Jump to content

All Activity

This stream auto-updates     

  1. Today
  2. Spyrex

    Spyrex

    Πήγα να κάνω buddy read με τον BladeRunner... Πού πάω ξυπόλητος στ' αγκάθια.

  3. elgalla

    Ελληνικό setting

    Α, επίσης, στο Star Trek Discovery υπάρχει χαρακτήρας με ασιατικά χαρακτηριστικά και όνομα Φιλίππα Γεωργίου. Οπότε ούτε οι Αμερικανοί δεν έχουν τέτοια στεγανά, γιατι να έχουμε εμείς;
  4. BladeRunner

    50 Βιβλία για το 2019

    Παράξενος καιρός. Σχόλιο εδώ: Joe Hill (King) -Απρίλιος 52. Σεμπάστιαν Φίτσεκ - "Η θέση 7Α" (Διόπτρα, 2019, σελ. 471). 8.5/10 53. Συλλογικό - "Βρόχος" (Λυκόφως, 2019, σελ. 151). 7/10 54. Τζ. Π. Ντίξον - "Η ιστορία του χειρούργου" (Οξύ, 2019, σελ. 78). 8.5/10 55. Ζαν-Μπατίστ Αντρεά - "Βασίλισσά μου" (Στερέωμα, 2019, σελ. 163). 8/10 56. Ζορζ Σιμενόν - "Το μπλε δωμάτιο" (Άγρα, 2007, σελ. 210). 8.5/10 57. Ζ. Ρ. Πέντρο - "Το δικό σου πρόσωπο θα είναι το τελευταίο" (Πόλις, 2019, σελ. 253). 8.5/10 58. Αλεσάντρο Μπαρίκο - "Μίστερ Γκουίν" (Πατάκης, 2019, σελ. 316). 8/10 59. Άαρον Άπελφελντ - "Μπάντενχαϊμ 1939" (Εστία, 2008, σελ. 162). 8/10 60. Άκης Παπαντώνης - "Καρυότυπος" (Κίχλη, 2014, σελ. 117). 7/10 61. Λουίτζι Μπαρτολίνι - "Ο κλέφτης των ποδηλάτων" (Μεταίχμιο, 2017, σελ. 189). 7/10 62. Άλεξ Μιχαηλίδης - "Η σιωπηλή ασθενής" (Διόπτρα, 2019, σελ. 412). 6.5/10 63. Τζος Μάλερμαν - "Bird Box" (Οξύ, 2019, σελ. 322). 9/10 64. Άντονι Χόροβιτς - "Η λέξη είναι φόνος" (Διόπτρα, 2019, σελ. 406). 8.5/10 65. Τζο Χιλ - "Παράξενος καιρός" (Bell, 2019, σελ. 542). 8.5/10
  5. BladeRunner

    Joe Hill (King)

    Παράξενος καιρός Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Τζο Χιλ ήταν τον Ιούνιο του 2014, δηλαδή σχεδόν πέντε χρόνια πριν. Βέβαια, στο μεταξύ, θα μπορούσα να είχα διαβάσει το "Ο πυροσβέστης", το οποίο κυκλοφόρησε πρόπερσι στη χώρα μας και το αγόρασα την πρώτη κιόλας μέρα της κυκλοφορίας του, όμως για κάποιον άγνωστο λόγο παραμένει ακόμα αδιάβαστο. Τελικά, έπιασα το ολοκαίνουργιο στα ελληνικά "Παράξενος καιρός" -το οποίο είναι το πέμπτο βιβλίο του Τζο Χιλ που διαβάζω-, για να θυμηθώ γιατί μου αρέσει τόσο πολύ σαν συγγραφέας. Λοιπόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα βιβλίο το οποίο αποτελείται από τέσσερα μικρά και αυτοτελή μυθιστορήματα, τα οποία διαθέτουν στοιχεία θρίλερ και τρόμου, με αλλά και χωρίς στοιχεία υπερφυσικού. Η φόρμα των μικρών σε μέγεθος μυθιστορημάτων τρόμου και φαντασίας είναι ό,τι πρέπει για να ανάψουν λίγο τα αίματα, μπορούν να προσφέρουν ένταση και δυνατές εικόνες, καθώς επίσης και ενδιαφέροντες χαρακτήρες με λίγο βάθος και ουσία, χωρίς παράλληλα να κουράσουν τον αναγνώστη με πολυλογίες και αχρείαστες λεπτομέρειες. Ωραία και χρυσά τα μεγάλα τούβλα, αλλά και τα μικρά βιβλιαράκια έχουν τη δική τους χάρη. Τα μικρά μυθιστορήματα (ή πολύ μεγάλες νουβέλες) της παρούσας συλλογής, διαθέτουν όλα τα βασικά συστατικά για να ανάψουν τα αίματα και να ανέβουν οι σφυγμοί. Πρόκειται για ιστορίες που προσφέρουν δράση, ένταση, αγωνία, σκηνές βίας, δυνατές εικόνες και κάποια συναισθήματα. Ως προς τις ιδέες και την πλοκή, διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, οπότε έχουν και μια ποικιλία. Η γραφή του Χιλ είναι κλασικά πολύ καλή και οξυδερκής, γλαφυρή και σε σημεία κυνική, με δυνατές περιγραφές και αρκετά φυσικούς διαλόγους. Φυσικά, δεν λείπουν και οι κοινωνικοπολιτικοί σχολιασμοί εδώ και κει, πάντα μέσω των καταστάσεων και των χαρακτήρων. Βέβαια, έχει τα κολλήματά του ο τύπος, και ίσως μερικά πράγματα να τείνουν προς την υπερβολή, αλλά τουλάχιστον ξέρει να πει μια ιστορία. Επιγραμματικά, δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε στον μέγιστο βαθμό καμία από τις τέσσερις ιστορίες, όλες τους όμως μου φάνηκαν πολύ καλογραμμένες, αγωνιώδεις και οπωσδήποτε συναρπαστικές. Και οι τέσσερις με κράτησαν στην τσίτα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και μου χάρισαν έντονες στιγμές και δυνατές εικόνες. Με σειρά προτίμησης: "Βροχή", "Απασφαλισμένος", "Φωτογραφίες" και "Ψηλά". Σίγουρα είναι μια συλλογή μυθιστορημάτων που προτείνω με κλειστά μάτια στους λάτρεις του συγγραφέα. 8.5/10
  6. John Ernst

    Ελληνικό setting

    Τώρα που το ξανασκέφτομαι, μήπως να το δοκιμάσω;
  7. Ballerond

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Το πρώτο επεισόδιο ήταν συμπαθητικό επειδή ξέρουμε ότι τελειώνει. Αν δεν γνωρίζαμε ότι είναι η τελευταία σεζόν, τότε ίσως μας άρεσε περισσότερο αυτό το χτίσιμο, η προσμονή, το κουβεντολόι. Το δεύτερο μου άρεσε πολύ περισσότερο και στην ουσία έδωσε την ευκαιρία στους χαρακτήρες να κάνουν ό,τι προλάβουν πριν το μεγάλο τέλος. Το καλό στο GoT είναι ότι οι δημιουργοί ξέρουν πού θα το τελειώσουν, πότε και πώς. Αντίθετα με άλλες πολύ καλές σειρές (Firefly κλαψ κλαψ) που ο δημιουργός δεν ήθελε να το τελειώσει κι αναγκάστηκε όπως όλοι γνωρίζουμε.
  8. Stefan Hertmans - Πόλεμος και τερεβινθίνη (Oorlog en terpentijn). Εκδόσεις Καστανιώτη. Σελίδες: 368, Τιμή: 16-10%=14,40€ Λίγο πριν από τον θάνατό του, τη δεκαετία του 1980, ο παππούς παρέδωσε στον εγγονό του, τον Στέφαν Χέρτμανς, δύο παλιά σημειωματάρια. Ο τελευταίος επί χρόνια δεν τολμούσε να τα ανοίξει, όταν όμως το έκανε, καλά κρυμμένα μυστικά ήρθαν στο φως. Ο παππούς του είχε σημαδευτεί από τη φτώχεια της παιδικής ηλικίας στη Γάνδη του τέλους του 19ου αιώνα, από τις εφιαλτικές εμπειρίες στα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και από έναν μεγάλο έρωτα με μια γυναίκα που πέθανε πολύ νέα. Σε όλη την υπόλοιπη ζωή του, μετέτρεπε τη θλίψη του σε γαλήνιους πίνακες ζωγραφικής. Θέλοντας να τον κατανοήσει, ο Στέφαν Χέρτμανς καταγράφει τις δικές του προσωπικές αναμνήσεις από τον παππού του, χρησιμοποιεί αποσπάσματα από τα ημερολόγια και αναλύει τα έργα του. Και αφηγείται τούτη την ιστορία, που χαράσσεται ανεξίτηλα στη μνήμη μας, με την ευρηματική δύναμη που διαθέτουν μόνο οι αυθεντικοί λογοτέχνες. Το "Πόλεμος και τερεβινθίνη" είναι η σπαρακτική αναψηλάφηση μιας ζωής που συνέπεσε με τα τραγικά γεγονότα του 20ού αιώνα και μια προσπάθεια να δοθεί μια μεταθανάτια, σχεδόν μυθική έκφραση σε αυτή τη ζωή. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Carlos Fonseca - Ο συνταγματάρχης δεν έχει πού να κλάψει (Coronel Lágrimas). Εκδόσεις Καστανιώτη. Σελίδες: 176, Τιμή: 15-10%=13,50€ Απομονωμένος στα Πυρηναία, ο διάσημος και αινιγματικός μαθηματικός Αλεξάντερ Γκρότεντικ επεξεργάζεται με μανία το τελικό του έργο. Αλλά τι ακριβώς είναι αυτό το μνημειώδες, μυστηριώδες εγχείρημα; Γιατί ο συγκεκριμένος άνθρωπος, μία από τις μεγαλύτερες ιδιοφυΐες της εποχής του, αποφάσισε ξαφνικά να εγκαταλείψει εντελώς την κοινωνία; Καθώς ο αναγνώστης ψάχνει τις απαντήσεις, ξεδιπλώνονται δύο πολυεπίπεδες αφηγήσεις. Η πρώτη αφορά στις προσωπικότητες που ενέπνευσαν τη φαντασία του ήρωα: τη Χάνα Αμπράμοφ, που ζωγραφίζει χίλιες φορές το ίδιο ηφαίστειο, τον Βλαντίμιρ Βοστόκοφ, που συγκρούεται με την τεχνολογική πρόοδο, τον Μαξιμιλιάνο Σιενφουέγος, που αποτελεί το σύμβολο όχι μόνο της συνείδησης του συνταγματάρχη αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Η δεύτερη αφήγηση ταυτίζεται με την ιστορία ζωής του ίδιου του πρωταγωνιστή: από τη Ρωσία της Οκτωβριανής Επανάστασης στο Μεξικό της αναρχικής δεκαετίας του 1920, από τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο μέχρι το Βιετνάμ, και από τη Γαλλία ως τα νησιά της Καραϊβικής. Το εκλεπτυσμένο ντεμπούτο ενός ταλαντούχου συγγραφέα, μια κωμικοτραγική αλληγορία για το πολιτικό φάσμα του περασμένου αιώνα. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Tobias Smollett - Οι περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ (The Adventures of Roderick Random). Εκδόσεις Gutenberg. Σελίδες: 760, Τιμή: 26-10%=23,40€ Γιος Σκωτσέζου ευγενούς αλλά άφραγκος, εριστικός αλλά και τρυφερός, σκανδαλιάρης και πολύ ερωτιάρης ο Ρόντερικ Ράντομ περιπλανιέται σε στεριά και θάλασσα βιώνοντας περιπέτειες κάθε λογής . Αποκηρυγμένος από την πλούσια οικογένεια του πατέρα του, λόγω της ταπεινής οικογένειας της μητέρας του, μπλέκει με απατεώνες, πόρνες, μαστροπούς, κυρίες του "καλού κόσμου", ζηλιάρηδες συζύγους, εξαθλιωμένους στρατιώτες, τυχοδιώκτες, δουλεμπόρους. Αντιμετωπίζει δυναμικά τις κακουχίες και μέσα απ’ όλες αυτές τις περιπέτειες συναντά τον έρωτα. Γόνος καλής οικογενείας, αλλά όχι πλούσιος, ίδιος, όπως κι ο ήρωάς του, ο Τομπάιας Σμόλετ (1721-1771) ήταν "πασίγνωστος για τον οξύθυμο χαρακτήρα του και εύστοχο παράδειγμα του φλογερού ταμπεραμέντου των Σκοτσέζων", όπως μας πληροφορεί στην εισαγωγή του ο Πολ Γκαμπριέλ Μπουσέ. Ο συγγραφέας ενσωματώνει στο μυθιστόρημα πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία βρίσκοντας την ευκαιρία να σατιρίσει διαχρονικές καταστάσεις και συμπεριφορές. "Φοβερά οξυδερκής, περιγράφει εξαιρετικά απολαυστικά και με πολύ χιούμορ αυτά που έβλεπε", όπως έχει γράψει και ο Θάκερεϊ. "Οι Περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ όμως", τονίζει ο Π. Γκ. Μπουσέ, "δεν πρέπει να διαβαστούν ούτε σαν ένα ανόθευτο ρεπορτάζ ούτε σαν εγχειρίδιο ηθικής του σεξ". "Οι "Περιπέτειες του Ρόντερικ Ράντομ" είναι ένας κόσμος με φοβερούς μόχθους, με ηλίθια και ακριβοπληρωμένα λάθη, και με την πάντα παρούσα, βαθιά ριζωμένη παρόρμηση για την επιδίωξη της ευτυχίας. Ένα βιβλίο παράξενα ανθρώπινο και γεμάτο συμπόνια", συνεχίζει, "ένα πολύ αστείο βιβλίο, ένα θεραπευτικό ανάγνωσμα". ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Hernán Rivera Letelier - Η αφηγήτρια ταινιών (La contadora de películas). Εκδόσεις Αντίποδες. Σελίδες: 102, Τιμή: 11,10-10%=10,02€ Σ' ένα μικρό χωριό στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, όπου οι περισσότεροι κάτοικοι δουλεύουν στα ορυχεία του νίτρου, ένα χαρισματικό κορίτσι αποκτά απρόσμενα το ρόλο της αφηγήτριας ταινιών. Οι άνθρωποι προτιμούν να ακούν εκείνη να αφηγείται και να ζωντανεύει μπροστά τους τις ταινίες παρά να τις βλέπουν στο σινεμά του οικισμού, και στριμώχνονται στο σπίτι της για να παρακολουθήσουν τις αυτοσχέδιες παραστάσεις της. Μέσα από την πορεία της μικρής αφηγήτριας, μεταφερόμαστε στο άνυδρο τοπίο της πάμπας, όπου η ζωή είναι σκληρή και απογυμνωμένη από κάθε κίνητρο να τη ζήσεις. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Pierre Loti - Ψαράς της Ισλανδίας (Pêcheur d'Islande). Εκδόσεις Στερέωμα. Σελίδες: 272, Τιμή: 16-10%=14,40€ Ένα παραθαλάσσιο χωριό της Βρετάνης. Σπίτια ταπεινά, κακοτράχαλη γη, ζωή σκληρή και δύσκολη. Κάθε χρόνο, την άνοιξη, οι άντρες φεύγουν για να ψαρέψουν στις αφιλόξενες θάλασσες της Ισλανδίας, αφήνοντας πίσω τους μανάδες, γυναίκες, κόρες, αγαπημένες. Πολλοί δεν ξαναγυρίζουν το φθινόπωρο· στο κοιμητήριο του χωριού προστίθενται μερικές ακόμη επιτοίχιες πλάκες που μνημονεύουν τους πνιγμένους. Σ' αυτό τον τόπο, που η θάλασσα τον τρέφει αλλά και τον αντιμάχεται, που τον μαστιγώνουν οι άνεμοι και τον γονατίζει το πένθος, γεννιέται ένας παθιασμένος έρωτας ανάμεσα στη Γκωντ, την όμορφη κόρη ενός ψαρά που έχει πλουτίσει, και τον ωραίο και υπεροπτικό Γιαν, τον "ψαρά της Ισλανδίας". Θα τους χαριστεί άραγε η ευτυχία που τόσο προσδοκούν; Ή θα διεκδικήσει η θάλασσα, "η σύζυγος του τάφου", τον όμορφο Γιάν; Γραμμένο με απλότητα και λυρισμό, με εθνογραφική ματιά και βαθιά συμπάθεια για τους ταπεινούς ψαράδες της Βρετάνης και τις χαροκαμένες γυναίκες τους, ο "Ψαράς της Ισλανδίας" είναι το σημαντικότερο μυθιστόρημα του συγγραφέα-ταξιδευτή Πιερ Λοτί. ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Alison Belsham - Ο κλέφτης των τατουάζ (The Tattoo Thief). Εκδόσεις Ψυχογιός. Σελίδες: 424, Τιμή: 16,60-10%=14,94€ Ένας αστυνομικός στην πρώτη του υπόθεση δολοφονίας Μια καλλιτέχνιδα τατουάζ με ένα θανάσιμο μυστικό Και ένας διεστραμμένος δολοφόνος που ακονίζει τις λεπίδες του για να σκοτώσει ξανά... Όταν η Μάρνι Μάλινς, καλλιτέχνιδα τατουάζ, ανακαλύπτει ένα παραμορφωμένο πτώμα, ο νεαρός ντετέκτιβ Φράνσις Σάλιβαν θα χρειαστεί τη βοήθειά της. Εκεί έξω τριγυρίζει ένας σίριαλ κίλερ, που αφαιρεί τα τατουάζ από το σώμα των θυμάτων του όσο είναι ακόμη ζωντανοί. Η Μάρνι γνωρίζει πολύ καλά τον κόσμο των τατουάζ, αλλά έχει τους δικούς της προσωπικούς λόγους να μην εμπιστεύεται την αστυνομία. Κι έτσι, όταν ανακαλύπτει τον επόμενο στόχο του δολοφόνου, αντιμετωπίζει και το δίλημμα: θα το πει στον Σάλιβαν ή θα κυνηγήσει μόνη της τον Κλέφτη των Τατουάζ;
  9. Λοιπόν, ο τίτλος ήταν λίγο βαρύς κ δε με προδιαθέτει θετικά να το διαβάσω. Τελικά δεν υπάρχουν γίγαντες κι αυτό το έχω καταλάβει από την αρχή. Η ιστορία είναι καλοστημένη αλλά τη βαρέθηκα λιγάκι γιατί δεν υπήρχε αγωνία κ ανατροπές. Θα μπορούσες να περιγράψεις μια επίθεση των αγαλμάτων να γίνει πιο ζωντανό.
  10. Spyrex

    Lee Child

    Για ό,τι αξίζει να πεθάνεις Καλός συγγραφέας ο Child, πρώτη μου επαφή με το έργο του. Ο Τζακ Ρίτσερ καταφτάνει σε μία επαρχία της Νεμπράσκα όπου οι κάτοικοί της είναι δέσμιοι του υποκόσμου που κυριαρχεί εκεί. Ο Τζακ Ρίτσερ είναι το ηθικό στοιχείο που προσπαθεί να σώσει την περιοχή από τον υπόκοσμο. Το βιβλίο έχει να προσφέρει μπόλικο ξύλο, ακατάπαυστη δράση, ωραίους χαρακτήρες, εικόνες βίας αλλά και ελεημοσύνης. Μεταξύ άλλων μου άρεσε και ο τίτλος, επειδή πραγματικά αξίζει να παλέψεις γι' αυτά που πάλεψε ο κεντρικός χαρακτήρας. Αν κάτι δεν μου άρεσε είναι ότι δεν είναι του γούστου μου γενικά βιβλία με τόσο πολύ ξύλο και μόνιμη δράση. Από την άλλη, η σταδιακή αποκάλυψη στοιχείων των διασυνδέσεων και της εμπορίας του υποκόσμου στην περιοχή μου άρεσε αρκετά και με ενίοτε με σόκαρε. Μπορεί να τον ξαναδιαβάσω. 7/10
  11. Ballerond

    Ελληνικό setting

    Συγνώμη, αλλά δηλώσεις του στυλ "δεν μπορώ να δω την Γκόλφω να τρέχει να κυνηγάει τον εξωγήινο ή τον κυρ Μπάμπη να τον καταδιώκουν λυκάνθρωποι" τις θεωρώ δικαιολογίες και δείχνουν έλλειψη φαντασίας. Έχουμε κολλήσει τόσα χρόνια ότι η Ελληνική "κουλτούρα" και "παράδοση" είναι μόνο σειρές με ξεπεσμένους έρωτες, γλεντζέδες λεφτάδες και μία Ελληνική επαρχία όπου περνάνε όλη μέρα ρίχνοντας καρπαζιές ο ένας στον άλλον. Οι Ελληνικές ταινίες των δεκαετιών 50-70 αντανακλούσαν μία Ελληνική καθημερινότητα στην οποία υπήρχαν οι μεροκαματιάρηδες, τα μπουζούκια, η μεταπολίτευση, η άνθιση της Ελληνικής βιοτεχνίας κτλ. Το ότι παίζονται ακόμα στην τηλεόραση αυτές οι ταινίες δεν σημαίνει ότι έχουμε να δείξουμε μόνο αυτό σαν λαός. Προφανώς κι έχει να κάνει με την παιδεία, όπως είπε ο Ντίνος. Έχει να κάνει με την αντίληψη του μέσου Έλληνα για την παραγωγή λογοτεχνίας/κινηματογράφου/τέχνης στην χώρα μας όπου το μεγαλύτερο ποσοστό αναλώνεται σε επιθεωρήσεις με τον Σεφερλή, τραγικές κομεντί με δυσλειτουργικές οικογένειες (με ηθοποιούς μοντέλα όμως) και σε copy paste βιβλία τα οποία διαβάζονται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στην παραλία πριν την ταβέρνα με τα καλαμαράκια. Το να αποφεύγουμε να ρισκάρουμε το Φανταστικό στην Ελληνική καθημερινότητα είναι σαν να επιβεβαιώνουμε όλους τους παραπάνω οι οποίοι νομίζουν ότι ο Αχιλλέας ήταν ίδιος ο Brad Pitt κι έκανε "μαγκιές" στον Έκτορα σαν τον ταξιτζή που μας κόβει τον δρόμο κι ότι ο μύθος των βρικολάκων ξεκίνησε με τον Edward που λαμποκοπάει στην ήλιο σαν την κυρά Σούλα από τα κάτω Πετράλωνα που έριξε 1 κιλό carroten πριν βγει στην παραλία. Λατρεύω να βλέπω ιστορίες Φανταστικού στην Ελλάδα, είτε επαρχία, είτε πόλη. Λατρεύω να βλέπω προσπάθειες συγγραφέων να βουτήξουν τον μέσο - ή και όχι - Έλληνα σε μία κατάταση στην οποία θα πρέπει να απαρνηθεί αυτά που ήξερε για να επιβιώσει. Το λατρεύω γιατί δείχνει ανθρώπους που θέλουν να σπάσουν ένα κατεστημένο κλαυσίγελου το οποίο είχε απωθήσει τόσα χρόνια άλλους συγγραφείς από το να κάνουν κάτι αντίστοιχο. Και ποιος σας είπε ότι όλοι οι Αμερικανοί, με το που έβλεπαν εξωγήινους, θα αντιδρούσαν όπως ο Mulder κι η Scully? Έχετε δει καθόλου τον μέσο Αμερικανό που ζει στην Christian zone? (κεντρική και νοτιοδυτική Αμερική); Θα έπαιρνε την τσουγκράνα, θα καβαλούσε το άλογό του, θα φόραγε τις μπότες του και θα πήγαινε να το παίξει John Wayne μασώντας καπνό με το στόμα. Ξεκολλήστε από τέτοια όρια και προσπαθήστε να ξεχωρίσετε. Όσο γράφω, θα προτιμάω ΠΑΝΤΑ το Ελληνικό setting γιατί αυτό θέλω να αποδομήσω και να φτιάξω από την αρχή. Χέστηκα για το τι θα έκανε ο Μπραντ από την Νέα Υόρκη αν μία επιδημία με ζόμπι ξεκινούσε στην γειτονιά του. Θέλω να δω τι θα έκανε η Ελένη, φοιτήτρια Νομικής, από την Κυψέλη αν ξαφνικά έβλεπε τον περιπτερά που της πουλάει κάθε μέρα τα τσιγάρα της, να βούταγε μέσα από το περίπτερο και να την κυνηγάει πάνω στην Φωκίωνος Νέγρη.
  12. elgalla

    Ελληνικό setting

    Εγώ πάντως μια χαρά αξιόλογα και καθόλου αστεία διηγήματα και μυθιστορήματα τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και φαντασίας έχω διαβάσει από Έλληνες σε ελληνικό setting. Μπορείτε να βρείτε πολλά στα αντίστοιχα topics και ακόμα και στις βιβλιοθήκες του φόρουμ. Σε εργαστηρι της Άλεφ μάλιστα είχαμε δει δυνατό διήγημα τρόμου σε setting παλιού ελληνικού κινηματογράφου από τον Ντίνο (Χατζηγιώργη). Κανείς δεν γέλασε, σας διαβεβαιώ, πέρα από τα σημεία στα οποία ο συγγραφέας ήθελε να γελάσουμε. Οπότε οι περιορισμοί υπάρχουν μόνο όσο τους βάζουμε στον εαυτό μας.
  13. Mournblade

    Ελληνικό setting

    Καλημέρα κι από μένα! Ενδιαφέρον τόπικ. Κατ' αρχάς, ξεκινώντας θέλω να πω το εξής: ασχέτως προτιμήσεων, όλα είναι πιθανά στη ζωή. Οποιαδήποτε ιστορία κι αν γράψει κάποιος, αν το πράξει με συνέπεια, φινέτσα, ώριμο ύφος, τέχνη και μεράκι θα πείσει. Το θέμα είναι να το κάνει με αίσθηση του ''κινδύνου'' και με γνώμονα τη δυσκολία του εγχειρήματος. Να γνωρίζει και να αποδέχεται το πόσο δύσκολο είναι να επιτύχει τη χρυσή τομή. Η προδιάθεση που έχει κάποιος όταν ξεκινάει να διαβάζει, είναι υψίστης σημασίας. Είναι η αφετηρία, το σημείο που ορίζει την απόσταση που πρέπει να διανύσει ο αναγνώστης ώστε να σε νιώσει. Σε ένα σχόλιό του ο Νίκος (John Ernst) κάποτε είχε πει αυτό: "στην τέχνη ο συνδυασμός των αντιθέτων είναι το ζητούμενο, μόνο που όταν συγκεντρώνονται πολλές αντιξοότητες το αποτέλεσμα είναι φτωχό''. Συμφωνώ απόλυτα. Και αντιθέσεις & αντιξοότητες μπορεί να βρει κανείς μυριάδες στο σκηνικό όπου διαδραματίζεται η ιστορία μας. Επομένως, θεωρώ πως όλα γίνονται, όμως επειδή τα ερεθίσματά μας είναι ποικίλα στη σύγχρονη εποχή θα πρέπει να είμαστε ιδαιτέρως προσεκτικοί όταν προσπαθούμε να αναπλάσουμε ένα περιβάλλον γνώριμο όπου το υπερφυσικό δεν έχει θέση και να το παρουσιάσουμε ως κάτι που έχει συνέπεια και αίσθηση αληθοφάνειας. Θέλει προσοχή και ιδιαίτερη μεθοδικότητα όταν εισάγουμε ξένα υπερφυσικά στοιχεία εκεί όπου δεν ανήκουν. Προσωπικά προτιμώ να γράφω για μέρη εντελώς φανταστικά, ώστε να είμαι ελεύθερος. Κλείνοντας, θα ήθελα να πω αυτό: Και γιατί να μην επικεντρώνεται το φανταστικό στοιχείο της Ελλάδας σε μύθους του τόπου; Όπως πχ εκείνη την ιστορία που η Αταλάντη είχε γράψει για τη μοίρα, το Κοράκι σε Άλικο Φόντο, τα Πνεύματα κτλ κτλ. Σε αυτές τις περιπτώσεις το σεττινγκ δένει αρμονικά με το υπερφυσικό στοιχείο.
  14. DinoHajiyorgi

    Ελληνικό setting

    Σε ένα Αμερικάνικο σενάριο οι εξωγήινοι καταλαμβάνουν τη Γη. Τη Γη. Μήπως όλος ο πλανήτης είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες; Δεν είναι η Ιταλία; Το Πακιστάν; Ως άνθρωποι με φαντασία (και ως ένα βαθμό ως καλλιτέχνες) δεν έχουμε την περιέργεια να ψάξουμε, να δούμε πως είναι η κατοχή της Γης στις άλλες χώρες; Στην Ελλάδα; Σε μια χώρα που έκανε αντάρτικο στους Γερμανούς, δεν θα έκανε αντάρτικο στους εξωγήινους; Γιατί να είναι αστείο; Επισημαίνω, όπως έκανα κι αλλού, το πρόβλημα είναι σε αυτόν που γελάει. Και για να δείξω κάπως την έκταση του προβλήματος, θα πω ότι δυστυχώς σε αυτή τη χώρα διαθέτουμε πολλά παρδαλά κατσίκια. Πχ, όταν οι Αμερικάνοι γυρνάνε γουέστερν τους φαίνονται αστεία; (Μην ξεχνάμε ότι η Αμερική γυρνάει ταινίες για τον δικό της πληθυσμό, άσχετα αν είναι αρεστές παγκοσμίως). Όταν οι Κινέζοι κάνουν ταινίες κουγκ-φου, σαολίν, ιπτάμενους δράκους, ξεκαρδίζονται στα γέλια; Οι Βρετανοί με τον Σέξπιρ ρίχνουν απίστευτη καζούρα; Οκ. Ελλάδα εδώ. Άντε να κάνουμε σήμερα ταινία με φουστανέλα, όπως κάναμε παλιά. Πιστεύετε ότι δεν θα βρεθούν αυτοί που θα το γελάσουν σαν παρδαλά κατσίκια; Κάποτε έκανα έρευνα για να γράψω σενάριο τη ζωή του ρήτορα Δημοσθένη για τηλεοπτική σειρά. Σε όποιον το έλεγα μου απαντούσε "μα δεν θα είναι αστείο;" Όλοι τους ήταν κολλημένοι από κάτι σκετσάκια στους Απαράδεκτους με αρχαία Ελλάδα, με τους χαρακτήρες να φορούν σεντόνια. Ωραία ρε μάγκες. Όχι εξωγήινους, όχι βρικόλακες, μα ούτε φουστανέλες ή αρχαία Ελλάδα. Ε για τι το σταυρό μου είμαστε εντάξει να βγάλουμε;!! Άστε ξέρω. Τον Χατζηχρήστο να λέει "αμ πως" και τον Βέγγο να τρέχει και να τρώει σφαλιάρες. Είναι θέμα κόμπλεξ. Είναι θέμα παιδείας. Θυμάμαι όταν πήγαινα φροντιστήριο να μάθω Αγγλικά. Είχαμε δασκάλους που μας μάθαιναν να λέμε τις λέξεις με τη σωστή αγγλική προφορά. Μόλις όμως ο μαθητής έλεγε τη λέξη σωστά, οι υπόλοιποι μαθητές γελούσαν σε βάρος του. Κομπλαρισμένος ο μαθητής, για να γλυτώσει την καζούρα, γύρναγε το αγγλικό του στο πιο... "ουγκ" και τα μιλούσε όπως ο Αντόνι Κουίν στο Ζορμπά. Λες και μαθαίναμε τα αγγλικά για να τα μιλάμε μεταξύ μας. Και τώρα όλοι ξέρουμε αγγλικά σαν τον Τσίπρα. Είναι θέμα παιδείας. Οι Έλληνες μπορεί να μην αντιδρούν σαν τους Αμερικάνους στο εξωπραγματικό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι το ελληνικό setting αποκλείεται από την ντόπια φαντασία.
  15. Spyrex

    50 Βιβλία για το 2019

    Το αηδόνι - Kristin Hannah, σελ. 640 (6/10) Οι μπλε φακοί - Daphne du Maurier, σελ. 96 (8/10) Το σκοτεινό ημερολόγιο - Graham Joyce, σελ. 247 (9/10) Η σκιά - Βαγγέλης Γιαννίσης, σελ. 424 (7/10) Stardust - Neil Gaiman, σελ. 224 (9/10) Το κλεμμένο γράμμα, ο άνθρωπος του πλήθους - Edgar Allan Poe, σελ. 78 (8/10) Η σκιά του ανέμου - Carlos Ruiz Zafon, σελ. 616 (10/10) The haunting of Hill House - Shirley Jackson, σελ. 246 (5/10) Νεκρή ζώνη - Stephen King, σελ. 537 (9/10) Η μουσική του Έριχ Ζαν - H. P. Lovecraft, σελ. 95 (7/10) Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ - Jean Bernard Pouy, σελ. 136 (8/10) Το παιχνίδι του αγγέλου - Carlos Ruiz Zafon, σελ. 600 (6/10) Φαντάσματα - Dean Koontz, σελ. 512 (9/10) Εκείνοι που επιστρέφουν - Αγνή Σιούλα/Γιώργος Γιώτσας, σελ. 440 (6/10) Darkness rising - Brian Moreland, σελ. 160 (7/10) Κάθε νεκρό πράγμα - John Connolly, σελ. 537 (10/10) Paths of glory - Jeffrey Archer, σελ. 384 (6/10) Στον ίλιγγο του εγκλήματος - Agatha Christie, σελ. 127 (7/10) Στη φωλιά του κούκου - Ken Kesey, σελ. 424 (8/10) Murder on the Orient Express - Agatha Christie, σελ. 274 (9/10) The witching house - Brian Moreland, σελ. 153 (5/10) Για ό,τι αξίζει να πεθάνεις - Lee Child, σελ. 446 (7/10)
  16. John Ernst

    Ελληνικό setting

    Ξεκινάω από τις θέσεις του Unicron πάνω στο θέμα. Θα συμφωνήσω σε μεγάλο μέρος με τις απόψεις του. Ναι, κάθε λαός έχει τη δική του κουλτούρα και τη δική του παράδοση. Είναι μια γραμμή χρόνου που πρέπει να λαμβάνουμε πάντα σοβαρά υπόψιν. Όταν μεταχειρίζεσαι την παράδοση κάποιου λαού, πρέπει να σέβεσαι τα πιστεύω του, τις απόψεις του, το λόγο για τον οποίο έγραψε τη συγκεκριμένη ιστορία. Αν δεν το κάνεις, κινδυνεύεις να γίνεις γελοίος. Προσωπικά, όσο θα έβαζα τα γέλια αν έβλεπα τον Τάσο και την Γκόλφω να τους απαγάγουν οι εξωγήινοι, άλλο τόσο γελάω με τις μεταφορές της αρχαίας μυθολογίας στο Χόλιγουντ. Είμαστε μια χώρα με πλούσια παράδοση, με πολλές ιστορίες που χάνονται κάπου στο παρελθόν, χιλιάδες χρόνια πριν. Πολλές από αυτές τις ιστορίες είναι μέσα στα πλαίσια του φανταστικού. Έτσι, η πρώτη αναφορά σε ρομπότ υπάρχει στην Ελληνική μυθολογία, βρικόλακες και στοιχειά είναι κομμάτι της λαϊκής τέχνης των Βαλκανίων (από εμάς τα πήρανε), έχουμε πλούσια μυθολογία και καταγράψει και τη μυθολογία άλλων λαών. Πολλά από τα παραμύθια που κυκλοφορούν ανήκουν στην παράδοση των λαών της περιοχής. Γιατί σαν χώρα δεν παράγουμε φανταστικό; (για να μην παρεξηγηθώ, το ζήτημα δεν είναι η λογοτεχνία, που έχουμε πλούσια παραγωγή, αλλά κυρίως ο κινηματογράφος, εκεί που αν κάποιος προεξοφλεί ότι το κοινό θα του γυρίσει την πλάτη, δε χαλάει τα εκατοντάδες χιλιάρικα για να το φτιάξει). Γιατί οι Έλληνες δεν είναι σαν κοινό εξοικειωμένοι με το θέμα; Θυμάμαι κάποια φορά που κρατούσα στα χέρια μου βιβλίο ski fi opera σε δημόσιο μέρος, όλοι με κοιτούσαν σαν εξωγήινο! Φταίει ο κόσμος, οι συγγραφείς ή το σύστημα γενικά στην Ελλάδα; Κι εγώ δεν έχω καταλήξει. Επειδή δεν έχω την πιο πλήρη εικόνα για όλα αυτά κι επειδή έχω βιώματα από τα λαϊκά κυρίως στρώματα μου ούτε λόγος για φανταστικό (με έθρεψαν μεροκαματιάρηδες άνθρωποι που προσπαθούσαν να βγάλουν τα προς το ζειν), οπότε μεγάλωσα με το ρεαλισμό στην τέχνη, δε θεωρώ τον εαυτό μου και τον πιο κατάλληλο για να πω γι' αυτά. Εκείνο που θέλω να αναφέρω είναι τις δικές μου προσπάθειες να λειτουργήσει ένα Ελληνικό setting. Δε θα αναφέρω την ιστορία που τρέχει στο διαγωνισμό, ακόμα είναι υπό κρίση, αλλά σε όλες τις άλλες ιστορίες μόχθησα να βγάλω αποτέλεσμα που και σύγχρονο θα ήταν και προσαρμοσμένο στην Ελληνική παράδοση. Πολλές φορές προχωράω τυφλά, χωρίς αναφορές και συγκεκριμένα αναγνώσματα. Δε θα πω ότι τα έχω καταφέρει στα 100%, αλλά ότι το αποτέλεσμα ταιριάζει εν τέλει στη δική μου αισθητική περισσότερο αν έγραφα ένα κείμενο με setting στην Αμερική ή τη Δ Ευρώπη. (αν και το τελευταίο το έχω κάνει κι ένα χρόνο περιμένω κάποιον να το σχολιάσει!). Θέλω να πω ότι είναι στο δικό μας χέρι να φτιάξουμε ιστορίες που να έχουν το συγκεκριμένο setting και να λειτουργούν. (Γέλιο προκαλεί κάτι που δε λειτουργεί, όχι η επιλογή αυτή καθ' αυτή).
  17. Spyrex

    Τι διαβάζετε;

    Για πρώτη φορά; Ρωτάω επειδή καμιά φορά ξαναδιαβάζεις βιβλία.
  18. John Ernst

    Ελληνικό setting

    Επειδή ζητήθηκε, παίρνω εγώ την πρωτοβουλία να κουβεντιάσουμε ένα θέμα που υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις. Λειτουργεί ένα Ελληνικό setting στις ιστορίες φαντασίας ή απλά το αποτέλεσμα θα ήταν ιλαρό και θα προκαλούσε γέλιο;
  19. Δημήτρης

    Τι διαβάζετε;

    Νταν Σίμονς και ''Υπερίων''.
  20. Mictantecutli

    Josh Malerman

    Μία πολύ δυνατή ιδέα από τον συγγραφέα, η οποία υλοποιείται σε ένα πάρα πάρα πολύ καλό βιβλίο! Το σύνηθες στον μεταφυσικό τρόμο και αυτό που μας τρομάζει, είναι το άγνωστο. Αυτό που δεν βλέπουμε. Συνήθως ο πρωταγωνιστής(ο αναγνώστης) είναι αυτός που ψάχνει να βρει το "κακό", το οποίο θέλει να παραμείνει στις σκιές. Τι γίνεται όμως όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται; Όταν το "κακό" όχι μόνο θέλει να το δεις, αλλά το αποζητά κιόλας; Και εσύ είσαι αυτός που δεν πρέπει να το κοιτάξεις για κανένα λόγο; Τι γίνεται όταν εσύ είσαι αυτός που θέλει/πρέπει να παραμείνει στις σκιές; Αλλά ταυτόχρονα πρέπει να το αντιμετωπίσεις; Είχα καιρό να διαβασω κάτι τόσο καλό μεταφρασμένο. Όχι ότι βλέπουμε και πολλά βιβλία τρόμου να μεταφράζονται βέβαια. Περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο βιβλίο του συγγραφέα, που θα το μεταφράσουν κι αυτό οι ίδιες εκδόσεις! 9,5/10
  21. Mictantecutli

    50 Βιβλία για το 2019

    1, Ο Σπινόζα γαμάει τον Χένγκελ- Jean Bernard Pouy (Oposito, σελ. 131) 8/10 2. Non serviam, Η επίσημη βιογραφία των Rotting Christ- Dayal Patterson/Sakis Tolis (ΟΞΥ, σελ. 301) 8/10 3. Bird Box- Josh Malerman (ΟΞΥ, σελ. 322) 9,5/10 4. Ακούω τις σειρήνες στο δρόμο- Adrian McKinty (ΟΞΥ, σελ. 390) 9,5/10
  22. Yesterday
  23. Όχι δεν είναι έτσι. Να φέρω ένα παράδειγμα. Ο μπαρμπα-Θωμάς (όχι αυτός με την καλύβα) που ζει στην Άνω Κρανούλα φτιάχνει το σπιτικό γιδοτύρι του. Μέχρι εδώ όλα καλά. Αν αύριο το πρωί ξυπνήσει και πει, "Γιατί να μην φτιάξω και παρμεζάνα;" θα είναι σωστό; Είναι δυνατόν να συγκριθεί ένα μούφα τυρί με το αυθεντικό Ιταλικό; Σε κάποιο άλλο post έγραψες για Ελληνικό επεισόδιο X-Files και πραγματικά παραλίγο να με στείλεις στα επείγοντα (μου λύθηκε ο αφαλός από το γέλιο!) Μεγάλωσα με τα X-Files στον ΑΝΤ1, τα έχω δει πολλές φορές σε επανάληψη και πίστεψέ με την αίσθηση της σειράς δεν μπορεί να την ρεπλικάρει καμία Ελληνική ιστορία. Ακόμα και τα καινούρια επεισόδια της σειράς δεν έχουν το ίδιο feeling με τα πρώτα. Φαντάσου τώρα κάποιον Μήτσο και κάποια Κούλα να κυνηγάνε εξωγήινους στην πλατεία Κολωνακίου! Ή να κατέβει εξωγήινο σκάφος στο Σύνταγμα! Που αν γίνει ποτέ, θα βάλουν στους εξωγήινους φόρο πολυτελείας και φυσικά θα τους ζητήσουν και πόθεν έσχες για το σκάφος! Δεν είμαστε εμείς κομπλεξικοί απλά κάποια πράγματα δεν δουλεύουν παντού το ίδιο. Και αυτό ισχύει και αντιστρόφως. Παράδειγμα. Οι Έλληνες ως λαός είναι γλεντζέδες, χαλάνε λεφτά για διασκέδαση στα μπουζούκια, κάνουν καμάκι κτλ (ή τουλάχιστον αυτά ίσχυαν στα 90s όταν ο ήλιος ήταν πράσινος και φτιάχναμε σαΐτες με πεντοχίλιαρα). Θα μπορούσε λοιπόν να μεταφέρει κάποιος τις ιστορίες του Δόγκανου ή του Ακάλυπτου στα Γερμανικά, σε έναν σοβαρό λαό που δεν έχει ίχνος χιούμορ και φυσικά δε χαλάει λεφτά; Όχι βέβαια! Επειδή όμως είναι κρίμα να σπαμάρουμε το post της ιστορίας, αν θέλει κάποιος ας ανοίξει καινούριο post για καλύτερη ανταλλαγή απόψεων.
  24. wasteland

    Game of Thrones (2011-2017,2019)

    Αγαπητέ Ντίνο δεν πρόκειται για βαρεμάρα λόγω έλλειψης μάχης. Το 1ο επεισόδιο απλά δεν με κέρδισε. Αφοσιωμένος ήμουν, αλλά δεν μου άρεσαν ούτε οι διάλογοι, ούτε οι ερμηνείες. Επιπρόσθετα να τονίσω πως για μένα η προηγούμενη σεζόν ήταν μεγάλη απογοήτευση. Δεν έχω αντίρρηση όμως να ακούσω την επιχειρηματολογία για το αντίθετο. Και βέβαια δεν είναι θέμα ηλικίας, 40 έφτασα. Με εκτίμηση...
  25. Αντιλαμβάνεσαι ότι το πρόβλημα είναι στον κάλο στον εγκέφαλο αυτού που γελάει και όχι στο καθεαυτού έργο; Παραδεχόμαστε δηλαδή ότι σαν Έλληνες είμαστε κομπλεξικοί και σηκώνουμε τα χέρια ψηλά;
  1. Load more activity
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..