«Η ηρεμία στη Θαλέα τελείωσε. Ο σεισμός δεν έφερε μόνο ερείπια, αλλά και μια αρχέγονη απειλή που κανείς δεν περίμενε.

Ένα πέτρινο κουτί που αρνείται να ανοίξει, ένας άγνωστος πολεμιστής μέσα στις φλόγες και μια λέξη που σπέρνει τον τρόμο: Τάρθαλος.

Η ζωή τους άλλαξε για πάντα εκείνο το πρωινό. Περιμένω τις εντυπώσεις σας.»

ΤΑΡΘΑΛΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2.pdf

Κείμενο Παρουσίασης:

Γεια σας παιδιά!

Είμαι στην αρχή ενός συγγραφικού ταξιδιού και θα ήθελα πολύ τη γνώμη σας για το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας μου με τίτλο «Τάρθαλος».

Πρόκειται για μια ιστορία High Fantasy που εξελίσσεται στον κόσμο του Θάλεον, με επίκεντρο την πόλη της Θαλέας. Προσπαθώ να παντρέψω στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας (όπως η λατρεία της φύσης και ο Τάρταρος) με μια πιο σκοτεινή, επική ατμόσφαιρα.

Λίγα λόγια για την πλοκή: Σε μια πόλη που πνίγεται στο πράσινο και την ηρεμία, μια ανεξήγητη σκιά παγώνει τον χρόνο στην αγορά. Ο Αρίων, η Κυράνα (μια μελλοντική ιέρεια) και ο Λύσανδρος (που αφηγείται την ιστορία) συνειδητοποιούν ότι οι παλιοί μύθοι για τον Τάρθαλο αρχίζουν να ξυπνούν.

Θα ήθελα τη γνώμη σας στα εξής:

1. Πώς σας φαίνεται η ατμόσφαιρα και η εισαγωγή των χαρακτήρων;

2. Σας κινεί την περιέργεια το "σκοτάδι" που περιγράφω για να συνεχίσετε στο δεύτερο κεφάλαιο;

3. Πώς σας ακούγονται τα ονόματα (έχω προσπαθήσει να έχουν ελληνικές ρίζες αλλά να είναι εύκολα και για ξένο αναγνώστη);

Επισυνάπτω το αρχείο PDF με το πρώτο κεφάλαιο. Κάθε σχόλιο, θετικό ή διορθωτικό, είναι πολύτιμο!

Ευχαριστώ πολύ!

ΤΑΡΘΑΛΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1.pdf

Η Κλεονίκη.pdfΗ Κλεονίκη.docx

Βία; Όχι
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 2989
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: Για τον 33ο ΔΣΙ.

Άλλες ιστορίες με τους χαρακτήρες:

Και ένα παλιό Write-off στο οποίο διαβάζουμε τα όσα έγιναν στο νησί. Έχει ξαναγραφεί για να μπει σε μυθιστόρημα

Σακάτες Άγιοι - ένα απόσπασμα Κομμάτι από μυθιστόρημα

Ο λύκος Νουβέλα που χρονολογικά είναι λίγο μετά από αυτό. Παλιά έκδοση, υπάρχει ξαναγραμμένη στις 40000+ λέξεις στα συρτάρια μου.

Το Ιερό της Γνώσης, που είναι στον ίδιο κόσμο και κάποια στιγμή θα γίνει κομμάτι βιβλίου

Η κατάρα του Πορφυρού ματιού, που κάποια στιγμή ίσως καταλήξει και αυτή σε μυθιστόρημα

Το Μαχαίρι

Το φλεγόμενο στέμμα. Η νουβέλα με την οποία ξεκίνησαν όλα, πλέον out of canon, αλλά τα περισσότερα από όσα έχω γράψει ακολουθούν το παρελθόν του Αύγουστου Μπρόντλεϋ όπως δίνεται εδώ.

Στον ίδιο κόσμο:

Ο Μαύρος Γάμος νουβέλα που, μέχρι σήμερα, παραμένει ανολοκλήρωτη

The Lady of Ravens

Αρχείο: κάτι βογκάει στο υπόγειο.doc

-------------

“Ξέρετε... κάτι βογκάει στο υπόγειο...”

Οι δύο Μπρόντλεϋ, ο γέρος και ο νεαρός, κοιτάχτηκαν μεταξύ τους με απορία και μετά κοίταξαν τον μεσόκοπο άντρα. Εκείνος έστρεψε αμήχανος το βλέμμα προς το δάπεδο και περίμενε την απάντησή τους.

“Λέγεις ημών ότι ου δύνασαι μισθώσεις το κτίσμα διότι ολυγμοί εξέρχονται εκ των κατώτερων επιπέδων του;”

Ο Μαρτίνος Λάκβεν σταμάτησε για λίγο προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσει τα λόγια του γηραιότερου μάγου. Μέχρι να γνωρίσει το δίδυμο αυτό ήταν βέβαιος ότι μπορούσε να καταλάβει τις εκκεντρικότητες κάθε μάγου, τι στους Τρεις, είχα έναν μάγο νοικάρη για τριάντα χρόνια, έλεγε συχνά στον εαυτό του, αλλά ο Ιερώνυμος Μπρόντλεϋ ήταν ένα φαινόμενο που δεν περίμενε να συναντήσει στη ζωή του.

“Ρωτάει αν σοβαρολογείτε,” μετέφρασε ο νεαρός βοηθός του.

“Σκαιόν εστί το στρεβλώνειν τας ρήσεις εμού,” διαμαρτυρήθηκε ο γέρος μάγος, αλλά ο Λάκβεν τον αγνόησε και είπε στο νεαρό “Ναι... βλέπετε... οι προηγούμενοι ένοικοι ήταν...” Σταμάτησε ψάχνοντας για τη σωστή λέξη, ώσπου τελικά είπε “...έντρομοι από τα όσα άκουσαν. Δεν μπορώ να σας νοικιάσω το σπίτι σε καμία περίπτωση... Δε θα ήταν σωστό...”

Ο Αύγουστος απόρησε με την εντιμότητα του σπιτονοικοκύρη. Ο μέσος κάτοικος του Λάχαντρος θα πούλαγε και τη μάνα του για λίγα νομίσματα, πόσο μάλλον θα νοίκιαζε ένα σπίτι που ήταν στα αζήτητα σε κάποιον αρκετά τρελό για να το θέλει. Η συμπεριφορά του Λάκβεν τον προβλημάτιζε, και για αυτό σίγουρα δεν έφταιγε το ότι είχε μεγαλώσει σε μοναστήρι. Μήπως άραγε φοβάται ότι θα μας εξοργίσει το ελάττωμα του σπιτιού, αναρωτήθηκε.

“Ποίος ιταμός-” ξεκίνησε ο Ιερώνυμος, αλλά ο νεαρός βοηθός του τον διέκοψε και είπε “Ευχαριστούμε για την προειδοποίηση. Αλλά μην ανησυχείτε, οι θόρυβοι που κάνει ο αέρας δε θα είναι πρόβλημα.”

“Ποιος μίλησε για θορύβους, νεαρέ μου; Το σπίτι είναι στοιχειωμένο!”

“Φευ! Ομιλεί ο μωρός άνευ της γνώσεως! Δια ποίον λόγον ανεχόμεθα δεισιδαιμονίες, Αυγούστιε;”

Ο Λάκβεν δεν είχε πει τίποτα για το μωρό της δεύτερης οικογένειας που νοίκιασε το σπίτι, αλλά φαντάστηκε ότι τα κακά νέα ταξιδεύουν γρήγορα. “Σας το λέω, οι φήμες δεν είναι υπερβολικές, πραγματικά κάτι είναι σε αυτό το σπίτι.”

Ο Αύγουστος, που εκτελούσε τα χρέη διερμηνέα στη συζήτηση αυτή, έψαχνε για την κατάλληλη μέθοδο προσέγγισης ανάμεσα σε όσες Ιεροεξεταστικές μεθόδους είχε διδαχτεί στο Τάγμα και κατέληξε στην συμπαθητική προσέγγιση.

“Καταλαβαίνω ότι ο προηγούμενος μακροχρόνιος ένοικος ήταν μάγος και ότι το σπίτι διατηρεί την επίπλωση και τον εξοπλισμό που είχε κατά το θάνατό του. Παρόλα αυτά, ίσως οι θρύλοι και οι φήμες σχετικά με τη φύση και το έργο των μάγων να... διαστρεβλώνουν κάποια πράγματα και να τους δίνουν υπερφυσική χροιά.”

“Αμέ,” απάντησε ο Μαρτίνος Λάκβεν στο λογύδριο αυτό του νεαρού. “Και, αφού είσαι και του λόγου σου μάγος, μάλλον ξέρεις καλύτερα από εμένα τι λες.”

“Αμην!” αναφώνησε ο Ιερώνυμος, “ο ορθολογισμός κατανικά τας στρεβλώσεις της αγνοίας!”

“Επιπρόσθετα,” συνέχισε ο Αύγουστος, “το ότι ο εξοπλισμός παραμένει ως έχει, καθιστά το σπίτι ιδανικό για την έρευνα που θέλουμε να κάνουμε. Θα μας ενδιέφερε να νοικιάζαμε το σπίτι για έναν ή δύο μήνες.”

“Βεβαίως, καταλαβαίνω, έχετε απόλυτο δίκιο. Θα σας στοιχίσει μόνο πενήντα δηνάρια την εβδομάδα.”

“Ανεπίτρεπτον!” αναφώνησε εξοργισμένος ο Ιερώνυμος. “Ο άνθρωπος αυτός τελεί ληστεία εις βάρος μας!”

Ο Λάκβεν αισθάνθηκε τον τρόμο να φωλιάζει στην κοιλιά του. Για πρώτη φορά καταλάβαινε ακριβώς τι εννοούσε ο γηραιότερος μάγος και αυτό τον φόβιζε. “Καταλαβαίνω τον, εμ, εκνευρισμό σας,” ψέλλισε, ενώ από μέσα του προσευχόταν στους Αγγέλους να μην τον κάνουν βάτραχο οι δύο μάγοι, “αλλά πρέπει να συνυπολογίσω στην τιμή το ότι πρόκειται για βραχυχρόνια παραμονή καθώς και το ότι η... έρευνά σας ίσως προκαλέσει ζημιά στην περιουσία μου.”

“Φευ! Ιταμές δικαιολογίες!” διαμαρτυρήθηκε ο Ιερώνυμος.

“Από την άλλη βέβαια,” επιχειρηματολόγησε ο Αύγουστος, “δε νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί άλλοι ενοικιαστές που θα ήθελαν την κατοικία...”

“Νεαρέ,” απάντησε ο Λάκβεν σαν γνήσιο τέκνο του Λάχαντρος, “είναι θέμα αρχής το να σεβαστώ την αξία της περιουσίας μου, όσο χαμηλή ζήτηση και αν έχει προς το παρόν.”

“Ποία ποταπή εξήγησις! Το κτίσμα στερείται οιασδήποτε αξίας! Ας αποχωρήσουμε, Αυγούστιε!”

Ο Λάκβεν έμεινε μία στιγμή σκεπτικός, και ύστερα αναφώνησε “Περιμένετε! Ίσως μπορούμε να βρούμε μία άκρη!”

Ο Ιερώνυμος Μπρόντλεϋ δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει το υπέρογκο ενοίκιο του Μαρτίνου Λάκβεν. Ο Μαρτίνος Λάκβεν δεν ήταν διατεθειμένος να πληρώσει την υπέρογκη αμοιβή κάποιου μάγου που θα ερευνούσε τα περίεργα βογγητά από το υπόγειο του σπιτιού που ενοικίαζε. Έτσι κανόνισαν η μία υπέρογκη αμοιβή να ισοφαρίσει την άλλη, μετά από εντατικά και πολύπλοκα παζάρια δύο ωρών κατά τα οποία κάθε κόλπο που γνωρίζει ένας Λαχαντροσιανός χρησιμοποιήθηκε και από τις δύο πλευρές. Στο τέλος τα κανόνισαν έτσι ώστε ο Ιερώνυμος να έχει το σπίτι για δύο εβδομάδες, αρκεί να εξαφάνιζε την πηγή των θορύβων. Σε αντίθετη περίπτωση θα έπρεπε να καταβάλει ένα συμβολικό ενοίκιο για τις δύο εβδομάδες της τάξης των είκοσι δηναρίων.

Φτάνοντας στο σπίτι του Ζαχαρία Μίγκαν, του μακαρίτη αντίζηλου του Ιερώνυμου Μπρόντλεϋ, ο Αύγουστος δεν μπόρεσε παρά να νιώσει ένα τρέμουλο. Ήταν βέβαιος ότι κάτι το υπερφυσικό βρισκόταν μέσα στο σπίτι και το ανέφερε στο μέντορά του.

“Λογικότατον, νεανία” απάντησε ο Ιερώνυμος στο νεαρό, “ο Μίγκαν κατείχε τας Τέχνας των Στοιχειωτών. Ποικίλες οφθαλμαπάτες πλεγμένες εισίν εις την κατοικία του, ίνα φυλάξουσι τα μυστικά αυτού.”

Ο Αύγουστος όμως δεν είχε πειστεί. Η εκπαίδευσή του ως Ιεροεξεταστή τον έκανε εξαιρετικά ευαίσθητο σε πνευματικές παρουσίες και κάτι μέσα του του έλεγε ότι κάποια τέτοια παρουσία κρυβόταν στο οίκημα.

“Δεν είμαι τόσο σίγουρος,” είπε ο νεαρός. “Όπως και να έχει, όμως, θα πρέπει να λύσουμε τα ξόρκια αν θέλουμε να βρούμε τα γριμόριά του.”

“Φευ! Νεανία, οκνηρός ει. Αι του Μίγκαν πλέξεις ασθενείς εισί.”

Ο Αύγουστος ήξερε καλά ότι ο μακαρίτης αντίζηλος του Ιερώνυμου κάθε άλλο παρά κακός μάγος ήταν, παρόλα αυτά δε διόρθωσε το δάσκαλό του. Εξάλλου, σύμφωνα με τα λεγόμενα του γηραιότερου μάγου, είχε περιμαζέψει το νεαρό αποστάτη του Τάγματος της Λόγχης, για να εκμαιεύσει πληροφορίες για το πώς λειτουργούσε η Ιερά Εξέταση, όχι για να εκτελεί χρέη υποβολέα. Άλλο αν το έργο αυτό είχε μείνει σε εκκρεμότητα, αφού προτεραιότητα είχε ο απόλυτος οδηγός για τις χαμένες μυθικές πόλεις. Αν και, με τον κύριο αντίζηλό του στο βασίλειο του Κάλαχαρντ, δεν είχε λόγο να βιάζεται ιδιαίτερα, θα ήταν ο πρώτος που θα τον ολοκλήρωνε.

“Είναι σωστό όμως να κλέψουμε όλη αυτή την έρευνα που έκανε ο Μίγκαν;” ρώτησε ο νεαρός.

“Δε θα ήτω μέγα κρίμα εάν η πολύτιμη αυτή γνώσις παρέμενε εις τον ζόφον; Ουκ είχε συγγενείς ή μαθητάς ο τεθνεόντας.”

Μπορεί κανείς να καταλάβει το τι θέλει να πει κάποιος από τον τόνο της φωνής του. Στην περίπτωση όμως του Ιερώνυμου, ο Αύγουστος ήξερε τι ήθελε να πει ανάλογα με τη σύνταξη των προτάσεων και το πόσο πολύ ή λίγο κακοποιούσε τη γραμματική. Στα τελευταία του λόγια έπιασε την πατροναριστική προσπάθεια χειραγώγησης, αλλά δεν έφερε αντίρρηση. Ο Ιερώνυμος, πέρα από τους εγωιστικούς σκοπούς του, είχε δίκιο: η γνώση που ο ερημίτης μάγος είχε συγκεντρώσει δεν έπρεπε να πάει χαμένη. “Να υποθέσω ξεκινάμε από το υπόγειο,” ρώτησε όσο πιο τυπικά μπορούσε.

“Πρωτίστης σημασίας εστί ο έλεγχος των υπέργειων βιβλιοθηκών!” αναφώνησε ο ηλικιωμένος μάγος και άρχισε να απαγγέλλει μία μακρόσυρτη ομιλία πάνω στις λαθεμένες μεθόδους έρευνας του μακαρίτη.

Ευτυχώς που ο νεκρός δε στοιχειώνει το σπίτι, σκέφτηκε ο Αύγουστος την εικοστή φορά που άκουσε την έκφραση “συμπεράσματα ευτελή, στηριζόμενα από συγκυριακάς παραδοχάς”. Η φωνή του Ιερώνυμου γέμιζε τον χώρο, όμως ο Αύγουστος τον αγνοούσε όσο έψαχνε ένα-ένα τα ράφια των βιβλιοθηκών για κάποιο ημερολόγιο ή κάποιον τίτλο που έλειπε από τη συλλογή του Ιερώνυμου. Μέχρι στιγμής είχε βρει πολλά λαϊκά μυθιστορήματα (από αυτά με γενναίους ήρωες που πολεμούν κακούς μάγους – πιθανότατα υλικό μελέτης από το βιβλίο του Μίγκαν πάνω στο ρόλο της μαγείας στη σύγχρονη λογοτεχνία), κάμποσα βιβλία λαογραφίας με ποικίλες σημειώσεις στα περιθώρια που ίσως να ενδιέφεραν τον Ιερώνυμο και μία σπάνια έκδοση της “Ασταριανής Βίβλου των Νεκρών” (την οποία ήθελε να συγκρίνει με τις δύο εκδόσεις που είχαν σπίτι τους, επειδή συχνά οι εκδότες των αντιτύπων αυτού του φανταστικού αποκρυφιστικού βιβλίου άφηναν να τους ξεφύγουν μικρά διαμαντάκια γνώσης).

Το πιο ενδιαφέρον, μέχρι στιγμής, εύρημα, ήταν ένας καταταλαιπωρημένος Άτλας της Λαμόρκ, με την αφιέρωση “Εις τον φίλτατον συμμαθητή και σύντροφον εμού, Ι. Μπρόντλεϋ”. Για μία στιγμή ήθελε να ρωτήσει το δάσκαλό του για το παρελθόν του με τον μακαρίτη, αλλά συγκρατήθηκε – ήξερε πολύ καλά ότι δε θα έπαιρνε κάποια σαφή απάντηση.

“Χάνουμε την ώρα μας,” είπε στον Ιερώνυμο. “Κάθε Αποκρυφιστής που σέβεται τον εαυτό του έχει τα γνήσια βιβλία κρυμμένα στο εργαστήριό του.”

“... συγκυριακάς αποδείξεις. Ενίσταμ-” ο Ιερώνυμος διέκοψε το λόγο του στη μέση, σκέφτηκε λίγο τα όσα του είπε ο μαθητής του και ύστερα ένευσε καταφατικά. “Θεωρώ πως χρει εξετάσουμε τον υπό τη γαίαν χώρον της οικίας”. Και, δίχως να πάρει ανάσα, συνέχισε: “Ενίσταμαι εντόνως στην περίοπτη θέση εις την οποίαν ούτος ο τσαρλατάνος αναδεικνύεται εκ των συγχρόνων ημών μελετητών. Ωημέ!”

Στο μεταξύ ο Αύγουστος είχε πάει στην μικρή κουζίνα του σπιτιού και εξέταζε την πόρτα του κελαριού. Με το χέρι του να αιωρείται πάνω από την πόρτα συγκεντρώθηκε, προσπαθώντας να αντιληφθεί αν κάποιος προστατευτικός ρούνος ήταν χαραγμένος πάνω στην πόρτα. Τα λόγια του Ιερώνυμου έσβησαν από τα αυτιά του, καθώς όλες οι αισθήσεις του μεταφέρθηκαν στις άκρες των δακτύλων του. Πίσω από τις σανίδες δεν ένιωσε ίχνος από τη Φλόγα του εκλιπόντα, οπότε θεώρησε ότι θα μπορούσε να ανοίξει με ασφάλεια.

Τράβηξε τον βαρύ σύρτη και ευθύς αμέσως ο παγωμένος αέρας του κελαριού ξεχύθηκε από τη σκοτεινή σκάλα, και μαζί του η μυρωδιά από παλιά βιβλία και θυμίαμα, μυρωδιά που συνόδευε πάντα τα εργαστήρια των μάγων. Και μαζί με τη μυρωδιά και η απόκοσμη αίσθηση που αφήνουν σε ένα χώρο χρόνια επικλήσεων και ισχυρών ξορκιών. Ο νεαρός ένιωσε τις τρίχες του να σηκώνονται όρθιες, στο πίσω μέρος του μυαλού του η εικόνα μιας απόκοσμης απειλής είχε αρχίσει να σχηματίζεται. Άραγε τι να παραμονεύει στο υπόγειο; αναρωτήθηκε. Στη μνήμη του όμως επέστρεφαν οι εικόνες από την οντότητα που είχε έρθει πέρα από το Χώρο και που είχε σφαγιάσει σε μία στιγμή τον επικεφαλής και τους συντρόφους Ιεροεξεταστές του. Και, μαζί με τις εικόνες αυτές, ήρθε και ένα τρέμουλο κατά μήκος των μακριών ουλών που είχαν χαράξει στην πλάτη του τα νύχια του όντος.

Ο φόβος μας στερεί των αρετών μας, ψέλλισε ο νεαρός μέσα από τα δόντια του - οι προσευχές του Τάγματος παρέμεναν μία χρήσιμη παρακαταθήκη – και πέρασε την πόρτα.

Η σκάλα ήταν στενή και με μεγάλη κλίση, άβολη για κάποιον ηλικιωμένο άντρα σαν το Ζαχαρία Μίγκαν, αν και, το να υποτιμάει κανείς την φυσική κατάσταση ενός μάγου, μαθημένου σε εξαντλητικά τελετουργικά, ήταν τουλάχιστον αφελές. Είχε φτάσει στα μισά της σκάλας όταν ακούστηκε το πρώτο βογκητό.

Αν μπορούσε να περιγράψει κανείς με μία λέξη τον ήχο που ξεχύθηκε από τα σκοτεινά βάθη του σπιτιού, αυτή θα ήταν η λέξη απόκοσμο. Αν και, τίποτα στο γνωστό λεξιλόγιο δε θα μπορούσε να αποτυπώσει τις δονήσεις ισχύος που ξεχύθηκαν από το υπόγειο, ούτε το σφίξιμο που ο νεαρός μάγος ένιωσε ξαφνικά στο στομάχι του.

“Αδιανόητον!” αναφώνησε ο Ιερώνυμος από την κορυφή της σκάλας, “ποία ποιότης εις τον ολολυγμό αύτο...”

Είναι πράγματι φρικτός ήχος, σκέφτηκε ο Αύγουστος και έβγαλε το Ιεροεξεταστικό μαχαίρι του από τη θήκη του, έτοιμος να αντιμετωπίσει την άγνωστη απειλή. Ο φόβος κούρνιαζε στα σωθικά του σα δαρμένο σκυλί, όμως κατέβηκε μέχρι τη βάση της σκάλας και από εκεί φώτισε το χώρο με το φανάρι που κουβαλούσε στο αριστερό του χέρι.

Το αχνό φως του φανέρωσε ένα τυπικό κελάρι, με ράφια βαρυφορτωμένα με τρόφιμα. Βάζα με πίκλες, παστό κρέας και καπνιστά λουκάνικα, αποξηραμένοι καρποί και ζυμαρικά, άλλη μία απόδειξη ότι ο μακαρίτης δεν είχε καν οικονόμο. Δίπλα σε ένα βαρέλι με κρασί άνοιγε ένας διάδρομος που οδηγούσε σε μία τυφλή γωνία. Και από το διάδρομο αυτό ξεχυνόταν το Άρωμα της Μαγείας.

“Πρόσεχε, Ιερώνυμε,” προειδοποίησε ο Αύγουστος και γρήγορα ευλόγησε το μαχαίρι του. Το όπλο έλαμψε γαλάζιο στο αχνό φως και δονήθηκε απαλά, καθώς έσχιζε το πέρασμα ανάμεσα στον υλικό κόσμο και τον κόσμο των πνευμάτων.

“Φαιδρός ει, νεανία,” απάντησε ο Ιερώνυμος, “διά ποίον λόγον να εφοβηθώ ολολυγμούς;”

Σε προδίδει ξανά η σύνταξή σου, σκέφτηκε ο Αύγουστος και γλίστρησε μέσα στο πέρασμα. Έφτασε μέχρι τη γωνία και λούφαξε εκεί, ρίχνοντας ένα πλάγιο βλέμμα στο δωμάτιο που άνοιγε στο τέρμα του διαδρόμου, το εργαστήριο του Μίγκαν. Στη γρήγορη αυτή ματιά διέκρινε σειρές από βιβλιοθήκες, αυτές με τα βιβλία που αναζητούσαν με τον Ιερώνυμο, και πάγκους με θυμιάματα, μαχαίρια, αγαλματίδια αλλά και αλχημιστικά σύνεργα. Στο κέντρο του το δωμάτιο ήταν γυμνό, εκτός από έναν κύκλο με σβησμένα κηροπήγια.

Όλα εντάξει, έκανε νόημα στον Ιερώνυμο, και αμέσως το μυαλό του έκανε την σύνδεση που είχε αποτύχει να κάνει με το πρώτο βλέμμα. Γιατί στο κέντρο του δωματίου βρισκόταν ένας κύκλος επικλήσεων.

“Πίσω,” φώναξε στο μέντορά του, αλλά ήταν ήδη αργά. Στο κέντρο του κύκλου μία σκοτεινή μορφή αναδεύτηκε. Στο φως του φαναριού ο Αύγουστος διέκρινε ότι η μορφή αυτή έμοιαζε με γυναίκα, μία γυναίκα με σκούρο δέρμα και κατάμαυρα μαλλιά. Παρέμενε καθισμένη κατάχαμα, αλλά ο κορμός της ήταν όρθιος, η πλάτη της τεντωμένη και το κεφάλι της ριγμένο προς τα πίσω.

Και, από τα χείλη της, έβγαινε το πιο θλιβερό μοιρολόι που θα μπορούσε να ακούσει ποτέ ανθρώπινο αυτί. Ο ήχος ήταν χαμηλός, στα όρια της ανθρώπινης ακοής, το άκουσμά του και μόνο όμως έκανε τους δύο μάγους να ανατριχιάσουν από τη δύναμη που εξέπεμπε. Και σταδιακά η ένταση του τραγουδιού δυνάμωνε, φτάνοντας στο κρεσέντο του θρήνου, το βογκητό που άκουγαν οι ένοικοι του σπιτιού.

Όμως οι δύο μάγοι είχαν ήδη παραδοθεί στη δύναμη του τραγουδιού πολύ πριν αυτό φτάσει στην κορύφωσή του. Πρώτα ξεκίνησε το μούδιασμα στα άκρα τους, ένιωθαν τα πόδια τους βαριά, σα να ήταν ανίκανα να τους συγκρατήσουν όρθιους. Έπειτα, η ανάσα τους έγινε δύσκολη, τα στήθη τους ήταν βαριά σαν μολύβι και το κεφάλι τους όλο και ελάφρωνε από την έλλειψη αέρα. Αν και οι σκέψεις τους μόνο ελαφρές δεν ήταν.

Ο Αύγουστος αισθανόταν παραδομένος στον αφύσικο θρήνο. Στο μυαλό του ζωγραφίζονταν το ένα μετά το άλλο τα πρόσωπα των νεκρών συντρόφων του στο νησάκι όπου είχε αποτύχει η αποστολή του. Ένας προς έναν οι θάνατοι τους ξαναζωντάνευαν στο μυαλό του με κάθε λεπτομέρεια, καθώς γαμψώνυχα που δεν έπρεπε να βρίσκονταν σε αυτή την πλευρά της πραγματικότητας τους έσκιζαν τις σάρκες. Και αυτός, για άλλη μία φορά, ήταν ανίκανος να κάνει κάτι για να τους σώσει. Εσύ ξέφυγες, του έλεγαν τα νεκρά τους βλέμματα, εσύ έζησες, και κάθε ένα από αυτά τα βλέμματα ήταν μία νέα μαχαιριά ενοχής.

Τι μου συμβαίνει; αναρωτήθηκε ο νεαρός, όσο το τραγούδι πνιγόταν στα αυτιά του από τον όλο και πιο δυνατό χτύπο της καρδιάς του, που τώρα χτυπούσε άρρυθμα, σα χαλασμένο εκκρεμές. Τι μου συμβαίνει;

Η όρασή του είχε θολώσει, μπορούσε όμως να δει τον Ιερώνυμο να έχει γονατίσει και να κρατάει το στήθος του, ενώ έκλαιγε με λυγμούς. Ποιοι δαίμονες τον βασανίζουν άραγε και θρηνεί; σκέφτηκε ο νεαρός, χωρίς να συνειδητοποιεί και ο ίδιος ότι δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Τι θα γίνω άραγε αν δεν αντέξει η καρδιά του; Μία νέα μαχαιριά θλίψης διαπέρασε το στήθος του νεαρού.

Τώρα το τραγούδι είχε γίνει μία διαδοχή από σπαραγμούς, καθώς το πνεύμα που ήταν δεμένο στον κύκλο ούρλιαζε όσο πιο δυνατά μπορούσε τον αρχέγονο θρήνο του.

Μα το Δημιουργό, αυτό το πνεύμα κάνει σαν Αλύχτω. Και τότε το μυαλό του Αύγουστου καθάρισε από τις εικόνες της μητέρας που ποτέ δε γνώρισε και το ένστικτο του εξορκιστή πήρε τον έλεγχο.

Τι έκανε αυτός ο τρελαμένος ερημίτης; Η οργή πάντα ήταν ένα καλό αντίβαρο στο πένθος και, έστω και ενστικτωδώς, ο Αύγουστος τη χρησιμοποίησε για να σπάσει το ξόρκι της υπηρέτριας του Κάλαχαρντ. Γιατί στα χαρακτηριστικά του πνεύματος αναγνώριζε μία από τις κατώτερες ψυχοπομπούς του Αγγέλου του Θανάτου, την έκφανση όλων των θρήνων για το νεκρό. Ήθελα να ήξερα τί σκεφτόταν.

Λίγο πιο πίσω στο διάδρομο ο Ιερώνυμος θρηνούσε αδύναμα. Ο Αύγουστος τον άκουσε να λέει: “Ωημέ, φίλτατε συμμαθητά, ίνα αναλωθήκαμεν εις παιδαριώδεις αντιπαλότητας;”

Δε θα αντέξει περισσότερο, είναι γέρος και κουρασμένος. Με τη σκέψη αυτή ανασηκώθηκε και σύρθηκε πιο κοντά προς τον κύκλο. Όσο πλησίαζε το τραγούδι γινόταν όλο και πιο ισχυρό, όλο και πιο έντονο και γεννούσε όλο και πιο πολλές εικόνες. Τώρα δεν ήταν μόνο οι θάνατοι που τον έθλιβαν, αλλά και μικρές, ασήμαντες αμαρτίες που τις είχε ξεχάσει και που τώρα επέστρεφαν σα μαχαιριές στη μνήμη του. Ο κύκλος, συνειδητοποίησε, ο κύκλος ανατροφοδοτεί τη θλίψη αυτή. Γιατί...

Κάποτε, όταν ακόμα ήταν οχτώ, είχε φορτώσει παραπάνω εργασία σε έναν άλλο μαθητευόμενο.

Κάποτε, πριν τρεις εβδομάδες, είχε κοιτάξει με περιέργεια κάποια άσεμνα έντυπα σε ένα βιβλιοπωλείο.

Κάποτε είχε πει ψέματα ότ-

ΦΤΑΝΕΙ!!!

Με ένα απότομο άλμα προς τα εμπρός ο νεαρός έφτασε στα όρια του κύκλου και με το μαχαίρι του έκοψε την γραμμή από αλάτι στα δύο. Για μια στιγμή η ένταση του τραγουδιού αυξήθηκε ακόμα περισσότερο, καθώς εβδομάδες αρχετυπικών θρήνων απελευθερώθηκαν από τον κύκλο και ξεχύθηκαν πρώτα στο δωμάτιο και έπειτα, μέσω του στενού διαδρόμου, στο υπόλοιπο σπίτι και τέλος διασκορπίστηκαν σε όλη τη γειτονιά. Και, μέσα στον κύκλο, το πνεύμα με τη μορφή γυναίκας σταμάτησε να θρηνεί, κοίταξε κατάματα το νεαρό μάγο και με μία έκφραση σαν πικρό χαμόγελο διαλύθηκε στον αέρα.

Ο Ιερώνυμος κάπνιζε σιωπηλός την πίπα του στο κατώφλι του σπιτιού. Ήταν κατάχλομος και εμφανώς ταραγμένος. Δίπλα του ο Αύγουστος μελετούσε μερικά ακόμα έγγραφα που είχε μαζέψει βιαστικά από το υπόγειο. Από τα γύρω σπίτια ακούγονταν θρήνοι και οδυρμοί, καθώς η ενέργεια της Αλύχτως είχε επηρεάσει τα γειτονικά τετράγωνα.

“Δεν καταλαβαίνω...” έκανε ο Αύγουστος, με το βλέμμα καρφωμένο ακόμα στα χαρτιά.

Ο Ιερώνυμος, παραδόξως, παρέμεινε σιωπηλός.

“Δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλει κάποιος να παγιδεύσει μία Αλύχτω στο υπόγειό του;” συνέχισε ο νεαρός.

“Νεανία,” έκανε ο Ιερώνυμος αδύναμα, “ουδείς επιθυμεί αποθανείν άνευ τινός, οιος θρηνήσει αυτόν...”

“Ναι, αυτό βγάζει νόημα,” έκανε ο νεαρός, κοιτάζοντας με διαφορετικό πια βλέμμα τον δάσκαλό του.

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ Κυριακή Δριτσάκου

ΛΕΞΕΙΣ 1500

ΕΙΔΟΣ Δυστοπία

Για τον 63ο Διαγωνισμό Σύντομης Ιστορίας

ΕΚΤΕΘΕΙΜΕΝΟΙ.doc

Ντυμένη αλήθεια.docx Ντυμένη αλήθεια.pdf

ΓΥΜΝΙΑ, ΓΥΜΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ B MOVIES .pdf

Στο έλεος των ντυμένων_Αλυφαντής.pdf Στο έλεος των ντυμένων_Αλυφαντής.docx

σεξ : εννοείται και όχι μονο

βία : όχι

λέξεις περίπου 2000

Για τον 63ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα "Γύμνια". του αγοριού απέναντι.docx

του αγοριού απέναντι.pdf

Όχι σεξ και βία.

Για το write off #100 με εισαγωγή @sandy1dritsakou

Λέξεις λιγότερες από.1000.

ΒΛΑΝΤΙΜΙΡ-WPS Office.docx

Η Αρχή.pdf Η Αρχή.docx

ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ.doc

Συγγραφέας Βιβή Κανάρη 

Λέξεις 700

Όχι σεξ, ούτε βία 

Με εισαγωγή Ειρήνης Μαντά

Το τίμημα-WPS Office.docx

Ορκοπάτες.pdf

ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΔΑΣΟΣ (1).doc

Συγγραφέας : Βιβή Κανάρη

όχι σεξ και βία

περίπου 600 λέξεις. καρουζέλ.docx

Είδος:  φαντασία (έχει κάτι σκιές μου μιλάνε αναμεταξύ τους...), προσπαθεί να είναι διήγημα
Βία; Όχι άμεσα, αναφέρεται έμμεσα σε παρελθοντικό χρόνο στα γρήγορα
Σεξ; Όχι
Αριθμός Λέξεων: 540
Αυτοτελής; Ναι
Σχόλια: πείτε μου αν μοιάζει με διήγημα

Ελπίδα χωρίς νερό2.0.docx

BadTrip.docx

Μυθολογία

Όχι σεξ ούτε βία

519 λέξεις 

Για τον 62ο διαγωνισμό διηγήματος

Ένα ουίσκι δρόμος.pdf

Ανοίγει ένα ασημένιο φλασκί-ναι, ασημένιο φλασκί, σαν ήρωας από ασπρόμαυρες ταινίες, old fashioned όσο δεν πάει - και πίνει μια γερή γουλιά. Η γουλιά μυρίζει ουίσκι. Παραμένω προσηλωμένος στο κινητό. Άραγε επιτρέπεται το ουίσκι στα ΚΤΕΛ;

"Αχ, γυναίκες" αναστενάζει και κλείνει ξανά το καπάκι. Δε σχολιάζω. "Κι εσύ γυναίκες; Γιατί φαίνεσαι ζοχαδιασμένος". Όχι άντρες, αλλά δεν το λέω. "Ξέρεις τί άτιμο πράγμα είναι ο γάμος; την βλέπεις πριν το γάμο, όμορφη, ανθισμένη,λίγο σκύλα μάνα, αλλά δε γαμιέται, αρκεί που αγαπιέστε, και μετά σου λέει θα πε­ρνά έξι μήνες με τη μάνα της κι έξι μαζί σου, και το δέχεσαι γιατί είσαι ερωτευμένος", πίνει άλλη μια γουλιά, "ερωτευμένος και μαλάκας. Και της λες πως τους έξι μήνες που θα είναι μαζί σου, η γη θα ανθίζει κι όταν θα λείπει, θα σκεπάζει χειμώνας την πλάση. Το λες και το πιστεύεις. Και μετά, συμβαίνει το αντίθετο. Η γη ανθίζει όταν σε αφήνει ήσυχο και πάει στη μάνα της. Θες μια γουλιά;" Λέω ναι. Δε γαμιέται. Να πάνε κάτω και τα δικά μου φαρμάκια.

"Καιρό παντρεμένος;" με ρωτάει ενώ δίνω πίσω το φλασκί. Δείχνει με το βλέμμα τη βέρα.

"Ένα χρόνο. Ημουν" απαντάω. Και το λαρύγγι σφίγγεται και θέλω να κλάψω. Δεν το κάνω. Μόνο απλώνω το χέρι και μου ξαναδίνει το φλασκί.

«Εκείνη έφυγε ή εσύ;"

"Εκείνος ", απαντάω. "Με απατούσε και στο τέλος με εγκατέλειψε." Πίνω κι άλλο. Το ουίσκι φαίνεται ατελείωτο κι αυτό με προβληματίζει λίγο. Τόση ώρα πίνουμε. Με ακουμπάει στον ώμο.

"Καλύτερα" απαντάει. "Εμένα, δυστυχώς, η Πέρσα μου είναι πιστή. Αιωνίως πιστή. Καμία ελπίδα να την ξεφορτωθώ". Έχει ένα δίκιο, όσο το σκέφτομαι καλύτερα και περνάμε τη σκο­τεινή, ελληνική επαρχία, το ένα μοναχικό φως μετά το άλλο. Τίποτα δε συγκρίνεται με ένα άδειο σπίτι κι εγώ δεν πηγαίνω σε ένα τέτοιο τώρα. Πηγαίνω σε ένα με γονείς, θείους και θείες κι ενοχλητικά αδέρφια που ούτε καν είχαν έρθει στον γάμο μου και που μέσα τους θα χαρούν σα μάθουν πως χώρισα.

"Απόψε θα είναι το τελευταίο μου βράδυ μόνος. Αύριο μπαίνει το φθινόπωρο, επιστρέφει η Περσεφόνη και η γη μαραίνεται", μου λέει ο άντρας δίπλα μου κι αναστενάζει.

"Σαν τη μυθολογία" συμπληρώνω, "επιστρέφει η Περσεφόνη στον κάτω κόσμο και η μητέρα της η Δήμητρα..."

"Όχι" με διακόπτει, "όχι, η γη δε μαραίνεται εξαιτίας της μέγαιρας. Ο Αδης τη μαραίνει. Δεν ξέρεις πως οι σάρκες των νεκρών λιπαίνουν το χώμα και βγαίνουν τα λουλούδια;" Φτάνουμε σε ένα από αυτά τα καφέ στην Εθνική, αυτά στη μέση του πουθενά. Το ΚΤΕΛ κάνει στάση.

"Να σε κεράσω ένα καφέ;" του λέω.

"Εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας" μου απαντάει".

"Εδώ μένεις; Είμαστε στη μέση του πουθενά".

"Είμαστε μια ώρα περπάτημα από την πύλη της Αχερούσίας "μού λέει με φυσικότητα και, αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους επιβάτες του ΚΤΕΛ, κινεί προς τα χωράφια. Το σκέφτομαι για λίγο. Ένα βράδυ λιγότερο στο πατρικό μου. Και κανέ­νας άντρας δεν αξίζει να περάσει τέτοια νύχτα μόνος του.

"Θες παρέα;" ρωτάω.

"Έχω δύο ποτήρια και ένα καλό ουίσκι" απαντάει.

Επιταχύνω το βήμα για να τον προλάβω. Περπατάμε δίπλα δίπλα πάνω στο χώμα και στα βάτα και η πύλη στο βάθος βγάζει ένα πορτοκάλι φως, αυτό της θαλπωρής.

Σκιά-των-Δρόμων-2.docx Σκιά-των-Δρόμων-2.pdf

Τα λουκάνικα της οργής.docx Τα λουκάνικα της οργής.pdf

ΑΨΕΕΚ.pdf

Η ιστορία βγήκε λίγο μεγάλη. Ελπίζω να μην κουράσει όποιον κάτσει να την διαβάσει. Πάντα ευπρόσδεκτα τα σχόλια.

Παλικαρού.pdf