Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/26/2020 in all areas

  1. 10 points

    until

    Το θέμα του 53ου Διαγωνισμού Σύντομης Ιστορίας είναι Λαβύρινθος Βιβλίο που μπορεί να χρησιμεύσει: https://www.sacred-texts.com/etc/ml/index.htm Και παιδιά... Μη χαθούμε, ε;;;
  2. 6 points
    Τρεις στόχους βάζω μόνο, ώστε να τους πετύχω πιο εύκολα. 1. Να καταστήσω πιο αναλυτικό το τέλος από ένα μυθιστόρημα που έχω γράψει, ώστε να μην είναι απότομο. 2. Να αλλάξω τα φώτα σε ένα διήγημα που έχω γράψει. 3. Να γράψω ένα καινούργιο διήγημα που βασίζεται σε αληθινή μαρτυρία ενός φίλου.
  3. 6 points

    until

    Γειά σας. Είμαι νέο μέλος της κοινότητάς σας. Σκεφτόμουν να ανεβάσω ένα-δυο κείμενα για να ακούσω την γνώμη όσων θα ήθελαν να σχολιάσουν αλλά το θέμα του διαγωνίσμου που τρέχει μου φάνηκε περισσότερο ενδιαφέρον. Θα μελετήσω τους κανονισμούς αλλά αν προσέξετε να κάνω κάτι λάθος παρακαλώ διορθώστε με. Ελπίζω να μην σας κουράσω.
  4. 5 points
    1. Αναμονή 2. Έγραψα καμιά δεκαριά (edit: δώδεκα λέω στο προηγούμενο post, μάλλον αλήθεια θα λέω). Nα δω τι θα τα κάνω. 3. Ναι 4. Ελάχιστα πάνω, αλλά ναι.
  5. 5 points
    Να πω και εγώ τα δικά μου ανά κατηγορία Dungeon Keeper -> 100% [ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ], 55.000 λέξεις, αλλά δεν το έκδωσα ακόμη. Μάλλον μετά τις Αμερικανικές εκλογές θα το βγάλω. Succubus 1.5 -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ], 7.000 λέξεις (στην ιστοσελίδα μου δωρεάν). Succubus 4 -> 100% [ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ], 22.000 λέξεις είναι υπό διορθώσεις, θα το βγάλω μέσα στο μήνα λέω. Κοντεύω να το τελειώσω το editing. Succubus 5 (και τελευταίο στη σειρά) -> 0% Vampire Sorcerer-> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] και ήταν το φετινό μου best seller με περίπου 1300 αναγνώστες μέχρι τώρα. Vampire Sorcerer Νουβέλα -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] Vampire Sorcerer 2 -> 70% -> αυτό τον μήνα το τελειώνω Paladin 1 -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ]. Paladin 2 -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ].  Paladin 3 -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ]. Τα Paladin ήταν χάλια τόσο εισπρακτικά, όσο και ως περιεχόμενο και τα αφαίρεσα. Ντρέπομαι που τα έγραψα 😛 Demon Mage 2 -> 0% [ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ] -> Αποφάσισα να το ακυρώσω επειδή δεν τα πήγα καλά στο πρώτο. Θα κάνω relaunch την σειρά σε serialized novels. Διηγήματα: Fire Knight -> 6.000 λέξεις [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] White Knight -> 6.000 λέξεις [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] Red Knight -> 6.000 λέξεις [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] Black Knight -> 0% [ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ] -> Θα το ξαναγράψω, δεν μου άρεσε Bone Knight -> 0% [ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ], θα το εκδώσω μέχρι τέλος του έτους Golden Knight -> 0% Έγινε το outline Flesh Tree -> 100% [ΕΚΔΟΘΗΚΕ] σε συλλογή Insect Queen -> 0% [ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ] θα γίνει μέρος του demon mage. Έγραψα μία ελληνική νουβέλα και την έστειλα σε εκδοτικούς Μυστήριο στο Άλυκο -> [ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΕ], αναμένω απαντήσεις από εκδοτικούς. Μεταφράσεις Έγιναν σε διάφορες χώρες, έγιναν αρκετές πωλήσεις, αλλά δεν έβγαλα φράγκο. Δεν αξίζει η ενασχόληση, το πολύ να βγάζω εκεί τα best sellers μου. Μετατροπή σε ηχοβιβλία Βρήκα άντρα αφηγητή για τα succubus, αλλά τελικά το ακύρωσε επειδή δεν προλάβαινε. Για το Vampire Sorcerer έκλεισα συμβόλαιο με μεγάλο εκδοτικό ηχοβιβλίων και θα κοιτάξω να κάνω και το succubus εκεί. Βρήκα γυναίκα αφηγητή, αλλά μου έκανε χάλια narration και την ακύρωσα. Στόχοι Στόχος μου για το υπόλοιπο του έτους θα ειναι να τελειώσω την σειρά διηγημάτων με τους ιππότες και το succubus, καθώς επίσης και το vampire sorcerer 2. Αν προλάβω θέλω να γράψω και μία διλογία με ζόμπι. Μάλλον το ένα από τα δύο το κόβω να προλαβαίνω.
  6. 5 points

    until

    Ερχεται...
  7. 4 points
    Διάβασα το ''Μία σύνοψη της ψυχανάλυσης'', πρώτο του Σίγκμουντ Φρόυντ. Και οπωσδήποτε όχι το τελευταίο, με ιντριγκάρει για τα καλά η όλη θεματολογία του. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν έχει να κάνει με την ψυχολογία; Την επιστήμη που καταπιάνεται με τις απροσμέτρητους αβύσσους της ανθρώπινης ψυχής; Εγκέφαλος, ένα από τα Άγια Δισκοπότηρα της. Ο σπουδαίος Αυστριακός είδε τα βιβλία του να καίγονται σε δημόσιες πυρές από τους Ναζί. Το σχόλιο του ήταν ''στον Μεσαίωνα πριν αρκετά χρόνια καίγαμε ανθρώπους. Σήμερα πλέον καίμε βιβλία, προοδεύουμε''. Επικό, έγραψε. Και εννοείται ότι ήταν τέτοιος. Ναι, γιατί μπορεί να επικροτηθεί από εκείνους που συμφωνούν με τα γραπτά του. Να επικριθεί από αυτούς που διαφωνούν. Αλλά όχι και να αγνοηθεί. Φυσικά, γιατί έχουμε σε κάθε περίπτωση να κάνουμε μ' έναν από τους μεγαλύτερους στοχαστές στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό είναι δεδομένο. Για το κείμενο τώρα. Περίμενα να δυσκολευτώ εξαιτίας του ανύπαρκτου γνωστικού μου υπόβαθρου, αλλά όχι και τόσο. Δεν ξέρω, ίσως να μην έπρεπε να ξεκινήσω με σύνοψη αλλά με πιο βατό. Με πρότερα βήματα. Άγνωστες έννοιες και λέξεις. Αλλά και με γνωστές, αδυνατούσα σε ορισμένες περιπτώσεις να καταλάβω τι ήθελε να πει ο ποιητής. Για να κάνω πάντως μία απόπειρα, γίνεται λόγος για τρία βασικά χαρακτηριστικά που σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τον ψυχισμό του ανθρώπου. Αυτό, Εγώ και Υπερεγώ που αντιστοιχούν σε ασυνείδητο, προσυνειδητό και συνειδητό. Άλλοτε συνδεόμενα και άλλες φορές ξεχωριστά, καθορίζουν τις άμυνες και τις ιδιαιτερότητες του. Εν γνώσει του, τις περισσότερες φορές όμως εν αγνοία του. Έμφυτοι μηχανισμοί που ανάγονται σε στιγμές πριν ακόμη και από την γέννηση του! Εκτενής η αναφορά για τα όνειρα και τον σπουδαίο ρόλο που παίζουν, όντας ένας ξεχωριστός όσο και πολύ ιδιαίτερος κόσμος. Ένα και το αυτό για το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα και την παιδική σεξουαλικότητα, το πρώτο στάδιο της οποίας τελειώνει στην ηλικία των πέντε χρόνων. Έχοντας ως κύρια έκφανση την έλξη του γιου προς τη μητέρα. Και διάφορα άλλα δυσνόητα όπως π.χ. με τα γενετικά όργανα τα οποία δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη στο μυαλό μου. Δεν είναι καλό ή κακό βιβλίο, δεν μπαίνει σε τέτοια καλούπια. Φιλοσοφικής φύσεως, όπως άλλωστε σε μεγάλο βαθμό η όλη επιστήμη της ψυχανάλυσης. Οπότε και τονίζεται ότι ένα οριστικό συμπέρασμα που εξάγεται από πειράματα και πρακτική ανάλυση, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως τέτοιο. Πάντα υπάρχει η πιθανότητα λάθους και ιδίως το περιθώριο περαιτέρω διερεύνησης. Αχαρτογράφητα πεδία, δεν μπορεί κανείς να ξέρει τι θα του φέρει το επόμενο βήμα. Αγγίζει εσώτερες χορδές μας που δεν ξέραμε ότι έχουμε. Σ' εμένα πάντως μία φορά το έκανε. Έχω μαζέψει αρκετό υλικό και θα αρχίσω να τον ''γνωρίζω'' σιγά- σιγά.
  8. 4 points
    Η Γκουέντι και το μαγικό φτερό. Ειλικρινά, μπορώ να καταλάβω όσους έβαλαν ή θα βάλουν δυο ή με το ζόρι τρία αστεράκια στο βιβλίο (ή ακόμα και ένα!). Όχι γιατί δεν είναι καλογραμμένο ή με ωραία ατμόσφαιρα ή με κάποια ωραία σκηνικά, αλλά γιατί η πλοκή ουσιαστικά στο τέλος δεν οδηγεί πουθενά, ο Τσίζμαρ στην αρχή κάτι υπόσχεται με τις δολοφονίες, με την ενήλικη και πετυχημένη Γκουέντι που ξαναβλέπει μπροστά της το αναθεματισμένο κουτί με τα κουμπιά, με τον τρελό πρόεδρο που το πάει για πόλεμο με τη Βόρεια Κορέα, όμως η κατάληξη είναι, δυστυχώς, απότομη και μάλλον απογοητευτική, με βάση αυτά θα ανέμενε κανείς από το χτίσιμο της ιστορίας. Αλλά! Ναι, για μένα υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά". Πέρασα ωραία. Συμπάθησα σε μεγάλο βαθμό την ενήλικη Γκουέντι, μου άρεσε πολύ αυτή η επιστροφή της στο Καστλ Ροκ για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές -με όλες τις αναμενόμενες περιγραφές της ζωής σε μια μικρή επαρχιακή πόλη-, μου άρεσε πολύ και η όλη ατμόσφαιρα. Αν ήμουν κάπως πιο αυστηρός και έδινα περισσότερο βάρος στην πλοκή και την όλη κατάληξη της ιστορίας, το βιβλίο ίσως να μην γλίτωνε τα δυο αστεράκια, ειδικά αν έμπαινα στη διαδικασία να το συγκρίνω με το πρώτο βιβλίο της σειράς. Όμως επειδή εντέλει πέρασα καλά και επειδή μου άρεσε αυτή η επιστροφή στο Καστλ Ροκ, θα του βάλω τρία (μιας και δεν υπάρχει δυνατότητα για τριάμισι). Με ένα καλύτερο τέλος, σίγουρα θα του έβαζα τέσσερα. -Οκτώβριος 146. Μέριλιν Ρόμπινσον - "Γκίλιαντ" (σελ. 335). 7.5/10 147. Χαβιέρ Θέρκας - "Ο ένοικος" (σελ. 161). 7/10 148. Μαρία Λουίσα Μπομπάλ - "Οι αναμνήσεις μιας νεκρής" (σελ. 118). 7/10 149. Φελισμπέρτο Ερνάντες - "Κανείς δεν άναβε τα φώτα" (σελ. 179). 7.5/10 150. Γκράχαμ Σουίφτ - "Να 'μαστε, λοιπόν..." (σελ. 198). 8.5/10 151. Γουίλκι Κόλινς - "Τα παγωμένα βάθη" (σελ. 138). 6.5/10 152. Τόμας Γουλφ - "Το χαμένο αγόρι" (σελ. 91). 8.5/10 153. Ζαν-Κλοντ Γκραμπέρ - "Η πιο πολύτιμη πραμάτεια" (σελ. 93). 8/10 154. Γιούλι Τσε - "Πρώτη του έτους" (σελ. 210). 8/10 155. Μίλαν Κούντερα - "Η βραδύτητα" (σελ. 161). 7.5/10 156. Φλερ Γέγκι - "Τα μακάρια χρόνια της τιμωρίας" (σελ. 95). 6/10 157. Σέσαρ Άιρα - "Οι νύχτες στο Φλόρες" (σελ. 131). 6.5/10 158. Ντον Ντελίλο - "Η σιωπή" (σελ. 115). 6/10 159. Χανς Έριχ Νόσακ - "Η καταστροφή" (σελ. 112). 8.5/10 160. Ρίτσαρντ Τσίζμαρ - "Η Γκουέντι και το μαγικό φτερό" (σελ. 284). 7/10
  9. 4 points
    until
    Ο 53ος Διαγωνισμός Διηγήματος βρίσκεται λίγες μέρες μακριά. Ξύστε μολύβια, γυαλίστε πληκτρολόγια, γεμίστε μελανοδοχεία και αναμείνατε, ο @Γιώργος77 προετοιμάζει το έδαφος. Θέμα: Λαβύρινθος Πέρας συγγραφής: 3 Νοεμβρίου Δείτε τους Κανονισμούς εδώ.
  10. 4 points

    until

    Θα προσπαθήσω να τα πω σύντομα. Μία εναλλακτική εκδοχή της Ελλάδας. Κυβερνάνε μεγάλες οικογένειες μάγων. Η Πελοπόννησος είναι ένας βαλτός με παραισθήσεις, στα Τρίκαλα έχει οι βρικόλακες κτλ. Ο ήρωας είναι ένας πρίγκιπας μάγος υποψιάζεται πως κάτι κακό θα συμβεί και έτσι το σκάει από το παλάτι για να ακολουθήσει έναν νεαρό ευγενή που πιστεύει ότι κινδυνεύει. Πέφτουν στα χέρια ομάδας επίδοξων επαναστατών κτλ κτλ. Μόλις τελείωσα το πρώτο draft και είναι ένας τραγικός αχταρμάς. Ωστόσο για έναν περίεργο μαζοχιστικό λόγο ανυπομονώ να ξεκινήσω επιμέλεια. Δεν θα συμμετείχα στο διαγωνισμό αλλά μου άρεσε πολύ το θέμα. Έχω βρει και ένα βιβλίο πώς να κάνεις επιμέλεια σε 10 μέρες και εννοεί στην ουσία δέκα βήματα γιατί εμένα ένα χρόνο θα μου πάρει όχι 10 μέρες. Περισσότερα στο νάνο του Νοέμβρη. Και στο topic που έχω φτιάξει με τίτλο ατιτλο φάνταζι.
  11. 4 points
    ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ! Μετά από χρόνια μάταιων αναζητήσεων, βρήκα το "Περί συγγραφής" του Στίβεν Κινγκ. Ναι, ναι, γνήσιο αντίτυπο σε πάρα, μα πάρα πολύ καλή κατάσταση (απλώς υπάρχουν ελάχιστες σημειώσεις και υπογραμμίσεις, κάτι που δεν με ενοχλεί καθόλου!). Μάλλον πρέπει να ανάψω μια λαμπάδα στο μπόι του παλαιοβιβλιοπώλη που με ενημέρωσε σχετικά με την εύρεση του βιβλίου, μιας και είναι ο ίδιος που τον Αύγουστο του 2014, όταν βρισκόμουν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα, με είχε ενημερώσει για την εύρεση του "Σπίτι από φύλλα" του Ντανιελέφσκι. Από Ποθητό, Πρωτοπορία, Λαβύρινθο, Πολιτεία, παλαιοβιβλιοπωλεία και ιδιώτη: 01. Ρίτσαρντ Τσίζμαρ - Η Γκουέντι και το μαγικό φτερό (Κλειδάριθμος) 02. Ντον Ντελίλο - Η σιωπή (Gutenberg). 9€ 03. Σεμπάστιαν Μπάρι - Χίλια φεγγάρια (Ίκαρος). 13,95€ 04. Χανς Έριχ Νόσακ - Η καταστροφή (Σκαρίφημα). 11,61€ 05. Χέλγκα Σνάιντερ - Άσε με να φύγω, μητέρα (Κέλευθος). 4€ 06. Τόμας Γουλφ - Περί χρόνου και ποταμού Α+Β+Γ (Εξάντας). 36€ 07. Άλφρεντ Λάνσινγκ - Καρτερία (Λαβύρινθος). 15€* 08. Ντικ Φράνσις - Η τιμή των Κίνλοχ (Πατάκης). 7€ 09. Γεβγκένι Γεφτουσένκο - Τα βατόμουρα της Σιβηρίας (Λιβάνης). 16€ 10. Έρνεστ Βάις - Ο αυτόπτης μάρτυρας (Σκαρίφημα). 6,68€ 11. Στίβεν Κινγκ - Περί συγγραφής (Bell). 8€ 12. Βίτολντ Γκόμπροβιτς - Οι μαγεμένοι (Νεφέλη). 14€ 13. Πίτερ Κάρεϊ - Ο παράνομος εαυτός του (Ελληνικά Γράμματα). 3€ 14. Σίνθια Όζικ - Ο κανίβαλος γαλαξίας (Aquarius). 6€ 15. Βασίλι Αξιόνοφ - Οι συνάδελφοι (Θεμέλιο). 4€ 16. Γιούρι Τριφόνοφ - Όλγα ή μια άλλη ζωή (Οδυσσέας). 4€ 17. Ρόμπερτ Τρέιβερ - Ανατομία ενός εγκλήματος (Plus One). 4€. ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! 18. Αδόλφο Μπιόι Κασάρες - Το όνειρο των ηρώων (Opera). 13,70€ *Το "Καρτερία" το πήρα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων με σαφώς καλύτερη έκπτωση από την κλασική του 10%.
  12. 4 points

    until

    Δεν ξέρω αν βοηθάω, αλλά η δική μου ιστορία είναι έτοιμη. Ελπίζω να έχουμε πολλές συμμετοχές τούτη τη φορά!
  13. 4 points
    Χμ, δεν πρέπει να είχα θέσει στόχους αυτή τη χρονιά αλλά τέσπα, ποτέ δεν είναι αργά. Από αρχές Γενάρη μέχρι και αρχές Οκτωβρίου διόρθωνα το δεύτερο μέρος της Εποχής, που πήρε πράσινο φως για έκδοση, και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα χέρια της επιμελήτριας. Οι στόχοι για τους εναπομείναντες μήνες είναι οι εξής: α) Να ξεκουραστώ και λίγο βρε αδερφέ. β) Να γράψω ένα διήγημα τρόμου για τη Λεφαλοκ. γ) Να δουλέψω τον χάρτη του βιβλίου και να χτενίσω ξανά το επιμελημένο κείμενο του 2ου μέρους, όταν με το καλό αυτό έρθει στα χέρια μου.
  14. 4 points
    Πως τα πάτε με τους στόχους σας; Γράφετε; Αλλάξατε στόχους; Μένει ακόμα το τελευταίο πέμπτο του χρόνου ακόμα (στο οποίο περιλαμβάνεται το νανο οπότε πολλά μπορούν να γίνουν) για να τους πετύχουμε. Τα δικά μου έχουν ως εξής: 1. Πολικός Σταθμός 44, μια γρήγορη περιπέτεια στον πολικό κύκλο, (ολοκληρώθηκε) 2. Polar Station 44, η μετάφραση του από πάνω στα Αγγλικά, (ολοκληρώθηκε) 3. Ένα αστυνομικό σε συνέχειες με την σκέψη να γίνει μια σειρά, (υπάρχει μια σκέψη για φαντασίας αντί αυτού) θα γίνει και φαντασίας ή οποία θα προηγηθεί , το αστυνομικό μετά (σχεδιάζεται το φαντασίας). Αντί της αστυνομικής σειράς θα έχουμε μια σειρά με αποστολές διάσωσης. 4. Μετάφραση του τρία στα Αγγλικά για δοκιμή στο Άμαζον.(ως άνω) 5. Ένα ιστορικό δοκίμιο πάνω σε καμπές όπου θα μπορούσε να είχε αλλάξει η ιστορία. - ολοκληρώθηκε 6. Ένα διήγημα φαντασίας - ολοκληρώθηκε 7. Έναν αριθμό ποιητικών έργων (γράφηκαν περισσότερα από ότι υπολόγιζα) 8. Μια συνεργασία με άλλους συγγραφείς σε μια ανθολογία. (καταπώς φαίνεται ακυρώθηκε) 9. Μετατροπή καταλλήλως στο Δάκρυ για να πάει στο Άμαζον θα γίνει δύο βιβλία και θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα και μετά το φαντασίας που αναφέρθηκε στο 3. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε και μεταφράζεται στα Αγγλικά. Επιμελούμαι το δεύτερο ενώ γράφω ακόμα ένα στη σειρά. 10. Μετάφραση του πρώτου βιβλίου στα Αγγλικά (ολοκληρώθηκε και ξεκινώ την επιμέλεια) 11. Συγγραφή ενός σεναρίου με δικαστική υπόθεση (ολοκληρώθηκε) 12. Μετάφραση αυτού στα Αγγλικά (ολοκληρώθηκε) 13. Μια μελέτη πάνω στον τύπο των ιδιωτικών συμφωνητικών - ολοκληρώθηκε 14. Ένα αστυνομικό διήγημα (ολοκληρώθηκε) 15. Επιμελούμαι ένα δράσης για να εκδοθεί στο smashwords (το έχω έτοιμο αλλά με έχει πιάσει κάτι και διστάζω να προχωρήσω στη δημοσίευση)
  15. 4 points

    until

  16. 4 points
    Είμαι ο πρώτος που ανοίγω τόπικ για τον Παπαδιάμαντη; what the hell happend? Στην επετειακή μας συνάντηση στη λέσχη στο μήνα κλασικής λογοτεχνίας θα διαβάσουμε την φόνισσα οπότε ανοίγω αυτό το τόπικ για να γράψουμε ότι χρειάζεται για το βιβλίο, αλλά και για τα υπόλοιπα έργα του Σκιαθίτη λογοτέχνη. Με μία γρήγορη αναζήτηση στο forum βλέπω ότι πολλοί από εσάς έχουν διαβάσει τη φόνισσα. Γράψτε μας την άποψή σας για αυτή τη σκοτεινή νουβέλα. «Η φόνισσα» (1903) κατέχει, κατά γενική ομολογία, ξεχωριστή θέση στο έργο του Παπαδιαμάντη (1851-1911). Ξεχωριστή και με τις δύο σημασίες της λέξης: ιδιαίτερη και εξέχουσα. Αν δεν υπήρχε «Η φόνισσα», το έργο αυτό θα έμενε λειψό, όσο τουλάχιστον αφορά το πρόβλημα του κακού, πρόβλημα που δεσπόζει στο παπαδιαμαντικό corpus. Το παπαδιαμαντικό κακό είναι, κατά κανόνα, το καθημερινό, το τρέχον κακό, πνιγηρά μίζερο συχνά, είναι το κακό του καθημερινού κανονικού ανθρώπου. Το κακό του Παπαδιαμάντη δεν είναι το έγκλημα, δεν είναι η ακραία παράβαση που θέτει σε κίνδυνο την ίδια την ύπαρξη της κοινότητας, δεν είναι εξαιρετικό είναι κοινότοπο. Εξαίρεση «Η φόνισσα», και μάλιστα διόλου αμελητέα, αφού πρόκειται για κορυφαίο κείμενο όχι μόνο του συγγραφέα του αλλά και όλης της νεοελληνικής πεζογραφίας. Χωρίς τη «Φόνισσα» το παπαδιαμαντικό έργο θα ήταν εντελώς διαφορετικό. Το κακό που διαπράττει η γραία Χαδούλα δεν είναι το καθημερινό κακό, το συνηθισμένο, το κοινωνικό, αλλά το μέγα κακό, το ριζικό, το ασυγχώρητο. Ποια είναι όμως αυτή η Φραγκογιαννού, τι σόι άνθρωπος είναι αυτή η γυναίκα που διαπράττει ένα τόσο ακραίο έγκλημα; Και τι είναι άραγε αυτό που την οδηγεί να το αποτολμήσει; Από το οπισθόφυλλο της έκδοσης της Εστίας που είναι διαθέσιμη τώρα στο εμπόριο. Αν έχετε παλαιότερες εκδόσεις βγάλτε καμιά φωτογραφία και ανεβάστε να δούμε ποιος έχει την πιο παλιά ή και την πρώτη έκδοσή της.
  17. 4 points

    until

    Ποιος έκλεισε τα φώτα, ρε παιδιά; Και ποιος είναι αυτός που ουρλιάζει; Νομίζετε ότι είναι ώρα για αστεία; Ή μήπως να αρχίσω να τρέχω; 53ος Γενικός Διαγωνισμός Διηγήματος Αν δεν είσαι γρήγορη, αν δεν είσαι γρήγορος, δεν σε βλέπω να ζεις για πολύ...
  18. 4 points
    Γενικά, οι πολλές περιγραφές είναι δείγμα άπειρου συγγραφέα. Οι υπερβολικά πολλές περιγραφές, οι ατυχείς και ακραίες παρομοιώσεις, η έντονη προσπάθεια που κάνει κάποιος αρχάριος (που όλοι κάναμε και ενδεχομένως κάνουμε) να εντυπωσιάσουμε με πολύπλοκα σχήματα λόγου ή με τον πλούτο του λεξιλογίου μας. Σε τέτοιες περιπτώσεις φαίνεται ότι ο συγγραφέας δεν κατέχει πώς να χειρίζεται τα σχήματα λόγου και δεν έχει αίσθηση του μέτρου. Οπότε οι παρομοιώσεις και οι μεταφορές του όντως μπορεί να φαντάζουν παράλογες. Ή ξεπερασμένες. Ή εκνευριστικά βλακώδεις. Επιτρέπεται σαφώς η ποιητική γραφή, όπου μπορεί κάποιες προτάσεις να μην δείχνουν να υπόκεινται σε κανόνες συντακτικού ή να μην παράγουν απόλυτα λογικό νόημα. Αυτό όμως συμβαίνει σε συγκεκριμένες περιπτώσεις και η ομορφιά μιας τέτοιας περιγραφής έγκειται ακριβώς στη σπανιότητά της. Και βέβαια προϋποθέτει μάστορες της γραφής. Λίγοι γεννιούνται τέτοιοι, οι περισσότεροι είμαστε στην προσπάθεια. Ένα άλλο δείγμα άπειρου συγγραφέα και κακών περιγραφών είναι όταν διαβάζουμε ένα κείμενο και παρεμβάλλεται μία περιγραφή τόσο μεγάλη και αποπροσανατολιστική που στο τέλος της έχουμε ξεχάσει τι ακριβώς περιγράφεται και τι διαβάζουμε. Εδώ μια συμβουλή: το να διαβάζουμε δυνατά το κείμενό μας, να ακούμε δηλαδή με τα αυτάκια μας τι έχουμε γράψει, μπορεί να μας σώσει από πολλές κακοτοπιές.
  19. 3 points
    Αυτό είναι ένα καινούριο πρότζεκτ που έχω ξεκινήσει. Στην παρούσα φάση είναι άσχετο με το φανταστικό και την συγγραφή (αν και έχω ξεκινήσει δειλά να ζωγραφίζω ουράνια τοπία ενώ υπάρχει στα σκαριά και η εικονογράφηση των δικών μου συγγραφικών κόσμων), οπότε, για να καταλήξω δεν θα κοινοποιώ εδώ κάθε καινούριο βίντεο, προφανώς, εκτός αν σχετίζεται με αυτό που κάνουμε. Παρ' όλ' αυτά σας γνωστοποιώ αυτήν μου την πρόθεση, όπως σας ενημερώνω ότι και τα επόμενα θα κινούνται μάλλον στα ίδια πλαίσια (δλδ ζωγραφική και λογάκια) με ιστορίες πίσω από το κάθε τοπίο ή με ιστορίες που ορμώνται από αυτό. Έτσι κι αλλιώς η ζωγραφική είναι κι αυτή ένα story telling από μόνη της! Ευχαριστώ πολύ για τον χώρο
  20. 3 points
    https://community.sff.gr/topic/18170-εκδίκηση/ έτοιμο, ελπίζω να μην είμαι μόνος
  21. 3 points
    Πάντως, στο εξωτερικό τουλάχιστον, YA δεν σημαίνει απαραίτητα "clean" λογοτεχνία. Έχω διαβάσει εφηβικά που έχουν και σεξ και gore και ό,τι θες. Στην Ελλάδα, τώρα, άλλο θέμα. Καλή επιτυχία όπως και να έχει.
  22. 3 points

    until

    έλα 207 λέξεις καλά πάω!!! χαχα 😊
  23. 3 points

    until

    Σχεδόν τελείωσα. Κάτι τελευταίες διορθώσεις.
  24. 3 points

    until

    Εγώ έχω την ιδέα αλλά πρέπει να ξεκινήσω να γράφω για να δούμε πού θα πάει. Προς το παρόν, στο κεφάλι μου, μάλλον για επιστημονική φαντασία πάμε. Ίσως και με λίγο τρόμο; Μπορεί και πολύ; Εν τω μεταξύ, από τρόμο δεν έχω και ιδέα.
  25. 3 points
  26. 3 points
    Η αυτοκρατορία του ήλιου Η αυτοκρατορία του ήλιου είναι ένα συναρπαστικό και ελκυστικό μυθιστόρημα, γραμμένο από την οπτική γωνία ενός αγοριού, που τυγχάνει να είναι ο ίδιος ο συγγραφέας ο οποίος κρατήθηκε φυλακισμένος από τους Ιάπωνες κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου. Δεν ήμουν προετοιμασμένος για τη δυναμική που θα ασκούσε πάνω μου αυτό το βιβλίο. Πραγματικά μία φανταστική αφήγηση, όμορφα γραμμένο με πολλές νευρικές στιγμές και ένα συγκινητικό φινάλε. Μία ιστορία επιβίωσης και ανθεκτικότητας σε δύσκολες συνθήκες. Ο χαρακτήρας του μικρού Τζιμ είναι έξυπνος και ελπιδοφόρος, κάνει τα αδύνατα δυνατά για να εξασφαλίσει την επιβίωση του, πράγμα που θα ήταν πολύ δύσκολο για τους περισσότερους από εμάς.
  27. 3 points
    Θυμάστε που τα έλεγα αυτά; Ε, μέσα στο καλοκαίρι μάζεψα κάποιες πολύυυυ παλιές αμαρτίες και τις τσεκάρω μία-μία αν σώζεται τίποτε. Προς το παρόν, έχουμε τέσσερα-πέντε που σηκώνουν διορθώσεις και εκμοντερνισμό (και έχουν ήδη περαστεί ένα χέρι) και τρία που πάνε για ανακύκλωση ιδεών και τα υπόλοιπα στο καλάθι. Λέω να κυνηγήσω ένα σίκουελ του Γυαλιού εντός του 2022. Εννοείται πως ανανεώνονται οι στόχοι για το 2020, ώστε να καταφέρουμε τουλάχιστον άλλες πέντε διορθώσεις, και γιατί όχι κι ένα τουλάχιστον νέο διήγημα από τις ανακυκλωμένες ιδέες. Το αραβικό πάει αργά, αλλά πάει, το ρημάδι. Υπάρχει μια μικροσκοπική πιθανότητα να ολοκληρώσω τις διορθώσεις του εντός του έτους...
  28. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Άγγελος Δραμπάλας Είδος: Τρόμος Βία; Ναι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 2.475 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Το διήγημα αυτό δημοσιεύτηκε στην ανθολογία διηγημάτων Ζόμπι στην Ελλάδα, των εκδόσεων iwrite, μετά από συμμετοχή στον ομότιτλο διαγωνισμό, όπου και έλαβε την πρώτη θέση. Αρχείο: Αυτά τα λέσια.pdf Αυτά τα λέσια Ο γερο-Γιαννός χαιρέτησε την κερά του με το που ξεπρόβαλε ο ήλιος πίσω απ’ την εκκλησιά του Χριστού, στην πάνω μεριά του χωριού. «Κερά, φεύγω, πάω για τ’ όργωμα». Εκείνη δεν κινήθηκε απ’ την πολυθρόνα της. Έμεινε εκεί, όπως την είχε ταιριάξει νωρίτερα: σκεπασμένη με τη μάλλινη κουβέρτα, με το κεφάλι ριγμένο στα πλάγια και το βλέμμα αδειασμένο από κάθε νοιάξιμο. Τα τελευταία χρόνια πέρναγαν χαρίζοντας μόνο απονιές, και καθένα έπαιρνε με τη σειρά του λίγο απ’ τα λογικά της, αφήνοντας στη θέση τους κάτι μικρό και άτιμο. Αλλά, ακόμη και με τα μυαλά της λωλαμένα, δεν έπαυε να είναι η κερά του. Έσιαξε μια γωνιά της κουβέρτας, που της είχε πέσει απ’ τον ώμο, και σκούπισε με το δάχτυλό του μια γραμμή σάλιου που έτρεχε στο πηγούνι της. «Θα σου φτιάσω φαΐ άμα γυρίσω το μεσημέρι», είπε. Η κερά συνέχισε να κοιτάει απέναντι, με τα μάτια ολάνοιχτα και τα βλέφαρα ν’ ανοιγοκλείνουν αργά και τόσο ανάρια που έμοιαζε αφύσικο. Έκανε να φύγει, αλλά τραβήχτηκε. «Ίσως αργήσω λίγο. Σώνεται το καλαμποκάλευρο και πρέπει να γεμώσω τους μύλους». Τρυπιόταν η καρδιά του που την άφηνε έτσι, μόνη. Αλλά τα φαγιά που είχε μάσει από τις αποθήκες του χωριού όλο και λιγόστευαν. Δεν ήταν, άλλωστε, και πολλά όσα είχε βρει. Τα περισσότερα τα είχαν πάρει μαζί τους οι χωριανοί όταν το έσκαγαν για τα υψώματα ή σαλπάριζαν με καΐκια για τη Μύρινα· λες κι εκεί τα πράγματα θα ήταν ρόδινα. Κατέβασε τις δυο αμπάρες που σφάλιζαν την πόρτα κι άνοιξε για να φωτιστεί λίγο το σπίτι. Τα παράθυρα τα είχε φράξει κι αυτά με χοντρά σανίδια, αλλά έπρεπε να τα ελέγχει συχνά, αφού μετά από τόσα χρόνια οι σάρακες είχαν καταφάει τα ξύλινα περβάζια. Βγήκε έξω κι οσμίστηκε τον αέρα. Ο άνεμος φυσούσε απαλά απ’ τη μεριά του αγρού. Καμιά παράξενη μπόχα. Αυτό ήταν καλό σημάδι. Είχε μπόλικη δουλειά σήμερα και ήθελε να αποφύγει τις δυσάρεστες επισκέψεις. Ο Μούργος τον περίμενε στον αχυρώνα, καλοταϊσμένος και καλοποτισμένος από το προηγούμενο βράδυ. Είχε νιώσει ότι επανόρθωσε κάπως για όλες εκείνες τις συγγνώμες που του ‘χε ζητήσει για τα φτωχά γεύματα των περασμένων βδομάδων. Τώρα, όμως, τον είχε ανάγκη κι έβαλε τα δυνατά του για να εξασφαλίσει τουλάχιστον ένα καλό γεύμα. Του ‘δωσε μια στα καπούλια για να τον ζωηρέψει κι εκείνος κούνησε τα αφτιά του αδιάφορα. Τα σύνεργα που θα χρειαζόταν στο χωράφι τα είχε φορτώσει αποβραδίς στο κάρο. Μπορεί τη σεμπριά του μαχαλά να την είχανε χαλάσει τα λέσια, αλλά είχε βρει άλλον τρόπο να την αξιοποιήσει. Το αλέτρι ήταν του Μητσαλέα. Ολοκαίνουριο, με τα μέταλλά του γυαλιστερά ακόμα και μόνο το υνί ήταν βρόμικο απ’ το χώμα. Το ζυγό με τα τραβηχτά τα είχε πάρει απ’ την αποθήκη του Κώτσου του Κεφάλα. Και τη λαιμαριά απ’ το παρατημένο κατάστημα του Ζώζιου· είχε αφήσει κι ένα πενηντάδραχμο στο ταμείο. Κρέμασε το σπόρο στον Μούργο και του ‘ζεψε το κάρο. Ο Μούργος ήταν δικός του. Τον είχε πάρει γαδαράκο μικρό και τώρα ήταν γέρος σαν και του λόγου του. Είχαν περάσει ώρες ατελείωτες οι δυο τους στα χωράφια. Για τον Μούργο, μια ζωή ολάκερη. Έβαλε στην άκρη και τα πέντε τελευταία τσουβάλια αραποσίτι, για να τα πάει στους ανεμόμυλους για άλεσμα, όταν θα επέστρεφε το απόγεμα. Προτού φύγει, γέμισε το δισάκι του με παστό, λίγο τουλουμοτύρι κι ένα καρβέλι καλαμποκόψωμο. Βγήκε απ’ τον αχυρώνα με τον Μούργο δίπλα του, να σέρνει το κάρο. Ο γάδαρος είχε κινήσει μόνος του για τον αγρό. Αυτό το πάν’-έλα το ‘χε κάνει χίλιες-τόσες φορές και γνώριζε τα κατατόπια απόξω. Ο Γιαννός τού τράβηξε μαλακά τα γκέμια. «Ε, γέρο μου, πού τα ‘χουμε τα μυαλά μας οι ραμολήδες. Ξεχάσαμε το βασικό». Γύρισε για μια στιγμή στον αχυρώνα κι επέστρεψε βαστάζοντας το φτυάρι το πλατύ. Το πέρασε σ’ ένα θηλύκι στο λαιμό του Μούργου· να το 'χει σιμά του και πανέτοιμο. Το χωράφι δεν απείχε πολύ από το σπίτι. Αυτό ήταν βολικό, επειδή μπορούσε να ρίχνει συχνά ματιές, να βλέπει αν όλα πήγαιναν καλά. Σταμάτησε τον Μούργο στην άκρη του χωραφιού, κάτω από τη μεγάλη καρυδιά. Ξέζεψε το κάρο και ξεκρέμασε απ’ την πλάτη του γάδαρου το σπόρο. Είχε πάρει μαζί του λάχανα και καρότα και γογγύλια και μπρόκολα και σπανάκι. Πέρσι, περίπου τέτοιο καιρό, θα πήγαινε το σπόρο στην εκκλησιά, τη μέρα του Σταυρού, για να τον ευλογήσει ο παπάς. Φέτος είχανε ‘κκλησιά, αλλά δεν είχανε παπά. Ούτε χωριό είχανε. Κάποιοι, μάλλον κατάφεραν και ξέφυγαν. Μα οι περισσότεροι φαγώθηκαν. Τον Άη Στράτη τον προστατεύει καλά το πέλαγος. Τα νέα για το λοιμό άργησαν να φτάσουν. Τελικά, είχαν έρθει με τα βαπόρια που μετέφεραν τους εξόριστους και ξέβρασαν μαζί τους τη χολέρα που δαιμόνιαζε τους ποθαμένους. Τη θυμόταν, ο γέρος, καλά εκείνη τη μέρα. Το βαπόρι που τσακίστηκε στο λιμάνι δεν κουβάλαγε ούτε μία ζωντανή ανάσα στις καμπίνες του, ούτε μία λογικιά σκέψη. Μονάχα εκείνα τα λιμασμένα απομεινάρια με το σαπισμένο δέρμα, που ξαμολήθηκαν στο νησί και κατασπάραζαν με νύχια και δόντια όποιον κατάφερναν να γραπώσουν. Μέχρι να καταλάβουν τι γίνεται, οι φαγωμένοι σηκώθηκαν και περπάτησαν, και τα λέσια τριπλασιάστηκαν και δεκαπλασιάστηκαν σε αριθμό. Ήταν οι ίδιοι χωριανοί που την προηγούμενη μέρα έπιναν τσίπουρα και έτρωγαν μεζεκλίκια στο καφενείο του Λαζού. Και να που τώρα, το μόνο που ήθελαν ήταν να χώσουν τα δόντια τους σε λαιμούς και κοιλιές, να χορτάσουν και να σπείρουν το λοιμό. Κάποιοι, που σκέφτονταν και αποφάσιζαν γρήγορα, μάζεψαν όσους ανθρώπους κι όσο φαΐ μπόρεσαν και ξεκίνησαν ν’ ανέβουν στη μονή της Παναγιάς για να ταμπουρωθούν, με σκοπό να φτάσουν σε πιο κακοτράχαλα μέρη. Το Σημάδι και τα Ισώματα ίσως ήταν ασφαλέστερες επιλογές, αν αγρίευαν κι άλλο τα πράγματα. Είχαν περάσει κι απ’ το σπίτι του Γιαννού, για να τον πάρουν μαζί. Σχεδόν όλοι κράταγαν από κάτι στα χέρια τους: δικράνια, τσουγκράνες, κόσες, τσαπιά, γκασμάδες· και σίγουρα δεν τα ‘θελαν για τη δουλειά. «Δεν το κουνάω από δω», τους είχε πει. «Η κερά δεν μπορεί να ταξιδέψει μήτε σε κάρο, μήτε κουβαλητή. Φύγετε σεις. Τα λέσια θα σας πάρουν στο κατόπι. Εμείς θα είμαστε ασφαλείς εδώ». Κι έτσι απόμεινε γέρος και μόνος, να παλεύει την πείνα, τους καταχανάδες και την αρρώστια της κεράς. Και το έκαμνε με την ψυχή του. Τον πρώτο καιρό είχε δει μερικούς ακόμη συγχωριανούς να βολοδέρνουν στους δρόμους, κι αντάλλαζαν κουβέντες και κατάρες. Ένας απ’ αυτούς ήταν κι ο Αρίστος ο πρόεδρος. Αυτός ακόμα καταριόταν τους Γερμαναράδες. Σιγά-σιγά τους έχασε κι αυτούς. Ο Γιαννός ήλπιζε πως απλά κρύβονταν στα σπίτια τους. Αλλά μ’ αυτά που είχε δει, έπαψε να της έχει εμπιστοσύνη της ελπίδας. Παρατημένοι ήταν όλοι, για τους εαυτούς τους, κι εκείνος για την κερά του. Ο Μούργος είχε πάρει τη θέση του στην κάτω γωνιά του χωραφιού. Ο Γιαννός τού φόρεσε τη λαιμαριά και ένωσε τα τραβηχτά με το ζυγό. Ύστερα, προσάρμοσε το ζυγό στο αλέτρι. Προτού ξεκινήσουν έκανε έναν τελευταίο έλεγχο, ότι όλα είναι σωστά δεμένα μεταξύ τους. Το χώμα ήταν αφράτο από τις τελευταίες βροχές κι ο Μούργος τραβούσε εύκολα τις αυλακιές, αν κι ο Γιαννός καταλάβαινε την κούραση και τα χρόνια του. Μάλλον αυτό ίσχυε και για τους δύο. Ήταν μια δουλειά που την ήξεραν καλά· είχαν ψηθεί στην αγροτιά αμέτρητα πρωινά κι απογέματα, παρέα με κουνούπια και ντάβανους, αλλά και πάλι έπρεπε να παγαίνουν αργά, αν ήθελαν να βαστάξουν τα πόδια τους μέχρι να τελειώσουν. Πίσω απ' το αλέτρι, οι γλάροι έκαμναν ουρά, για να τσιμπολογήσουν στο φρεσκοσκαμμένο χώμα. Κάθε τόσο ο Γιαννός γύριζε προς το σπίτι κι ανάσαινε με ανακούφιση όταν έβλεπε πως στεκόταν εκεί, μόνο κι έρημο, όπως το είχε αφήσει. Υπέμενε, κερά, να προκάμω, σκεφτόταν κι ύστερα σκούπιζε τον ιδρώτα απ’ το κούτελό του και χωνόταν ξανά στα χώματα με καινούρια δύναμη. Έπιασε τη μυρωδιά όταν ο Μούργος χάραζε την έβδομη αυλακιά· εκείνη τη δυσοσμία από ψοφίμι και μούχλα. Την έφερνε μαζί του ο άνεμος και τη στοίβαζε στα ρουθούνια του. Το στομάχι του βόγκηξε. Σταμάτησε το όργωμα, στάθηκε δίπλα στον γάδαρο και τον χάιδεψε ανάμεσα στα αφτιά. «Αχ, αυτά τα λέσια, Μούργο μου, δεν θα μας αφήσουν να προκόψουμε», είπε και τράβηξε το φτυάρι απ’ το θηλύκι. «Εσύ να περιμένεις εδώ». Προχώρησε μερικά βήματα μακριά κοιτάζοντας μπροστά και τριγύρω. Η μυρωδιά δεν έκαμνε ποτέ λάθος. Μπορεί τα λέσια να έρχονταν αθόρυβα ή να κρύβονταν πίσω από γωνιές, αλλά η μπόχα τους ήταν προδότρα. Κι όμως, θαρρείς και τα είχε καταπιεί ο κάμπος, ήταν άφαντα. Στην απλωσιά του αγρού θα έπρεπε να τα βρει εύκολα. Κι όταν πια πίστεψε πως ο άνεμος παράσερνε τη μυρωδιά από μακρύτερα, το μάτι του είδε την κίνηση, καμιά διακοσαριά μέτρα παραπέρα, να σούρνεται στο χώμα. Ήταν περίεργο που ερχόταν έρποντας. Λες κι έφτιανε καρτέρι. Μα πιο περίεργο ήταν που ήρθε μόνο. Μοναχά τους ήταν αδύναμα, σχεδόν ακίνδυνα. Η δύναμή τους ήταν η αγέλη· και παρά την αμυαλιά τους, το καταλάβαιναν και τα ίδια. Αν δεν ήταν για τη βρόμα, θα αναλογιζόταν μπας και ήταν άνθρωπος ζωντανός. Πλησίασε αργά προς το μέρος του, σφίγγοντας το φτυάρι και με τα δυο χέρια. Τη μεγαλύτερη ζημιά την έκαμναν το τσεκούρι και η βαριά –αλλά αυτά ήταν δύσχρηστα. Με το φτυάρι μπορείς να χτυπήσεις, να κόψεις και να καρφώσεις. Το φτυάρι είναι σβέλτο και ντόμπρο. Λίγα μέτρα μόνο τον χώριζαν πλέον από το λέσι. Κάποτε ήταν γυναίκα, μάλλον νέα κι όμορφη. Μπορούσε να το πει απ’ τα μακριά μαύρα μαλλιά και την κόκκινη πιάστρα που κρεμόταν άτσαλα από μια μισοξεριζωμένη τούφα. Δεν είχε μείνει κάτι άλλο που να θυμίζει νιάτα κι ομορφάδα. Το πρόσωπό της ήταν μια μεγάλη πληγή, κόκκινη και μαύρη και πράσινη. Μάτια ξασπρισμένα, άψυχα. Κι ένα στόμα από σκισμένα χείλη και δόντια γεμάτα κρέας. Και τα δυο της ποδάρια ήταν μακελεμένα. Το ένα ψηλά στο μηρί και τ’ άλλο στο γόνα. Κάπου την είχε γλιτώσει κι από τότε σούρνεται έτσι, καταγής, μίζερη κι ατάιστη. Έσπρωξε με τα χέρια το χώμα και τέντωσε το λαιμό προς τα πάνω. Απ’ το λαρύγγι της βγήκαν πεινασμένα γρυλίσματα. «Βρε άι στα τσακίδια». Ο Γιαννός έπιασε το φτυάρι από την άκρη του στειλιαριού, το έφερε πάνω απ’ τον δεξί του ώμο και κοπάνησε την πλατιά του μεριά στην κορφή του κεφαλιού της· εφτά όγδοα οργή και τ’ άλλο δύναμη. Μια, δυο, τρεις φορές. Στην τέταρτη ακούστηκε το σπάσιμο. Το λέσι κράταγε ακόμα τα κουράγια του κι άπλωσε τα χέρια μήπως και γραπώσει ένα τελευταίο γεύμα. Τα χτυπήματα συνεχίστηκαν μέχρι που ο ήχος έγινε πηχτός και το κεφάλι ίσασμα. Του Γιαννού τού ‘φυγε το φτυάρι απ’ τα χέρια κι οι ανάσες του προσπαθούσαν να βρουν τη σειρά τους ανάμεσα από αγκομαχητά. Αλλά η ευχαρίστηση ξεπέρναγε τον κόπο. Έμεινε εκεί για κάποια δεύτερα, σκυμμένος, με τα χέρια στα γόνατα, να ξαποστάσουν λίγο τα πλεμόνια και οι ώμοι του. Δεν άφησε τον εαυτό του να σπαταλήσει πολλή ώρα. Την ανησυχία την είχε ακόμα. Μάζεψε το φτυάρι κι έκανε μερικές γύρες το μέρος, για να σιγουρευτεί ότι δεν υπήρχαν άλλα λέσια. Στην ανοιχτωσιά ήταν, δεν είχαν και πολλά μέρη να κρυφτούν. Κάτι δέντρα και κάτι θάμνοι απ’ εδώ κι απ’ εκεί. Αλλά τα ‘ψαχνε για να ‘χει το κεφάλι του ήρεμο. Πίσω από μια βατουλιά βρήκε δυο κομμένα πόδια, που ταίριαζαν στο λέσι που ‘χε σακατέψει. Και τότε τον έζωσαν οι μόρες. Κερά! ούρλιαζε το μυαλό του, Κερά! αλλά όλα είχαν γίνει μαύρα σαν το μελάνι, Κερά! μα τα πόδια του είχαν βαλτώσει στο ίδιο το σημείο. Ώσπου να ξεθολώσουν τα μάτια του πέρασαν ζαμάνια. Κι ώσπου να πάρουν φόρα οι κινήσεις του άλλα τόσα. Έβλεπε τα λέσια που γέμιζαν την αυλή του σπιτιού. Τρέκλιζαν και κούτσαιναν, αλλά ακόμη κι έτσι του φαινόταν πως ξεπερνούσαν το τρεχαλητό του. Σταμάτησε να μετρά όταν πέρασε τα δέκα. Έτρεχε μόνο, όσο του επέτρεπε η γέρικη καρδιά του, και σιχτίριζε τον εαυτό του που γίνηκε κορόιδο. Τα λέσια μαζεύονταν μπροστά στα παράθυρα, σπρώχνοντας το ένα το άλλο. Ο Γιαννός το ήξερε καλά το σπίτι του. Ήξερε ότι τα πλιθιά ήταν γερά και καλοψημένα. Ήξερε ότι η σκεπή έμπαζε βροχή κι αέρα. Ήξερε ότι τα πορτοπαράθυρα ήταν αδύναμα και δεν θα άντεχαν το βάρος για πολύ. Προτού φτάσει την αυλόπορτα άκουσε τζάμια να σπάνε, είδε τα καρφωμένα σανίδια να ξηλώνονται και τα λέσια να γκρεμίζονται στο εσωτερικό του σπιτιού. Τα υπόλοιπα ακολούθησαν τη φασαρία και την ανακατωσούρα, και πήραν τη σειρά τους για να περάσουν, ακάλεστα, στο σπιτικό του Γιαννού. Την εξώπορτα τού την είχαν αφήσει λεύτερη και την έφτασε με το κλειδί στο ένα χέρι και το φτυάρι στο άλλο. Τα δάχτυλά του τρέμανε και γλίστραγαν, η κλειδωνιά άλλαζε θέσεις. Η καθυστέρηση τού στοίχισε. Το κλειδί είχε ήδη κάνει τις δυο στροφές του, το πόμολο κατέβηκε, οι μεντεσέδες άνοιξαν, αλλά πριν μπει, ένα ζευγάρι βρομόχερα τον άρπαξε απ’ τον καρπό. Το ‘χε δει το λέσι που πλησίαζε. Το ‘χε δει και το αγνόησε, επειδή πίστεψε ότι το προλάβαινε. Τράνταξε το χέρι του για να ελευθερωθεί και το μόνο που κέρδισε ήταν ένας πόνος φαρμακερός, από δόντια σφηνωμένα στον κόμπο του αντίχειρά του. Δεν ούρλιαξε. Τα ουρλιαχτά σήμαιναν παραίτηση κι εκείνος είχε μια κερά να προστατέψει. Έσφιξε μόνο τα σαγόνια του, όπως έκανε κι η δαγκωνιά, που έκλεινε και σφάλιζε σαν κοφτερή μόρσα. Όταν τράβηξε το χέρι του το δάχτυλό του ήταν μισό κι απ’ την πληγή έσταζε φουσκαλιασμένο αίμα. Την είχε κι αυτός τώρα τη χολέρα, αλλά δεν του 'μενε καιρός να σκεφτεί τον εαυτό του. Το λέσι μασούλαγε το κολατσό του κι ο Γιαννός δεν περίμενε άλλη ευκαιρία για να ξεγλιστρήσει. Χώθηκε στο σπίτι, αλαφιασμένος κι έντρομος. Δεξιά κι αριστερά του τα λέσια που είχαν πέσει απ’ τα παράθυρα πάλευαν να σταθούν στα πόδια τους. Εκείνα που ήταν όρθια είχαν βρει το δρόμο για την κάμαρά τους. Κερά! Αυτή ήταν η μόνη του σκέψη. Να τη βγάλει από εκεί. Να την πάει στην Παναγιά, στα Ισώματα και στη Μύρινα. Να της βρει ασφάλεια και να της μαγειρέψει τα ζαρζαβάτια που ‘χε σπείρει για κείνη. Μπρος στην πόρτα της κάμαρας τρία λέσια στριμώχνονταν, ποιο θα μπει πρώτο. Έκανε να σφίξει το φτυάρι, αλλά το ‘χε χάσει όταν του δάγκασαν το δάχτυλο. Δεν είχε να λογαριάσει και πολλά, μόνο ένα πράγμα τού 'χε μείνει. «Α στο διάλο, κερατάδες!», φώναξε κι έπεσε πάνω τους με τα χέρια απλωμένα, παίρνοντας σβάρνα λαιμούς και κορμιά. Έγιναν μπουλούκι στο πάτωμα. Ο Γιαννός βάραγε και κλότσαγε, δεν ήξερε πού, αλλά κάθε του χτύπημα έβρισκε στόχο, τόσο που τον είχαν κυκλώσει τα λέσια. Κι ήταν κι άλλα που όρμαγαν κατά πάνω του. Ένιωθε τα νύχια τους και τα δόντια τους, να τον πονάνε και να τον γδέρνουν σ’ όλο του το κορμί. Σε λίγο τον είχαν πλακώσει ολότελα, που δεν μπορούσε πια να κινηθεί. Του ‘χε μείνει μόνο ο πόνος και το μούδιασμα. Ανάμεσα από σώματα και χέρια και πόδια φάνηκε μια τρύπα –να κοιτάξει, να βρει την κερά. Ήταν εκεί, όπως την είχε αφήσει. Ακίνητη και σκεπασμένη με την κουβέρτα της, με το πρόσωπό της φωτισμένο, αγαλλιασμένο και ξεκούραστο. Πρόλαβε και ξεψύχησε, και τα λέσια την είχαν αγνοήσει. Τότε κατάφερε ο Γιαννός να ηρεμήσει και να αφεθεί. Σταμάτησε το πάλεμα. Ο σκοπός του είχε περάσει. Πόθανες όμορφα, κερά, σκέφτηκε.
  29. 3 points

    until

    Δεν ξέρω για εσάς, το δικό μου πλοίο ήδη έχει ξεκινήσει να πλέει! Θέλω να ζητήσω να από τους Moderators να αντιγραφεί ο σύνδεσμος με τους κανόνες του διαγωνισμού, να θυμηθούν οι παλαιότεροι (έχω ξεχάσει όριο λέξεων) και να γνωρίζει όποιος νεότερος εμφανισθεί
  30. 3 points

    until

    Ο Λαβύρινθος της ζωής: "The role of the psychotherapist was seen as an Ariadne's thread for the patient lost or dead-ended in the maze of life. The path of the hero and the labyrinth as a container were used to suggest a new vision of the psyche. The vision imagined is both subjective and objective, labyrinthine and mandalic. This new vision was proposed as an aid for successful navigation of the labyrinthine path of life, especially when dealing with psychological dead-ends which can deflate the needed heroic ego. The dynamic aspect of the hero was viewed as a compliment to the static aspect of the labyrinth. Together the two compromise a wholistic, curative map of the transcendent function in which the unconscious becomes conscious and illuminates the way." Πηγή: https://labyrinthsociety.org/research-bibliography/4184-the-myth-of-theseus-and-individuation-an-archetypal-study-of-the-labyrinthine-psyche
  31. 3 points

    until

    Και θα τρέχουμε και δεν θα φτάνουμε... και οδεύουμε προς αδιέξοδο... Δεν τα βλέπω καλά τα πράγματα.
  32. 2 points
    Γυαλίστε μπότες και τσεκάρετε σπιρούνια. Φορέστε καπέλα και καμπαρντίνες. Ζωστείτε τα εξάσφαιρά σας και πάρτε τα μαγικά σας φίλτρα ανά χείρας. Μια ακόμα μονομαχία στο Ελ Σουφουφού είναι γεγονός (είδος: Fantasy Western). Ο μπάρμαν σέρβιρε μια εισαγωγή στα γρήγορα, και στα μουλωχτά, κι έτρεξε να κρυφτεί κάτω απ' το μπαρ του. Είχε την αναίδεια να θέσει και όρους: μέχρι 4750 δολάρια (ε, λέξεις) δικά σας η διορία για να παραδώσετε κόλλες τελειώνει το Σάββατο 24/10 στις 23:59:59... αν είναι εύκολο, μην πυροβολείτε τον μπάρμαν που σέρβιρε την εισαγωγή. Bounty hunters που δήλωσαν ετοιμοπόλεμοι: Silvertooth, Sigma Ori, John Ernst Εισαγωγή: (Είναι στις 289 λέξεις. Το φανταστικό στοιχείο υπάρχει αλλά δεν είναι δεσμευτικό. Μπορείτε να προσθέσετε ό,τι επιπλέον θέλετε).
  33. 2 points
    1858 και συνεχίζω. η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο μέσα σε τόσο λίγο χρόνο να γράψουμε 4750 λέξεις ΥΓ πραγματικά @Nick V. πολύ ωραία η εισαγωγή σου και δίνεις και σε εμένα την ευκαιρία να γράψω για πρώτη φορά αυτό το είδος
  34. 2 points
    Διάβασα το ''Η Λίστα των 7'' του Μαρκ Φροστ. Βρισκόμαστε στο Λονδίνο της Βικτοριανής εποχής. Όπου ο πνευματισμός βρισκόταν στα φόρτε του. Με τους ελάχιστους γνώστες του είδους και τους αναρίθμητους τσαρλατάνους. Ενδιαφέρον τρέφει και ένας φέρελπις γιατρός που ακούει στο όνομα Άρθουρ Κόναν Ντόιλ. Όταν λοιπόν θα λάβει έκκληση για βοήθεια σε επικείμενη πνευματική συγκέντρωση δεν θα διστάσει στιγμή. Σπεύδει με σκοπό να ξεσκεπάσει τους απατεώνες, τα πράγματα όμως θα αποδειχθούν τελείως διαφορετικά. Σε σημείο που να απειλείται η ύπαρξη του και όλα όσα θεωρούσε ως δεδομένα. Μαύρο χιούμορ και αγωνία, με ωραία υπόθεση και διαλόγους. Επίσης παρελαύνουν Ελένα Μπλαβάτσκυ και Μπραμ Στόκερ και αυτό είναι κάτι που μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Οι αναφορές σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις. Ως highlight θα βάλω το απόσπασμα για τον Βασιλιά Ήλιο και τον δαίμονα βασανιστή του. Κυνικό όσο δεν πάει, ξεπεταγμένο λες και από την πένα του μετρ του είδους Στίβεν Κινγκ. Και ως μείον τα μεταφυσικά. Αν και δεν με αφήνουν εντελώς αδιάφορο, δεν μπορώ ωστόσο να πω ότι τρελαίνομαι κιόλας. Ευτυχώς που δεν καταλάμβαναν εκτενές μέρος γιατί θα με κούραζαν. Και ότι οι πρωταγωνιστές ήταν υπερβολικά εύστροφοι και επιδέξιοι. Έπαιρναν πάντα γρήγορες και σωστές αποφάσεις, μου φάνηκε λίγο σαν ευκολία. Συνολικά όμως ωραίο, καλό. Έφυγε γρήγορα και ευχάριστα.
  35. 2 points
    Στον Ποθητό που είναι στην Κάνιγγος, μπορεί να βρει κανείς πολλά βιβλία με 5€, ανάμεσα στα οποία και περσινές κυκλοφορίες από εκδόσεις Διόπτρα, Μεταίχμιο, Λιβάνη, Ωκεανός κλπ. Ενδεικτικά έχω να προτείνω τα εξής: *Έρικ Λάρσον - Ο Διάβολος στη Λευκή Πόλη (Διόπτρα). ΑΡΠΑΞΤΕ ΤΟ!!! *Άντονι Χόροβιτς - Η λέξη είναι φόνος (Διόπτρα). Πάρα πολύ καλό! *Μαρίσα Πεσλ - Στην παγίδα του χρόνου (Διόπτρα). Αρκετά ενδιαφέρον... *Άμορ Τόουλς - Καλή κοινωνία (Διόπτρα) *Λορίν Γκροφ - Ευμενίδες και Ερινύες (Ωκεανός) *Ρόμπερτ Μ. Έντσελ/Μπρετ Γουίτερ - Μνημείων άνδρες (Λιβάνης) Αυτά θυμάμαι, αλλά υπάρχουν κάμποσα άλλα...
  36. 2 points
  37. 2 points
    Το Καρτερία φαίνεται πάρα πολύ ενδιαφέρον, σίγουρη η αγορά του.
  38. 2 points
    1. H.P. Lovecraft - Άπαντα 3, Οξύ (125) 8/10 2. Farley Mowat - Λύκοι Σας Παρακαλώ μην Κλαίτε, Χατζηνικολή (152) 9/10 3. Graham Joyce - Ρέκβιεμ, Οξύ (272) 7/10 4. Θανάσης Σκρουμπέλος - Το Δίκοχο του Μίμη, Θεμέλιο (165) 8/10 5. Nikolai Gogol - Το Παλτό, Ars Brevis (48) 9/10 6. Edgar Allan Poe - Ο Μαύρος Γάτος, Αιγόκερως (95) 7/10 7. Stephen King - Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος, Επιλογή (238) 8/10 8. H.P. Lovecraft - Ο Τύμβος, Αίολος (189) 7,5/10 9. H.P. Lovecraft - Ο Ίσκιος Πάνω Από το Ίνσμουθ, Αίολος (168) 8,5/10 10. H.P. Lovecraft - Ο Ναός του Τρόμου, Αίολος (210) 9/10 11. H.P. Lovecraft - Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ, Αίολος (235) 12. Irvine Welsh - Ecstasy, Οξύ (384) 9/10 13. Boris Vian - Όλοι οι Νεκροί Έχουν το Ίδιο Δέρμα, Μπαρμπουνάκης (127) 7,5/10 14. Boris Vian - Ο Σκουληκοσκανδαλιάρης και το Πλαγκτόν, Μπαρμπουνάκης (176) 7/10 15. Νίκος Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός, Καζαντζάκη (507) 10/10 16. Γιώργος Γιώτσας - Εκ Νεκρών, Λυκόφως (310) 9/10 17. Γιώργος Γιώτσας - Κάτω Από το Κρεβάτι, Λυκόφως (332) 9/10 18. Νικόλαος Κουμαρτζής - Κάστρα και Θρύλοι στην Ελλάδα, Δαιδάλεος (434) 8/10 19. Γιώργος Μπαλάνος - Πέρα Από το Αίνιγμα της Πεντέλης, Locus-7 (420) 20. Δημήτρης Ραβάνης Ρεντής - Το Ημερολόγιο της Προσφυγιάς Ενός Αντάρτη, Ηριδανός (296) 8/10 21. Knut Hamsun - Παν, Νίκας (198) 7/10 22. Δημήτρης Παπαρρηγόπουλος - Σκέψεις Ενός Ληστού ή Η Καταδίκης της Κοινωνίας, Ελέυθερος Τύπος (44) 9/10 23. William Boyle - Gravesend, Πόλις (334) 9/10 24. George Pelecanos - Το Αδιέξοδο, Πατάκης (372) 7/10 25. Mark Rowlands - Ο Φιλόσοφος και ο Λύκος, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου (281) 10/10 26. Richard Laymon - Παλούκι στην Καρδιά, Οξύ (350) 7/10 27. Νίκος Καϊμακούδης - Ο Πόλεμος της Γιουγκοσλαβίας, Γνώμων (225) 7/10 28. Τ.Σ. Έλιοτ - Άπαντα τα Ποιήματα, Κέδρος (259) 29. Θανάσης Σκρουμπέλος - Τα Φίδια στον Κολωνό, Τόπος (132) 7/10 30. Aleksey K. Tolstoy - Η Οικογένεια του Βρικόλακα/Συνάντηση μετά από Τριακόσια Χρόνια, Ροές (160) 10/10 31. Ηλίας Γαβριλάκης - Ημερολόγιο Ενός Έφεδρου Λοχία 1920-1924, Κλειδάριθμος (272) 32. Ξενοφώντας - Η Κάθοδος των Μυρίων (Κύρου Ανάβασις), Εκδοτική Θεσσαλονίκης (584) 33. H.P. Lovecraft - Άπαντα 4, Οξύ (128) 9/10
  39. 2 points
    Έκπτωση 50% για την ακρίβεια. Προτείνω με χίλια το καταπληκτικό "Hell's Angels" του φοβερού Χάντερ Τόμσον, τα "Οι κλέφτες" και "Ο δολοφόνος μέσα μου" του εξίσου φοβερού Τζιμ Τόμσον, φυσικά το κλασικό "Ψυχώ" του Ρόμπερτ Μπλοχ, καθώς και τα παλπ διαμαντάκια "Ρέκβιεμ για έναν γκάγκστερ", "Εγώ, ο τιμωρός" και "Ο νόμος της Μαφίας". Εδώ που τα λέμε, και τα υπόλοιπα είναι πολύ καλά και για όλα τα γούστα. Γενικά έχει ωραίους τίτλους σε πολύ καλές τιμές, είναι σίγουρα πολύ καλή ευκαιρία για όσους δεν τα έχουν. Μπορείτε να τα δείτε όλα μαζεμένα, εδώ.
  40. 2 points
    Η δική μου γνώμη; Κάθαρή εκμετάλλευση. Ουσιαστικά θα σου ζητήσουν να συμβάλεις με ολόκληρο σχεδόν το κόστος της έκδοσης (άρα εξ αρχής αυτοί είναι καλυμένοι ακόμα και αν δεν πωλήσεις ούτε ένα αντίτυπο) κι έχουν και το μεγαλύτερο ποσοστό στα αναμενόμενα έσοδα (άρα όσα και αν πωληθούν αυτοί θα έχουν σίγουρο κέρδος κι εσύ σίγουρη ζημιά). Ζήτα προσφορά από τυπογράφο. Αν μπορείς να αναλάβεις τα έξοδα για ένα μικρό αριθμό αντιτύπων συν το πολύ 200 ευρώ για μια παρουσίαση, απλά ανελάβε το από μόνος σου. Τουλάχιστον έτσι θα έχεις όλα τα έσοδα και δεν είσαι το ... κορόιδο του κάθε εκδοτικού οίκου που ενώ δεν θέλουν να αναλάβουν μια έκδοση, γυρεύουν άλλους τρόπους να βγάλουν κέρδη. Συνήθως σε δελεάζουν με υποσχόμενη προώθηση που εσύ γνωρίζεις ότι είτε δεν μπορείς είτε δεν έχεις τη διάθεση και την ενεργεια να αναλάβεις από μόνος σου. Και πάλι, αν δεν πιστεύουν αρκετά σε μια έκδοση ώστε να την αναλάβουν ολοκληρωτικά, θα κάνουν κάποια τυπική προώθηση σε έντυπα και ιστοσελίδες περιορισμένης εμβέλειας, συν καμιά-δυο αναφορές εδώ κι εκεί. Σου συμφέρει να κάνεις εσύ μια απλή προώθηση - διάλεξε 5 κριτικούς στειλε το βιβλίο, συν ένα έντυπο με δύο γραμμές σε όλα τα βιβλιοπωλεία, κάλεσέ τους στην απλή σου παρουσίαση, ζήτα από έναν από αυτούς να κάνει προσφώνηση κλπ.
  41. 2 points
    Όνομα Συγγραφέα: Nick V. Είδος: μικρό παραμυθάκι Αριθμός Λέξεων: 57 Αυτοτελής: Ναι Ο θρύλος του ανάποδου μάγου ο κακός μάγος κούνησε το ραβδί του κι ο κόσμος γύρισε ανάποδα άνθρωποι και ζώα περπατούσαν κάτω στα σύννεφα ακόμα και τα πλάσματα της θάλασσας κολύμπησαν στα βάθη του ουρανού πάνω στη γη πετούσαν μόνο τα πουλιά ο κακός μάγος δεν υπολόγισε πως ο ίδιος θα μείνει στη θέση του κι έπεσε κάτω στα σύννεφα και σκοτώθηκε
  42. 2 points
    @DinoHajiyorgi Σε κάποια άρθρα μου το έχω εξηγήσει νομίζω. Γνωρίζω αρκετούς συγγραφείς που γράφουν 10.000 λέξεις την ημέρα, έπειτα αναλαμβάνει από πίσω ο editor/proofreader να το τελειώσει. Ο χώρος της αυτοέκδοσης στο amazon καπως έτσι πάει. Από εκεί και πέρα, η παραδοσιακή έκδοση και το indie publishing είναι διαφορετικοί σε αυτό το θέμα. Με αυτό θέλω να πω πως οι παραδοσιακοί εκδοτικοί ψάχνουν Authors, ενώ οι indie publishers είναι writers. Το κοινό είναι όμως ότι οι περισσότεροι για να επιβιώσουν από την συγγραφή, μπορεί να γράφουν 5-6 βιβλία το έτος με διαφορετικά ονόματα. Για παράδειγμα η βιβλιογραφία του μούρκοκ είναι 550 έργα (μέσα σε αυτά και κομικ), αλλά αναγκαζόταν να γράφει κάτω από 4-5 pen names. Η περίπτωση / παράδειγμα του μούρκοκ ήταν και είναι η πλειοψηφία των συγγραφέων που εκδίδονται παραδοσιακά: Δεν υπάρχει περίπτωση να βγάλεις ένα βιβλίο το έτος και να βιοπορήσεις, αυτή είναι η πραγματικότητα. Τώρα το ότι υπάρχουν και 10-100 νοματαίοι που με ένα βιβλίο την διετία παίρνουν πακέτο, δεν εκφράζει την πλειοψηφία σε καμία περίπτωση. Είναι σαν να κερδίζεις στο τζόκερ. Και σε αυτό να αναφέρω πως (δυστυχώς) έχει επηρεαστεί όλη η ελληνική κοινότητα συγγραφέων. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι με ένα βιβλίο θα γίνουν πλούσιοι. Συνήθως πρέπει να γράφεις 5-10 βιβλία το έτος για να βγάζεις 100.000 δολάρια.
  43. 2 points
    Για μένα η απάντηση είναι "εξαρτάται". Εγώ πχ. γράφω μόνο για χόμπυ και όχι ως επάγγελμα, οπότε αν κατάφερνα να τελειώσω τριλογία, σιγά μη την πουλούσα. Από κει και πέρα, αν ο φίλος σου έχει γράψει ήδη μια δεκαπενταριά βιβλία και απλά βγάζει άλλη μία τριλογία που έγραψε μόνο για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, τότε οκ ίσως έχει νόημα. Αν όμως έχει γράψει λίγα βιβλία, καλύτερο θα ήταν να ενισχύσει το προσωπικό του brand. Επίσης, όλα εξαρτώνται και από το συνολικό του εισόδημα. Αν πχ, ζει αρκετά άνετα με τα χρήματα που βγάζει τώρα, αξίζει να πουλήσει το βιβλίο του για 3 ή 4 παραπάνω χιλιάρικα? Αν όμως το μοναδικό του εισόδημα για τη χρονιά είναι τα 6-7 χιλιάρικα που περιμένει να βγάλει από την τριλογία, το καταλαβαίνω ότι είναι πειρασμός.
  44. 2 points
    until
    Πάμε SFF-NoWriMo; Το NaNoWriMo είναι ένα διεθνές διαδικτυακό παιχνίδι που γίνεται κάθε Νοέμβρη από το 1999 μέχρι σήμερα. Σκοπός του παιχνιδιού είναι ο κάθε παίχτης να γράψει από την 1η μέχρι την 30η Νοεμβρίου μια νουβέλα 50,000 λέξεων. Το SFF-NoWriMo είναι το αντίστοιχο που τρέχουμε εδώ στο φόρουμ. Το παιχνίδι που παίζουμε εδώ, (εξ ου και ο τίτλος όχι NaNoWriMo, αλλά SFF-NoWriMo) είναι μια προσπάθεια του φόρουμ, να μαζευτούμε όλοι μαζί και να παίξουμε με το παρεάκι μας. Έχουμε φτιάξει και κλαμπ, όπου, όποιος αποκτήσει πρόσβαση θα δει ότι επικρατεί φανταστρουμφική ατμόσφαιρα. Όποιος θέλει μπορεί να γραφτεί και στο σάιτ του NaNoWriMo, αλλά για να παίξει μαζί μας (κι όχι χυμαδιό με τους υπόλοιπους 750,000 -true number- συμμετέχοντες) θα πρέπει να του δοθεί πρόσβαση στο υποφόρουμ. Είναι προστατευόμενο, γιατί τα ντραφτ που ανεβαίνουν εκεί (όπως και αυτά που κουβεντιάζουμε μεταξύ μας σχετικά με τα ντραφτ) είναι καλό να μην κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο. Φαντάσου, τώρα, να γίνεις μεγάλ@ και τραν@ συγγραφέας με το εκπληκτικό μπεστ σέλλερ "Μούσι κι Αποσμητικό" και να μπορεί να γκουγκλάρει κάποιος εσένα τ@ν ίδι@ να λες "αυτό το κείμενο είναι ότι ελεεινότερο έχω γράψει ποτέ". Ο κοινός νους ποτέ δε θα καταλάβει ότι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΝΤΡΑΦΤ ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ. Ποτέ. Η πρόσβαση στο υποφόρουμ είναι ετήσια. Πρώτη Οκτώβρη υποτίθεται ότι παύουμε όλοι να έχουμε πρόσβαση. Για να μην μπλέκουμε με πμ και τέτοια, χρησιμοποιούμε το κουμπάκι στο αριστερό μέρος ετούτης της σελίδας. Πατάμε "I am Going" και ο διαχειριστής σάς δίνει πρόσβαση μέσω πρόσκλησης. Εύλογες ερωτήσεις που χρήζουν άμεσης απάντησης είναι: α) ποιος μπορεί να λάβει μέρος; #ο οποιοσδήποτε. Δε χρειάζεται καν να το δηλώσεις κάπου για να πάρεις μέρος. Παραδοσιακά, γραφόμαστε στο επίσημο σάιτ του παιχνιδιού ή/και το δηλώνουμε και εδώ, αλλά, αλήθεια, μπορείς να το κάνεις και μόνος/μόνη στο σπίτι σου και να μην το πεις σε κανέναν και πάλι να κερδίσεις. β) τι γράφουμε; #ό,τι μας καπνίσει. Νουβέλα να είναι κι ό,τι να 'ναι. Αρκεί να περάσει τις 50,000 λέξεις. γ) τι κερδίζουμε; #εδώ είναι και το tricky part. Τίποτε. Στην ουσία το μόνο που κερδίζεις είναι προσωπική ικανοποίηση και ένα ντραφτ εκείνης της ιδέας που όλο λες ότι θα τη γράψεις και δεν τη γράφεις ποτέ. Α, και πραγματικά φανταστική ατμόσφαιρα στο κλειστό, προστατευμένο υποφόρουμ. Κάθε φέτος είναι και φανταστικότερα. Άλλο να το λέω κι άλλο να το ζήσετε. δ) κι αν έχω κι άλλες ερωτήσεις; #πες τες εδώ πριν την 1η του Νοέμβρη. Με τόσους βετεράνους στο σφφ, όλο και κάποιος θα βρεθεί να σου απαντήσει. Νέοι καιροί, νέα ήθη: τα προηγούμενα χρόνια προσπαθούσαμε να συναντιόμαστε έστω μια φορά, για γράψιμο εκ του σύνεγγυς και να το παλεύουμε βιζ-α-βι. Φέτος... μόνο ηλεκτρονικά. Με υγεία. Ναι; Λοιπόν; Ποιος θα λάβει μέρος φέτος;
  45. 2 points
    Τελευταίες αγορές από Πρωτοπορία και ιδιώτη: Karin Slaughter - Η Καλή κόρη (Gutenberg) Μεταχειρισμένο Soren Sveistrup - Ο καστανάνθρωπος (Διόπτρα) Sebastian Fitzek - Ο Τρόφιμος (Διόπτρα) David Mamet - Σικάγο (Μεταίχμιο) Μάτριν Ζούτερ - Μοντεχρίστο (Πατάκης) Άγκαθα Κρίστι - Φόνος στη Μεσοποταμία (Ψυχογιός)
  46. 2 points

    until

    LOCKED...I'M LOCKED IN THIS MAUSOLEUM WHITH...WITH THIS THING! ΚΡΥΠΤΗ ΜΟΥ ΜΥΡΙΖΕΙ, ΚΑΙ ΑΝΤΕ ΝΑ ΒΓΕΙΣ ΑΠΟ ΚΕΙ.
  47. 2 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  48. 2 points

    until

    Το μόνο που βρήκαμε εκεί ήταν το τέρας το τέρας πάντα ήταν εκεί και πάντα εκεί θα είναι...
  49. 2 points
    Δεν εννοώ το βιβλίο σου. Οι περιγραφές σου είναι εύστοχες. Ούτε μπορώ να πω σε ποιον αναφέρομαι, καθώς όλοι μας είμαστε στην αρχή και πρέπει να αποφεύγουμε δημόσια αρνητικά σχόλια ο ένας για τον άλλο. Είναι και δύσκολη για έκδοση εποχή...
  50. 2 points
    Από Ποθητό, Πρωτοπορία, Πατάκη, Πολιτεία και παλαιοβιβλιοπωλείο: 01. Φελισμπέρτο Ερνάντες - Κανείς δεν άναβε τα φώτα (Μεταίχμιο) 02. Γκράχαμ Σουίφτ - Να'μαστε, λοιπόν... (Μίνωας) 03. Μαξ Πόρτερ - Λάννυ (Πόλις). 13,50€ 04. Λάζλο Κρασναχορκάι - Η επιστροφή του βαρόνου Βένκχαϊμ (Πόλις). 19,80€ 05. Λάζλο Κρασναχορκάι - Η μελαγχολία της αντίστασης (Πόλις). 10,62€ 06. Β. Γκ. Ζέμπαλντ - Αίσθημα ιλίγγου (Άγρα). 8€ 07. Τσαρλς Φρέιζιερ - Το παγερό βουνό (Ωκεανίδα). 7€ 08. Νίκος Τσιφόρος - Ο Σατανάς ινκόγνιτο (Ερμής). 5€ 09. Χαβιέρ Θέρκας - Ο ένοικος (Πατάκης). 6,62€ 10. Richard Brautigan - Revenge of the Lawn (Canongate). 9,71€ 11. Richard Brautigan - Sombrero Fallout (Canongate). 10,79€ 12. Έντουαρντ Λιμόνοφ - Η αυτοβιογραφία ενός ανήλικου ληστή (Aquarius). 2€ 13. Ντόρις Λέσινγκ - Το χρυσό σημειωματάριο (Οδυσσέας). 2€ 14. Έρικ Σίγκαλ - Ιστορία αγάπης (Ζάρβανος). 2€ 15. Τζέιμς ΜακΓκι - Το πλοίο φάντασμα (Plaza). 1€ Και τις προηγούμενες μέρες μου ήρθαν έξι ωραία graphic novels: 1. Kirkbride/Koutsis - Errand Boys (Μικρός Ήρως) 2. Brubaker/Phillips - Pulp (Image Comics) 3. Junji Ito - Uzumaki (VIZ Media) 4. Brahm Revel - Guerillas: Omnibus edition (Oni Press) 5. Joe Ollmann - The Abominable Mr. Seabrook (Drawn and Quarterly) 6. Brian Ralph - Daybreak (Drawn and Quarterly)
This leaderboard is set to Athens/GMT+02:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..