Διατέλεσε αντιπρόσωπος στην Ελλάδα της διεθνούς οργάνωσης έρευνας Aerial Phenomena Recearch Organization (APRO). Σημαντικότερο όμως όλων ίσως να είναι το ότι σε μεγάλο ποσοστό θεωρείται ένας από τους στυλοβάτες του φανταστικού στην Ελλάδα με το ξεπέταγμα να γίνεται με την σειρά Πήγασος, μετέπειτα Ωρόρα. Μεταφραστής μεταξύ πολλών άλλων της αγίας τριάδας του Weird Tales, έκανε με την ποιοτική του δουλειά πολλούς αναγνώστες να αρχίσουν να ενδιαφέρονται για το φανταστικό. Ένα και το αυτό με τον χώρο του μεταφυσικού και την ίδρυση του εκδοτικού οίκου Locus 7 με πολλούς σημαντικούς τίτλους: ''Άλλοι Ωκεανοί...Άλλοι Κόσμοι'', ''Όντα από το Διάστημα'', ''Πέρα από το Αίνιγμα της Πεντέλης'', ''Η Σκιά του Κθούλου'' κ.α. Λίγα λόγια για την συλλογή ''Όλα τα Χρώματα των Ήλιων''. Επειδή έχει πολλές ιστορίες, αναφέρω μόνο τις καλύτερες:

- ''Οικογενειακό Βραχυκύκλωμα'': Μελλοντικά η καθημερινότητα των ανθρώπων και οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν αλλάξει. Η εύρεση πλέον του ιδανικού συντρόφου δεν απαιτεί χρόνο και θυσίες. Μία βόλτα μόνο μέχρι το κοντινότερο εξειδικευμένο κατάστημα και την επιλογή του σωστού μοντέλου. Κεφάτη, την θυμόμουν ύστερα από τόσα χρόνια. 

- ''Ο Παράξενος Συνταξιδιώτης'': Ένας τύπος σ' ένα νυχτερινό ταξίδι με τρένο θα έχει την ατυχία να πέσει σε ένα τρελό συνεπιβάτη. Και θα προσπαθήσει να πάει με τα νερά του για να την σκαπουλάρει. Ωραία ατμόσφαιρα και κλειστοφοβικό περιβάλλον συνιστούν ένα ικανοποιητικό αποτέλεσμα. 

- ''Προσηλυτισμός'': Ένας ιερέας του διαστήματος θα προσπαθήσει να κηρύξει την αγάπη του Θεού σε διαπλανητικούς πολιτισμούς. Εγχείρημα εξ' αρχής δύσκολο, με τις διαφορές νοοτροπιών να το κάνουν ακόμη δυσκολότερο. Όπως την πρώτη, δεν την είχα ξεχάσει. Και είναι ακόμη καλύτερη, όντας μία κατάσταση που μπορεί να οδηγήσει κάποιον στη τρέλα. 

- ''Αμαρτίαι Γονέων'': Εδώ παίζει το γνωστό μοτίβο στην ε.φ. του ταξιδιού στο χρόνο. Για να βρει κάποιος τον πατέρα του. Όπως αναφέρεται και στον πρόλογο ο έμπειρος αναγνώστης θα καταλάβει τι παίζει. Αλλά και πάλι δεν χάνει. 

- ''Το Τούνελ του Τρόμου'': Όλοι ξέρουμε τα τούνελ του τρόμου στα λούνα παρκ είτε έχουμε μπει μικροί, είτε όχι. Για άλλους μπορεί να είναι πειστικό φόντο για μία τρομαχτική ιστορία, ενώ άλλους μπορεί να μην πείθει. Στη προκειμένη πάντως με έπεισε η εκτέλεση που ήταν δυνατή. 

- ''Γεωμετρική Δικαιοσύνη'': Ένας πατέρας θα εκδικηθεί τον τυχοδιώκτη γιο της κόρης του. Όχι σκοτώνοντας τον, αλλά με τον χείριστο δυνατό τρόπο. Και αυτή πολύ καλή. 

- ''Ροβινσώνα...Ροβινσώνα'': Εύστοχη παρωδία του καταναλωτισμού και της παράνοιας να αγοράζουμε συχνά- πυκνά πράγματα που δεν χρειαζόμαστε. 

- ''Χάπι Εντ'': Ένας διαρρήκτης της κακιάς ώρας θα μπουκάρει σε μία βίλα. Ο ιδιοκτήτης όμως όχι μόνο δεν θα τον παραδώσει στην αστυνομία, αλλά θα του δώσει και ως προίκα την κόρη του. Ας πρόσεχε!

- ''Ο Γυρισμός του Ταξιδιώτη'': Ένας βετεράνος του διαστήματος δεν έχει τίποτα να τον περιμένει στη Γη εκτός από επίπονες αναμνήσεις. Και όταν έρθει η ώρα της επιστροφής θα κληθεί να κάνει την επιλογή του. Συγκινητική, σε διαφορετικό κλίμα από τα υπόλοιπα κυνικά διηγήματα. 

Υπέρτατη πρόκληση φυσικά είναι η ''Κοσμική Βιοδυναμική''. Όχι τόσο για τα (υπερβολικά πολλά είναι η αλήθεια) λεφτά, που εννοείται ότι και αυτά τα σκέφτομαι. Όσο στο να καταλάβω αυτά που θα διαβάσω. Και αν ναι, να βρω τα κότσια να τα εφαρμόσω. Δεν ξέρω, μπορεί κάποια στιγμή να δοκιμάσω   Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο Μπαλάνος είναι ένας από τους συγγραφείς εκείνους των οποίων ξεκινώ ένα βιβλίο με μία αδημονία και ένα αίσθημα αγαλλίασης που τρέφω για ελάχιστους. Εξαιτίας εκείνου του μεθυστικού, σαγηνευτικού γραψίματος. Που λίγοι μόνο παραμυθάδες μπορούν να περηφανεύονται ότι κατέχουν. 

Καλλίμορφη - Μιχάλης Μανωλιός 

Εκδόσεις Κέδρος 2020

Να ζήσεις εσύ αντί να ζήσει ο εαυτός σου.

Να σωφρονίσεις έναν δολοφόνο κάνοντάς τον πρωθυπουργό.

Να πείσεις το έμβρυό σου ότι είσαι άξιος να το γεννήσεις.

Να ανακαλύψεις αν είσαι η ομορφιά σου.

Να σμιλέψεις την εκδίκηση σε τρεις συλλαβές κι ένα κορμί.

Να μάθεις αν η μαγεία κρύβεται στα ακροδάχτυλα αγαπημένου.

Δέκα πειράματα σκέψης που βλάπτουν σοβαρά την πεζότητα. Άβολες καταστάσεις και διλήμματα για την ύπαρξη, το πολίτευμα, το σώμα, τη φαντασία, το σεξ, την ηθική φέρνουν στα όρια τους πρωταγωνιστές και την κοινωνία, σε δέκα ιστορίες στιγμιότυπα της αέναης μάχης του ανθρώπου με τον εαυτό του.

«Καθόταν σταυροπόδι στην πολυθρόνα απέναντι από το κρεβάτι, μια Σάντρα όπως θα ήμουν περίπουστα τριάντα πέντε μου. Ήταν σαν να υπήρχε ανάμεσά μας ένας παραμορφωτικός κατά μία δεκαετία καθρέφτης, αλλά το φάντασμα μου χαμογελούσε με την άνεση ενάμιση επιπλέον αιώνα».

Επιλογή: Δημήτρης Φύσσας, συγγραφέας

«Τα διηγήματα του Μανωλιού έχουν αυτό που λείπει από τους πολιτικούς σήμερα: φρέσκες ιδέες, χιούμορ, ειλικρίνεια και ανθρωπιά».

Δημήτρης Αρβανίτης

«Με ώριμη γραφή και εκπληκτικές ιδέες, ο Μιχάλης Μανωλιός έχει πλέον καθιερωθεί ως ο σπουδαιότερος εκπρόσωπος της επιστημονικής φαντασίας στην Ελλάδα».

Βασίλης Μπαμπούρης

Δεν είσαι πια στη δεκαετία του 80: τα δερμάτινα έχουν βγει προ  πολλού απ’ τη μόδα, τα γυαλιά ηλίου-καθρέφτες που κάποτε  ήταν ένα σύμβολο του cool, πλέον παραπέμπουν πιο πολύ σε  Αμερικάνους μπάτσους, τα καλώδια έχουν αντικατασταθεί από  ασύρματες τεχνολογίες. Ζεις στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα: δεν είσαι τεχνοφοβικός, ξέρεις πως η τεχνολογία είναι εδώ  για να καλυτερεύσει τη ζωή σου, να την κάνει πιο απλή, πιο  ευχάριστη. Το δίπολο high tech – low life σου φαίνεται άτοπο,  οξύμωρο. Ο ψηφιακός κόσμος είναι απλά ένα συμπλήρωμα του  πραγματικού και κανείς εκεί μέσα δε θέλει το κακό σου, κανείς  δε θέλει να σε εκμεταλλευτεί, να σε εξαπατήσει, να σε ελέγξει.
Ή μήπως όχι;
Δέκα συγγραφείς μας καλωσορίζουν στο σκοτεινό κόσμο του  cyberpunk· τον κόσμο της τεχνολογικής έκρηξης και της κοινωνικής παράνοιας, τον κόσμο του σχιζοειδή ανθρωπότυπου του
μέλλοντος: το δικό μας μέλλον όπως αυτοί το φανταζόντουσαν. Kαι δεν είναι ένα ευτυχισμένο μέλλον. Και δεν είναι ένας ευτυχισμένος κόσμος.
Κάπως, ίσως, σαν το δικό μας;

Τίτλος: Οι Τρεις Στοίβες
Συγγραφείς: Βαγγέλης Δικόπουλος, Χρήστος Παυλής, Ιάκωβος Δεσποτίδης
Εκδόσεις: Η Άγνωστη Καντάθ
Σελίδες: 260
Έτος έκδοσης: 2022

Ο κ. καθηγητής προσπαθεί να διαβάσει την εφημερίδα του, όταν εμφανίζονται απρόσκλητοι επισκέπτες.

Ο κύριος Πέτρος κλειδώνει για τελευταία φορά το βιβλιοπωλείο του.

Ο Σωτήρης και ο Μάριος κάνουν ένα διαγαλαξιακό ταξίδι στο όνομα της καψούρας.

Ένας επιτηρητής μετενσαρκώσεων δίνει αναφορά για τη δωδέκατη μετενσάρκωση του κ. Αντωνόπουλου.

Ο Νίκος και ο Φώτης μπαίνουν σε ένα λεωφορείο που έχουν να δουν από όταν ήταν παιδιά.

Οι κλινικές Βόις δίνουν χρήσιμες πληροφορίες για τις φωνές μέσα στο κεφάλι σας.

Αυτές κι άλλες τέτοιες περίεργες, αλλοπρόσαλλες, αλλά και βαθιά ανθρώπινες ιστορίες βρίσκονται βολικά οργανωμένες σε Τρεις Στοίβες. Τι μπορεί να μάθει κανείς όμως από τόσο μικρά και εξωπραγματικά διηγήματα; Τι αξία μπορεί να έχουν; Και το πιο σημαντικό, γιατί πασχίζει ο Ιόλαος Χατζημπαρμπαλόπουλος να τα αγοράσει;

ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΗΛΥΣΙΑ ΠΕΔΙΑ

Δεύτερο βιβλίο του αγαπητού συμφορουμίτη και καλού μου φίλου, Νίκου Φερεντίνου @John Ernst, οπότε δράττω την ευκαιρία να παρουσιάσω το νέο του πόνημα στα μέλη και στους επισκέπτες του sff.gr 

Τι θα γινόταν αν γινόμασταν μάρτυρες μιας εποχής όπου η πολιτισμική εξέλιξη κατίσχυε της γενετικής εξέλιξης; Αν ο ανθρώπινος νους, υπό το έρεισμα της εκλεπτυσμένης συλλογικής εργασίας, μεταλλασσόταν σε τέτοιο βαθμό που η αντίσταση ενάντια στον θάνατο δεν θα ήταν ευσεβής πόθος μα μια ιδεατή πραγματικότητα; Αν το αναπόφευκτο έμπαινε σε κατάσταση αιώνιας αναμονής;

Τα Ηλύσια Πεδία είναι ένα ψηφιακό ιεροφυλάκιο συνειδήσεων. Ένας ουτοπικός παράδεισος όπου οντότητες ετοιμοθάνατων ατόμων, εξαρτώμενες από άυλα στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης, από μνήμες και συγκεκριμένα μοτίβα σκέψεων, συνθέτουν έναν απομονωμένο πολιτισμό, την ύστατη και κορυφαία εκδήλωση του συλλογικού ανθρώπινου πνεύματος.

Ο Νίκος είναι ένας άνθρωπος με ανησυχίες. Ήταν φανερό στο πρώτο του βιβλίο, είναι φανερό και σε τούτο το χορταστικό μυθιστόρημα. Τι ακριβώς είναι ψυχή; Ποια είναι η ποιότητα της ανθρωπότητας, οντολογικά μιλώντας; Πώς θα αντιδρούσε ο οποιοσδήποτε αν ξαφνικά ερχόταν αντιμέτωπος με την προοπτική της αιωνιότητας; Αν η απόλυτη ελευθερία έπαυε να είναι ιδανικό και αξίωση, και γινόταν τετριμμένη καθημερινότητα; Μήπως τότε ο κίνδυνος όπου τα όρια με την ασυδοσία θα γινόντουσαν ανατριχιαστικά ασαφή και δυσδιάκριτα, θα ήταν κάτι παραπάνω από άμεσος, θα ήταν μοιραία αναπόφευκτος;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα θα συναντήσετε κατά τη διάρκεια της διήγησης, που είναι διαποτισμένη από την καθαρή, στιβαρή γραφή του Νίκου και πάμπολλες καλοδουλεμένες ιδέες, ενώ ξεδιπλώνεται η καθημερινότητα των ηρώων. Αρκετές από τις απαντήσεις τις δίνει το ίδιο το κείμενο, μέσω της εξέλιξης των χαρακτήρων, μα τις περισσότερες μας οχλεί να τις δώσουμε εμείς οι ίδιοι. Κι αυτό για μένα, το να θέτει ο δημιουργός τους τροχούς του νου σε κίνηση, είναι ένα σπουδαίο επίτευγμα.

Έχει κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Οξύ αρχικά και τώρα είναι διαθέσιμο και από τις εκδόσεις Λιβάνη.

Από το οπισθόφυλλο διαβάζουμε τα εξής: 

Στο κοντινό μέλλον, θαμμένο κάπου στα βάθη της Ανατολίας, ένα τρομακτικό υπερόπλο απειλεί να αφανίσει την ανθρωπότητα.
Είναι η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης, κατασκΣευασμένη από τους ακραίους ισλαμιστές που έχουν ενοποιήσει τα μουσουλμανικά κράτη της Μέσης Ανατολής στο Νέο Χαλιφάτο, σαρώνοντας τα παλιά κοσμικά καθεστώτα. Η Δύση τρομοκρατείται και αναζητεί τρόπους να αντιμετωπίσει αυτή την πρωτοφανή απειλή.
Το πυρηνικό της οπλοστάσιο αδρανοποιείται από μαζική κυβερνοεπίθεση και τότε επιλέγεται μια λύση απελπισίας. Μια ελληνοαμερικανική ομάδα επίλεκτων κομάντος ξεκινά μια αποστολή αυτοκτονίας για να καταστρέψει την υπόγεια κρύπτη της Σάλπιγγας. Εφοδιασμένοι με οπλικά συστήματα υπερυψηλής τεχνολογίας, όπως καμουφλάζ αορατότητας, μίνι πυρηνικά και πολεμικά ρομπότ, οι καταδρομείς βυθίζονται στα έγκατα της γης και εμπλέκονται σε σκληρές μάχες με τους φρουρούς της Σάλπιγγας. Ένας απεγνωσμένος αγώνας δρόμου ξεκινά, θα προλάβουν να εξουδετερώσουν τη Σάλπιγγα πριν αυτή σημάνει το τέλος του κόσμου;
Και, αν τα καταφέρουν, ο κόσμος θα είναι ξανά ο ίδιος;

«Το τρένο σταμάτησε στον κεντρικό τερματικό σταθμό, Αντόνιο Γκράμσι, της Μητρόπολης 1».  Έτος 2050, Μητρόπολη 1. Μία αχανής πολιτεία, έδρα της παγκόσμιας κυβέρνησης της Ασάνα και του Τherion. Μία επιτροπή ειδικών, υπό τη σοφή καθοδήγηση του Τherion, έχει αναλάβει τη διακυβέρνηση των Ενωμένων Μητροπόλεων του πλανήτη Γη. Η ατομική ιδιοκτησία έχει από χρόνια καταργηθεί καθώς και η χρήση μετρητού χρήματος. Κάθε θρησκευτική εκδήλωση έχει απαγορευτεί εκτός από την οικο- θρησκεία της Ασάνα. Την ανατροφή των παιδιών έχει αναλάβει το κράτος. Το μότο «η ζωή είναι χαρά η κατανάλωση ηδονή» κυριαρχεί παντού και οι πολίτες δείχνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους.  Ή μήπως όχι όλοι Το μέλλον είναι εδώ. Θα γίνεις ένας χαρούμενος σκλάβος ή θα επιλέξεις να γίνεις ένας OUTLAW Το πρώτο μέρος από την τριλογία της Μητρόπολης.

 (Ακολουθούν spoilers)











 

Το βιβλίο αποτελεί μία δυστοπική ιστορία επιστημονικής φαντασίας. Το βιβλίο είναι σπασμένο σε δύο μέρη που διαδραματίζονται το καθένα σε ξεχωριστό περιβάλλον και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές, ενώ υπάρχουν και μικρότερες ιστορίες που χρησιμοποιούν την κύρια ως το πλαίσιο ύπαρξης τους εν είδη frame story. Μία από αυτές χρησιμοποιείται με παρόμοιο τρόπο που χρησιμοποίησε την δευτερεύουσα ιστορία του ο Χάϊνλαϊν στην ιστορία του All of you zombies και ίσως να υπάρχει και ίδιο αποτέλεσμα ( αν και αυτό μέλλει να φανεί ). Οι ιστορίες αυτές . Οι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι, τα κίνητρα τους είναι φανερά και καμία πράξη τους δεν προκαλεί απορίες. Και οι δύο συνδέονται από τον ίδιο θεματικό άξονα της παγίδευσης στις επιταγές ενός κοινωνικού συνόλου και της ανελευθερίας που αυτό συνεπάγεται, τον οποίο άξονα ενσαρκώνουν με διαφορετικό τρόπο και με διαφορετική απαρχή. Εξίσου καλά γραμμένοι είναι και οι λίγοι δευτερεύοντες χαρακτήρες. Οι αλληλεπίδραση των πρωταγωνιστών μαζί τους είναι πολύ καλά γραμμένη, βοηθάει στην εμβάθυνση των πρωταγωνιστών είτε δίνοντας τους επιπλέον επίπεδα είτε προχωρώντας την ιστορία και την πλοκή ( τόσο την κύρια όσο και τις ιστορίες των χαρακτήρων ) είτε δίνοντας μικρά κομμάτια από τον κόσμο του μυθιστορήματος. Οι αλληλεπιδράσεις αυτές είναι ίσως από τις πλέον ρεαλιστικές του βιβλίου δείχνοντας ζωντανούς χαρακτήρες, κάτι που βοηθάει πολύ στην πειστικότητα της ιστορίας. Το γράψιμο του βιβλίου είναι απλό χωρίς να γίνεται απλοϊκό και δόξα τω Θεώ αποφεύγει τα περίπλοκα λεκτικά σχήματα και εκφράσεις που έχω δει σε βιβλία άλλων συγγραφέων σε μία προσπάθεια να προσδώσουν στην ιστορία τους ποιητικότητα, λυρισμό και πλούσιο λεξιλόγιο. Σε αυτή την ιστορία είναι τόσο όσο χρειάζεται, αν και υπάρχουν περιπτώσεις όπου θα έπρεπε να υπάρξει αντικατάσταση λέξεων με άλλες καλύτερες για τον επιδιωκόμενο σκοπό.

Ως δυστοπικό μυθιστόρημα προχωρά σε πολιτικό και κοινωνικό σχολιασμό του σύγχρονου κόσμου όπως αυτός έχει θεμελιωθεί τις τελευταίες δεκαετίες. Χρησιμοποιώντας ως πλαίσιο τις δυστοπίες του 1984 του Όργουελ και του Ένας νέος, θαυμαστός κόσμος του Χάξλεϋ προβαίνει σε προβληματισμούς πάνω σε χαρακτηριστικά της κοινωνίας, των ανθρώπων που τις απαρτίζουν και της νοοτροπίας τους ( αν και σε κάνα δύο σημεία λίγη παραπάνω ανάλυση και γράψιμο θα βοηθούσε περισσότερο την ιστορία ) καθώς και την φιλοσοφία πίσω από κινήματα που διαδίδονται με ταχύτητα την τελευταία δεκαετία, δείχνοντας την εικόνα μίας πιθανής κοινωνίας όπου αυτά τα ιδεολογήματα κυριαρχούν στον τρόπο της κοινωνικής οργάνωσης.

Είναι λοιπόν μία αξιόλογη ιστορία το Outlaw; Σε γενικές γραμμές ναι, αν θεωρήσει κάποιος πως ο σχολιασμός που κάνει είναι το πρώτιστο καθήκον του. Μιλάει για πραγματικά   σοβαρά θέματα ( ανάμεσα σε αυτά και αρκετά της επικαιρότητας όταν εκδόθηκε ) και ασχολείται μαζί τους με τον σεβασμό που τους αξίζει, σε αντίθεση με άλλα βιβλία που είτε ασχολούνται με δήθεν προβλήματα επειδή είναι της μόδας είτε ασχολούνται με πραγματικά σοβαρά θέματα σαν 10χρονο. Παρά τα προβλήματα της η ιστορία αξίζει να διαβαστεί. Είναι όμως μία αξιόλογη δυστοπική ιστορία; Ως τέτοια έχει προβλήματα, όμως το μεγαλύτερο είναι πως δεν δείχνει αρκετά από την δυστοπία. Έχεις κάποιες εικόνες και παρομοιώσεις όπως από μόνες τους δεν αρκούν διότι ως εικόνες δεν έχουν το απαραίτητο συναισθηματικό βάρος. Έχουν βάρος όσον αφορά την επεξεργασία τους με την λογική αλλά αυτό δεν φτάνει. Χρειάζονται εικόνες που να μπορούν να δείξουν και στον πλέον αδαή γιατί η κοινωνία του βιβλίου είναι δυστοπία. Οι εικόνες που υπάρχουν είναι φτιαγμένες για μιλήσουν μόνο σε μέρος του αναγνωστικού κοινού και όχι σε όλο. Επειδή είναι το πρώτο βιβλίο από τριλογία ελπίζω ότι η δυστοπία θα εμφανιστεί σε όλο το τρομακτικό μεγαλείο της στο δεύτερο μέρος της. Από εκεί και μετά θεωρώ πως  ο συγγραφέας θα πρέπει να προσέξει κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα ώστε οι θεματικοί άξονες της τριλογίας να μπορέσουν να περάσουν στον αναγνώστη έχοντας το απαραίτητο βάρος και να περάσουν το μήνυμα τους. Πρώτον, να διαλέξει τι είδους δυστοπία θέλει. Έχει φτιάξει την δική του από υπάρχοντα παραδείγματα των οποίων η φιλοσοφία τους διαφέρει εκ θεμελίων και δεν θα μπορούσαν ποτέ να συνδυαστούν ρεαλιστικά ( η επιστημονική φαντασία κρίνεται με πολύ πιο αυστηρά κριτήρια σε ρεαλιστική βάση μιας και ουσιαστικά ασχολείται με τον πραγματικό κόσμο ή μία πιθανή εκδοχή του ). Είτε θα είναι η εκμαυλιστική κοινωνία του Χάξλεϋ είτε η κομμουνιστική, απολυταρχική, ολοκληρωτική, απόλυτα ελεγχόμενη  κοινωνία του Όργουελ. Δεύτερον, τολμώ να προβλέψω ότι ο συγγραφέας θα χρησιμοποιήσει ως ηθικό αντίβαρο την έννοια της ελευθερίας – είναι κάτι που γίνεται πολύ συχνά στις δυστοπικές ιστορίες και τις περισσότερες φορές είναι ουσιαστικά μονόδρομος. Θα πρέπει να προσέξει πως  θα δείξει τι ακριβώς εννοούν οι χαρακτήρες ως ελευθερία και πως η κοινωνία που ο Σμίθ λέει ότι δημιούργησαν την έχει ενσωματώσει στην φιλοσοφία της και την κοινωνική της οργάνωση. Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους θεματικούς άξονες και έννοιες που οι δύο πρωταγωνιστές ενσαρκώνουν. Τρίτον, και αυτό αφορά κυρίως την ιστορία, είναι ο συγγραφέας να μην κάνει την δύναμη που αποτελεί το αντίπαλο δέος να καταρρέει με υπερβολική ευκολία για λόγους πλοκής όπως έκανε η Μάργκαρετ Άτγουντ στο Η ιστορία της θεραπαινίδας. Θα αφαιρέσει από την ρεαλιστικότητα του της ιστορίας. Τρίτον ο συγγραφέας θα πρέπει να προσέξει το ταξίδι στον χρόνο και τα χωροχρονικά του παράδοξα. Γενικότερα το εργαλείο του ταξιδιού στον χρόνο είναι ένα προβληματικό εργαλείο καθώς είναι εξαιρετικά εύκολο να προκαλέσει τρύπες πλοκής και λογικής τέτοιου είδους που να καταρρέει όλη η ιστορία και έχουν υπάρξει τέτοιες περιπτώσεις.

Πέρα από αυτά όμως το βιβλίο δεν είναι χωρίς προβλήματα. Τα περισσότερα απλά δείχνουν απειρία του συγγραφέα στην επιστημονική φαντασία και δη την δυστοπία αλλά μπορούν να αγνοηθούν από τον μέσο αναγνώστη – δεν θεωρώ ότι είναι ιδιαίτερα σημαντικά. Υπάρχουν όμως κάποια πολύ συγκεκριμένα σημεία που χτυπάνε πολύ άσχημα και αποτελούν μεγάλες τρύπες λογικής. Θα αναφέρω ποια είναι, γιατί αποτελούν πρόβλημα και πως θα μπορούσαν αυτά να διορθωθούν.

Το πρώτο πρόβλημα αποτελεί  ο διάλογος  του Σμίθ με τους ιερείς αφού έχει συλληφθεί. Ο διάλογος από μόνος του δεν αποτελεί πρόβλημα. Κάποια σημεία του όμως είναι περίεργα διότι δεν ανήκουν εκεί. Κατανοώ ότι αποτελούν ένα τρόπο να παρασχεθούν πληροφορίες στον αναγνώστη για την κοινωνία της δυστοπίας και την φιλοσοφία της όμως εντός της ιστορίας δεν έχει νόημα ο Σμιθ να μην γνωρίζει αυτά τα πράγματα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε αυτή την κοινωνία και τέτοιες ερωτήσεις δεν θα έπρεπε να τις κάνει, αφαιρεί από τον ρεαλισμό της κατάστασης. Μία λύση θα ήταν αυτά να υπάρχουν σε μορφή ημερολογίου ή σημειώσεων που έγραψε εμπνευσμένος από κάτι που βρήκε στην αρχή του βιβλίου και τις οποίες σημειώσεις οι αρχές βρήκαν στο σπίτι του Σμιθ και φέρνουν στην ανάκριση του. Ο αναγνώστης και πάλι παίρνει τις πληροφορίες που χρειάζεται και η ιστορία ρέει πολύ πιο ομαλά.

Το δεύτερο πρόβλημα είναι στην δεύτερη ΄΄ιστορία εντός ιστορίας΄΄ που αποτελεί μία καταγραφή των αναμνήσεων του Σμιθ από το Νησί και υπάρχουν σχεδόν όλα από το δεύτερο μισό της:

1)      Είναι το λιγότερο περίεργο να δείχνει ότι οι εξόριστοι ουσιαστικά υποσιτίζονται φτάνοντας σε σωματικό επίπεδο τους φυλακισμένους στα στρατόπεδα εργασίας των Γερμανών του 1940 και λίγες σελίδες μετά χωρίς να έχει αλλάξει κάτι στην διατροφή τους να εμφανίζονται ως σκληροτράχηλοι απόγονοι του Ράμπο. Δεν λειτουργεί έτσι το ανθρώπινο σώμα ως προς την κατασκευή αθλητικών σωμάτων. Δεν πείθει ότι μπόρεσαν να φτιάξουν τέτοια σώματα, πόσο μάλλον να καταβάλλουν τους φρουρούς τους. Μία λύση θα ήταν, και την ακολουθούν πολλοί, να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους και την πονηριά τους ως κρατούμενοι φαινομενικά αδύναμοι για να επιτύχουν τον σκοπό τους.

2)      Όταν βγάζουν τις στολές των φρουρών βλέπουν τις γενετικές μεταλλάξεις τους: κεφάλια ζώων σε ανθρώπινο σώμα. Η γενετική δεν δουλεύει έτσι. Οι μεταλλάξεις θα υπήρχαν σε όλο το σώμα. Μπορούν να περιοριστούν σε συγκεκριμένα όργανα ή άκρα παίζοντας με τον έλεγχο του κάθετου άξονα του σώματος αλλά το κεφάλι ως σύνολο δεν υπακούει σε αυτό τον κανόνα. Καταλαβαίνω τι ήθελε να δείξει εδώ ο συγγραφέας αλλά στην σύγχρονη επιστημονική φαντασία αυτό δείχνει μόνο κακό γράψιμο. Υπάρχει σε παλιά έργα όπως Το Νησί του δόκτωρος Μορώ και άλλα μέχρι την δεκαετία του 1970 αλλά τότε ούτε είχαν τις γνώσεις γενετικής που έχουμε σήμερα ούτε ήταν εύκολη η πρόσβαση των συγγραφέων στις υπάρχουσες. Αυτά τα παλιά έργα είναι τέκνα του καιρού τους και έτσι κρίνονται. Στην σημερινή εποχή υπάρχει άλλη προσέγγιση σε αυτό το θέμα όπως φαίνεται από το πώς απεικονίζει τις γενετικές τροποποιήσεις ο Σκάλτζι στο Διαστρικός Πόλεμος και του οποίου η λύση θα μπορούσε να λειτουργήσει εν μέρει και εδώ. Ακριβώς επειδή πρόκειται για ιστορία εντός ιστορίας και συνήθως αυτή η τεχνική παίζει πολύ με το χαρακτηριστικό του ΄΄αναξιόπιστου αφηγητή΄΄ ίσως καταφύγει σε αυτό ώστε να διορθωθούν κάποια πράγματα.

3)       Το συγκεκριμένο δεν μπορώ να το αποκαλέσω πρόβλημα, όχι μέχρι τουλάχιστον να δούμε το δεύτερο βιβλίο. Όταν κερδίζουν την ελευθερία τους τσακώνονται για το μετέπειτα βήματα τους και την κοινωνική οργάνωση του συνόλου που αποτελούν. Δεν είναι από μόνο του  μη ρεαλιστικό, καθώς κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε πολλές εξεγέρσεις ή μετά από απροσδόκητες καταστροφές.  Αλλά προχωρά υπερβολικά γρήγορο και εκβιασμένο – ίσως να φταίει το γεγονός πως είναι γραμμένο ωσάν μία καταγραφή γεγονότων και αυτός ο τρόπος γραψίματος συνήθως έχει τέτοια προβλήματα, οπότε είναι κάτι που ίσως να μην μπορούσε να αποφευχθεί. Αν αφιερωνόταν περισσότερος  χρόνος πάνω σε αυτό με πιο μυθιστορηματική αφήγηση ίσως η εμφάνιση να ήταν καλύτερη.

Το τρίτο πρόβλημα είναι στο δεύτερο μέρος του βιβλίου και αφορά το plotline με την αρραβωνιαστικιά του Χόροβιτς. Αποτελεί πρόβλημα λόγω της εκτέλεσης της ιδέας. Το συγκεκριμένο plotline είναι το πλέον μη ρεαλιστικό στο βιβλίο ακριβώς λόγω του τρόπου που αυτό εκτυλίσσεται και την ίδια στιγμή θέτει σε κίνδυνο την θεματική που ενσαρκώνει ο χαρακτήρας. Ο Χόροβιτς είναι παγιδευμένος μέσα σε μία κατάσταση περιορισμού όσο αφορά την επαγγελματική και κοινωνική του ζωή χωρίς ο ίδιος να ευθύνεται για αυτό και απεγνωσμένα ψάχνει τρόπο να αποδράσει. Ο αναγνώστης δένεται με τον  χαρακτήρα και νοιάζεται για αυτόν. Όμως η παγίδευση λόγω του συγκεκριμένου plotline είναι ξεκάθαρα φταίξιμο του Χόροβιτς λόγω των δικών του πράξεων. Δεν υποστηρίζεται έτσι η θεματική του χαρακτήρα και πολλοί αναγνώστες σίγουρα θα δυσκολευτούν να συνεχίσουν να συνδέονται με αυτόν. Πως θα μπορούσε να λειτουργήσει αυτό υπέρ του χαρακτήρα; Μόνο αν η αρχή του plotline ήταν αλλιώς γραμμένη με την απόφαση να μην είναι δική του, κάτι όμως που απαιτεί επιπλέον χώρο για να γραφτεί με ρεαλιστικό τρόπο.

Και τέλος δεν μπορώ να μην σχολιάσω την κακή επιμέλεια του βιβλίου. Απορώ πως τέτοια οφθαλμοφανή προβλήματα ξέφυγαν από τον επιμελητή. Δεν μιλάω για ορθογραφικά λάθη και λάθη σύνταξης και γραμματικής ( αν και έχει κάποια ). Μιλάω για λάθη στην χρήση σημείων στίξης, που μπορεί να γίνει δεκτό αν διαβάζει κάποιος τα πρώτα drafts ενός συγγραφέα, αλλά όχι όταν διαβάζει κάτι που έχει εκτυπωθεί και που θεωρητικά πέρασε από ελέγχους.

Αξίζει κάποιος να διαβάσει το βιβλίο; Πιστεύω πως ναι παρά τα προβλήματα του. Σίγουρα δεν θα καλύψει τα φιλολογικά γούστα μίας μερίδας του κοινού και σίγουρα θα εκνευρίσει αναγνώστες συγκεκριμένων ιδεολογικών χώρων με πολύ ισχυρές απόψεις πάνω σε αυτούς. Για όλους τους υπόλοιπους όμως θεωρώ πως αξίζει να του δώσουν μία ευκαιρία μιας και θα τους δώσει το έναυσμα να σκεφτούν κάποια θέματα και να καταλήξουν στα δικά τους συμπεράσματα είτε συμφωνούν είτε όχι.

Βιβλία sci-fi που μου άρεσαν είναι το Project Hail Mary, η σειρά Expanse (είναι να πιάσω το 5ο βιβλίο της σειράς), η σειρά Murderbot Diaries και Το πρόβλημα των τριων σωμάτων.

Επίσης, έχω διαβάσει το Ministry for the Future, του Kim Stanley Robinson και ενώ δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα με το βιβλίο, ήταν ευχάριστο το διάβασμα και μου άρεσε η θετική αύρα που έδωσε. 

Επειδή θέλω να στραφώ και σε Έλληνες συγγραφείς του είδους, θα ήθελα να μάθω αν έχετε διαβάσει κάποιο από τα παρακάτω βιβλίων και αν ναι πως σας φάνηκε.

1. Μετοίκηση του Στέλιου Μαρμελούδη

2. Το Μυστικό του Πλανήτη 175-B του Χρήστου Αζαριάδη

3. Κώδικας 987 της Έλενας Τέφα

Αν έχετε υπόψη σας κάποιο άλλο βιβλίο γράψτε το

Είναι το πρώτο βιβλίο που έχω την τύχη να εκδίδω. Είναι και δουλειά πολλών χρόνων, που πήρε σχήμα και μορφή μόλις πριν λίγους μήνες. 

Δυο λόγια για το βιβλίο: πρόκειται για βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, που όμως προσπαθώ να φτιάξω μια δυστοπία καθόλου απίθανη. Μέσα σε στενά και ασφυχτικά πλαίσια, οπού τα πάντα παρακολουθούνται, μια ομάδα νέων προσπαθεί να επιβιώσει αντιγράφοντας πληροφορίες που διακινούνται στο διαδίκτυο ή που επεξεργάζονται σε συνεργασία με άλλες ομάδες ανά τον κόσμο. Στη συνέχεια είναι σε θέση να τα εκτυπώνουν σε τρισδιάστατους εκτυπωτές και να τα διαθέτουν στην κοινωνία. Τι γίνεται όταν οι Αρχές τους βάλουν στόχο; Πώς μπορεί να λειτουργεί ένα ολόκληρο σύστημα που γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες; Ποιοι θέλουν να τους βοηθήσουν και ποιοι όχι;

Ένα βιβλίο με δυνατή κοσμοπλασία έρχεται, όχι να μας τρομάξει, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε ότι η τεχνολογία δε φτάνει για να λύσει τα ανθρώπινα προβλήματα. 

Η έκδοση είναι από τον εκδ οίκο Συμπαντικές Διαδρομές, άρα υπάρχει πιθανά μια δυσκολία να βρεθεί, όχι μεγάλη. Όπου ζήτησα παραγγελία έκανε 1-3 ημέρες να έρθει. Εναλλακτικά

Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.odt

Αναζητώντας τεύχη του περιοδικού Cyborg που εκδιδόταν το 90' ήλθα σε επαφή με τον εκδότη του περιοδικού και συγγραφέα κ. Κουτσουκο Κωνσταντίνο. 

Για καλή μου τύχη, όχι μόνο είχε τα τεύχη που μου έλειπαν και μου τα έδωσε σε πολύ λογική τιμή αλλά και συναντώντας τον για καφέ όταν μου τα έδωσε γνώρισα έναν εξαιρετικό άνθρωπο με τον οποίο κάναμε κατάδυση στην ιστορία της νέας ελληνικής σκηνής του χορού της Ε.Φ και Φανταστικού. 

Αν κάποιος θέλει μπορεί να τον βρει στο Facebook. constantine koutsoukos. 

Κώστας Χαρίτος - Κόκκινο (Εκδόσεις Κέδρος, 2020)

Quote

 

«Τρία πράγματα δεν χάνονται ποτέ από το συλλογικό ασυνείδητο: Οι ιδέες, οι ήρωες και τα σύμβολα».

Ο Ιάσονας είναι ένας ζωγράφος που γεννήθηκε στη Σύρο και ζει στο Παρίσι. Προσπαθεί να φτιάξει το ιδανικό χρώμα, αυτό που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη των ανθρώπων.
Ο Κόρι είναι απόφοιτος του ΜΙΤ και ικανότατος προγραμματιστής. Θέλει να γράψει την τέλεια ρουτίνα, τον κώδικα που θα μπορεί να αναγνωρίσει ένα αριστούργημα της τέχνης προτού το δει ανθρώπινο μάτι.
Ο Ιβάν είναι ένας μετανάστης δεύτερης γενιάς που εργάζεται για τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Αποστολή του είναι να συλλάβει αυτούς που απειλούν να τινάξουν στον αέρα τον κόσμο του.

Αυτή είναι η ιστορία τους· τρεις άνθρωποι και ένα χρώμα.

Το χρώμα που θα ενώσει τις διαδρομές τους και θα τους φέρει αντιμέτωπους μεταξύ τους αλλά και με τον εαυτό τους.

Το χρώμα του έρωτα, της επανάστασης και του αίματος.

Αυτή είναι η ιστορία του κόκκινου χρώματος .

Ένα μυθιστόρημα για την τέχνη και την εξουσία, για την προσπάθεια του ανθρώπου να αγγίξει την τελειότητα και το τίμημα που πρέπει να πληρώσει.

 

Η περιγραφή στο οπισθόφυλλο :  "Κόνορ, είναι όλες οι χώρες στις οποίες έχεις ταξιδέψει τόσο περίεργες όσο η προηγούμενη;" Η Κόνορ κοίταξε τον συνταξιδιώτη της, που ήταν ξαπλωμένος λίγο πιο πέρα. "Δεν μπορώ να ξέρω τι θα φανεί περίεργο σε σένα, Ωρίων. Φαντάσου πως σε αρκετές χώρες με έχουν ρωτήσει: "Είναι όλοι οι ταξιδιώτες τόσο περίεργοι όσο εσύ;"" "Τι να περιμένω, όμως, από τα μέρη τα οποία θα επισκεφθούμε;" επέμεινε το αγόρι. Η Κόνορ έστρεψε πάλι το βλέμμα της στον στολισμένο με αστέρια ουρανό. "Από μοναδικούς νόμους μέχρι ιδιαίτερα έθιμα και συμπεριφορές, από τεχνολογικά θαύματα μέχρι πρωτόγνωρες κοσμοθεωρίες, θα δεις πως κάθε χώρα έχει κάτι το διαφορετικό. Θα δεις χώρες που μοιάζουν με τη δική σου χώρα και μέρη όπου, για σένα, οι άνθρωποι θα φέρονται παράλογα. Μέρη φιλόξενα και μέρη αφιλόξενα. Κοινωνίες δυστοπικές για κάποιους ανθρώπους και ουτοπικές για άλλους". Ένα πεφταστέρι διέσχισε βιαστικά τον ουρανό, αφήνοντας φευγαλέα το ίχνος του ανάμεσα στα αστέρια. "Και, φυσικά, θα δεις μέρη τόσο όμορφα όσο η θέα που έχουμε τώρα", κατέληξε η κοπέλα. Οι δύο ταξιδιώτες έμειναν σιωπηλοί για αρκετή ώρα, ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του. "Πώς λες να είναι η επόμενη χώρα;" είπε τελικά ο Ωρίων. Η Κόνορ χαμογέλασε. "Δεν ξέρω, αλλά ανυπομονώ να δω..."

Η άποψη μου για το βιβλίο : Μία πρώτη αξιόλογη προσπάθεια φιλοσοφικής επιστημονικής φαντασίας. Πέντε με εξι εντυπωσιακές ιδέες τοποθετημένες σε ένα κοινό πλαίσιο (2 πρωταγωνιστές που επισκέπτονται πόλεις, χώρες - ιδέες) και ανάπτυξη φιλοσοφικών σκέψεων πάνω στο πώς μπορεί ο άνθρωπος να ζήσει τη ζωή στο άμεσο μέλλον συν πολλά άλλα. Ο συγγραφέας κάνει χρήση αποκλειστικά μόνο ενός αφηγηματικού τρόπου του διαλόγου, ο οποίος σε βάζει κατευθείαν στη ουσία όσων έχει να παρουσιάσει. Μπράβο για την ιστορία της πόλεως - χώρας βιβλιοθήκης που θεωρώ την πιο δυνατή σε σχέση με τις υπόλοιπες.
Συνήθως η πρώτη προσπάθεια πολλών συγγραφέων είναι αδύναμη, όμως είδα αδυναμίες αλλά ελάχιστες σε σχέση με τον μέσο όρο.
Το συνιστώ το βιβλίο σε όσους αναγνώστες θέλουν να διαβάσουν επιστημονική φαντασία και φιλοσοφία μιας και δεν έχει διδακτισμό ούτε προσπαθεί να σε πείσει για κάτι. Αντιθέτως σε πείθει ως συγγραφική προσπάθεια γιατί ακριβώς σου παρουσιάζει με τον κατάλληλο τρόπο πολύπλευρες ιδέες και θέτει τα καίρια ερωτήματα που θα πυροδοτήσουν τη σκέψη..

Ένα από τα θέματα που με τράβηξαν ιδιαίτερα είναι ο χωροχρόνος και οι απόψεις, οι απορίες και οι αντιλήψεις των ηρώων για αυτόν. Άλλη θεματική είναι η συγγραφική ενασχόληση του ανθρώπου με ιστορίες όπως του μοναχικού συγγραφέα. 

Το βιβλίο άξια παίρνει 4 στα 5 αστεράκια, πιο συγκεκριμένα:

Οι ιστορίες όπως είναι τοποθετημένες στο βιβλίο

- Μια γη με περιττούς ανθρώπους ****

- Μια ασφαλής χώρα ****

- Αναμέτρηση με έναν δαμαστή του χρόνου *****

- Συνάντηση με έναν λιγομίλητο ταξιδιώτη ***

- Η χώρα των βιβλίων *****

- Παρέα με έναν μοναχικό συγγραφέα ****

- Περί ανέμων και υδάτων - Κάτω από τον ήλιο ***

- Αεροναυαγοί ***

- Η χώρα που τιθάσσευε τον χώρο *****

Όλες οι ιστορίες είχαν ιδέες που σκέφτεται ο άνθρωπος, τις έχει φιλοσοφήσει και ψάχνει απαντήσεις. Πολλές από αυτές ο συγγραφέας τις τοποθετεί σε ένα πολύ μακρινό μέλλον, ωστόσο το περιβάλλον και οι συμπεριφορές των ανθρώπων είναι πανομοιότυπες με τη σημερινή εποχή για αυτό σε κάνει να ταυτίζεσαι με τους προβληματισμούς, τις ιδέες, τις υποθέσεις και τις λύσεις. Στα τεχνικά της επιστημονικής φαντασίας ο συγγραφέας δεν έχει ασχοληθεί κυρίως με τα επιτεύγματα της τεχνολογίας όσο με τη λογική του ανθρώπου και τις συμπεριφορές του στη χρήση της. Η φιλοσοφία και η τεχνολογία συνυπάρχουν και έχουν επίκεντρο τον άνθρωπο. Θα δούμε πολλές φορές με σατυρικό τρόπο ανήκουστες συμπεριφορές εκ μέρους ανθρώπων των πόλεων όταν έρχονται σε επαφή με τους ταξιδιώτες πρωταγωνιστές. Και αυτή είναι ίσως η μαγεία του βιβλίου και γιατί θεωρώ ότι μου άρεσε πολύ το βιβλίο. Ο συγγραφέας με επίκεντρο τον άνθρωπο θα αναπτύξει τον κόσμο του, γνωρίζοντας ακριβώς τι θέλει να γράψει και για ποιο λόγο χωρίς φλυαρίες για τεχνολογικά επιτεύγματα. 

 Είδα προβλήματα στην επιμέλεια; Ναι είδα και σε αυτό το βιβλίο. Φράση του βιβλίου (Ξέρεις να διαβάζεις; Τι έγραφε η πινακίδα;). Όχι όμως προβλήματα που να με κάνουν να εκνευριστώ και μπράβο στις εκδόσεις Πηγή και τον επιμελητή που έκαναν φιλότιμη προσπάθεια. Όλα τα βιβλία έχουν προβλήματα στην επιμέλεια όπως έλεγαν οι καθηγητές μου σε σχολή επιμελητών και στο φιλολογικό τμήμα. 

Ευχάριστη έκπληξη λοιπόν. Κύριε Βουτυρά συγχαρητήρια για το πρώτο έργο σας.

Πώς είναι να σου στερούν το «είναι», προτού καν αρχίσεις να αντιλαµβάνεσαι τι εστί αυτό το «είναι»; Να είσαι ένας άνθρωπος χωρίς αυτογνωσία ή συναισθήµατα, ούτε καν όνοµα, ένα άβουλο εργαλείο στις υπηρεσίες του εκάστοτε «χρήστη», που ζεις για να υπακούς τυφλά κάθε εντολή του, αναλύοντας και καταστέλλοντας «εγκληµατίες» µε αφύσικες δυνάµεις, σε έναν κόσµο που συζεί µε αυτές πάνω από έναν αιώνα;

Αυτές είναι οι µονάδες ελέγχου, ιδιοκτησία µιας µυστηριώδους οργάνωσης, γνωστής ως Κόκκινοι Αφυπνιστές – οι µόνοι που µπορούν να τις διατάξουν και οι µόνοι στους οποίους υπακούουν. Αποστολή τους, η καταστολή ενός αφύσικου φαινοµένου αγνώστου προελεύσεως, που άλλαξε τον κόσµο ξεφεύγοντας γρήγορα από τον έλεγχο.

Άνθρωποι, φαινοµενικά ίδιοι µε εµάς, ανακάλυψαν σαν από ένστικτο, πως µπορούσαν να επικαλεστούν απόκοσµες δυνάµεις, που στη συντριπτική τους πλειοψηφία τούς έλεγχαν αντί να τις ελέγχουν, οδηγώντας τους σε παράνοµες και πολλές φορές βίαιες πράξεις που τα µοντέρνα µας όπλα αδυνατούσαν να καταστείλουν.

Και µέσα σε όλα αυτά -σαν να µην τον αφορούν- ένας επικηρυγµένος από τους Κόκκινους, γνωστός ως στόχος 53, «απαγάγει», νικώντας δύο από τους καλύτερους Αφυπνιστές, µία µονάδα ελέγχου, µε γνώµονα όµως πως υπακούει µόνο στους Κόκκινους – κάτι που αυτός δεν είναι. Πώς κατάφερε να την πάρει και γιατί; Τι σκοπεύει να κάνει µε κάτι απόλυτα άχρηστο σε αυτόν και που εξαρχής δεν θα έπρεπε καν να τον ακολουθεί;

Βιογραφικό Συγγραφέα

Η Λέσχη Ανάγνωσης Φανταστικού του Sff.gr αποφάσισε να διαβάσει το βιβλίο του Γιώργου Γιαλούρη - Ψαλιδισμένες μέρες, το οποίο εκδόθηκε τον Οκτώβρη 2019. Επιλέχθηκε για τον μήνα επιστημονικής φαντασίας και θα θέλαμε όποιος από εσάς έχει διαβάσει το βιβλίο να μας πει δύο λογάκια από κάτω. 

Το βιβλίο είναι μία συλλογή διηγημάτων και είναι το τρίτο ατομικό βιβλίο του κ. Γιαλούρη. Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από το ομότιτλο διήγημα (ψαλιδισμένες μέρες) : Τα ABS του αυτοκινήτου μούγκρισαν μ' εκείνον τον επαναλαμβανόμενο ήχο που μοιάζει με ξερό βήχα.
"Τον μαλάκα!" είπε μέσα από τα δόντια του. "Δύο σταγόνες πέφτουν και όλοι πηγαίνουν σαν κότες". Κοίταξε τον κεντρικό καθρέφτη. Ουρά από πίσω του. "Άντε, ΑΝΤΕ", συνέχιζε να φωνάζει και πάτησε την κόρνα. "Προχώρα, ντε!"
Το προπορευόμενο αυτοκίνητο σπινιάρισε στο βρεγμένο οδόστρωμα, βγήκε το μισό στη διασταύρωση, κοντοστάθηκε σαν να το σκεφτόταν και σπινιάρισε ξανά στρίβοντας δεξιά. Τα μάτια του γυάλισαν. Τρία μέτρα ασφάλτου ελεύθερα.
Ένας πεζός που κρατούσε μία μαύρη ομπρέλα πήγε να διασχίσει το στενό αλλά σταμάτησε απότομα στην άκρη του δρόμου. Είχε δει το βλέμμα του οδηγού και είχε καταλάβει ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσει να περάσει. Οι πεζοί στους δρόμους της Αθήνας ήταν εκπαιδευμένοι. Ποτέ δεν κοιτούσαν το αυτοκίνητο αλλά τον οδηγό και ο οδηγός του γκρίζου Audi είχε το βλέμμα του λεγεωνάριου που επιτίθεται στις ορδές των βαρβάρων.

Για όσους δεν το ξέρουν εδω μια μικρή περίληψη απο το οπισθόφυλλο 😊

Μια απρόσµενη συνάντηση σε ένα µπαρ της εθνικής οδού, ένα τραγικό ατύχηµα και ένας φάκελος γεµάτος µυστήριο, θα γίνουν η αφορµή η ήσυχη ζωή του καθηγητή Ιάσονα Μηνά να αλλάξει για πάντα. Ο δρόµος που θα πάρει περνάει µέσα από επικίνδυνα µονοπάτια, όπου παρελθόν και µέλλον σµίγουν σε ένα ταξίδι αυτογνωσίας και επίγνωσης. Ο αριθµός 67, που µοιάζει σαν να τον έχει στοιχειώσει, θα του γίνει µόνιµος σύντροφος από την αρχή ακόµα αυτού του ταξιδιού, που θα τον οδηγήσει τελικά στην Απαγορευµένη Ζώνη. Εκεί, πίσω από αρχέγονα µυστικά, έρωτες και αποκαλύψεις, θα βρει την Ιθάκη του, που του επιφύλαξε το πεπρωµένο…

Μιχάλης Μανωλιός - Το βιβλίο και η περφόρμανς (Εκδόσεις Κέδρος, 2019)

Quote

ΠΕΡΙΛΗΨΗ:

Η Ε σε κάνει να μπαίνεις στη θέση των άλλων και να τους κατανοείς καλύτερα. Η τεχνητή αυτή μέθοδος αύξησης της ενσυναίσθησης κερδίζει παγκοσμίως όλο και περισσότερους χρήστες, με ποικίλες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες.
Ο εικαστικός Λέανδρος Βατρικάς έχει ρισκάρει τα πάντα στη ζωή του προκειμένου να ολοκληρώσει ένα πανάκριβο έργο που τη χρησιμοποιεί ως θέμα του, αλλά όταν πλησιάζουν τα εγκαίνια, στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση, εμφανίζεται ως υποψήφια αγοράστρια μια εντυπωσιακή διπλή γυναίκα.
Στην ιστορία πρωταγωνιστεί και η Νύχτα, μια πρώην δολοφόνος και άνθρωπος του υπόκοσμου, καθώς και ένας ιδιόρρυθμος βιβλιοθήρας, ο Αλέξιος.
Κάθε πρόσωπο από τη θέση του προσπαθεί να ερμηνεύσει το μήνυμα που κρύβει η περφόρμανς του Λέανδρου, όπως παρουσιάζεται στα εγκαίνια του έργου, ενώ πυροδοτείται παράλληλα, μέσω διαδικτύου, και μια παγκόσμια κούρσα για την αποκρυπτογράφησή του.
Σχετίζεται με το μυστηριώδες Βιβλίο που υποτίθεται ότι μπορεί να καταστρέψει την Ε;
Ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας που ασχολείται με την ανθρώπινη φύση και θέτει ερωτήματα που αποδεικνύονται σημαντικότερα και από τις απαντήσεις τους.

---

'Το Καλοκαίρι μου έξω από το Θόλο' είναι μία όμορφη νουβέλα χρονοταξιδιού από ένα μακρινό δυστοπικό μέλλον σε κάποιο απ' τα νησιά του Αιγαίου στο τέλος του 20ου αιώνα. Πρόκειται για μία αφήγηση που εξερευνεί πολλές πτυχές και ακολουθεί μία ενδιαφέρουσα ανάπτυξη. Από την άλλη, η δομή ήταν δυνατή, αλλά μάλλον υπερβολικά απλή, οι χαρακτήρες καλοσχηματισμένοι, αλλά δεν τους αισθάνθηκα ζωντανούς, ενώ η ιστορία παρότι ήταν όμορφη, δεν με κέρδισε τελικά. Ως σύνολο, 'το Καλοκαίρι μου έξω από το Θόλο' είναι ένα δυνατό βιβλίο ελληνικής επιστημονικής φαντασίας, το οποίο όμως έμενα δεν με ικανοποίησε απόλυτα.

Εικονογράφηση: Γιάννης Σαββίδης

http://www.biblionet.gr/book/191644/%CE%9C%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B7%CF%82,_%CE%9D%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82_%CE%91./%CE%86%CE%B3%CF%81%CE%B9%CE%B1_%CE%91%CE%BA%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7

Εδώ το εξώφυλλο:

Εδώ το οπισθόφυλλο (το οποίο δείχνει ότι, όποιος το έγραψε, έχει διαβάσει μόνο το πρώτο τρίτο του βιβλίου - μετά γίνεται πιο ενδιαφέρον ακόμα):

Έτος 2159 μ.Χ. Ο κόσμος πλέον διοικείται με βάση τη νοημοσύνη: χωρίζεται σε αναστημένους προ-ανθρώπους, τους Νεάντερταλ, που απλώς επιβιώνουν ως μέλη της πιο εξαθλιωμένης κάστας της παγκόσμιας τάξης, και σε Χόμο Σάπιενς, που ζουν για να δίνουν τεστ με στόχο την άνοδό τους στην ιεραρχία. Όλα κινούνται γύρω από το περιβόητο "εμβόλιο της ευφυΐας". Μόνο όσοι εμβολιάζονται έχουν τη δυνατότητα να ζουν με αξιοπρέπεια. Οι υπόλοιποι πρέπει να υπηρετούν ισόβια τους άλλους.

Ο Μάνο είναι ένας νεαρός Νεάντερταλ, κάτοικος της Μητρόπολης Νέας Αθήνας. Κάποιο βράδυ έρχεται σε επαφή με έναν άγνωστο, τον Άξελ, που ανήκει σε οργάνωση για την ανατροπή του συστήματος. Τότε του παρουσιάζεται μία και μοναδική ευκαιρία να αλλάξει για πάντα τη ζωή του. Οι κίνδυνοι βέβαια είναι πολλοί και παραμονεύουν στους πάνω ορόφους της Μητρόπολης, στην Αλεξάνδρεια, κι ακόμα πιο ψηλά, στον Θόλο, όπου βρίσκονται οι Πιστοποιημένοι.

Μια ολόκληρη κοινωνία έχει μάθει να αντιμετωπίζει τους Νεάντερταλ σαν ζώα, αδυνατώντας να δει πέρα από τα πρωτόγονα χαρακτηριστικά τους. Θα καταφέρει ο Μάνο να αλλάξει τη μοίρα του; Και αν ναι, με ποιο τίμημα;

Και εδώ η γνώμη μου:

Σελ. 262
Συμπαντικές Διαδρομές, 2016
ISBN139789606070327

- Ιστορικό Μυθιστόρημα Επιστημονικής Φαντασίας -

«Όταν κάποτε, κάποιος, ανακαλύψει και διαβάσει αυτό το κείμενο, ίσως θεωρήσει την ιστορία μου εξωπραγματική, παράλογη και τρελή. Δεν θα τον αδικήσω. Το ίδιο θα έκανα κι εγώ στη θέση του. Όμως, αυτά που καταγράφω είναι η δική μου πραγματικότητα, η δική μου μαρτυρία για τα όσα βίωσα. Πιο κάτω θα διαβάσετε για τη σχέση μου με τον Ρήγα Βελεστινλή και για την άγνωστη ιστορία της Ελλάδας, η οποία σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν συνέβαιναν όλα αυτά που διηγούμαι. Όσο κι αν ακούγεται εξωπραγματικό και απίστευτο, τα γεγονότα στα οποία αναφέρομαι ακολουθούν ανάποδη χρονολογική φορά. Πρώτα συνέβησαν αυτά που διαδραματίστηκαν μετά και ακολούθως αυτά που έγιναν πριν. Είναι τόσα πολλά και αλλόκοτα αυτά που έζησα, που μου είναι δύσκολο, μετά από τόσα χρόνια, να τα αποτυπώσω με ακρίβεια στο χαρτί. …» 
Ιωάννης Καρατζάς

==================

Άλλο ένα βιβλίο που το κρατούσα να το διαβάσω όταν θα χρειαζόμουν κάτι πολύ καλό. Και φυσικά, ο Ανδρέας εκπλήρωσε όλα όσα υποσχέθηκε στην οπισθόφυλλο του βιβλίου. Κι ίσως κι ακόμη περισσότερα.

Το βιβλίο ξεκινάει με γροθιά (και δεν εννοώ τα κλασσικά, αυτό είναι ένα χειρόγραφο που βρέθηκε κλπ). Γροθιά και τόλμη, μιας -διορθώστε με αν κάνω λάθος- αυτή τη συγκεκριμένη εναλλακτική ιστορία δεν έχει τολμήσει κανείς Έλληνας να τη γράψει ακόμη.

Η γραφή είναι στρωτή, ήρεμη, χωρίς εξάρσεις αλλά και χωρίς λάθη, οι χαρακτήρες όχι ιδιαίτερα ανάγλυφοι, αλλά δεν έχουν και τόση σημασία όσο η ίδια η ιστορία, η πλοκή ενδιαφέρουσα. Το πρώτο μέρος ίσως δεν είναι τόσο δυνατό όσο μπορούσε, αλλά το δεύτερο μέρος (που είναι τα 3/4 του βιβλίου) αποζημιώνει! Χάρηκα ιδιαίτερα που δεν έπεσε στην ρομαντική και τετριμμένη λούμπα να πει πως

, όπως επίσης και στην εξίσου ρομαντική και τετριμμένη λούμπα

. Το δε κερασάκι του τέλους, όπου ο Ιωάννης

 ήταν μια εξαιρετικά νόστιμη μπουκίτσα, σαν να σου κλείνει το μάτι.

Και φυσικά, αυτό το εξώφυλλο! Τι υπέροχο, όμορφο, τραχύ και απαλό ταυτόχρονο, ταιριαστό όσο δεν παίρνει!
 

Πώς θα ήταν ο κόσμος που θα 'φτιαχνε ο Θεός αν ήταν γένους θηλυκού; Κατά πάσα πιθανότητα ένας παράδεισος όπου ο Αδάμ θα προέκυπτε από το πλευρό της Εύας, οι γυναίκες θα είχαν την εξουσία και οι άντρες θα ασχολούνταν κυρίως με την ομορφιά τους. Με λίγα λόγια ένας κόσμος τα πάνω κάτω! 
Ιδού λοιπόν πώς μια υπόθεση εργασίας έγινε ένα αστείο μυθιστόρημα με πρωταγωνιστή τον Χάρη, ένα όμορφο και κάπως αφελές αγόρι, που το 'σκασε νύχτα από την Ιεράπετρα γιατί δεν ήθελε να παντρευτεί τη γεωπόνο που του προξένευε η μάνα του. Το δικό του όνειρο ήταν να γίνει ένα ανεξάρτητο εργαζόμενο αγόρι στην Αθήνα, όπου όλα επιτρέπονται. Θα μπορέσει όμως να επιβιώσει σ' αυτή την επικίνδυνη πόλη; Θα μπορέσει να βρει τον εαυτό του σε μια κοινωνία όπου οι νεαροί άντρες είναι συνήθως αντικείμενα πόθου - ή το πολύ πολύ καλοί σύζυγοι και τρυφεροί πατεράδες; Θα αποφύγει τον πειρασμό ενός ειδυλλίου με τη Μάγια, τη γοητευτική αλλά τόσο παντρεμένη διευθύντριά του, ή θα υποκύψει και θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια ταπεινωτική ιστορία εκδοτικών ανταγωνισμών, προδοσίας και σεξουαλικής εκμετάλλευσης;
Τίθενται όμως και άλλα ερωτήματα: 
Αφού ξεκίνησε για γαλάζιο μυθιστόρημα, γιατί ασχολείται τόσο με το ροζ; 
Αφού πήγαινε για κωμωδία, γιατί είναι γεμάτο προαναγγελθέντα δράματα; 
Αφού επιθυμεί καταφανώς να σχολιάσει το τι σημαίνει να είσαι άντρας ή γυναίκα στις αρχές του 21ου αιώνα, γιατί στην ευχή έχει καλό τέλος;

Συγγραφέας : Ιωάννα Μπουραζοπούλου

Εκδόσεις Καστανιώτη

Σελίδες : 482

ISBN : 978-960-03-4369-4

Τιμή : 19,17

Από την Βιβλιονέτ

Σαράντα αιώνες μετά τη βιβλική καταστροφή στα Σόδομα και τα Γόμορρα, η ίδια εκείνη γη στις όχθες της Νεκράς Θάλασσας ανοίγει και ένα μυστηριώδες βιολετί αλάτι αναβλύζει. Η εμφάνισή του αλλάζει τη γεωγραφία τριών ηπείρων και μονοπωλεί το ενδιαφέρον της αγοράς. H νέα ουσία δεν υπηρετεί, αλλά υπηρετείται. Καταδυναστεύει με τις ιδιοτροπίες της. Εθίζει με τη γεύση της. Υποδουλώνει με την αθόρυβη επιρροή της. Τα σύγχρονα Σόδομα, η "Αποικία", αποδεικνύονται πιο πανούργα και από τη βιβλική ακόμη εκδοχή τους. Μια αποπνικτική ατμόσφαιρα περιβάλλει τα καλά
κρυμμένα μυστικά τους, και μόνο ένας άνθρωπος είναι σε θέση να τα ανακαλύψει: ο ανυποψίαστος Φιλέας Μπουκ, που μια νύχτα αλλιώτικη από τις άλλες θα κληθεί να λύσει το πιο σημαντικό σταυρόλεξο που επινοήθηκε ποτέ.

"Τι είδε η γυναίκα του Λωτ;" Ένα φαντασμαγορικό μυθιστόρημα, ένα συνεχές διανοητικό παιχνίδι,
μια ανεπανάληπτη αλληγορία για το φόβο, την αμαρτία και την ενοχή, που ενεδρεύουν στους υγρούς δρόμους του "παραθαλάσσιου" Παρισιού, αλλά και στους σκοτεινούς διαδρόμους της ανθρώπινης συνείδησης.

Θα ξεκινήσω με ένα disclaimer: Το τοποθετώ εδώ όχι επειδή ανήκει αποκλειστικά στον χώρο της εφ, παρόλο που από πλευράς κοσμοπλασίας τουλάχιστον είναι δυστοπία, επειδή απλώς έπρεπε κάποια στιγμή να πάρω μια απόφαση για το πού θα ανοίξω το τόπικ. Θα μπορούσε να τοποθετηθεί άνετα τόσο στην φαντασία όσο και στον τρόμο, είναι γοητευτικά τρομαχτικό και σκοτεινά μαγικό, χε Οπότε συγχωρήστε μου την ατασταλία, αλλά προς το παρόν θα προσποιηθούμε πως ανήκει σε αυτή τη βιβλιοθήκη.

Σας αντιγράφω το οπισθόφυλλο:

Όταν γεννήθηκα, με νόμιζαν για νεκρό. όταν έβγαλα την πρώτη μου φωνή, δεν ήταν κανείς εκεί για να την ακούσει. Κι όταν αποφάσισα επιτέλους να κάψω τον κόσμο, ο κόσμος είχε χαθεί προ πολλού.

Θάνατος, ερήμωση, εγκατάλειψη. Λάθη παλιά που σε στοιχειώνουν. Λάθη καινούργια που λαχταράς να κάνεις. Και, κάπου ανάμεσα, η χαμένη ευτυχία της άγνοιας. Θα καταφέρεις άραγε να βγεις ζωντανός;

Μπορείς άραγε να ακούσεις τις φωνές των τόπων; Γιατί οι τόποι θυμούνται. Το θέμα είναι εσύ αν μπορείς αν μπορείς να τους καταλάβεις.

Η κενή διαθήκη, με την οποία ο Ηφαιστίων Χριστόπουλος εμφανίζεται στο λογοτεχνικό πεδίο, αφηγείται ιστορίες γι' αυτά τα ρημαγμένα, σκοτεινά τοπία και για τα ανθρώπινα φαντάσματα που τα στοιχειώνουν. "Ηρόστρατοι", "Θαλιδομίδη", "Αγαθοδαίμων", Οι σταυροί της Παδαλίνια" και "Βίοι Σφαγίων". Τέσσερα διηγήματα και μια νουβέλα που συνθέτουν μια λυρική δυστοπία φαντασίας.

Το μόνο που έχω να σας πω προς το παρόν είναι ότι αυτό είναι από τα βιβλία που με κάνει να ζηλεύω όλους εσάς που δεν το έχετε διαβάσει ακόμα. Το γοητευτικό και ζοφερό ταξίδι που σας περιμένει θα ήθελα πολύ να μπορώ να το ξανακάνω για πρώτη φορά.

Πολύ καλύτερα από μένα όμως θα σας τα πουν την Κυριακή, η Τέτη και η Πελαγία, στην παρουσίαση