην ανοιχτεί χωρίς να έχει διαβαστεί πρώτα η ιστορία- .Δεν έχω να πω κάτι άλλο, σ' ευχαριστώ γιατί πέρασα όμορφα διαβάζοντάς την. Υ.Γ.:
  26. Νίκη

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Προχθές την ξεκίνησα, απ' την αρχή και μ' άρεσε πολύ ο τρόπος που συστήνει και αναπτύσσει τους χαρακτήρες και το ότι σε βάζει στη διαδικασία ν' αναρωτηθείς για τα κίνητρα και τη δράση των χαρακτήρων. Το μόνο μείον ότι έχει πάαρα πολλά πρόσωπα και μπερδεύομαι!
  27. WILLIAM

    50 Βιβλία για το 2019

    1. Ιστορία Της Μακεδονίας Τόμος 1 (283) 2. Οι Αδελφοί Απόστολοι Ιωάννης και Ιάκωβος (127) 3. Ιστορία Της Μακεδονίας Τόμος 2 (302) 4. Οι Έλληνες Άγιοι Τόμος Α' (80) 5. Οι Έλληνες Άγιοι Τόμος Β' (80) 6. Ίμια (62) 7. Οι Έλληνες Άγιοι Τόμος Γ' (80) 8. Οι Έλληνες Άγιοι Τόμος Δ' (80) 9. Σμύρνη 1919 - 1922 Τρία Χρόνια Ελληνικής Διοίκησης Και Ελευθερίας (64) 10. Οι Έλληνες Άγιοι Τόμος Ε' (80) 11. Μνήμες Και Μαρτυρίες Από Το 40 Και Την Κατοχή Τόμος Α' (189) 12. Μνήμες Και Μαρτυρίες Από Το 40 Και Την Κατοχή Τόμος Β' (195) 13. Μνήμες Και Μαρτυρίες Από Το 40 Και Την Κατοχή Τόμος Γ' (174) 14. Αλύγιστος (563) 15. Ισπανικό Ορθόδοξο Συναξάρι (120) 16. Ρώσσοι Νεομάρτυρες Και Ομολογητές (243) 17. Οι Εν Κύπρω Διαλάμψαντες Άγιοι (245) 18. Έλληνες Άγιοι Της Κάτω Ιταλίας (197) 19. Συναξάριον Πάντων Των Εν Κρήτη Αγίων (156) 20. Αγιολόγιον Λευκάδος Και Ιθάκης (143) 21. Οι ΄Σγιοι Της Μετεωρικής Θηβαϊδος (64) 22. Άγιοι Της Ηπείρου (301) 23. Γιατί Νίκησε Η Ελληνική Επανάσταση (157) 24. Μάχες Και Στρατηγοί Της Επανάστασης (168) 25. Φιλική Εταιρεία (64) 26. Η Μάχη Του Τάννενμπεργκ (1410) (80) 27. 1453 Η Άλωση Της Πόλης (160) 28. Ο Άγιος Λουκάς ο Ιατρός (64) 29. Αγιολόγιο Της Μεσοποταμίας (69) 30. Πυραμίδα (436) Πυραμίδα Ο αρχαιολόγος Τζακ Χάουαρντ οδηγείται από ένα εύρημα στην Ερυθρά θάλασσα σε μια συγκλονιστική ανακάλυψη στο πεδίο της Γκίζας. Αλλά πρέπει να βιαστεί, η κατάσταση στην Αίγυπτο είναι ταραγμένη και από στιγμή σε στιγμή μπορεί να ξεσπάσει το πραξικόπημα ακραίων Ισλαμικών στοιχείων που θεωρούν την αρχαιοαιγυπτιακή κληρονομιά αντικείμενο ειδωλολατρίας και σαν τέτοιο καταστρεπτεό, και τότε δεν θα κινδυνεύουν μόνο τα ευρήματα αλλά και η ζωή του. Άλλη μια περιπέτεια του Ντέηβιντ Γκίμπινς όπου ο σύγχρονος κόσμος συναντά τον αρχαίο και ο κίνδυνος περιπλέκεται με την ιστορία και την αρχαιολογική έρευνα.
  28. zefuros

    Μυϊκή Μάζα

    Κριτική Αναγνώστη: Καλή συνέχεια
  1. Load more activity
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..