Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Yesterday
  2. 16. Sharkey the Bounty-Hunter (Mark Millar): Ψιλοαδιάφορη και χλιαρή space-opera περιπέτεια. Από τις πιο αδύναμες στιγμές του Millar. Δεν αξίζει τον κόπο. 17. Space Bandits (Mark Millar): Τα ίδια με παραπάνω, αλλά αυτό ήταν κάπως καλύτερο. Στο τέλος έχουν και ένα μικρό crossover. 18. Gogor (Ken Garing): Αρκετά ενδιαφέρον, από πλευράς worlbuilding, fantasy, με πολλές καλές ιδέες, αλλά είναι κάπως αφελές (ίσως παιδικό και ήμουν το λάθος target audience;). Επίσης ήταν κάπως βιαστικό και τελείωσε λίγο απότομα. Αξίζει να του ρίξει κάποιος μια ματιά, αλλά ας κρατάει μικρό καλάθι. 19. Citizen Jack (Sam Humphries): Σάτιρα της Αμερικάνικης πολιτική κατάστασης, ειδικά της περίπτωσης Trump, με λίγους δαίμονες και κάποια στοιχεία horror για να "νοστιμίσει" το όλο πράγμα. Τρομερά άνισο στα πάντα του (ακόμα και στο artwork). Μερικές φορές είναι εξυπνότατη, καυστική κωμωδία, άλλες είναι χοντροκομμένη κρυάδα. Μερικές φορές βαρετό και προβλέψιμο, άλλες αγωνιώδες και με ανατροπές. Ας το προσεγγίσει ο οποιοδήποτε με δικό του ρίσκο, σε κάθε περίπτωση όμως βρήκα την κεντρική ιδέα ιντριγκαδόρικη, με άφθονες ευκαιρίες για πετυχημένη σάτιρα.
  3. Steel Guardian

    Τα παρατημένα του 2019

    4. Midnight Tides - Steven Erikson (Εκδόσεις Bantam): Το πέμπτο μαλαζανοβιβλίο. Τα τρία πρώτα μου άρεσαν πολύ. Ήταν τρία καλά βιβλία λίγα βαρετά σημεία το καθένα. Το τέταρτο ήταν πολύ μέτριο, ένα βαρετό βιβλίο με λίγα καλά σημεία. Το πέμπτο στις πρώτες περίπου 250+ σελίδες που διάβασα μου φάνηκε ότι είναι πολύ πιο κοντά στο τέταρτο από ότι στα τρία πρώτα (αν και είναι καλύτερο από το τέταρτο) και δεν έχω καμία όρεξη να διαβάσω άλλα 6 βιβλία των 1000+ σελίδων έκαστο που έχουν απλά μερικά καλά (ή και γαμάτα) σημεία. Πιθανώς να του ξαναδώσω μια ευκαιρία κάποια στιγμή, λόγω των τριών πρώτων βιβλίων, αλλά δεν θα βιαστώ καθόλου.
  4. Cassandra Gotha

    Dresden Files

    Cold Days Δεν ξέρω, καλό, τι λέω, υπέρκαλο, αλλά εμένα κάτι δεν με κράταγε αυτή τη φορά. Να ήταν που έγραφα αυτό τον μήνα και ήμουν όλο κουρασμένη (με κούρασαν πολύ και τ' αγγλικά αμερικάνικα). Να ήταν που το έχει ανεβάσει πια στον ουρανό με τις δυσκολίες για τους ήρωες και κάπου γίνεται ρουτίνα το όλο θέμα; Δεν ξέρω.
  5. Last week
  6. Λογοτεχνικά έχει αρετές αλλά σαν σενάριο, τα ΣΠΑΕΙ. Ομως που είναι οι γυναίκες; Γιατί δεν αναφέρεται καμία γυναίκα αστυνομικός στο κείμενο; Ο θύτης γιατί σώνει και καλά είναι άντρας; 😛 Εννοείται ότι αστειεύομαι. Από άποψη λογοκρισίας κι εγώ θα το περνούσα.
  7. Σε ένα κείμενό μου (δείτε το παρακάτω απόσπασμα), αναπαράγω κατά μία έννοια τη σκηνή στο αστυνομικό τμήμα από το Terminator 1, αλλά σε άλλη εκδοχή.
  8. Εννοείται . Ακόμη παίρνω απόψεις επί του θέματος και αμα προσβληθεί κανείς, διορθώνομαι.
  9. Το τί θεωρείται κοροϊδία των αδυνάτων είναι σημαντικό πράμα να ξες άμα γράφεις. (εντάξει, το έσωσα)
  10. (και δεν είναι κι εντός θέματος άλλωστε, εφόσον εδώ λέμε για λογοκρισία και όχι για το τι θεωρούμε κοροϊδία των αδυνάτων) 😐
  11. Ξερεις όμως γιατί το κάνω; Γιατί όπως εξήγησα προηγουμένως, υπάρχουν κάποιες έννοιες που στη χώρα μας έχουν μια συγκεκριμένη βαρύτητα. Θα πρέπει να γράψω ένα ολόκληρο μυθιστόρημα προκειμένου να εξηγήσω γιατί θεωρώ π.χ. ομοφοβική την αποδοκιμασία της διαφήμισης που έβαλε ο Βαγγέλης στη 2η σελίδα και δεν θεωρώ ομοφοβικά τα φιλαράκια. Παραπάνω η Κέλλυ είπε για μια σκηνή από τους δύο ξένους που έβαλε ο Βαγγέλης, ότι θεωρεί πως δεν είναι ομοφοβική, αλλά ότι αντίθετα, σατυρίζει την ομοφοβία. Συμφωνώ 100% μαζί της. Τη συζήτηση θα την έκανα αν κάποιος θεωρούσε ότι ήταν ομοφοβική καθεαυτή. Ή μάλλον, αν με την ίδια ευκολία που χαρακτηρίζεται ομοφοβική μια τέτοια σκηνή, χαρακτηρίζονταν κι ένα σωρό άλλες. Τώρα όμως δεν τίθεται τέτοιο ζήτημα.
  12. Ναι, δεν είναι πάρα πολύ ωραία να μπορείς να παρακολουθείς τέτοια θέματα έτσι αποστασιοποιημένα, εγκεφαλικά, από χόμπι, ε; Να είσαι φάση «δεν αφορά άμεσα εμένα, δεν είναι πρόβλημά στην καθημερινότητά μου, άρα δεν αφορά και ολόκληρη τη χώρα»; Να μπορείς να απορρίπτεις μια ολόκληρη συζήτηση με ένα κούνημα του χεριού και ένα «πφφφ μασχαλότριχες γουοντεργούμαν»; Καλώς, επιλογή σου.
  13. Κελαινω, το culture war είναι κάτι που προσωπικά το παρακολουθώ από χόμπι. Δεν θεωρώ ότι έχει οποιαδήποτε επαφή με την ελληνική πραγματικότητα. Δεν έχω διάθεση να διαφωνήσω σε ζητήματα που απασχολούν τις ΗΠΑ, τη στιγμή που δεν έχω εντοπίσει (υποκειμενικά) τέτοιες αμφισβητήσεις στη χώρα μου. Ισχύει αυτό που είπα στον Βαγγέλη στην αρχή: Όσο κι αν κόπτονται κάποιοι να φέρουν το culture war στην Ελλάδα για να νιώσουν ότι είμαστε "δύση" και ότι ασχολούμαστε με τέτοια σπορ πολυτελείας, δεν υπάρχουν ακόμη τέτοια ζητήματα. Ναι, έχω δει άτομα μεμονωμένα και κάποιες ομαδούλες εδώ κι εκεί που θέλουν να φέρουν στο προσκήνιο αυτές τις συζητήσεις, ώστε να φιλοσοφήσουμε για το αν είναι σεξιστικό το γεγονός ότι η Wonder Woman δεν έχει τρίχες στη μασχάλη, αν ο Τζόκερ είναι ακροδεξιός, ή αν τα "φιλαράκια" είναι ομοφοβικά κλπ. Να φτάσουμε πρώτα σε αυτό το σημείο; Links όπως το παραπάνω, έχω συγκεντρώσει πάνω από 50 και συνεχίζω. Όπως συγκεντρώνω και links από την άλλη πλευρά. Αν μπούμε στη διαδικασία να τα παραθέτω και να συζητάμε ένα προς ένα ξεχωριστά, όχι απλώς δεν θα βγάλουμε άκρη (εδώ άλλοι δεν έχουν βγάλει) αλλά επιπλέον -θα το πω για μία φορά ακόμη- δεν μας αφορά ακόμη σαν χώρα, σαν κοινωνία και σαν διοικητική δομή.
  14. Nargathrod

    The Witcher (2019)

    To αφήνω εδώ μιας και είναι εποχή του Witcher! Κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες στην Πολωνία αυτή η αξιόλογη fan film για τον κόσμο του witcher. Η γλώσσα είναι η πολωνική αλλά έχει αγγλικού υπότιτλους. Καλή απόλαυση!
  15. vaggelis

    50 Βιβλία για το 2019

    Νοέμβριος 77. Ο αδύνατος άντρας - Ντάσιελ Χάμετ (339) 9/10 78. Αλεξάνδρου ανάβασις - Αρριανός (426) 10/10 79. Ινδική - Αρριανός (71) 10/10 80. Μια κινητή γιορτή - Έρνεστ Χέμινγουεϊ (214) 8,5/10 81. Ομορφιά και θλίψη - Γιασουνάρι Καουαμπάτα (255) 9,5/10 82. Το περιοδικό σύστημα - Πρίμο Λέβι (259) 9/10 83. Το χρυσό σημειωματάριο - Ντόρις Λέσινγκ (734) 5/10 84. Τι είδε η γυναίκα του Λωτ; - Ιωάννα Μπουραζοπούλου (482) 9/10 85. Η μέτρηση του κόσμου - Ντάνιελ Κέλμαν (300) 8/10 86. Αντιός, Χέμινγουεϊ - Λεονάρδο Παδούρα (190) 7/10 Δεκέμβριος 87. Προσωπική υπόθεση - Λη Τσάιλντ (442) 8,5/10 88. Το πέμπτο επίπεδο - Λη Τσάιλντ (436) 9/10 89. Ιέρων ή τυραννικός - Ξενοφών (101) 10/10 90. Περί τυραννίας - Λέο Στράους (277) 8/10 91. Τυραννία και σοφία - Αλεξάντερ Κοχέβε (84) 8/10 92. Ποντικοπαγίδα και άλλες ιστορίες - Αγκάθα Κρίστι (195) 8/10 93. Το απόκρυφο ευαγγέλιο του Νικοδήμου - Αγνώστου (347) 10/10 94. Χαιρώνεια, 338 π.Χ. - Διάφοροι (70) 8/10
  16. Δεν νομίζω ότι ξεχειλώνεται τίποτα. Απλά είναι σαν τα μανιτάρια. Άμα βγεις βόλτα στο δάσος και δεν ξέρεις από μανιτάρια, δεν τα βλέπεις. Περνάς από πάνω τους και δεν τα βλέπεις, πώς το λένε. Αν βρεις ένα πάρα πολύ χαρακτηριστικό κόκκινο με βούλες, τότε ναι, θα πεις «α να ένα μανιτάρι». Όμως, από τη στιγμή που μάθεις από μανιτάρια, ξαφνικά βλέπεις ότι το δάσος είναι τίγκα. Το ίδιο και με τα μανιτάρια του σεξισμού και του ρατσισμού κλπ. Μόλις μάθεις να τα ξεχωρίζεις, θα δεις πόσο πολλά και πόσο παντού είναι. Η διαφορά είναι ότι άμα βγεις στο δάσος με άτομο που ξέρει από μανιτάρια και σε πει «κοίτα τί πολλά» και συ πεις «πού καλέ», μπορεί να σκύψει και να σηκώσει ένα από κάτο και να στο δείξει και να δεις ότι ναι, είναι ένα μανιτάρι. Τον σεξισμό μπορούμε να τον ανεμίζουμε μπροστά από τη μούρη κάποιου και ακόμα να μας λέει «ε καλά υπερβολές, το ξεχειλώσατε». Το παράδειγμα που έφερες, πώς είναι χαρακτηριστικό δείγμα της κάτω βόλτας που πάει να πάρει η κοινωνία το να μαζέψεις μερικά κρίντζι αποσπάσματα και να πεις «μαλάκα τί γράφει ο κόσμος»; Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άντρες συγγραφείς δεν φαίνεται να έχουν καταλάβει ότι οι γυναίκες είναι χόμο σάπιενς σάπιενς, τους διαβάζουμε και υπάρχει μια αμηχανία, ένα «αχμμμμ», ένα «αυτό δεν είναι καν σύμφωνο με τους φυσικούς νόμους ρε άθρωπα». Θα περίμενες ότι ένας συγγραφέας θα ενδιαφερόταν για τις πιο συνηθισμένες παγίδες για να τις αποφύγει. Μαζί με το show don't tell, τη φειδώ στα επιρρήματα και στις λέξεις που αντικαθιστάν το «είπε», υπάρχει κι αυτό.
  17. gregacm

    50 Βιβλία για το 2019

    1. Ο Ανθρωπος στο Ψηλο Καστρο - Φιλιπ Ντικ (381) 4 + 3 = 7 2. Αναμισης Ντενεκες - Γιαννης Μακριδακης (348) 5 + 3,5 = 8,5 3. Hellraiser - Κλαιβ Μπαρκερ (152) 5 + 3 = 8 4. Νυχτερινη Βαρδια - Στιβεν Κινγκ (455) 4,5 + 4 = 8,5 5. 60 Ωρες - Ντιν Κουντζ (376) 3,5 + 3 = 6,5 6. Μαϊκλ Τζορνταν, Ζωη - Ρολαντ Λαζενμπι (642) 6 + 3 = 9 7. Εγκλημα στο Εξπρες Οριαν - Αγκαθα Κριστι (282) 6 + 3 = 9 8. Τι Ειδε η Γυναικα του Λωτ - Ιωαννα Μπουραζοπουλου (482) 5,5 + 4 = 9,5 9. Οι Γιοι της Αραχνης - Νιλ Γκεϊμαν (254) 4,5 + 3,5 = 8
  18. Για την αγγλόφωνη αγορά έχω άλλο όνομα σειράς που δεν μπερδεύεται. Αυτό το θέλω για την Ελληνική αγορά. 😂
  19. Όταν λέω μπελάδες, δεν εννοώ νομικούς. Αλλά να μπερδεύεται το βιβλίο μου με ένα άλλο, αυτό εγώ το θεωρώ μπελά, ειδικά όταν θέλω να βγω στην αγγλόφωνη αγορά.
  20. Όλα τα έχω διαβάσει και δεν έχουν όλα άδικο. Το γεγονός όμως ότι ξεχειλώνεται η έννοια το σεξισμού, η έννοια του ρατσισμού και η έννοια της ομοφοβίας στη συνείδηση κάποιων, είναι κάτι που με απασχολεί. Διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να απαξιωθεί η βαρύτητα αυτών των χαρακτηρισμών στο βωμό ότι έχουν γίνει καραμέλες και χρησιμοποιούνται ασύστολα. Επειδή λοιπόν ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία είναι πολύ σημαντικά παγκόσμια προβλήματα, θα πρέπει τους δίδεται η βαρύτητα που τους αναλογεί. Στην χώρα μας για παράδειγμα, η έννοια του φασισμού έχασε τη βαρύτητά της από τότε που ο χαρακτηρισμός "φασίστας" έγινε ο πιο διαδεδομένος μετά το "μ@λ@κας".
  21. @Naroualis Ευχαριστώ. Οι τίτλοι βιβλίων δεν κατοχυρώνονται και ήδη υπάρχουν 4-5 βιβλία ή σειρές βιβλίων με το ίδιο όνομα. Γενικά είναι κορεσμένη η αγγλόφωνη αγορά. Επίσης δεν είναι trademarked στην Ευρώπη. Στην Αμερική είναι μόνο το παιχνίδι trademarked, το οποίο δεν έχει σχέση με τα βιβλία. Επίσης, σου έστειλα pm με την πλοκή.
  22. Καλημέρα. Δεν θα ψηφίσω, γιατί πρώτα και κύρια θα ήθελα να ξέρω το περιεχόμενο της σειράς για να σου προτείνω. Αλλά βρήκα ένα text-based παιχνίδι και μια σειρά φάντασι με τον τίτλο Shattered kingdoms και φοβάμαι ότι θα σε βάλει σε μπελάδες η επιλογή του. https://shatteredkingdoms.org/ https://www.goodreads.com/series/86274-shattered-kingdoms
  23. 5 hours ago, AlienBill said: Παραέξω, το τι συνιστά προσβολή προς τους αδύνατους, έχει ξεχειλωθεί κατά τη γνώμη μου. Παράδειγμα https://didyouknowfacts.com/15-examples-of-why-men-should-be-banned-from-writing-female-characters/ Λολ, τα συγκεκριμένα παραδείγματα δεν συνιστούν προσβολή προς τους αδύνατους. Το άρθρο απλά επισημαίνει την άγνοια και την ανοησία κάποιων συγγραφέων. Αν ο άλλος γράφει πράματα που αξίζουν το λιγότερο facepalm, θα υπάρξει και κάποιος άλλος που θα τον κρίνει.
  24. Τα κανάλια δεν είναι ούτε χοντρόπετσα ούτε ευαίσθητα, είναι κερδοσκοπικά. Και αυτό σημαίνει ότι προσαρμόζονται στις καταστάσεις γιατί τα πρόστιμα είναι απώλεια χρημάτων. Η Αταλάντη σου εξήγησε τη διαφορά λογοκρισίας με απλή κοινή λογική. Ξέρω ότι είναι κάποια στερεότυπα που πολύ δύσκολα καταρρίπτονται αλλά δεν είναι μαγκιά η βρισιά ή δείγμα ανδροπρέπειας όπως και είναι δικαίωμα της κάθε κοπέλας να δείχνει το μπούτι της στο αγόρι της μόνο ή σε κανέναν! Πολύ σωστά είπε η Κέλλυ η Παρασκευή και 13 είναι Ευρωπαϊκή και μετά και Αμερικάνικη πρόληψη, προήλθε από την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου του 1307 που συνελήφθησαν οι μέχρι τότε πανίσχυροι Ναΐτες Ιππότες. Η δική μας πρόληψη προέρχεται όπως λέγεται από την άλωση που ήταν Τρίτη 29 μεν του μηνός αλλά 13 είναι το άθροισμα των ψηφίων του 1453.
  25. BladeRunner

    50 Βιβλία για το 2019

    Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα. Σχόλιο εδώ: Georges Simenon -Δεκέμβριος 177. Τόμας Χάρις - "Κάρι Μόρα" (Bell, 2019, σελ. 328). 6.5/10 178. Μπέρναρντ Πόμερανς - "Ο Άνθρωπος Ελέφαντας" (Αιγόκερως, 2019, σελ. 65). 8/10 179. Τόμας Μπέρνχαρντ - "Γεγονότα" (Εξάντας, 2019, σελ. 74). 7.5/10 180. Έιντριαν ΜακΚίντι - "Το πρωί θα έχω φύγει" (Οξύ, 2019, σελ. 379). 9/10 181. Κέρι Γκρίνγουντ - "Σχίζοντας του αιθέρες" (Κουκουβάγια, 2019, σελ. 229). 8/10 182. Φρανκ Γκόλνταμερ - "Το Τέρας" (Κλειδάριθμος, 2019, σελ. 374). 8.5/10 183. Ζορζ Σιμενόν - "Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα" (Άγρα, 2019, σελ. 212). 8.5/10
  26. BladeRunner

    Georges Simenon

    Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα Τρίτο βιβλίο του Ζορζ Σιμενόν που διαβάζω φέτος, ένατο συνολικά. Επίσης είναι μόλις το δεύτερο βιβλίο με ήρωα τον επιθεωρητή Μαιγκρέ, μετά το "Ο τρελός του Μπερζεράκ" που διάβασα το 2012 και το οποίο θυμάμαι ότι δεν με είχε ενθουσιάσει ιδιαίτερα (ίσως να έφταιγε και η παλιομοδίτικη μετάφραση). Τέλος πάντων, τούτο το βιβλίο μου άρεσε πάρα πολύ, ειλικρινά με μεγάλη δυσκολία το άφηνα στην άκρη για να κάνω οτιδήποτε άλλο, έτσι καλογραμμένο και ενδιαφέρον όπως ήταν. Πέρα από την υπέροχη και οξυδερκή γραφή του Σιμενόν, το πιο απολαυστικό στοιχείο του βιβλίου είναι η όλη αποτύπωση των αστυνομικών διαδικασιών και του τρόπου σκέψης του Μαιγκρέ για την εξιχνίαση μιας σειράς ανθρωποκτονιών από έναν κατά συρροή δολοφόνο. Με λιτές περιγραφές ο Σιμενόν δημιούργησε μια καταπληκτική νουάρ ατμόσφαιρα, ενώ επίσης με μετέφερε στο καλοκαιρινό Παρίσι της δεκαετίας του '50. Και, βέβαια, κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία του Μαιγκρέ για να βρει τον δολοφόνο και να σταματήσει το καταστροφικό του έργο. Σίγουρα είναι λιγότερο σκοτεινό και δραματικό από τα "μαύρα" αυτοτελή μυθιστορήματά του, αλλά δεν παύει να είναι μια απόλυτα ψυχαγωγική και αγωνιώδης αστυνομική ιστορία. 8.5/10
  27. Ευχαριστώ για τις μέχρι τώρα απαντήσεις σας. Και εγώ προς το δεύτερο τείνω να πω την αλήθεια.
  1. Load more activity
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..