Συγγραφέας: Σεργκέι Κάμενεφ

Περίληψη:

Ο Μιχαήλ Παλαιολόγος, υπάλληλος του μυστηριώδους οργανισμού Ο.Π.Ε., βρίσκεται αποσπασμένος στην απομονωμένη Κλεμψόνησο. Ένα νησί-θησαυρό, από τα τελευταία μέρη στον πλανήτη που μπορούν ακόμα να υποστηρίξουν φυσική ζωή, μακριά από τον μολυσμένο αέρα και την παρακμή των μεγαλουπόλεων.

Όταν μια παραδοσιακή γιορτή προς τιμήν του Θεοδόσιου —του «Μονάρχη» του νησιού— καταλήγει σε μια πύρινη τραγωδία, ο Μιχαήλ θα βρεθεί αντιμέτωπος με τα φαντάσματα του παρελθόντος. Ανάμεσα σε μια κοινότητα διχασμένη από παλιά μίση, έναν μυστηριώδη εκδικητή και το βάρος μιας δικής του, προσωπικής απώλειας, θα πρέπει να ανακαλύψει την αλήθεια. Μια αλήθεια που κρύβεται καλά στον Λόφο του Μονάρχη.

Σημείωση: Το συγκεκριμένο διήγημα αποτελεί και το πρώτο μου. Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις κριτικές και τα σχόλιά σας!

Ο ΛΌΦΟΣ ΤΟΥ ΜΟΝΆΡΧΗ

   Εκείνο το πρωινό αποφάσισε να σηκωθεί από το βρεγμένο από τα δάκρυα του κρεβάτι, αποφάσισε να αλλάξει την στολή που φορούσε από την ημέρα που ήρθε , αποφάσισε να σταματήσει να κοιτά την κορνίζα που είχε παρατημένη πάνω στο γραφείο του , αποφάσισε πως ήταν καιρός πλέον για κάποια αλλαγή , ήταν καιρός να ξυπνήσει από το εφιάλτη που ζούσε καιρό τώρα.

   Γέμισε την χούφτα του με νερό και άρχισε να πλένει βίαια το πρόσωπο του ελπίζοντας να ξεπλύνει από πάνω του το αίσθημα της προδοσίας. Σκούπισε το πρόσωπο του και πήγε μπροστά από τον καθρέπτη , κοιτούσε ώρες την εικόνα του , αλλά δεν αντίκριζε αυτό που αναζητούσε. Από όποια γωνία κι αν προσπαθούσε να κοιταχτεί έβλεπε έναν άγνωστο να καλύπτει την μορφή του. Ένας λιγνός , απεριποίητος μεσήλικας στεκόταν στην άλλη άκρη του καθρέπτη , τα γαλανά του μάτια είχανε βουλιάξει στο κεφάλι του . Μικρές ουλές υπήρχαν σε όλο του σχεδόν το μέτωπο , τα χείλη του έτρεμαν και δάκρυα έτρεχαν από τα σχεδόν ανύπαρχτα του μάτια. Αργά αλλά σταθερά άρχισε να πλησιάσει την αντανακλαστική επιφάνεια.

-Μην το διανοηθείς καν Μιχαήλ. Ακόμα πενθούμε τον Ευγένιο , θυμάσαι; Σε παρακαλώ , ας περάσουμε μερικές ακόμα στιγμές τιμώντας τον , σίγουρα θα το εκτιμούσε, είπε ο άγνωστος άνδρας .     

-Οχτώ μήνες τώρα πίστευα πως άμα ακολουθούσα πιστά τις συμβουλές σου θα με λυπούταν ό,τι κι αν υπάρχει ψηλά στον ουρανό, πως θα ξεφορτωνόταν επιτέλους την μιζέρια τούτη. Με έκανες να πιστέψω πως μια μέρα θα ξυπνούσα και οτιδήποτε με τυραννούσε δεν θα ξανά διέσχιζε την μνήμη μου. Τόσο καιρό πενθούσα τον εαυτό μου παρά τον Ευγένιο , ήρθε η ώρα να γίνει κάποια αλλαγή.  

-Δεν κατέχεις την απαιτούμενη δύναμη Μιχαήλ, ξέρεις πως η αλήθεια πονάει, δεν είσαι ακόμα έτοιμος για να την αντιμετωπίσεις.

-Έχω πάρει τις αποφάσεις μου και δεν πρόκειται να τις αλλάξω για καμία αιτία, είπε ο Μιχαήλ κοιτώντας μελαγχολικά προς την κατεύθυνση της πόρτας.

-Εδώ και πάρα πολλούς μήνες προσπαθώ χωρίς σταματημό να σε επαναφέρω στο παλιό σου εαυτό και το μόνο ευχάριστό που παίρνω ως αντάλλαγμα είναι αυτό; Ειλικρινά πιστεύω πως όλοι είχαν δίκιο για εσένα Μιχαήλ, είσαι εγωιστής και κυνικός.

   Νεκρική σιγή επικράτησε στο δωμάτιο. Ο Μιχαήλ άρχισε να βαδίζει αργά αλλά σταθερά προς την κατεύθυνσή της πόρτας , ο άνδρας βλέποντας το αυτό γούρλωσε τα μάτια του και σφίγγοντας τα δόντια του από την οργή φώναξε:

-Είσαι ένα τίποτα χωρίς εμένα , ήμουν ο μόνος που είδα την πραγματική σου αξία όταν κανείς άλλος δεν μπορούσε και εσύ με παρατάς έτσι; Σου εύχομαι να υποφέρεις εκεί έξω Μιχαήλ , όπως σου αξίζει.

   Δεν άντεξε άλλο , είχε φτάσει στο όριο του. Έσφιξε τις γροθιές του , άρχισε να τρέχει προς τον καθρέπτη, τα δακρυσμένα του μάτια φώναζαν για βοήθεια αλλά πλέον η κατάσταση ήταν ανεπανόρθωτη . Άρπαξε τον καθρέπτη και τον πέταξε στο ξύλινο πάτωμα της καλύβας , κομμάτια του πετάχτηκαν σε κάθε έπιπλο, άλλα χάθηκαν ανάμεσα στις σανίδες του πατώματος, ενώ μερικά κόλλησαν στην στολή του. Τυφλωμένος από την οργή του συνέχιζε να τον βανδαλίζει για ώρες, στο μυαλό του ο άνδρας ακόμα τον υποτιμούσε, τον έβριζε , του ανέφερε κάθε τρόπο με τον οποίο θα αποτύχαινε κάθε στόχο που είχε θέσει. Μακάρι , ειλικρινά, να γνώριζε πως κανένας δεν βρισκόταν στην άλλη πλευρά του καθρέπτη τόσο καιρό,  παρά ο παλιός του εαυτός.

   Πήρε μια ατσούμπαλη ανάσα και σηκώθηκε από το πάτωμα , σκούπισε τα ματωμένα του χέρια στην στολή του και έφυγε βιαστικός από την καλύβα που αποκαλούσε για την ώρα σπίτι. Ένα μεγάλο βάρος είχε φύγει ήδη από πάνω του.

   Κάθισε για λίγο κάτω από το υπόστεγο της καλύβας βλέποντας τα παιδιά του χωριού να κυνηγιούνται τριγύρω από τους πάγκους της αγοράς. Ο κύριος Σταύρος παρέδιδε κρασιά σε κάθε σπίτι καθώς μια μεγάλη γιορτή ακολουθούσε εκείνο το βράδυ , στο πλάι του στεκόταν η κυρά Γλυκερία μια από τις καλόγριες του χωριού η οποία τον κοιτούσε από την στιγμή που άνοιξε την πόρτα.   

   Ο ήλιος άρχιζε να χάνετε μέσα στα νερά της θάλασσας , οι κάτοικοι του χωριού άρχιζαν να βγαίνουν από τα σπίτια τους κρατώντας ο καθένας και μια λεπτή και κάτασπρη λαμπάδα στο χέρι τους . Όλοι τους περιτριγύρισαν το μικρό ξωκκλήσι που βρισκόταν λίγο πιο κάτω από την καλύβα του Μιχαήλ. Η πόρτα του ξωκκλησιού άνοιξε και από μέσα βγήκε ένας μοναχός φορώντας έναν κόκκινο μανδύα που κάλυβε κάθε μέρος του σώματος του. Στα χέρια του κρατούσε σφιχτά ένα μικρό σκουριασμένο φαναράκι , προτού το ανοίξει μέτρησε ένα ένα τους χωρικούς , ελπίζοντας να μην λείπει κανένας. Όταν επιτέλους το άνοιξε , το άφησε στο πάτωμα και έφυγε βιαστικά μέσα στο ξωκκλήσι , όλοι έσπευσαν να ανάψουν την λαμπάδα τους , παιδιά σπρώχνονταν και φώναζαν, οι γονείς τους τα παραμελούσαν για την ώρα καθώς κύρια προτεραιότητα ήταν η ανάκτηση της φλόγας.

   Εκατό είκοσι άνθρωποι βάδιζαν ρυθμικά κρατώντας τις λαμπάδες τους ψηλά. Από τα μάτια του Μιχαήλ φαινόταν σαν στρατό του οπίου τα σπαθιά αντανακλούσαν το φως του φεγγαριού , εξαφανίζοντας στην πορεία του κάθε ίχνος σκοταδιού. Προτού εξαφανιστούν όλοι τους πίσω από την πρασινάδα των πεύκων που περιτριγύριζαν το χωριό , κοίταξε τα χαμόγελα στα πρόσωπα τους , αναρωτήθηκε πως γινόταν να βρίσκανε χαρά ζώντας την καθημερινότητα τους αποκομμένοι από κάθε άλλη κοινωνία.

   Ο κύριος Σταύρος ανέβηκε αργά τα σκαλιά που οδηγούσαν στην καλύβα, πίστευε πως άμα έκανε αρκετή ησυχία θα τον έβλεπε επιτέλους να χαμογελά. Βέβαια, ο Μιχαήλ με τα αμέτρητα χρόνια προπόνησης που είχε κάτω από την ζώνη του είχε καταλάβει εξαρχής πως δεν πρόκειται για κανέναν άλλον, παρά τον κύριο Σταύρο.

-Μιχαήλ Παλαιολόγος, πως κατάφερες να αλλάξεις τόσο μέσα σε λίγους μήνες ρε παλικάρι μου! Ειλικρινά, άφησες τη ζωή να σε πάρει από κάτω. Σίγουρα , δεν είναι και από τα καλύτερα εκεί έξω αλλά ελπίζω να σε βοηθήσει σε ότι μάχη κι αν δίνεις , είπε ο κύριος Σταύρος δίνοντας του το τελευταίο μπουκάλι με κρασί που είχε μαζί του.

-Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Σταύρο, δεν είναι η ποιότητα του κρασιού που μετρά αλλά η σκέψη και η αγάπη που το συνοδεύουν.

-Ω Μιχαήλ παιδί μου, πίστευα πως η Γλυκερία θα σε είχε ενημερώσει μέχρι τώρα. Το κρασί αυτό δεν προορίζεται για κατανάλωση , αντιθέτως έχει συμβολική αξία. Παρακαλώ , ακολούθησε με ,θα ήταν τιμή μου να σε συνοδέψω μέχρι το παλάτι.

   Επομένως, οι δυο τους κατέβηκαν άπτον λόφο στον οποίο πάνω βρισκόταν η μικρή ξύλινη καλύβα. Ο κύριος Σταύρος έβγαλε από την τσέπη της ποδιάς του δυο λαμπάδες που είχε φυλάξει. Αφού διέσχισαν το ερημωμένο πλέον χωριό χάθηκαν και οι ίδιοι στα μονοπάτια στα οποία βάδιζαν πριν λίγο γνωστοί και άγνωστοι.

   Ο Μιχαήλ ήταν νευρικός καθ όλη την διάρκεια της διαδρομή τους, πρώτη φορά που έβλεπε τοπίο σαν και αυτό από κοντά. Τα μάτια του γουρλωμένα, οι γροθιές του σφιγμένες και το κεφάλι του έτοιμο να γυρίσει με το παραμικρό θόρυβο που θα ακουστεί πίσω από τα δέντρα. Η παράνοια ήταν το μοναδικό πράγμα που έτρεφε την σκέψη του , όσο κι αν μιλούσε ο κύριος Σταύρος αυτός συνέχιζε να δίνει έμφαση στο τι θα μπορούσε να προκαλεί αυτό τον ήχο, ο οποίος του φαινόταν σχετικά οικείος. Έμοιαζε με κελάηδημα, με την τρυφερή φωνή μιας μητέρας που φώναζε στο παιδί της να γυρίσει σπίτι, με τον ήχο που πάραγε το θρόισμα των φύλλων όταν τίποτα άλλο δεν τολμάει να κουνηθεί.

-Όμορφοι οι ήχοι της φύσης, έτσι δεν είναι; Είπε ο Κ. Σταύρος με ένα πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του.

-Σχετικά ανησυχητικοί κατά την γνώμη μου.

-Γιατί παλικάρι μου τα πουλιά δεν κελαηδούν από εκεί που έρχεσαι;

-Όχι κύριε , γενικά η λέξη  “φύση” αποτελεί πράγμα του παρελθόντος για τους ανθρώπους μου. Τα κελαηδήματα των πουλιών έχουν αντικατασταθεί από τους απάνθρωπους ήχους που παράγουν τα μέσα μεταφοράς μας. Το χρώμα πράσινο έχει εξαφανιστεί τελείως από κάθε πόλη της Ελλάδος και μαζί και το χαμόγελο του κάθε πολίτη της.

    Κάθε ίχνος χαράς είχε εξαφανιστεί από τα πρόσωπα και των δύο, ο Κ. Σταύρος φαινόταν καθαρά πως είχε μετανιώσει για την ερώτηση που έκανε, Επομένως, προσπάθησε αυτή τη φορά να πλησιάσει αλλιώς τον Μιχαήλ.

-Με συγχωρείς. Απλά, μένεις εδώ και καιρό στο νησί μας και δουλεύεις ασταμάτητα στην υπόθεση που σου ανέθεσαν. Όλοι μας σε γνωρίζουμε μόνο ως όνομα , αλλά εγώ βλέπω μια αξία μέσα σου. Ειλικρινά θα ήθελα να σε γνωρίσω ως προσωπικότητα και όχι ως τον ξένο που έβαλε το κράτος να μας προστατεύει.

-Τι περιμένεις , ρώτα με ό,τι θες και θα σου απαντήσω με πλήρη ειλικρίνεια.

- Λοιπόν , πες μου , τι γυρεύεις στην Κλεμψόνησο.

-Είμαι υπάλληλος του Ο.Π.Ε. , μιας ιδιωτικής εταιρίας που προστατεύει το μέλλον της χώρας μας από πιθανούς κινδύνους. Στάλθηκα εδώ από το ίδιο τον ιδρυτή του οργανισμού για ένα έτος έχοντας ως κύριο στόχο την διατήρηση της ασφάλειας στο νησί σας.

-Μιχαήλ , δεν καταλαβαίνω , από τι ακριβώς μας προστατεύεις; Είπε ο Κ. Σταύρος προβληματισμένος.   

-Είστε ένα από τα τελευταία 8 νησιά παγκοσμίως που μπορούν ακόμα να υποστηρίξουν ζωή χωρίς κάποια ανθρώπινη παρέμβαση και αυτό δεν το οφείλουμε σε κανέναν άλλο πέρα από εσάς. Το νησί σας αποτελεί παγκόσμιο θησαυρό , ξέρω πως κρύβεστε από το μάτι του κοινού για τους δικούς σας λόγους…αλλά με μια απλή προσφορά μπορείτε να σώσετε πολλές ζωές…

-Μην αλλάζεις το θέμα Μιχαήλ! Ξέρουμε πολύ καλά την αξία του νησιού μας και για αυτό επιλέξαμε να μείνουμε κρυμμένοι, για να αποφύγουμε την κατάχρηση. Απάντησε μου ειλικρινά αυτή την φορά, τι ακριβώς μας βάζει σε κίνδυνο;

-Ακόμα πιστεύεις πως κάποια μέρα οι χαμένοι συχωριανοί σας θα επιστρέψουν;

-Δεν θα σταματήσουμε να ελπίζουμε μέχρι την ημέρα της ταφής τους , με άκουσες;

-Σταύρο σε παρακαλώ…

-Μην μου πεις, είπε ο Κ. Σταύρος καθώς ένα κατάμαυρο δάκρυ έτρεξε στο μάγουλο του.

-Βρέθηκαν όλοι τους στην νοτιοδυτική ακτή του νησιού. Τα σώματα τους ήταν τόσο παραμορφωμένα που ούτε τα ζώα δεν τολμούσαν να τα πλησιάσουν. Όποιος κι αν το έκανε βρίσκετε ακόμα στο νησί. Μπορεί να κρύβεται ανάμεσα μας ή στα δάση που μας περικυκλώνουν αυτή την στιγμή.

   Ο Κ. Σταύρος ένιωσε ηττημένος , πως η ζωή θα γινόταν μόνο και πιο δύσκολη για τον ίδιο και τους συχωριανούς του. Όλες του οι ελπίδες είχαν πλέον πεθάνει και ο ίδιος δεν μπορούσε να σκεφτεί τίποτα άλλο παρά ποιο τέρας του στέρησε την κόρη του.

   Επομένως, έστρεψε την πλάτη του στον Μιχαήλ, σκούπισε τα μάτια του και άρχισε να βαδίζει με γρήγορο ρυθμό προς την κατεύθυνση τους. Κ άθολη την διάρκεια της πορείας ο Μιχαήλ άκουγε την μάταιη προσπάθεια του Κ. Σταύρου να συγκρατήσει την θλίψη του . Οι αρθρώσεις των δαχτύλων του είχαν γίνει άσπρες και ολόκληρο του το πρόσωπο κόκκινο απτή οργή . Πνιγόταν μέσα στα ίδια του δάκρυα και παράλληλα με κάθε του ανάσα μουρμούριζε στον εαυτό του «Γιατί;».

   Ο Μιχαήλ αντιθέτως, φρόντιζε να κρατάει απόσταση του γιατί και ο ίδιος φοβόταν να τον πλησιάσει. Βέβαια, όταν προσπαθούσε να τον πλησιάσει ή να τον παρηγορήσει με τα λόγια του ένιωθε πως κάποιος τον σταματούσε. Μια δύναμη πολύ πιο ισχυρή από την βούληση του τον περιόριζε. Ένιωθε πως βάρη είχαν δεθεί στους καρπούς και στους αστράγαλους του , πως  μια παλάμη κάλυβε το στόμα του σφιχτά. Άρχιζε να σκέφτεται πως τελικά ο ίδιος έχει κάποιο πρόβλημα , πως έχει υποστεί κάποια ζημιά που κανένα φάρμακο ή θεραπεία δεν μπορεί να φτιάξει. Η απομόνωση τον είχε πληγώσει σε τέτοιο σημείο που πλέον δεν υπήρχε καμία επιστροφή. Επισήμως, η θλίψη και η αμηχανία κυριαρχούσαν στην μεταξύ τους ατμόσφαιρα.

   Τραγούδια ακούγονταν απτόν ορίζοντα. Μελωδίες και ποιήματα απαγγέλλονταν και όλα τους αναφερόντουσαν στο ίδιο άτομο , τον περίφημο  «Μονάρχη της Κλεμψονήσου». Μερικά από αυτά τον πενθούσαν , άλλα τον απεικόνιζαν σαν τύραννο ενώ άλλα σαν ένα άνθρωπο που κάποτε έχασε τον δρόμο του στην ζωή. Πολλοί ήταν οι τρόποι με τους οποίους τον αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι , μερικοί με τρυφερότητα και αγάπη ενώ άλλοι με ασπλαχνία και μίσος , βέβαια αυτός δεν φαινόταν να ανταποκρινόταν.

   Ο Μιχαήλ αναρωτήθηκε γιατί κανένας από το χωριό ή από τα γραφεία της εταιρίας δεν τον πληροφόρησε σχετικά με τον κυρίαρχο του νησιού. Με κάθε του βήμα του δημιουργούταν και μια καινούργια απορία σχετικά με αυτό τον Μονάρχη. «Μα γιατί το παλάτι του να βρίσκεται τόσο μακριά από το χωριό;» αναρωτήθηκε.

   Οι μελωδίες δυνάμωσαν , άκουγε πλέον τις φωνές και τα κουτσομπολιά των χωρικών καθαρά, έβλεπε τον καθένα τους να είχε σηκώσει την λαμπάδα του ψηλά προς τον ουρανό με ένα πλατύτατο χαμόγελο στο πρόσωπο του . Ένα παλάτι , κατεστραμμένο και κυριαρχημένο από την φύση φαινόταν να υπήρχε πάνω σε ένα λόφο του οποίου η οροφή ήταν πιο ψηλή από κάθε πεύκο σε όλο το νησί. Φαινόταν πως βρισκόταν εκεί για πολύ καιρό , «Μα καλά τι είδους άρχοντας θα θεωρούσε αυτό το παλάτι του ;» αναρωτήθηκε ο Μιχαήλ.

   Άφησε τις σκέψεις και τις απορίες του πίσω και φρόντισε τα φτιάξει το μαλλί και το μούσι του και να ισιώσει λίγο την στολή του προτού πάει να αντικρίσει τον Μονάρχη. Λέει στον Κ. Σταύρο πως δεν θα αργήσει πολύ και πως θέλει απλά να τον ρωτήσει άμα γνωρίζει τίποτα σχετικά με τους φόνους. Παίρνει μια ατσούμπαλη ανάσα και βιαστικά τρέχει να χωθεί ανάμεσα στους χωρικούς. Καθώς έψαχνε από κάποιον να ζητήσει να ανάψει την λαμπάδα που του έδωσε ο Κ. Σταύρος , αποφάσισε να ρίξει μια ματιά τριγύρω του , ελπίζοντας να τον εντοπίσει.

   Τα μάτια του γούρλωσαν και οι παλμοί του ανέβηκαν. Επιτέλους τον αντίκρισε ή ότι είχε μείνει από αυτόν τουλάχιστον. Βρισκόταν εκεί , επάνω στον λόφο , λίγο πιο μπροστά από το παλάτι του . Ο σκελετός του παρατημένος στον σταυρό στον οποίο τον εκτέλεσαν , δεκαετίες έχουν περάσει από τότε. Βέβαια ,φαίνεται πως είχαν πλέον μετανιώσει για την πράξη τους καθώς πολλοί φρόντιζαν να αφήσουν λουλούδια κάτω από τον σταυρό του , αρωμάτιζαν τον αέρα τριγύρω του με τα καλύτερα τους αρώματα και καθάριζαν μερικές φορές τα χρυσά κοσμήματα που ακόμα βρίσκονταν επάνω του.

   Τα σμαράγδια που βρίσκονταν επάνω στο χρυσό του στέμμα αντανακλούσαν τις φλόγες των λαμπάδων. Ο Μιχαήλ έπεσε κάτω πανικόβλητος και άρχισε να σέρνεται προς τα πίσω ελπίζοντας να βγει από το πλήθος. Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για τον Μιχαήλ διότι η ημέρα αυτή είχε τεράστια αξία για αυτούς. Κανένας δεν έκανε χώρο για να περάσει , αντιθέτως κατευθύνονταν όλοι τους προς τον Μονάρχη. Όταν έφτασαν σχεδόν κάτω από τον σταυρό του σταμάτησαν όλοι τους απότομα. Ένα ελαφρύ αεράκι φύσηξε και γύρισε το κεφάλι του Μονάρχη προς το πλήθος , κάτι που τρομοκράτησε αρκετούς.

   Ένας ένας πήγαιναν και κάρφωναν τις λαμπάδες τους γύρω από την βάση του σταυρού κάνοντας ταυτόχρονα μια ευχή,  σχηματίζοντας έναν κύκλο. Ήταν πλέον η σειρά του να καρφώσει την λαμπάδα, αγνόησε τα βλέμματα τους και το περίεργο συναίσθημα που τον είχε κυριεύσει και κάρφωσε γρήγορα την λαμπάδα του προτού ξανά πάει πίσω.

   Η κυρά Γλυκερία έκανε νόημα με τα χέρια της να βγάλουν τα κρασιά που μοίρασαν στον καθένα, και χωρίς δεύτερη σκέψη, άρχισαν να αδειάζουν τα μπουκάλια στο έδαφος γύρω από το σταυρό . Το κρασί απλώθηκε σαν βελούδινο πέπλο , βάφοντας το χώμα με μια απόχρωση βαθύ κόκκινου , σαν φρέσκο αίμα. Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη , σιωπηλή. Αρκετοί δεν μπορούσαν να συγκρατήσουν τα συναισθήματα τους και έπεφταν στο πάτωμα σπαράζοντας στο κλάμα , ενώ μερικοί αναστέναζαν από την αμηχανία της όλης κατάστασης , καθώς για αυτούς η μέρα εκείνη δεν είχε καμία απολύτως σημασία.

-Η ημέρα αυτή έχει τεράστια σημασία στην ιστορία του πολυαγαπημένου μας νησιού. Σαν σήμερα, πριν από 80 χρόνια εκτελέστηκε ο άνδρας που κάποτε κυρίευε τους ανθρώπους μας, και δεν αναφέρομαι σε κανένα άλλον παρά τον Θεοδόσιο τον Κλεμψηνιότη! Επομένως , αδέλφια μου , ας γίνουμε ένα και ας πενθήσουμε τον άνδρα αυτό με τον τρόπο που του αξίζει. Έχασε την ζωή του στα χέρια του ίδιου του λαού, παρόλο που είχε αποδειχθεί αθώος. Μακάρι , κάποια μέρα, να μας συγχωρέσει για την πράξη των προγόνων μας. Είπε φωνάζοντας με πάθος η κυρά Γλυκερία.    

-Κυρά Γλυκερία , με όλο τον σεβασμό, πιστεύω πως η μνήμη σας απατά. Ο Θεοδόσιος δεν ήταν ο άγιος που προσπαθείτε να τον παρουσιάσετε. Πετάχτηκε και είπε ένας νεαρός.

-Ήταν ένας οραματιστής , ένας ηγέτης! Έφυγε από το από το νησί μας για ένα πολύ μεγάλο και δύσκολο ταξίδι, με τους πιο πιστούς του άνδρες, με την ελπίδα να φέρει πίσω κάτι χρήσιμο για τον λαό του. Ήθελε να μας κάνει να προοδεύσουμε!

-Και επέστρεψε μόνος του σαν σκιά του εαυτού του. Καταρρακωμένος, φοβισμένος , παρανοϊκός! Μιλούσε μόνος του τα βράδια , άκουγε φωνές , έβαλε φωτιά στα δάση μας χωρίς καμία απολύτως εξήγηση. Αυτός είναι ο ηγέτης που θρηνείτε;

-Δεν ξέρουμε τι του συνέβη εκεί έξω. Ο ίδιος μπορεί να γλύτωσε, αλλά μας περιέγραψε πως οι άνδρες του πέθαναν με βάναυσους τρόπους. Ίσως αυτή η εμπειρία τον τραυμάτισε , ίσως αυτή η εμπειρία τον άλλαξε ολοκληρωτικά. Φοβόταν , Λεωνίδα! Φοβόταν πως τον είχαν ακολουθήσει πίσω στο νησί , πως τον κυνηγούσαν για να τον καταδικάσουν!

-Ήταν η φαντασία του, κυρά Γλυκερία. Η απομόνωση μετά την άφιξη του τον είχε τρελάνει! Δεν μπορούμε να δικαιολογήσουμε τις πράξεις του όμως. Έκαψε τα δάση μας ελπίζοντας έτσι να τρομάξει τους φανταστικούς του εχθρούς. Αυτό δεν αψηφάει το γεγονός πως έθεσε σε κίνδυνο τις ζωές μας.

-Ήταν μια πράξη απελπισίας! Δεν ήξερε τι έκανε! Χρειαζόταν βοήθεια , όχι καταδίκη.

-Ακόμα κι έτσι , κυρά Γλυκερία, έπρεπε να τον σταματήσουμε. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την αλήθεια.

-Ξέρω…ξέρω… Απλά εύχομαι να υπήρχε κάποιος άλλος τρόπος. Εύχομαι να είχαμε καταλάβει τι του συνέβαινε , να τον είχαμε βοηθήσει.

-Λυπάμαι, κυρά Γλυκερία. … Δυστυχώς ήταν η μοναδική λύση.

   Για ακόμη μια φορά, μια ημέρα που είναι αφιερωμένη στην συγχώρεση των πράξεων του παρελθόντος και την ένωση των ανθρώπων του νησιού, κατέληξε ξανά με την κλασική διαφωνία μεταξύ των δυο αντιπροσώπων των ομάδων του χωριού , τους υποστηριχτές και τους εχθρούς του Μονάρχη. Για ακόμη μια φορά, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων του νησιού, καταστράφηκαν χάρη στις αντίθετες απόψεις των προγόνων τους, τις οποίες συγγενείς και άλλα μέλη της οικογένειας φρόντισαν να τους περάσουν.  

   Όλοι τους πλέον στέκονταν όρθιοι γύρω από το σταυρό. Η γιορτή είχε πλέον τελειώσει , ο ήλιος είχε αρχίσει δειλά να παρουσιάζεται πίσω από το πελώριο παλάτι. Η κυρά Γλυκερία σκούπιζε μάταια τα δάκρυα της γνωρίζοντας πως το κλάμα δεν θα σταματούσε μόνο αν έφευγαν από τον λόφο.

   Όλοι τους έβγαλαν τις σβησμένες πλέον λαμπάδες από το χώμα και φιλούσαν την βάση του σταυρού προτού άρχιζαν για το χωριό. Βέβαια , η μοναδική η οποία ακόμα έκαιγε ,τύχαινε να ήταν αυτή του Μιχαήλ. Μια σιωπηλή φιγούρα , σκεπασμένη από την σκιά των δέντρων , γλίστρησε ανάμεσα τους. Κανείς δεν πρόλαβε να δει το πρόσωπο του , μόνο την λάμψη στα μάτια του και την αποφασιστικότητα στην κίνηση του. Με μια απαλή κίνηση , άρπαξε την λαμπάδα του Μιχαήλ , σαν να ήταν κάτι που του άνηκε . Στη συνέχεια, αντί να την σβήσει , άρχισε να την κουνάει αργά και σταθερά πάνω από τα ξερά χόρτα και τα πεσμένα φύλα. Η φλόγα , σαν να υπάκουε τις εντολές του , μεγάλωσε και άρχισε να εξαπλώνεται με μια απειλητική ταχύτητα.

   Ξαφνικά, ο μυστηριώδης άνδρας έβγαλε από την τσέπη του παντελονιού του ένα μικρό φιαλίδιο και έχυσε το περιεχόμενο του πάνω στη φλόγα. Η φωτιά φούντωσε με μια εκκωφαντική έκρηξη, μετατρέποντας το δάσος τριγύρω τους σε μια πύρινη κόλαση. Οι φλόγες, σαν δαιμονισμένες , άρχισαν να καταπίνουν τα πάντα στο πέρασμα τους, φτάνοντας μέχρι την κορυφή του παλατιού με απίστευτη ταχύτητα. Μέσα στον πανικό και τον τρόμο, ακούγονταν οι κραυγές των συντοπιτών του Μιχαήλ, που προσπαθούσαν μάταια να ξεφύγουν από την πύρινη λαίλαπα. Σαράντα ψυχές , χάθηκαν όλες τους , θύματα της μανίας του μυστηριώδους άνδρα και της λαμπάδας του Μιχαήλ , που έγινε το όργανο της καταστροφής. Ο Μιχαήλ , προσπαθώντας να βοηθήσει τους υπόλοιπους , εισέπνευσε τις πυκνές αναθυμιάσεις και κατέρρευσε, χάνοντας όλες του τις αισθήσεις. Ο μυστηριώδης άνδρας , πριν εξαφανιστεί μέσα στις σκιές , έσκυψε πάνω από το σώμα του και τοποθέτησε ένα διπλωμένο γράμμα στην τσέπη της στολής του.

   Η φιγούρα, χωρίς να βγάλει ούτε ένα ήχο, χάθηκε μέσα στις σκιές, αφήνοντας πίσω της μόνο την καταστροφή και τον τρόμο , την ώρα που το φως της ημέρας αποκάλυπτε το μέγεθος της τραγωδίας. Λίγο αργότερα, οι εναπομείναντες χωρικοί, με δάκρυα στα μάτια και καρδιές γεμάτες θλίψη, βρήκαν το σώμα του Μιχαήλ και τον κουβάλησαν πίσω στο χωριό. Τον ξάπλωσαν στο λιτό κρεβάτι της καλύβας του , που βρισκόταν μοναχή στην κορυφή ενός λόφου , με θέα ολόκληρο το χωριό και το καμένο δάσος. Η καλύβα του , μικρή και ταπεινή , στεκόταν αγέρωχη στον λόφο, σαν ένα φτωχό αντίγραφο του επιβλητικού παλατιού του Μονάρχη, που δέσποζε στον άλλο μοναδικό λόφο όλου του νησιού. Ένα πράγμα πάντως ήταν σίγουρο, οποιοσδήποτε κατείχε την δύναμη να ελέγχει τα πλήθη η οικεία του τοποθετούνταν πάνω στο κοντινότερο λόφο, ως υπενθύμιση.

   Ο Μιχαήλ, είχε βυθιστεί σε ένα βαθύτατο ύπνο, σπαρταρούσε και έβγαζε ακατάληπτους ήχους. Οι αναθυμιάσεις τον είχαν δηλητηριάσει και η κατάσταση του ήταν κρίσιμη. Δίπλα του, με μάτια γεμάτα ανησυχία, στεκόταν η κυρά Γλυκερία, η μόνη που είχε το κουράγιο να τον φροντίσει. Παρόλο που είχε επιζήσει από την πύρινη λαίλαπα, το πρόσωπο της είχε παραμορφωθεί από τα εγκαύματα, και η φωνή της είχε γίνει βραχνή και σπασμένη. Η Γλυκερία , με τρεμάμενα χέρια , προσπαθούσε να δροσίσει το μέτωπο του Μιχαήλ με κρύο νερό και να τον ταΐσει τον ζωμό που του είχε φτιάξει

   Η σιωπή της καλύβας, διακοπτόμενη μόνο από τους αναστεναγμούς του Μιχαήλ και τους ψίθυρους της κυράς Γλυκερίας. Η οποία , κάθε βράδυ πριν δύσει ο ήλιος , γονάτιζε δίπλα στο κρεβάτι του Μιχαήλ και προσευχόταν ακατάπαυστα. Τα χείλη της ψιθύριζαν λόγια παρηγοριάς και ελπίδας, ενώ τα δάκρυα της έτρεχαν ασταμάτητα. Προσευχόταν για τη σωτηρία του , για την λύτρωση του χωριού , για την ειρήνη των ψυχών που χάθηκαν. Η κατάσταση αυτή επικράτησε για δύο ολόκληρους μήνες. Μέρες και νύχτες , η κυρά Γλυκερία έμενε δίπλα στον Μιχαήλ φροντίζοντας τον με αγάπη και αφοσίωση. Η φλόγα της πίστης της , παρά τα σημάδια που άφησε η φωτιά στο πρόσωπο της, παρέμεινε ζωντανή , σαν τη λαμπάδα του , μια σπίθα ελπίδας μέσα στο σκοτάδι.

   Ένα πρωινό, την ώρα που ο ήλιος άρχισε να ζεσταίνει την μέρα, η πόρτα της καλύβας άνοιξε αργά. Στο κατώφλι εμφανίστηκε ένας άνδρας. Ήταν ψηλός αδύνατος , με βαθουλωμένα μάτια που έκρυβαν μια αδιόρατη θλίψη, και τα ρούχα του, αν και απλά, έδειχναν ταλαιπωρημένα από το πέρασμα του χρόνου και ίσως και από τις πρόσφατες συμφορές.            Έφερε μαζί του μια μικρή ξύλινη κούπα, σαν να επρόκειτο να προσφέρει κάτι. Η κυρά Γλυκερία, τρομαγμένη στην αρχή, τον κοίταξε με καχυποψία. «Μην φοβάσαι καλή μου» είπε ο άνδρας με μία φωνή χαμηλή και ήρεμη , προσπαθώντας να δείξει καλοσύνη. «Είμαι και εγώ από το χωριό. Άκουσα πως ο Μιχαήλ είναι άρρωστος και ήρθα να δω αν χρειάζεται κάτι.» Η κυρά Γλυκερία τον παρατήρησε. Κάτι στην εμφάνιση του της φάνηκε ξένο, ίσως η απουσία του τις πρώτες μέρες μετά την καταστροφή, ίσως η ένταση στο βλέμμα του που προσπαθούσε να κρύψει. Ωστόσο, η ευγένεια των λογιών του και η φαινομενική ανησυχία του για τον Μιχαήλ την έκαναν να διστάσει. «Είναι πολύ άρρωστος. Μόλις που μπορεί να μιλήσει». Ο άνδρας την χτύπησε ελαφρά στην πλάτη χαμογελώντας και χωρίς δεύτερη σκέψη μπήκε στην καλύβα κλείνοντας την πόρτα όσον το δυνατόν πιο γρήγορα γινόταν. Τράβηξε τις κουρτίνες κάθε παραθύρου αφήνοντας μόνο ένα ανοιχτό , αυτό από το δωμάτιο του Μιχαήλ.

   Μόλις μπήκε κρέμασε το ταλαιπωρημένο κομμάτι από ύφασμα που χρησιμοποιούσε για να ζεσταθεί. Ακούμπησε μια ξύλινη κούπα στο τραπεζάκι που βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι του Μιχαήλ. Έψαξε όλο το σπίτι για το κρασί που του είχε ο Κ. Σταύρος και το βρήκε αμέσως, σαν να το είχε κρύψει ο ίδιος. Έσυρε μία καρέκλα απέναντι από το κρεβάτι του και γέμισε τις κούπες τους, κοιτώντας τον Μιχαήλ κατάματα τόλμησε και πήρε την πρώτη γουλιά.

   Ξαφνικά, το πρόσωπο του άνδρα αγρίεψε , το φως από το παράθυρο τόνιζε τις αμέτρητες ουλές που υπήρχανε στο πρόσωπο του. Πρώτη φορά ο Μιχαήλ ένιωθε την καρδιά του να χτυπά τόσο δυνατά , λες και ήθελε να σπάσει τα πλευρά του , και το αίμα του να παγώνει στις φλέβες του από τον φόβο που του προκάλεσε η ξαφνική παρουσία του.

-Διάβασες το γράμμα;

-Ναι…ναι το διάβασα.

-Λοιπόν, Μιχαήλ. Σε βρίσκω κάπως…λιγότερο απειλητικό απ’ όσο φανταζόμουν. Οι αναθυμιάσεις σε πείραξαν περισσότερο απ’ ότι υπολόγιζα.

-Τι…τι θέλεις, Πύρρο; Τα έχεις πάρει όλα.

-Όχι, Μιχαήλ. Δεν τα έχω πάρει όλα. Υπάρχει κάτι ακόμα. Ξέρεις, σε παρακολουθώ από την ημέρα που πάτησες το πόδι σου σε αυτό το νησί. Ήμουν περίεργος. Ποιος ο λόγος που αποφάσισες ξαφνικά να νοιάζεσαι για αυτό το χωριό;

-Δεν σε αφορά.

-Ω, με αφορά πολύ. Όπως με αφορούσε και ο Κ. Σταύρος και η μικρή του κόρη. Όλοι όσοι στέκονται ως εμπόδιο στον δρόμο μου. Και εσύ, Μιχαήλ… εσύ είσαι ο ποιο επίμονος. Γιατί;

-Υπάρχουν…αθώοι άνθρωποι εδώ.

-Αθώοι; Όλοι ήταν σιωπηλοί όταν εκτελέστηκε ο παππούς μου. Δεν υπάρχουν αθώοι , Μιχαήλ. Μόνο συνένοχοι…είδα μια φωτογραφία στο γραφείο σου. Ένας άνδρας…ποιος είναι; Δεν τον έχω ξαναδεί στο νησί.

-Δεν είναι δουλεία σου.

-Όλα είναι δική μου δουλειά πλέον. Τα πάντα σε αυτό το καταραμένο νησί. Λοιπόν, ποιος είναι; Ήταν κάποιος δικός σου;

-Ήταν…φίλος μου…κολλητός. Το όνομα του ήταν Ευγένιος.

-Και τι του συνέβη, Μιχαήλ; Γιατί δειλιάζεις να κοιτάξεις το πρόσωπο του;

-Eίχε γίνει μια διαδήλωση στην Αθήνα, για τον αέρα, για τον πυκνό και μολυσμένο αέρα που μας έπνιγε, και σταλθήκαμε από τον Ο.Π.Ε. για να βάλουμε τέλος. Οι πλούσιοι φορούσαν τις μάσκες τους, καθαρό οξυγόνο στα πνευμόνια τους, ενώ εμείς…εμείς βήχαμε αίμα. Ο Ευγένιος… ο Ευγένιος δεν άντεχε να βλέπει τα παιδιά να παλεύουν για μια ανάσα. Ήμασταν στην πλατεία. Φωνάζανε, ζητούσαν το αυτονόητο. Και τότε…τότε έπεσαν οι μολότοφ. Σαν βροχή από φωτιά. Πανικός, ο κόσμος έτρεχε ουρλιάζοντας. Εγώ…εγώ τον έχασα μέσα στον καπνό και τις φλόγες. Όταν τον βρήκα…το πρόσωπο του…ήταν καμένο. Τα μάτια του…άδεια. Μια μάσκα οξυγόνου πεσμένη δίπλα του , άχρηστη. Δεν πρόλαβε να την φορέσει. Πέθανε…ασφυκτιώντας από τον ίδιο αέρα που άλλοι πλήρωναν για να αναπνεύσουν καθαρό. Αυτός ήταν ο Ευγένιος , Πύρρο. Ένας άνθρωπος που πέθανε για κάτι τόσο…ανούσιο. Για την απληστία και την αδιαφορία των πλούσιων.

-Ένας φίλος; Χαμένος άδικα. Βλέπεις Μιχαήλ , δεν είσαι ο μόνος που έχει γνωρίζει την απώλεια. Εγώ είδα τον παππού μου… τον Μονάρχη μας…να σβήνει σαν κοινός εγκληματίας. Και ξέρεις κάτι; Αυτός ο πόνος…αυτό το μίσος που μου άφησαν…με κάνει πιο δυνατό.

-Δεν καταλαβαίνεις…

-Καταλαβαίνω την αδικία που φωνάζει εκδίκηση! Και η δική σου απώλεια…όσο τραγική κι αν είναι…δεν αλλάζει τίποτα. Δεν συγκρίνεται με την κρίση που δεχτήκαμε ως απόγονοι του. Το ότι έχεις πληγωθεί δεν σε κάνει λιγότερο εμπόδιο Μιχαήλ. Ίσα ίσα…τώρα ξέρω τι σε κινητοποιεί. Και αυτό κάνει την εξάλειψη σου…ακόμα πιο αναγκαία. Γιατί ένας άνθρωπος που έχει γνωρίσει τον πόνο της αδικίας και παρόλα αυτά στέκεται στο πλευρό αυτών που την προκάλεσαν… είναι ένα εμπόδιο που πρέπει να απομακρυνθεί.

   Με μία αστραπιαία κίνηση, ο Πύρρος τραβάει ένα στιλέτο που έκρυβε πίσω από την πλάτη του, Η λάμα αστράφτει στο αμυδρό φως του δωματίου και κατευθύνεται προς τον Μιχαήλ.

   Πριν το στιλέτο προλάβει να τον φτάσει , ο Μιχαήλ, παρά την αδυναμία του, αντιδρά γρήγορα, τραβάει μέσα από τα ρούχα του ένα πιστόλι που του είχε δοθεί από τον Ο.Π.Ε.. Σημαδεύει σταθερά και πυροβολεί. Ο Πύρρος σωριάζεται στο πάτωμα, το στιλέτο πέφτει, ένα κόκκινο σημάδι απλώνεται γρήγορα στο στήθος του.

   Ο Μιχαήλ, με δυσκολία στην αναπνοή, κοιτάζει το άψυχο σώμα του Πύρρου. Το πιστόλι τρέμει ελαφρά στο χέρι του.

-Στο τέλος…δεν διαφέραμε όσο φανταζόμουν. Και οι δύο χάσαμε αγαπημένους. Και οι δύο νιώσαμε την αδικία να μας τρώει τα σωθικά. Απλά…απλά... επιλέξαμε διαφορετικούς τρόπους να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα μας. Εσύ διάλεξες το μίσος και την εκδίκηση. Εγώ…υποθέτω πως διάλεξα την επιβίωση. Είπε ο Μιχαήλ κοιτώντας το πιστόλι.

   Ο Μιχαήλ αφήνει το πιστόλι να πέσει στο πάτωμα, ο ήχος του πνίγεται από την βαριά σιωπή που ακολουθεί. Η κούραση και η θλίψη τον κατακλύζουν. Εκείνη την στιγμή κατάλαβε, πως η ζημία που είχε υποστεί το νησί μετά την πυρκαγιά ήταν αδιόρθωτη. Ο Πύρρος μπορεί να έπεσε αλλά είχε ήδη σπείρει θάνατο και φόβο. Η αποστολή του είχε αποτύχει. Δεν κατάφερε να προστατεύσει κανέναν.

   Στην πραγματικότητα, δεν είχε έρθει στην Κλεμψόνησο μόνο για αυτό. Βαθιά μέσα του , ήλπιζε πως η απόσταση, θα τον βοηθούσε να ξεχάσει. Να αφήσει πίσω του τις φλόγες και την άδεια ματιά του Ευγένιου. Αλλά το παρελθόν βρήκε έναν τρόπο να τον βρει, ακόμα και στα πιο απόμακρα μέρη. Και τώρα , είχε απλώς προσθέσει έναν ακόμα θάνατο στην ατελείωτη λίστα των απωλειών του. Η κούραση τον κυριεύει. Σκύβει και πιάνει με τα χέρια το κεφάλι του, νιώθοντας την απόλυτη ματαιότητα.

   Ο Μιχαήλ, σηκώθηκε και περπάτησε λίγο μέσα στη άδεια του καλύβα. Σίγουρα , η κίνηση του αυτή δεν ευνοούσε την υγεία του, αλλά αυτό ήτανε το τελευταίο πράγμα που τον ανησυχούσε. Επάνω στο γραφείο του, δίπλα στην φωτογραφία του με τον Ευγένιο, βρισκόταν το γράμμα που του έδωσε ο Πύρρος. Επέλεξε, πως προτού ανακοινώσει στους υπόλοιπους πως σκότωσε τον υπεύθυνο για το όλο μακελειό , να διαβάσει για μία ακόμα φορά το γράμμα του. Ελπίζοντας, πως αυτή φορά, θα κατανοούσε την αιτία πίσω από τις πράξεις του:

 «Αγαπητέ Μιχαήλ,

   Αν διαβάζεις αυτό το γράμμα, ίσως είναι πολύ αργά. Πρέπει να καταλάβεις γιατί ο παππούς μου, ο Θεοδόσιος, ο Μονάρχης μας, έπραξε όπως έπραξε. Στο μεγάλο του ταξίδι με τους πιστούς του, αντίκρισε έναν κόσμο σε παρακμή. Άνθρωποι κατέστρεφαν δάση για χώρο και εξαντλούσαν αλόγιστα τους φυσικούς πόρους. Όταν τους τελείωσαν, μεταμορφώθηκαν σε τέρατα, έτοιμοι να ανακτήσουν μέσω βίας ότι έχασαν.

   Ζήτησαν από τον Θεοδόσιο κάθε πόρο της Κλεμψονήσου. Εκείνος αρνήθηκε να θυσιάσει το νησί του. Για αυτό σκότωσαν τους συντρόφους του και τον απείλησαν πως κάποια μέρα θα ερχόντουσαν στην Κλεμψόνησο για να ανακτήσουν ό,τι αναζητούσαν. Ο Θεοδόσιος δεν ήτανε τύραννος. Προστάτεψε το νησί μας από την εκμετάλλευση αυτών των βαρβάρων , μέχρι που μία μέρα η ευθύνη αυτή του φάνηκε πολύ μεγάλη.  Αυτή είναι η αλήθεια που σου έκρυψαν.

Με εκτίμηση,                                                                                                                                                                                                                                    Πύρρος ο Κλεμψηνιότης.»  

Τελικά , ο άνθρωπος δεν είναι τίποτα παρά ένα τέρας.

ΤΕΛΟΣ

Τι να θέλει να μου πει με αυτά τα έξι γράμματα ο παντοδύναμος θεός ή η μοίρα; Μήπως το να είμαι προσγειωμένος; Ή μήπως το να έχω λίγο πιο χαμηλούς στόχους; Ή τελικά είναι απλώς ένας λεκές από καφέ; Ο λεκές από καφέ. Ωραίος τίτλος για ποίημα και για μυθιστόρημα ή ακόμα και για τραγούδι. Οχι ένα καλό τραγούδι όμως, αλλά ένα κακογραμμένο, από αυτά που αγαπιούνται από όλο το κόσμο. Παράξενο αλλά με φαντάζομαι μεγάλο· εβδομήντα χρονών, αν είμαι τυχερός, ή ακόμα και ενενήντα χρονών, εάν είμαι άτυχος, να κάθομαι μαζί με τα εγγόνια μου. Έξι εγγόνια με γονείς όμορφους και υγιείς ( και αυτό σίγουρα θα οφείλεται σε εμένα), αλλά και γονείς απόμακρους και αυστηρούς ( και αυτό σίγουρα δεν θα οφείλεται σε εμένα), να καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από ένα τζάκι, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα και να τους διηγούμαι την ιστορία με τον λεκέ από καφέ. Δεν νομίζω όμως ότι είμαι ικανός να γίνω παππούς, πόσο μάλλον πατέρας. Είμαι όμως σίγουρα ικανός να διηγούμαι ιστορίες. Δεν γαμιέται, θα γίνω πατέρας και μετά θα γίνω και παππούς. Για αυτή την ιστορία και μόνο αξίζει να έχω εγγόνια να τους τη διηγηθώ. 

Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.pdf Μπορώ να συγχωρήσω τον δολοφόνο της Μητέρας μου.docx

Χελοου, χελοου, εδώ ανεβάζουμε τις συμμετοχές μας στο Πλότς? Αν ναι, ορίστε η δική μου 😊

Η αξιολόγηση.docx

ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ (1).doc

ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ.docx

Η ΑΝΑΒΑΣΗ.doc

xoris_internet.docx

Ta_dakrya_tou_klooun.docx

Όταν ο ιδιωτικός ερευνητής Χάρης και η συνεργάτρια-βοηθός  του, η Δήμητρα, διέρρηξαν την πόρτα του διαμερίσματος του Ιγνάτιου, αντίκρυσαν ένα χάος.

Το σαλόνι του ήταν γεμάτο ανακατεμένα ρούχα, υπήρχαν λεκέδες από φαγητά παντού και υπήρχε μία μεταλλική μυρωδιά στον αέρα, μυρωδιά η οποία ήταν οικεία και εύκολα αναγνωρίσιμη στους δύο ντετέκτιβς: αίμα το οποίο έχει ξεραθεί πάνω στα έπιπλα.

Ο Χάρης ήταν 42 ετών και ασχολούνταν εδώ και 2 δεκαετίες με την σκηνή του εγκλήματος και την έρευνα αγνοούμενων προσώπων.

Συνέχιζε την μακριά παράδοση της οικογένειάς του, μέλη της οποίας υπήρξαν αστυνόμοι, ερευνητές και ψυχολόγοι -πολύτιμοι συνεργάτες των profilers γνωστών serial killers που απασχόλησαν την Αμερική την δεκαετία του '60.

Είχε γνωρίσει την 26χρονη πλέον Δήμητρα πριν 2 χρόνια όταν είχε εκδηλώσει το ενδιαφέρον της σε ένα διαδικτυακό φόρουμ για την συμμετοχή της στο κλείσιμο πολλών ανεξιχνίαστων υποθέσεων που παρέμεναν σε κάποιο ράφι στο αρχείο της αστυνομίας όπου δεν είχε η ίδια πρόσβαση.

Ήταν σίγουρη πως θα μπορούσε να χρησιμεύσουν οι γνώσεις της στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και το έμφυτο χάρισμα της διαίσθησης που είχε -της έλειπε μόνο η πρόσβαση στα αρχεία τα οποία ήταν γραμμένα είτε στο χέρι είτε σε γραφομηχανή και δεν υπήρχε κάποιο αντίγραφό τους σε κανένα από τα 3 διαδίκτυα, το visible web, το deep web και το dark net, καθιστόντας τα απρόσιτα σε οποιονδήποτε δεν είχε επίσημη ταυτότητα για την εξακρίβωση στοιχείων κατά την προσπάθεια πρόσβασης στο σύστημα των αρχείων.

Ο Ιγνάτιος δεν είχε πάει στην δουλειά του, στην Εθνική Τράπεζα,  εδώ και 2 βδομάδες.

Δεν ήταν παντρεμένος, ούτε είχε κάποιο δεσμό.

Οι μοναδικοί άνθρωποι που πρόσεξαν (χωρίς να ενδιαφερθούν περαιτέρω για οποιοδήποτε νεότερο) για την εξαφάνισή του ήταν ο προιστάμενός του στην τράπεζα και ένας από τους πελάτες ο οποίος είχε ανάγκη την έγκριση του Ιγνάτιου για την διεκπαιρέωση του πληρεξούσιου της κληρονομιάς που του άφησε ο πατέρας του.

Ο Ιγνάτιος ήταν κλειστός σαν άνθρωπος, παιρνόντας την ημέρα του στο διαδίκτυο.

Τα ελάχιστα πράματα που τον ενδιέφεραν, (προς έκπληξη της Δήμητρας όταν χάκαρε τον υπολογιστή του και κατέβασε ένα αρχείο με την συνολική διαδικτυακή δραστηριότητά του) ήταν οι θεωρίες συνωμοσίας και οι παλιές ασπρόμαυρες ταινίες.

Όταν η Δήμητρα διάβασε μερικά από τα posts του σε συνωμοσιολογικά forums όπως το AboveTopSecret και το DenyIgnorance, παρατήρησε πως είχαν όλα κλειδωθεί από τον admin, παρ' όλο που δεν είχε γράψει βρισιές ή κάτι απαγορευμένο σύμφωνα με την πολιτική των forums ή την διαδικτυακή ευγενής αμίλλα.

Δεν είχε βρίσει, απειλήσει ή κοροϊδέψει κανέναν άλλον χρήστη, και τα posts του διακατέχονταν από έναν σεβασμό προς όποιον και αν τα διάβαζε, αρχίζοντας κάθε post του με την ίδια εισαγωγή:

"I don't know who is going to read this post, nor i care what is your opinion about my conclusions. I post my thoughts in case of my disappearance and for thuth's sake; you are free to accept, dismiss or make fun of."

Ο Χάρης πλησίασε με αργά αλλά σταθερά βήματα την πηγή της δυσωδίας ενώ η Δήμητρα μη μπορώντας να αντέξει την διαβρωτική μυρωδιά της αποσύνθεσης και της κλεισούρας, έτρεξε και έκανε εμετό σε ένα καλάθι των αχρήστων που υπήρχε σε μία γωνία.

Στη συνέχεια άνοιξε τα παράθυρα και άρχισε να παίρνει βαθιές ανάσες ενώ βήχοντας με σπασμούς.

Ο Χάρης γύρισε και την κοίταξε χαμογελόντας, θυμούμενος την δικιά του πρώτη μέρα σε κάποια σκηνή εγκλήματος και τις φυσιολογικές αντιδράσεις κάποιου μη συνηθισμένου που πλέον ήταν αδύνατον να νιώσει.

"Γίνεται πιο εύκολο όσο περισσότερο το συνηθίζεις, μην ανησυχείς" είπε στην Δήμητρα η οποία χωρίς να τον κοιτάξει του έκανε μία χειρονομία.

Ο Ιγνάτιος ήταν σκυμμένος μπρούμυτα πάνω σε μία γραφομηχανή, σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Ο Χάρης τον έπιασε από το κεφάλι με τα ειδικά γάντια που φορούσε για να μην αφήσει κάποιο δαχτυλικό αποτύπωμα και δυσκολέψει την δουλειά των αστυνομικών που θα κατέκλυζαν το διαμέρισμα μετά την ανώνυμη κλήση που θα δεχόταν από κάποιο καρτοτηλέφωνο.

Ήταν νεκρός από άγνωστα αίτια, το πιθανότερο ήταν η καρδιακή ανακοπή καθώς δεν υπήρχαν ορατά σημάδια κάποιου αυτοτραυματισμού ή άδεια κουτάκια από χάπια που συνήθως βρίσκονταν κοντά στους αυτόχειρες.

Η Δήμητρα προχώρησε προς το μέρος του Χάρη παρατηρώντας από κοντά την σκηνή της εξακρίβωσης των πρώτων στοιχείων, όπως ακριβώς έκαναν οι αγαπημένοι της ερευνητές σε σειρές όπως το CSI, το Law & Order, το Dexter και το Without a trace.

Ήταν από την μία σοκαρισμένη από την θέα του θανάτου όμως από την άλλη ενθουσιασμένη, γνωρίζοντας πως θα βοηθούσε στην εξιχνίαση του μυστηρίου.

Ήξερε πως ο προιστάμενος του Ιγνάτιου είχε δώσει στον Χάρη μία προκαταβολή των 10,000€ για να καλύψει κάθε έξοδο για την ταυτοποίηση και εξακρίβωση της εξαφάνισης του Ιγνάτιου επειδή ήταν γνωστό στην τράπεζα πως ο πελάτης που αφορούσε η διαθήκη της κληρονομιάς είχε γνωριμίες των οποίων το κύρος και η επιρροή θα προκαλούσαν αναστάτωση στους μεγαλομέτοχους αν μαθευόταν πως ο υπεύθυνος μίας τέτοιας υπόθεσης είχε εξαφανιστεί λίγο πριν την διευθετήσει.

Αν και ήταν άγνωστο το όνομα του κληρονόμου στην Δήμητρα, είχε καταφέρει να χακάρει το CCTV της τράπεζας την τελευταία ημέρα που συναντήθηκε ο Ιγνάτιος με τον πελάτη και κατάφερε να ταυτοποιήσει την εν μέρει ταυτότητα του εικονιζόμενου: κάποιος ο οποίος συνεργαζόταν με τον πρόσφατα δολοφονημένο ιδιοκτήτη μίας μεγάλης εφημερίδας.

Φιγουράριζε σε πολλές φωτογραφίες με τον ιδιοκτήτη, σε διάφορα γκαλά και φιλανθρωπίες, χωρίς όμως να μπορεί να βρει περισσότερα στοιχεία για τον ίδιο.

Η ίδια δεν ήθελε να εμπλακεί στη συγκεκριμένη υπόθεση για τα χρήματα ή για την δόξα: ήθελε να πάρει μέρος στην επίλυση ενός μυστηρίου, να δει πως είναι από κοντά το να ζεις την δράση και το  αντίστοιχο σασπένς των αστυνομικών βιβλίων της Αγκάθα Κρίστι, του Ραίημοντ Τσάντλερ και  της Πατρίσια Χάισμιθ που διάβαζε μικρή.

Διατηρούσε ένα blog στο οποίο κατέγραφε τις σκέψεις της γύρω από το μυστήριο και το έγκλημα οπότε όλη αυτή η εμπειρία θα της έδινε νέο υλικό, ίσως και να δημοσίευε κάποτε τα όσα θα μάθαινε σε κάποιο βιβλίο, αφού πρώτα άλλαζε τα ονόματα, τις ημερομηνίες και τις τοποθεσίες, όπως αρμόζει ο ηθικός κώδικας της δημοσιογραφίας πέρι απορρήτου.

Όταν ο Χάρης σήκωσε το κεφάλι του Ιγνάτιου από την γραφομηχανή, παρατήρησε πως μερικά πλήκτρα είχαν σκαλώσει μεταξύ τους, σαν να προσπάθησε κάποιος να γράψει ένα μεγάλο γράμμα σε ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, πατώντας τα πλήκτρα τόσο γρήγορα που δεν προλάβαιναν να ανεβοκατέβουν σωστά, μπλοκάροντας τον μηχανισμό της γραφομηχανής.

Ακούμπησε το άψυχο κορμί του Ιγνάτιου σε έναν καναπέ και πλησίασε την μικρή δερμάτινη βαλίτσα που είχε φέρει μαζί του.

Έβγαλε από μέσα ένα μικρό δοχείο με μία άσπρη σκόνη που έμοιαζε σαν σταχτόνερο.

Το κορίτσι που διάβαζε αστυνομικά περιοδικά και βιβλία με ντετέκτιβς και ακόμα κατοικούσε κάπου μέσα στην Δήμητρα αναφώνησε και ο Χάρης γύρισε και της έριξε ένα πατρικό χαμόγελο.

"Ναι, καλά κατάλαβες. Αυτή η σκόνη θα μας δείξει τυχόν αποτυπώματα καθώς και τι ακούμπησε τελευταία φορά το θύμα".

Πλησίασε το γραφείο με την γραφομηχανή και έριξε λίγη από την σκόνη πάνω της.

Τα γράμματα Ν,Α,Τ,Σ είχαν πατηθεί τελευταία φορά.

Η Δήμητρα έβγαλε ένα μίνι-λάπτοπ το οποίο χρησιμοποιούσε όταν ήταν εκτός σπιτιού.

Άνοιξε μία εφαρμογή για την δημιουργία λέξεων με αυτά τα γράμματα, σε κάθε δυνατή παραλλαγή.

340 αποτελέσματα.

Ο Χάρης έβγαλε από την τσέπη της μαύρης καμπαρντίνας του μία ταμπακιέρα και άρχισε να στρίβει ένα τσιγάρο όση ώρα η Δήμητρα του διάβαζε τις πιθανές λέξεις με αυτά τα γράμματα.

"Δήμητρα...." της απήυθηνε τον λόγο χωρίς να την κοιτάει, αφοσιωμένος στο στρίψιμο του τσιγάρου του.

"...ο κανόνας είναι να σκέφτεσαι λογικά, απλά και μεθοδικά. Αν εσύ ήσουν αυτός και πρόκειται να γράψεις ένα γράμμα, το τελευταίο ίσως γράμμα προτού πεθάνεις...τι θα έγραφες;"

Η Δήμητρα έμεινε να τον κοιτάει αμήχανα, μη ξέροντας τι να πει, προσπαθόντας να συσχετίσει τα όσα είχε διαβάσει στα αστυνομικά μυθιστορήματα με όσα συνέβαιναν εκείνη την στιγμή.

"Θα...θα..." μουρμούριζε προσπαθόντας να βάλει σε μία τάξη τις σκέψεις της.

Ο Χάρης τελειώνοντας το στρίψιμο του τσιγάρου του, ανάβοντάς το και βάζοντας την ταμπακιέρα στην εσωτερική τσέπη της καμπαρντίνας του, συμππήρωσε την φράση που είχε κολλήσει σε κάποιο ράφι στην νοητική βιβλιοθήκη της Δήμητρας:

"Θα ξεκινούσες γράφοντας ένα όνομα, το όνομα του παραλήπτη για τον οποίον απευθύνεται ένα τόσο σημαντικό γράμμα, ένα γράμμα ζήτημα ζωής και θανάτου".

"Σωστά!" αναφώνησε η Δήμητρα νιώθοντας αρχάρια σε κάτι το οποίο νόμιζε πως θα ήταν εξπερ απλά με το να βλέπει ταινίες με ντετέκτιβς.

"Το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Νατάσα... ή στον Σατανά".

"Στον Σατανά?!" αναφώνησε με ανατριχίλα η Δήμητρα.

"Το όνομα "Νατάσα" είναι το ανάποδο του "Σατανά". Δεν ξέρουμε ποιο από τα δύο είχε σκοπό να γράψει αλλά οι δημοσιέυσεις που έκανε στα συνωμοσιολογικά forums αφορούσαν μυστικές κοινωνίες και έχεις επανειλημμένα μιλήσει για την πιθανότητα του να είναι παρανοϊκός, να έχει την ψευδαίσθηση πως τον κυνηγάει μία πανίσχυρη οργάνωση και για την πεποίθησή του ότι παρακολουθείτε στενά από κάποια ομάδα που υμνεί τον Σατανά, είτε Σατανιστές είτε υποστηρικτές-χορηγοί Σατανιστικών ομάδων".

Η Δήμητρα έπιασε σφιχτά τον σταυρό που είχε περασμένο στο λαιμό της και έκλεισε για μερικά δευτερόλεπτα τα μάτια της.

"Ας ελπίσουμε ότι ισχύει η πρώτη θεωρία και το γράμμα απευθύνεται σε κάποια Νατάσα...." ψιθύρισε.

[Τέλος 1ου  volume]

Κυριακή Δριτσάκου

Εναλλακτική ιστορία

Λέξεις 1600

NON-SERVIAM (2).odt

Ήθελε να γράψει μία πρόταση ή φράση 100% πρωτότυπη, κάτι που κανείς και ποτέ δεν είχε ξαναγράψει.

Η ιδέα ότι όλοι κάποτε έγραψαν για όλα και δεν υπάρχει πρωτότυπη ιδέα παρά μόνο επιρροές από ιδέες προγενέστερων συγγραφέων (ο Τόλκιν επηρεάστηκε από τον Λόρδο Ντάνσανι, ο Σαίξπηρ από μεσαιωνικούς μύθους, οι αδερφοί Γκριμ από παραμύθια πλανόδιων παραμυθάδων όπως στις Χίλιες και 1 Νύχτες και στα παραμύθια του Αισώπου, ίσως μόνο η Οδύσσεια, η Ιλιάδα και το Έπος του Γκιλγκαμές  να ήταν εντελώς πρωτότυπα) τον έκανε να ασφυκτιά.

Κάποιος, κάποτε, είχε γράψει κάτι για το οτιδήποτε, από ρομαντικές ιστορίες και ανθολογία διηγημάτων τρόμου μέχρι ποιήκατα χαϊκού και καταγραφή σκόρπιων ιδεών σε μορφή ημερολογίου.

Ξαφνικά άρχισε να πατάει μανιωδώς τα πλήκτρα του υπολογιστή του, χωρίς καν να βλέπει τι γράφει στο κείμενο του Word προγράμματος, χωρίς καν να τον νοιάζει η ορθογραφία, το συντακτικό ή η γραμματική.

"Μία ζέβρα πέρασε παράλληλα από γραμμές διασταύρωσης ενώ ρουφούσε ανάμεικτη γρανίτα φράουλα-μάνγκο από ένα ριγέ κίτρινο-πράσινο καλαμάκι."

Σταμάτησε να πληκτρολογεί και αφέθηκε να κοιτάει τον κέρσορα στο Word που αναβόσβηνε, σαν τα κίτρινα φανάρια στους άδειους επαρχιακούς δρόμους στις 4 το πρωί.

Όσο τυχαία, όσο σουρεαλιστική και παράλογα εκκεντρική και αν ήταν αυτή η πρόταση, ήταν σχεδόν βέβαιο πως ποτέ κανείς δεν είχε συνδυάσει τις λέξεις αυτές με ακριβώς αυτή την χρονική σειρά και σε αυτή την παραλλαγή.

Για να βεβαιωθεί, άνοιξε 2 καρτέλες με 2 διαφορετικά προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης chatGPT και ρώτησε αν υπάρχει σε οποιοδήποτε άλλο βιβλίο, συλλογή διηγημάτων, δοκίμιο, ημερολόγιο, οτιδήποτε, η φράση αυτή.

Χαμογέλασε θριαμβευτικά όταν και τα 2 προγράμματα τον επιβεβαίωσαν και η κρυφή του ελπίδα για πρωτοτυπία πήρε σάρκα και οστά.

Έγραψε μία απλή ιστορία, μία ημέρα από την ζωή ενός πλούσιου επιχειρηματία, η οποία σε κάποια φάση θα συνεχίζονταν από την οπτική γωνία ενός άστεγου, δηλαδή πρώτα θα περιέγραφε το πως βλέπει τον κόσμο ένας πλούσιος και στη συνέχεια, πως βλέπει τον πλούσιο ένας φτωχός που μένει στο δρόμο.

Στη μέση της ιστορίας και πριν έρθει η πλήρης αντίθεση ανάμεσα στις 2 τελείως διαφορετικές, σχεδόν αντίθετες, οπτικές γωνίες, θα χρησιμοποιούσε την φράση αυτή, για να αναδείξει το πόσο παράλογος φαίνεται ο περίσσος πλούτος, το ακριβό ρολόι και τα ρούχα επώνυμων σχεδιαστών σύμφωνα με τον άκρως μινιμαλιστικό τρόπο ζωής του φτωχού που το μεροκάματο που έβγαζε μεταπουλώντας σκουπίδια που είχαν κάποια αξία (κοινώς, ρακοσυλλέκτης) , του επέτρεπε απλά να επιβιώσει με μπαγιάτικο ψωμί και βρώμικο νερό από τις βρύσες της πλατείας, στο παγκάκι της οποίας κοιμόταν τα βράδια, πάνω σε κάτι χαρτόνια και εφημερίδες.

Μία ζέβρα πέρασε παράλληλα από γραμμές διασταύρωσης ενώ ρουφούσε ανάμεικτη γρανίτα φράουλα-μάνγκο από ένα ριγέ κίτρινο-πράσινο καλαμάκι, σαν να έλεγε με αυτή την αλληγορία: "πόσο γελοία και ματαιόδοξα μοιάζουν όλα αν δεν τα απολαμβάνεις εσύ ο ίδιος, πόσο εκτός χώρου και χρόνου μοιάζουν τα ακριβά ρούχα και τα κάτασπρα δόντια που σχηματίζουν αυτό το καλοταισμένο χαμόγελο του διαβάτη, όταν εσύ δεν έχεις κανέναν λόγο να χαμογελάσεις, εκτός αν κάποτε τύχει και καθίσει δίπλα στο παγκάκι-σπίτι σου, κάποιος περιπλανώμενος εξουθενωμένος μουσικός, ο οποίος θα σου χαρίσει λίγες γλυκόπικρες νότες με το ακορντεόν του, μικρή όαση συμπαράστασης σε μία τσιμεντένια ατέλειωτη έρημος".

Μία ζέβρα.

Διασταυρώσεις του δρόμου.

Μία ανάμεικτη γρανίτα.

Ένα σπαστό ριγέ καλαμάκι. 

Χαμογέλασε στην σκέψη του πως θα αποτυπώνονταν αυτή η τόσο αλλοπρόσαλλη φράση στα μπερδεμένα μυαλά των αναγνωστών της ιστορίας του.

"Σίγουρα κάποτε θα το συζητάνε. Σίγουρα κάποτε θα καθιερωθώ ως αυτός που τους μπέρδεψε, αυτός ο οποίος κατάφερε να τους προβληματίσει με αυτή την αλληγορία σε τέτοιο βαθμό, που θα μείνω γνωστός ως  "κ. Παράδοξος". Σίγουρα δεν θα ξεχαστεί, σίγουρα θα συζητηθεί και θα υπερνικήσει την λήθη, όπως οι λίγοι συγγραφείς που κατάφεραν να ξεχωρίσουν, ο καθένας με τον ιδιαίτερο τρόπο του.". 

Μορφοποίησε (σύμφωνα με τις προσδοκίες των εκδοτικών οίκων, την τάδε γραμματοσειρά, το τάδε μέγεθος γραμμάτων) το κείμενο της ιστορίας του, το αποθήκευσε στο Word , μπήκε στο email του, το επισύναψε ως αρχείο και το έστειλε σε 7-8 μεγάλους εκδοτικούς οίκους και καμιά 20αριά λιγότερα γνωστούς.

Δεν τον ένοιαζε ποιος οίκος (μικρός ή μεγάλος) θα ενέκρινε την ιστορία προς έκδοση, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να εκδοθεί ώστε να διαβαστεί, να συζητηθεί, να προβληματίσει, να κάνει αίσθηση, να γίνει γνωστή κατόπιν της πανίσχυρης αλλά απλής διαφήμισης στόμα-με-στόμα, να τον καλέσουν για συνεντεύξεις σε τηλεοπτικά κανάλια με πολιτισμικές εκπομπές, ραδιοφωνικούς σταθμούς που ανέλυαν τις καινούριες καλλιτεχνικές τάσεις και κουλτούρες, να γραφτούν δημοσιεύσεις για αυτόν στο διαδίκτυο, να προσκαλεστεί σε λογοτεχνικές ομάδες για να δώσει  ομιλίες στις οποίες θα εξηγεί πλήρως αναλυτικά τον συμβολισμό της ιστορίας του, να, να, να...

Το κεφάλι του βούιζε από την επιθυμία για αναγνώριση, σαν να ήταν κουμπαράς γουρουνάκι και μέσα κάποιος έριξε πολλά χάλκινα κέρματα με αποτέλεσμα η αντήχηση να συνεχίζεται για πολύ ώρα ακόμα.

Έκανε τα βήματα που μπορούσε να κάνει και μετά απλά περίμενε.

Κοιτούσε τουλάχιστον 10 φορές κάθε ώρα αν του απάντησαν κάποιο email του.

Μετά από 1 βδομάδα, ο χρόνος που αφιέρωνε στο να κοιτάει για τυχόν νεότερες εξελίξεις μειώθηκε στο μισό.

Μετά από 1 μήνα, κοιτούσε μόνο μία φορά και αυτό μέρα πάρα μέρα.

Μετά από 6 μήνες, είχε σταματήσει να κοιτάει και είχε σχεδόν ξεχάσει κάθε του ελπίδα για έκδοση της ιστορίας του.

Μετά από 1 χρόνο, μπήκε στο email του να δει την ημερομηνία που έπρεπε να επιστρέψει τα βιβλία που δανειζόταν από την δημοτική βιβλιοθήκη της γειτονιάς του και όπως έπεσε το βλέμμα του πάνω στα εισερχόμενα της αλληλογραφίας του, με την περιφερειακή του όραση μπορούσε να δει κάτι στον φάκελο με την "Ανεπιθύμητη" αλληλογραφία.

Το περιεχόμενο του μηνύματος που στάλθηκε στην "Ανεπιθύμητη" αλληλογραφία, τόνωσε την επιθυμία του και ανέστησε τον ξεχασμένο του ενθουσιασμό.

Ένας από τους μικρότερους εκδοτικούς οίκους στους οποίους είχε στείλει την ιστορία του (ο μικρότερος από τους 20 λιγότερα γνωστούς, τα κεντρικά γραφεία του οποίου βρίσκονταν σε ένα κακοφωτισμένο διαμερισματάκι σε μία κατά τα άλλα εγκαταλελειμμένη παλιά  πολυκατοικία σε κάποια κακόφημη περιοχή της πόλης όπου έμενε) του είχε απαντήσει θετικά.

Θα προχωρούσαν στην έκδοση της ιστορίας του και θα την συμπεριελάμβαναν μέσα σε μία συλλογή διηγημάτων από άγνωστους συγγραφείς.

Θα ήταν η 10η από τις 10 ιστορίες της συλλογής.

Εκείνος χάρηκε με όλο αυτό.

Σκέφτηκε πως η ιστορία του θα διαβάζονταν τελευταία μετά από άλλες 9 οι οποίες θα ήταν σίγουρα λιγότερο καλές και καθόλου πρωτότυπες σε σχέση με την δική του, ιστορίες απλές και καθημερινές, σαν να διαβάζεις μελοδραματικές σαπουνόπερες στα Βίπερ ή σαν να βλέπεις Μεξικάνικες σαπουνόπερες το μεσημέρι στην τηλεόραση: κάτι που απλά κάνεις για να περάσει η ώρα σου αλλά δεν σε συγκινεί, δεν σου αφήνει κάποιο βαθύτερο συναίσθημα ώστε να κάτσεις μετά να το φιλοσοφήσεις, δεν ταρακουνάει το Είναι σου, δεν αλλάζει τον τρόπο που καταλαβαίνεις τον κόσμο και την ζωή.

Απλά αδιάφορες ιστοριούλες γεμάτες κλισέ, προβλεπόμενα cliffhangers - plot twists και μπανάλ χαρακτήρες.

Μέτρια μετριότητα.

Η ιστορία του εκδόθηκε και πέρασε πολλές ημέρες διαβάζοντας τα σχόλια και τις αντιδράσεις των αναγνωστών του στα social media.

Κανείς δεν σχολίασε την πρωτότυπη φράση, την πρόταση αυτή που ποτέ κανείς σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία δεν είχε γράψει ακριβώς έτσι.

Οι αναγνώστες του προσπέρασαν βιαστικά την ζέβρα που πέρασε παράλληλα από γραμμές διασταύρωσης ενώ ρουφούσε ανάμεικτη γρανίτα φράουλα-μάνγκο από ένα ριγέ κίτρινο-πράσινο καλαμάκι, μη δίνοντας την ελάχιστη προσοχή, σαν να βρίσκονταν σε κάποιο λεωφορείο και κάποιος διπλανός τους μιλούσε μόνος του σε μία ακαταλαβίστικη γλώσσα, ένα συνονθύλευμα από ασυναρτησίες χωρίς κανένα νόημα, χωρίς καμία σειρά, χωρίς κανένα συμπέρασμα.

Ο συγγραφέας δεν ξανάγραψε ποτέ κάποια ιστορία με κύριο σκοπό να έχει μέσα κάποια πρωτότυπη λέξη, φράση, πρόταση ή σκέψη.

Ο συγγραφέας σύντομα αφέθηκε στην μετριότητα και κάποτε έγινε ένας γνωστός μεν άλλα χωρίς διακρίσεις ή αναγνωρίσεις δε, συγγραφέας, του οποίου τα βιβλία ήταν προβλεπόμενα, κλισέ και γεμάτα από μπανάλ χαρακτήρες.

ΚΩΔΙΚΌΣ ΚΟΡΑΞ1.doc

Static.docx

Συγχώρα με.docx Συγχώρα με.pdf

Τα 3 γουρουνάκια μετά το χτίσιμο των σπιτιών τους για δεύτερη φορά (με τούβλα αυτή τη φορά ώστε κανένας κακός λύκος να μην φυσήξει και τα ισοπεδώσει) κάθισαν να ξαποστάσουν.

Ήταν μεσημέρι, ντάλα ο ήλιος και διψούσαν πολύ, είχαν κορακιάσει, σαν να ήταν ναυαγοί σε κάποιο ξεχασμένο νησί στον Ειρηνικό ωκεανό και είχαν πάθει αφυδάτωση.

Ο Μιχάλης, ο Γιώργος και ο Άγγελος, αποφάσισαν να πάνε στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς τους για να πάρουν κάτι να δροσιστούν και να αναζωογονηθούν,  ένα αναψυκτικό, απλό μεταλλικό νερό ή κάποιο ελαφρύ ηδύποτο.

Ο Γιώργος και ο Άγγελος, βοήθησαν τον Μιχάλη να φορέσει την ανθρώπινη μάσκα και να φορέσει την μακριά μπεζ καμπαρντίνα ώστε να περνάνε απαρατήρητοι ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς να κινούν τις υποψίες.

Ο Μιχάλης φαινόταν ανέκφραστος επειδή η μάσκα ήταν σε μία αιώνια κατάσταση συναισηματικού poker face, ούτε έδειχνε χαρούμενη, ούτε λυπημένη, ούτε τίποτα απολύτως.

Τα γουρουνάκια έβαλαν πάνω από τη μάσκα ένα ζευγάρι μαύρα γυαλιά του ηλίου, ένα πλατύ καπέλο σε στυλ fedora, επίσης μαύρου χρώματος, και φόρεσαν μαύρα δερμάτινα γάντια στη θέση των χεριών.

Τα γουρουνάκια άνέβασαν τον Μιχάλη στους ώμος τους ώστε να φαίνεται ψηλός σαν άνθρωπος.

Κοιτάχτηκαν στοn ολόσωμο καθρέφτη που τους τον είχε κάνει δώρο ο Γουίνι το αρκουδάκι, όταν τον είχαν βοηθήσει να διεκδικήσει τα πνευματικά δικαιώματά του από τις ταινίες κινουμένων σχεδίων της Disney©™ (συμπαραγωγή Pixar®™ και Dreamworks®™)  επειδή για κάποιον περίεργο λόγο, τον Κρίστοφερ Ρόμπιν τον πλήρωσαν κανονικά, εώ αυτόν, το Γουρουνάκι, τον Γκαρή, τον Τίγρη, τον Κουκουβάγια και τον Λαγό, τους έδωσαν απλά από μερικά φαγητά (ανάλογα τι έτρωγε ο καθένας, μέλι για τον Γουίνι, καρότα και μαρούλια για τον Γκαρή, κτλπ)  και αυτό ήταν όλο.

Έκαναν διάκριση δηλαδή επειδή ο Κρίστοφερ Ρόμπιν ήταν άνθρωπος ενώ αυτοί ήταν ζώα.

Τα τρία γουρουνάκια επισκέφτηκαν το Γουρουνάκι στο Δάσος των Γαλάζιων Ονείρων, με το οποίο είχαν μακρινή συγγένεια, και εκείνο τους εξήγησε την κατάσταση.

Βοήθησαν τους φίλους τους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: δημιούργησαν ένα κοστούμι φτιαχμένο από ύφασμα το οποίο επιμέλησαν να βάψουν στο χρώμα της ανθρώπινης επιδερμίδας,  του φόρεσαν κάτι παλιά ρούχα που βρήκαν σε μία εγκαταλελειμμένη σοφίτα που κάποτε ανήκε στη καλή μάγισσα του δάσους, του φόρεσαν το το καπέλο το οποίο πήραν από το σκιάχτρο που φύλασσε την σοδειά των καλαμποκιών ενός αχυρώνα, έβαλαν και στη θέση των χεριών μαύρα δερμάτινα γάντια, και επισκέφτηκαν τα κεντρικά γραφεία της Disney, υποκρινόμενοι τον μεγαλοδικηγόρο.

Ο Κρίστοφερ Ρόμπιν τους είχε βοηθήσει: ηχογράφησε τις λέξεις που ήθελαν να πουν σε ένα μικρό ηχογραφητήρι το οποίο είχαν πάνω στο άδειο στήθος του ανθρώπου-προσωπείου.

Όσο έβαλαν το ηχογραφητήρι να αναπαράγει την απαγγελία (σε ελαφρώς πιο αργή κίνηση για να δίνεται η εντύπωση πως η φωνή του Κρίστοφερ Ρόμπιν δεν ανήκει σε κάποιο ανέμελο παιδάκι αλλά σε σοβαρό άντρα που διεκδικεί το δίκιο του, πιο βαθιά/μπάσα συχνότητα και χαμηλότερης ταχύτητας ώστε να μην τον καταλάβει κάποιος από τους παρευρισκόμενους παραγωγούς και σκηνοθέτες) , έκαναν απειλητικές χειρονομίες, σαν να μιλούσε μεγαλοδικηγόρος ο οποίος θα τους έπαιρνε ό,τι είχαν και δεν είχαν αν δεν έδιναν σε όλους τους φίλους τους τα δεδουλευμένα, δεν θα υποχωρούσε αν δεν συμφωνούσαν οι δικηγόροι του νομικού τμήματος (με συμβόλαια, υπογραφές και όλα, για καλό και για κακό) πως θα έδιναν στα ζώα έναν αξιοπρεπή μισθό.

"Έτσι και αλλιώς" , είπε η αλλαγμένη φωνή του Κρίστοφερ Ρόμπιν, "από αυτά τα ζώα εσείς θησαυρίσατε, δεν θα ξαναπεινάσετε ποτέ σας, ούτε τα παιδιά των παιδιών σας θα  χρειαστεί να δουλέψουν ποτέ. Βγάλατε δισεκατομμύρια από τις ταινίες κινουμένων σχεδίων, συν όλα τα δικαιώματα για πωλήσεις παιχνιδιών, αφισών, καπέλων, t-shirt, φλιτζανιών, σακιδίων, τετραδίων, κτλπ. Ολόκληρη η Disneyland χρωστάει στα ζώα  την επιτυχία της: τι θα ήταν η Disneyland χωρίς Νέμο, χωρίς Βασιλιά των Λιονταριών, χωρίς Αριστόγατες, χωρίς 101 σκυλιά της Δαλματίας, χωρίς Ντόναλντ Ντακ, Μίκυ Μάους, Λαίδη και Αλήτη, Γκούφυ, Ντάμπο, Μπάμπι, Τομ και Τζέρι, Looney Tunes;  Εμείς... εννοώ... αυτά σας έκαναν αυτό που είστε, δεν νομίζετε πως σας αξίζει να τους ανταποδώσετε την ευτυχία;"

Οι δικηγόροι της Disney συμφώνησαν και οι συνθήκες της ποιότητας ζωής των ζώων άλλαξε δραματικά όμως κάτι είχε παραμείνει ίδιο, ακόμα και αν εκείνη τη στιγμή τα τρία γουρουνάκια δεν το είχαν συνειδητοποιήσει.

Ντύθηκαν σαν άνθρωπος, με την ίδια ενδυμασία που είχαν πάει ως εκπρόσωποι των δικαιωμάτων των ζώων στα γραφεία της πολυεθνικής εταιρείας και επεξεργάστηκαν το ψηφιακό ηχογραφητήρι ώστε να ανοίξει την καρτέλα με τις ερωτησοαπαντήσεις αλληλεπίδρασης μεταξύ αυτών και των ανθρώπων.

Ο Κρίστοφερ Ρόμπιν είχε ηχογραφήσει σε 2 ολόκληρες ημέρες όλες τις πιθανές λέξεις που θα μπορούσαν να χρειαστούν όταν θα βρίσκονταν ανάμεσα στους ανθρώπος και να αλληλεπιδρούν χωρίς την παραμικρή υποψία: χαιρετισμούς (Καλημέρα / Καλησπέρα / Καλή Συνέχεια/ Ευχαριστώ) , γενικές ερωτήσεις (Πόσο κοστίζει αυτό; Είναι φρέσκο; / Έχετε κάποια προσφορά στα κασέρια; ) όπως και λέξεις αναφώνησης και απόδρασης από αμήχνες στιγμές σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά (Με συγχωρείτε / Πρέπει να φύγω / Αντίο). 

Το ψηφιακό ηχογραφητήρι ήταν σε μέγεθος τσέπης και το είχαν στην εσωτερική τσέπη της καμπαρντίνας τους.

Σε περίπτωση που ρωτούσαν τον Μιχάλη κάτι, ο Άγγελος και ο Γιώργος έψαχναν στο ηχογραφητήρι τα προηχογραφημένα έτοιμα δείγματα και τα έβαζαν να παίξουν από το ηχειάκι το οποίο βρίσκονταν κάτω από τον γιακά της καμπαρντίνας.

Κοιτώντας τους από κοντά, κάποιος παρατηρητικός περαστικός ίσως να διέκρινε μερικές περίεργες λεπτομέρειες που "χτυπούσαν" στο μάτι, όπως μία σχεδόν αψεγαδίαστη επιδερμίδα σαν γυναίκα που έβαλε πολλές στρώσεις μακιγιάζ, ανέκραστα χείλη σαν κούκλα μανεκέν βιτρίνας, τάση να καμπουριάζει καθώς περπατάει, να κουτσαίνει και να αργεί να απαντήσει όταν τον ρωτούν κάτι.

Όμως από μία απόσταση του έστω 1-1μιση μέτρου, ο τύπος αυτός φαινόταν απλά εκκεντρικός, όχι αφύσικος: πόσοι δεν είναι που χειμώνα-καλοκαίρι θα επισκεπτούν το σούπερ μάρκετ της γειτονιάς ντυμμένοι σαν τον Αλ Καπόνε στα 1920s με μαύρα γυαλιά ηλίου, fedora πλατύ καπέλο και μαύρα δερμάτινα γάντια;

Υπήρχαν τόσοι άνθρωποι με σπάνιες δερματικές παθήσεις (όπως π.χ. μελαχρωματική ξηροδερμία) που προκαλούν υπερευαισθησία στο ηλιακό φως και είναι υποχρεωμένοι να κυκλοφορούν παντού έτσι.

Υπάρχουν και αυτοί που ενώ δεν κινδυνεύουν άμεσα ή έμμεσα από τον ήλιο, το κάνουν για να αποφεύγουν τα περίεργα βλέμματα των άλλων, όπως τα άτομα με Αλμπινισμό ή τα εξαιρετικά εσωστρεφή και αντικοινωνικά άτομα.

Τέλος, υπάρχουν και οι άλλες περπτώσεις, να είναι κανείς διάσημος celebrity (φημισμένος ηθοποιός, επαγγελματίας τραγουδιστής, σημαντικός πολιτικός, πρώην πασίγνωστη παρουσιάστρια της οποίας βγήκε σκάνδαλο στη φόρα, οποιοσδήποτε) οπότε καμουφλάρεται ώστε να μην τον αναγνωρίσουν αλλά και για λόγους ασφαλείας.

Στο 2025, υπάρχει τεράστια αποδοχή στο εμφανισιακά διαφορετικό, ούτε body shame γίνεται όσο σε προγενέστερες εποχές, ούτε μπούλινγκ αν κάποιος έχει κάποιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό προσώπου, π.χ  λαγόχειλο ή μονόφρυδο.

Έτσι και αλλιώς, τα γουρουνάκια πήγαιναν και έπαιρναν αυτά τα προϊόντα που χρειάζονταν (έγραφαν λίστες με τα ψώνια από πριν και δεν έχαναν καιρό, πήγαιναν κατευθείαν στα ράφια που ήξεραν ότι θα τα βρουν καθώς είχαν μάθει απ' έξω το μέρος) χωρίς πολλές συναναστροφές και αλληλεπιδράσεις με υπαλλήλους και άλλους πελάτες ή αργόσχολους περαστικούς, δεν έμεναν αρκετό καιρό ακίνητα στην ίδια θέση ώστε να αρχίσουν οι διάφοροι τριγύρω να παρατηρούν την εκκεντρική τους εμφάνιση.

Τα 2 γουρουνάκια που σήκωναν τον Μιχάλη, ο Άγγελος και ο Γιώργος  έβλεπαν να περπατήσουν μέσα από μερικές μικρές τρύπες που είχαν ανοίξει στην βάση της καμπαρντίνας, στο ύψος της κοιλιάς ενός ανθρώπου μέσου αναστήματος.

Ευτυχώς για αυτά, κανείς δεν κοιτάει στο μέρος της κοιλιάς του άλλου.

Ο Γιώργος και ο Άγγελος περπατούσαν μισοσηκωμένοι στα 2 τους πόδια και ο Μιχάλης το μόνο που έκανε (πέρα από το να στέκεται στους ώμους των 2 φίλων του) ήταν να γυρνάει δεξιά-αριστερά την μάσκα ώστε να δίνει την εντύπωση ενός ανύπαρκτου λαιμού και ανύπαρκτων κλειδώσεων.

Φορώντας την μάσκα έβλεπε από το ύψος ενός ενήλικα ανθρώπου μέσου αναστήματος (1,80) και ανάπνεε από τις τρύπες που υπήρχαν στα ρουθούνια της μάσκας.

Αν κάποιο παιδάκι (ή νάνος) πλησίαζε αρκετά τον άνθρωπο αυτόν και τον κοιτούσε από κάτω προς τα πάνω, θα έβλεπε μαύρες μακριές τρίχες να εξέχουν από τα ρουθούνια, τα οποία ήταν μέχρι ένα σημείο στο χρώμα του δέρματος του ανθρώπου και σκούρο ροζ από ένα σημείο και μετά, όμως οι περισσότεροι υπάλληλοι στο σούπερ μάρκετ ήταν μεταξύ 1,60 και 1,90, οπότε η περιφερειακή τους όραση καθιστούσε αδύνατη την αποκάλυψη αυτή.

Τα γουρουνάκια πήγαν στον διάδρομο με τα αναψυκτικά και μετά στον διάδρομο με τα μπισκότα βρώμης & δημητριακών με φρούτα που τους άρεσαν ιδιαίτερα πολύ.

Ξαφνικά, το μάτι του Μιχάλη έπεσε σε έναν υπάλληλο που ήταν διαφορετικά ντυμένος από τους υπόλοιπους υπαλλήλους: φορούσε  μακριά άσπρη ποδιά σαν αυτή των γιατρών, μαύρα γάντια μίας χρήσης και ένα μικρό κόκκινο καπελάκι χωρίς γείσο.

Ο Μιχάλης ψιθύρισε στον Άγγελο και στον Γιώργο να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση που είχε γυρίσει ο ίδιος τον λαιμό-πηδάλιο.

Η περιέργειά του ήταν ακατανίκητη: δεν είχε περάσει ποτέ από εκεί, πάντα αγόραζαν συγκεκριμένα προϊόντα τα οποία βρίσκονταν σε διαδρόμους που δεν εφάπτονταν με αυτόν, ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για αυτόν, κάτι που αγνοούσε την ύπαρξή του μιας και δεν υπήρχαν τηλεοράσεις, διαδίκτυο ή ραδιόφωνο στα σπιτάκια των 3 γουρουνιών και δεν είχαν επαφή με την ανθρώπινη κοινωνία πέρα από τα απολύτως βασικά για την επιβίωσή τους καθώς η ζωή στο δάσος έχει ελλείψεις (και είναι εξαιρετικά σπάνιο το να βρεις πεντανόστικα μπισκότα βρώμης στα δέντρα, συνήθως μόνο στα ράφια του σούπερ μάρκετ φυτρώνουν).

Η ανθρώπινη μαριονέτα πλησίασε  με αργά αλλά σταθερά βήματα προς τον πάγκο του κρεοπώλη.

Ο χασάπης εκείνη την στιγμή έκοβε με τον μπαλτά του την ουρά από ένα γουρούνι και έριχνε στο αλεστικό μηχάνημα τα σπασμένα κόκκαλα που είχε αφαιρέσει με χειρουργική ακρίβεια ώστε να τα κονιορτοποιήσει και να τα σμιλέψει σε αυτό που στη συνέχεια θα πουλιόταν ως κρέας για χάμπουργκερς.

Ο Μιχάλης έβγαλε μία κραυγή φρίκης και απόγνωσης με το που αντίκρυσε αυτό το αποτρόπαιο θέαμα.

"Οϊνκ! Οϊνκ!".

Ο χασάπης γύρισε και κοίταξε απορημένος τον μασκαρεμένο άντρα απέναντί του.

"Μπορώ να σας εξυπηρετήσω σε κάτι;" 

Ο Άγγελος και ο Γιώργος παρακαλούσαν ψιθυριστά τον Μιχάλη να κρατήσει την ψυχραιμία του αλλιώς θα τους προδώσει.

Έβαλαν να παίξει το προηχογραφημένο μήνυμα του Κρίστοφερ Ρόμπιν.

"Με συγχωρείτε!" απάντησε μηχανικά ο άντρας, χωρίς να κουνήσει τα χείλη του, λες και ήταν εγγαστρίμυθος.

Ο χασάπης κούνησε το κεφάλι του.

"Δεν πειράζει κύριε!" μουρμούρισε και συνέχισε την δουλειά του στο μίνι σφαγείο πίσω από το επιμελώς καθαρισμένο πάγκο που γυάλιζε σαν καθρέφτης.

"Πάμε να φύγουμε από εδώ" ψιθύρισε ο Μιχάλης στους 2 φίλους του οι οποίοι δεν είχαν δει την ίδια φρίκη που αντίκρυσε αυτός καθώς δεν φαινόταν τίποτα από το ύψος τους και τους ήταν αδιανόητος ο τρόμος στην φωνή του Μιχάλη.

Έφυγαν από το σούπερ μάρκετ και όταν πήγαν στο δάσος τους, ο Μιχάλης τους εξήγησε τα πάντα, όσο πιο αναλυτικά και περιγραφικά μπορούσε.

Τα τρία γουρουνάκια πλάνταξαν στο κλάμα και έμειναν έτσι για πολύ ώρα να φωνάζουν "γιατί" στον αέρα και να τους απαντάει η ηχώ τους.

Τους ήταν ανεξήγητο το γιατί ο άνθρωπος να σκοτώνει το είδος τους όταν μπορούσε να ζήσει με τα φρούτα και τα λαχανικά και δεν τα είχε άμεση ανάγκη για την επιβίωσή του, όπως και άλλα είδη, επειδή ο Μιχάλης είδε ξεψυχισμένα κοτόπουλα, ανοιγμένα πρόβατα και ξεκοιλιασμένα ψάρια δίπλα στο πτώμα του δολοφονημένου συνγούρουνού του.

Επίσης, τους ήταν ανεξήγητο το γιατί ενώ ο άνθρωπος είναι πολιτισμένος, συμπεριφέρεται τόσο βάρβαρα στα άλλα είδη.

"Πρέπει να πάρουμε εκδίκηση! Και πρέπει η εκδίκησή μας να είναι με το ίδιο νόμισμα!".

Τα γουρουνάκια συμφώνησαν μαζί του.

Κατέστρωσαν το σχέδιό τους, όση ώρα μία περαστική καντίνα ανήγγειλε από το μεγάφωνό της  πως έρχονται στη γειτονιά τα καλύτερα λουκάνικα, οι πιο ζουμερές παντσέτες και τα πιο καλομαγειρεμένα σουβλάκια της πόλης, πως είναι ευκαιρία και να τρέξουν όλοι όσοι κάνουν βόλτες στη φύση ή κάμπινγκ να προλάβουν την ευκαιρία να τα δοκιμάσουν όσο είναι ακόμα ζεστά.

Με την βοήθεια του Κρίστοφερ Ρόμπιν, έγραν το κείμενο της αγγελίας τους και το δημοσιοποίησαν στην τοπική εφημερίδα.

"ΑΝΟΙΓΕΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΣΤΟ ΔΑΣΑΚΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ 400 ΜΕΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΡΙΣΤΕΡΟ  ΠΑΡΑΔΡΟΜΟ ΔΙΠΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ "Ο ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ"! ΓΙΑ ΑΠΟΨΕ ΚΑΙ ΜΟΝΟ, ΔΩΡΕΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΓΕΥΜΑΤΑ! ΑΝΟΙΓΟΥΜΕ ΑΥΡΙΟ ΣΤΙΣ 12:00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ!" 

Από τις 10:00 π.μ. είχε κιόλας μαζευτεί ουρά μισού χιλιομέτρου έξω από το σπιτάκι του Μιχάλη, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο από τα 3 σπιτάκια.

Απ' έξω είχε μία ταμπέλα "ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ" ,  20 τραπέζια και 50 καρέκλες διάσπαρτες στην αυλή.

Κανεί δεν απόρησε πως και ενώ ήταν ολοκαίνουριο εστιατόριο, η ταμπέλα ήταν γραμμένη στο χέρι με πινέλο ή που δεν είχε τιμοκατάλογους πάνω στα τραπέζια ή που ο μοναδικός μάγειρας δεν φορούσε κάποια ποδιά και φορούσε δερμάτινα γάντια με  37°  ζέστη.

Το δωρεάν φαγητό διέλυσε κάθε ομίχλη ανησυχίας και σκεπτικισμού πιο γρήγορα απ' ότι διαλύεται η ζάχαρη που θα πέσει πάνω σε ανοιγμένο μάτι κουζίνας.

Ο μάγειρας ξεπρόβαλλε από το σπιτάκι και άρχισε να παίρνει τις παραγγελίες.

Ενώ είχε κοντά παράθυρα το σπιτάκι που ήταν βαμμένο σε ήπια φραουλί απόχρωση και με πετρόλ κουρτίνες, κανείς από τους πελάτες δεν είδε κάποιον βοηθό κουζίνας ή ψήστη ή λαντζιέρη ενώ ακούγονταν ήχοι από κατσαρολικά και τηγάνια από μέσα.

Τα γουρουνάκια ετοίμαζαν τις παραγγελίες χρησινοποιώντας προϊόντα vegans, φαγητά που έμοιαζαν σαν κρέατα ενώ δεν είχαν παραχθεί από ζώα.

Η κακιά μάγισσα είχε κάποτε εκμυστηρευτεί στον Κρίστοφερ Ρόμπιν πως το δηλητηριασμένο κατακόκκινο ζουμερό μήλο το οποίο έδωσε στην Χιονάτη για να φάει, το είχε βράσει σε μία κατσαρόλα το ζουμί της οποίας αποτελούνταν από Αρσενικό και tetrodotoxin, μία εξαιρετικά επικίνδυνη ουσία για τον άνθρωπο, η οποία παράγεται από το γουρουνόψαρο, είναι άοσμη και άγευστη.

Όταν ο Κρίστοφερ Ρόμπιν το μετέφερε στα γουρουνάκια, εκείνα γέλασαν με το ακούσιο λογοπαίγνιο του ψαριού και της κατάστασής τους: ήταν σχεδόν καρμικό, όχι απλά κωμικό.

Τα φαγητά που ετοίμασαν ήταν όλα πεντανόστιμα και όλοι οι πελάτες έγλειψαν και τα πλαστικά πιατάκια μίας χρήσης για να πάρουν λίγη ακόμα από την επίγευσή τους.

"Χαιρόμαστε που σας άρεσε" τους είπε με ανέκφραστο πρόσωπο ο Μιχάλης.

"Εννοείς...χαίρεσαι...ένας είσαι" πέταξε χαιρέκακα από το βάθος ένας καλοφαγάς που είχε παραγγείλει τριπλή μερίδα. 

"Ναι...σωστά. Χαίρομαι." απάντησε μετά από λίγο ο Μιχάλης.

Ξαφνικά όλοι άρχισαν να κάνουν εμετούς μονομιάς, λες και είχαν συγχρονιστεί οι μεταβολισμοί τους και απορρόφησαν ακριβώς την επαρκή ποσότητα του δηλητήριου της κακιάς μάγισσας.

Όσο έκαναν εμετό, πολλοί άρχισαν να χέζονται πάνω τους: το ανοσοποιητικο σύστημα προσπαθεί να βγάλει τις τοξίνες από κάθε πιθανή έξοδος.

Μύξες, διάρροια, εμετοί, αιμορραγία από τα αυτιά.

Ο Γιώργος και ο Άγγελος κατέβασαν τον Μιχάλη από τον αυτοσχέδιο θρόνο του και έβγαλαν την καμπαρντίνα, την μάσκα, τα γάντια και τα γυαλιά.

Ήθελαν να απολαύσουν το θέαμα.

Ο Γιώργος έδειξε με την πατούσα του προς τους ανθρώπους που ταυτόχρονα χέζονταν, ξέρναγαν και έκλαιγαν από τον πόνο μη μπορώντας να κάνουν τίποτα για να γλυτώσουν το μαρτύριό τους.

"Και μετά λένε πως εμείς βρωμάμε! "Βρωμάς σαν γουρούνι" , αυτό δεν λένε συνήθως; Αυτοί είναι που βρωμάνε , και ας πλένονται με σαπούνια και βάζουν σαμπουάν, αποσμητικά και αρώματα, ΑΥΤΟΙ ΒΡΩΜΑΝΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΜΑΣ!" φώναζε χαχανιστά ο Άγγελος και γελούσαν και οι άλλοι.

Όταν λιποθύμησε και ο τελευταίος πελάτης, έλεγξαν πως ήταν ακόμα ζωντανοί.

Το δηλητήριο από το γουρουνόψαρο ενδείκνυται για αργά βασανιστήρια: δεν σε σκοτώνει, απλά σε παραλύει, νιώθεις τα πάντα, κάθε πόνο, απλώς δεν μπορείς να αντιδράσεις.

Η εκδίκησή τους θα ήταν αργή και θα την απολάμβαναν χωρίς βιασύνες, όλα ήταν σχεδιασμένα.

Πέρασαν τον κάθε άνθρωπο από μία σούβλα και έκαναν το μεγαλύτερο μπάρμπεκιου στην ιστορία του δάσους.

Ο ήχος της φωτιάς που τσιτσιρίζει πάνω στην σάρκα κάλυπτε το αδύναμο μουρμουρητό της απόγνωσης και απελπισίας των ανθρώπων-κρεάτων.

Πλέον είχαν αντιστραφεί οι ρόλοι.

Η μυρωδιά του φρεσκομαγειρεμένου κρέας ήταν ακαταμάχητη: γρήγορα πλησίασαν σαν υπνωτισμένα, όλα τα ζώα του δάσους, μικρά και μεγάλα, είτε ήταν διάσημα από ταινίες κινουμένων σχεδίων και από ντοκιμαντέρ, είτε όχι, δεν είχε σημασία, ήταν όλα ευπρόσδεκτα στο τραπέζι των τριών γουρουνιών.

Όλα έκατσαν τριγύρω στα τραπέζια μπροστά από το φραουλί σπιτάκι του Μιχάλη με τις κουρτίνες σε πετρόλ απόχρωση, ένα χαρούμενο σπιτάκι που αν ο αληθινός κόσμος ήταν όπως στις ταινίες κινουμένων σχεδίων, ίσως και να τελείωναν με happy end όλες οι ιστορίες και να μην υπήρχε η δίψα για βία, το μένος του πολέμου και η μαζική κατανάλωση των αθώων ζωών των ζώων.

Δεν ήταν κατώτετες μορφές ύπαρξεις, ήταν απλά διαφορετικές.

Όπως είθισται στις επίσημες εκδηλώσεις, ο οικοδεσπότης όφειλε να πει δύο λόγια στους καλεσμένους του και να φάει την πρώτη μπουκιά από το φαγητό πριν αρχίσουν οι άλλοι.

Ο Μιχάλης σηκώθηκε και ξερόβηξε.

"Ελπίζω αυτό που κάναμε σήμερα εδώ να συζητηθεί και να προβληματίσει τους ανθρώπους, να μην βιαστούν να μας βάλουν την ταμπέλα των "αδίστακτων δολοφόνων" αλλά να προσπαθήσουν να μας καταλάβουν, να δουν τα πράματα από την δική μας οπτική γωνία. Δεν είναι όλοι σαν αυτούς εδώ" είπε, δείχνοντας τα ροδοκοκκινισμένα, medium rare κρέατα, πάνω στα πλαστικά πιατάκια μίας χρήσης, "πολλοί νιώθουν τον πόνο μας, μας σέβονται και δεν μας βλέπουν ως προϊόντα προς σφαγή-συσκευασία-κατανάλωση. Ελπίζω και εύχομαι, μία μέρα, άνθρωποι και ζώα να μπορούν να συνυπάρχουν και ο ένας να βοηθάει τον άλλον, όπως γίνεται στις ταινίες" είπε δείχνοντας με το κεφάλι του προς τη μεριά που καθόταν το Γουρουνάκι, ο Γκαρή, ο Τίγρης και ο Κουκουβάγιας, "όμως, μέχρι να έρθει εκείνη η πολυπόθητη μέρα της ειρήνης, της συνύπαρξης και του αλληλοσεβασμού και της κατανόησης, ένα μόνο έχω να πω: ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΟΡΕΞΗ!". 

Τα ζώα άρχισαν να τον χειροκροτάνε ξέφρενα και να σφυρίζουν επιδοκιμαστικά.

Ο Μιχάλης έκοψε με ένα μαχαίρι την γλώσσα του χασάπη που είχε δει στο σούπερ μάρκετ ο οποίος ήταν ένας από τους πελάτες των εγκαινίων.

Την δάγκωσε και ξερόγλειψε τα χείλη του.

"Έχει πολύ καλύτερη γεύση από τα μπισκότα βρώμης και τα δημητριακά με αποξηραμένα φρούτα!" σχολίασε μεγαλόφωνα στον Γιώργο και στον Άγγελο που καθόταν δίπλα του.

Τα τρία γουρουνάκια γέλασαν και άρχισαν να συζητάνε με τα άλλα ζώα του δάσους για πράματα πιο σημαντικά και σπουδαία από τους ανθρώπους-καταναλωτές, πράματα θαυμαστά και μαγικά, που οι άνθρωποι μπορούν μόνο να τα φανταστούν για λίγο, όσο βλέπουν ταινίες κινουμένων σχεδίων ή ακούνε παραμύθια, πριν χάσουν το ενδιαφέρον τους και τον ρομαντισμό τους και συνεχίσουν την ημέρα τους συμπεριφερόμενοι ως οι απόλυτοι άρχοντες αυτής της Γης, μολύνοντας και ρυπαίνοντας την Μητέρα Φύση, οδηγώντας τον ίδιο τον πολιτισμό τους αλλά και τα υπόλοιπα είδη προς τον αναπόφευκτο αφανισμό...

Στο τέλος της ημέρας γίνεται ο ψυχικός απολογισμός.

Λόγια ανείπωτα, φράσεις μισοτελειωμένες, συναισθήματα ανέκφραστα.

Στο τέλος της ημέρας, εκμηδενίζονται οι ανησυχίες της: πλέον ανήκει στο παρελθόν, στα χρονοντούλαπα της ιστορίας όπου κανείς και τίποτα δεν μπορεί να επεξεργαστεί ή αναιρέσει.

Η επόμενη μέρα είναι ακόμα αβέβαιη και όλα είναι πιθανά: μπορείς να καταλήξεις άστεγος στο δρόμο, μπορεί και να κερδίσεις το λαχείο και να αλλάξει η ζωή σου.

Το τέλος της ημέρας είναι ο επίλογος ενός κεφαλαίου που βιαστικά θα προσπεράσουμε όταν μελλοντικά η νοσταλγία θα μας κάνει να το επισκεφτούμε.

Εκτός από τις αξιοσημείωτες ημέρες, τις σπάνιες εκείνες ημέρες όπου όλα πήγαν όπως τα ελπίζαμε και η προσωρινή ευτυχία υπερνίκησε την δυστυχία.

Κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις.

Πολλά τα αφήνεις στη μέση να αιωρούνται ανάμεσα στο "τι ίσως θα μπορούσε να συμβεί αν έπαιρνα μία διαφορετική απόφαση" και στο "δεν πειράζει, ίσως αύριο να είναι μία διαφορετική ημέρα και οι ίδιες ευκαιρίες-συγκυρίες να ξαναπαρουσιαστούν".

Απειροελάχιστες λεπτομέρειες-θραύσματα του Χρόνου, υλικό ονειροπόλησης και στοχασμού.

Στο τέλος της ημέρας, είσαι ζωντανός, κατάφερες να επιβιώσεις για μία ακόμα ημέρα σε αυτόν τον δυστοπικό κόσμο.

Στο τέλος της ημέρας ξεχνάς την κυρία που σε πάτησε κατά λάθος στο λεωφορείο ή τον παιδί που βρισκόταν μπροστά σου στο πάγκο της κατάψυξης του περιπτέρου και πήρε την τελευταία συσκευασία από το αγαπημένο σου παγωτό.

Στο τέλος της ημέρας ξεχνάς την γκρίνια του αφεντικού σου και τα παράπονα του συναδέλφου σου.

Στο τέλος της ημέρας επιστρέφεις σπίτι σου, βγάζεις τα παπούτσια σου τα οποία έχουν 2 μικρές λάβες αντί για σόλες και αγκάθια αντί για πάτους, μπαίνεις μέσα στη μπανιέρα και αφήνεσαι στους ατμούς ενός χλιαρού μπάνιου.

Αναζωογόνηση, safe zone, θαλπωρή: το προσωπικό σου βασίλειο δεν έχει άλλους βασιλιάδες και οι τσιμεντένιοι δράκοι έχουν πάρει ρεπό για το υπόλοιπο της ημέρας, θα τους αντιμετωπίσεις αύριο πάλι.

Βάζεις δυνατά την αγαπημένη σου μουσική (ή φοράς πρώτα τα  ακουστικά αν είναι απαγορευμένη η ώρα) , παίρνεις ένα τετράδιο και κάνεις μουτζούρες με ένα μαύρο μαρκαδόρο, σφίγγεις ένα μαξιλάρι μέχρι να πονέσουν τα χέρια σου, ή ρίχνεις μερικές γροθιές στον αέρα.

Δεν έχει σημασία, κανείς δεν έχει σημασία, είσαι πλέον ελεύθερος στην παγωμένη χώρα της μοναξιάς.

Εδώ δεν υπάρχει φόβος, άγχος ή βιασύνη, εδώ κανείς δεν θα απαιτήσει ποτέ τίποτα από εσένα.

Παίρνεις μερικές βαθιές ανάσες, πολύ βαθιές, τόσο βαθιές που νιώθεις πως υπεραέριζεσαι, σαν μπαλόνι έτοιμο να σκάσει.

Αφήνεις τον αέρα να βγει, αέρας καυτός που εσωκλείει μέσα του όλη την πίεση που συσσώρευσες ολόκληρη την ημέρα, όπως τα καταπιεσμένα αέρια που δραπετεύουν από τους υπονόμους της Νέας Υόρκης χαρίζοντας ανακούφιση στους υπόγειους σταθμούς του μετρό.

Ξαπλώνεις και κλείνεις τα μάτια σου.

Αφήνεσαι στο Τίποτα και στο Πουθενά, σε έναν κόσμο που όλα κυλάνε αργά και αρμονικά, σαν τον υδάτινο κόσμο όπου κανένα χάος δεν μπορεί να διαταράξει την  αραιή γαλήνη.

Ο παλιόφιλός σου, ο ύπνος, έρχεται να σε καθησυχάσει και να σου ψιθυρίσει όσα λόγια ποθούσες να ακούσεις και κανείς δεν θέλησε να στα πει.

Η φαντασία σε ανυψώνει πάνω από γκρίζες πολιτείες.

Το τέλος της ημέρας σηματοδοτεί την αρχή της επόμενης, σε μία ατέλειωτη λούπα.
 

_The Sea Speaks More Honestly_.docx

To_Potami_kai_to_Liontari.docx

της Φωτεινής Τζουβελέκη 

Ο Στέλιος γούσταρε τις μηχανές από μικρή ηλικία.

Είχε μία Kawasaki Ninja 400 και κάθε βράδυ έκανε κόντρες με την παρέα του.

Στα 20 του είχε μία εκρηκτική ενέργεια για την ζωή και έναν εθισμό στην αδρεναλίνη που λίγοι καταλάβαιναν.

Οι περισσότεροι συνομήλικοί του είχαν άλλα ενδιαφέροντα και επιδίδονταν σε πιο ασφαλείς δραστηριότητες, όπως τις κοπέλες, το ποδόσφαιρο, τα μπιλιαρδάδικα και τις μπαρότσαρκες.

Ο Στέλιος δεν έβρισκε συγκίνηση σε τίποτα από αυτά, μόνο οι έντονες στιγμές τον γοήτευαν, μόνο το γκάζι τον έκανε να νιώθει ζωντανός.

Όταν δεν έτρεχε με 200 χιλιόμετρα ανά ώρα, η καθημερινότητα του φαινόταν τόσο προβλεπόμενη και βαρετή που έπληττε ό,τι και αν έκανε.

Δούλευε σε βενζινάδικο τις απογευματινές ώρες και το πρωί συνήθως πήγαινε για περπάτημα, έκανε γυμναστική μόνος του, κυρίως κάμψεις και έλξεις σε κάτι υπαίθρια μονόζυγα στο πάρκο της γειτονιάς του.

Προετοιμαζόταν ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει η σωματική του αντοχή στις υψηλές προσδοκίες των Ειδικών Δυνάμεων.

Είχε πάει για 1 βδομάδα στο πεζικό και αμέσως πήρε αναβολή καθώς ένιωθε πως χαραμίζεται εκεί πέρα, περνώντας τις περισσότερες ώρες της ημέρας καθαρίζοντας, κάνοντας λάντζα και στρώνοντας τα σεντόνια.

Ο απλός στρατός δεν μπορούσε να του δημιουργήσει κάποιο ερέθισμα, ένιωθε σαν να προετοιμαζόταν περισσότερο για δουλειά δημοσίο υπαλλήλου όπου θα σκότωνε μύγες πίσω από ένα γραφείο το οποίο θα το σκέπαζαν παλιοί κιτρινισμένοι φάκελοι ανεκπλήρωτων υποσχέσεων και γραφειοκρατικών λαβύρινθων παρά για έναν μελλοντικό πόλεμο.

Ήθελε δράση και κανένα υποκατάστατο δεν ένιωθε πως μπορούσε να την αναπληρώσει.

Από μικρός έβλεπε ταινίες δράσης όπως το Επικίνδυνη Αποστολή με τον Τομ Κρουζ, το Ρόνιν με τον Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και το Ράμπο με τον Συλβέστερ Σταλόνε.

Όταν μία μέρα στο δημοτικό τον ρώτησαν τι ήθελε να γίνει όταν μεγαλώσει, εκείνος κοίταξε ειρωνικά την γραβάτα του δασκάλου του που στα δικά του μάτια έμοιαζε σαν θηλιά, σύμβολο υπακουής και δουλοπρέπειας, και απάντησε απλά "όχι σαν εσάς, κάτι διαφορετικό, κάτι ζωντανό" και κέρδισε την πρώτη του παρατήρηση, φορώντας την σαν παράσημο στο στήθος του και περπατώντας σαν βετεράνοα του πολέμου ανάμεσα στα άλλα παιδιά που φοβόνταν έστω να κοιτάξουν τους δασκάλους τους στα μάτια.

Στο γυμνάσιο άρχισε να ασχολείται με το γυμναστήριο και με τις πολεμικές τέχνες, και τα 2 τον έκαναν να νιώθει ευτυχισμένος αλλά μόνο όσο κινδύνευε να χτυπήσει παίζοντας ξύλο με κάποιον άλλον αντίπαλο στον αθλητικό σύλλογο kickboxing της γειτονιάς του.

Μία μέρα, σε κάποιον αγώνα με αντίπαλο σύλλογο, αγωνίστηκε με έναν πολύ ικανό μαχητή ο οποίος τον χτύπησε με μία γονατιά στο φρύδι με αποτέλεσμα να ματώσει τόσο πολύ που μετά γλιστρούσαν και οι 2 όταν πατούσαν πάνω στο αίμα που είχε γεμίσει το ρινγκ.

Ο αντίπαλός του, δείχνοντας αθλητικό ήθος, τον ρώτησε αν είναι καλά, μήπως να σταματούσαν τον αγώνα και να έδιναν rematch κάποια άλλη φορά;

Αν σταματούσαν τον αγώνα από κοινή απόφαση, θεωρούνταν ισοπαλία και κανείς δεν θα ανακηρυσσόταν νικητής ή ηττημένος, για τα πρακτικά θα ήταν σαν αυτός ο αγώνας να μην τελέστηκε ποτέ.

Ο Στέλιος χαμογέλασε ενώ έσταζε το αίμα του στάλα στάλα πάνω στο χαμόγελό του.

"Είμαι καλύτερα από ποτέ, πιο ζωντανός από ποτέ! Ας συνεχίσουμε!" απάντησε γεμάτος όρεξη να το πάει μέχρι τέλους, μέχρι είτε να έβγαινε ο ένας από τους δύο νοκ άουτ είτε να παραδινόταν, κάτι που ο ίδιος ποτέ δεν θα έκανε ακόμα και αν δεν είχε δυνάμεις να συνεχίσει.

Ο αντίπαλός του χλώμιασε.

Είδε μπροστά του έναν σαδομαζοχιστή που δεν φοβόταν το ξύλο ούτε τον πόνο, απεναντίας τον επιδίωκε.

Προφασίστηκε πως δεν μπορούσε να συνεχίσει και ο αγώνας διεκόπη, ανακηρύσσοντας τον Στέλιο ως νικητή.

Μετά τον αγώνα, πήγε μαζί με τον προπονητή του στο νοσοκομείο και εκεί του έκαναν 4 ράμματα στο φρύδι το οποίο είχε ανοίξει τόσο πολύ που ο νοσοκόμος του είπε πως θα του έμενε σημάδι για πάντα, πως ακόμα και το καλοκαίρι που θα μαύριζε από τον ήλιο, σε εκείνο το σημείο θα έκανε αντίθεση και θα φαινόταν πιο άσπρο από το υπόλοιπο.

"Ωραία!" αναφώνησε ο Στέλιος σοκάροντας τον νοσοκόμο αλλά ικανοποιώντας τον προπονητή του ο οποίος ήθελε τέτοια άτομα για αθλητές, άτομα που μπροστά στη θέα του αίματος, του πόνου και των τραυματισμών γελούσαν κυνικά, άτομα φτιαγμένα από την στόφα των πρωταθλητών.

Ο Στέλιος δεν σκεφτόταν ποτέ το μετά ή το πριν, τα είχε βάλει με τον χρόνο.

Μόνο το "εδώ και τώρα" υπήρχε για αυτόν.

Το παρελθόν δε μπορούσε να το αλλάξει και σνόμπαρε την ιστορία και οτιδήποτε είχαν καταφέρει οι προηγούμενες γενιες ανθρώπων και το μέλλον δεν μπορούσε να τον αγχώσει επειδή ήξερε ότι κάποτε έτσι και αλλιώς θα πέθαινε, οπότε δεν είχε σημασία να το φιλοσοφεί, έπρεπε να το ζει, έπρεπε να ζει κάθε μέρα σαν να πρόκειται να πεθάνει την επόμενη μέρα, σαν κάθε μέρα να ήταν η τελευταία του.

Καθώς έκανε γυμναστική, έπινε ενεργειακά ποτά, Redbull και Monster Energy, όχι τόσο για την καφείνη και τις βιταμίνες που αυτά είχαν, όσο για το ότι έκαναν τους καρδιακούς του παλμούς να ανεβαίνουν και να χτυπάει η καρδιά του γρήγορα και έντονα, σαν  δεξιοτέχνης Άραβας μουσικός που χτυπάει μανιασμένα ένα τουμπερλέκι.

Του άρεσε αυτό, μία μικρή δόση αναζωογόνησης, μία μικρή υπενθύμιση πως είναι θνητός.

Στο λύκειο είχε γίνει περιζήτητος από τις κοπέλες όμως αυτός αδιαφορούσε: δεν του άρεσε το εύκολο κυνήγι, προτιμούσε το θήραμά του να ήταν δύσκολο να πιαστεί, να τον εξαντλήσει ψυχικά.

Όσες του άρεσαν ήταν καλές μαθήτριες που δεν κοιτούσαν τα αλητόπαιδα που κάπνιζαν τσιγάρα έξω από το σχολικό κτήριο του λυκείου και έκαναν κόντρες με τις μηχανές τους.

Ο Στέλιος τότε είχε μία Yamaha crypton x-135 με την οποία πηγαινοερχόταν στο σχολείο αλλά και χρησιμοποιούσε στην τότε  δουλειά του ως ντελιβεράς.

Όταν βρίσκονταν στο σχολείο σκεφτόταν να φύγει, δεν του άρεσε να μαθαίνει πράματα που άλλοι έκριναν ότι πρέπει να ξέρει, ήθελε ο ίδιος να έχει τον απόλυτο έλεγχο στη ζωή του, ακόμα και αν ήθελε να την αυτοσαμποτάρει, ακόμα και αν ήταν αυτοκαταστροφικός, προτιμούσε να αποτύχει όντας ο εαυτός του παρά να επιτύχει όντας ηθοποιός στο θέατρο των κυριλέ και των καθωσπρέπει.

Ασυμβίβαστος, αντικομφορμιστής και αναρχικός χωρίς να ασχολείται με την πολιτική, ήθελε απλά να είναι ελεύθερος και να τρέχει κόντρα στον άνεμο, σαν τους καουμπόιδες που έτρεχαν πάνω στα άγρια άλογά τους προς το ηλιοβασίλεμα.

Οτιδήποτε το πνευματικό το θεωρούσε μη-ρεαλιστικό, πάντα ρωτούσε τους δασκάλους "και τι θα μας χρησιμεύσουν τα Λατινικά; Σάμπως θα πάμε με μηχανή του χρόνου στην αρχαία Ρώμη να μιλήσουμε με τον Μάρκο Αυρήλιο;" και "που θα μας χρησιμεύσουν οι εξισώσεις όταν στην αληθινη, μη-ακαδημαϊκή ζωή, όλοι χρησιμοποιούν τα κομπιουτεράκια των κινητών τους τηλεφώνων για οποιαδήποτε πράξη;".

Καθόταν στο τελευταίο θρανίο και άκουγε trance και techno μουσική με κατεβασμένη την κουκούλα του, προσπαθώντας να σκοτώσει τον χρόνο του ζωγραφίζοντας στα τετράδιά του και στο θρανίο.

Όταν το κουδούνι χτυπούσε ένιωθε σαν φυλακισμένος που μόλις υπέγραψαν τα χαρτιά για την αποφυλάκισή του και διέβαινε την καγκελόπορτα του σχολείου σαν να ήταν συρματοπλέγματα κάποιου στρατόπεδου συγκέντρωσης των Ναζί.

"Τελείωσε και σήμερα αυτό το μπουρδέλο!" φώναζε στα άλλα παιδιά.

"Πάμε για καμιά κόντρα και μπύρες;" ρωτούσε πρόθυμα, πάντα ορεξάτος για κόντρες και ταχύτητα, πάντα έχοντας την ανάγκη να τρέξει, να ξεφύγει απ' όλους και απ' όλα. .

"Και δεν πάμε;" απαντούσαν.

Και κάπως έτσι ο Στέλιος περνούσε τις ημέρες του, ξεγελώντας τους πάντες ότι ζει ενώ ζούσε μόνο όσο φλέρταρε με τον θάνατο, μόνο τότε μπορούσε η ζωή του να αποκτήσει νόημα, μέσα στην αντίθεση του μαύρου και του άσπρου.

Όσα χρήματα έβγαζε από τα ντελίβερι, έδινε ένα μέρος στους γονείς του οι οποίοι είχαν να πληρώνουν δάνεια σε τράπεζες και ενοίκιο, τα υπόλοιπα τα επένδυε σε μετατροπές της μηχανής του και του εξοπλισμού, ώστε να την κάνει ακόμα πιο γρήγορη για τις κόντρες στις οποίες λάμβανε μέρος, μία καλύτερη εξάτμιση, ένα καλύτερο κράνος, καινούρια αυτοκόλλητα.

Την αγαπούσε και της μιλούσε σαν να ήταν ζωντανή, την έπλενε με στοργή και τρυφερότητα καθημερινά και την χάιδευε σαν να μπορούσε να το αισθανθεί.

Μία μέρα την πάρκαρε απέναντι από ένα μπαράκι και μία παρέα τριών μεθυσμένων Ρωσοπόντιων την κοιτούσε σχολιάζοντάς την.

Όταν ο Στέλιος βγήκε από το μπαρ, πήγε να ανέβει στη μηχανή και ένας από αυτούς τον πλησίασε να τον ρωτήσει αν την πουλάει.

Ο Στέλιος πήρε την στάση του kickboxer, σήκωσε τις γροθιές του και έφερε το ένα πόδι μπροστά με το άλλο μισολυγισμένο, έτοιμος για να επιτεθεί με high kick αν ο αντίπαλος τον πλησίαζε και άλλο.

"Η κοπέλα μου δεν πουλιέται! Δεν είναι εκδιδόμενη για να πουλιέται! Αν έχεις πρόβλημα με αυτό, πλησίασε λίγο ακόμα!" φώναξε απειλητικά στον Ρωσοπόντιο ο οποίος ήταν 1,90 και τουλάχιστον 100 κιλά, γεροδεμένος και με σπασμένη μύτη, ένδειξη ότι είχε παλέψει ξανά στο παρελθόν και έχει εμπειρία από προηγούμενες μάχες στον δρόμο.

Έκανε νόημα στους άλλους της παρέας τους να μην επέμβουν, σίγουρος πως τον είχε μόνος του.

Άρχισε να τον πλησιάζει φωνάζοντας βρισιέε στα Ρώσικα ή σε κάποια άλλη Σλάβικη διάλεκτο και απόρησε που ο Στέλιος δεν έχασε την ψυχραιμία του και δεν υποχώρησε, συνηθισμένος στο αποθαρρυντικό αποτέλεσμα της βαριάς του φωνής.

Αντίθετα, ο Στέλιος τον παρότρυνε να αφήσει τις φωνές και να του επιτεθεί.

Εκείνος χλώμιασε και σιγά σιγά υποχώρησε, αγνοώντας το γιουχάρισμα μερικών περαστικών που είχαν μαζευτεί εκεί κοντά και περίμεναν να δουν ξύλο.

Ο Στέλιος στεναχωρήθηκε που ο Ρωσοπόντιος αρνήθηκε το κάλεσμά του για μάχη σώμα με σώμα, ήθελε να ξεσπάσει κάπου, να νιώσει την πολυπόθητη αδρεναλίνη.

Κατάλαβε σύντομα πως δεν ήταν όλοι οι άνθρωποι σαν αυτόν και πολλοί τον έβλεπαν ως φρικιό, ως κάτι το περίεργο και ανώμαλο, κάτι το σχεδόν εξωγήινο μιας και οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν ένστικτα επιβίωσης και μηχανισμούς άμυνας που τους απέτρεπαν από το να κυνηγούν την βία και τον πόνο.

Ανέβηκε στην μηχανή του και ξεκίνησε να φεύγει.

Στα 70 μέτρα έπρεπε να στρίψει αριστερά για το σπίτι του και εκεί τον περίμενε η παρέα των Ρωσοπόντιων.

Ο Στέλιος δεν μπορούσε να διακρίνει στο σκοτεινό δρομάκι τις σκιές τους αλλά ήταν σχεδόν σίγουρος πως μπροστά του, στα 10μ. , ήταν 2 οι φιγούρες και όχι οι 3 από πριν.

Ξαφνικά ένα ρόπαλο ή πτυσσόμενο γκλομπ τον χτύπησε δυνατά στον ώμο με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει με την μηχανή.

Ήταν ο ψηλός Ρωσοπόντιος που ήθελε να πάρει εκδίκηση που πριν τον έκανε να νιώσει ανίκανος και ανίσχυρος μπροστά στους περαστικούς και ανάξιος μπροστά στους φίλους του.

Ο Στέλιος φορούσε προστατευτικά γάντια μηχανής, ενισχυμένα παπούτσια και κράνος αλλά όχι στολή και το πέσιμο του προκάλεσε ένα κόψιμο στο γόνατό του.

Δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τα πόδια του πλέον, μόνο τις γροθιές του.

Ο Ρωσοπόντιος του πέταξε το μακρύ αντικείμενο με το οποίο τον χτύπησε πριν και την στιγμή που ο Στέλιος σήκωσε τα χέρια του για να προστατεύσει το πρόσωπό του από το επερχόμενο χτύπημα, εκείνος έτρεξε και έπεσε πάνω του, ρίχνοντάς τον στον δρόμο με την πλάτη.

Άρχισε να τον κλωτσάει με μανία στο κεφάλι όμως σύντομα σταμάτησε καθώς το κράνος του άντεχε κάθε χτύπημα και άλλαξε στρατηγική, αρχίζοντας να τον κλωτσάει στην κοιλιά και στα πόδια.

Όσο τον κλωτσαγε, οι δύο φίλοι του παρακολουθούσαν γελώντας.

Ο ένας έτρωγε σπόρια ενώ ο άλλος είχε βγάλει το κινητό του και έβγαζε βίντεο τον ξυλοδαρμό ώστε μετά να το ανεβάσει στα social media υμνώντας την δύναμη και την μαγκιά του φίλου του.

Ο Στέλιος πονούσε αλλά δεν ήθελε να το δείξει όσο ήταν εν εξελίξει η μάχη, δεν έπρεπε να υποκύψει στον τρόμο αλλιώς ο αντίπαλος θα το εκμεταλλευόταν προς όφελός του.

"Μόνο αυτό μπορείς ρε;" φώναζε ενώ ο άλλος σχεδόν χοροπηδούσε πάνω του, χρησιμοποιώντας όλο του το βάρος για να κάνει ζημιά.

Δεν μπορούσε να καταλάβει τον αντίκτυπο των χτυπημάτων του καθώς δεν μπορούσε να δει το πρόσωπο του πεσμένου Στέλιου, παρά μόνο την αντανάκλαση του ίδιου στο κράνος που φορούσε.

Σταμάτησε να τον κλωτσάει και απομακρύνθηκε, κατευθυνόμενος προς την μηχανή του.

"Εσύ το αγαπάει αυτό, α;" ρώτησε με σπαστά Ελληνικά γυρνώντας προς το μέρος του Στέλιου.

Έβγαλε την αρμαθιά με τα κλειδιά του και πλησίασε και άλλο την μηχανή.

"ΟΧΙ!!! ΟΧΙ!!!! ΟΧΙ ΑΥΤΗΝ!! ΚΑΝΕ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΣΕ ΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΞΕΙΣ!!!" άκουσε τον Στέλιο να ουρλιάζει μέσα από το κράνος του.

Σηκώθηκε απότομα και έτρεξε μισοκουτσαίνοντας προς το μέρος του.

Εκείνη την στιγμή παρενέβησαν οι δύο φίλοι του, του έδωσαν μερικές δυνατές γροθιές στην κοιλιά και του κρατούσαν τα χέρια όσο ο Ρωσοπόντιος χαράκωνε ανελέητα την μηχανή.

Την χαράκωσε παντού και τρύπησε τα λάστιχά της όση ώρα ο Στέλιος έβλεπε τελείως αβοήθητος και απελπισμένος.

Ο Ρωσοπόντιος όταν τελείωσε, πλησίασε γελώντας προς το μέρος του Στέλιου και είπε κάτι στην γλώσσα του, σαν διαταγή προς του δύο φίλους του.

Ο ένας εναντιώθηκε να συναινέσει στην εκτέλεση της διαταγής, ο Στέλιος το κατάλαβε αυτό από τον τόνο της φωνής του και την έκφραση των ματιών και φρυδιών του που είχαν σχηματίσει μία εικόνα ικεσίας και έλεους.

Ο Ρωσοπόντιος φώναξε δυνατά στον άλλον και εκείνος άφησε τον Στέλιο και απομακρύνθηκε σαν δαρμένο σκυλί, λέγοντας "Συγνώμη" στον Στέλιο και αγνωόντας τις θυμωνένες φωνές του αρχηγού της παρέας.

Εκείνος άρχισε να τον βρίζει και μετά από λίγα δευτερόλεπτα, γύρισε στον άλλον που ακόμα κρατούσε τον Στέλιο και έδωσε την ίδια διαταγή που είχε δώσει στον άλλον που αποχώρησε από την σκηνή σαν ηθοποιός του οποίου ο ρόλος είχε παρέλθει.

Εκείνος υπάκουσε βγάζοντας μία κραυγή σαν στρατιώτης που δέχεται εντολή από τον λοχία του και έκανε κεφαλοκλείδωμα στον Στέλιο.

Ο άλλος πλησίασε και έβγαλε το κράνος του.

Όση ώρα τον είχε σε λαβή κεφαλοκλειδώματος, εκείνος του μιλούσε σε σπαστά Ελληνικά.

"Εσύ πολύ το παίζει μάγκα, α; Εσύ δεν σέβεσαι εμένα; Σου δείξω εγώ σεβασμό τώρα, κατάλαβες;"

Με το ίδιο κλειδί που χαράκωνε τόση ώρα την μηχανή του, άρχισε να χαρακώνει το πρόσωπο του Στέλιου.

Στην αρχή σχεδίαζε να χαράξει κάτι ατιμωτικό στα Ρώσικα στο μέτωπο του Στέλιου όπως "πούστης"  ή "δειλός" ή κάτι παρόμοιο, κάτι που θα τον ακολουθούσε όπου και αν πήγαινε σαν ταμπού, κάτι που θα του δημιουργούσε προβλήματα στην ζωή του και δεν θα τον άφηνε να ξεχάσει το αποψινό περιστατικό, ζωντανέυοντάς το στην μνήμη του κάθε φορά που κάποιος θα κοιτούσε την λέξη στο μέτωπό του και θα τον κορόιδευε γελώντας χαιρέκακα μαζί του, όπως τα κλειδιά δεν ήταν αρκετά μυτερά και ακονισμένα στις άκρες τους για κάτι τέτοιο και αυτός ήταν υπερβολικά μεθυσμένος για μία τέτοια χειρουργική καλλιγραφία.

Αντί αυτού, του χάραξε μία μακριά γραμμή στο δεξί του μάγουλο, το μάγουλο από την μεριά που βρίσκονταν το ήδη πληγωμένο φρύδι του από τον αγώνα του kickboxing.

Πέρασε 3-4 χαρακιές από το ίδιο σημείο μέχρι να ματώσει αρκετά και μετά άναψε ένα τσιγάρο και το έσβησε πάνω στη πληγή, καυτηριάζοντάς την με δύναμη για να αφήσει ένα παντοτινό σημάδι.

Το ουρλιαχτό του Στέλιου τον έκανε να χαμογελάσει: είχε πάρει την εκδίκηση που ήθελε.

Του έδωσε μία κεφαλιά και μία δυνατή γροθιά στην μύτη και ο Στέλιος σωριάστηκε μέσα στα αίματα.

Είπε στον άλλον να φύγουν, η δουλειά τους εδώ είχε τελειώσει.

Καθώς γυρνούσε να φύγει, έφτυσε απαξιωτικά τον Στέλιο που βρίσκονταν σε ημιλιπόθυμη κατάσταση.

"Καληνύχτα!" φώναξε πίσω του, σε μισό-ειρωνικό, μισό-φιλικό τόνο.

Ο Στέλιος σηκώθηκε με δυσκολία.

Το πρώτο πράμα που έκανε δεν ήταν να ελέγξει τον εαυτό του για πληγές ή να καλέσει κάποιον σε βοήθεια αλλά να ελέγξει την κατάσταση της μηχανής του, της προέκτασης του εαυτού του.

Όταν την βρήκε σπασμένη, χαρακωμένη και με σκισμένα τα λάστιχα, περισσότερο έκλαψε για αυτήν παρά για τον ίδιο.

Όσα χρήματα είχε στην άκρη τα επένδυσε για την αγορά της καινούριας του μηχανής, όμως καθώς τα χρήματα έφταναν μόνο για το 60% της αξίας της, πήρε δάνειο από έναν τοκογλύφο για το υπόλοιπο ποσοστό.

Τα χρήματα τα οποία έβγαζε από τα ντελίβερι δεν επαρκούσαν για τους υψηλούς τόκους που δέχτηκε να πληρώνει, οπότε με το που τελείωσε το σχολείο και μετά την αναβολή που πήρε από τον στρατό, βρήκε δουλειά στο βενζινάδικο.

Ήξερε πως ο τοκογλύφος ήταν μπλεγμένος σε μαφιόζικο κύκλωμα και οποιαδήποτε συνεργασία μαζί του είχε κάτι το ριψοκίνδυνο αλλά δεν τον ένοιαζε, ήθελε να έχει μία μηχανή και να τρέχει, την χρειαζόταν περισσότερο από πιο βασικά και ουσιώδη πράματα, ίσως όχι αυτή καθ'  εαυτή αλλά αυτό που ενσάρκωνε, τα όνειρα διαφυγής του από το αστικό αδιέξοδο της πίεσης, της ρουτίνας, της μονοτονίας και του άγχους.

Έχοντάς την στην κατοχή του, μπορούσε ανά πάσα στιγμή να το σκάσει από τον ιδεαλιστικό εχθρό του, το Πρέπει.

Θα μπορούσε να καβαλήσει την μηχανή του, το μαγικό αυτό σκεύος που θα τον μετέφερε στο Θέλω, στην χώρα πέρα από τα σύνορα, πέρα από τις αγγαρείες, πέρα από τα προβλεπόμενα χιλιοειπωμένα λόγια και τις στερεοτυπικές πράξεις, εκεί που μόνο δρόμοι και βουνά και ο ουρανός υπάρχει, σε μία θεική Route 66 κάπου στην Αμερική, όπου θα οδηγούσε τρέχοντας με 200 σε δρόμους χωρίς τελειωμό.

Χτύπησε το τηλέφωνό του και προσγειώθηκε απότομα στην σκληρή πραγματικότητα πέφτοντας με δύναμη από τα πουπουλένια στρώματα των σύννεφων στα οποία ονειροπολούσε καβάλα στη καινούρια Kawasaki Ninja 400 μηχανή του.

"Γεια σου Στέλιο. Τι γίνεται με τα χρήματα που μου χρωστάς; Πότε σκοπεύεις να μου τα δώσεις;" τον ρώτησε μπαίνοντας κατευθείαν στο ψητό ο Πέτρος, ο τοκογλύφος από τον οποίον είχε δανειστεί.

"Σύντομα Πέτρο, σύντομα! Στο υπόσχομαι, μόλις πληρωθώ από την δουλειά θα στα δώσω, μην ανησυχείς".

Άκουσε το σαρδόνιο γέλιο του Πέτρου στην άλλη γραμμή.

"Μην ανησυχείς" επανέλαβε ειρωνικά, μιμούμενος τέλεια την χροιά της φωνής του Στέλιου.

"Εγώ δεν ανησυχώ Στέλιο. Καθόλου όμως. Εσύ είσαι αυτός που θα έπρεπε να ανησυχεί. Και μην ξεχνάς, αυτή την εβδομάδα θα μου δώσεις 200€ , όχι 150€".

Ο Στέλιος ξεροκατάπιε προσπαθώντας να βάλει τις χαώδεις σκέψεις του σε τάξη.

"150€ θυμάμαι πως είχαμε συμφωνήσει".

Ο τοκογλύφος γέλασε.

"Θα μου δώσεις όσα σου πω εγώ να μου δώσεις. Κατάλαβες;"

Ο Στέλιος ένιωσε το αίμα του να κυκλοφορεί κάτω από την πληγή του, αίμα που έβραζε σαν σάλτσα ντομάτας στο ηλεκτρικό μάτι της κουζίνας του μυαλού του.

"Άντε γαμήσου ρε! 150€ συμφωνήσαμε και 150€ θα λάβεις από μένα!" απάντησε θυμωμένα.

Ο Πέτρος άρχισε να γελάει νευρικά, σαν να του είπε κάποιο ξεκαρδιστικό αστείο.

Ο Στέλιος τερμάτισε απότομα την κλήση.

Μετά από λίγο του ήρθε ένα  γραπτό μήνυμα sms από άγνωστο αποστολέα.

"200€. Μην ξεχνάς, ξέρουμε που μένεις."

Ο Στέλιος είχε απελπιστεί.

Δεν ήξερε που θα έβρισκε τα χρήματα και δεν μπορούσε να πάει στην αστυνομία για να καταγγείλει την απειλή, γνώριζε πως είχαν ανθρώπους τους μέσα και θα μπορούσαν να το μάθουν.

Αποφάσισε να ληστέψει ένα κατάστημα ΠΡΟΠΟ.

Η μηχανή του ήταν τούρμπο, δεν θα μπορούσαν να τον κυνηγήσουν ή έστω να προλάβουν να δουν την πινακίδα του.

Θα έμπαινε μέσα με το κράνος του κατεβασμένο, θα έπαιρνε την σημερινή είσπραξη και θα το έσκαγε αμέσως.

Αν ο υπάλληλος αντιστεκόταν, θα του έδειχνε το όπλο του, ένα πλαστικό όπλο που είχε αγοράσει 20€ από το διαδίκτυο που όμως ήταν πανομοιότυπο με ένα αληθινό, σαν τις ρέπλικες που χρησιμοποιούν στις ταινίες δράσης στο Χόλλυγουντ.

Το σχεδίασε ενδελεχώς και αποφάσισε να το υλοποιήσει την επόμενη μέρα που ήταν Σάββατο  και τα ΠΡΟΠΟ γέμιζαν από κόσμο που ήλπιζαν η θεά Τύχη να τους χαμογελάσει ευνοικά αυτή τη φορά, αντίθετα από όλες τις προηγούμενες.

"Τα όνειρα των φτωχών χάρις τα οποία κάνουν ζωάρα οι πλούσιοι" μουρμούρισε καθώς έμπαινε μέσα στο γεμάτο από κόσμο ΠΡΟΠΟ κρατώντας το κράνος του παραμάσχαλα.

Στο ΠΡΟΠΟ είχε άτομα κάθε ηλικίας, από μαθητές γυμνασίου μέχρι ηλικιωμένους συνταξιούχος που απλά περνούσαν την ώρα τους.

Αντίθετα με άλλους ναούς της Τύχης όπως τα καζίνο που ήταν κεντρισμένα στους high rollers στοιχηματζήδες όπου έπαιζαν στα χαρτιά και στη ρουλέτα κατοστάρικα και χιλιάρικα κάθε φορά σε κάθε παρτίδα, εδώ επικρατούσε μία παρείστικη ατμόσφαιρα, κάτι μεταξύ ιπποδρομιών και καφέ, κάτι το οποίο αν και φώναζε από μακριά "εδώ σου τρώμε τα λεφτά", παρ' ολ' αυτά κανείς δεν διαμαρτυρόταν που έχανε στα στοιχήματα των αγώνων ποδοσφαίρου, οι περισσότεροι είχαν συμβιβαστεί με την ιδέα ότι ποτέ δεν θα γίνονταν πλούσιοι παίζοντας μικροποσά σε τυχαίους αριθμούς και απλά πήγαιναν για κοινωνικές επαφές, πίνοντας φτηνούς νερουλάτους καφέδες και τρώγοντας τυποποιημένα κρύα σάντουιτς.

Ο Στέλιος κρατούσε το κράνος του αγκαλιά και το φόρεσε μόνο όταν μπροστά στο ταμείο τελείωσε την αγορά του λαχείου ο προηγούμενος από αυτόν πελάτης στην ουρά.

"Ακόμα και στις ληστείες πρέπει να υπάρχει ένα εθιμοτυπικό, ένα σαβουάρ βιβρ, να κλέψεις τον κλέφτη των στημένων αγώνων είναι ίσως πιο αποδεκτό σε αυτή την σκατοκοινωνία που ζούμε από το να κλέψεις την σειρά προτεραιότητας κάποιου" σκέφτηκε καθώς πλησίασε φορώντας το κράνος του.

Ο υπάλληλος με το που τον είδε με κατεβασμένο κράνος, έβγαλε πάνω τα χρήματα που είχε στο ταμείο χωρίς να προλάβει να πει κάτι ο Στέλιος, ο οποίος απορημένος ρώτησε τον υπάλληλο πως  κατάλαβε πως πρόκειται για ληστεία.

Ο υπάλληλος, τελείως ατάραχος, του έδειξε με το χέρι την μηχανή του Στέλιου παρκαρισμένη έξω από το ΠΡΟΠΟ.

"Γρήγορη μηχανή, κατεβασμένο κράνος. Είμαστε συνηθισμένοι, μην σκας, κάθε βδομάδα μας ληστεύουν και από μία φορά, όπως τα περισσότερα ΠΡΟΠΟ. Μάλιστα είχα ανησυχήσει, αυτή την βδομάδα δεν μας λήστεψαν και αναρωτιόμουν το γιατί, μήπως και εμείς δεν αξίζουμε τους ληστές, τόσο πάτο πιάσαμε δηλαδή να μην καταδέχονται να μας ληστέψουν;"

Ο Στέλιος πήρε τα χρήματα προσπαθώντας να φερθεί φυσιολογικά χωρίς να κινήσει υποψίες στους γύρω πελάτες.

Κοίταξε τριγύρω: όσοι δεν έβλεπαν τις ψηφιακούς προσομοιώσεις αγώνων ποδοσφαίρου, ήταν σαν τα ζόμπι με τα κινητά τους.

"Η χαρά του ληστή ο 21ος αιώνας" σκέφτηκε, "κανείς δεν νοιάζεται για το τι κάνει ο διπλανός του, όλοι αφοσιωμένοι στης τηλεοράσης σε μέγεθος τσέπης, όλοι αποχαυνωμένοι και αδιάφοροι".

"Ευχαριστώ για την εξυπηρέτηση, καλή συνέχεια" είπε στον ευγενικό υπάλληλο και γύρισε να φύγει.

Καθώς το έλεγε αυτό, άκουσε από μακριά σειρήνες περιπολικού.

Γύρισε απότομα προς τον υπάλληλο ο οποίος έπαιζε ένα παιχνίδι στο κινητό του καθώς δεν είχε κάποιον πελάτη να εξυπηρετήσει.

"Μα...πως...;" ρώτησε απορημένος ο Στέλιος.

Ο υπάλληλος χωρίς να πει κάτι, χωρίς να σηκώσει καν τα μάτια του από το κινητό του, έδειξε με το χέρι του προς την κατεύθυνση μίας κάμερας κλειστού κυκλώματος.

Στη βάση της υπήρχε μία ταμπέλα που ανέγραφε το εξής:

"Ο χώρος παρακολουθείτε 24 ώρες το 24ωρο από κλειστό κύκλωμα το οποίο συνδέεται με εταιρία security. Κάθε απόπειρα ληστείας του ταμείου ή διάρρηξης του χώρου, ειδοποιεί αυτόματα το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα".

Ο Στέλιος κατάλαβε σε μικρό χρονικό διάστημα γιατί ο υπάλληλος αδιαφορούσε: δεν ήταν δικά του τα χρήματα, αυτό απλά δούλευε εκεί.

Τα μεγάλα αφεντικά, οι διευθυντές  και οι μέτοχοι του ΠΡΟΠΟ που έβγαζαν εκατομμύρια κάθε μέρα από τις πωλήσεις των δελτίων των αγώνων, των στοιχημάτων, των ΚΙΝΟ και των ξυστών, δεν θα ζημιωνόταν στο ελάχιστο από την απώλεια μερικών 20ευρων και 50ευρων.

"Τέλος πάντων, ευχαριστώ" πέταξε βιαστικά ο Στέλιος πάνω από τον ώμο του καθώς πλησίαζε στην πόρτα της εξόδου.

"Παρακαλώ!" φώναξε ο υπάλληλος, την ίδια ώρα που έπαιζε Bubble Shooter στο κινητό του.

Ο Στέλιος με το που βγήκε, έτρεξε στην μηχανή του.

Τριγύρω είχαν μαζευτεί μερικά παιδιά και την θαύμαζαν, βγάζοντας selfie φωτογραφίες.

"Ωραία μηχανή κύριε!" είπε ένα από αυτά.

Ο Στέλιος το χτύπησε φιλικά στον ώμο και του έδωσε 5€ από τις εισπράξεις που σήκωσε, να πάρει κάτι να πιει.

Ανέβηκε στην μηχανή την ίδια στιγμή που το περιπολικό βρίσκονταν στα 100 μέτρα πίσω του.

Την έβαλε μπρος και εξαφανίστηκε μέσα σε 10 δευτερόλεπτα, στρίβοντας σε στενά και σοκάκια στα οποία δεν χωρούσε κανένα περιπολικό.

Οι αστυνομικοί είχαν πληροφορηθεί από την εταιρία φύλαξης security τον αριθμό της πινακίδας της μηχανής του καθώς έξω από το ΠΡΟΠΟ υπήρχαν 2 κάμερες που κατέγραφαν σε 360 μοίρες ό,τι συνέβαινε στα 200 μέτρα περιμετρικά του καταστήματος.

Μπορούσε να έτρεχε όσο ήθελε, δεν θα τον κυνηγούσε κανείς, ακόμα και αν μπορούσαν να τον φτάσουν.

Έδωσαν σήμα να σταλθεί περιπολικό στην οικία του.

Όταν ο Στέλιος επέστρεψε σπίτι, είδε ένα μαύρο αυτοκίνητο το οποίο δεν είχε πινακίδες και με φιμέ τζάμια.

Με το που πάρκαρε την μηχανή, βγήκαν 2 αστυνομικοί από μέσα, με αλεξίσφαιρα και fullface.

Ο Στέλιος κοίταξε την μηχανή.

Δεν μπορούσε να φανταστεί ένα μέλλον χωρίς αυτήν, ένα μέλλον χωρίς την δυνατότητα διαφυγής.

Πήγε να ξανανέβει όμως του φώναξαν να μείνει ακίνητος.

Έβγαλε την ρέπλικα του όπλου και σημάδεψε τον έναν στο κεφάλι.

"Άσε με να φύγω! Θέλω απλά να φύγω! Θα σας δώσω τα χρήματα που έκλεψα, απλά αφήστε με! Θα φύγω και δεν θα ξαναγυρίσω, σας το υπόσχ..."

Οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ την στιγμή που ο Στέλιος ακόμα μιλούσε όπως είχαν εκπαιδευτεί να εκμεταλλεύονται την κάθε αφαίρεση προσοχής ενός δράστη και να επιτίθενται όταν μιλάει διαπραγματευτικά ή είναι απασχολημένος με κάτι.

Ο Στέλιος έπεσε αιμόφυρτος δίπλα στην πράσινη Kawasaki Ninja 400 του.

Τέντωσε αδύναμα το χέρι του και την χάιδεψε μία τελευταία φορά.

"Αντίο Route 66, αντίο απέραντοι δρόμοι, αντίο όνειρα διαφυγής.... λυπάμαι, δεν μπορώ...απόκαμα... κάποια άλλη φορά ίσως... σε κάποια άλλη ζωή..." ψιθύρισε σιγανά, κλείνοντας τα μάτια του.