Εγώ τελευταία διάβασα το εξής (το μεταφέρω από το "Τι διαβάζετε από λογοτεχνία")

Το διαμέρισμα της οδού Πατησίων, της Μαρώς Τριανταφύλλου: Πολύ ωραία ιστορία τρόμου που τοποθετείται στην Αθήνα με προσεγμένη γραφή που ωστόσο ρέει αβίαστα. Πρόκειται για ένα ghost story και το γεγονός ότι τοποθετείται σε διαμέρισμα πολυκατοικίας το καθιστά πρωτότυπο. Υπάρχουν ωραίες τρομαχτικές σκηνές μέσα, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ο "νεκρός" χάνει την τρομαχτική του υπόσταση που κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι. Γενικά το απόλαυσα αυτό το έργο, όμως τον επίλογό του μακάρι να μην τον διάβαζα. Εκτός από το ότι ήταν αχρείαστος, έχωσε εκβιαστικά το στοιχείο της πολιτικής μέσα, αλλάζοντας εντελώς το characterization ενώς από τους ήρωες της ιστορίας. Ελεος πια με την πολιτικοποίηση της Ελληνικής λογοτεχνίας. Να σημειώσω επίσης ότι ο επίλογος είναι ανεξάρτητος της ιστορίας και μπορεί κάποιος να τον αποφύγει. Κατα τ' αλλα μου άρεσε.

Τώρα ξεκίνησα το "η φωνή της σκιάς μας" του Carroll. Μέχρι στιγμής βαριέμαι....

Η Αμερικανίδα συγγραφέας Σίρλεϊ Τζάκσον (14 Δεκεμβρίου 1916 - 8 Αυγούστου 1965), θεωρείται -και είναι- μεγάλο όνομα της λογοτεχνίας τρόμου, έχοντας γράψει δυο πολύ κλασικά μυθιστορήματα του είδους: The Haunting of Hill House και We Have Always Lived in the Castle. Επίσης το διήγημά της με τον τίτλο The Lottery είναι ένα από τα καλύτερα διηγήματα της Αμερικάνικης λογοτεχνίας. Στο ενεργητικό της έχει αρκετά άλλα διηγήματα, κάποια αυτοβιογραφικά έργα, όπως και ορισμένα άλλα βιβλία τρόμου, που είναι όμως λιγότερο γνωστά.

Το The Haunting of Hill House έχει γίνει δυο φορές ταινία, μια το 1963 σε σκηνοθεσία Robert Wise, και μια το 1999 σε σκηνοθεσία Jan de Bont. Η πιο παλιά ταινία είναι σαφώς καλύτερη. Επίσης μέσα στο 2017 να περιμένουμε την μεταφορά του We Have Always Lived in the Castle στην μεγάλη οθόνη.

Στα ελληνικά έχουν μεταφραστεί τα δυο παρακάτω μυθιστορήματα:

(1959) The Haunting of Hill House - Οι δαίμονες του Χιλ Χάουζ (εκδόσεις Επιλογή)

(1962) We Have Always Lived in the Castle - Ζούσαμε πάντα σ'ένα κάστρο (εκδόσεις Μεταίχμιο)

Ο Μάικλ ΜακΝτάουελ γεννήθηκε την 1η Ιουνίου του 1950 στο Εντερπράιζ της Αλαµπάµα. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Έγραψε περισσότερα από τριάντα μυθιστορήματα. Από το 1985 ασχολήθηκε κυρίως µε τη συγγραφή σεναρίων, συμπεριλαμβανομένων των επιτυχημένων ταινιών «Ο Σκαθαροζούµης» (1988) και «Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης» (1993). Πέθανε στη Βοστόνη στις 27 Δεκεμβρίου του 1999 από AIDS. Η Τάµπιθα Κινγκ, σύζυγος του συγγραφέα Στίβεν Κινγκ, ολοκλήρωσε το ημιτελές µμυθιστόρημά του «Candles Burning», που εκδόθηκε το 2006. Το «Blackwater» πρωτοκυκλοφόρησε το 1983 σε έξι τόµους. Είναι από τα πιο αγαπητά και πολυδιαβασμένα έργα γοτθικού τρόμου στις ΗΠΑ και θεωρείται αντιπροσωπευτικό δείγμα της λογοτεχνίας του υπερφυσικού. Το 2022 εκδόθηκε στη Γαλλία και εξελίχθηκε σ’ ένα εκδοτικό θαύμα, πουλώντας πάνω από 500.000 αντίτυπα. Σήμερα κυκλοφορεί σε περισσότερες από 20 γλώσσες και έχει πουλήσει περισσότερα από 2.000.000 αντίτυπα.

Πέραν του εξάτομου έργου Blackwater, τα πιο γνωστά βιβλία του συγγραφέα είναι τα The Amulet (1979), Gilded Needles (1980), Cold Moon Over Babylon (1980), The Elementals (1981) και Katie (1982). Γενικά είχε πολύ μεγάλο συγγραφικό οίστρο από το 1979 που κυκλοφόρησε το πρώτο του βιβλίο τρόμου The Amulet μέχρι και το 1985, εκδίδοντας πάνω από δεκαπέντε βιβλία. Επίσης έγραψε και τέσσερα μυθιστορήματα μυστηρίου με γκέι πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες με το ψευδώνυμο Nathan Aldyne, που έχουν τη δική τους ξεχωριστή φήμη.

Μέσα στο 2026 αναμένεται να βγουν και οι έξι τόμοι του επικού Blackwater, από τις εκδόσεις Πατάκη.

1. The Flood - Η Πλημμύρα
2. The Levee - Το Φράγμα
3. The House - Το Σπίτι
4. The War - Ο Πόλεμος 
5. The Fortune - Η Περιουσία
6. Rain - Βροχή

Ο Σεμπάστιαν Φίτσεκ γεννήθηκε το 1971 στο Βερολίνο και είναι γνωστός ως ο κατεξοχήν σταρ των ψυχολογικών θρίλερ στη Γερμανία έχοντας γράψει ως τώρα επτά bestsellers, μεταξύ των οποίων είναι τα "Der Augensammler" και "Der Augenjager". Έργα του έχουν μεταφραστεί σε είκοσι τέσσερις γλώσσες, ενώ το τρίτο του μυθιστόρημα, "Das Kind", έγινε ταινία με διεθνή διανομή. www.sebastianfitzek.de

Πηγή: biblionet.gr

Από wikipedia

Από McCammon έχω διαβάσει το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ Usher's Passing (συνιστά ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία), τα ωραία Mystery Walk και Gone South και το αρκετά καλό Boy's Life. Το τελευταία μάλιστα το τελείωσα αρκετά πρόσφατα και για το οποίο θα γράψω μερικές αράδες. 

Το Boy's Life για εμένα είναι ένας ύμνος στην ατέλειωτη παιδική φαντασία και φαντασίωση, στους παιδικούς φόβους και επιθυμίες. Είναι εξαιρετικά γραμμένο και γι' αυτό μπορεί να διαβαστεί γρήγορα παρά το μεγάλο του μέγεθος. Για εμένα, μερικά κεφάλαια θα μπορούσαν να παραληφθούν. Κατά πολλούς (απ' ό,τι βλέπω στο goodreads) θεωρείται αριστούργημα.. Εμένα μου άρεσε, θα συνεχίσω να διαβάζω McCammon, αλλά δεν είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία. Το τέλος, λίγο-πολύ αναμενόμενο αν και δεν νομίζω πως είναι κάτι που ήθελε να «κρύψει» ο συγγραφέας. Από την άλλη, και θα το βάλω σε σπόιλερ γιατί δεν θέλω να επηρεάσω κανέναν που δεν το έχει διαβάσει,

Πρόκειται για έναν εξαιρετικό συγγραφέα που σίγουρα θα χαρίσει στους αναγνώστες του και δη στους λάτρεις του τρόμου και του φανταστικού, ιδιαίτερες αναγνωστικές στιγμές. 

Ξεκίνησε να γράφει συστηματικά σε προχωρημένο σημείο στη ζωή του, όντας μετά τα τριάντα πέντε του. Μικρό το κακό πάντως γιατί σήμερα θεωρείται άξια ως ένας από τους θεμελιωτές του τρόμου, ενώ και ο Λάβκραφτ τον έχει εκθειάσει στο δοκίμιο του ''Ο Υπερφυσικός Τρόμος στη Λογοτεχνία''. Στα Ελληνικά κυκλοφορούν τα παρακάτω:

- Ιστορίες στο Λυκόφως (Terra Nova)

- Οι Ιτιές (Locus 7)

- Γουέντιγκο (Locus 7)

- Αρχαίες Μαγείες (Locus 7)

Λίγα λόγια για την συλλογή ''Ιστορίες στο Λυκόφως'' που μόλις τελείωσα:

- ''Αρχαία Μαγεία'': Ένας άνδρας που ταξιδεύει με τρένο στη Γαλλία, σε μία παρόρμηση της στιγμής θα κατέβει σε σταθμό άσχετο με τον προορισμό του και θα επισκεφτεί ένα γραφικό χωριουδάκι ξεχασμένο από τον χρόνο. Από την αρχή όμως κάτι τον ενοχλεί στη συμπεριφορά των κατοίκων του, μόνο που δεν μπορεί να προσδιορίσει τι ακριβώς είναι αυτό. Σαγήνη και τρόμος θα ενωθούν σ' ένα πολύ ικανοποιητικό αποτέλεσμα.

- ''Τα Φτερά του Ώρου'': Η ιστορία ενός ανθρώπου που ήθελε να γίνει πουλί ή που μεταμορφώθηκε σε πουλί, δεν πολυκατάλαβα. Με άφησε αδιάφορο.

- ''Η Υπόθεση Πάικσταφ'': Θυμίζοντας αδιόρατα μία πιο soft εκδοχή του ''Τα Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας'', διακατέχεται από αγωνία και κυνισμό. Στο σύνολο της δεν είναι τίποτα το φοβερό, αλλά έχει ορισμένες παραγράφους μαγευτικής ομορφιάς.

- ''Μυστική Λατρεία'': Το καλύτερο διήγημα του τόμου βασίζεται σε μία συνταγή που έχω συναντήσει και άλλες φορές, με την προκειμένη να είναι η καλύτερη. Αυτή ενός ανθρώπου που ηθελημένα ή όχι βρίσκεται σ' ένα μέρος που δεν είναι καθόλου αυτό που δείχνει. Και καλείται να τα βγάλει πέρα με τους κατοίκους του. Τρομερά ατμοσφαιρικό, πρόκειται για ένα μικρό διαμάντι.

- ''Κινέζικη Μαγεία'': Δύο φίλοι συναντιούνται ύστερα από πολλά χρόνια και μοιράζονται τις εμπειρίες του ενός από τα χρόνια της εξορίας του στην Κίνα. Πεζό και με προβλέψιμο τέλος.

- ''Ο Άνθρωπος που τα Δέντρα Αγαπούσαν'': Η ιδέα αυτή καθαυτή είναι πολύ καλή, αλλά όχι του γούστου μου. Ίσως λίγο μεγαλύτερη απ' όσο έπρεπε ιδίως στην εισαγωγή, θα την βρει κανείς σε καλύτερη εκτέλεση στο ''Οι Ιτιές'' του ίδιου.

- ''Η Μεταβίβαση'': Άλλο ένα γνώριμο μοτίβο για τους τρομολάγνους, αυτό του εστιακού σημείου γης που έχει δύναμη και συνείδηση. Not exactly my style, αλλά διαβάζεται ευχάριστα.

Ο Μπλάκγουντ δεν είναι ο καλύτερος συγγραφέας που υπάρχει εκεί έξω. Το παράξενο, ιδιαίτερο του στυλ δείχνει ορισμένες φορές την ηλικία του και μπορεί να ξενίσει. Όμως σε κάθε περίπτωση πιστεύω ότι αξίζει κανείς να τον ανακαλύψει. Αν όχι όλο το έργο, τότε ορισμένες ιστορίες του είναι αυτό που λέμε must read. Ιδίως το φοβερό και τρομερό ''Γουέντιγκο'' που είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία τρόμου που έχω διαβάσει ποτέ.

Όσον αφορά την νουβέλα, έχουμε να κάνουμε μ'έναν ανώμαλο σαδιστή τύπο που μετακομίζει σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων, με μοναδικά αντικείμενα στον σάκο του τα αγαπημένα εργαλεία της δουλειάς και τα χάπια του που υποτίθεται ότι θα γιατρέψουν τα "οράματά" του για το Κόκκινο Δωμάτιο. Αμ δε, όμως, ο τύπος είναι πραγματικά άρρωστος, τον παίζει όλη μέρα και σκέφτεται αυτά που έκανε στο παρελθόν και, βλέποντας καθημερινά την όμορφη γειτόνισσα στο διπλανό διαμέρισμα, σκέφτεται πως με την σειρά της θα γίνει το επόμενο θύμα του. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι καθόλου απλά... Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου άρεσε. Η γραφή δεν είχε κάτι το ξεχωριστό, αλλά μου φάνηκε καλή και ευκολοδιάβαστη, βοήθησε στην γρήγορη ανάγνωση. Η πλοκή όπως θα περίμενε κανείς ήταν αρκετά απλή και μονότονη θα έλεγα, με το σπλάτερ της και τις άρρωστες στιγμές της, με μια γαμάτη έκπληξη προς το τέλος όμως. Πραγματικά το ευχαριστήθηκα το τέλος και σίγουρα δεν το περίμενα. Από κει και πέρα οι χαρακτήρες μου φάνηκαν εντάξει, σχετικά ενδιαφέροντες, χωρίς ιδιαίτερο βάθος πάντως. Σίγουρα δεν είναι για όλα τα γούστα ούτε για όλα τα στομάχια, μπορεί ν'αργεί να πάρει μπρος αλλά υπάρχουν πολλές σκηνές και περιγραφές με σαδισμό και αίμα.

Η παραπάνω νουβέλα ήταν το κυρίως πιάτο και το πιο χορταστικό. 

Το πρώτο διήγημα, "Οι Σκηνοθέτες", περίπου είκοσι σελίδων, σχετικά δυνατό με κεντρικό θέμα τον βασανισμό ανηλίκων από ανήλικους, είχε το ενδιαφέρον του και τις σκληρές στιγμές του, όμως καμία σχέση με την νουβέλα. Σίγουρα πάντως ευκολοδιάβαστο και σε γενικές γραμμές μπορώ να πω ότι μου άρεσε.

Τέλος, το τρίτο διήγημα, με τον τίτλο "Συγγραφική ένδεια", έκτασης περίπου δέκα σελίδων, ήταν θα έλεγα αρκετά περίεργο και σχετικά πρωτότυπο. Πιο ελαφρύ από τις προηγούμενες δυο ιστορίες όσον αφορά την βία και το σπλάτερ, αλλά συνάμα αρκετά άρρωστο σαν ιδέα. Σίγουρα μου άρεσε.

Επιγραμματικά, έχουμε να κάνουμε με ένα αρκετά βίαιο και βρόμικο βιβλιαράκι τρόμου, που δεν προτείνεται σε όλους για αρκετούς λόγους. Δεν είναι ότι μου αρέσει να διαβάζω ιστορίες με λεπτομερείς σαδισμούς και ανώμαλες έως άρρωστες φαντασιώσεις, αλλά το συγκεκριμένο μου άρεσε. Βοήθησε βέβαια και το τέλος της νουβέλας, αλλά ακόμα και λίγο πριν από αυτό είχα αποφασίσει τον βαθμό. Τέσσερα αστεράκια. Αυτό δεν σημαίνει ότι ακόμα και οι φαν του είδους θα μείνουν το ίδιο ευχαριστημένοι, έτσι;

7.5/10

Δεν είμαι βέβαιος κατά πόσο αυτή η επισήμανση ισχύει, όμως σίγουρα στο έργο του ο Κάφκα έχει πολλές σκοτεινές καταστάσεις. Απο τη μεταμόρφωση ενός ατόμου σε ανθρώπινου μεγέθους έντομο, ως την εκτέλεση του κύριου χαρακτήρα της Δίκης, την απάνθρωπη συμπεριφορά που δείχνει, αλλά και δέχεται, ο χαρακτήρας στον Πύργο, τον εξαφανισμένο στην Αμερική πού πέφτει συνέχεια θύμα εκμετάλλευσης.

Στα μικρά του διηγήματα όμως θεωρώ οτι υπάρχει πιο καθαρό το αίσθημα του τρόμου. Πολύ καλό θεωρώ το διήγημα "Ο Νηστευτής" (ένας καλλιτέχνης της πείνας), στο οποίο κάποιος προσπαθεί να αποδείξει στους άλλους οτι είναι ο ανώτερος νηστευτής όλων των εποχών, αλλά με τη συμπεριφορά τους το απαγορεύουν αυτό, με την τελική συνέπεια να αφανιστεί ο νηστευτής.

Επίσης το διήγημα "Ο κυνηγός Γράκχος" παρουσιάζει το φάντασμα ενός ανθρώπου που περιφέρεται απο λιμάνι σε λιμάνι αφότου τσακίστηκε πριν απο πολλά χρόνια σε κάποιο βουνό.

Στα "τσακάλια και άραβες" βλέπουμε την ιστορία της περιφοράς ενός οργάνου αποκεφαλισμού, και μια παλιά ζωική τελετή.

Στην "Κρίση", υπάρχει η εφιαλτική προδοσία απο τον γέρο πατέρα, που φτάνουν ακόμα οι δυνάμεις του για να καταδικάσει σε θάνατο το γιό του.

Συνολικά σε όλα τα έργα υπάρχει το σκοτάδι, η απόγνωση, η αδικία, το μίσος, και τελικά ο θάνατος.

Το αγαπημένο μου είναι σίγουρα Η Σωφρονιστική Αποικία. Εκεί όλες οι σκέψεις μοιάζουν να ενώνονται, υπάρχουν όλα τα επιμέρους στοιχεία του συνολικού έργου του συγγραφέα αυτού, δοσμένα σε σαράντα σελίδες. Πρόκειται για την ιστορία μιας αποικίας, του παλιού της διοικητή, ενός έμπιστου σε εκείνον αξιωματικού, ενός καταδικασμένου, και φυσικά ενός επιβλητικού μηχανήματος που στόχο έχει να επιφέρει την τιμωρία...

Θεώρησα δυνητικά χρήσιμο να ανοίξει ένα θέμα γι αυτό τον συγγραφέα, που σίγουρα ανήκει στους πιο διαβασμένους, παρόλο που πέθανε ουσιαστικά άγνωστος στο ευρύ κοινό.

Ο δόκτωρ Λόουελ είναι καρδιολόγος σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Ένα βράδυ θα δεχθεί ασθενή από τον χώρο του υπόκοσμου. Αυτό όμως θα αποδειχθεί το μικρότερο από τα προβλήματα του μιας και θα σταθεί αδύνατο να καταλάβει τι του έχει συμβεί. Παράλληλα και άλλοι άνθρωποι θα βρεθούν στην ίδια κατάσταση. Με συμπτώματα ανεξήγητα πλην όμως παρόμοια, κάτι που θα τον κάνει να αναρωτηθεί αν συνδέονται μεταξύ τους. Θα αρχίσει λοιπόν να ψάχνει για να βρεθεί μπροστά σε μία αλλόκοτη γυναίκα. Παράξενη και τρομακτική, χρησιμοποιεί μεθόδους που αντιτίθενται στην επιστημονική του κοσμοθεωρία. Και θα βρει τον εαυτό του να αντιμετωπίζει και ο ίδιος θανάσιμο κίνδυνο.

Δεν μου άρεσε. Παρά το μικρό του μέγεθος. Καλή η αλλά βουντού ιδέα, κακή η εκτέλεση. Το γράψιμο έδειχνε την ηλικία του και με κούρασε. Έχω διαβάσει προ αμνημονεύτων χρόνων και το ''Επτά βήματα για τον Σατανά''. Και παρόλο που ήμουν ακόμη άπειρος αναγνώστης, μου έχει μείνει θολή θύμηση ότι ούτε εκείνο μου έχει αρέσει. Γενικά θα έλεγα ότι με κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις, δεν μου αρέσουν οι παλιοί συγγραφείς τρόμου. Έχω ωστόσο και τα υπόλοιπα οπότε και θα κοιτάξω εν ευθέτω χρόνο να βγάλω καλύτερο συμπέρασμα. 

Η παιδική ηλικία και ένα μεγάλο μέρος της ενηλικίωσης του, σημαδεύτηκαν από μία σειρά τραγικών περιστατικών. Πρώτα βιώνοντας τους συνεχείς καβγάδες των γονιών του και στη συνέχεια με την πλήρη αποστασιοποίηση από τον πατέρα του. Για να δει στο τέλος την μητέρα του να σιγοσβήνει από σχιζοφρένεια της χείριστης μορφής. Ίσως όλα αυτά να αποτέλεσαν και τα ερεθίσματα για να αρχίσει το γράψιμο στην ηλικία των δέκα ετών, ως απόπειρα διεξόδου από την τρέλα που ζούσε καθημερινά.

Πρώτη προσπάθεια έκδοσης των διηγημάτων του έγινε με τον Ώγκαστ Ντέρλεθ και το Arkham House. Ο ιδρυτής του θρυλικού εκδοτικού οίκου του ανέλυσε τα λάθη του και του έδωσε συμβουλές για το τι πρέπει να διορθώσει. Ο Κάμπελ τις ακουλούθησε για να δει να εκδίδεται η συλλογή του ''The Inhabitant of the Lake and Less Welcome Tenants''. Και από εκεί και πέρα όλα τα άλλα ήταν ιστορία.

Μία ιστορία που απαριθμεί ένα βραβείο Bram Stoker, την μεγαλύτερη διάκριση για έναν συγγραφέα τρόμου, τρία World Fantasy, και εφτά British Fantasy. Περισσότερα (;) δηλαδή από κάθε άλλον συγγραφέα τρόμου εν ζωή. (Το ερωτηματικό έγκειται στο ότι δεν είμαι απόλυτα σίγουρος αν ισχύει αυτό). Αν μέσα σ' όλα αυτά συνυπολογίσουμε το ότι υπήρξε πρόεδρος της Βρετανικής Εταιρείας Φανταστικής Λογοτεχνίας και της Βρετανικής Εταιρείας Φανταστικού Κινηματογράφου, μπορούμε να λέμε αδιαμφισβήτητα ότι πρόκειται για μία από τις πλέον εμβληματικές φιγούρες του χώρου.

Στα Ελληνικά έχουν μεταφραστεί τρία όλα κι όλα βιβλία του από τις εκδόσεις Οξύ:

- Το Πρόσωπο που Πρέπει να Πεθάνει

- Έρωτας και Θάνατος

- Κραυγή από την Κόλαση

Πρόσφατα τελείωσα ''Το Πρόσωπο που Πρέπει να Πεθάνει'' που ήταν καλούτσικο, και το ίδιο ισχύει και για την συλλογή του ''Έρωτας και Θάνατος'' που είχα διαβάσει παλαιότερα. Αμφότερα καλά βιβλία, χωρίς ωστόσο να είναι τίποτα το τρομερό. Πάντως αφενός επειδή είναι αν μη τι άλλο ενδιαφέρουσα περίπτωση συγγραφέα και αφετέρου γιατί έχω την εντύπωση ότι έχει γράψει και πολύ καλύτερα πράγματα, θα ήθελα κάποια στιγμή να δω και άλλα βιβλία του να μεταφράζονται στα Ελληνικά.

Καρμίλλα

Η 'Καρμίλλα' είναι μία μικρή νουβέλα και διαμόρφωσε τη λογοτεχνία τρόμου όσο λίγα άλλα βιβλία. Είναι επίσης ένα από τα πιο ιδιαίτερα που έχω διαβάσει. Ο Sheridan Le Fanu έγραψε την 'Καρμίλλα' το 1872, 25 ακριβώς χρόνια πριν τον 'Dracula,' καθιστώντας τις όποιες ομοιότητες ανάμεσα στα δύο έργα υιοθέτηση στοιχείων της 'Καρμίλλας' από τον Bram Stoker για τη δημιουργία του βιβλίου του. Το 1872 έχουν επίσης περάσει μόλις 20 χρόνια από το τέλος της Ιρλανδικής Μεγάλης Πείνας (όταν 1 εκατομμύριο πέθανε από την πείνα και άλλο 1 εκατομμύριο εξαναγκάστηκε σε μετανάστευση.)

Η 'Καρμίλλα' είναι μία βρυκόλακας με προτίμηση στο αίμα νεαρών γυναικών -ομοφυλοφυλικής φύσης προτίμηση, γεγονός από μόνο του σημαντικό, καθώς είμαστε μόλις στο 1872.- Το ιδιαίτερο γοτθικό ύφος του βιβλίου είναι το στοιχείο που το καθιστά ένα πρώιμο αριστουργηματάκι τρόμου. Η κλειστοφοβική αίσθηση του να βρίσκεσαι κλεισμένος σε ένα παλιό κάστρο ενώ ο κόσμος γύρω σου αλλάζει -και σε απειλεί άμεσα αλλάζοντας τον τρόπο που αντιμετώπιζεις τον κόσμο.-

Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο Ντέρλεθ είναι γνωστός σήμερα για τις ιστορίες που έγραψε για την Μυθολογία Κθούλου. Btw αυτός είναι όρος δικής του επινόησης, ο Λάβκραφτ δεν χρησιμοποίησε πότε αυτή την ονομασία για να περιγράψει το έργο του. Άλλες πολύ δυνατές και άλλες όχι και τόσο, έδωσαν όλες τους νέα πνοή στο concept και το πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Βήμα όμως που πολλοί το χαρακτηρίζουν ως αρνητικό από την άποψη ότι προσέδωσε στην Μυθολογία Κθούλου καθαρά τον χαρακτήρα του καλού- κακού στερώντας την έτσι από την εξώκοσμη χροιά της. Εγώ προσωπικά θα διαφωνήσω μ' αυτό αλλά και ακόμη αν ισχύει, δεν είναι κάτι που με ενοχλεί. Οι ιστορίες του είναι από τις πλέον αγαπημένες μου και τον θεωρώ ως τον καλύτερο συγγραφέα του Λαβκραφτικού κύκλου από αυτούς που έχω διαβάσει. Στα Ελληνικά κυκλοφορούν τα παρακάτω βιβλία του:

- Η Μάσκα του Κθούλου (Αίολος)

- Το Μονοπάτι του Κθούλου (Αίολος)

- Το Μονοπάτι του Κθούλου (Terra Nova, είναι οι δύο συλλογές του Αιόλου σ' έναν τόμο)

- Ο Στρόγγυλος Πύργος (Locus 7)

- Το Σφαλιστό Δωμάτιο (Locus 7)

Όποια πάντως και αν είναι η γνώμη κάποιου για τον Ντέρλεθ ως συγγραφέα, υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να του το αμφισβητήσει κανείς: Είναι ο άνθρωπος που κυριολεκτικά διέσωσε το έργο του Λάβκραφτ. Χωρίς τις ακούραστες δικές του προσπάθειες, το έργο του μεγάλου δασκάλου του τρόμου θα είχε πολύ απλά χαθεί. Πιο συγκεκριμένα όταν ο Λάβκραφτ πέθανε, προσπάθησε να εκδόσει μερικές ιστορίες του χωρίς όμως επιτυχία. Έτσι μαζί με τον Ντόναλντ Ουόντρεϊ ίδρυσε το 1939 τον εκδοτικό οίκο Arkham House για αυτόν τον σκοπό. Η αρχή έγινε με την συλλογή ''The Outsider and Others'' (ένα τούβλο άνω των 1000 σελίδων) και από εκεί και πέρα όλα τ' άλλα ήταν ιστορία. Κθουλικές παλιές και νέες ιστορίες, αλληλογραφία Κθουλοσυγγραφέων, απομνημονεύματα και βιογραφίες είναι μερικά μόνο από τα καλούδια που έχει βγάλει κατά καιρούς ο θρυλικός εκδοτικός οίκος. Επίσης πήρε πολλά μισοτελειωμένα γραπτά του Λάβκραφτ και τα ολοκλήρωσε στις περίφημες μεταθανάτιες συνεργασίες τους.

Τέλος, αξίζει να ειπωθεί ότι ο Ντέρλεθ ενθάρρυνε πολλούς συγγραφείς στα ξεκινήματα τους. Ράμσεϊ Κάμπελ, Ρέι Μπράντμπερι, Μπράιαν Λάμλεϊ κλπ. Γενικά αρκετοί είναι της άποψης ότι τα γραπτά του κατέχουν δευτερεύουσα σημασία στην όλη προσφορά του, αλλά σε κάθε περίπτωση θα ήθελα κάποια στιγμή να δω και κάτι άλλο δικό του να μεταφράζεται στα Ελληνικά.

Αποκρυφιστης, ρομαντικος, με βαρια παλαιομοδιτικη γραφη, την οποια δεν εγκατελειψε ποτε, ασκησε μεγαλη επιρροη στο εργο των μεταγενεστερων συγγραφεων του χωρου, ειδικα στον (μεγαλυτερο ολων) Χ.Φ.Λαβκραφτ.

Αφησε κληρονομια πολλα σπουδαια διηγηματα που πραγματευονταν με το υπερφυσικο οπως Ο Μεγας Θεος Παν, Το Ενδομυχο Φως και Ο Λευκος Λαος.

Μια παλαιοτερη κριτικη μου απο εδω μεσα για το τελευταιο διηγημα:

Ο Λευκος Λαος - Αρθουρ Μαχεν

Ο Μαχεν ειναι πολυ αδικημενος συγγραφεας. Δεν λεω αδικαιολογητα. Αν ο Λαβκραφτ θεωρειται δυσκολος τοτε αυτος ειναι Λαβκραφτ επι 2.

Ο Λευκος Λαος ομως πρεπει να διαβαστει απο ολους.
Και μονο για την θεωρια περι αμαρτιας με την οποια ξεκιναει το διηγημα, η οποια σε αφηνει με ανοιχτο το στομα και με το δαχτυλο να ξυνει την κορυφη του κεφαλιου. Σιγουρα δεν ειναι κατι που περιμενες να διαβασεις σε μια ξεχασμενη ιστορια τρομου του 1890.
Οσο για την ιδια την ιστορια που περιγραφεται μεσα απο το ημερολογιο ενος μικρου κοριτσιου, οι υπονοιες που αφηνει και το κλιμα που χτιζεται σιγα σιγα ειναι κατι που σιγουρα δεν ξεχνιεται απο οποιον το διαβασει.

 

Για να μετρηθουμε ποσοι τον ξερουμε και τον αγαπαμε/μισουμε

Τίτλος: Το δωμάτιο της Ναόμι (Naomi's Room)
Συγγραφέας: Jonathan Aycliffe
Εκδόσεις: Οξύ
Μεταφράστρια: Όλγα Γκαρτζονίκα
Σελίδες: 240
Έτος κυκλοφορίας: 2020

Δείτε το βιβλίο στο Goodreads.

Quote

 

Δεν είναι μια κλασική ιστορία με φαντάσματα. ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΗΣ ΝΑΟΜΙ, από τη σειρά ΟΞΥ- ΚΟΛΑΣΗ, βρίθει από τρόμο και φρίκη και συγκλονίζει μέχρι την τελευταία παράγραφο.

Ο Τσαρλς και η Λόρα είναι νέοι, έχουν έναν ευτυχισμένο γάμο και κατοικούν στον προνομιούχο ακαδημαϊκό κόσμο του Κέιμπριτζ. Μια παραμονή Χριστουγέννων, ο Τσαρλς ξεκινάει γεμάτος ενθουσιασμό με την κόρη του, Ναόμι, για ψώνια στο Λονδίνο. Όμως στο τέλος της ημέρας το μόνο που απομένει στον Τσαρλς και τη σύζυγό του είναι μερικά φλιτζάνια τσάι και η συμπόνια των αστυνομικών. Επειδή η Ναόμι, το όμορφο αγγελούδι και μοναχοπαίδι τους, έχει εξαφανιστεί. Και λίγες μέρες αργότερα βρίσκεται το δολοφονημένο πτώμα της.

Είναι όμως στ’ αλήθεια νεκρή;

Με μια ζοφερή εξιστόρηση μιας παρελθοντικής και τωρινής κόλασης, το ανατριχιαστικό ψυχολογικό αριστούργημα του Τζόναθαν Έικλιφ εγγυάται πως θα σας κάνει να βυθιστείτε σε ανείπωτα βάθη εφιαλτικού τρόμου.

Μια ανατριχιαστική ιστορία που διαψεύδει οποιαδήποτε αντίληψη πως ο υπερφυσικός τρόμος είναι έστω και στο ελάχιστο θεραπευτικός. Η γραφή του Έικλιφ είναι αριστοτεχνική. – Independent

Το Δωμάτιο της Ναόμι πρέπει να συγκαταλεχθεί ανάμεσα στις καλύτερες ιστορίες με φαντάσματα της Αγγλίας… Αποκλείεται να βρει κανείς κάτι περισσότερο ζοφερό και τρομακτικό. – Newcastle Evening Chronicle

 

Κάποιοι είπαν γι αυτόν, ότι ήταν ο πιό μοχθηρός άνθρωπος του Σαν Φραντσίσκο! Αργότερα οι μελέτες για τον Μπίρς, έδειξαν έναν άνθρωπο σκληρό με τους υποκριτές συνανθρώπους του. Χτύπησε την πολιτική διαφθορά της εξουσίας, τους κληρικούς και την θρησκεία, τον σκοταδισμό και την δεισιδαιμονία, μέσα από μια σειρά άρθρων στις εφημερίδες όπου εργαζόταν. Γεννημένος το 1842 στο Οχάϊο, μεγάλωσε με τις αξίες της ελευθερίας των Βορείων και πολέμησε στον Αμερικάνικο εμφύλιο ως εθελοντής. Ακριβώς την εποχή που η δόξα του μεγάλωνε, παράτησε την ασφάλεια της δημοσιογραφίας και της αστικής ζωής και πήγε στο Μεξικό για να πολεμήσει με τον επαναστατικό στρατό του Πάντσο Βίλλα. Ήταν το 1913. Έκτοτε η τύχη του αγνοείται και τίποτα για το όνομά του δεν ήρθε στο φώς. Αντιθέτως στη χώρα του, ο μύθος του απογειώθηκε, τον είπαν "Γκρίνγο" (τυχοδιώκτη), γράφτηκαν βιβλία για την ζωή του και ο Γκρέκορυ Πεκ τον ενσάρκωσε στην ταινία: "The old gringo". Υπήρξαν και σύλλογοι θαυμαστών του κατά καιρούς.
Ο Μπίρς έφτυνε παντού τους υποκριτές και τους εχθρούς του χωρίς να υπολογίζει τίποτα. Έβριζε φανερά τους θεούς και τα δήθεν θαύματα που επηρρέαζαν τους αγαθούς συμπολίτες του. Λάτρης του υπερφυσικού και της ανώτερης φαντασίας, έγραψε μιά μεγάλη σειρά από ιστορίες γεμάτες τρόμο, μυστήριο αλλά και αλληγορία και χιούμορ, όπως το αλφαβητάρι του Διαβόλου.

Έργα του Μπίρς στα ελληνικά:

1) Ο κάτοικος της Καρκόσα (Terra nova 2002)

2) Το μεδούλι της ζωής (Όπερα 1992)

3) Λέσχη γονεοκτόνων (Άγρα 2010)

4) Ο μοναχός και η κόρη του δημίου (Ηλέκτρα 2008)

5) Φανταστικές ιστορίες (Γράμματα ;)

6) Το αλφαβητάρι του Διαβόλου (Ηλέκτρα 2007 & Μίνωας 2013)

7) Ιστορίες για αραχνιασμένα κρανία (Ηλέκτρα 2006)

8) Ιστορίες φαντασμάτων (Ηλέκτρα 2006)

9) Διηγήματα (Ο Θάνατος του Χάλπιν Φρέιζερ - Η Στοιχειωμένη Κοιλάδα - Συλλογικό Ποντίκι 2007)

10) Διηγήματα (Ένας καβαλάρης στον ουρανό - Συλλογικό Ποντίκι 2007)

Τίτλος: Η γυναίκα με τα μαύρα (The Woman in Black, 1983)
Συγγραφέας: Susan Hill
Εκδόσεις: Αίολος
Μεταφραστής: Θωμάς Μαστακούρης
Σελίδες: 192
Έτος κυκλοφορίας: 2023

Δείτε το βιβλίο στο Goodreads.

Ο Άρθουρ Κιπς, ένας ανερχόμενος λονδρέζος δικηγόρος, πηγαίνει στο Κρίθιν Γκίφορντ, μια απομακρυσμένη κωμόπολη στη βορειοανατολική ακτή της Αγγλίας, στα ανεμοδαρμένα υφάλμυρα έλη πιο πέρα από το Μονοπάτι των Εννέα Ζωών. Σκοπός του ταξιδιού του είναι να παραβρεθεί στην κηδεία μιας πελάτισσάς του, της κυρίας Άλις Ντράμπλοου, και να τακτοποιήσει τις εκκρεμείς υποθέσεις της. Το μυστηριώδες σπίτι της κυρίας Ντράμπλοου βρίσκεται στο τέρμα ενός δρόμου, βουτηγμένο στην ομίχλη, μα ο Κιπς αγνοεί τα τραγικά μυστικά που κρύβουν τα σφαλιστά του παράθυρα. Εντέλει, ένα επαγγελματικό ταξίδι ρουτίνας μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ο Κιπς αρχίζει να βασανίζεται από μυστηριώδεις ήχους και εικόνες - μια κουνιστή καρέκλα σ' ένα εγκαταλειμμένο παιδικό δωμάτιο, τον ανατριχιαστικό ήχο μόνιππου, το ουρλιαχτό ενός παιδιού μέσα στην ομίχλη και, το πιο τρομακτικό απ' όλα, μια γυναίκα-φάντασμα ντυμένη στα μαύρα.

Η Γυναίκα με τα Μαύρα είναι ένα μυθιστόρημα της Σούζαν Χιλλ γραμμένο το 1983, με γοτθικά στοιχεία μυστηρίου και τρόμου. Η επιτυχία του ήταν μεγάλη με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Ο Γκούσταβ Μέιρινκ, Αυστριακός συγγραφέας, μεταφραστής και τραπεζίτης, γεννήθηκε με το όνομα Γκούσταβ Μέιερ στη Βιέννη στις 19 Ιανουαρίου του 1868 και πέθανε στο Στάρνμπεργκ, στις 4 Δεκεμβρίου του 1932, μόλις λίγους μήνες μετά την αυτοκτονία του γιου του. Ήταν νόθος γιος του Βαρόνου Καρλ φον Βαρνμπύλερ, υπουργού της Βυρτεμβέργης και της ηθοποιού του Βασιλικού Θεάτρου, Μαρίας Βιλελμίνας Άντελχεντ Μέιερ. Από το 1899 έως το 1902 εργάστηκε στην Πράγα ως τραπεζίτης. Το 1903 έγινε συντάκτης του «Lieben Augustin» στην Βιέννη και τον μεσοπόλεμο υπήρξε συνεργάτης του σατυρικού περιοδικού Simplissimus με το οποίο συνεργάστηκαν αρκετοί γνωστοί συγγραφείς μεταξύ των οποίων και ο Μπρεχτ. Το 1927 πέρασε από τον προτεσταντισμό στο βουδισμό Μαχαγιάνα. Ως συγγραφέας ακολούθησε τα χνάρια του Χόφμαν και του Πόε, ένας ρομαντικός αλλόκοτος ποιητής των ονείρων. Αντλούσε τα θέματά του από την προφορική παράδοση της παλιάς Πράγας, από το φανταστικό κόσμο της αντίπερα όχθης. Έγραψε πέντε μυθιστορήματα και πολλά διηγήματα, με το πλέον γνωστό του έργο να είναι το μυθιστόρημα Γκόλεμ, που κυκλοφόρησε το 1915.

Διαβάστε περισσότερες πληροφορίες για τον συγγραφέα, στη Wikipedia.

Δείτε τα βιβλία του και διαβάστε κριτικές γι' αυτά, στο Goodreads.

Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά:

1. Der Golem - Γκόλεμ (Αίολος, 1990)
2. Walpurgisnacht - Η νύχτα των μαγισσών (Πηγή, 2023)

Ο Matthew Gregory Lewis (1775-1818) ήταν Άγγλος συγγραφέας γνωστός για το βιβλίο του The Monk (ελ. Ο καλόγερος) που το έγγραψε μόλις πριν φτάσει στην ηλικία των είκοσι, και κερδίζοντας το παρατσούκλι «Καλόγερος», αλλά και προκαλώντας μεγάλες αντιδράσεις για τις, ανεκδιήγητες όπως τις θεωρούσαν τότε, ιδέες του χαρακτηρίζοντάς τες μάλιστα ως «δηλητήριο για την νεολαία» και «προκλητικό για τους ακόλαστους».

Η βιβλιογραφία του:

- The Effusions of Sensibility (ατέλειωτο)

- The Monk

- Village Virtues: A Dramatic Satire

- The Castle Spectre

- The Minister: A Tragedy, in Five Acts

- The East Indian: A Comedy in Five Acts 

- Tales of Wonder

- Alfonso, King of Castile: A Tragedy in Five Acts  

- The Bravo of Venice

- Adelgitha; or, The Fruit of a Single Error. A Tragedy in Five Acts

- Romantic Tales

- Journal of a West India Proprietor 

- The Life and Correspondence of M. G. Lewis

- "My Uncle's Garret Window"

- - - - - - - - - - - - 

Παρακάτω η κριτική μου για το The Monk:

Από τα γοτθικά ρομάντζα του 18ου αιώνα το «The Monk» είναι, ίσως, ένα από τα πιο γνωστά, αν όχι το πιο κορυφαίο, στον χώρο αυτό και αν σκεφτεί κάνεις το πόσο διαφορετική ήταν η εποχή εκείνη δεν είναι παράξενο που έφερε τόσο μεγάλες αναταραχές καθώς οι ιδέες του Lewis θεωρούνταν αρκετά ακραίες. Σήμερα φυσικά, με το είδος να έχει αλλάξει πάρα πολύ, είναι δύσκολο να πω ότι έχει την ίδια επίπτωση όπως όταν πρωτοκυκλοφόρησε την εποχή εκείνη και, αυτό, λόγω του τρόπου που επέλεξε να πει ο Lewis την ιστορία αυτή.

Η ιστορία είναι χωρισμένη σε δύο μέρη: το πρώτο μισό του βιβλίου επικεντρώνεται στον Lorenzo καθώς ανακαλύπτει ότι η μοναχή αδερφή του, η Agnes, έχει ένα κρυφό δεσμό και θέτει αποστολή του να αναζητήσει εξηγήσεις από τον ερωμένο της για την τιμή της· ενώ το δεύτερο μισό να επικεντρώνεται πραγματικά, εκτός από ένα κεφάλαιο στην αρχή του βιβλίου, στον πρωταγωνιστή αυτή της ιστορίας, στον ηγούμενο Ambrosio, καθώς τον βλέπουμε να κάνει τα πιο μοχθηρά εγκλήματα για την εκπλήρωση του πάθους του.

Παρ’ όλο που και τα δύο μέρη έχουν μια ενδιαφέρουσα ιδέα το πρώτο μισό αποδεικνύετε και το μεγαλύτερο μειονέκτημα του βιβλίου καθώς ο Lewis δίνει έναν, υπερβολικά, μεγάλο χρόνο στον Lorenzo και τις διηγήσεις του Alphonso, πράγμα που τραβάει την ιστορία περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται αλλά και κάνοντάς την επίσης και αρκετά κουραστική.

Συνεχίζοντας στο δεύτερο μισό, και στην εμφάνιση του Ambrosio, τα πράγματα δείχνουν να βελτιώνονται αισθητά με τον Lewis να δείχνει όλες τις φρικιαστικές ιδέες του που προκάλεσαν όλες τις αντιδράσεις και φέρνοντας την ιστορία προς το τέλος, όπως πολύ σωστά το είχε περιγράψει ο αγαπητός Lovecraft, σε «έναν ενεργό εφιάλτη» αλλά και σώζοντας, κυριολεκτικά, το βιβλίο με ένα απροσδόκητο φινάλε.

Ωστόσο, το συνολικό αποτέλεσμα όταν τα βάζουμε μαζί αυτά τα δύο μέρη δεν είναι τόσο ικανοποιητικό όσο δείχνουν οι, πολύ υψηλές, προσδοκίες που έχουν δημιουργηθεί γύρω από αυτό το βιβλίο και, πιστεύω, ότι αν ήταν ο Lewis είχε επικεντρωθεί περισσότερο πάνω στον ίδιο τον Ambrosio, ή έστω αν είχε μια καλύτερη ισορροπία μεταξύ των χαρακτήρων θα ήταν, στην τελική, ένα αρκετά πιο ευχάριστο βιβλίο.

Ο Πολ Τρέμπλεϊ είναι Αμερικανός συγγραφέας, γεννημένος στην Ορόρα του Κολοράντο στις 30 Ιουνίου του 1971. Είναι από τα μεγάλα ονόματα στον χώρο του Τρόμου αυτή τη στιγμή, έχοντας γράψει βιβλία όπως το "A Head Full of Ghosts" και το "The Cabin at the End of the World" που είναι ιδιαίτερα πολυδιαβασμένα και πολυσυζητημένα. Μάλιστα, και τα δυο αυτά βιβλία έχουν κερδίσει το βραβείο Bram Stoker (2015 και 2018 αντίστοιχα), ενώ το δεύτερο έχει κερδίσει επίσης και το βραβείο Locus (2019). Άλλα γνωστά μυθιστορήματα του συγγραφέα είναι επίσης τα "Disappearance at Devil's Rock", "Survivor Song" και "The Pallbearers Club". Το 2023 το βιβλίο "The Cabin at the End of the World" μεταφέρθηκε στους κινηματογράφους με τον τίτλο Knock at the Cabin, από τον ιδιαίτερα αξιόλογο σκηνοθέτη M. Night Shyamalan.

Δείτε τα βιβλία του και διαβάστε κριτικές για αυτά, στο Goodreads.

Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά:

1. The Cabin at the End of the World - Ένα βήμα πριν την Αποκάλυψη (Οξύ, 2023)

Το "Δόλωμα" το διάβασα πέρυσι τον Ιανουάριο, εδώ μπορείτε να δείτε την κριτική μου. 

Σχόλιο για το Ο Ξενιστής:

Πέρυσι απόλαυσα σε πολύ μεγάλο βαθμό το Δόλωμα, ένα αρκετά παρανοϊκό και σίγουρα εθιστικό θρίλερ τρόμου, παρατηρώντας όμως ότι σαν συγγραφέας ο Μέσαμ είχε πολλά περιθώρια βελτίωσης. Με τον Ξενιστή επιβεβαιώθηκα πανηγυρικά, μιας και έχουμε να κάνουμε με ένα εξαιρετικά καλογραμμένο και ιντριγκαδόρικο θρίλερ επιστημονικής φαντασίας και τρόμου, γεμάτο ιδέες, δράση και ανατροπές.

Στο κοντινό μέλλον, ένας πολυεκατομμυριούχος δεν είναι απαραίτητο να πεθάνει. Έχει την δυνατότητα να "αποθηκεύσει" το μυαλό του σ'έναν υπέρ-υπολογιστή, λίγο πριν πάψει να λειτουργεί το σώμα του. Έτσι, μπορεί να ζει σε εικονικούς κόσμους αιώνια και να συνεννοείται με τους ζωντανούς. Ή, ακόμα καλύτερα, μπορεί να νοικιάζει ένα σώμα, για να ζήσει λίγες ώρες στον πραγματικό κόσμο, κάνοντας (σχεδόν) ό,τι γουστάρει. Αυτή τη δουλειά κάνει ο Ρόουντς, ως Ξενιστής παραχωρεί το σώμα του στον μεγαλύτερο πλειοδότη, με το μυαλό του να μεταφέρεται προσωρινά αλλού. Μετά από μια συνεδρία, όμως, αρχίζει να νιώθει περίεργα, να έχει παραισθήσεις και να βλέπει εφιάλτες και αναμνήσεις που δεν είναι δικές του. Τι στο διάολο έκανε με το σώμα του αυτός που τον νοίκιασε την τελευταία φορά; Αντιμέτωπος με ένα κάρο προβλήματα, θέλει να μάθει την αλήθεια. Όποια και αν είναι αυτή...

Μιλάμε για ένα τρομερό και δυναμικό θρίλερ, που συνδυάζει άριστα την επιστημονική φαντασία με τον τρόμο. Προσφέρει απλόχερα δράση, βία, ένταση και δυνατές εκπλήξεις στην πλοκή, παράλληλα όμως δίνει μπόλικη τροφή για σκέψη, παρουσιάζει κάποιες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες και ιντριγκαδόρικες ιδέες, και μας περιγράφει μ'έναν ιδιαίτερα ρεαλιστικό τρόπο έναν κόσμο παρακμής, που δεν είναι μακριά από τον δικό μας. Η πλοκή είναι πολύ προσεγμένη, κινείται με γρήγορους και σταθερούς ρυθμούς, μέχρι το εξαιρετικό φινάλε, με τις κατάλληλες ποσότητες μυστηρίου και δράσης. Οι χαρακτήρες μου φάνηκαν καλογραμμένοι και ενδιαφέροντες, με τον πρωταγωνιστή να γίνεται συμπαθητικός λόγω των προβλημάτων του. Όσον αφορά την γραφή, θα την χαρακτήριζα πολύ καλή, εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με μια φιλοσοφική διάθεση και κοινωνικούς προβληματισμούς. Η ατμόσφαιρα κάπως σκοτεινή.

Αυτά τα ολίγα. Με βάση την καλή αίσθηση που μου άφησε το Δόλωμα και με την ιντριγκαδόρικη περίληψη της ιστορίας αυτής, ήμουν σίγουρος ότι το βιβλίο θα μου άρεσε. Τελικά δεν μου άρεσε απλώς, αλλά με ενθουσίασε. Και χαίρομαι που οι εκδόσεις Bell έφεραν τα έργα του στην Ελλάδα, και ας μην είναι τόσο γνωστός όσο άλλοι νέοι συγγραφείς του είδους. Περιμένω πως και πως το επόμενο βιβλίο του.

Υ.Γ. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στο εξωτερικό τον Ιούλιο, αλλά ακόμα έχει πολύ λίγες αξιολογήσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω τον λόγο. Αξίζει μεγαλύτερη προσοχή!

9.5/10

Ελληνικός τίτλος: Ο Ψαράς
Τίτλος στο πρωτότυπο: The Fisherman
Συγγραφέας: John Langan
Εκδόσεις: Αίολος
Μεταφραστής: Πάνος Τομαράς
Ημερομηνία έκδοσης: Ιούλιος 2022

---------------------------------------------------------------------------------------------

Το Ρέμα του Ολλανδού, ένας ορμητικός χείμαρρος με απότομες όχθες, διασχίζει τα δάση γύρω από το Γούντστοκ, στα βόρεια της πολιτείας της Νέας Υόρκης, γεμάτος υποσχέσεις για επίδοξους ψαράδες.
Τέτοιοι ψαράδες είναι και ο Έιμπ με τον Νταν, δυο φίλοι που βρήκαν παρηγοριά για την απώλεια των αγαπημένων τους στο κοινό τους πάθος για το ψάρεμα. Οι φήμες, όμως, που συνοδεύουν το Ρέμα του Ολλανδού δεν κάνουν λόγο μόνο για έναν απομονωμένο ψαρότοπο, αλλά και για ένα μυστικό που βρίσκεται εκεί και που ίσως βοηθούσε να απαλύνουν τη θλίψη τους ο Νταν και ο Έιμπ.
Παρόλο που και οι δυο τους αντιμετωπίζουν τις φήμες αυτές σαν δεισιδαιμονίες, σύντομα θα βρεθούν μπλεγμένοι σε μια ιστορία σκοτεινή σαν τα ορμητικά νερά εκείνου του χειμάρρου, με επίκεντρο έναν μυστηριώδη άνδρα με το προσωνύμιο Ψαράς, μια ιστορία που θα τους φέρει αντιμέτωπους με τις απώλειες που έχουν βιώσει και με το τίμημα που θα πρέπει να καταβάλουν για να τις αναπληρώσουν.
Ο Ψαράς, ένα από τα συγκλονιστικότερα μυθιστορήματα τρόμου των τελευταίων ετών, μιλάει για την απώλεια, τη μοναξιά και τη φιλία, με περίτεχνη γραφή, λεπτοδουλεμένη πλοκή και σκοτεινή φαντασία, συνδυάζοντας τη βιβλική ιστορία του Ιώβ, το Μόμπι Ντικ, του Χέρμαν Μέλβιλ, και τις ιστορίες του Χ.Φ. Λάβκραφτ. Το 2016, ο Ψαράς πήρε το βραβείο Bram Stoker Καλύτερου Μυθιστορήματος.

Ήθελα να ρωτήσω αν κανείς απο εδώ έχει βιώσει τρόμο διαβάζοντας ένα έργο.

Εγώ αμυδρά θυμάμαι πως στα δεκαεπτά μου είχα νοιώσει τουλάχιστον ένα φόβο διαβάζοντας τον τρόμο στο Dunwich (Lovecraft). Αργότερα όμως δε συνέβη να το ζήσω άλλο αυτό, αν εξαιρεθεί μια σκοτεινή περίοδος στην οποία αντιμετώπιζα διαφορετικά τα κείμενα απ ό,τι ισχύει τώρα.

Νομίζω οτι ο τρόμος προκαλείται όταν υπάρχει συντονισμός του αναγνώστη με τις λέξεις, οι οποίες οδηγούν σε κάποιο ακαθόριστο, αλλά οικείο, προορισμό μέσα του. Είναι προφανώς διαφορετικό για τον καθένα.

Αν έχετε πάντως να προτείνετε κάποιο κείμενο που προκάλεσε τρόμο ή φόβο, μπορείτε να το σημειώσετε εδώ Εμένα μου έκαναν βαθιά εντύπωση τα κείμενα Ο λευκός λαός (Machen), μερικά του Lovecraft όταν ήμουν μικρότερος, και αρκετά του Maupassant.

Συγκεκριμενα απο του τιτλους που ξερω με ενδιαφερουν πολυ, το νεκροζωντανοι και το Βααλ.Αν τα εχετε δει πουθενα πειτε μου .

Ευχαριστω

Ο Γκρέιντι Χέντριξ είναι Αμερικάνος συγγραφέας, γεννημένος στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας. Γράφει βιβλία, άρθρα και κριτικές για τον Τύπο, καθώς επίσης και σενάρια ταινιών. Είναι κυρίως γνωστός για τα βιβλία Horrorstör (2014), My Best Friend's Exorcism (2016), We Sold Our Souls (2018) και The Southern Book Club's Guide to Slaying Vampires (2020) -τα οποία είχαν υποψηφιότητες για διάφορα βραβεία-, ενώ το εξαιρετικά ενδιαφέρον non-fiction βιβλίο του με τον τίτλο Paperbacks from Hell (2017), κέρδισε το σχετικό βραβείο Bram Stoker. Γενικά είναι ένας εξαιρετικά ενδιαφέρων και σημαντικός συγγραφέας στον χώρο του τρόμου, που έχει προσφέρει κάποια πολύ ιδιαίτερα βιβλία στο αγαπημένο αυτό είδος.

Βιβλία του συγγραφέα:

(2011). Satan Loves You
(2012). Occupy Space
(2014). Horrorstör
(2016). My Best Friend's Exorcism
(2017). Paperbacks from Hell: The Twisted History of ’70s and ’80s Horror Fiction
(2018). We Sold Our Souls
(2020). The Southern Book Club's Guide to Slaying Vampires
(2021). The Final Girl Support Group

Περισσότερες πληροφορίες για το έργο του μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα του.

Η σελίδα του συγγραφέα στο Goodreads, εδώ.

Βιβλία του συγγραφέα στα ελληνικά:

*Horrorstör - Τρόμος στο Mall (Οξύ, 2021)