Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/20/2020 in all areas

  1. 8 points
    Με πολύ χαρά και ενθουσιασμό, σας ανακοινώνω το νέο μου πόνημα, από εκδόσεις 24 Γράμματα. Σήμερα βγήκε από το τυπογραφείο.
  2. 7 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  3. 4 points
    Η τύχη του χαρτοπαίκτη (Fallon) Είχα, δεν είχα, πάλι πέρασαν δυο και βάλε χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του αγαπημένου μου Λουίς Λ'Αμούρ. Και μου αρέσει που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα περνούσε τόσος καιρός μέχρι να τον ξαναπιάσω στα χέρια μου. Αλλά συμβαίνουν αυτά. Λοιπόν, δέκατο έβδομο βιβλίου του συγγραφέα που διαβάζω και δηλώνω ξανά πολύ ικανοποιημένος. Πρόκειται για να ωραίο, κλασικό γουέστερν, με γοργή δράση, εξαιρετικά σκηνικά, σκληρούς χαρακτήρες και φοβερή ατμόσφαιρα, σίγουρα ό,τι πρέπει για να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα. Εντάξει, δεν θα έλεγα ότι εντυπωσιάζει, ούτε ότι η ιστορία είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη ή συγκλονιστική, όμως έχει πραγματάκια που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις των γουέστερν και των περιπετειών, ενώ η γραφή είναι αν μη τι άλλο πολύ καλή, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Επίσης ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ σκληρός και κουλ τύπος, που αλλάζει τρόπο σκέψης μετά από αυτά που θα ζήσει, προσωπικά τον συμπάθησα πάρα πολύ. 8/10
  4. 4 points
    Φτάσαμε πλέον στα δύο τρίτα του έτους, πως τα πάτε με τους στόχους σας; Τα δικά μου νέα έχουν ως εξής: 1. Πολικός Σταθμός 44, μια γρήγορη περιπέτεια στον πολικό κύκλο, (70%) 2. Polar Station 44, η μετάφραση του από πάνω στα Αγγλικά, (70%) 3. Ένα αστυνομικό σε συνέχειες με την σκέψη να γίνει μια σειρά, (υπάρχει μια σκέψη για φαντασίας αντί αυτού) θα γίνει και φαντασίας ή οποία θα προηγηθεί , το αστυνομικό μετά (σχεδιάζεται το φαντασίας) 4. Μετάφραση του τρία στα Αγγλικά για δοκιμή στο Άμαζον.(ως άνω) 5. Ένα ιστορικό δοκίμιο πάνω σε καμπές όπου θα μπορούσε να είχε αλλάξει η ιστορία. - ολοκληρώθηκε 6. Ένα διήγημα φαντασίας - ολοκληρώθηκε 7. Έναν αριθμό ποιητικών έργων (γράφηκαν περισσότερα από ότι υπολόγιζα) 8. Μια συνεργασία με άλλους συγγραφείς σε μια ανθολογία. (καταπώς φαίνεται ακυρώθηκε) 9. Μετατροπή καταλλήλως στο Δάκρυ για να πάει στο Άμαζον θα γίνει δύο βιβλία και θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα και μετά το φαντασίας που αναφέρθηκε στο 3. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε και μεταφράζεται στα Αγγλικά. Επιμελούμαι το δεύτερο ενώ γράφω ακόμα ένα στη σειρά. 10. Μετάφραση του πρώτου βιβλίου στα Αγγλικά (75%) 11. Συγγραφή ενός σεναρίου με δικαστική υπόθεση (ολοκληρώθηκε) 12. Μετάφραση αυτού στα Αγγλικά (ολοκληρώθηκε) 13. Μια μελέτη πάνω στον τύπο των ιδιωτικών συμφωνητικών - ολοκληρώθηκε 14. Ένα αστυνομικό διήγημα (ολοκληρώθηκε) 15. Επιμελούμαι ένα δράσης για να εκδοθεί στο smashwords (το έχω έτοιμο αλλά με έχει πιάσει κάτι και διστάζω να προχωρήσω στη δημοσίευση)
  5. 4 points
    1. Οδύσσεια (256) 2.Η 21η Απριλίου Και Το Καθεστώς Του Γεωργίου Παπαδόπουλου (270) 3. Φοβού Τους Δαναούς (492) 4. Το Μυστικό Των Σταυροφόρων (282) 5. Σκιές Στο Αιγαίο (693) 6. Οι Ιππότες Της Μάλτας (462) 7.Η Χαρτογραφία Στην Αρχαιότητα (63) 8. Η Χριστιανική Μεσαιωνική Κοσμοθεωρία (63) 9. Οι Πρώτοι Πορτολάνοι Χάρτες (63) 10. Το Εμπόριο Δίνει Ώθηση Στην Χαρτογραφία (63) 11. Τα Μυστήρια Της Εκκλησίας (365) 12. Κυνηγοί Διαμαντιών (317) 13. Η Νιάλ Από Τη Γη Των Ανέμων (391) 14. Η Εξέγερση Των Ζώων (413) 15. Κλεμμένες Ψυχές (478) 16. Κόναν ο Βάρβαρος (284) Κόναν ο Βάρβαρος Αυτό το βιβλιαράκι που το πήρα πριν από αρκετό καιρό από το παζάρι βιβλίου είχε μερικές ιστορίες του πιο διάσημου βάρβαρου στην λογοτεχνία. Η πρώτη ιστορία, Πεπρωμένο και Προορισμός, είναι μια ιστορία κατά την οποία ο πολύ νεαρός ακόμα Κόναν είναι σχεδόν παρατηρητής και η οποία παίζει με την ιδέα ότι οι σημερινές πεποιθήσεις και θρησκείες υπήρχαν και τότε με κάποια μορφή. Η δεύτερη ιστορία, το Μυστικό της Κρύπτης, είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια φάντασι και αυτό ακριβώς που περιμένεις από μια ιστορία Κόναν. Η τρίτη ιστορία και πιο μικρή από όλες, Σκιά μιας Σκιάς, είναι μια εύθυμη ιστορία όπου ο Κόναν συναντά τον δημιουργό του, όχι τον Κρομ αλλά τον Χάουαρντ. Η τέταρτη είναι μια από τις πλέον διάσημες ιστορίες του Κόναν, ο Πύργος του Ελέφαντα και είναι απολαυστική ιστορία φάντασι. Η πέμπτη και τελευταία ιστορία, ο Θεός μέσα στο Δοχείο, είναι μια περιπέτεια φάντασι μαζί με ένα αστυνομικό μυστήριο και έναν φόνο για τον οποίο κατηγορείται ο Κόναν. Πέρασα καλά με το βιβλίο και το συνιστώ στους φίλους του είδους και του Κόναν. Υποψιάζομαι ότι ο λόγος που δεν πήγε καλά εμπορικά είναι ότι από τις 284 σελίδες του, οι πρώτες 97 αποτελούν ένα δοκίμιο πάνω στο φάντασι και τον Κόναν ενώ ακόμα 20 είναι ένα εισαγωγικό κείμενο το Χάουαρντ που παρουσιάζει την εποχή του Κόναν. Να παρατηρήσω ακόμα ότι είχα χρόνια να δω βιβλίο με δέσιμο που να χρειάζεται χαρτοκόπτη για να ανοίξουν οι σελίδες.
  6. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Βαγγέλης Αντωνάκης Είδος: Ηρωϊκή Φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων:828 Αυτοτελής; Όχι. Πρώτο μέρος Σχόλια: Εδώ και περίπου 4 χρόνια βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου, της Γαιάσας. Στην παρούσα ανάρτηση θα ανεβάσω το πρώτο μέρος από μία ιστορία αυτού του κόσμου ώστε να λάβω σχόλια και παρατηρήσεις. Ελπίζω να σας αρέσει! Αρχείο: [Edit από Mesmer: Αντικαταστάθηκε το αρχείο με διορθωμένο] Dart Part1.docx
  7. 3 points
    Μολύβι και χρυσάφι. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Λουίς Λ'Αμούρ που διαβάζω και πραγματικά το απόλαυσα. Στο βιβλίο αυτό ο Μάικ Σέλβιν επιστρέφει στην πόλη Ράφτερ Κρόσινγκ για να μάθει τι πραγματικά συνέβη με τον θάνατο του Ηλάι Πάτερσον ενός άντρα που στο παρελθόν τον βοήθησε πολύ, ωστόσο αντί για την ήσυχη πόλη των κτηνοτρόφων που γνώριζε ανακαλύπτει μια πόλη στην οποία όλα γυρίζουν γύρω από την εξόρυξη χρυσού. Από το σημείο της άφιξης του Μάικ Σέλβιν ξεκινάει όλη η περιπέτεια, έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης η οποία έχει πολύ ενδιαφέρον μιας και το μυστήριο δεν λείπει σε όλη την εξέλιξη της. Μου άρεσε πολύ η ανάπτυξη των χαρακτήρων ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή Μάικ Σέλβιν οπού με τις διάφορες αναδρομές στο παρελθόν μαθαίνεις διάφορα γεγονότα και δένεσαι μαζί του. Η δράση δεν λείπει και η περιγραφή κάποιων σκηνών σε κρατάει στην τσίτα, με λίγα λόγια θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα γουέστερν το οποίο θα απολαύσουν οι λάτρεις του είδους και όχι μόνο. Επίσης μου άρεσε πολύ και το γλυκόπικρο τέλος της ιστορίας.
  8. 3 points
    Διάβασα το ''Περιπλανήσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί'' του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. Γνωστός στο ευρύ κοινό από το ''Γουόλντεν ή η ζωή στο δάσος'', χρονικό της εκούσιας απομόνωσης του στα δάση της Μασαχουσέτης. Κάπως έτσι είναι και αυτό. Υπάρχουν διαφορές αλλά φέρει και ομοιότητες. Ως προς την αγάπη του για την φύση και κριτικό μάτι όσο και ευρύ τρόπο σκέψης. Στο να αντλεί ευχαρίστηση από μικρά, απλά καθημερινά πράγματα. Τους λιλιπούτειους κατοίκους του δάσους ή ένα βροχερό απόγευμα. Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στα νερά μίας λίμνης αλλά και την ίδια. Ένα ρυάκι ή ένα χάνι στη μέση του πουθενά. Καλό ήταν, μου άρεσε. Βοήθησε το έντονο Ινδιάνικο στοιχείο που πάντα θα αποτελεί για μένα έξτρα πλεονέκτημα. Ζώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τους πρόλαβε. Σε ικανοποιητικό βαθμό, πριν συρρικνωθούν για τα καλά. Σε συνδυασμό πάντα με τα απρόσιτα μέρη που τον οδηγούσαν τα βήματα και το ανήσυχο του πνεύμα. Διάβασα και το ''Συνοπτική ιστορία του κόσμου'' του Τζέοφρι Μπλενέι (έτσι προφέρεται;). Και γίνεται άραγε να συνοψιστεί κοτζάμ παγκόσμια ιστορία σε μόλις 500 σελίδες; Ναι, γιατί όχι; Αναγκαστικά φυσικά ορισμένες καταστάσεις παραλείπονται. Σταυροφορίες, τρομοκρατία, ψυχρός πόλεμος και άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Γίνεται όμως λόγος για αρκετά άλλα. Ετερόκλητα, μικρά και μεγάλα, που το καθένα με τον τρόπο του διαμόρφωσε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σπουδαιότητα της Μεσογείου ως πολιτισμικό κέντρο και εμπορικό σταυροδρόμι. Η γέννηση του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Όπως επίσης και τους ενδεχομένως πιο λαμπρούς αρχαίους πολιτισμούς. Κινέζικος, Ελληνικός και Αιγυπτιακός. Η μιλιταριστική Ρώμη που έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου και οι πολεμοχαρείς Μογγόλοι που ακολούθησαν αντίθετη πορεία. Το σχίσμα της εκκλησίας σε καθολική και ορθόδοξη. Η ανάπτυξη της γεωργίας και η ανακάλυψη της τυπογραφίας. Αναντίρρητα από τα πλέον κομβικά σημεία, με ασύρματο και ατμομηχανές να ακολουθούν από κοντά. Η τιθάσευση των θαλασσών, έστω στο μικρό βαθμό που έχει επιτευχθεί. Η ''σμίκρυνση'' του κόσμου με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς ταξιδιών και οι ζούγκλες των μεγαλουπόλεων. Το σημείο όμως που μου έκανε περισσότερο κλικ ήταν η γενοκτονία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) των Αζτέκων από τους κονκισταδόρες. Αρχαϊκό μεγαλείο στη περιγραφή της αυτοκρατορίας τους, μου έχυσε τα μυαλά στο πάτωμα. Και μου εξήρε το ούτως ή άλλως μεγάλο μου ενδιαφέρον. Έχω ένα- δύο σχετικά βιβλία, πρέπει να τα πιάσω κάποια στιγμή. Ωραία τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε για να θέσει παρελθοντικές καταστάσεις σε σημερινά πλαίσια προκειμένου να γίνουν κατανοητά. Ο Κολόμβος π.χ. με το κολοσσιαίο του επίτευγμα. Θα προκάλεσε περισσότερο σοκ απ' ότι η προσελήνωση. Ο μαύρος θάνατος που σάρωσε τον 14ο αιώνα, το ατομικό ολοκαύτωμα της εποχής του. Ενώ εύστοχος και ο συλλογισμός ότι πολλές φορές η ιστορία διαμορφώνεται από υπολογισμένες, στοχευμένες κινήσεις. Άλλες πάλι όμως και από καπρίτσια της τύχης. Λίγο μόνο με χάλασε η μη εκτενής αναφορά σε Β' Π.Π. Υποθέτω ότι όμως θα υπάρχει στο ''Συνοπτική ιστορία του 20ου αιώνα'' που επίσης έχει μεταφραστεί. Καλό και αυτό. Ωραίο γράψιμο, σχεδόν εθιστικό θα έλεγα. Ακόμη και στις πτυχές που δεν μ' ενδιέφεραν, δεν ένιωσα στιγμή να βαριέμαι. Προτείνεται για όποιον θέλει να πάρει μία επιφανειακή όσο και ποιοτική γνώση χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε γκουμούτσα.
  9. 3 points
    Από ιδιώτη με 8 ευρώ: - Τζον Γκρίσαμ: Οι Ένορκοι (Bell) Από βιβλιοπωλείο Ορίζοντες με 24 ευρώ: - Αντονέν Αρτώ: Η Τέχνη και ο θάνατος (Μαύρος Ήλιος) Και από Πρωτοπορία με 95 ευρώ: - Νόρμαν Σπίνραντ: Πασίφικα (Τρίτων) - Νόρμαν Σπίνραντ: Της Κολάσεως! (Στάσει Εκπίπτοντες) - Νόρμαν Σπίνραντ: Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα (Μέδουσα) - Νόρμαν Σπίνραντ: Το Σιδερένιο όνειρο (Οι εκδόσεις των συναδέλφων) - Κλάιβ Μπάρκερ: Τα Ευαγγέλια της κολάσεως (Bell) - Αλέξανδρος Δουμάς: Ο Κόμης Μοντεχρίστος Α', Β' (Gutenberg)
  10. 3 points
    Το Όνομα χρήστη: Οι λαοί της θάλασσας, το ντεπούτο του φίλτατου @John Ernst για τα μέλη του φόρουμ, είναι ένα αξιόλογο δυστοπικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας με ισορροπημένη και όμορφη γραφή, κατάλληλη για το είδος της. Αποπνέει μια ηρεμία ικανή να σε παρασύρει στην ανάγνωση. Εκτίμησα τις έξυπνες και προσγειωμενες ιδέες που παρουσιάζονται στο βιβλίο, καθώς πλάθεται στο μυαλό μας ενα μέλλον ζοφερό αλλά και οικείο συνάμα. Το ωραίο λεξιλόγιο, επίσης, προσδίδει μια επιπλέον νότα απόλαυσης στην ανάγνωση. Γενικώς η γραφή και η κοσμοπλασια είναι τα δυνατά σημεία της ιστορίας. Όπως και η διάθεση του Νίκου Φερεντινου να φιλοσοφήσει και να σχολιάσει τα κακώς κείμενα της (εκάστοτε) εποχής. Ουκ ολίγες φορές με εκανε να αναλογιστω αν μια τέτοια κοινωνία θα μπορούσε δυνητικά να υπάρξει και αν θα ήταν πιθανό να οδηγηθούμε εκεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Αν κάτι μου έλλειψε στο βιβλίο, ήταν ο χώρος και κάποια μεγάλη σκηνή που θα χάριζε έντονο σασπενς. Θα ήθελα περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερα σκηνικά, δυσκολες καταστάσεις που θα πρόσφεραν αγωνία στη διήγηση. Όπως και να έχει, η ουσία είναι πως το βιβλίο είναι αξιόλογο. Σίγουρα εμένα με κέρδισε ως αναγνώστη και πιστεύω πως δεν θα απογοητεύσει οποιονδήποτε του δώσει μια ευκαιρία.
  11. 3 points
    66. Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Robert Louis Stevenson (118) Η συνύπαρξη καλού-κακου, που φωλιάζει μέσα στον καθένα μας. Με τον τίτλο του να γίνεται παροιμιώδη φράση. Κλασικό και διαχρονικό.
  12. 3 points
    4,5/5 Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους. Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη. Εξτρα ποντοι για: *Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre *Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue *Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο. Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν: *Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι. * Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα. Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
  13. 3 points
    Εγώ διατηρώ μπλογκ εδώ και έντεκα χρόνια, τα έκλεισα προχθές μάλιστα. Ανεβάζω κείμενα όσο πιο συχνά μου επιτρέπουν οι συγγραφικές μου δραστηριότητες. Το τι γράφω τώρα. Γράφω διάφορα πράγματα, κείμενα για κάποια θέματα, κυρίως που άπτονται της συγγραφής και των βιβλίων, όπως το Ημερολόγιο Συγγραφέα, κάποιες φορές συμβουλές για συγγραφικά θέματα, κάποιες λίγες φορές θέματα της επικαιρότητας, βιβλιοκριτικές και φυσικά ιστορίες σε συνέχειες όπως και παρουσιάσεις έργων που τα βάζω ολόκληρα και μπορεί όποιος θέλει να τα κατεβάσει για να μην τα διαβάζει ον λάιν.
  14. 3 points
    Video interview από το 2002. Ίσως η μοναδική. Αξίζει να την δείτε μέχρι τέλους. Μια μικρή περίληψη: –Η νουβέλα που βασίστηκε το Legend/Ντας ο θρύλος γράφτηκε μέσα σε δύο βδομάδες καθώς περίμενε τα αποτελέσματα των εξετάσεων για καρκίνο. Το τέλος της ιστορίας θα κρινόταν στα αποτελέσματα. – Ο πιο αγαπημένος του συγγραφέας ήταν ο Louis L'Amour – Το στυλ γραφής του ήταν λιτό και σφιχτό, σαν του Louis L'Amour – Οι χαρακτήρες του εμπνεύστηκαν από φίλους, συγγενείς και συναδέλφους – Δεν πούλησε ποτέ τα βιβλία του στο Χόλιγουντ γιατί δεν θα είχε έλεγχο στους χαρακτήρες του – Δεν προτιμούσε να γράφει βιβλία με ιστορικό περιεχόμενο γιατί ήταν τρεις φορές πιο δύσκολα – Το Wolf in Shadow νόμιζε αρχικά ότι θα ήταν στον κόσμο των Ντρενάι μέχρι που κατάλαβε ότι ένας νέος χαρακτήρας τον περιμένει να τον ανακαλύψει – Δεν ήξερε αν θα έγραφε πολλά βιβλία, αλλά θα το έκανε μέχρι να πεθάνει (πράγμα που βγήκε αληθινό)
  15. 2 points
    1. Απρόσκλητοι επισκέπτες από την άβυσσο- Δημήτρης Στατήρης (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 108) 4/10 2. School of rock- Ένα εκατομμύριο λέξεις (Αυτοέκδοση, σελ. 157) 9/10 3. Τρόμος- Η πρώτη Ελληνική ανθολογία διηγήματος splatter τρόμου (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 211) 6,5/10 4. 21 ιστορίες και το κοράκι- Edgar Allan Poe (Μεταίχμιο σελ. 440) 4/10 5. Του χειμώνα ψίθυροι- Συλλογικό (Πηγή, σελ. 204) 9/10 6. Φάντασμα στο χιόνι- Αγγελική Ράδου (Momentum, σελ. 187) 9/10 7. Οι πλανευτές- Αργυρώ Χαρίτου (Momentum, σελ. 528) 8. Φωνές από την άβυσσο- Μάριος Δημητριάδης (Bell, σελ. 341) 7/10 9. Η Ελλάδα μετά τα μεσάνυχτα(Το Φανταστικό στον ελληνικό κινηματογράφο)- Δημήτρης Κολιοδήμος (Αιγόκαιρως, σελ. 95) 8/10 10. Ταινίες cult- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 63) 7/10 11. Γαλλικές ταινίες τρόμου- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 37) 6,5/10 12. Συζητώντας με δημιουργούς cult ταινιών- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 45) 7,5/10 13. Dario Argento- The Man, the Myths & the Magic- Alan Jones (FAB press, σελ. 400) 9/10 14. Cannibal holocaust and the savage cinema of Ruggero Deodato- Harvey Fenton (FAB press, σελ. 114) 5/10 15. Lenore Corpse #2- Γιώργος Μπελαούρης (Rising star, σελ. 446) 9/10 16. Ψυχοπλάνης φαινόμενα- Ανθολογία (Rising star, σελ. 158) 6/10 17. Από τη σοφίτα στο Νόρνιμ- Νίκος Γαϊτανόπουλος (Momentum, σελ.90) 9/10 18. Γεννημένη στις 13:Κάθαρση- Χρήστος Αντώναρος (Ανάτυπο, σελ. 400) 7/10 19. The collective journals 1997-2009- Eric Clayton (σελ. 353) 7,5/10 20. Το Γιαρκ- Μπερτράν Σαντινί (Οξύ, σελ. 76) 9/10 21. Η μήτρα της βίας- Clive Barker (Οξύ, σελ. 102) 7,5/10 22. Swan song- Robert McCammon (Sphere books, σελ. 956) 11/10 23. Ο τέταρτος καβαλάρης: Ο όλεθρος- Μανώλης Παλαβούζης (Πηγή, σελ. 558) 6,5/10 24. Κοράκι σε άλικο φόντο- Ελευθέριος Κεραμίδας (Άρπη, σελ. 461) 8/10 25. Penpal- Dathan Auerbach (1000Vultures, σελ. 243) 6,5/10 26. Gravesend- William Boyle (Πόλις, σελ. 332) 9,5/10 27. Το πρωί θα έχω φύγει- Adrian McKinty (Οξυ, σελ. 384) 9/10 28. Το κάλεσμα και άλλες ιστορίες μυστηρίου (Λυκόφως, σελ. 98) 7/10 29. Το κάλεσμα της Γης- Ευρύνοος (Λυκόφως, σελ. 128) 4/10 30. Το δωμάτιο της Ναόμι- Jonathan Aycliffe (ΟΞΥ, σελ.236) 9/10 31. Ζωώδες ένστικτο- Μιχάλης Δαγκλής (Αυτοέκδοση, σελ. 232) 9/10 32. Θα χαθώ στο σκοτάδι- Michelle McNamara (Αναγνώστης, σελ. 416) 9/10 33. Το καρτέλ- Don Winslow (Καστανιώτης, σελ. 842) 10/10 34. Ο κόμης Μόντεχρίστος τόμοι Α+Β- Alexandre Dumas (Gutenberg, σελ. 1190 + 1062) 10/10
  16. 2 points
    Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς, αλλά είδα στην πρωτοπορία στην Αθήνα ένα αντίτυπο του δεύτερου τόμου με τις ιστορίες του Conan από τις εκδόσεις Αίολος. Απ' όσο ξέρω είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένο, οπότε αν κάποιος το ψάχνει ας πάει να ρίξει μια ματιά κι εκεί.
  17. 2 points
    Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Εκδόσεις Πηγή, 2020) Το βιβλίο παίζει ανάμεσα σε αρκετά είδη του Φανταστικού, μιας και διαθέτει τόσο στοιχεία Φαντασίας, όσο και στοιχεία Τρόμου, καθώς επίσης και λίγο μυστήριο. Ίσως ο χαρακτηρισμός "New Weird" να του ταιριάζει καλύτερα. Αν και στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και καιρό τη συλλογή διηγημάτων του "Ο ιός της Βαβέλ" -που τσίμπησα τον Οκτώβριο του 2017 από το ΦantastiCon-, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (πέρυσι τον Απρίλιο διάβασα το διήγημα "Στα Τέλη του Νοέμβρη" που έγραψε μαζί με την Αγνή Σιούλα για την ανθολογία "Βρόχος"). Λοιπόν, πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη νουβέλα του Φανταστικού, που κινείται μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών του Φανταστικού. Βασικά προσόντα της νουβέλας είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα -που σε σημεία είναι αρκετά υποβλητική-, η σίγουρη και συγκροτημένη γραφή, καθώς επίσης και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι με τέτοιο υλικό θα μπορούσε να γραφτεί κοτζάμ μυθιστόρημα (τουλάχιστον με το διπλάσιο μέγεθος), αλλά ίσως έτσι η ιστορία θα έχανε λίγο από τη δύναμή της που βασίζεται στην ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Όπως και να'χει, είναι μια νουβέλα που με κράτησε στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, καταφέρνοντας να μου δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση με όλα αυτά τα περίεργα που συνέβησαν στην έπαυλη της Πεντέλης. Και με έβαλε στη διαδικασία να ψάξω για την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, τον Άγγελο Τανάγρα και όλα αυτά τα παράξενα πειράματα. 7.5/10
  18. 2 points
    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Λ'Αμούρ. Είναι σίγουρα από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ουσιαστικά όποιο βιβλίο του και να πιάσεις θα περάσεις πολύ καλά, αφού το πρώτο που διάβασες σου άρεσε τόσο. Αλλά θα πρότεινα για τη συνέχεια "Η τελευταία σφαίρα", "Ματωμένη γη" και "Μια φορά στη Δύση". Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, προτείνω και τα δεκαεπτά βιβλία του που έχω διαβάσει, αλλά ακόμα και αυτά που δεν έχω διαβάσει (και είναι πολλά, ευτυχώς), αλλά ειδικά αυτά τα τρία με ξετρέλαναν. Έχω γράψει κριτικές πιο πάνω. Καλώς ήρθες στο κλαμπ!
  19. 2 points
    Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα. Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.
  20. 2 points
    70. Κυβερνοδιαστημα - Παντελής Γιαννουλακης (174) Ένα βιβλίο γραμμένο το 1994, μια εποχή που το ίντερνετ ήταν κάτι πολύ μακρινό για εμάς, μας μιλάει για τη νέα ψηφιακή και εικονική πραγματικότητα που θα ακολουθήσει. Στις μέρες μας, όλα αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα. Ο συγγραφέας έβλεπε το μέλλον, αρκετά διαβασμενος και ψαγμενος για την εποχή του. Θα διαβάζω οτι πέφτει στα χέρια μου, από Γιαννουλακη, χωρίς δεύτερη σκέψη.
  21. 2 points
    Ντόροθι Μπ. Χιούζ - Σ' έναν έρημο τόπο Πολύ καλό και ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα περπατημένα και δεν παρουσιάζει τον ερευνητή που ψάχνει να βρει τον ένοχο, αλλά την σκοτεινή πλευρά του δολοφόνου και την ψυχολογία του. Στο μεταπολεμικό Λος Άντζελες σημειώνονται διάφοροι φόνοι νεαρών γυναικών και κανείς αστυνομικός δεν μπορεί να βρει την λύση γιατί ο δολοφόνος είναι πολύ προσεκτικός, πολύ έξυπνος, υπεράνω υποψίας και δεν αφήνει κανένα ίχνος που να οδηγεί σε αυτόν. Πρωταγωνιστής στο βιβλίο είναι ο Ντιξ Στιλ βετεράνος πιλότος του Β'.Π.Π. που βρίσκεται στην Καλιφόρνια για να γράψει ένα βιβλίο και κάποια στιγμή επικοινωνεί με τον Μπραμπ Νικολάι, καλύτερό του φίλο από τον στρατό και τωρινό ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες που ερευνά τους φόνους. Από την αρχή του βιβλίου υποψιάζεσαι και σε λίγο βεβαιώνεσαι ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά αυτό δεν μετριάζει καθόλου το ενδιαφέρον σου για το βιβλίο, μιας και η συγγραφέας επικεντρώνεται όχι στο ποιος έκανε τους φόνους αλλά στο γιατί, παρουσιάζοντας όλη την ψυχολογία του και την (διεστραμμένη) λογική του και το κάνει τόσο καλά που φτάνεις σε ένα σημείο να τον συμπαθήσεις και να αγωνιάς ως το τέλος του βιβλίου, αν θα τον ανακαλύψει η αστυνομία ή αν τελικά θα καταφέρει να της ξεφύγει. Σίγουρα ένα αρκετά διαφορετικό και πετυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα. 9/10
  22. 2 points
    Half a War/Μισός Πόλεμος (Εκδόσεις Μεταίχμιο) Αυτό θα έλεγα ότι ήταν σίγουρα καλύτερο από το πρώτο βιβλίο, άλλα όχι τόσο καλό όσο το δεύτερο. Πιο κοντά στο δεύτερο από πλευράς ποιότητας όμως. Επίσης είμαι σίγουρος ότι διάφορα γεγονότα που γίνονται στο τέλος και διάφορες θεματικές που εξερευνώνται θα μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση αν δεν ήταν πολύ ίδια με αντίστοιχα πράγματα στα υπόλοιπα βιβλία του Abercrombie που έχω διαβάσει. Γενικά έχει αρχίσει να μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Abercrombie αν και κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικός συγγραφέας στερείται φαντασίας ή ιδεών. Ελπίζω το δεύτερο βιβλίο από το Age of Madness που βγαίνει τώρα κοντά (και σίγουρα θα το διαβάσω) να με διαψεύσει. Συνολικά πάντως θα έλεγα ότι αυτή είναι μια αρκετά καλή, όχι όμως τρομερά καλή σειρά. Σίγουρα πολύ χειρότερη από το First Law trilogy, άλλα φαντάζομαι (δεδομένου του πόσα κοινά στοιχεία έχουν) ότι κάποιος που θα τα διάβαζε με ανάποδη σειρά ίσως είχε την αντίθετη γνώμη. Από την άλλη, το γεγονός ότι το First Law είναι πιο ενήλικο, έχει πολύ περισσότερο βάθος, τρομερά καλύτερους χαρακτήρες και ανάπτυξη αυτών, ακόμα και περισσότερο και καλύτερο χιούμορ (αλλά και πιο αργούς ρυθμούς) δεν μπορεί παρά να μην το δει ο καθένας που έχει διαβάσει και τα δύο. Θα το πρότεινα; Από πλευράς γενικής ποιότητας θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο, αλλά αν κάποιος δεν έχει ξαναδιαβάσει Abercrombie σίγουρα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διαβάσει πρώτα το First Law. Και για κάποιον που έχει διαβάσει το First Law αυτή η σειρά δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει. Οπότε μόνο για τους πολύ φαν (και αυτούς που για κάποιο λόγο δεν θέλουν να διαβάσουν το First Law, αλλά θέλουν να διαβάσουν Abercrobmie), που δεν τους πειράζει να ξαναδιαβάσουν μια απ' τα (watered down) ίδια. Τα ίδια που τους άρεσαν στο First Law και τους έκαναν φανς, θα τα βρουν (σχεδόν) όλα εδώ, αλλά σε κάθε περίπτωση τα ίδια.
  23. 2 points
    Καλά ναι, παίζει και αυτό το ενδεχόμενο. Από την στιγμή μάλιστα που τα Gutenberg είναι και μικρά σε μέγεθος. Απλά έχω άλλα πέντε- έξι από τις ίδιες εκδόσεις και τα έβαλα μαζί για να ταιριάζουν. Μου αρέσει να το κάνω στη βιβλιοθήκη μου στο βαθμό που είναι δυνατόν. Συγγραφείς και εκδόσεις μαζί
  24. 2 points
    Κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ με 1180 σελίδες. Η διαφορά μπορεί να οφείλεται και στις εκτενείς σημειώσεις που έχουν οι εκδόσεις Gutenberg.
  25. 2 points
    Grady Hendrix - We Sold Our Souls (Εκδόσεις Quirk Books) Πρώτο βιβλίο του Grady Hendrix που διαβάζω και μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ξετρελαθώ. Αν και υποτίθεται ότι το βιβλίο είναι horror, μάλλον πιο πολύ φέρνει σε urban fantasy, με κάποια στοιχεία τρόμου, παρά σε καθαρόαιμο τρόμο. Πρόκειται για μία ιστορία που διαδραματίζεται γύρω από ένα (πλέον διαλυμένο) metal συγκρότημα. Μου θύμισε αρκετά το Armageddon Rag του George R.R. Martin, που διάβασα νωρίτερα τη φετινή χρονιά, όμως δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι το αντιγράφει. Είναι αρκετά σύντομο και ευκολοδιάβαστο, με αρκετά γρήγορους ρυθμούς και κυλάει νεράκι. Η γραφή είναι πολύ στρωτή και απλή, δεν είναι όμως φτωχή ή άσχημη. Προφανώς υπάρχουν διάφορες αναφορές στη metal μουσική, που κάποιος που δεν είναι φαν ίσως να μην καταλάβει, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα για εμένα. Η βασική χαρακτήρας ήταν πολύ καλοδουλεμένη και είναι εύκολο να δεθεί μαζί της ο αναγνώστης και να νοιαστεί για αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για κάποιους από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν ίσως λίγο παραπάνω δουλεία. Αν έχω ένα μεγάλο παράπονο με το βιβλίο (το όποιο είναι 100% θέμα γούστου) είναι ότι θα προτιμούσα το horror στοιχείο να είναι λίγο πιο έντονο, και γενικά ο τρόπος που η ιστορία προσέγγιζε το υπερφυσικό στοιχείο δεν με έπειθε πολύ. Μου φαινόταν και κάπως βολικό ενίοτε. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ένα βιβλίο που το διάβασα πολύ ευχάριστα και σίγουρα θα το πρότεινα σε όσους είναι ταυτοχρόνως φαν και της λογοτεχνίας και της metal μουσικής.
  26. 2 points
    Παραγγελία από το παλαιοβιβλιοπωλείο Mybookshop στην Πάτρα, την οποία έστειλαν χθες και έλαβα στο σπίτι μου σήμερα, νωρίς το πρωί! 01. Μαρκ Ντουγκέν - Η κατάρα του Έντγκαρ (Κέδρος). 6€ 02. Τζέφρι Άρτσερ - Κάιν & Άβελ (Bell). 4€ 03. Τζέφρι Άρτσερ - Η άσωτη κόρη (Bell). 3,50€ 04. Τζέφρι Άρτσερ - Δολοφονήστε την πρόεδρο (Bell). 4€ 05. Τζέφρι Άρτσερ - Δώδεκα τρόποι παραπλάνησης (Bell). 4€ 06. Κεν Φόλετ - Το σκάνδαλο Μοντιλιάνι (Bell). 4€ 07. Κεν Φόλετ - Πτήση αγωνίας (Bell). 4€ 08. Γουίλμπουρ Σμιθ - Το γεράκι της ερήμου (Bell). 6€ 09. Κερκ Ντάγκλας - Ο γιος του ρακοσυλλέκτη (Bell). 3€ 10. Ντερκ Μπόγκαρντ - Ψίθυροι στον κήπο (Bell). 3€
  27. 2 points
    Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται ένα μόνο κίνητρο για να επιβιώσουν: κάτι που να αξίζει να ρισκάρουν τη ζωή τους... Ύστερα από μια επική μάχη με τον υπόκοσμο της Καμόρ, ο Λοκ Λαμόρα και ο επιστήθιος φίλος του, Ζαν Τάνεν, δραπετεύουν πληγωμένοι και εξουθενωμένοι στις εξωτικές ακτές του Ταλ Βεράρ. Στη νέα τους έδρα, σύντομα θα επιστρέψουν στα παλιά τους τεχνάσματα και θα καταστρώσουν νέο σχέδιο για το αγαπημένο τους παιχνίδι: να κλέβουν αστρονομικά ποσά από τους πλούσιους κάτω από τις μύτες τους. Αυτή τη φορά, μάλιστα, οι επαγγελματίες απατεώνες βάζουν στόχο το πιο απόρθητο φρούριο - μια κλειστή λέσχη αποκλειστικά για την ελίτ, όπου η απάτη τιμωρείται με θάνατο. Ωστόσο, οι δυο φίλοι δεν είναι τόσο ασφαλείς στο Ταλ Βεράρ όσο νομίζουν... Το δεύτερο βιβλίο μιας βραβευμένης σειράς που εντυπωσίασε με τις ανατροπές και το χιούμορ της και κατέκτησε τις διεθνείς λίστες μπεστ σέλερ. Τίτλος: Κόκκινες θάλασσες, κόκκινοι ουρανοί (Red Seas Under Red Skies) Συγγραφέας: Scott Lynch Εκδόσεις: Anubis Μεταφράστρια: Βασιλειάνα Ζηκίδη Σελίδες: 744 Τιμή: 23,90-10%=21,51€ Είδος: Φαντασία Δεύτερο βιβλίο της σειράς Ευγενείς Μπάσταρδοι.
  28. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Αύγουστος 09. Εφιαλτική πόλη - Ντάσιελ Χάμετ (159) 8/10 10. Ο Άγιος στη Νέα Υόρκη - Λέσλι Τσάρτερις (141) 8/10 Ο Σάιμον Τέμπλαρ προσλαμβάνεται από τον εκατομμυριούχο Γουίλιαμ Βαλκρός για να εξοντώσει τους μαφιόζους της Νέας Υόρκης οι οποίοι απήγαγαν και σκότωσαν το παιδί του. Με το που φθάνει στην Νέα Υόρκη η δείκτης θνησιμότητας των κακοποιών αυξάνεται επικίνδυνα, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά όσο φαίνονταν στην αρχή. Πρώτη ιστορία που διαβάζω με τον Άγιο, ο οποίος είναι ένας συνδυασμός Σέρλοκ Χολμς και Τζέιμς Μποντ, με τον ίδιο να μην έχει κανέναν ενδοιασμό να ξεπεράσει τα όρια της παρανομίας, αλλά μόνο για να προκαλέσει τρόμο στους κακοποιούς και ευεργετήσει τους έντιμους πολίτες. Αρκετά καλή ιστορία και περνάει ευχάριστα η ώρα.
  29. 2 points
    64. Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους - Παντελής Γιαννουλακης (206) Ο Γιαννουλακης αποτελεί εγγύηση στη συγγραφή βιβλίων εναλλακτικής γνώσης. Έτσι και εδώ μας παρουσιάζει μια μελέτη, για όλη την άγνωστη αλήθεια για τις ζωές και το έργο τών ανθρώπων που γέννησαν τις μεγαλύτερες ιδέες του κόσμου. Περιέχει ορισμένα ενδιαφέροντα παραρτήματα με σημαντικότερο αυτό για το τι απέγιναν τα αρχαία γλυπτά της κλασικής Ελλάδας. Να φανταστείτε ότι ο λόρδος Έλγιν, που όλοι τον έχουμε συνδιάσει με τα γλυπτά του Παρθενώνα, ήταν ένας από τους πολλούς πλιάτσικολογους της εποχής. Απλά το τελειώνεις και το διαβάζεις ξανά. Το αφήνεις στην άκρη και οπότε νιώσεις νοσταλγία για το αρχαίο ελληνικό παρελθόν, το πιάνεις ξανά στα χέρια σου. Ένα πολύ μεγάλο δέκα λοιπόν!
  30. 2 points
    Σχεδόν ολόκληρωσα όλους τους παραπάνω στόχους. Τελικά αποφάσισα όμως να μην κάνω το demon lord 2 και το undead king. Το vampire sorcerer το ολοκλήρωσα, καθώς επίσης και μία νουβέλα στην ίδια σειρά και τον άλλο μήνα θα έχω και το δεύτερο μέρος. Το θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι έκλεισα συμβόλαιο με μεγάλο παραδοσιακό εκδοτικό οίκο ηχο βιβλίων και τους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει.
  31. 2 points
    Το παρακάτω βίντεο έγινε από τον Ευάγγελο Ιωσηφίδη και περιλαμβάνει 10 ιδέες για συστήματα μαγείας που μπορείτε να εφαρμόσετε στην ιστορία που γράφετε. Με λίγα λόγια, ο Βαγγέλης εξηγεί πως ένας από τους τρόπους που μπορούμε να εμπνευστούμε κάποιο εύκολο σύστημα μαγείας, είναι μέσα από την δουλειά μας. Για παράδειγμα: 1: ΓΛΩΣΣΑ (Φιλόλογοι, γλωσσολόγοι, προγραμματιστές): βασίζεται στις ίδιες τις λέξεις, στη σειρά τους, στο κρυφό τους νόημα. Τα γραπτά κείμενα κρύβουν το νόημα της μαγείας και ο μάγος πρέπει να διαβάζει ανάμεσα απ’ τις λέξεις. 2: ΦΩΝΗ (Ομιλητές, αγορητές, πολιτικοί, Influencers ) : βασίζεται στη φωνή, στη χροιά της, στον τόνο της. Ο μάγος μπορεί να ελέγξει τη μαγεία χρωματίζοντας τη φωνή του και να αποδίδει άλλη δύναμη χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις. 3: ΑΡΙΘΜΟΙ (Μαθηματικοί, λογιστές, οικονομολόγοι): βασίζεται στους αριθμούς. Ο μάγος αντλεί τη δύναμή του από κάποια ακολουθία αριθμών, κάποια συγκεκριμένη ποσότητα. Για παράδειγμα, μπορεί ένας μάγος να είναι δεμένος με τον αριθμό 3 και να μπορεί να τη χρησιμοποιεί όταν κρατά 3 αντικείμενα, όταν λέει τρεις φορές κάτι κτλ. 4: ΤΟΠΟΙ (Γεωμέτρες, γεωγράφοι, τοπογράφοι): βασίζεται στον χώρο. Η μαγεία αντλείται από τη σωστή κι ακριβή τοποθέτηση αντικειμένων σ’ ένα χώρο, μικρής ή μεγάλης έκτασης. Τρίγωνα, πολύγωνα, κύκλοι, ευθείες, όλα τα γεωμετρικά και γεωγραφικά σύμβολα μπορούν να χρησιμοποιηθούν. 5: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ (Μηχανικοί, πληροφορικάριοι, κατασκευαστές): Η μαγεία προέρχεται από τη μετατροπή αντικειμένων και τον επαναπροσδιορισμό ή επανακατασκευή τους. Το μαγικό αντικείμενο γίνεται κάτι μυστηριώδες για όλους πλην του κατασκευαστή του, ο οποίος γνωρίζει την ακριβή λειτουργία και τον ακριβή σκοπό του. 6: ΤΕΧΝΗ (ζωγράφοι, γλύπτες, μουσικοί): Η μαγεία προέρχεται από την καλλιτεχνική ευαισθησία. Οτιδήποτε μπορεί να γίνει μαγικό, αρκεί να καλείται μέσω της έμπνευσης, του ρυθμού και της λογικής που διέπει την τέχνη. 7: ΕΜΦΑΝΙΣΗ (μοντέλα, διακοσμητές, φωτογράφοι): Η μαγεία σχετίζεται με την εμφάνιση. Ένα πρόσωπο, ένα σώμα, ο ρουχισμός και τα καλλωπιστικά στοιχεία αιχμαλωτίζουν τις αισθήσεις και μαγεύουν / σαγηνεύουν τους υπολοίπους. 8: ΟΜΑΔΑ (Στρατιωτικοί, αστυνομικοί, πυροσβέστες, νοσηλευτές): Η μαγεία σχετίζεται με την τάξη και την πειθαρχία μιας ομάδας. Το μαγικό αποτέλεσμα εξαρτάται απ’ τον συγχρονισμό, την ακρίβεια και τη συνεργασία μιας ομάδας. 9: ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (βιολόγοι, χημικοί, ιατροί, φαρμακοποιοί): Η μαγεία σχετίζεται με την κατανόηση και τον έλεγχο του μικρόκοσμου. Ιοί, μικρόβια, κινήσεις και ταλαντώσεις σωμάτων, τα πάντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα για τον σκοπό της. 10: ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (Αστροφυσικοί, μελλοντολόγοι, μετεωρολόγοι): η κίνηση των άστρων και των ουράνιων σωμάτων / τα σύννεφα και τα καιρικά φαινόμενα είναι η πηγή της μαγείας. Η κατανόηση και η κατάλληλη χρήση τους φέρνει το επιθυμητό μαγικό αποτέλεσμα.
  32. 2 points
    Στο blog μου ανεβάζω πληροφορίες για τα βιβλία μου, νέα και κάποια λίγα βιογραφικά στοιχεία. Έχω ανεβάσει και ένα διήγημα. Δεν το ενημερώνω συχνά και παρόλο που το έχω χρόνια, έχω ελάχιστες αναρτήσεις. https://skilimantzos81.wordpress.com/author/skilimantzos81/
  33. 2 points
    Επιχείρηση Κεραυνός Τελευταία φορά που διάβασα ιστορία του Τζέιμς Μποντ δια χειρός του δημιουργού του, του Ίαν Φλέμινγκ, ήταν τον Ιούλιο του 2014, δηλαδή πριν από έξι και πλέον χρόνια! Και, εντάξει, στο μεταξύ μπορεί πέρυσι να διάβασα το εξαιρετικό "Ο θάνατο του 007" του Άντονι Χόροβιτς και τα τελευταία χρόνια να έχω δει καμιά δεκαριά ταινίες με τους Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ, Τίμοθι Ντάλτον, Πιρς Μπρόσναν κλπ, όμως δεν είναι το ίδιο, έτσι δεν είναι; Τέλος πάντων, πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, κάτι που εννοείται πως το περίμενα. Ήταν μια ακόμα διασκεδαστική και άκρως ψυχαγωγική περιπέτεια με όλα αυτά τα καλούδια που συνήθως περιέχουν οι ιστορίες με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ: Δυνατές και κάποιες τρελές σκηνές δράσης, εξωτικά σκηνικά, γραφικοί κακοί στα όρια της καρικατούρας, κάποιες όμορφες παρουσίες του άλλου φύλου, και φυσικά φοβερή ατμόσφαιρα. Μπορεί να είναι ένα κλικ πιο κάτω από το "Από Ρωσία με αγάπη" ή από το "Ο Χρυσοδάκτυλος", όμως γενικά είναι στο ίδιο καλό επίπεδο με τα προηγούμενα βιβλία. Αν μη τι άλλο οι λάτρεις των περιπετειών του Τζέιμς Μποντ και γενικά οι λάτρεις των κατασκοπευτικών θρίλερ θα περάσουν τέλεια. Και το καλό είναι ότι μπορώ να δω επιτέλους την ομότιτλη ταινία του 1965, με τον αγαπημένο μου Σον Κόνερι. 8/10
  34. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Στο ερώτημα που κάνουμε πολλοί όταν τελειώνουμε ένα βιβλίο, αν θα το ξαναδιαβάζαμε, η απάντηση για το συγκεκριμένο είναι ένα μεγάλο ναι, τόσο μεγάλο όσο και το βιβλίο. Και όχι σε οποιαδήποτε έκδοση αλλά στην συγκεκριμένη, σε μετάφραση του Μάρκου Αυγέρη η οποία αν και έγινε το 1970 διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση, κυρίως γιατί είναι τελείως διαφορετική από τις μεταφράσεις που γίνονται σήμερα σε οποιαδήποτε βιβλίο. Φανταστείτε μόνο ότι το όνομα ενός Γάλλου ταβερνιάρη το μετέφρασε σε Όχιαλλου. Δεν ξέρω πως είναι το αυθεντικό όνομα στα γαλλικά, αλλά το να μεταφράσει κάποιος οποιοδήποτε όνομα ως "Όχι αλλού" πρέπει να είναι μεγάλος μερακλής.
  35. 2 points
    Επικίνδυνο πέρασμα Το 2009 και το 2010, όταν ήμουν ακόμα μαθητής της Γ' Λυκείου, διάβασα τέσσερα μυθιστορήματα του Έρικ Άμπλερ. Πώς έτυχε να διαβάσω κοτζάμ τέσσερα παλαιάς κοπής κατασκοπευτικά θρίλερ ενός Άγγλου συγγραφέα την εποχή που έδινα για Πανελλήνιες, δεν το ξέρω. Πάντως από τότε έχω να διαβάσω βιβλίο του! Όσο το σκέφτομαι, τόσο δυσκολεύομαι να το πιστέψω ότι εγώ, ένας φανατικός του είδους, παραμέλησα τόσο πολύ έναν τόσο καλό συγγραφέα, που επηρέασε συγγραφείς όπως ο Γκράχαμ Γκριν και ο Τζον Λε Καρέ. Τέλος πάντων, αποφάσισα να διαβάσω το "Επικίνδυνο πέρασμα", μιας και ήθελα να διαβάσω ένα κλασικό θρίλερ που να διαδραματίζεται σε εξωτικά μέρη, και ιδιαίτερα προς Νοτιοανατολική Ασία μεριά, που δυστυχώς μόνο... νοητικά έχω επισκεφτεί. Και, ω Θεέ μου, τούτο το βιβλίο πραγματικά με ενθουσίασε. Ήταν ακριβώς όπως το περίμενα: Καλογραμμένο, ενδιαφέρον, κυνικό και άκρως ψυχαγωγικό. Σίγουρα δεν είναι από αυτά τα θρίλερ με την καταιγιστική δράση και την έντονη αγωνία που σε γραπώνουν αμέσως από τον γιακά, αντίθετα είναι ένα έξυπνο κατασκοπευτικό/πολιτικό θρίλερ με αργούς και σταθερούς ρυθμούς στην πλοκή (τουλάχιστον στην αρχή), που χτίζει σταδιακά ένταση και αγωνία, μέχρι το δυναμικό και κάπως κυνικό φινάλε. Είναι προϊόν της δεκαετίας του '50, και το δείχνει. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Άμπλερ βρήκε την ευκαιρία να επεξηγήσει στους αδαείς πώς γίνονταν (και γίνονται ακόμα, βέβαια) οι δουλειές με το εμπόριο όπλων σε χώρες όπου επικρατεί πολιτικός αναβρασμός, και πώς μπορεί να μπλέξει σε επικίνδυνες ιστορίες ένας αφελής τουρίστας από χώρα της Δύσης, που απλώς ήθελε να ζήσει μια περιπέτεια, πιστεύοντας παράλληλα ότι θα βάλει το λιθαράκι του στον αγώνα εναντίον των Κόκκινων. Οπωσδήποτε υπάρχουν σκηνές δράσης (ειδικά προς το τέλος), αλλά βασικά έχουμε να κάνουμε με παιχνίδια και κομπίνες γύρω από ένα φορτίο όπλων, που βρέθηκε τυχαία μέσα στη ζούγκλα της Μαλαισίας. Έχουμε διάφορους χαρακτήρες που μπλέκουν στην όλη υπόθεση και ο καθένας προσπαθεί να βγάλει κέρδος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αν μη τι άλλο, ο Άμπλερ ήξερε να πλάθει χαρακτήρες και, με βάση τα κίνητρα και τις πράξεις τους, να αναδεικνύει τα κακώς κείμενα του σύγχρονου κόσμου. Θεωρώ ότι από άποψη ποιότητας, ο Έρικ Άμπλερ είναι πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο με τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, αν και σαφώς ο κάθε συγγραφέας έχει το δικό του στιλ και τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αναμφισβήτητα, ο Έρικ Άμπλερ ανήκει στους οξυδερκείς συγγραφείς κατασκοπευτικών/πολιτικών θρίλερ που με την πένα τους κατάφεραν να αναδείξουν τον βρώμικο και περίπλοκο κόσμο της κατασκοπείας και της πολιτικής. Το βιβλίο αυτό ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα και όλες τις ορέξεις (είπαμε, δεν είναι ένα θρίλερ με καταιγιστική δράση και έντονους ρυθμούς), προσωπικά όμως κάτι τέτοια βιβλία τα απολαμβάνω πάρα, μα πάρα πολύ. Υ.Γ. Μου φάνηκε εξίσου καλό και κυνικό με το "Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα" του Γκράχαμ Γκριν, που (ξανά)διάβασα μέσα στον μήνα. 9/10
  36. 2 points
    Ο Έρικ Άμπλερ (1909-1998) ήταν Άγγλος συγγραφέας και σεναριογράφος, γνωστός κυρίως για τα κατασκοπευτικά και αστυνομικά του θρίλερ. Χαρακτηρίζεται συχνά ως επινοητής του σύγχρονου πολιτικού θρίλερ, που επηρέασε συγγραφείς όπως τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει ως την "πηγή από την οποία όλοι μας αντλούμε έμπνευση". Τα πιο πολυδιαβασμένα έργα του είναι τα "Η μάσκα του Δημητρίου", "Επικήδειος για έναν κατάσκοπο", "Ταξίδι στο φόβο" και "Τοπ Καπί", ενώ όσον αφορά την καριέρα του σαν σεναριογράφος, είχε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, για το σενάριο της ταινίας The Cruel Sea (1953), ενώ επίσης έγραψε σενάρια για αρκετές άλλες ταινίες, όπως οι: The Way Ahead (1944), The Passionate Friends (1949), The Purple Plain (1954), A Night to Remember (1958), The Wreck of the Mary Deare (1959) κ.α. Οι σχετικά γνωστές ταινίες Journey Into Fear (1943), Background to Danger (1943), The Mask of Dimitrios (1944), The October Man (1947) και Topkapi (1964) βασίζονται σε βιβλία του. Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά: 01. The Mask of Dimitrios - Η μάσκα του Δημητρίου (Άγρα) 02. Epitaph for a Spy - Επικήδειος για έναν κατάσκοπο (Οξύ) 03. Journey Into Fear - Ταξίδι στο φόβο (Ερατώ) 04. The Light of Day - Τοπ Καπί (Παρατηρητής/Public Βιβλιοθήκη) 05. Background to Danger - Παιχνίδι με τον κίνδυνο (Κριτική) 06. Judgment on Deltchev - Η δίκη του Ντέλτσεφ/Υπόθεση Ντελτσώφ (Παρατηρητής/Κριτική) 07. Passage of Arms - Επικίνδυνο πέρασμα (Opus Magnum) 08. The Schirmer Inheritance - Η κληρονομιά των Σίρμερ (Opus Mugnum) 09. The Levanter - Ο Λεβαντίνος (Opus Magnum) 10. The Intercom Conspiracy - Εσωτερική συνωμοσία (Opus Magnum) 11. The Care of Time - Παλεύοντας με το χρόνο (Opus Magnum) 12. Dirty Story - Βρόμικη ιστορία (Άγρα)
  37. 2 points
    Είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία και το πρώτο του είδους που διάβασα. Παρότι το Ναβαρόνε δεν υπάρχει η επιχείρηση διάσωσης των παγιδευμένων στην Κέρο Βρετανών είναι πραγματική. Το 1943 οι Βρετανοί αποβίβασαν στην Κέρο μια δύναμη έξι ταγμάτων κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων που είχαν σκοπό να εμποδίσουν τους Γερμανούς από την κατάληψη των ως τότε Ιταλικών Δωδεκανήσων αλλά και να τους πείσουν ότι η επόμενη κίνηση θα ήταν στην Ελλάδα και όχι στην Γαλλία. Αντίθετα με το βιβλίο στην πραγματικότητα οι Βρετανοί δεν ήταν τυχεροί και αιχμαλωτίστηκαν.
  38. 2 points
    Τα κανόνια του Ναβαρόνε Τον Μάρτιο του 2016 διάβασα για τελευταία φορά βιβλίο του Άλιστερ Μακλίν, οπότε όπως είναι λογικό μου έλειψαν πάρα πολύ οι περιπετειώδεις ιστορίες του, με τις δυνατές σκηνές δράσης και τα φοβερά τοπία. Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα είναι από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, ίσως μαζί με το "Όπου τολμούν οι αετοί" και το "Πολικός σταθμός Ζίμπρα" (άλλωστε, αυτά τα τρία βιβλία είναι και τα πιο πολυδιαβασμένα του Μακλίν). Λοιπόν, το βιβλίο το κατευχαριστήθηκα. Είχα καιρό να διαβάσω μια συναρπαστική περιπέτεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τούτη εδώ ήταν ότι έπρεπε για να έρθω εκ νέου σε επαφή με το αγαπημένο αυτό λογοτεχνικό είδος. Η πλοκή είναι απλή και συγκεκριμένη, μια ομάδα επίλεκτων σαμποτέρ έχει μια δύσκολη αποστολή στο νησί Ναβαρόνε (περιττό να πω ότι δεν υπάρχει τέτοιο νησί στο Αιγαίο), έχοντας να αντιμετωπίσουν τόσο τις δυσκολίες των φυσικών τοπίων του νησιού, όσο κυρίως Γερμανούς στρατιώτες που βρίσκονται παντού και ουσιαστικά γνωρίζουν ότι μια ομάδα σαμποτέρ βρίσκεται στο νησί, για κάποια αποστολή. Το βιβλίο θα το διαβάσει κανείς για την περιπέτεια, για τον τρόπο που οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάθε φορά, για τις διάφορες σκηνές δράσης που είναι χορταστικές και καλογραμμένες, για τις περιγραφές των τοπίων, καθώς επίσης και για τη γενικότερη αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Θέλω να πω, το τέλος λίγο-πολύ είναι αναμενόμενο, η γραφή απλή και χωρίς φιοριτούρες, ενώ επίσης δεν υπάρχει ιδιαίτερη εκβάθυνση στους χαρακτήρες. Μιλάμε απλώς για μια καλογραμμένη, συναρπαστική και άκρως ψυχαγωγική πολεμική περιπέτεια, που αποτελεί και βάση για μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους. Κατά τη γνώμη μου, οι λάτρεις των κλασικών περιπετειών είναι αδύνατο να μην περάσουν τέλεια διαβάζοντας τούτο βιβλίο. 9/10
  39. 2 points
    Μια φορά στη Δύση (To Tame A Land) Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Λουίς Λ’Αμούρ, ήταν τον Μάιο του 2016, όταν διάβασα το πολύ καλό «Το στοιχειωμένο οροπέδιο». Από τότε, για κάποιον πολύ περίεργο λόγο, δεν έτυχε να ξαναπέσει στα χέρια μου για ανάγνωση κάποιο βιβλίο του. Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο του συγγραφέα, πάντως το συγκεκριμένο μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ και το συγκαταλέγω στα πέντε καλύτερα βιβλία του Λ’Αμούρ που έχω διαβάσει (μαζί με αυτό έχω φτάσει αισίως τα δεκαέξι). Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης στην Άγρια Δύση, από τη στιγμή που ο Ράιαν Τάιλερ μένει ορφανός στα δώδεκά του χρόνια. Η ιστορία έχει μέσα όλα τα καλούδια που μας έχει συνηθίσει ο Λουίς Λ’Αμούρ: Ινδιάνους, πιστολάδες, καουμπόηδες, άλογα, ανοιχτές πεδιάδες και βουνά, πόλεις και ερήμους. Είναι μια ιστορία που αναδεικνύει τον σκληρό και επικίνδυνο μα συνάμα συναρπαστικό κόσμο της Άγριας Δύσης. Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο και είναι αρκούντως καθηλωτική και εθιστική, με τις περιγραφές των τοπίων, των διαφόρων καταστάσεων και των σκέψεων του νεαρού πρωταγωνιστή να είναι λιτές πλην όμως όμορφες και γραφικές. Μου έλειψε πολύ η γραφή και οι ιστορίες του Λουίς Λ’Αμούρ τόσα χρόνια, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα αργήσω ξανά τόσο πολύ να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. 9/10
  40. 1 point
    72. Το τρίτο στεφάνι - Κώστας Ταχτσής (392) Έχει χαρακτηριστεί ως " αριστούργημα", δε ξέρω πως θα φανεί αυτό στον καθένα που θα το πιάσει στα χέρια του, το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς. Βλέπουμε τον κόσμο της αστικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης, από την δεκαετία του 20 έως και μετά τον εμφύλιο, μέσα από τα μάτια δύο γυναικών. Χαρακτήρες πολύ καλά δομημενοι, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Έχει γίνει επιτυχία στην τηλεόραση κι στο θέατρο.
  41. 1 point
    Σίγουρα έχεις ακούσει το ιδίωμα "Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο του" και άλλες τέτοιες μπούρδες. Εάν θέλεις πραγματικά να διαβάσει κάποιος το βιβλίο σου, είναι απαραίτητο να έχεις ένα καλό εξώφυλλο. Για ποιο λόγο; 1. Κεντρίζει το ενδιαφέρον του πιθανού αναγνώστη 2. Κάνει το βιβλίο να ξεχωρίζει ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα 3. Κάνει το βιβλίο να φαίνεται προσεγμένο Ένα κακό εξώφυλλο από την άλλη, μπορεί να κάνει ζημιά με διάφορους τρόπους, οι βασικότεροι όμως είναι: 1. Δεν θα μπει καν στον κόπο κάποιος να το ρίξει μια ματιά. 2. Δεν φαίνεται επαγγελματικό, οπότε ο αναγνώστης μπορεί να θεωρήσει ότι έχεις αγνοήσει και άλλα πράγματα (π.χ. επιμέλεια κειμένου). Με λίγα λόγια, μέσα από τα εκατομμύρια βιβλία που υπάρχουν για αγγλόφωνο κοινό, αλλά και τα χιλιάδες που υπάρχουν στα ελληνικά, το εξώφυλλο αποτελεί την πιο ουσιώδη ενέργεια για να τραβήξεις την προσοχή. Η σημαντικότητα ενός καλού εξωφύλλου έχει τονιστεί άλλωστε και από μεγάλους εκδοτικούς οίκους, για αυτό και βλέπουμε άλλωστε να κυκλοφορούν το ίδιο βιβλίο με διαφορετικά εξώφυλλα, ανάλογα με την αγορά που απευθύνονται.
  42. 1 point
    Αγόρασα από τον ιανό την τριλογία των Guillermo Del Toro και Chuck hogan ( Το Ίχνος, Η Πτώση, Η Αιώνια Νύχτα) Είχα την εντύπωση ότι τα συγκεκριμένα βιβλία ήταν εξαντλημένα άλλα τα είδα σαν σετ και τα πήρα. Έχει χρόνια που κυκλοφόρησε η τριλογία άλλα νομίζω στα 13,41 που τα πήρα είναι καλή τιμή.
  43. 1 point
    λόγω της ταινιας που λογικά πάει τέλος χρόνου, η anubis έχω την εντυπωση θα τα βγάλει όλα μέχρι τον χειμώνα. οπότε κάνε λίγη υπομονή
  44. 1 point
    Sophie Okonedo & Kae Alexander Join Amazon’s The Wheel of Time Amazon’s The Wheel of Time has cast Oscar nominee Sophie Okonedo (Hotel Rwanda) as Siuan Sanche, and Kae Alexander (Game of Thrones) as Min in the upcoming series adaptation, as well as Clare Perkins as Kerene, Peter Franzen as her Warder, Stepin, and Kate Fleetwood as Liandrin. The group will be joining previously announced cast members Daniel Henney (Big Hero 6), Madeleine Madden (Tidelands), Zoë Robins (Power Rangers Ninja Steel), Barney Harris (Clique), Marcus Rutherford (Obey), and Josha Stradowski (Just Friends). Priyanka Bose (Lion), Taylor Napier (All About April) and Emmanuel Imani (Black Earth Rising) have joined in recurring roles. Based on Robert Jordan’s long-running fantasy epic of the same name, the series will be led by Oscar and Golden Globe nominee Rosamund Pike (Gone Girl), who will play the lead role of Moiraine. The Lion star has signed on to play Alanna Mosyani, a member of the organization of powerful women the Aes Sedai, renowned for her kindness and her temper. She has two Wanders by the names of Ihvon (Imani) and Maksim (Napier), who all have a complicated relationship built on love, sex and respect that make them a force to be reckoned with in battle. The Wheel of Time, which has sold over 90M books worldwide, is set in a sprawling, epic world where magic exists, but only women can use it. The story follows Moiraine (Pike), a member of the shadowy and influential all-female organization called the ‘Aes Sedai’ as she embarks on a dangerous, world-spanning journey with five young men and women. Moiraine believes one of them might be the reincarnation of an incredibly powerful individual, whom prophecies say will either save humanity or destroy it. The series draws on numerous elements of European and Asian culture and philosophy, most notably the cyclical nature of time found in Buddhism and Hinduism. Emmy nominee Uta Briesewitz (Westworld, This Is Us, Jessica Jones) will direct the first two episodes. Rafe Judkins (Agents of SHIELD, Hemlock Grove) is developing the series for TV and will serve as showrunner, with Sony Pictures TV co-producing. Judkins is also executive producing alongside Rick Selvage and Larry Mondragon of Red Eagle Entertainment, Ted Field and Mike Weber of Radar Pictures and Darren Lemke. Harriet McDougal, Jordan’s widow, will serve as a consulting producer. Pike will also produce. Wheel of Time began with The Eye of the World back in 1990 and ended with A Memory of Light in 2013. The final book was finished by Brandon Sanderson, as Jordan passed away in 2007. The eighth through fourteenth books in The Wheel of Time series each reached number one on the New York Times Best Seller list. The story follows a group of characters lead by Rand al’Thor on the search for the Dragon Reborn. There are 14 novels in the series, which was nominated for a Hugo Award after its completion. Combined, the books have sold more than 90 million copies, second only to fantasy novel champion The Lord of the Rings — which is also being developed into a series for Amazon. (Photo by KMazur/WireImage via Getty Images & Dave J Hogan/Dave J Hogan/Getty Images) Πηγή: https://www.comingsoon.net/tv/news/1145914-sophie-okonedo-kae-alexander-join-amazons-the-wheel-of-time
  45. 1 point
    Σήμερα στην συγγραφική μας παρέα έχουμε την τιμή να φιλοξενήσουμε την Λίλα Κίσσα- Φραγκομίχαλου, την οποία και γνώρισα συγγραφικά μέσα από το βιβλίο της Inari. Αυτό που μου έκανε εντύπωση στα βιβλία της είναι πως το κάθε ένα είναι εικονογραφημένο και, όπως λέει και η ίδια, προσπαθεί να αναβιώσει αυτό το "ξεχασμένο" είδος. Ας μην σας κρατάω άλλο σε αγωνία όμως, ας προχωρήσουμε στις ερωτήσεις. Λίλα θα ήθελα να σε καλωσορίσω στην παρέα μας. Θα ήθελες να μας πεις μερικά πράγματα για εσένα; Αλέξανδρε καλώς σε βρίσκω και σε ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο που μου αφιερώνεις! Λοιπόν, γεννήθηκα στην Αθήνα, όπου μεγάλωσα και σπούδασα, αλλά από τα τριάντα μου και μετά, μετακόμισα στη Χίο με την οικογένειά μου. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό καθότι έχω κάνει το χόμπι μου επάγγελμα! Συγγράφω και εικονογραφώ τα δικά του μυθιστορήματα φαντασίας, λειαίνοντας συνεχώς την κοσμοπλασία του "Ονειρόκοσμου Angel Eyes" την οποία εμπνεύστηκα το 2011. Η μουσική έχει τεράστια σημασία για μένα. Ακούω metal, κυρίως symphonic, epic, gothic και folk. Και η εγγύτητα στη φύση και τα πλάσματά της μου δίνουν τη δύναμη που χρειάζομαι για να συνεχίζω! Από που αντλείς έμπνευση για να γράφεις τις ιστορίες που γράφεις, καθώς και να σχεδιάζεις; Βλέπω πολλά όνειρα από παιδί ακόμα! Να φανταστείς ολόκληρη η σειρά Angel Eyes "κατέβηκε" στο μυαλό μου σαν ολοκληρωμένο αρχείο το 2011 και ακόμα γράφω! Επίσης η μουσική με κάνει να σκηνοθετώ. Ως θέματα με αγγίζουν η αποδοχή της διαφορετικότητας, η αποδόμηση κάποιων παρεξηγημένων αρχετύπων, η θέση της γυναίκας. Ως σχεδίαση οι επιρροές μου είναι πασιφανώς από το ιαπωνικό manga/anime στο οποίο έχω προσθέσει μια δόση ρεαλισμού. Ποια βιβλία έχεις γράψει και τι πραγματεύονται; Τα βιβλία μου που κυκλοφορούν μέχρι στιγμής είναι τα εξής: Angel Eyes Βιβλίο Ι Φύλακες (2016) Angel Eyes Βιβλίο ΙΙ Το μονοπάτι (2017) Angel Eyes Βιβλίο ΙΙΙ Προορισμός (2018) Angel Eyes Βιβλίο IV Αργυρή Ιέρεια (2019) Inari: Ο Δράκος με τις Επτά Καρδιές (2019) Η σειρά Angel Eyes ακολουθεί την πορεία της νεαρής Αμόρια, μιας χαρισματικής νέας με φόντο ένα φαντασιακό μεσαιωνικό φέουδο. Η Αμόρια έχει το χάρισμα να βλέπει και να δρα και σε μια άλλη διάσταση εκτός της Ύλης στο λεγόμενο Αστρικό Πεδίο, όπου μπορεί κανείς να συναντήσει αρχετυπικές μορφές όπως άγγελοι και δαίμονες. Ο φύλακας-άγγελος της Αμόρια ο Μίχο κινδυνεύει από πτώση όταν οι δυο τους ερωτεύονται. Και ο φύλακας-δαίμονας της κοπέλας ο οποίος είναι ο τέλειος νους της ιστορίας και γνωρίζει κρυμμένες αλήθειες για τη Δημιουργία, θα κάνει ότι μπορεί για να αναγκάσει τον αντίπαλό του να δράσει με βάση την καρδιά του. Φυσικά εξωτερικοί αντίπαλοι αναδύονται στην πορεία, η Αμόρια ωριμάζει σαν μάγισσα και πολεμίστρια, ενώ και οι χαρακτήρες που πλαισιώνουν τη βασική τριάδα συμπληρώνουν με τις αποφάσεις και τις πράξεις του το πολύπλοκο παζλ του Angel Eyes saga, το οποίο αναμένεται να ολοκληρωθεί με το 5ο βιβλίο της σειράς "Πέρα απ’ τ’ Άστρα". Ο μύθος του Inari απ’ την άλλη μεριά είναι μια ιστορία Αιθερικού Πεδίου (ένα στάδιο πιο κοντά στην Ύλη από το Αστρικό που προανέφερα) που εκτυλίσσεται στην Ιαπωνία της περιόδου Edo. Η πριγκίπισσα O-Gin του βασιλείου των νήσων Ryukyu στα νότια της Ιαπωνίας μεγαλώνει ευτυχισμένη κοντά στον αγαπημένο της ωκεανό, όταν μια πρόσκληση από την ιαπωνική επαρχία Satsuma και ένας χρησμός αλλάζουν τα δεδομένα της ζωής της. Κάποιο μεγάλο Κακό θα συναντήσει εκεί, αλλά το ταξίδι αυτό είναι αναγκαίο να γίνει. Όταν θα κινδυνέψει η ζωή της, μια αλλόκοσμη χρυσή ενέργεια την επαναφέρει από τον θάνατο. Θα μπορούσε να είναι ο άντρας-χρυσάφι του χρησμού; Ποιο είναι το πεπρωμένο της O-Gin; Ο νεαρός άρχοντας της Satsuma; Ο ξεχασμένος δράκος-θεός του ποταμού δίχως όνομα; Ή η προστασία της ίδιας της επαρχίας και του λαού της; Μπορείτε να βρείτε όλα μου τα βιβλία και να κάνετε τις αγορές σας στο https://angeleyes.gr/shop/ Είναι όλα τα βιβλία σου εικονογραφημένα; Ναι, είναι όλα εικονογραφημένα. Προσπαθώ να αναβιώσω ένα ξεχασμένο είδος: το illustrated novel. Ποια διαδικασία ακολουθείς για τον σχεδιασμό και συγγραφή των ιστοριών σου; Οι εικονογραφήσεις μου γίνονται κατά κύριο λόγο στο χέρι. Ξεκινώ με μολύβι και χαρτί, κάνω προσχέδιο πάντα, έπειτα "καθαρίζω" το line art. Για τον χρωματισμό χρησιμοποιώ διάφορα μέσα: γραφιστικούς μαρκαδόρους με βάση αλκοόλης, υδροχρώματα και παστέλ. Στον υπολογιστή διορθώνω ατέλειες και λάθη μόνο ή εξισορροπώ χρώματα και αντιθέσεις. Θα χαρακτήριζα τον εαυτό μου ως old school manga artist. Για τη συγγραφή χρειάζομαι πρωτίστως concept. Έπειτα δομή. Δεν ξεκινώ ποτέ μια ιστορία που δεν ξέρω που πάει και πως θα καταλήξει. Όταν τα επιμέρους κεφάλαια έχουν διαχωριστεί καλά σε χειρόγραφη μορφή και έχω αποφασίσει τι ρόλο θα αναλάβει ο κάθε χαρακτήρας μου αρχίζουν όλα: 1ο, 2ο draft, επιμέλεια, προσθήκες ή αφαιρέσεις. Συγγράφω πάντα με την καρδιά, αλλά φροντίζω να επιμελούμαι τα κείμενά μου με το μυαλό, που λένε! Από τις ιστορίες που έχεις γράψει, ποια είναι η αγαπημένη σου; Μου βάζεις δύσκολα τώρα! Αγαπώ πολύ τους "Φύλακες" γιατί είναι το πρώτο μου βιβλίο και έχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Αλλά θεωρώ πολύ άρτιο βιβλίο την "Αργυρή Ιέρεια" με σωστές δοσολογίες μύθου, περιπέτειας, ανατροπών και έρωτα. Στο "Inari" τέλος έχω "κλειδώσει" όλη τη λατρεία μου για την Ιαπωνία. Από χαρακτήρες μου έχω μια εμφανή αγάπη για τον Σεντ, τον δαίμονα της σειράς "Angel Eyes", γιατί ανήκει σε ένα αρχέτυπο πραγματικά παρεξηγημένο. Παρ’ όλα αυτά κρύβει μεγάλη αγάπη και υπομονή μέσα του. Μας μπερδεύει πολλές φορές για τις προθέσεις του, σκαρώνοντας πανέξυπνα και πολύπλοκα σχέδια, αλλά πάντα στο τέλος παραμένει συμπαθής. Ποια ήταν η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού μέχρι τώρα; Η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού της λογοτεχνίας του Φανταστικού ήταν ένθερμη από το πρώτο κιόλας βιβλίο - θα τολμούσα να πω. Οι "Φύλακες" κάποια στιγμή είχαν γίνει μέχρι και best seller στα Public! Αλλά και αργότερα, όταν άρχισα να συμμετέχω σε διάφορα φεστιβάλ της ποπ κουλτούρας και του Φανταστικού εξεπλάγην από την αγάπη του κόσμου και απ’ το πόσο είναι δεμένοι με τους ήρωες των βιβλίων! Κάποια παιδιά μου έχουν κάνει την τιμή να επιλέξουν χαρακτήρες των βιβλίων μου για τα cosplays τους! Κοινό υπάρχει και νομίζω ότι θα αυξηθεί ακόμα περισσότερο με τα χρόνια! Έχεις στα σκαριά κάποια άλλη ιστορία; Έχω πολλές ιστορίες στα σκαριά, δικαιώνοντας το παρατσούκλι μου idea generator! Θα αποκαλύψω ότι έρχεται μέχρι τον Σεπτέμβρη "Το Δάσος που Βρυχάται". Πρόκειται για ένα σκοτεινό παραμύθι με έντονα τα στοιχεία του παγανισμού που προβάλει πολύ τη σημασία των ηθικών αξιών του ανθρώπου γενικά και ειδικότερα του άντρα. Ταυτόχρονα ετοιμάζω το φινάλε του Angel Eyes "Πέρα απ’ τ’ Άστρα", το "Λεόνε" (που δεν ξέρω καν αν θα βγει με αυτό τον τίτλο), τις "Αθάνατες του Αζραέλ" (μια σειρά διηγημάτων με κοινή θεματολογία την έμφυλη βία) και κάποια στιγμή αργότερα ευελπιστώ να ολοκληρώσω την κοσμοπλασία μου με το "Βιβλίο των Αιώνων" στο οποίο αναλύεται πλήρως όλη η γέννηση του Ονειρόκοσμου. Ποια εμπόδια συνάντησες μέχρι τώρα στην έκδοση των βιβλίων σου και πως τα ξεπέρασες; Δυσκολίες νομίζω συναντά κανείς σε όποιο μονοπάτι κι αν επιλέξει. Ίσως και γι’ αυτό είναι τόσο γλυκό το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν τα καταφέρει! Δεν έχω παράπονο όμως! Με υπομονή, επιμονή, μεράκι και πολλή αγάπη για το αντικείμενο όλα ξεπερνιούνται. Πόσο χρόνο χρειάζεσαι για ολοκληρώσεις μία ιστορία; Εξαρτάται από το μέγεθός της! Μια εικονογραφημένη νουβέλα μπορεί να ολοκληρωθεί σε έξι μήνες. Ένα αρκετά μεγάλο μυθιστόρημα πάλι μπορεί και να μου πάρει δυο χρόνια! Καλώς ή κακώς για την κάθε εικονογράφηση χρειάζονται 2-3 μεροκάματα… Τι ορίζεις συγγραφική επιτυχία; Χμμμ… Ερώτηση παγίδα;! Για μένα δεν είναι οι πωλήσεις, σίγουρα! Αλλά το να έρχονται άνθρωποι και να μου λένε πως ταξίδεψαν, πως γέλασαν, πως έκλαψαν, πως προβληματίστηκαν, πως ερωτεύτηκαν, πως άντλησαν ελπίδα μέσα από τα βιβλία μου, πάντα με αφήνει όμορφα μουδιασμένη. Μου είναι πολύτιμο αυτό! Πιστεύεις πως υπάρχει φόρμουλα για να γίνει κάποιος επιτυχημένος συγγραφέας, που θα ζει αποκλειστικά από τη συγγραφή στην Ελλάδα; Θα απαντήσω σαν Ιάπωνας sensei με βαθιά, αυστηρή φωνή: "Σκέψου καλά τον λόγο για τον οποίο γράφεις. Αν είναι για να βγάλεις λεφτά, ή για να αποκτήσεις φήμη, μην το κάνεις. Αν το κάνεις από αγάπη για τους ανθρώπους και επειδή μια ιστορία σε διάλεξε, τότε προχώρα και κάνε το καλύτερο που μπορείς!" Δεν υπάρχουν ευτυχώς φόρμουλες, Αλέξανδρε! Γιατί αλλιώς θα μιλούσαμε για επιστήμη κι όχι για λογοτεχνία. Ποια πιστεύεις είναι τα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα του να είσαι συγγραφέας στην Ελλάδα; Δεν έχω κάτσει να το σκεφτώ αυτό! Γενικά δεν ζυγίζω καταστάσεις, αφού η λογική μου δεν είναι τετράγωνη. Πάντα δρω με την καρδιά κι εκεί δεν έχει ζυγαριές. Θέλεις να κάνεις κάτι και απλά το κάνεις! Πως διαφήμισες / διαφημίζεις τα βιβλία σου; Χρησιμοποιώ αρκετά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναρτώντας πολύ συχνά εξελίξεις από τη δουλειά μου και κρατάω προσωπική επαφή με πολλούς ανθρώπους που έχω γνωρίσει μέσα από τα βιβλία μου. Η διαφήμιση ενός βιβλίου μπορεί να γίνει μέσω παρουσιάσεων, μέσω συμμετοχών σε φεστιβάλ κλπ. Αλλά νομίζω οι καλύτεροι διαφημιστές είναι οι ικανοποιημένοι αναγνώστες. Αυτοί δεν προδίδουν ποτέ και πάντα θα πουν ένα καλό λόγο σε άλλους. Και έτσι η παρέα μεγαλώνει! Έχεις σκεφτεί / σκέφτεσαι να εκδώσεις τα βιβλία σου σε κάποια άλλη γλώσσα; Βεβαίως και θα ήθελα να μεταφράσω τα βιβλία μου στα αγγλικά! Αλλά περιμένω πρώτα να ολοκληρώσω την πενταλογία! Ένα βήμα τη φορά, μη σκοντάψω κιόλας! Συνεργάζεσαι με άλλους συγγραφείς για εικονογραφήσεις / συνεκδόσεις; Στον τομέα της σχεδίασης έχω συνεργαστεί με άλλους στα πλαίσια μεμονωμένης εικονογράφησης (πχ για εξώφυλλα βιβλίων), αλλά και αυτό δεν το συνηθίζω, αν δεν νιώθω το κείμενο. Πρέπει οπωσδήποτε να συνδεθώ συναισθηματικά με κάποια ιστορία για να ζωγραφίσω το οτιδήποτε μέσα απ’ αυτή. Για τη συγγραφή δε είναι ακόμα πιο δύσκολο! Δεν διανοούμαι δυο άτομα να γράφουν το ίδιο κείμενο, καθώς είμαι control freak! Αλλά ναι, όπως έχω πει και παλιότερα, θα συμμετείχα σε μια ανθολογία διηγημάτων εάν με ενέπνεε η θεματολογία. Η έκδοση των βιβλίων σου ήταν συνέκδοση, παραδοσιακή έκδοση, αυτοέκδοση; Ποια τα βήματα που ακολούθησες για να εκδοθείς; Για τα δύο πρώτα μου μυθιστορήματα "Φύλακες" και "Το μονοπάτι" συνεργάστηκα με ένα τυπογραφείο της Χίου, που πίστεψε στο όλο εγχείρημα και συμμετείχε και οικονομικά. Πήγε καλά! Και λίγο καιρό μετά σε μια παρουσίαση στην Αθήνα οι εκδόσεις Momentum πρόσεξαν τα βιβλία μου και μου δήλωσαν το ενδιαφέρον τους για συνεργασία. Τα βιβλία "Προορισμός", "Αργυρή Ιέρεια" και "Inari: Ο Δράκος με τις Επτά Καρδιές" είναι εκδόσεις της Momentum. Για το μυθιστόρημά μου που βγαίνει φέτος το φθινόπωρο – "Το Δάσος που Βρυχάται" επέλεξα την ανεξάρτητη έκδοση, καθότι θέλω να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου προωθώντας το έργο μου μόνη μου. Θα σου πω σχετικά με το αποτέλεσμα σε έναν χρόνο – πραγματικά δεν έχω ιδέα πως θα πάει! Τι συμβουλές έχεις να δώσεις προς τους επίδοξους συγγραφείς που θα ήθελαν να εκδώσουν το βιβλίο τους και να δουν τα βιβλία τους στα ράφια των βιβλιοπωλείων; Να μην απογοητεύονται, να μην εγκαταλείπουν θα έλεγα. Επίσης να μην κάνουν βεβιασμένα βήματα. Το σπουδαιότερο ζήτημα για μένα είναι πάντα να παραδώσει κανείς ένα αξιοπρεπές βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό, ένα βιβλίο με ψυχή! Υπάρχουν εκδοτικοί οίκοι στην Ελλάδα για όλα τα είδη λογοτεχνίας ευτυχώς! Υπάρχουν άλλοι light novel συγγραφείς στην Ελλάδα; Το light novel και γενικά το illustrated fiction δεν είναι ένα είδος που συναντάμε στην Ελλάδα. Όμως βλέπω μεγάλες εκδόσεις κυρίως του φανταστικού να προσθέτουν εικονογράφηση στο εξωτερικό. Η σπανιότητα βέβαια δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Καθότι ένα μυθιστόρημα με εικόνα στις μέρες μας θεωρείται ξεχωριστό και καινοτόμο! Ποιες οι αγαπημένες σου κατηγορίες βιβλίων / ιστοριών; Αγαπημένη μου κατηγορία είναι σαφώς το fantasy fiction, όμως μου αρέσουν πολύ και τα βιβλία μυστηρίου ειδικά εάν περιέχουν και δόσεις μεταφυσικής! Ποια βιβλία ή συγγραφείς σε έχουν εμπνεύσει; Όπως ανέφερα και παραπάνω κυρίως εμπνέομαι από τα όνειρα, τη μουσική και τις μελέτες που κάνω κατά καιρούς στη λαογραφία και μυθολογία διάφορων πολιτισμών. Επίσης εμπνέομαι από τα πάμπολα manga που διαβάζω. Αυτό που με επηρεάζει είναι ένα κλίμα ή μια ατμόσφαιρα. Θα αναφέρω χαρακτηριστικά το light novel "Vampire Hunter D" του Hideyuki Kikuchi με εικονογράφηση του Yoshitaka Amano. Υπάρχει κάποιος Έλληνας του φανταστικού που σε επηρέασε συγγραφικά; Οι Έλληνες συγγραφείς του Φανταστικού είναι οι αγαπημένοι μου και τα τελευταία χρόνια διαβάζω σχεδόν αποκλειστικά δικά τους έργα. Όμως όχι, μου είναι δύσκολο να επηρεαστώ σε θέμα συγγραφής από κάποιον συνάδελφο. Το ύφος της γραφής μου έχει διαμορφωθεί πιο νωρίς άλλωστε. Και πάντα προσέχω να μην "αντιγράφω" τις θεματολογίες τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν αντιδεοντολογικό για μένα. Ποιος / οι καλλιτέχνες σε έχουν επηρεάσει στις εικονογραφήσεις σου; Εδώ η λίστα θα ήταν κανονικά μεγάλη, όμως θα προσπαθήσω να αρκεστώ σε λίγους και εκλεκτούς sensei, των οποίων τα έργα τους πραγματικά μου κόβουν την ανάσα. Όπως προανέφερα αγαπώ το στυλ του Yoshitaka Amano. Η Ayami Kojima που έχει σχεδιάσει για το Castelvania είναι τεράστια επιρροή! Αλλά και τα σκοτεινά έργα του Takato Yamamoto με αφήνουν άφωνη. Βλέπω τα έργα τους για ώρες και σκέφτομαι "θέλω κάποια μέρα να φτάσω το δικό τους επίπεδο!" Τι σου δίνει κίνητρο για να γίνεις καλύτερη συγγραφέας; Δεν ξέρω ακριβώς… Νομίζω ότι είμαι σε μια μόνιμη αναμέτρηση σε πολλά θέματα. Συγγραφικά και σχεδιαστικά. Αλλά όχι με τους συναδέλφους μου. Με τη Λίλα του χθες. Εάν γράψω καλύτερα, εάν ζωγραφίσω καλύτερα τότε οι άνθρωποι που παίρνουν τα βιβλία μου στα χέρια τους, θα μπορέσουν να ζήσουν πιο έντονα τις ιστορίες που έχω να τους διηγηθώ! Θα ονειρευτούν πιο καθαρά. Θα συγκινηθούν πιο αισθητά. Θα προβληματιστούν πιο πολύ σε θέματα που θίγω. Οι ιστορίες που γράφω άλλωστε είναι ηθοπλαστικές, οπότε όσο καλύτερα επικοινωνούνται στον αναγνώστη, τόσο καλύτερη δουλειά κάνουν! Πως σκέφτεσαι συγγραφικά τον εαυτό σου σε πέντε χρόνια από τώρα; Σε τόσα πολλά χρόνια;! Δεν έχω ιδέα! Όπως έχω ξαναπεί δημοσίως μου αρέσει να βλέπω το σκαλί που ανεβαίνω αυτή τη στιγμή. Δεν θέλω να σκοντάψω. Και δεν βιάζομαι να ανέβω, ούτε και να φτάσω κάπου. Θέλω να ευχαριστηθώ το μονοπάτι και να το ζήσω σκαλί-σκαλί. Αρκεί βέβαια να κινούμαι προς τα επάνω, έτσι;! Το μόνο σίγουρο είναι ότι και σε πέντε χρόνια από τώρα, κάπου εδώ θα είμαι! Θα συγγράφω και θα ζωγραφίζω σαν τρελή για να ενθαρρύνω τους συνανθρώπους μου να βλέπουν τον κόσμο με τα δικά τους αγγελικά μάτια! Υπάρχει κάτι άλλο που θα ήθελες να προσθέσεις για εσένα; Περισσότερα στοιχεία για τον Ονειρόκοσμο Angel Eyes μπορείτε να βρείτε στο https://angeleyes.gr/ ή εάν θέλετε να βλέπετε βήμα-βήμα την εργασία μου για κάθε βιβλίο μπορείτε να μπείτε στην σελίδα του facebook: Angel Eyes fantasy art. https://www.facebook.com/angeleyesbylila/ και https://www.goodreads.com/author/list/15647173 Αλέξανδρε και πάλι ευχαριστώ για αυτή την όμορφη και εκτενέστατη συνέντευξη! Νομίζω ότι τα είπα όλα! Λίλα και εγώ θα ήθελα να σε ευχαριστήσω με την σειρά μου για την πολύ "ζουμερή" συνέντευξη που μου παραχώρησες και εύχομαι να δούμε σύντομα το νέο σου βιβλίο στα ράφια των βιβλιοπωλείων! Το άρθρο αποτελεί αναδημοσίευση από τη lefalok.gr
  46. 1 point
    Χένρι Κέιν - Δεν πεθαίνεις δυο φορές (Killer's Kiss, 1962) Τρίτο βιβλίο του Χένρι Κέιν που διαβάζω, δεύτερο με ήρωα και αφηγητή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πίτερ Τσέιμπερς. Η αλήθεια είναι ότι το "Τα μυστικά της νύχτας" στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο ίδιος τύπος μου άρεσε λιγάκι παραπάνω, μιας και υπήρχε περισσότερο χιούμορ, ενώ ο Τσέιμπερς ήταν γενικά λίγο πιο φαφλατάς. Όμως δεν πέρασα καθόλου άσχημα και με τούτο το βιβλίο, η ιστορία μου φάνηκε αρκούντως ενδιαφέρουσα, με μπόλικο μυστήριο και ένα ωραιότατο "ξεδίπλωμα" της έρευνας των ιδιωτικών ντετέκτιβ (ναι, χρειάστηκε και βοήθεια ο αγαπητός Πατ), που έπρεπε να βγάλουν μια άκρη με ένα άκρως διαβολικό έγκλημα. Τα γνωστά στοιχεία που συνθέτουν τη γραφή του Χένρι Κέιν είναι και πάλι εδώ: Οι απολύτως απαραίτητες περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων (λιτές, αλλά συνάμα εύστοχες και ακριβείς), και πάρα πολλοί διάλογοι. Επίσης οι ρυθμοί της πλοκής είναι ιλιγγιώδεις, το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, δεν υπάρχει ιδιαίτερος χώρος για ανάπτυξη χαρακτήρων ή βάθος στον κόσμο της ιστορίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι λάτρεις των αμερικάνικων σκληροτράχηλων νουάρ με παλπ αισθητική θα περάσουν ωραία. 7.5/10
  47. 1 point
    Πολ Κέιν - Ρέκβιεμ για έναν γκάγκστερ (Fast One, 1933) Αυτό είναι το πρώτο και το μοναδικό μυθιστόρημα του Πολ Κέιν, που πρωτοδημοσιεύτηκε σε πέντε συνέχειες στο περιοδικό Black Mask, πριν από ογδόντα πέντε και πλέον χρόνια. Πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικότερα και κλασικότερα σκληροτράχηλα παλπ μυθιστορήματα της τρομερής Αμερικάνικης Σχολής, ένα σχετικά παραγνωρισμένο και ακατέργαστο διαμάντι, που οι πραγματικοί και φανατικοί λάτρεις του είδους μάλλον θα απολαύσουν. Η όλη ιστορία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '30, κατά την μεγάλη Οικονομική Ύφεση, και είναι γεμάτη γκάγκστερς, πιστολάδες, διεφθαρμένους αστυνομικούς και πολιτικούς, μοιραίες γυναίκες και μικροαπαταιώνες, δηλαδή κλασικές φιγούρες του υποκόσμου. Βασικό πρόσωπο της ιστορίας μπορεί να είναι ο Τζέρι Κελς, ένας γκάγκστερ που τα βάζει με όλους, όμως ουσιαστικός πρωταγωνιστής είναι ο βρώμικος κόσμος του εγκλήματος. Γινόμαστε μάρτυρες δεκάδων σκηνών βίας, προδοσιών και παιχνιδιών εξουσίας ανάμεσα στους πάσης φύσεως εγκληματίες, οι ρυθμοί είναι φρενήρεις και ανελέητοι, η μια σκηνή βίας διαδέχεται την άλλη, χωρίς σταματημό και χωρίς έλεος για τους πρωταγωνιστές. Ο συγγραφέας δεν μπήκε στον κόπο να αναπτύξει ιδιαίτερα τους χαρακτήρες του, οι οποίοι είναι αρχετυπικοί για το είδος, αλλά επίσης αρκετά διακριτοί. Η γραφή είναι άκρως ευκολοδιάβαστη, αρκούντως σκληροτράχηλη και χωρίς φτιασίδια, με λιτές πλην όμως ακριβείς περιγραφές σκηνικών, καταστάσεων και χαρακτήρων. Όντας λάτρης των λεγόμενων "hard-boiled" μυθιστορημάτων, δηλώνω άκρως ικανοποιημένος από το μυθιστόρημα, το οποίο η αλήθεια είναι ότι ανυπομονούσα για αρκετό καιρό να μεταφραστεί στα ελληνικά. Όμως, οφείλω να πω ότι τόσο η ιστορία όσο και ο τρόπος εξιστόρησης και γραφής, σίγουρα δεν είναι για όλα τα αναγνωστικά γούστα. Θέλω να πω, ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα παλπ μυθιστόρημα γεμάτο βία και ένταση, ο συγγραφέας δεν ασχολείται με βαθύτερα νοήματα ή μηνύματα, οι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος και είναι όλοι τους "κακοί", όλα αυτά που γίνονται είναι πολλά και γίνονται γρήγορα, δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς. Προσωπικά το κατευχαριστήθηκα, αλλά εγώ γουστάρω (και) τέτοιου είδους μυθιστορήματα. Υ.Γ. Πολύ ωραία η έκδοση του Public, με γλαφυρή μετάφραση και πραγματικά φοβερό εξώφυλλο. Ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα τέτοια αμετάφραστα μέχρι σήμερα διαμαντάκια στη σειρά Noir των συγκεκριμένων εκδόσεων. Έχω να προτείνω ένα κάρο βιβλία... 8.5/10
  48. 1 point
    Ντικ Φράνσις - Στόχος (The Edge, 1988) Στη βιβλιοθήκη μου έχω πέντε βιβλία του Ντικ Φράνσις (εννοείται όλα αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία μέσα στα προηγούμενα χρόνια), όμως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Ο Ντικ Φράνσις φημίζεται για τα θρίλερ μυστηρίου που διαδραματίζονται λίγο έως πολύ στον κόσμο των ιπποδρομιών, και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Τζούλιους Απόλλο Φίλμερ αποτελεί το μαύρο πρόβατο των ιπποδρομιών, όντας ένας εγκληματίας που εκβιάζει και απειλεί ιδιοκτήτες αλόγων, εκπαιδευτές και ιππείς, με τους υπεύθυνους ασφαλείας του Τζόκεϊ Κλαμπ να προσπαθούν μάταια να τον πιάσουν στα πράσα. Ο Τορ Κέλσι είναι ένας μυστικός πράκτορας που θα κάνει τα πάντα για να πιάσει τον Φίλμερ τη στιγμή που κάνει ένα έγκλημα. Ίσως στο μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι κατά πλάτος του Καναδά -ευκαιρία για διακοπές και ωραίους αγώνες ιπποδρομίας για αρκετούς πλούσιους (Καναδούς και μη)-, είναι ο στόχος του Φίλμερ. Ο Κέλσι θα βρεθεί ινκόγκνιτο στο τρένο (ως σερβιτόρος) για να παρακολουθεί τις κινήσεις του Φίλμερ και να αποτρέψει τυχόν δολιοφθορές... Σαν θρίλερ δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε, μου φάνηκε ολίγον τι νερόβραστο και με ελάχιστες στιγμές αγωνίας ή έντασης. Σε αρκετά σημεία βαρέθηκα έως ένα βαθμό, αλλά η γραφή ήταν αν μη τι άλλο ξεκούραστη και ευκολοδιάβαστη, οπότε συνέχιζα την ανάγνωση δίχως τύψεις. Προς το τέλος κάπως ανέβηκαν οι σφυγμοί, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο σέτινγκ του τρένου και του ταξιδιού, καθώς και η ατμόσφαιρα, οπότε έστω και την τελευταία στιγμή θα τσιμπήσει το τέταρτο αστεράκι. Εντέλει, δεν πέρασα και άσχημα! 7.5/10
  49. 1 point
    Ερβέ Λε Κορ - Άμμος στο στόμα (Du sable dans la bouche, 1993) Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Ερβέ Λε Κορ που διαβάζω. Τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το "Μετά τον πόλεμο", ένα τούβλο που αγόρασα αμέσως λόγω του εξωφύλλου και της περίληψης της ιστορίας, χωρίς να έχω καμία ιδέα για τον συγγραφέα και την ποιότητα του. Όμως, τελικά, το συγκεκριμένο βιβλίο παραμένει ακόμα στα αδιάβαστα. Τα κάνω κάτι τέτοια εγώ. Που λέτε, πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το "Άμμος στο στόμα", ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο και σχετικά φθηνό, οπότε το αγόρασα και αυτό άμεσα. Μαντέψτε: Χάρη στο τρομερό εξώφυλλο και, φυσικά, στην περίληψη. Όχι, διαβάστε την περίληψη που βρίσκεται στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης και πείτε μου αν είναι δυνατόν να μην μου τραβήξει το ενδιαφέρον: "Αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια επιχειρησιακή ομάδα Βάσκων αυτονομιστών ανατινάζει ένα υπό ανέγερση ξενοδοχείο στη νοτιοδυτική Γαλλία. Επεμβαίνει η χωροφυλακή και κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών ένας από τους αυτονομιστές τραυματίζεται και φυγαδεύεται στο Μπορντό από τη συντρόφισσά του Εμίλια. Εκεί τους βοηθάει ο Πιέρ, πρώην αριστεριστής και πρώην εραστής της κοπέλας, ο οποίος αποφασίζει να τους μεταφέρει στη Χώρα των Βάσκων για την περίθαλψη του τραυματία. Αγνοούν ότι ο Άνχελ Ματάνθας, ένας ψυχοπαθής εκτελεστής πληρωμένος από τις ισπανικές υπηρεσίες, τους ακολουθεί κατά πόδας. Όσο για τους Γάλλους μπάτσους, αυτοί επινοούν ένα μακιαβελικό σχέδιο για να παγιδεύσουν τους φυγάδες... Σε μια περιοχή κοκαλωμένη απ' το χιόνι και τον πάγο παίζεται ένα τραγικό παιχνίδι όπου η κρατική βία και η βία των αισθημάτων συνδυάζονται και οδηγούν σ' ένα εκρηκτικό φινάλε." Λατρεύω τα νουάρ, ο Μανσέτ είναι ένας από τους αγαπημένους μου του είδους αυτού, οπότε υπήρχε επιτακτική ανάγκη να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα το βιβλίο αυτό. Πόσο καλά έκανα! Πρόκειται για ένα τρομερά καλογραμμένο δραματικό νουάρ, βασικό προτέρημα του οποίου δεν είναι τόσο η πλοκή (που από την μια είναι αρκετά απλή και χωρίς πολλά μπερδέματα, από την άλλη όμως αγωνιώδης και ικανή να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος), όσο οι ρεαλιστικές περιγραφές των γεγονότων, των τοπίων και των χαρακτήρων, αλλά και η απίθανη ατμόσφαιρα, που είναι αρκετά γκρίζα και μουντή. Πραγματικά ξετρελάθηκα από το ύφος του συγγραφέα, από τις περιγραφές του, από την όλη ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Γι'αυτό και αγόρασα χθες και το "Καρδιές σακατεμένες", για να έχω δυο βιβλία του να με περιμένουν. Και, φυσικά, θα αγοράσω και το "Περνώντας τους λύκους για σκυλιά", όταν με το καλό κυκλοφορήσει και αυτό. Υ.Γ. Η ελληνική έκδοση (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) πολύ ωραία, με προσεγμένη μετάφραση και εξαιρετικά ταιριαστό και ατμοσφαιρικό εξώφυλλο. 8.5/10
  50. 1 point
    Καλημέρα, καλησπέρα, είμαστε άλλη μια φορά στο "Βελάκια με πένες" . Σήμερα έχουμε προσκεκλημένη την συγγραφέα Ευθυμία Δεσποτάκη (Naroualis) για το τελευταίο της βιβλίο "Πνεύματα" σε μια συνέντευξη με την Αταλάντη Ευριπίδου (elgalla) στο ρόλο της και πάλι incognito δημοσιογράφου για λογαριασμό του SFF.gr. Ευχαριστούμε και τους δυο και without further ado περνάμε στο ζουμί! 1. Καλησπέρα, Ευθυμία. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σου μυθιστόρημα, με τίτλο: «Πνεύματα». Σίγουρα έχεις βαρεθεί να σου ζητάνε να πεις «δυο λόγια γι’ αυτό», οπότε λέω να αφήσουμε αυτήν την ερώτηση και να αρχίσουμε με κάτι διαφορετικό: τι ήρθε πρώτο, ο κόσμος ή η ιστορία; Δεν πιστεύω να εκπλαγεί κανείς αν πω «ο κόσμος». Ωστόσο, θα ήταν λάθος αν έλεγα ότι ο κόσμος διαμόρφωσε την ιστορία του Παγκράτη. Αν μη τι άλλο, ο Παγκράτης (και αυτό δεν είναι κανένα σοβαρό spoiler) είναι τελικά αυτός που διαμορφώνει την ιστορία του κόσμου του. Πολλές φορές φτιάχνεις έναν κόσμο κι ύστερα αρχίζεις να έχεις απορίες. Γιατί αυτό κι όχι εκείνο. Γιατί αντιδρούν έτσι αυτοί οι άνθρωποι κι όχι αλλιώς. Καταλήγεις να δημιουργείς Ιστορία κι όχι ιστορία. Και κάποια από αυτά τα σημεία της Ιστορίας του κόσμου σου, σε τρώει το χέρι σου να τα γράψεις. Υπό αυτό το πρίσμα, τα Πνεύματα είναι η εισαγωγή μιας σειράς ιστοριών και εξηγούν πολλά πράγματα που πρόκειται να συμβούν ή έχουν ήδη συμβεί. 2. Ποια είναι τα σχέδιά σου για τον κόσμο αυτό; Θα συναντήσουμε ξανά κάποιον ή κάποιους από τους ήρωες των «Πνευμάτων»; Από ένα σημείο κι ύστερα, όλες οι μεγάλες σε μέγεθος ιστορίες μου, από νουβέλα κι επάνω, διαδραματίζονται στον κόσμο της Πικρής Στροφής. Τα Πνεύματα, όπως είναι φανερό άλλωστε, δεν είναι η πρώτη ιστορία που σκέφτηκα σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν η πρώτη ή δεύτερη που έγραψα. Αν τα πάρω με τη σειρά, είναι μάλλον η τέταρτη κι ακολούθησαν άλλες τρεις. Αλλά είναι η πρώτη που έκατσα να την ξανακοιτάξω και να τη διορθώσω. Με λίγη τύχη, ίσως δούμε κι άλλα πράγματα στο μέλλον. Τώρα για τους συγκεκριμένους ήρωες, όχι, λυπάμαι. Η χρησιμότητά τους στην παγκόσμια ιστορία λήγει εδώ. Ως ονόματα θα ήταν παράλογο να μην τους ξανασυναντήσουμε, αλλά θα ‘χουν περάσει οι αιώνες και ο χρόνος θα έχει αλλοιώσει και το όνομά τους και την πραγματική τους ιστορία. Κάποιοι ίσως αφήσουν περισσότερα στους κληρονόμους τους απ’ όσα θα ήθελαν. Αλλά το τι λένε οι άλλοι για σένα δεν έχει πάντα να κάνει με το τι πραγματικά ήσουν, ειδικά αν αυτοί οι άλλοι είναι οι απόγονοί σου. 3. Πες μας λίγο πώς ορίζεις εσύ την έννοια της «Πικρής Στροφής». Υπάρχουν άλλες Στροφές και, αν ναι, σκέφτεσαι να ασχοληθείς με κάποια απ’ αυτές σε μελλοντικές δουλειές σου; Ο ορισμός της Πικρής Στροφής υπάρχει μέσα στο βιβλίο, ξεκάθαρος. Ίσως να είναι και λίγο άκομψο να τον παραθέσουμε εδώ, ίσως χαλάσουμε την έκπληξη για τους μελλοντικούς αναγνώστες. Η προσωπική μου αντίληψη της Πικρής Στροφής δε διαφέρει σε τίποτε από αυτόν τον ορισμό. Ε, εντάξει, ξέρω γι’ αυτήν μερικά πράγματα παραπάνω από τους θεούς της, αλλά μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι έχουν και ΘΑ έχουν κάθε δικαίωμα να τη λένε Πικρή. Το ανέφερα και προηγουμένως, με την Πικρή Στροφή δε θα ξεμπερδέψω εύκολα κι ελπίζω ούτε κι οι αναγνώστες μου. Υπάρχει ένα αρχείο excel κάπου με χρονολογίες και τοποθεσίες ανά ήπειρο, κι εκεί, εκτός από τα όσα έχω ήδη γράψει, υπάρχουν κι ένα σωρό σημεία (τόσο στο χώρο, όσο και στο χρόνο) που τρελαίνομαι στην ιδέα ότι κάποια στιγμή θα πω τις ιστορίες τους. Από εκείνα που έχουν ήδη μια πρώτη γραφή ολοκληρωμένη, μπορώ να αναφέρω ένα κλασσικής εποχής στη Μύλητο, ένα σε υπόβαθρο που θυμίζει προκολομβιανή Βόρεια Αμερική, ένα ψευδο-Μαορί, ένα που διαδραματίζεται στη Σεσεφέρη και το Γίγαντα (και με δράκους), ένα γεωμετρικής εποχής κοντά στο μαντείο της Δωδώνης κι ένα με τη Νήσο Παιπάλη και το πώς Έπεσε η Στάχτη. Υπάρχει επίσης η μεγάλη μου φιλοδοξία, να παντρέψω τη φανταστική λογοτεχνία με τον ποντιακό πολιτισμό, που ξεκίνησε ως τριλογία και κατέληξε εξαλογία, και που τοποθετείται στα παράλια της Οινειάδας Θάλασσας, περίπου εξακόσια χρόνια μετά τον Παγκράτη. Θα ήθελα κάποια στιγμή να επισκεφτώ κι άλλα σημεία της γεωγραφίας και της Ιστορίας της Πικρής Στροφής, όμως. Έχω σχέδια για κάποιον cross-continent διαγωνισμό με αυτοκίνητα, μια επίσκεψη στον κυκλαδικό πολιτισμό, μια ματιά στο πώς ζουν οι Λασταφάρι στις ακτές του κόλπου Σεκρεγέτ, μια αποκάλυψη για τον Τρωικό Πόλεμο, θέλω να δω πώς ανδρώθηκε η αυτοκρατορία των Ανουσίγια, τι θα γίνει όταν έρθουν τα πλοία με τα ζωντανά κατάρτια από τη Δύση, τι υπάρχει στον παγωμένο Νότο, τι απέγινε η Υπερβορέα, και φυσικά πεθαίνω από περιέργεια να μάθω τι κρύβουν οι αχανείς εκτάσεις των στεπών απ’ όπου ξεκίνησαν οι Κοςς για να κατακτήσουν τον κόσμο. Την υγειά μας να ‘χουμε. Αν υπάρχουν άλλες Στροφές; Φυσικά. Το πρώτο μου βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων Μέσα Απ’ το Γυαλί, περιγράφει όχι μόνο μια τέτοια Στροφή, αλλά και πώς είναι δυνατόν οι κάτοικοί της να δουν μια άλλη, παλαιότερη. Έχω επίσης άπειρα διηγήματα, τα περισσότερα μικροσκοπικά, που διαδραματίζονται σε άλλες Στροφές. Είναι λίγο άτεχνα, με την έννοια ότι τότε δεν ήξερα τόσα πράγματα για τη συγγραφή σε σχέση με τώρα, αλλά κάτι μπορεί να γίνει. Στο απώτερο μέλλον. Θα μπορούσες να πεις ότι οι Στροφές είναι το προσωπικό μου multiverse. Μας έχει καταστρέψει αυτός ο Μούρκοκ, μας έχει καταστρέψει. 4. Περιγράφεις το βιβλίο σαν ελληνιστικό fantasy με στοιχεία μυθολογίας Κθούλου και steampunk. Τι σε ώθησε να αναμίξεις τόσο ετερόκλητα είδη; Πιστεύεις πως το ρίσκο σε δικαίωσε, τελικά; Ποτέ δεν ξεκινάς να γράφεις μια ιστορία βάζοντάς της ταμπέλα. Αν το κάνεις αυτό, έχεις ήδη αποτύχει. Ξεκινάς να πεις μια ιστορία που τη θεωρείς ενδιαφέρουσα, την κεντάς και την καλλωπίζεις, τη στολίζεις με την αισθητική σου και με την αίσθησή σου της κομψότητας. Κι ύστερα, όταν όλα τελειώσουν, κάνεις ένα βήμα πίσω, σαν ζωγράφος, να δεις το δημιούργημά σου σαν σύνολο. Και πολλές φορές δεν ξέρεις πού να το κατατάξεις. Η οργάνωση σε είδη είναι κάτι επίπλαστο, για να μπορούμε να χαζοσυνεννοούμαστε. Η ουσία είναι ότι γράφεις αυτά που έχεις στο κεφάλι σου. Όπως όλα αυτά χωράνε στο κεφάλι σου, όπως όλα αυτά χωράνε στον πραγματικό κόσμο, έτσι μπορούν να χωρέσουν και στο χαρτί σου. Ρισκάρεις γράφοντας από καρδιάς. Τώρα, αν όλο αυτό είναι επιτυχημένο… δεν ξέρω, εμένα μου αρέσει. Αν δε μου άρεσε, δε θα σας το έδινα να το διαβάσετε. Κι έπειτα, η κουκουβάγια το κουκουβαγάκι το βλέπει πιο όμορφο απ’ όλα, μην το ξεχνάμε αυτό. 5. Ποιο σημείο του μυθιστορήματος σε δυσκόλεψε περισσότερο κατά τη συγγραφή και γιατί; Πώς ξεπέρασες τις δυσκολίες; Πιθανόν το τεχνικό μέρος. Οι περιγραφές των μηχανών και γενικά οι τεχνικές λεπτομέρειες. Μιλώντας μέσα από το μυαλό του Παγκράτη, θα έπρεπε να τα γνωρίζω αυτά, ή να φαίνεται ότι τα γνωρίζω. Διάβασα άπειρα πράγματα, αλλά τα βιβλία και το διαδίκτυο δεν μπορούν να σου λύσουν τις όποιες απορίες σου έτσι εύκολα, ειδικά όταν είναι στοχευμένες και υπό συνθήκες. Σε αυτό με βοήθησαν πάρα πολύ (πολύ, όχι, πολλοί) φίλοι και συνάδελφοι, ειδικά η Ελένη Τριάντη και ο Δημήτρης Ράμμος, που διάβασαν το κείμενο και σαν λάτρεις της λογοτεχνίας και σαν μηχανικοί. Ο Δημήτρης είχε και μερικές πολύ ενδιαφέρουσες αντιλήψεις σχετικά και με τις ιστορικές συνέπειες κάποιων από τα θιγόμενα εντός του κειμένου, που πραγματικά με έσωσαν από μεγάλες λακκούβες. Εξίσου δύσκολο ήταν σε κάποια στιγμή και το ποιοι χαρακτήρες έπρεπε να παραμείνουν και ποιοι να κοπούν. Έχω άπειρα ονόματα που δεν υπάρχουν πια στο τελικό κείμενο και γι’ αυτό φταίνε ο Αντώνης Πάσχος κι ο Λευτέρης Κεραμίδας. Πρώτη φορά στη ζωή μου χαίρομαι που αρνήθηκα την ύπαρξη σε αγαπημένους χαρακτήρες. Ειδικά τον ομοφυλόφιλο και τζαμπατζή Διαγόρα, που δουλεύει στο βεστιάριο των λουτρών της Παιδίσκης, δε γίνεται να τον αφήσω στην αφάνεια. Κάπου θα τον δούμε, κάποτε. Το υπόσχομαι. Και φυσικά, να τα λέμε κι αυτά, το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να το πάρω απόφαση ότι έχει ολοκληρωθεί. Η Άρπη φταίει γι’ αυτό. Γενικά, όταν έχω δυσκολίες, με ξελασπώνουν οι άλλοι. Φαίνεται αυτό. Να πω και τι ήταν το πιο εύκολο απ’ όλα; Να γράψω το πρώτο draft. Έγινε κατά τη διάρκεια του SFF-NoWriMo [http://community.sff.gr/topic/16463-sff-nowrimo-2015-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CE%B5%CF%83%CE%BC%CE%B1/], το 2012, εκλεκτή παρέα και μεγάλη υποστήριξη από όλους τους συμφορουμίτες. 6. Είναι προφανές πως υπάρχει πολλή έρευνα πίσω από το βιβλίο αυτό. Δώσε μας μερικές εμπειρικές συμβουλές: πώς διαχειρίζεται κανείς τέτοιον όγκο πληροφορίας και πώς ξεδιαλέγει τι είναι σημαντικό και τι όχι; Δύσκολα, είναι η σύντομη απάντηση. Τι να πω. Ως ένα σημείο, απλά επιλέγεις τι σου αρέσει. Έπειτα αρχίζεις να κάνεις ερωτήσεις: πώς δουλεύει αυτό το σημείο, αυτή η ιδέα, αν ταυτόχρονα υπάρχει και το άλλο σημείο, και η άλλη ιδέα. Μετά έχεις απορίες, γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, πώς το έκαναν αυτό. Τα δένεις όλα μαζί, βλέπεις ότι κάτι προεξέχει, το κόβεις. Κάνεις ένα βηματάκι ακόμα. Νομίζω πως το πιο τραγικό απ’ όλα είναι όταν ανακαλύπτεις ότι κάτι που λατρεύεις και το θες οπωσδήποτε εκεί, πρέπει να φύγει, γιατί δεν κολλάει πουθενά, ή βαραίνει το κείμενο ή μπερδεύει. Εκεί πρέπει να δείξεις πυγμή και να το τσεκουρώσεις. Δε γίνεται αλλιώς. 7. Ποια ήταν τα αναγνώσματα που σε διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και ως συγγραφέα και για ποιους λόγους; Δεν χρειάζεται να επιλέξεις μόνο λογοτεχνία του φανταστικού (ή μόνο λογοτεχνία, γενικότερα). Ο Ερωτόκριτος, ο Νίκος Τσιφόρος, η Μαντάμ Σουσού. Το «Μα γιατί δε με καταλαβαίνεις» του ζεύγους Πιζ. Η πεντάτομη «Ελληνική Μυθολογία» του Κακριδή. Ο Μιχαήλ Στρογκώφ. Ο Κόναν και οι Αρουραίοι στους Τοίχους. Τα Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας. Το Μπαρσούμ. Ο Λουίς Σεπούλβεδα και το Hot Line του. Η Ανθίππη Φιαμού, η Τάνιθ Λι. Η ζωή εν τάφω, του Στρατή Μυριβήλη. Το On the Beach του Nevil Shute. Ό,τι κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Osprey. Και σε δεύτερη ανάλυση, όλα. Όλα τα αναγνώσματα σου διαμορφώνουν χαρακτήρα, σε κάνουν αυτό που είσαι. Από τη Βίβλο μέχρι τη Ραδιοτηλεόραση. Από όλα κάτι θα σου μείνει. 8. Ελληνικό φανταστικό: κάτι που αγαπάς ιδιαίτερα. Τι σε τραβάει σε αυτό και πού πιστεύεις ότι πάσχει; Τι θα έλεγες σε όσους το υποτιμούν; Με τραβάει η συντροφικότητα. Πριν το διαδίκτυο, ένιωθες πραγματικά μόνος σου αν έλεγες ότι διαβάζεις φανταστικό και ακόμα πιο μόνος σου αν έλεγες ότι γράφεις φανταστικό. Φαντάσου, εγώ που ήμουν και γυναίκα, πού να παραδεχτώ ότι μου αρέσει ο Κόναν με τη σπαθάρα κι όχι η Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου; Όλη αυτή η αποκάλυψη του πλήθους των ανθρώπων που αγαπούν το ίδιο πράγμα με μένα, ήταν συγκλονιστική. Μου κόλλησε, και πλέον και το κάνω και λίγο από συνήθεια, πως ο μόνος τρόπος για να προωθήσουμε αυτήν την αγάπη μας είναι να διαβάζουμε ο ένας τον άλλον, να βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Μπορείς να πεις ότι με τραβάει η περιέργεια, να δω πως αυτό ο άνθρωπος που μεγαλώσαμε στο ίδιο κοινωνικό περιβάλλον μπορεί να χρησιμοποιήσει τις συμβάσεις της λογοτεχνίας του φανταστικού. Ξέρω πώς τις χρησιμοποιεί ο Άγγλος, ο Αμερικάνος, γιατί να μην ξέρω πώς τις χρησιμοποιεί ο Έλληνας; Αυτή τη στιγμή, κι όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα με την κρίση, θεωρώ ότι και το ίδιο το ελληνικό φανταστικό και εκείνοι που το υποτιμούν πάσχουν από το ίδιο πράγμα: από έλλειψη υπομονής. Οι συγγραφείς πέφτουν με τα μούτρα σε κακές εκδόσεις (που συχνά τις χρυσοπληρώνουν), γιατί δεν έχουν την υπομονή να δουλέψουν τα κείμενά τους. Πασχίζουν, ειδικά οι νεώτεροι, να εκδώσουν κάτι, λες κι αυτό τους κάνει αυτόματα λογοτέχνες. Πολλοί περιμένουν να αναγνωριστεί αυτόματα η ιδιοφυία τους κι όταν τους λες με πολύ απλά λόγια, ότι αυτό που το θεωρούν μοναδικό και τέλειο, το έχουν κάνει άλλοι εκατό πριν από αυτούς με πολύ καλύτερα αποτελέσματα, θεωρούν ότι απλά προσπαθείς να τους μειώσεις. Δεν έχουν την υπομονή ούτε την αυτοκριτική τους να κάνουν, ούτε να «παιδευτούν» κατάλληλα στη λογοτεχνία (και συγχωρείστε μου τα εισαγωγικά). Ομοίως κι όσοι υποτιμούν την ελληνική φανταστική σκηνή. Δεν έχουν την υπομονή να αναζητήσουν το αξιόλογο κείμενο, παίρνουν ένα τυχαίο από το ράφι και το διαβάζουν, ανακαλύπτουν ότι είναι για τα σκουπίδια και διακηρύττουν ότι και όλα τα υπόλοιπα είναι για τα σκουπίδια. Πολύ βολικά προσπερνούν τον κανόνα ότι από όλα τα βιβλία που εκδίδονται, το 80% είναι απλά σκουπίδια από μόνα τους. Δεν ψάχνουν για το 20% που θα τους προσφέρει κάτι, έστω σκέτη ψυχαγωγία. 9. Αν είχες μία μόνο συμβουλή να δώσεις στους Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού, ποια θα ήταν αυτή; Να ετυμολογήσουν τη λέξη λογοτεχνία. Σημαίνει η τέχνη του λόγου. Δε σημαίνει «γνωρίζω γραφή και ανάγνωση», ούτε «μπορώ να γράψω ένα βιβλίο και θα το γράψω». Σημαίνει «αγαπώ τις λέξεις και προσπαθώ να μάθω να τις χρησιμοποιώ με κομψότητα, ώστε να καταλαβαίνει ο άλλος, ο αναγνώστης, αυτό που έχω μέσα στο κεφάλι μου ενώ ταυτόχρονα ψυχαγωγείται». Όποιος καταφέρει να γίνει λογοτέχνης κι όχι συγγραφέας, αυτός έχει μέλλον. Συγγραφείς είναι και όσοι γράφουν οδηγίες χρήσεως πλυντηρίων. Λογοτέχνες είναι λίγοι. 10. Τι βιβλία θα πρότεινες σε κάποιον που του άρεσαν τα «Πνεύματα» και δεν μπορεί να περιμένει μέχρι το επόμενο εκδοτικό σου βήμα; Στα πλαίσια της Άρπης, εκτός από το «Αμόνι που Τραγουδά» του Ανδρέα Μιχαηλίδη, θα δούμε πολύ σύντομα και τρεις επανεκδόσεις: το «Αγωνία θα ‘πρεπε να ‘ναι το όνομά της» του Γιώργου Αποστόλου, το «Μαργαριτάρι της Αβύσσου και άλλα θαλασσινά παραμύθια» του Γιώργου Βορέα Μελά και τη «Θραύση των Οστών» του Στέφανου Κόκκινου. Υπάρχουν ακόμα το Κοράκι σε Άλικο Φόντο του Λευτέρη Κεραμίδα κι υπάρχουν κι ένα σωρό αξιόλογα πράγματα γραμμένα από Έλληνες φαντασάδες, που αξίζουν τον κόπο και το χρόνο του αναγνώστη. Αν πάλι δε θέλετε κάτι ελληνικό, τα κλασσικά σηκώνουν μια καλή επανάληψη: Χάουαρντ και Κόναν, ό,τι καλύτερο. Από πιο πρόσφατους συγγραφείς θα πρότεινα τη Glenda Larke, τον Richard Morgan και τον Mazarkis Williams. Προσωπικά περιμένω πώς και πως το δεύτερο βιβλίο του Saladin Ahmed, «The Thousand and One», με ήρωα έναν γέρο κυνηγό γκουλ σε ψευδοαραβικό υπόβαθρο. 11. Και μιας και αναφερθήκαμε σε επόμενα εκδοτικά βήματα, ποια θα είναι αυτά; Τι να περιμένουμε στο μέλλον από την Ευθυμία Δεσποτάκη; Στο άμεσο μέλλον, το δεύτερο επεισόδιο του Κόμπες του Ντερλικωτή. Έχει τίτλο «Το Βελανιδωτό Διαμαντοτρύπανο» και θα διανεμηθεί δωρεάν σε 100 αντίτυπα κατά τη διάρκεια του 2ου ΦantastiCon [https://www.fantasticon.gr/fantasticon2016/], την 1 η και 2α Οκτωβρίου 2016, στο κτίριο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης. Μετά θα έρθει κάτι παλιότερο ίσως, αλλά ακόμα στα σκαριά, που διαδραματίζεται στην δυτική ακτή της Χερσονήσου της Μυλήτου. Φιλοδοξία μου είναι να εκδοθεί τουλάχιστον ένα ακόμη βιβλίο της Πικρής Στροφής εντός του 2017 ή στις αρχές του 2018. Αν αυτό το βιβλίο είναι εκείνο το ψευδοποντιακό φάντασι που είπαμε προηγουμένως, ακόμα καλύτερα. Περιμένω επίσης να ανακοινωθούν δύο ανθολογίες διηγημάτων από δυο ανεξάρτητους εκδότες, όπου θα περιέχεται και κάτι δικό μου. Ελπίζω να μπορέσουμε να τα δούμε αυτά μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2017. 12. Μίλησέ μας για την Άρπη. Πώς γεννήθηκε αυτή η πρωτοβουλία και, ως μέλος της, ποια είναι τα όνειρά σου για την πορεία της; Να απαντήσω ανάποδα εδώ, πρώτα το τελευταίο σκέλος της ερώτησης: τα όνειρά μου είναι να πάει όσο καλύτερα γίνεται, να κατακτήσει αυτό που ξεκίνησε να κατακτήσει και να καταφέρει αυτό που έβαλε ως στόχο της, δηλαδή να στρέψει τους Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού να γράφουν από καρδιάς κι όχι από κεκτημένη ταχύτητα, αντιγράφοντας αυτά που διαβάζουν από τα εξωτερικά. Η Άρπη γεννήθηκε από την ανάγκη να δούμε κάτι που η ιδέα του εδράζεται στην ελληνικότητα της σκέψης μας. Ως συγγραφείς, θέλουμε να δούμε την φανταστική σκηνή της χώρας μας να αντλεί τη θεματική και την αισθητική της από αυτό με το οποίο έχει μεγαλώσει. Το είπε και η Τέτη Θεοδώρου σε μια κριτική της για τα Πνεύματα, ότι η κλασσική παιδεία αποτελεί ευθύνη και βάρος στους ώμους των ανθρώπων που τη φέρουν, σε σημείο που, παραδοσιακά, να φοβόμαστε να τη χρησιμοποιήσουμε για να εκφραστούμε ως λογοτέχνες. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Αυτό θέλουμε να αλλάξει. Δεν είναι ζητούμενο η «ελληνοποίηση» κάθε ιστορίας φαντασίας. Αλλά σίγουρα είναι ζητούμενο (και εν πολλοίς, φαίνεται και στη γραφή του καθενός) να χρησιμοποιεί αυτή του την παιδεία κι όχι να την κρύβει για να γράψει έναν ακόμη κλώνο Ντριτζτ ή της Ντενέρις ή του Μπίλμπο. Το σχήμα της Άρπης, ως έχει αυτήν τη στιγμή, αποτελείται (με αλφαβητική σειρά) από το Γιώργο Αποστόλου, το Λευτέρη Κεραμίδα, το Στέφανο Κόκκινο, το Γιώργο Βορέα Μελά, τον Ανδρέα Μιχαηλίδη και την αφεντομουτσουνάρα μου. Βρεθήκαμε εντελώς τυχαία, πάνω σε μια συζήτηση τολμώ να πω, δέσαμε αναπάντεχα καλά και καταφέραμε να συνεννοηθούμε σε πάρα πολλά πράγματα. 13. Έλα, παραδέξου το. Μαγείρεψες τουλάχιστον ένα από τα φαγητά που περιγράφεις στα «Πνεύματα». Θα μοιραστείς μαζί μας τη συνταγή; Μα, μια ψαρόσουπα όλοι την έχουμε μαγειρέψει! Και το βρώμικο με την τηγανητή πίτα, το έχω δοκιμάσει, με μέτρια επιτυχία. Για να βάλουμε και λίγο comic-related flair, είναι στην ουσία μια μεσανατολίτικη τσιμιτσάνγκα. Χωρίς τον Deadpool. Αλλά με τον Djendeph. Έχω βάλει στόχο να δοκιμάσω το δαφνία (ψωμί αρωματισμένο με δάφνη) και το γεμιστό κρεμμύδι με το κρέας περιστεριού. Μπορεί να χρειαστεί να συμβιβαστώ με κρέας ορτυκιού, αλλά τι να κάνεις, αυτά έχει η κρίση. Τώρα, όποιος περιμένει παζλ κρεάτων σε σχήμα 3D αγελάδας και με κεφάλι τυρί στα κέρατα αντί για ηλιακό δίσκο, ε, θα πρέπει να περιμένει λιγάκι. Να κάνω περιουσία σαν της κυράς μας Πελείας. Τώρα που το καλοσκέφτομαι, ξέρουμε τι τρώνε πλούσιοι και φτωχοί στη Δαμασινή, ξέρουμε το trending street food στους δρόμους της Ομφάλης, αλλά για την κουζίνα της Νεσίλης δεν ξέρουμε τίποτε. Χμ. Ιδέες. Χμ. 14. Σ’ ευχαριστώ, Ευθυμία, για τον χρόνο σου και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο στη συνέχεια. Εγώ ευχαριστώ για το βήμα λόγου. Το sff ήταν, είναι και θα είναι το μέρος απ’ όπου ξεκίνησαν όλα για μένα. Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..