Παραθέτω ένα σχέδιό μου, από το αγαπημένο μου Star Trek (franchise).

Ευχαριστώ.

-------------------------------------------------

Εδώ φώτο από τα προηγούμενα τεύχη του περιοδικού:

(και δείγμα μέσα):

Η οπτικοποίηση μυθικών πλασμάτων όπως οι δράκοι είναι σίγουρα μια πρόκληση. Σκοπός αυτής της ενότητας είναι να αναδείξει τις πλέον αγαπημένες εικονογραφήσεις που έχουμε συναντήσει στο πέρασμα του χρόνου. Είτε αυτές κοσμούν εξώφυλλα και σελίδες βιβλίων και κόμικς, είτε προέρχονται από συσκευασίες και εγχειρίδια RPG και λοιπών επιτραπέζιων παιχνιδιών, είτε κοσμούν εξώφυλλα δίσκων βινυλίου και CD κλπ.

Και βέβαια, δεν υπάρχει λόγος να αποκλείσουμε τις ψηφιακές/τρισδιάστατες απεικονίσεις δράκων από αγαπημένα παιχνίδια σε ηλεκτρονικό υπολογιστή ή παιχνιδομηχανές αλλά και τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Ας συγκεντρώσουμε λοιπόν τις πλέον εντυπωσιακές και αξιομνημόνευτες απεικονίσεις από δράκοντες που έχουμε συναντήσει και αγαπήσει.

Εκφραστείτε ελεύθερα!

O Φώτης Βάρθης γεννήθηκε το 1983. Κατάγεται από την Κέρκυρα και ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Είναι εικαστικός, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών και ασχολείται με την χαρακτική. Έχει εμμονή με την βυζαντινή αγιογραφία από την οποία εμπνέεται για να φτιάξει τα έργα του. Έχει κυκλοφορήσει μία σειρά με χαρακτικά έργα στα οποία είχε σχεδιάσει δημοφιλείς ήρωες της σύγχρονης ποπ κουλτούρας σαν βυζαντινούς αγίους.

Δεύτε, λάβετε φως!

Τα λογότυπα των κόσμων του Dungeons & Dragons που τόσο αγαπήσαμε...

Άρρηκτα συνδεδεμένα στο μυαλό μας με όλους αυτούς τους φανταστικούς κόσμους στους οποίους περάσαμε όμορφες στιγμές, είτε απορροφημένοι στις σελίδες των βιβλίων τους, είτε χαράσσοντας την πορεία μας στα παιχνίδια ρόλων...

Παραθέτω τα κυριότερα από αυτά. Ποιό είναι το αγαπημένο σας;

(Μπορείτε να συμβάλλετε για να καλυφθούν τυχόν παραλείψεις.)

Μετά καιρό εκδοτικής αδράνειας, επιστρέφω στα 'γνώριμα' μου μέρη...

Η νέα αυτή έκδοση graphic novel, που αποτελεί καρπό συνεργασίας μου με τον

Γιώργο Πολ Παπαδάκη, καταπιάνεται εκ νέου με τον αρχετυπικό μύθο του

Δράκουλα.

Μια ξεχωριστή ματιά στο γνωστό βαμπιρικό saga, όπου οι ποικίλες επιρροές

(gene colan, dick giordano, hammer films, κτλ.) μας ώθησαν να καταθέσουμε την 

δική μας 'πρόταση' με την επιδίωξη να προσφέρουμε στο κοινό το κάτι διαφορετικό.

Στο νέο βιβλίο-κόμικ γίνεται προσπάθεια να παντρευτεί το 'χθες' με το 'σήμερα', 

αν και στη πορεία καταλήξαμε όχι απλώς να δώσουμε μια ιστορία της ζωής του Βλαντ

αλλά να "μιλήσουμε" για την 'Ρουμανία του Δράκουλα'...

Κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία

από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΔΡΟΜΩΝ"

τηλ.2102617648.

ekdoseisdromon@gmail.com

Σορρυ που δεν ανεβαζω εδω τις σελιδες, εχει εικονες που δεν ξερω αν επιτρεπονται στο site και κολλαει ο υπολογιστης.

Paper Girls, Vol. 1 (4/2016)
Paper Girls, Vol. 2 (11/2016)

Σενάριο: Brian K. Vaughan
Σχέδιο: Cliff Chiang 
Χρώματα: Matt Wilson
Lettering: Jared K. Fletcher

Αυτές τις μέρες είδα και απόλαυσα την πρώτη σαιζόν της σειράς Stranger Things, ένα θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και τρόμου αλά 80's, με παιδιά-πρωταγωνιστές, έντονη νοσταλγική διάθεση, και πάει λέγοντας. Έτσι ήθελα να διαβάσω κάτι παρόμοιο, είτε σε βιβλίο, είτε σε κόμικ. Και άρπαξα αμέσως τον πρώτο τόμο της νέας σειράς του Brian K. Vaughan, που είναι ακριβώς της ίδιας αισθητικής και δημιουργεί πάνω-κάτω τα ίδια νοσταλγικά συναισθήματα. 

Η ιστορία διαδραματίζεται κατά το Halloween του 1988 και πρωταγωνιστούν τέσσερα δωδεκάχρονα κορίτσια που μοιράζουν εφημερίδες κάθε πρωί με τα ποδήλατά τους, για να βγάλουν κάνα έξτρα χαρτζιλίκι. Το πρωινό της 1ης Νοεμβρίου, όμως, θα είναι εντελώς διαφορετικό από τα προηγούμενα. Τα τέσσερα κορίτσια θα βρεθούν αντιμέτωπα με διάφορα υπερφυσικά μυστήρια, με την μικρή τους πόλη να δέχεται κατά κάποιο τρόπο επίθεση από κάτι περίεργους τύπους.

Δράμα των προαστίων, ιστορία ενηλικίωσης, υπερφυσικά μυστήρια, φαντασία και επιστημονική φαντασία, είναι μερικά από τα συστατικά στοιχεία της σειράς αυτής. Η ιστορία είναι γεμάτη με διάφορες περίεργες και κουλές καταστάσεις, η δράση είναι έντονη από την αρχή μέχρι το τέλος, το μυστήριο μπόλικο, οι εκπλήξεις ενδιαφέρουσες και τα αναπάντητα ερωτήματα σίγουρα αρκετά. Επίσης την διαφορά κάνει το γεγονός ότι έχουμε τέσσερα κορίτσια στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, ενώ συνήθως σε τέτοιες ιστορίες τα αγόρια είχαν την τιμητική τους. Το σχέδιο είναι πάρα πολύ καλό, μας μεταφέρει με τον καλύτερο τρόπο στην δεκαετία του '80 και στα προάστια μιας Αμερικάνικης πόλης. Επίσης τα χρώματα είναι εξαιρετικά.

Γενικά πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα νέα σειρά κόμικ, που προσφέρει φαντασία, δράση και νοσταλγία. Σίγουρα η πλοκή κρύβει πολλά μυστήρια και αναπάντητα ερωτήματα, όμως υποθέτω ότι θα γίνουμε σοφότεροι όταν κυκλοφορήσουν οι συνέχειες. Ο πρώτος τόμος περιέχει τα τεύχη 1-5, ενώ ο δεύτερος, που αναμένεται τέλη Νοεμβρίου στην Αμερική, περιέχει τα τεύχη 6-10. Είναι σίγουρα μια από τις σειρές που θα παρακολουθώ με ενδιαφέρον. 

8.5/10

Εκδόσεις: Anubis
Σενάριο: Kurt Busiek
Σχέδιο: Alex Ross
 

Ο τυμπανιστής και οι φίλοι του

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συλλογή δεκατριών μικρών ιστοριών comics που είχαν πρωτοδημοσιευτεί κυρίως στη Γαλέρα και στο 9 την περίοδο 2005-8. Οι ιστορίες αγγίζουν διάφορα είδη του φάσματος του φανταστικού και μη. Επιστημονική φαντασίας, μαγικός ρεαλισμός, τρόμος κι ιστορίες καθημερινής ελληνικής τρέλας παίρνουν μορφή σε διπλανές σελίδες. Τα σενάρια υπογράφουν οι Δημήτρης Βανέλλης, Πέτρος Ζερβός, Παναγιώτης Κούστας και Αλέκος Παπαδόπουλος, ενώ στη συλλογή περιέχονται και τέσσερα διασκευασμένα διηγήματα, ένα του Γουατεμαλέζου Augusto Monterroso και τρία του σπουδαίου Πολωνού συγγραφέα Sławomir Mrożek.

Agatha Heterodyne and the Beetleburg Clank

Ο πρώτος τόμος των περιπετειών της μαθητευόμενης τρελής επιστήμονα Agatha Clay ξεκινά με χιούμορ, τραγωδία και ιστορίες για τα Heterodyne Boys στους δρόμους του Beetleburg.

Agatha Heterodyne and the Airship City

"Tremble puny Earth creatures! For I am T'Otheron - DRAGON KING OF MARS!"

"Rediculous, yes. But also exceedingly dangerous."

"That was in my basement?!"

"Still is, old boy."

...κι η παραφροσύνη ενός κόσμου γεμάτου με μηχανήματα που καταλύουν βάναυσα την πραγματικότητα εντείνεται καθώς η Agatha συνεχίζει τις ρομαντικές της περιπέτειες ως αιχμάλωτη μαθητευόμενη τρελή επιστήμονας στο ιπτάμενο κάστρο Wulfenbach του βαρώνου Wulfenbach.

Agatha Heterodyne and the Monster Engine

Οι χαρακτήρες έχουν πια σκιαγραφηθεί αρκετά, οπότε ξεκινούν να χτίζονται οι συγκρούσεις και να διαφαίνονται τα διακυβεύματα της ιστορίας, καθώς στον τρίτο τόμο των περιπετειών της, η Agatha μαθαίνει ότι είναι μια Heterodyne, διάδοχος της θρυλικής ομάδας τρελών επιστημόνων. Οπλισμένη με τη βαριά της κληρονομιά λοιπόν, αρχίζει να κάνει άνω κάτω τον κόσμο ξεκινώντας από το ιπτάμενο κάστρο Wulfenbach.

Ξεκινώντας λοιπόν θα ήθελα να ανφέρω οτι τόσο τα μάνγκα όσο και τα άνιμε είναι μια ξεχωριστή κουλτούρα , η οποία αρχίζει και παίρνει τα πολύ πάνω της τον τελευταίο καιρό και στον Δυτικό κόσμο. Δεν μπορεί να γίνει κατανοητή και αρεστή σε όλους *λογικά, φυσικά επακόλουθο* καθώς έχει τους δικούς της κανόνες και λογική. Για να μη πολυλογώ άλλο θα αρχίσω με τα άνιμε που βλέπω την τρέχουσα χρονική στιγμή.

1)Kamisama Hajimemashita S2. Η σειρά μιλάει για την σχέση ενός youkai *πνεύμα αλεπού* με ένα ανθρώπινο κορίτσι το οποίο γίνεται θεά ενός ναού.

https://www.youtube.com/watch?v=F6cgPjztcvQ

2)Kantai Collection: Όπως έχω ξαναπέι, είναι πολύ της μόδας τελευταία να γίνονται παιχνίδια, τόσο online και μη anime. Το συγκεκριμένο δείχνει κορίτσια-ενσαρκώσεις πολεμικών πλόιων να παλεύουν με θαλάσσια πλάσματα, τις Abyssals. 

3)Tokyo Ghoul vA: Συνέχεια ενός απο τα διασημότερα μάνγκα αυτή τη στιγμή στην Ιαπωνία. Η σεζόν ακολουθεί τον πρωταγωνιστή, τον Κανέκι Κεν , να ψάχνει το one-eyed ghoul.

4)Ansatsu Kyoshitsu: Ένα απο τα πιο σουρεάλ άνιμε που έχω δει εβερ και ένα απο τα πιο αγαπημένα αυτή τη στιγμή είναι το λεγόμενο Η τάξη των δολοφόνων. Στην Ιαπωνία το μάγκα ζει μεγάλες στιγμές και ετοιμάζονται να προβάλουν και live action movie, το οποίο κρίνοντας απο το τρειλερ δεν είναι και τόσο κακό. Ο Κόρο-Σενσέϊ είναι ένα κίτρινο πλάσμα το οποίο θα καταστρέψει την Γη αν μέσα σε ένα χρόνο δεν τον σκοτώσει η τάξη των μαθητών του, οι οποίοι εκπαιδεύονται να γίνουν δολοφόνοι. Αστείο και πολύ touching ταυτόχρονα σίγουρα αποτελεί must της σεζόν.

Trailer της ταινίας:  https://www.youtube.com/watch?v=Z_Oq2DkewfY

Trailer του ανιμε: https://www.youtube.com/watch?v=DxS3XaL7ak4

5) Death Parade: Τι θα λέγατε αν σας κάποιος έλεγε οτι μετα θάνατον θα παίξετε παιχνίδι για να αποφασιστεί αν η ψυχή σας θα καεί στην Κόλαση ή θα πάει στον Παράδεισο? Ένα εκπληκτικό anime το οποίο σας ξεναγεί στο Quidecim όπου το επάθλο είναι η ψυχή σας....

https://www.youtube.com/watch?v=wBLvq4GP7bE

6) Aldnoah.Zero S2: Για όλους τος λάτρεις των mecha. Ένα άνιμε όπου το σύστημα που χρησημοποιούν οι Γήινοι λέγεται Asimov ενώ τα ρομπότ των Αρειανών έχουν ελληνικές ονομασίες βλέπε Θάρσις, Δευκάλιων κ.ο. Απίστευτη μουσική, στορυ με πολλές ανατροπες. Προσωπικά πιστευω οτι η 2η σεζόν είναι πολύ καλύτερη απο την 1η.

Όσον αφορά τα μανγκα αυτή τη περίοδο κλασσικά διαβάζω ή μάλλον έχω πέσει με τα μούτρα στην συνέχεια του Tokyo Ghoul, το Tokyo Ghoul:Re, το Sidonia No Kishi, ενα στορυ που διηγείται την μάχη της ανθρωπότητας με κάτι απαίσια πλάσματα, ή κοινώς τα Gauna, το Katsute Kami Datta Kemono Tachi e, στορυ το οποίο περιστρέφεται γύρω απο έναν κυνηγό ο οποίος σκοτώνει τεχνητούς θεούς που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια ενός πολέμου και το Code Geass: Shinkoku no renya, το οποίο είναι spin-off του κλασσικού πλεόν Code Geass.

Το Μπλε είναι το πιο ζεστό χρώμα αξίζει κανείς να το διαβάσει. Μπρος λοιπόν. Μια βόλτα στη βιβλιοθήκη θα κάνετε. Μισή με μία ώρα υπόθεση είναι η ανάγνωσή του. Αν είστε από εκείνους τους εκλεκτικούς που θέλουν να ξέρουν και τι διαβάζουν να και το link από wikipeidia: https://en.wikipedia.org/wiki/Blue_Is_the_Warmest_Color_(comics)

Στο review τώρα (spoilers).

Εμένα αυτό το κόμικ ΔΕΝ μου άρεσε. Όχι απεγνωσμένε αναγνώστη! Μη φεύγεις τρέχοντας! Έχω κάτι να πω και αν μου δώσεις το χρόνο να ξεδιπλώσω τα ταλέντα μου θα σου δείξω γιατί το Blue is the warmest color είναι ένα υπερτιμημένο βουναλάκι από κακά κατσίκας (αλλά ίσως και να κάνω λάθος).

Το μεγαλύτερο μου πρόβλημα με τα περισσότερα έργα τέχνης που ασχολούνται με τη καυτή πατάτα που ακούει στο όνομα gay είναι ότι στερούν από τους πρωταγωνιστές οποιοδήποτε άλλο χαρακτηριστικό εκτός από τη σεξουαλικότητά τους. Οι Έμμα και η Κλεμεντίν είναι λεσβίες. Αυτή είναι η προσωπικότητά τους. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι βλέπουμε μια σκιαγράφηση των χαρακτήρων – δηλαδή έχουμε την επαναστατική προσωπικότητα της Έμμα από τη μία και από την άλλη τη συνεσταλμένη Κλεμεντίν αλλά το κόμικ έμεινε εκεί. Για εμένα όμως το απόλυτο δείγμα generiκότητας σε γκέι χαρακτήρα ήταν ο Βαλεντίν, ο οποίος ήταν ο “τέλειος, μαγικός φίλος με τις γαμάτες συμβουλές και τον ελεύθερο καναπέ σε περίπτωση που τον χρειαστεί κάποιος από τους πρωταγωνιστές”. Τι άλλο ξέρουμε πραγματικά για αυτά τα άτομα; Τα δύο κυρίαρχα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών χρησιμοποιούνται από την Μαρό κυρίως για να τονιστεί η ερωτικότητά τους και να παίξει με τις ευαισθησίες μας. Αυτές οι “ευαισθησίες μας” είναι και το δεύτερο μεγάλο μου πρόβλημα με την ιστορία. Οι τελευταίες σελίδες του κόμικ ήταν μια απεγνωσμένη προσπάθεια να μας πείσει να αισθανθούμε άσχημα για το ζεύγος και για την άδικη κοινωνία που τους χώρισε. Αν υπήρχε μια ελαφριά διακριτικότητα, έκανε σάλτο και μας εγκατέλειψε σύξυλους σε ένα τέλος χολυγουντιανών διαστάσεων με τα ούλα του.

Μετρήστε τα κλισέ μαζί μου:

-Είχαμε δράμα στην παραλία με την Κλεμετίν να μένει αναίσθητη στα χέρια της Έμμα ημιθανής.

-Δράμα στο νοσοκομείο με τον γιατρό που δεν επιτρέπει στην Έμμα να δει την Κλεμεντίν επειδή δεν αναγνωρίζει τη σχέση τους όπως ενός στρέιτ ζευγαριού.

-Αμήχανες σκηνές ανάμεσα στην μητέρα της Κλέμεντιν και την Έμμα.

-Bullshit ιατρικό mumbo-jumbo για να δικαιολογηθεί ένας “εθισμός” σε χάπια που είναι αδύνατο να δημιουργήσουν τέτοιου είδους παρενέργειες.

-Η Κλέμεντιν γράφει κάτι και αμέσως μετά ξεψυχά (sweet baby zombie Jesus. Seriously?)

Η Μαρό επιστράτευσε τα πάντα για να μας κάνει να δακρύσουμε και το πετυχαίνει. Όντως το τέλος είναι συγκινητικό αλλά μόνο επειδή βασίζεται πάνω σε ένα κουβά σκατάαα σόρυ, κλισέ που πατάνε όλα τα κουμπιά της εγκεφαλικής μας εμπάθειας με μανία και ζουλάνε τις ευαισθησίες μας σα σταφύλια.

Αν όμως αφήσει κανείς το κόμικ να μεστώσει μέσα του, αν περιμένει λίγο να καθίσει η σκόνη τότε βλέπει ότι όλα ήταν λόγια (λόγια λόγια – λόγια ψεύτικααααααα) κενά και τρικάκια ενός 19χρονου (ναι, τόσο ήταν η Μαρό όταν άρχισε να το γράφει) για να μας κάνει να πούμε “Άντε καλέ, αυτοί οι γκέι δύσκολα περνάνε τελικά”.

Άρα τι έχουμε εδώ; Δύο πρωταγωνίστριες που παρά τα όσα συμβαίνουν στη ζωή τους δεν μαθαίνουν τίποτα, δεν εξελίσσονται ιδιαίτερα ως άτομα, αφήνουν την κοινωνία να τις επηρεάζει σε διαπροσωπικό επίπεδο και φαίνονται έρμαια της σεξουαλικότητάς τους.

Βασικά όλο αυτό δεν ακούγεται πολύ μακριά από τους περισσότερους ανθρώπους που γνωρίζω. Κλεινόμαστε στις ιδέες μας, αρνούμαστε να αφήσουμε τη ζωή να μας μάθει πράγματα, πεθαίνουμε μικροί και ανεκπλήρωτοι με ανοιχτούς λογαριασμούς ανάμεσά μας. Η ζωή είναι σα μια θάλασσα από εικόνες που θα μπορούσανε να μας οδηγήσουν στην ελευθερία αλλά εμείς κλεινόμαστε στο σπίτι μας και τρέμουμε μήπως μάθει ο κόσμος για εμάς ή τρέχουμε οργισμένοι σε πορείες χωρίς να έχουμε κάνει την απαραίτητη ενδοσκόπηση. Παραμένουμε οργισμένοι με τους γονείς μας και τα λάθη τους, δεν τους συγχωρούμε και αδυνατούμε να καταλάβουμε ότι και αυτοί είναι όπως εμείς – άνθρωποι χαμένοι σε ένα κόσμο γεμάτο άλλους ανθρώπους και καταστάσεις που τους πιέζουν και τους τρομάζουν. Αφήνουμε τη σεξουαλικότητά μας να επηρεάζει τη στάση μας και τις επιλογές μας. Έχουμε πειστεί ότι τελικά το σεξ και μια σταθερή σχέση είναι το χρυσό δισκοπότηρο της ύπαρξής μας και πασχίζουμε για να το αποκτήσουμε αλλά όταν απογοητευτούμε αρχίζουμε την ελεύθερη πτώση σε μια αυτοκαταστροφική μιζέρια επειδή πάλι είμαστε πεισμένοι ότι υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος για εμάς.

Μήπως τελικά αυτά ήθελε να μας πει η Μαρό; Αμφιβάλλω αλλά ας το δούμε εμείς έτσι. 

Δεν έχω ασχοληθεί με τον μοντελισμό σε κανένα επίπεδο πέρα απο μια συλλογή απο περιοδικά αλλά το βρίσκω όμορφο. Σκέφτηκα να ανεβάζω φωτογραφίες απο την (αργή) προοδό μου, αν υπάρχει ενδιαφέρον.

Αν ασχολείται κάποιος, θα ήθελα πολύ να δω δουλειά και να μάθω τεχνικές απο άλλους. Είδωμεν...

Ο πρώτος απο τους High Elves:

Σορρυ για την ποιότητα, με την επόμενη δε θα χρησιμοποιήσω το κινητό...

Την όλη επιμέλεια, εικονογράφηση και διήγηση έχουν αναλάβει δυο καλλιτέχνες, που είναι και οι δημιουργοί της όλης προσπάθειας.

Ο Άγγελος Παπουτσής (κατά φόρουμ, Lot),τον οποίο γνωρίζω και προσωπικά και ο Δημήτρης Λαγός.

Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 3 τεύχη. Το 1ο τον Ιούνιο του 2011 όπου και η ονομασία ήταν: Fantazine

Το 2ο τον Φλεβάρη του 2012, όπου το όνομα άλλαξε σε: Fantasyn

Και το 3ο τεύχος που κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2012

Η σελίδα του στο Facebook είναι η εξής: https://www.facebook.com/Fantasyncomic

και αυτό είναι ένα e-mail επικοινωνίας. dargotel@gmail.com.

Δυο πολύ όμορφα κόμικ - μίνι ιστορίες είναι τα παρακάτω:

Άλλα κόμικ - μικρές ιστορίες του θα βρείτε εδώ: http://kiriakakis.net/comics/shorts

Γενικά μπορείτε να τον γνωρίσετε μέσα από τον ιστοχώρο του: http://kiriakakis.net

Είχα μια ιδέα να κάνω ένα μπλογκ με θέμα τα κόμικς. Πιο συγκεκριμένα θέλω να κάνω κάτι σε ρετροσπεκτίβα όπου θα κοιτώ μια ολοκληρωμένη σειρά κόμικ και την αναλύω. Αναφέρω πλοκή, χαρακτήρες, μια κριτική, τι μου άρεσε τι δε μου άρεσε ίσως το μπαγκραουντ της παραγωγής. Φυσικά δεν θα είναι κάτι που έχει έκταση 100 χαρακτήρων αλλά κάτι πιο εκτενές και μαλλον τμηματικό για κάθε σειρά ή GN.

Το θέμα είναι ότι δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο μπλογκ στα ελληνικά που αχολείται με κάτι τέτοιο και επίσης δε ξέρω αν ένα μπλογκ τέτοιου είδους θα ήταν ενδιαφέρων.

Έχεις κανείς προτάσεις για το τι θα ήθελε να δει σε ένα τέτοιο μπλογκ ή αν θα τον/την ενδιέφερ να το διαβάσει;