Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 04/25/2020 in all areas

  1. 16 points
    Κυρίες και κύριοι, είμαι πραγματικά περήφανος, και συγκινημένος (δεν κάνω πλάκα), να σας αναγγείλω ότι το όνειρο πολλών χρόνων επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Το πρώτο βιβλίο μου και πρώτο των Χρονικών είναι πλέον εκεί έξω. Από την πλατφόρμα smashwords λοιπόν κυκλοφορεί (σε κάμποσα φορμάτ για όλα τα γούστα): Οι Ιππότες Του Όρκου, Τα Χρονικά Της Έρεμορ, Βιβλίο Πρώτο.
  2. 7 points
    Έφτασε η μεγάλη μέρα!
  3. 6 points

    until

    Ίσως, επαναλαμβάνω, ίσως γράψω. Νομίζω ότι στο 5ο account του Βαγγέλα πρέπει να του κάνουμε γενέθλια με κεράκια και τα ρέστα. Και στο τέλος να διοργανώσει έναν διαγωνισμό αυτός μόνος του με όλα τα Accounts του (από τα οποία, με κάποιον μαγικό τρόπο, θα καταφέρει πάλι να χάσει και να βγει τελευταίος. Θα έχω DiscoVolantosception).
  4. 6 points

    until

    Η ιστορία με τίτλο Ντρόντεκ είναι η συμμετοχή μου στον 52ο Διαγωνισμό.
  5. 6 points
    Διάβασα το ''Πέρα από το Αίνιγμα της Πεντέλης''. Σε σχετική μου ανάρτηση σε fc έγραψα ότι όπως και με Κόμπι Μπράιαντ, ήθελα να το πιάσω από την πρώτη στιγμή. Αλλά όλο και κάτι άλλο προέκυπτε ώσπου εδέησα επιτέλους. Συνειδητοποίησα ότι μου έλειψε και από εδώ και πέρα πλέον θα κάνω ότι και με όλους τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Στους οποίους ούτως ή άλλως έχει περίοπτη θέση, να διαβάζω ένα δικό του κάθε χρόνο. Τώρα για το συγκεκριμένο... Είναι μερικές ώρες που το έκλεισα και το μυαλό μου δεν έχει σταματήσει να κουδουνίζει. Το περίμενα, όχι όμως και σε αυτό το βαθμό. Νομίζω ότι οι περισσότεροι που τρέφουν ενδιαφέρον για το Παράξενο έχουν ακούσει για την αινιγματική σπηλιά της Πεντέλης και τον ευρύτερο χώρο. Το ζήτημα όμως είναι και κατά πόσο έχουν υπόσταση. Πραγματικά, το όλο θέμα έχει προεκτάσεις περισσότερες και από τα πλοκάμια του μέγα Κθούλου. Δεν ξέρω από που να αρχίσω, καλύτερα λοιπόν από την αρχή. Εκεί, πίσω στο μακρινό 1969. Όταν το Ίντερνετ και λοιπές σημερινές τεχνολογικές ευκολίες δεν υπήρχαν ούτε καν σαν σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Παρέα, αυτοκίνητο, όσα μπαγκάζια απαραίτητα και βουρ για το άγνωστο. Και όποτε χρειαστεί, ας είναι καλά και τα πόδια μας. Ελάχιστες ευτυχώς φορές γιατί πάντα θα βρίσκονται Σαμαρείτες πρόθυμοι να βοηθήσουν. Αν μάλιστα ελέω της εργασίας τους έχουν και εικοσαετή πείρα της περιοχής, ακόμη καλύτερα! Όλα αυτά τα χρόνια που διαβάζω αρκετοί είναι εκείνοι που μ' έχουν να κάνει να γελάσω. Αλλά να κλάψω από τα γέλια (σελ 47, 150) λίγοι. Είναι εκείνο το μαύρο, αυτοσαρκαστικό του χιούμορ που σπάει κόκαλα. Μόνο ο μετρ του είδους Στίβεν Κινγκ στέκεται ισάξια δίπλα του. Χιούμορ όμως που δένει στην εντέλεια με το όλο μυστηριακό κλίμα. Όχι να είναι εκεί απλά και μόνο για να υπάρχει. Ενώ παράλληλα δεν χαρίζει κάστανα στους γιατιετσιθελωστες. Πίσω στη παρέα, θέλει θάρρος. Ακόμη και αν δεν συμβεί κάτι το μη φυσιολογικό ναι, ασφαλώς και θέλει. Να προσέχεις που πατάς για να μην κατακρημνιστείς. Οπότε και μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμο κάνα τσιγάρο χαχα! Να σέρνεσαι και να συστρέφεσαι, νιώθοντας παράλληλα όλον αυτόν τον συντριπτικό όγκο πάνω από το κεφάλι σου. Αρκετά από μόνα τους, χωρίς να συνεπικουρούνται και από άλλα περίεργα. Στο σημείο αυτό να τονίσω ότι ο συγγραφέας δεν διστάζει πολλάκις να αναφέρει και να παραδέχεται τα λάθη και τις παραλείψεις του. Σημαντικό αυτό, πολύ σημαντικό. Προσδίδει ταπεινότητα, όσο και εγκυρότητα στην έρευνα. Που τονίζεται ακόμη περισσότερο από το ότι ήταν ανοιχτός σε αντίθετες απόψεις με τις δικές του. Πάντα όμως αποδείξιμες. Δεν τον ενοχλούσε όταν κάποιος διαφωνούσε, παρά μόνο όταν αερολογούσε. Όταν διαφωνούσε απλά και μόνο για να διαφωνεί. Εξοργιστικό αν μη τι άλλο. Τώρα για το τι βίωσαν εκεί...Αυτή και πάμπολλες αποστολές τις επόμενες δεκαετίες...Φώτα, ήχοι και λάμψεις ανεξήγητης προέλευσης. Οσμές που μυρίζει κανείς όταν βγαίνει από την σπηλιά, όχι όμως και όταν μπαίνει! Περιορισμένες σε συγκεκριμένο χώρο, χωρίς απόκλιση. Φωτογραφίες που έπρεπε να βγαίνουν και δεν έβγαιναν. Που έδειχναν άλλα από αυτά που έπρεπε να δείχνουν ή και παρέλειπαν εκείνα που έπρεπε να εμφανίσουν. Αναποδιές ανεξήγητα πολλές για να είναι συμπτώσεις. Παράξενα ευρήματα. Που ήταν τέτοια επειδή ήταν κοινότοπα, πλην όμως παράταιρα σ' αυτό το περιβάλλον. Όπως π.χ. κονσέρβες παρατημένες σε άβολες θέσεις. Ή μπουκέτα λουλουδιών κάτω από σκάλες, βαθιά μέσα σε τρύπες. Η συμπεριφορά των ανθρώπων. Ανεξήγητη. Να χάνεται κανείς και όταν επέστρεφε και τον ρωτούσαν που πήγε, να ισχυρίζεται ότι ουδέποτε έλειψε. Πληροφορία που έδωσε για κάτι που είδε. Και όταν μετέπειτα του ζητούσαν εξήγηση, να αρνείτο ότι είπε κάτι. Το να πηγαίνει κανείς ολονύχτια με μισή ντουζίνα μάρτυρες και μετά να μην το θυμάται! Παράλληλες διαστάσεις ίσως; Εστιακά σημεία που η πραγματικότητα μας εφάπτεται με άλλες; Και να 'ταν μόνο αυτά. Τούνελ που εμφανίζονται και μετά εξαφανίζονται. Πεύκο και βράχια που άλλοτε υπήρχαν πλησίον της εισόδου, άλλοτε όχι. Εξωγήινοι φυσικά, δεν θα μπορούσαν επ' ουδενί να λείψουν από το παιχνίδι. Όχι όμως απαραίτητα με τον γνωστό, συμβατικό τρόπο της προσγείωσης- απογείωσης UFO. Γιατί δηλαδή, υπάρχει και αντισυμβατικός; Δεν είναι αντισυμβατικό αρκετά το φαινόμενο από μόνο του; Ναι, γιατί όχι; Εξωγήινοι είναι στο κάτω- κάτω της γραφής. Κάνουν ότι γουστάρουν και δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν Μαγνητικά τούνελ που ξεκινούν από Πεντέλη και καταλήγουν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Σε μέρη όπου εντελώς τυχαία, CIA και άλλες μυστικές υπηρεσίες επέλεξαν να έχουν τις έδρες τους. Και όπου μυστικές υπηρεσίες, να μην υπάρχουν και σχέδια ελέγχου του νου; Ψυχοσωματικής χαλιναγώγησης των μαζών; Κρίμα δεν είναι; Αδιανόητα όλα αυτά θα ισχυριστεί κανείς και θα έχει δίκιο. Λοιπόν, ποιος ισχυρίστηκε ότι η φαντασία είναι πιο ξέφρενη από την πραγματικότητα; Όχι, ως γνωστόν δεν πιάνει μπάζα μπροστά της. Εν κατακλείδι μυστικές υπηρεσίες και όσοι άλλοι ανακατεύονται, εκμεταλλεύονται αυτά που εκμεταλλεύονται. Στο βαθμό τες πάντων που μπορούν να το κάνουν. Αναφορικά όμως με την γενεσιουργό αιτία (τι τα προκαλεί εξαρχής ντε όλα αυτά!), μηδέν εις το πηλίκο. Άπαντες έχουν μαύρα μεσάνυχτα. Παρέχεται προσέγγιση για ερμηνεία με την μέθοδο της Μορφοδιάταξης οπότε και όχι. Όχι και πάλι όχι. Αναμενόμενα έχασα την μπάλα, ήταν εκ των προτέρων χαμένη μάχη. Δεν ενδείκνυται το ρηχό μου μυαλό για τέτοια καλούδια. Α το παραδέχομαι, δεν έχω πρόβλημα Σαν να προσπαθώ να πιάσω δεινόσαυρο με απόχη ένα πράμα. Το λοιπόν είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα το κακό με ευφυολογήματα όπως ''διάνοια'', ''σούπερ ταλέντο'' κ.α. Απλά πιστεύω ότι τον υποτιμούν. Μιλάμε ο τύπος (να είναι καλά όπου και αν είναι, αναρωτιέμαι πλέον σε τι μαγικούς κόσμους περιπλανιέται) υπήρξε περίπτωση που συναντάται ανά αιώνα. Δεν τίθεται θέμα σύγκρισης επειδή κινούταν σε διαφορετικά γνωστικά πεδία. Το όνομα του όμως πρέπει να αναφέρεται δίπλα σε αυτά των Τζων Ντη, Παράκελσου, Ντίον Φόρτσουν και άλλων κατόχων απόκρυφων γνώσεων, ας το θέσω έτσι. Υπερβολικό; Ίσως. Είναι όμως η γνώμη μου. Δεν θα διστάσω να την πω και εννοείται ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να διαφωνήσει. Είχα βρεθεί αρχές του 2011 στα γραφεία της Locus 7 στο Παγκράτι. Μετανιώνω που δεν ζήτησα να τον γνωρίσω. Έστω για μία απλή χειραψία. Κλείνω λέγοντας ότι δεν νοείται λάτρης της φανταστικής λογοτεχνίας και του ερευνητικού χώρου που να μην έχει διαβάσει στη ζωή του έναν Γιώργο Μπαλάνο. Παραθέτω και βίντεο από εκπομπή του, πληρέστερο από του αρχικού μου post.
  6. 5 points
    Οι Ιππότες Του Όρκου Τα Χρονικά Της Έρεμορ Συγγραφέας: Μιχαήλ Φανός (κατά τον ΣΦΦικό κόσμο, WILLIAM) Links: Smashwords, Goodreads Στον κόσμο της Έρεμορ η μάχη μεταξύ καλού και κακού δεν είναι απλά θέμα συνειδήσεων, είναι ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ των ελευθέρων λαών και των δυνάμεων του Σκότους. Στην Αραγκόν, ο νεαρός Γουίλλιαμ του Νέρακ έρχεται στο κάστρο των Αετών, την έδρα της Ιπποσύνης για να γίνει δόκιμος Ιππότης. Από την πρώτη στιγμή θα βρεθεί στο επίκεντρο αυτού του πολέμου, θα αποκτήσει καλούς και πιστούς φίλους, θα πολεμήσει και θα αγαπήσει.Θα αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του εχθρού αλλά θα πληρώσει το τίμημα γι' αυτό;
  7. 5 points

    until

    Είμαι υπέρ κάθε διάρκειας παράτασης. Όσο πιο πολλοί διαγωνιζόμενοι - ες, τόσο το καλύτερο!
  8. 5 points

    until

    Όπως έγραψα και παραπάνω, ας είμαστε λίγο πιο ελαστικοί σ' αυτήν την περίπτωση, οπότε δεν βάζουμε κάποιο χρονικό όριο αλλά ας μην ανέβει η ιστορία την τελευταία εβδομάδα του διαγωνισμού. Δηλαδή, το αργότερο μέχρι στις 14 του Ιούνη.
  9. 5 points
    Γενικά, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου διάβαζα. Πάνινα βιβλία με ζωάκια που μου έκανε δώρο η νουνά μου. Στη συνέχεια κάτι σκόρπια σε παιδικές εκδόσεις. Λίγο Οι Τρεις Σωματοφύλακες από εδώ, λίγο Ιβανόης από εκεί, λίγο Όλιβερ Τουίστ από παρά πέρα. Το μεγάλο ξεπέταγμα όμως έγινε με Ένιντ Μπλάιτον και Ιούλιο Βερν. Αν δεν ήταν αυτοί οι δύο, μπορεί σήμερα να μην αγαπούσα το διάβασμα. Να μην διάβαζα βιβλία. Για την στροφή όμως προς το φανταστικό, ευθύνεται αποκλειστικά και μόνο η σειρά της Ωρόρα. Δημοτικό ακόμη, όταν κατέβαινα σε Μπαρμπουνάκη για Βερν και Σία, τα έβλεπα στα γυάλινα πλαίσια στις κολόνες της Αριστοτέλους. Ως κάτι το απρόσιτο. Το μαγικό, με εκείνα τα πολύχρωμα εξώφυλλα. Λίγα χρόνια μετά, down town πάλι για δώρο για τον μπαμπά. Οπότε και εντελώς τυχαία έπεσα σ' ένα τόμο με τίτλο ''Ιστορίες Διαστημικού Τρόμου''. Δοκίμασα και ο ίδιος με το πρώτο διήγημα το οποίο btw είναι και το λιγότερο καλό. Εις μάτην όμως. Δεν το κατάλαβα, όχι δεν μου είχε αρέσει. Νέα απόπειρα λίγα χρόνια μετά. Στο καλοκαίρι μεταξύ πρώτης και της δευτέρας Λυκείου. Οπότε και με όλη αυτή την ''light προϋπηρεσία'' μου, έπεσα πάνω σ' ένα με τίτλο ''Το Κάλεσμα του Κθούλου''. Και παρ' όλη την εικοσαετία που πέρασε, δεν έχω ξεχάσει ακόμη το πόσο είχα παγώσει. Ότι τα είχα παίξει. Πολύ και αγρίως. Τότε ήταν πλέον που το πήρα απόφαση και συνειδητά. Που σκέφτηκα ''τελείωσε αυτό ήταν, στη ζωή μου αυτό που θα κάνω θα είναι να διαβάζω βιβλία'' Ένα χρόνο μετά σε κοπάνα από το μάθημα, πάλι σε Μπαρμπουνάκη για βιβλία τρόμου. Ο πωλητής μου πρότεινε βασιλιά (και πολύ καλά έκανε, αλλά γιατί όχι και Λάβκραφτ;) και κάποια άλλα που δεν θυμάμαι. Μέσα στα λάφυρα της ημέρας περιλαμβανόταν και ένα με τίτλο ''Ιστορίες με Λυκάνθρωπους 2''. Σοκαρίστηκα ξεφυλλίζοντας το για να διαπιστώσω ότι ήταν μέρος σειράς! Στην οποία προηγείτο κατά πολύ το προαναφερθέν! Και κάπως έτσι μπήκε το νερό στο αυλάκι. Με μανιώδη αναζήτηση των τόμων και ψάξιμο των συγγραφέων που περιλαμβάνονταν. Σε δικά τους βιβλία ή σε άλλες ανθολογίες και συλλογές. Αυτά ως προσωπική εισαγωγή. Σημάδεψε την ζωή μου γενικά, όχι απλώς τα αναγνωστικά μου γούστα. Για την σειρά τώρα, ξεκίνημα με τα αρνητικά. Δεν θα σταθώ τόσο στα εν πολλοίς αδιάφορα εξώφυλλα, που ισχύει. Όχι, γιατί ουδέποτε εξώφυλλο με απέτρεψε να αγοράσω βιβλίο. Καταλαβαίνω όμως ότι είναι κάτι που μπορεί να ξενίσει. Όσο στη φτωχή επιμέλεια. Και στα κείμενα αυτά καθαυτά, κυρίως όμως στη δομή των βιβλίων. Άλλες ιστορίες στο οπισθόφυλλο και άλλες μέσα. Κενές σελίδες ή παράγραφοι που έλειπαν. Η ''Αψιμαχία'' του Κλίφορντ Σάιμακ υπάρχει στα ν. 5, 59. Πρωτίστως όμως η πτώση ποιότητας από το ν. 18 και μετά. Θα βρει κανείς καλούδια και από εκεί και πέρα, ναι. Αλλά πάλι ναι, η διαφορά είναι εμφανής. Πρέπει να τονιστεί γιατί δεν μου αρέσει να ωραιοποιώ καταστάσεις. Ακολουθεί το top 10 μου. Με βαριά καρδιά αναγκάστηκα να αφήσω απ' έξω αριστουργήματα όπως: Άρθουρ Κλαρκ: ''Η Μέδουσα'', Τσαντ Όλιβερ: ''Ο Περιθωριακός Άνθρωπος'', Φρέντρικ Μπράουν: ''Η Αρένα'', Κλίφορντ Σάιμακ: ''Το Μεγάλο Προαύλιο'', Λόρδος Ντάνσανυ: ''Το Σπαθί του Βέλεραν'', Ρίτσαρντ Μάθεσον: ''Ένα Σπίτι Κελεπούρι'', Χ.Φ. Λάβκραφτ: ''Τα Όνειρα του Σπιτιού της Μάγισσας'', Ρέυ Μπράντμπερι: ''Νυχτερινή Συνάντηση'', Θωμάς Μαστακούρης: ''Η Γκρίζα Χώρα'', Ρ. Ε. Χάουαρντ: ''Η Βασίλισσα της Μαύρης Ακτής''. Και αρκετά άλλα. Αναγκαίο κακό όμως. Και γιατί ήθελα να βάλω μόνο ένα από κάθε συγγραφέα αλλά και γιατί δεν ήθελα να το ξεχειλώσω. Σύμφωνα λοιπόν με την σειρά εμφάνισης τους, για μένα τα πράγματα έχουν κάπως έτσι: - Κλίφορντ Σάιμακ: ''Λιποταξία'': Δεν χρειάζεται κανείς να είναι ζωόφιλος για να λατρέψει αυτό το διαμάντι. Τόσο υπέροχο μέσα στην απλότητα του, στη ζεστασιά του. Γλυκό σαν παγωτό φράουλα και μελαγχολικό σαν βροχερό απόγευμα. - Ρέυ Μπράντμπερι: ''Η Ευωδία της Σαρσαπαρίλα'': Τα ίδια και εδώ αλλά σε άλλο φόντο. Αυτό του πόθου για μικρά, ωραία, απλοϊκά πράγματα. Μακρινά και χαμένα για πάντα. Ελάχιστοι συγγραφείς είναι σε θέση να κάνουν τον αναγνώστη να νιώσει νοσταλγία για καταστάσεις που ουδέποτε έχει βιώσει, και ο Μπράντμπερι είναι ένας από αυτούς. - Κλαρκ Άστον Σμιθ: ''Ο Κάτοικος της Αβύσσου'': Ακολουθεί την γνωστή και πετυχημένη συνταγή στον τρόμο, του να σε κυνηγά ένα άμορφο κάτι. Τρεις τυχοδιώκτες προς αναζήτηση χρυσού στα έγκατα του Κόκκινου πλανήτη, θα το βιώσουν από πρώτο χέρι. Η πρώτη μου ιστορία του φοβερού και τρομερού Κλαρκ Ας-Τον, έμελλε μέχρι σήμερα να είναι και η καλύτερη. - Χάουαρντ Φίλλιπς Λάβκραφτ: ''Το Κάλεσμα του Κθούλου'': Δεν νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για μία από τις σημαντικότερες ιστορίες τρόμου. Ξέρετε πολλές που να έχουν εμπνεύσει κόμικς, παιχνίδια ρόλων, ταινίες, αφίσες και μινιατούρες; Που να έχουν γράψει συγγραφείς τόσοι πολλοί στα πρότυπα της, που εκείνες του δημιουργού να αποτελούν πλέον μικρό μόνο μέρος; Εγώ πάντως όχι. Το να διαβαστεί και να μην αρέσει ok. Κανένα πρόβλημα, γούστα είναι αυτά. Απλά διαφέρουν τρελά από άνθρωπο σε άνθρωπο και αυτό είναι όλο. Αλλά να μην έχει διαβαστεί όχι, το θεωρώ Παράλειψη με π κεφαλαίο. Για φίλο του φανταστικού γενικά, όχι απλά για τρομολάγνο. - Λη Μπράκετ: ''Τα Κτήνη του Άρη'': Ω ρε π..τη μου, τι ήταν αυτό που με χτύπησε; Έτσι αισθάνομαι όποτε την διαβάζω. Κάθε φορά και καλύτερη, σαν το παλιό καλό κρασί. Και πιο brutal. Σαν δάχτυλο που χώνεται στον οισοφάγο ένα πράμα. Ποιος είπε ότι γυναίκες δεν μπορούν να συνδυάσουν βαρβαρισμό με ποιότητα; - Άρθουρ Μάχεν: ''Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας'': Περίεργο πράμα σε ανθολογία που παίζει η αγία τριάδα του Weird Tales, το αποκορύφωμα να ακούει σε όνομα άλλου συγγραφέα. Να όμως που συνέβη! Ακόμη δεν έχω ξεχάσει παρά τα χρόνια που πέρασαν,την αίσθηση που μου είχε αφήσει. Αυτή ενός βουβού, παραλυτικού τρόμου. Θα αρέσει περισσότερο σε όποιον αρέσκεται στην Κέλτικη παράδοση και στα άγρια ερημικά τοπία. - Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ: ''Η Κοιλάδα του Σκώληκα'': Θα περίμενε κανείς ενδεχομένως να παίξει Κονανικό εδώ. Υπερίσχυσε όμως πάνω στο νήμα γιατί είχε εντονότερο το βαρβαρικό στοιχείο. Πρόκειται πραγματικά για το απόλυτο βαρβαρικό έπος. Θα την χαρακτήριζα όπως και της Μπράκετ, brutal. - Ζαν Ρέυ: ''Το Ψαλτήρι του Μαίνζ'': Υπάρχει η αίσθηση ότι μόνο γνωστοί και καταξιωμένοι συγγραφείς μπορούν να μας ανατριχιάσουν. Όχι, αυτό είναι στερεότυπο που δεν χρειάζεται καθόλου να ισχύει. Καλό και ωραίο το εκάστοτε όνομα, το περιεχόμενο όμως είναι που μετράει. Ιδανικό φόντο η θάλασσα για ιστορία τρόμου με τις εχθρικές της εσχατιές. Να σου παγώνει πραγματικά το αίμα. Εκεί, στη μέση του πουθενά. Που κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Δεν υπολείπεται από άλλες γνωστότερες, παρά μόνο σε φήμη. Νομίζω ότι αυτό έχει έστω και μικρή σημασία όταν λέγεται από κάποιον που έχει διαβάσει κοντά μισή χιλιάδα. Καλώ όποιον δεν την ξέρει, να την ανακαλύψει. - Θωμάς Μαστακούρης: ''Απρόσκλητοι Επισκέπτες'': Φυσικά. Γιατί πέρα από την δεδομένη της ποιότητα, αν δεν παινέψουμε το σπίτι μας θα πέσει να μας πλακώσει - Ρέι Ράσελ: ''Sanguinarius'': Έγινε η αιτία να μην έχω σταθερό τηλέφωνο στο δωμάτιο. Χτύπησε πριν την τελειώσω και λίγο έλειψε να με στείλει. Κατάλληλη και η τρυφερή αναγνωστική μου ηλικία, εκεί γύρω στα 17. Η ιστορία της αιματοβαμμένης κόμισσας δεν έχει πάψει να σοκάρει αιώνες μετά. Με τα όσα απίστευτα έχει να πει, υποτιμώντας μάλιστα την πραγματικότητα. Αυτά αναφορικά με τις ιστορίες. Για τους τόμους τώρα, οι φίλοι της επιστημονικής φαντασίας να διαβάσουν οπωσδήποτε τους 1-5. Οι φαντασάδες δεν νοείται να αγνοούν τους 12,18,20,28,43 και 49. Ενώ τρομολάγνοι που δεν σέβονται τους εαυτούς τους, όσοι δεν έχουν ξημερωθεί με τους 6,7,10,16,17 και 27. Οι υπόλοιποι αξιόλογοι σε γενικές γραμμές. Θα βρει κανείς διηγήματα που θα τον κάνουν να βαρεθεί, αλλά και θα τον ταξιδέψουν. Εκτός από τους 30,38,40,44,51 και 58. Αποφύγετε τους, με κούρασαν. Πολύ. Όχι ότι δεν υπάρχουν και άλλες αξιόλογες προσπάθειες, κάθε άλλο. Με πρώτη και καλύτερη τις πολύ καλές θεματικές και χρονολογικές σειρές του Εξάντα. Θεωρώ όμως ότι ήταν η Ωρόρα που έστρεψε πολλούς αναγνώστες προς το φανταστικό. Που τους έκανε να σταματήσουν να το βλέπουν απαξιωτικά, χωρίς καν να το γνωρίζουν. Μεταφράζοντας άριστα μετρ του είδους, άγνωστους μέχρι τότε στη χώρα μας. Από τις καλύτερες συλλογές της βιβλιοθήκης μου. Σε λογοτεχνικό όσο και συναισθηματικό επίπεδο
  10. 5 points
    Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη. Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά σιγά βουλιάζει και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας αύριο κάνει πανιά. Γιώργος Σεφέρης, Ένας Γέροντας στην Ακροποταμιά Ας το παραδεχτούμε: ως συγγραφείς (και επίσης, ως Έλληνες) έχουμε την τάση να υπερβάλλουμε. Παραφουσκώνουμε τα γεγονότα, ίσως από συνήθεια, ίσως επειδή έτσι βλέπουμε να κάνουν και άλλοι, ίσως για να εντυπωσιάσουμε. Πόσοι σκοτώθηκαν; Τρεις. Πόσοι σκοτώθηκαν; Τριάντα. Ένα μηδενικό είναι, αν το καλοεξετάσεις. Ωστόσο, πώς μία τέτοια (ενοχλητική και ενδεχομένως επικίνδυνη) συνήθεια μπορεί να έχει αντίκτυπο στο γραπτό λόγο; Στο δικό μας γραπτό λόγο, δηλαδή. Στο δικό μας κείμενο. Πότε γινόμαστε υπερβολικοί; Σε ποιες περιπτώσεις επιτρέπεται και σε ποιες όχι; Και ποια η σχέση της υπερβολής με το είδος του κειμένου μας; 1. Υπερβολή στη γραφή Μπορεί να έχουμε την τάση να υπερβάλλουμε παραφορτώνοντας το κείμενό μας με σχήματα λόγου, παρομοιώσεις, μεταφορές, καλολογικά στοιχεία. Μπορεί να προσπαθούμε να διανθίσουμε το κείμενό μας με ωραίες φράσεις, ωραίες εικόνες, πράγματα που θεωρούμε ότι θα τα οπτικοποιήσει ο αναγνώστης με τον τρόπο που συμβαίνει σε μας. Ωστόσο το αποτέλεσμα δεν είναι πάντα το επιθυμητό. Υπερβολικά πολλές ωραίες φράσεις σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να παρασυρθεί τόσο πολύ από αυτές ώστε να μην προσέξει, ή να μην προσέξει αρκετά, την καθαυτό ιστορία. Φανταστείτε ένα πρόσωπο καλυμμένο με τόσο μακιγιάζ που καταλήγουμε να μην ξέρουμε καν τι υπάρχει από κάτω. Φανταστείτε ένα δωμάτιο μπουκωμένο στις μυρωδιές: μοιραία, κάποια στιγμή το περιβάλλον θα μας ζαλίσει και θα χάσουμε λεπτομέρειες από τα συμβάντα στο χώρο. Φανταστείτε -όχι. Αν χρησιμοποιήσω ακόμη ένα παράδειγμα, θα έχω κάνει ακριβώς αυτό που σας συμβουλεύω να αποφεύγετε. 2. Υπερβολή στα αφηγηματικά σχήματα Δηλαδή πόσες αναδρομές μπορεί να χωρέσει ένα κείμενο; Πόσες ανατροπές; Πόσες χρονικές μετατοπίσεις; Πόση προοικονομία; Πόσες παράλληλες πλοκές μπορούμε να υποστηρίξουμε πριν χάσουμε τη μπάλα; Ο βασιλιάς θυμάται τότε που ήταν παιδί, που ένας γέροντας του είχε αποκαλύψει εκείνο το μυστικό που το είχε μάθει από τότε που και εκείνος ήταν παιδί και πώς ο βασιλιάς έχει οκτώ αδελφούς και ο κάθε αδελφός επτά ερωμένες και η κάθε ερωμένη του γέννησε από τρεις γιους και όλοι αυτοί θέλουν να κάτσουν στο θρόνο. Η αφήγηση είναι συχνά ένας λαβύρινθος. Δεν είμαστε πάντα σίγουροι πού θα μας οδηγήσει ένας ήρωας, ένα μυστικό πέρασμα, ένας χαμένος συγγενής. Ακόμη και αν έχεις κάνει πλάνα και προσχέδια, μία νέα έμπνευση μπορεί να σε φέρει προ εκπλήξεως και να ανατρέψει κάθε σου προηγούμενη στρατηγική. Και αυτή είναι η ομορφιά. Να θυμάσαι όμως. Όσο πιο πολύπλοκος είναι ο λαβύρινθος μιας αφήγησης, τόσο πιο μάστορας πρέπει να είναι ο συγγραφέας για να μην χαθεί ο αναγνώστης του – και να μην χαθεί και ο ίδιος. 3. Διλήμματα Ομοίως με την παράγραφο δύο. Σε πόσα διλήμματα μπορεί να βρεθεί ένας ήρωας; Αν σελίδα παρά σελίδα καλείται να πάρει μία απόφαση είναι βέβαιο πως ο αναγνώστης θα βαρεθεί. Ποιο δρόμο να πάρει στο σταυροδρόμι, σε ποια θα δώσει το μήλο, με ποιο στρατό θα πολεμήσει, αν θα παραγγείλει μπύρα ξανθή ή μπύρα κόκκινη. Πρώτον τα διλήμματα έχουν αξία μόνο όταν έχουν σημασία. Αν θα πάρει ο Σάμγουαϊζ το δαχτυλίδι ενόσω ο Φρόντο κείτεται νεκρός (όπως πιστεύουμε) είναι ένα σημαντικό δίλημμα. Εξαρτώνται πολλά από αυτό. Δεύτερον, αν προσπαθήσουμε να κάνουμε ΟΛΑ τα διλήμματά μας εξίσου σημαντικά, τότε κινδυνεύουμε να γίνουμε ακόμη πιο κουραστικοί. Ο κόσμος δεν μπορεί να κρέμεται από μια επιλογή κάθε όποτε μας έρχεται. 4. Εδώ ο κόσμος χάνεται Ναι, όλοι ξέρουμε πώς τελειώνει η πρόταση. Το θέμα είναι ότι ο κόσμος δεν μπορεί να χάνεται ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Όπως και με τα διλήμματα, ένας κίνδυνος έχει ενδιαφέρον μάλλον όταν είναι μοναδικός. Φυσικά υπάρχουν πανέμορφες ιστορίες όπου ο ήρωας έχει να αντιμετωπίσει πολλούς εχθρούς και πρέπει να επιλέξει τη σειρά και τη στρατηγική με την οποία θα τους χειριστεί. Αλλά ο ήρωας δεν μπορεί να σώζει τον κόσμο συνέχεια. Μία φορά, άντε δύο, σε ένα μυθιστόρημα (πόσο μάλλον σε ένα διήγημα) είναι υπεραρκετό. Διαφορετικά το επίτευγμα χάνει την αξία του, καθώς χάνει τη σπανιότητά του. Επίσης είναι καλό να μεταχειριζόμαστε με σχετική φειδώ τις σκηνές καταστροφής. Ο αναγνώστης δεν προφταίνει να αγωνιά και να ενδιαφερθεί για τα πάντα. Όταν τον ξεθεώνουμε από cliff hunger/ έκρηξη / ανελέητο κυνηγητό / ακατάπαυστο πιστολίδι σε καινούριο cliff hunger/ έκρηξη και ξανά -μανά είναι βέβαιο πως θα πάψει να μας παίρνει στα σοβαρά. Ή θα αφαιρεθεί, στην καλύτερη. Η προσοχή του είναι συγκεκριμένη και πρέπει να την κερδίσουμε. Τρεις διαγαλαξιακές καταστροφές και δυο βουτιές σε μαύρες τρύπες ανά σελίδα δεν έχουν απολύτως, μα απολύτως κανένα ενδιαφέρον. Όταν στήνουμε τον κόσμο μας, είτε είναι ένα ολόκληρο σύμπαν είτε απλώς ένα σκηνικό, οφείλουμε να το σεβαστούμε. Δεν χτίζουμε κάτι μόνο και μόνο για να το δούμε τι θόρυβο θα κάνει αν ανατιναχτεί. Η αξία, και εδώ, έγκειται στη μοναδικότητα. 5. Μα είναι τόσο όμορφο. Κρίμα δεν είναι να το πετάξω; Δεν είναι καθόλου κρίμα. Πέτα το. Ή κράτα το για πιο μετά. Ή για κάποιο άλλο διήγημα, μυθιστόρημα, οτιδήποτε. Δεν έγινε κανείς ζωγράφος φοβούμενος μην χαλάσει χρώματα και κάρβουνο για να μάθει σχέδιο και χρωματολογία. Όπως και κανείς δεν γίνεται συγγραφέας χωρίς να γράφει και να σκίζει. Σαφώς και κάποια πράγματα θα έχουν αξία και χρησιμότητα μονάχα ως εξάσκηση. Πολλά που έκανες πρέπει να πεταχτούν. Ή τα κρατάς για τον εαυτό σου, να βλέπεις, αργότερα, πώς έγραφες κάποτε και να κάνεις συγκρίσεις. Κάποια γραπτά σου μπορεί να μην καταφέρεις να τα ταιριάξεις σε κανένα σου κείμενο, και ξέρεις κάτι; Μπορεί να μην είναι, τελικά, τόσο καλά όσο νόμιζες, πράγμα που μας οδηγεί στην παράγραφο τρία: 6. Δεν ξέρεις αν θα φανεί σε όλους τόσο όμορφο. Θλιβερό πλην αληθές. Δεν ξέρεις αν θα αρέσει στον αναγνώστη σου το βιβλίο σου, η γραφή σου, η ιστορία σου, οι ιδέες σου. Δεν ξέρεις αν αυτή η παράγραφος που ιδροκοπάς να μην στείλεις στον κάδο της ανακύκλωσης είναι τόσο σπουδαία, ή τόσο απολαυστική, ή τόσο πρωτότυπη. Συχνά έχουμε την τάση να αποθεώνουμε ό,τι γράφουμε, ειδικά στα πρώτα μας βήματα, ειδικά όταν έχουμε μόλις μάθει ή διδαχτεί πέντε δέκα βασικές τεχνικές. Αν μέχρι πρότινος γράφαμε πιο στεγνά κι από την έρημο και ξαφνικά κάποιος μας σφύριξε πως υπάρχουν και επίθετα, για παράδειγμα, είναι πιθανό να το παρακάνουμε από τη χαρά μας που «ανακαλύψαμε το μυστικό». Σίγουρα έχεις ακούσει τη φράση: Γράψε και άστο να κάτσει. Μπορεί να μην ισχύει σε όλες τις περιπτώσεις αλλά να ξέρεις, ό,τι σου φαίνεται όμορφο και παθαίνεις παράκρουση και μόνο στη σκέψη ότι μπορεί να το στερήσεις από το αναγνωστικό σου κοινό, ίσως δεν σου φανεί το ίδιο όμορφο μετά από ένα μήνα. 7. Υπερβολικά μακριές προτάσεις, υπερβολικά πολλοί σύνδεσμοι, υπερβολικά μακριές παράγραφοι. Εντάξει, θεωρώ πως δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση αυτό. Σαφώς και οι υπερβολικά μακριές προτάσεις κουράζουν, σαφώς και πρέπει να φροντίζουμε να «σπάμε» τις παραγράφους. Υπερβολικά πολλά επιρρήματα επίσης δεν προσδίδουν στο γραπτό. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν συγγραφείς που έχουν ανάγει σε τέχνη ή σε προσωπικό στυλ τόσο το μακροπερίοδο λόγο όσο και την υπερβολική χρήση συνδέσμων και επιρρημάτων. Αλλά να θυμάσαι ότι αν δεν είναι κάποιος ιδιαίτερα έμπειρος ή αν δεν είναι συνειδητά κατασταλαγμένος ως προς το στυλ που θέλει να ακολουθήσει, οποιεσδήποτε λογοτεχνικές ακροβασίες του μπορεί να καταλήξουν ανούσιες και αφάνταστα κουραστικές. Ξέρεις για τι πράγμα μιλάς; 1. Όντως ξέρεις; Σκέψου το. Αν υποθέσουμε ότι φορτώνεις το κείμενό σου με περιγραφές επί περιγραφών, εκτός του ότι θα κουράσεις για τους λόγους που ήδη αναλύθηκαν, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι όσα γράφεις είναι και σωστά. Αν, για παράδειγμα, περιγράφεις ένα ταξίδι στην ύπαιθρο, πράγμα όχι σπάνιο στην λογοτεχνία είδους. Ξέρεις πώς είναι να ταξιδεύεις στην ύπαιθρο; Ξέρεις πώς είναι να πρέπει να καλύψεις αποστάσεις πεζός; Ξέρεις τί θα φάει και από που θα πιει ένας οδοιπόρος, ξέρεις που θα απαγκιάσει για τη νύχτα, ή αν βρέξει, ή πώς θα ανάψει φωτιά; Έχεις μια έστω περιορισμένη ιδέα περί κυνηγιού; Περί βοτάνων; Φαντάσου λοιπόν κάποιον που δεν έχει επαφή με την πρακτική πλευρά των πραγμάτων και παράλληλα γεμίζει σελίδες περιγράφοντάς μας κάτι το οποίο ουσιαστικά αγνοεί. Γίνεται ανόητος εκτός από κουραστικός. Και αυτό θέλουμε να το αποφύγουμε. 2. Άρα λοιπόν, διάβασε και μάθε. Πριν περιγράψεις την παρασκευή ενός μαγικού φίλτρου διάβασε πέντε πράγματα για λαϊκή μαγεία, ας πούμε, ή πέντε πράγματα για σπαθασκία πριν περιγράψεις μία μονομαχία. Μπες στον κόπο να τσεκάρεις αν στέκουν επιστημονικά, ή αν έχουν έστω μία αμυδρή σχέση με κάποια επιστημονική θεωρία οι καινούριοι νόμοι της ρομποτικής που κορδώνεσαι πως επινόησες. Δες τι έχει γραφτεί για ταξίδια στο χρόνο, για τεχνητή νοημοσύνη, για τη σκοτεινή ύλη (αν υποθέσουμε δηλαδή πως για αυτά θέλεις να γράψεις). Βασικά δες πώς έχουν μιλήσει προγενέστεροι συγγραφείς για πράγματα που θέλεις να μιλήσεις και εσύ. Και σίγουρα μην διακινδυνεύεις υπερβολικά πολλές περιγραφές όταν δεν γνωρίζεις το αντικείμενό σου. Βάλε και δυο ανθρώπους να σε διαβάσουν πριν δοκιμάσεις την τύχη σου στο πέλαγος των εκδοτικών. 3. Μην κάνεις επίδειξη. Και τώρα που έμαθες πώς γίνεται, μην προσπαθείς να στοιβάξεις μέσα σε πέντε σελίδες όλη σου τη νεοαποκτηθείσα γνώση. Καλά έκανες και τα έμαθες, μπράβο σου. Αλλά εδώ έχουμε την ίδια περίπτωση με το παραπάνω παράδειγμα των πολλών επιθέτων. Δεν είναι καθόλου κρίμα να μην συμπεριλάβεις όλα όσα ξέρεις. Θα σου δοθεί η ευκαιρία, σίγουρα, κάποια άλλη φορά. Η γνώση δεν θα πάει χαμένη αν δεν την εκθέσεις σαν πραμάτεια σε κάθε σου πρόταση. Θα μπορούσαμε να πούμε, είναι ένα είδος συγγραφικού νεοπλουτισμού. Ορίστε πόσα ξέρω. Συγχαρητήρια, είσαι διαβασμένος. Φύλαξε όσα ξέρεις όμως. Θα έρθει η ώρα τους να βγουν στο φως όπως πρέπει και όχι τραβηγμένα από τα μαλλιά. 4. Μην περιττολογείς. Έστω δὲ ὁ λόγος ὑμῶν ναὶ ναί, οὒ οὔ· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν, όπως γράφει και ο ευαγγελιστής Ματθαίος. Να είσαι σαφής και να γράφεις όσα χρειάζονται. Πάντα η πολυλογία είναι εχθρός της σαφήνειας. Κι αν έχεις αμφιβολίες για το αν κάτι είναι όντως περιττό, θέσε στον εαυτό σου το ερώτημα: τι προσφέρει αυτή η λεπτομέρεια; Αυτή η περιγραφή; Αυτή η σκηνή; Ίσως να προσφέρει μία κάποια αισθητική απόλαυση, ή να βοηθάει στο να εισάγει τον αναγνώστη στο επιθυμητό κλίμα. Όταν όμως έχουμε πολλές σκηνές, πολλές λεπτομέρειες, πολλές περιγραφές που δεν έχουν άλλο ρόλο πέρα από την αισθητική απόλαυση, τότε σίγουρα κάποιες από αυτές πρέπει να φύγουν. 5. Exposition. Εντάξει, όλοι την έχουμε πατήσει εδώ. Βασικά, exposition έχουμε όταν δεν καταφέρνουμε πλήρως να ενσωματώσουμε τις ιδέες μας στην αφήγησή μας και βάζουμε τους ήρωές μας να τις παραθέτουν. Το exposition είναι εισαγωγή πληροφορίας. Το ζήτημα είναι πως το exposition δεν μπορεί να αποφευχθεί πάντα, ούτε είναι κατ’ ανάγκη κάτι κακό. Κάποιες ιδέες απλώς δεν μπορεί να επικοινωνηθούν διαφορετικά, πρέπει να κάνουμε περιγραφή. Οπότε θέτουμε στον εαυτό μας συγκεκριμένα ερωτήματα: α. Είναι απαραίτητο να μπει εδώ αυτή η πληροφορία; Είναι ζωτική για την εξέλιξη του μύθου; Αν η απάντηση είναι όχι, δεν θα την εισάγουμε. β. Μπορεί να ενσωματωθεί κάπως διαφορετικά; Αν ναι, πώς; Θα έχει λιγότερο ή περισσότερο ενδιαφέρον; Πώς μπορούμε άραγε να εισάγουμε μία πληροφορία με σχετική πρωτοτυπία; γ. Υπάρχει τρόπος να δημιουργήσω μία κατάσταση (ένα ερώτημα, ένα πρόβλημα) ώστε η πληροφορία μου να παρέχεται ως απόλυτα φυσική και αναγκαία λύση; Αυτά είναι κάποιες από τις περιπτώσεις που, είτε άπειροι είτε έμπειροι, καλό είναι να έχουμε υπόψη προκειμένου να μην παραφορτώνουμε τα κείμενά μας.
  11. 5 points
    Απέκτησε και το sff credit score. Κίνα γινήκαμε
  12. 5 points
    Διάβασα το ''Τραύμα''. Και θα κοιτάξω να διαβάζω τουλάχιστον ένα κάθε χρόνο. Δικό του αλλά και άλλων των οποίων έχω αρκετά, πλην όμως έχω μείνει πίσω. Η Μπόνι Γουίντερ είναι εργαζόμενη σύζυγος και μητέρα. Δις, με την μία να είναι ο ορισμός της λέξης ζόρικη μιας και την θέλει να καθαρίζει σπίτια όπου έχουν διαπραχθεί εγκλήματα. Αν δηλαδή δεν είναι αυτή, τότε ποια είναι; Ως ένα σημείο τουλάχιστον αφού με αυτά που αντικρίζει, έχει κατά κάποιο τρόπο αναπτύξει ανοσία. Συμπαραστάτης στη δύσκολη καθημερινότητα της ο Δούκας, ο εργατικός άνδρας της. Κανείς δεν τον φτάνει στο να είναι ολημερίς μ' ένα τηλεκοντρόλ στο χέρι και να κατεβάζει μπύρες. Ίσως ο γιος τους που δείχνει να βαδίζει στα χνάρια του. Μέσα σ' όλα αυτά η πρωταγωνίστρια παρατηρεί κάποια μοτίβα στη δουλειά της. Επαναλαμβανόμενα και ανησυχητικά. Θα αρχίσει να ψάχνει και θα ανακαλύψει περισσότερα απ' όσα περίμενε. Καλό ήταν. Απλοϊκή πλην όμως ωραία ιστορία, απαρτίζεται από μικρές αρρωστημένες. Κεφάλαια δύο- τριών σελίδων που φεύγουν γρήγορα με τους υπότιτλους στα ''στραβά'' τετράγωνα να δίνουν ξεχωριστό τόνο. Και μάλιστα χωρίς απότομο τέλος Σημαντικό αυτό για Μάστερτον ο οποίος ναι. Ύστερα από αυτό το έστω μικρό δείγμα, μπορώ να πω ότι μου αρέσει. Δεν θα πάρει ποτέ θέση ανάμεσα στους αγαπημένους μου συγγραφείς, ακόμη και του τρόμου. Αλλά θα ξεκινώ πάντα κάθε τι δικό του με αδημονία και την αίσθηση ότι με περιμένει κάτι καλό.
  13. 5 points
    Διάβασα την Πλημμύρα, το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από τον Μπάλαρντ - μετά το Εκτός Ελέγχου που μου είχε κάνει ιδιαίτερη εντύπωση - και ήδη ο συγγραφέας μπαίνει στη λίστα με τους αγαπημένους μου. Σίγουρα λοιπόν θα αναζητήσω και άλλα βιβλία του στο μέλλον. Όσον αφορά την Πλημμύρα εδώ μιλάμε για επιστημονική φαντασία στα καλύτερα της. Ο Μπάλαρντ μαγεύει με τις περιγραφές του μετα-αποκαλυπτικού τοπίου, τις μεταλλάξεις του φυσικού περιβάλλοντος - λόγω της πλημμύρας - και της γενικότερης επίδρασης που έχει αυτό στην ψυχική κατάσταση των ηρώων. Χαρισματικός στο γράψιμο ο Μπάλαρντ, δημιουργεί ένα εντυπωσιακό δικό του κόσμο και μια ιστορία που σε συνεπαίρνει με μοναδικό τρόπο σε ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε πριν 60 σχεδόν χρόνια! Προσωπικά, μεταξύ των διαλειμμάτων της ανάγνωσης, δεν έβλεπα την ώρα να ξαναπιάσω το βιβλίο και να χαθώ στο ψυχεδελικό ταξίδι των χαρακτήρων της ιστορίας.
  14. 4 points

    until

    Άντε, κι ο Θεός βοηθός. Ελπίζω να είμαι τουλάχιστον εντός θέματος.
  15. 4 points

    until

    Οκ, έγραψα. Τώρα επιμέλεια.
  16. 4 points

    until

    Θέλω, θέλω!!!!! Την έχω ξεκινήσει, αλλά δεν πρόλαβαααααα! Υ.Γ.: Γίνεται μέχρι την επόμενη Κυριακή;;
  17. 4 points

    until

    Να ενημερώσω, επίσης, ότι στο νέο προφίλ του Unicron ή Disco Volante ή /george/ έχει αφαιρεθεί η δυνατότητα να κάνει σχόλια, οπότε δεν υπάρχει λόγος να απαντάτε στο σχόλιό του, μιας και ήδη έχουμε σπαταλήσει αρκετές λέξεις με την πάρτη του. Πιο σημαντικό στη συγκεκριμένη στιγμή είναι να δούμε αν θέλουν κάποιοι άλλοι να συμμετέχουν στο διαγωνισμό, ώστε να δοθεί παράταση.
  18. 4 points

    until

    Η ιστορία Vanishing Point έχει κλειδωθεί επειδή ανήκει σε δεύτερο (τρίτο ή τέταρτο δηλαδή, έχουμε χάσει το μέτρημα) λογαριασμό του μέλους Unicron ή Disco Volante. Η ιστορία συμμετέχει στο διαγωνισμό, εκτός αν μας ζητηθεί κάτι διαφορετικό από τον συγγραφέα ή τον διοργανωτή. Τα σχόλια ωστόσο θα παραμείνουν κλειδωμένα. Όποιος θέλει μπορεί να του στείλει σε προσωπικό μήνυμα. Επιπλέον, όσον αφορά τον διαγωνισμό, λόγω της μικρής συμμετοχής, αν κάποιοι θέλουν λίγο χρόνο για να γράψουν, ας το αναφέρουν, να δούμε τι μπορεί να γίνει.
  19. 4 points

    until

    < Vanishing Point > Και η δική μου συμμετοχή στον 52o Διαγωνισμό Διηγήματος, με θέμα: "Απαγόρευση".
  20. 4 points

    until

    Μπράβο παιδιά για τις συμμετοχές σας!!!! Αναμένουμε ως το βράδυ στις 23:59 λοιπόν!!!
  21. 4 points

    until

    Τα Αρχικά_Μια ιστορία της Τελευταίας Πόλης Και ναι! Έχουμε διαγωνισμό
  22. 4 points

    until

    Εγώ πάντως γράφω😂
  23. 4 points
    Καλώς ανταμώσαμε, λάτρεις του φανταστικού! Εύχομαι παρέα να καταφέρουμε να ανταλλάξουμε απόψεις και με τη βοήθειά σας να διευρύνω τους ορίζοντές μου τόσο ως προς ενδιαφέροντα αναγνώσματα, αλλά και ανθρώπους. Επίσης, να ακούσω παραγωγική κριτική πάνω σε αυτό που σιγοβράζει μέσα μου και μου αργοκαίει τα σωθικά, στην προσπάθειά του να ξεχυθεί έξω ως χείμαρρος και να με παρασύρει σε κόσμους που μόνο το μυαλό μου καταφέρνει μέχρι τώρα, που και που να ταξιδεύει! Καλώς βρεθήκαμε! Υ.Γ. Συνήθως επιλέγουμε να δραπετεύουμε σε τόπους φανταστικούς, θεωρώντας πως ο κόσμος γύρω μας δεν έχει την παραμικρή δόση μαγείας ή ότι τα όρια του ορίζονται από αυστηρά φυσικούς νόμους.
  24. 4 points
    Διάβασα την συλλογή ''Το Άγγιγμα του Πάνα''. Οκτώ διηγήματα εκ των οποίων αν δεν κάνω λάθος, μόνο ένα έχει ξαναμεταφραστεί. Μου άρεσαν όλα σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ξεχώρισα το ''Η Γητειά του Χιονιού''. Είναι γνωστό ότι τα βουνά ασκούν με τις χιονισμένες τους ερημιές μία ιδιαίτερη γοητεία. Σαγήνη όμως που αν δεν προσέξει κανείς, μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε θανάσιμη παγίδα. Πόσο μάλλον αν συνεπικουρείται και από άλλα. Καλή αλλά θα αρέσει περισσότερο αν διαβαστεί στο καταχείμωνο. Κακό timing ''Ο Γοργοπόδης Λύκος'' πάρααααα πολύ καλό. Είναι από τις ιστορίες που θα διαβάζω ξανά και ξανά. Και πως να γίνει διαφορετικά με φόντο τα αιωνόβια δάση του Καναδά; Σε αντίθεση με του Αμαζονίου που έχουν εξαλειφθεί, είναι ένα από τα ελάχιστα εναπομείναντα μέρη του αρχαίου κόσμου. Όταν μάλιστα διακατέχεται και από έντονο Ινδιάνικο στοιχείο, δεν γινόταν παρά να μου χύσει τα μυαλά στο πάτωμα. Πιστεύω ότι είναι έντονα βιογραφική. Όχι τόσο επειδή πρωταγωνιστεί ξενοδοχοϋπάλληλος, δουλειά την οποία έκανε και ο ίδιος. Ή για το ότι τα γνώρισε από πρώτο χέρι. Όσο γιατί φαίνεται έντονα η αγάπη του για την φύση. Όπως επίσης περιγράφονται με μυθιστορηματική κάλυψη, απόκρυφες γνώσεις που κατείχε. Ασυνήθιστες εμπειρίες που βίωσε και που ουδέποτε δέχτηκε να μεταφέρει στο χαρτί σε μορφή έρευνας. Πραγματικά ο αναγνώστης αισθάνεται να είναι και αυτός εκεί, να νιώθει τον παφλασμό των κυμάτων και το χώμα κάτω από τα πόδια του. Creepy, στέλνει ανατριχίλες στη ραχοκοκαλιά. Τέλος, ωραία και η ιστορία που ονοματίζει την συλλογή. Επιστροφή στις ρίζες! Παίρνοντας ως δεδομένο τον τίτλο της περίμενα κάτι πιο ''ζουμερό'', πιο χυδαίο. Και πάλι όμως καλό ήταν με όλη αυτή την επίπλαστη αίσθηση πολιτισμού που αφήνει. Προτείνεται. Όλες άνω του μετρίου και θα βρει κανείς ένα- δύο διαμάντια.
  25. 4 points
    Ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια, ιστορίες και πλοκές κάτω από έναστρο ουρανό, σε μακρινά δάση και βουνά, σε άλλους κόσμους και καιρούς.
  26. 4 points
    Διάβασα δύο βασιλιάδες τον τελευταίο καιρό. Πρώτα ''Ο Ξένος''. Με την γνωστή πάντα, πετυχημένη συνταγή. Ανάγνωση και μετά ταινία ή σειρά. Η οποία btw διάβασα ότι είναι καλή, ίσως και ανώτερη του. Ωραίο αυτό γιατί το βιβλίο αν και δεν ήταν κακό, κάθε άλλο, δεν ήταν ωστόσο και τίποτα το τρομερό. Ικανοποιητική η μεταφυσική εξήγηση με την δολοφονία , περισσότερο όμως η πρότερη αγωνία. Με τα φρούτα που ανέφερε, Τεντ Μπάντι, Τζον Γουέιν Γκέισι, Ντείβιντ Μπέρκοβιτς. Αν βάδιζε προς αυτό μονοπάτι σαφώς και θα το είχα ευχαριστηθεί πιο πολύ. Επιβεβαιώνοντας έτσι το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει μέχρι τώρα. Ότι έχει την τάση να χειρίζεται τα ανθρώπινα τέρατα καλύτερα από τα φανταστικά. Τα οποία εννοείται ότι είναι και τρισχειρότερα. Όπως π.χ. στο ''Ρόουζ Μάντερ''. Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το πρωτοδιάβασα, δεκαετία και βάλε. Δεν είχα ξεχάσει ότι ο άνδρας της ήταν κτήνος από τα λίγα. Και ανυπομονούσα να ξαναθυμηθώ την όλη παραφροσύνη. Αλλά είχα ξεχάσει με το διάστημα που μεσολάβησε λεπτομέρειες και σκηνές, σε βαθμό που τις διάβαζα ουσιαστικά σαν πρώτη φορά. Όπως ότι δεν περιοριζόταν μόνο να σακατεύει αλλά και να αποσύρει. Την κατάδυση στο ναό και το ταξίδι με την μοτοσυκλέτα. Όλες αυτές γενικά τις μικρές ή μεγάλες ιστορίες που παρεισφρύουν. Άλλες συγκινητικές και άλλες δηλητηριώδεις, προτιμώ τις δεύτερες χαχα! Παρών φυσικά και οι ατελείωτες αναφορές σε λογοτεχνικούς και μη χαρακτήρες. Με κάνουν να συνειδητοποιώ πόσα έχανα όταν διάβαζα νεότερος, όταν ακόμη η Google ήταν στα σπάργανα της. ''Ωραία'' ιστορία ενδοοικογενειακής βίας με πρωταγωνίστρια απελπισμένη γυναίκα που βρήκε το θάρρος -και πολύ καλά έκανε- να διεκδικήσει την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της. Με μαύρο χιούμορ και το αρχαιοελληνικό μυθολογικό στοιχείο να προσδίδει ξεχωριστό τόνο.
  27. 4 points
    Έλληνες Συγγραφείς Α Αγγελίδης, Γιώργος από τον @Nargathrod Β Βανέλλης, Δημήτρης από την Ειρήνη Μαντά @Ιρμάντα Βασιλείου, Λέττα από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Γ Γαϊτανόπουλος, Νίκος από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Γερολέμου, Μίλτος από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Γκιριτζιώτη, Αποστολία από τον @Nargathrod Δ Διβάνη, Λένα από τον @Nargathrod Ζ Ζιώγας, Αντώνης από τον @Nargathrod Θ Θωμαδάκης, Γιάννης από τον @Nargathrod Κ Κάουα, Αβραάμ από τον Λευτέρη Κεραμίδα @Electroscribe Κασκαβέλης, Χρήστος από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Κατσιμπούρης, Φώτης από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Κέλλης, Κωνσταντίνος από τον @aScannerDarkly Κέλλης, Κωνσταντίνος (2) από τον @BladeRunner Κέλλης, Κωνσταντίνος (3) από τον Μιχάλη Γεωργοστάθη @Nihilio Κεραμιδάς, Λευτέρης, από τον Αντώνη Πάσχο @Solonor Κλωνάρη, Μαρίνα από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Μ Μάντζαρη, Δέσποινα από τον @Nargathrod Μανωλιός, Μιχάλης από τον Λευτέρη Κεραμίδα @Electroscribe Μανωλιός, Μιχάλης (2) από τον @BladeRunner Μαυράκης, Στυλιανός από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Μεσολογγίτης, Γιώργος από τον @Nargathrod Μποζινάκης, Περικλής από την Ειρήνη Μαντά @Ιρμάντα Π Παναγιωτόπουλος, Νίκος από την Κιάρα Καλουντζή @Nienor Ρ Ρήγα, Ιλέην από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Σ Σιούλα, Αγνή από τον @Nargathrod Σπέγγος, Μιχάλης από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Σπυρίδωνος, Δημήτρης από τον Ντίνο Χατζηγεωργίου @DinoHajiyorgi Σπυρίδωνος, Δημήτρης (2) από την Αναστασία Τσιότσκα @rodonaura Τ Τουμανίδης, Αντώνης από τον @Nargathrod Τσαλπατούρος, Πέτρος από τον Λευτέρη Κεραμιδά @Electroscribe Φ Φόρτη, Βιβιαν από τον @Nargathrod Χ Χατζηγιώργης, Ντίνος από τον @abuno Χατζηκυριάκος, Γιώργος από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Χρήστου, Βάσω από τον Γιώργο Χατζηκυριάκου @Παρατηρητής Χρυσού, Εριέλα από την Ευθυμία Δεσποτάκη @Naroualis Ξένοι Συγγραφείς B Bear, Greg από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Brin, David από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Bujold, Lois McMaster από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron C Cadigan, Pat από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Crowley, John από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron D de Lint, Charles από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron F Feist, Raymond από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron H Haldeman, Joe από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Hobb, Robin από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron J Joyce, Graham από την Αλεξάνδρα Λέτσα @trillian K Ketchum, Jack από τον @northerain L Lawrence, Mark από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Le Guin, Ursula K. από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Lowry, Lois από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron M Moorcock, Michael από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Marmell, Ari από τον @tec-goblin Masterton, Graham από τον @northerain P Pohl, Frederik από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron S Salvatore, R.A. από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Shirley, John από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron Siembeda, Kevin από τον @Atrelegis Spinrad, Norman από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron T Talbot, Bryan από τον @King Mob V Vandermeer, Jeff από την Αλεξάνδρα Λέτσα @trillian Vinge, Vernor από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron W Weis, Margaret από τον Γιάννη Γαϊτανά @heiron
  28. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Εβελίνα Σερέτη Είδος: επιστημονική φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3816 (μαζί με το όνομά μου) Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Μια (ακόμα) ιστορία της Τελευταίας Πόλης, γραμμένη για τον 52ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα: Απαγόρευση Αρχείο: Τα Αρχικά_Μια ιστορία της Τελευταίας Πόλης.pdf
  29. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα:Κανάρη Βιβή Βία; Ναι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 921 Αυτοτελής;ναι Σχόλια : Για τον 52ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα "απαγόρευση" Σοκολατένια ποτάμια Η Χερσαία στάθηκε έξω από το απαγορευμένο κτίριο, μια φωλιά Δίποδων. Λιωμένο βούτυρο και ζεστό ψωμί γέμιζαν ευωδιές τον αέρα, την προκαλούσαν να μπει. Οι κεραίες της λικνίζονταν στο ρυθμό της μυρωδιάς, σα να ακολουθούσαν τα στροβιλίσματα της στον αέρα. Τα πόδια σα να κουνήθηκαν από μόνα τους, την πήγαιναν προς τα κει. Φτερά ακούστηκαν από πάνω της, χάλασαν τη μαγεία. “Πού νομίζεις ότι πηγαίνεις;” τη ρώτησε η Ιπτάμενη, κλείνοντας της το δρόμο. “Όπου θέλω”, της απάντησε και προσπάθησε να την προσπεράσει. Εκείνη, με ένα τίναγμα των φτερών, ξαναπροσγειώθηκε μπροστά της. “Μα δε βλέπεις τον νεκρό Κουβαλητή;” Η Χερσαία στράφηκε φευγαλέα προς το πεθαμένο μυρμήγκι. Είχε πέσει ανάσκελα, με τα πόδια στον αέρα. Δεν κουνιόταν. Δίπλα του πεσμένο το ψιχουλάκι που δίχως άλλο θα προόριζε για τη Βασίλισσά του. “Μπορεί να ήταν τυχαίος θάνατος. Δεν είναι απαραίτητο να φταίει το κτίριο”. “Ξέρεις τι λένε οι Γηραιές...” “Οι Γηραιές μπορεί να λένε ο,τι θέλουν. Εγώ όμως πεινάω και δεν αντέχω άλλο τα αποφάγια των υπονόμων”. Η Ιπτάμενη σήκωσε τις κεραίες της προς τον ουρανό, απελπισμένη. Ύστερα τις χαμήλωσε συγκαταβατικά. “Άκου, ξέρω πως είσαι διαφορετική και ζητάς διαφορετικά πράγματα από την υπόλοιπη φωλιά. Και το θαυμάζω αυτό επάνω σου, πραγματικά το θαυμάζω. Αλλά το είδος μας έχει επιβιώσει πολύ καιρό και σύμφωνα με τις Γηραιές θα επιβιώσουμε ακόμα κι όταν οι Δίποδοι αφανιστούν. Κι όλα αυτά γιατί ...” “Ναι, ναι, γιατί ακούμε τις συμβουλές των Γηραιών”. Η Χερσαία προσπάθησε να συγκρατήσει το τρέμουλο στις κεραίες της. Ο,τι και να έκανε, δε θα κατάφερνε ποτέ να παραβγεί μια Ιπτάμενη. Και η συγκεκριμένη Ιπτάμενη ήταν αποφασισμένη να της κλείσει τον δρόμο. “Εντάξει”, της είπε αποκαμωμένη, καθώς στρεφόταν προς έναν σκουπιδοτενεκέ, “πάω να φάω αποφάγια. Ικανοποιημένη;”. Η Ιπτάμενη φτερούγισε γύρω της χαρούμενη. *** Την επομένη το πρωί, όλες οι Χερσαίες συγκεντρώθηκαν στη φωλιά τους. Οι Γηραιές τις μέτρησαν μια μια, υπολόγισαν τις απώλειες. Ύστερα ήρθε η ώρα του κηρύγματος. Τα νεογέννητα είχαν φτάσει πρώτα, σκαρφάλωναν το ένα πάνω στο άλλο για να ακούσουν. Η γνωστή ιστορία. Ότι το είδος του θα επιβιώσει, ακόμα κι όταν τα Δίποδα αφανιστούν. Αρκεί να ακούνε τις Γηραιές. Η Χερσαία δεν άντεξε. Δεν ήθελε να ακούσει για άλλη μια φορά τη λίστα με τα απαγορευμένα κτίρια. Κίνησε να φύγει. Σε ένα απομονωμένο σημείο της φωλιάς, ένα ζευγάρι κεραίες γυάλιζαν στο μισοσκόταδο. Κεραίες ανοιχτόχρωμες. Κεραίες Ιπτάμενης. Πήγε προς το μέρος της. “Νόμιζα πως οι Ιπτάμενες δε συχνάζουν στους υπονόμους”. “Ανησυχούσα για σένα”. “Γιατί;” Η Ιπτάμενη της χάιδεψε την πλάτη με την κεραία. Η Χερσαία κατάλαβε. “Οι Ιπτάμενες δε ζευγαρώνουν με τις Χερσαίες” “Ναι, έτσι λένε οι Γηραιές. Μόνο που… νόμιζα πως δεν άκουγες όσα έλεγαν οι Γηραιές. Πως ήσουν διαφορετική”. Η Χερσαία κοίταξε τα νεογέννητα να θροΐζουν λίγο πιο πέρα, με τα μικρά, αεικίνητα ποδαράκια τους. Εκείνη δεν είχε προλάβει να τεκνοποιήσει. Φαντάστηκε τα αυγά της να εκκολάπτονται και να βγαίνουν από μέσα ιπτάμενα πλασματάκια. Ιπτάμενα, όχι χερσαία. Και να περνάνε τη ζωή τους στους υπονόμους. Και να τρώνε αποφάγια. Όχι, όχι. Τα δικά της παιδιά θα τρέφονταν με ζάχαρη και σοκολάτα. Τα δικά της παιδιά θα κολυμπάνε σε σοκολατένια ποτάμια. “Για λίγο μόνο”. “Για λίγο μόνο τί;” ρώτησε η Ιπτάμενη. “Θα μπούμε μέσα για λίγο. Μόνο για λίγο. Κι όταν γυρίσουμε πίσω, με τις κεραίες βουτηγμένες στο βούτυρο, τότε θα είμαστε αυτές που τόλμησαν. Και δε θα ακούμε πια τις Γηραιές. Θα φτιάξουμε δική μας φωλιά και τα παιδιά μας δε θα μεγαλώσουν με τα αποφάγια των Δίποδων”. Η Ιπτάμενη ακινητοποίησε τις κεραίες. Έμεινε σιωπηλή. “Εντάξει”, είπε τελικά. “Σήμερα το βράδυ”. Η Χερσαία δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το τρέμουλο στις κεραίες της. *** Η φωλιά των Δίποδων μύριζε σοκολάτα και ζάχαρη. Όπως στα όνειρά της. Το βρήκε καλό οιωνό. Η Ιπτάμενη έκανε κύκλους από πάνω της. Δεν αποφάσιζε να μπει. Υποτίθεται ότι θα έμπαινε πρώτη και μετά θα έκανε νόημα στη Χερσαία να ακολουθήσει. Αλλά η Ιπτάμενη συνέχιζε να κόβει κύκλους και η Χερσαία δε μπορούσε πια να αντισταθεί στη σοκολάτα. Κίνησε προς τον τοίχο του απαγορευμένου κτιρίου. Η Ιπτάμενη σταμάτησε για λίγο και μετά έσπευσε να την προλάβει. Η Χερσαία είδε τα πορτοκαλί φτερά να εξαφανίζονται μέσα από ένα παράθυρο. Την ακολούθησε. Όσο σκαρφάλωνε στον τοίχο, η μυρωδιά γινόταν πιο έντονη, πιο βασανιστική. Δεν άκουγε πια τα φτερά, αλλά φανταζόταν τη σύντροφό της να βουτάει τα πόδια της στη σοκολάτα, να κολυμπάει ολόκληρη μέσα στο καφέ υγρό. Να γίνεται καφέ από πορτοκαλί. Μόνο που η σύντροφός της δεν ακουγόταν. Ίσως να είχε παρασυρθεί, να είχε μπει πιο βαθιά στη φωλιά. Ε, λοιπόν, δε θα λιποψυχούσε τώρα. Θα την ακολουθούσε, όπου κι αν είχε πάει. Έφτασε στο περβάζι και μπήκε μέσα. Τα φτερά δεν ακούγονταν. Αλλά τώρα μπορούσε να δει την Ιπτάμενη. Βρισκόταν λίγο πιο πέρα. Γυρισμένη ανάσκελα, τα πόδια να συσπώνται, να χαροπαλεύει. Η Χερσαία πάγωσε. Κι όταν συνήλθε, ενστικτωδώς κίνησε προς το μέρος της ετοιμοθάνατης. Ένα Δίποδο μπήκε στο δωμάτιο. Έβγαλε μια κραυγή όταν είδε την Ιπτάμενη και σηκώνοντας ψηλά το ένα πόδι, τη συνέθλιψε. Μαζί της συνέθλιψε και όλα τα όνειρα της Χερσαίας, τα ιπτάμενα παιδιά τους που θα μεγάλωναν σε μια δική τους φωλιά, ανάμεσα σε δύο ποτάμια σοκολάτας. Στράφηκε να φύγει, να εγκαταλείψει όσο το δυνατόν ταχύτερα αυτό το καταραμένο μέρος. Τα πόδια της δε την υπάκουαν πια. Είχαν μουδιάσει. Επιστράτευσε όλη τη δύναμη της θέλησης της αλλά τα πόδια της συνέχισαν να μουδιάζουν ώσπου δε μπορούσαν πια να κρατήσουν το βάρος της και η Χερσαία αναποδογύρισε. Όταν η σκιά του τεράστιου ποδιού ορθώθηκε από πάνω της, η Χερσαία τέντωσε τις κεραίες και οσφράνθηκε τον αέρα. Τουλάχιστον ο θάνατός της θα είχε μυρωδιά σοκολάτας. σοκολατένια ποτάμια, Κανάρη.odt
  30. 3 points
    Όταν είναι για συνέκδοση όλοι παίρνουν από 9/10 έως 20/10...
  31. 3 points
    Το γεγονός ότι συζητάς για το αν αξίζει η συνέκδοση σημαίνει από μόνο του ότι δεν την εμπιστεύεσαι όσο θα έπρεπε για να το κάνεις. Επίσης ίσως περίμενες περισσότερες θετικές αντιδράσεις στο κομμάτι "τελείωσα ένα έργο και ενδιαφέρονται να μου το εκδώσουν" από αυτές που είδες αλλά, πίστεψέ με, τα έχουμε δει όλα αυτά πολλές φορές. Η βασική ερώτηση που θες να κάνεις στον εαυτό σου είναι η εξής: Τι θέλω από το έργο μου σαν εν δυνάμει συγγραφέας; Να δω το όνομά μου και τη φάτσα μου στο ράφι και να την ανεβάσω στο instagram? Ή να δώσω ένα έργο από το οποίο είμαι απόλυτα ικανοποιημένος κι ας πάει άπατο? Το πρώτο δεν αναιρεί το δεύτερο αλλά το δεύτερο δεν χρειάζεται το πρώτο.
  32. 3 points

    until

    Γενικά, αφήνουμε αυτήν την περίοδο ελεύθερη, οπότε αν κάποιος θελήσει να γράψει να ξέρει ότι έχει το χρονικό περιθώριο.
  33. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γιώργος Αλυφαντής Είδος: urban fantasy Βία; Ναι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 2800 Αυτοτελής; ναι Σχόλια: Για τον 52ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα: Απαγόρευση Ντρόντεκ__ΑΛΥΦΑΝΤΗΣ.pdf Ντρόντεκ__ΑΛΥΦΑΝΤΗΣ.doc
  34. 3 points
    Διαφωνώ σχετικά με το πρώτο σκέλος της απάντησής σου, αλλά σέβομαι την άποψή σου. Προσωπικά θεωρώ άδικο το γεγονός ένας επιμελητής ή ένας γραφίστας πχ να βγάζει περισσότερα λεφτά από τον ίδιο τον συγγραφέα του έργου. Διίστανται οι απόψεις, βέβαια, οπότε δεν θα επεκταθώ. Επιπλέον, θα ήθελα να επισημάνω πως ο λόγος που προτείνω να δώσεις χρόνο στο γραπτό σου έχει να κάνει με το ενδεχόμενο να πληγωθείς αν ο μη γένοιτο το πρώτο έργο σου βρεθεί στα βιβλιοπωλεία σε ανώριμη κατάσταση. Εφιστώ την προσοχή καθώς ο τρόπος έκδοσης δεν είναι το παν. Το παν είναι η ποιότητα του έργου. Και για να δανειστώ την πρόταση '' Επίσης, μετά από έξι χρόνια που προτείνεις, ίσως να έχω αλλάξει σαν άνθρωπος τόσο πολύ που να μην μου αρέσει όλο αυτό'', αν μου επιτρέπεις, γι' αυτό ακριβώς το προτείνω. Αν έως τότε δεν έχει αντέξει στο κριτήριο του χρόνου, τότε φοβάμαι πως κάπου εκεί βρίσκεται ένα μελανό σημείο. Από προσωπική πείρα σού λέω τα παραπάνω (για να μη θεωρήσεις πως αμφισβητώ την ποιότητα του έργου σου), καθώς θα ήταν ψέμα αν έλεγα πως στη δική μου περίπτωση η αλλαγή που διαπίστωσα στον τρόπο γραφής, με την πάροδο των ετών, δεν υπήρξε ιδαιτέρως θετική. Τέλος πάντων, όλα τα παραπάνω, μικρή σημασία έχουν.Ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί την καρδιά του και χαράζει τον δικό του δρόμο. Η τελική απόφαση είναι δική σου. Όπως και να 'χει, όμως, εγώ σε οχλώ να δώσεις το βιβλίο σε έμπειρους αναγνώστες που δεν σε γνωρίζουν προσωπικά για να σου πουν μια γνώμη και φυσικά να κάνεις μια προσπάθεια στους μεγάλους εκδοτικούς οίκους πρώτα. Καλή επιτύχια εύχομαι σε ό,τι κι αν επιλέξεις!
  35. 3 points

    until

    Έλα μου ντε.
  36. 3 points

    until

    Τελείωσα Ελπίζω να δούμε κι άλλα διηγήματα σ΄αυτόν τον διαγωνισμό.
  37. 3 points
    Μετά από δυο μήνες, κατέβηκα στο κέντρο για αγορές βιβλίων. Από Ποθητό, Πρωτοπορία, Πολιτεία και παλαιοβιβλιοπωλείο: 01. Κλόι Μπέντζαμιν - Οι αθάνατοι (Ωκεανός) 02. Τζόχα Αλχάρθι - Οι κόρες της Σελήνης (Gutenberg). 11,70€ 03. Γουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς - Ιστορίες ενός γιατρού (Αρμός). 13,05€ 04. Κούρτσιο Μαλαπάρτε - Καπούτ (Μεταίχμιο). 3€ 05. Νόρμαν Σπίνραντ - Το σιδερένιο όνειρο (Εκδόσεις των Συναδέλφων). 17,10€ 06. Στίβεν Τσμπόσκι - Τα πλεονεκτήματα του να είσαι στο περιθώριο (Τόπος). 10,97€ 07. Κάθριν Κρέσμαν Τέιλορ - Άγνωστος παραλήπτης (Μέδουσα). 9,90€ 08. Λίντια Ντέιβις - Το τέλος της ιστορίας (Παπαδόπουλος). 1€ 09. Χένρι Κέιν - Εκβιασμός υψηλής ποιότητος (ΒΙΠΕΡ). 2€ 10. Χένρι Κέιν - Οι εντιμότατοι (ΒΙΠΕΡ). 2€ 11. Ντον Πέντλετον - Ο Εκτελεστής #21: Προγεφύρωμα στο Σιάτλ (Άγκυρα). 2€ Και, βέβαια, πήρα τα καινούργια τεύχη Ζαγκόρ, Mister NO και Μπλεκ...
  38. 3 points
    36. Τρέχοντας με την αγέλη - Mark Rowlands (260) Αυτό το υπέροχο βιβλίο, δεν είναι απλά κάτι που μιλάει για το τρέξιμο και όλες τις θετικές επιπτώσεις του στον άνθρωπο. Είναι κάτι βαθύτερο και ουσιαστικό, ο συγγραφέας μέσα από τα δύσβατα μονοπάτια της φιλοσοφίας θα μας οδηγήσει σε αυτό που αρκετοί από εμάς ψάχνουμε, ποιο είναι τελικά "το νόημα της ζωής". "Ο φιλόσοφος και ο λύκος" το προηγούμενο βιβλίο του συγγραφέα ήταν το πρώτο μέρος από τους στοχασμούς του, αυτό εδώ κατά κάποιο τρόπο αποτελεί συνέχεια. Αν αγαπάτε το τρέξιμο και την αξία του αθλητισμού γενικότερα αυτά τα δύο είναι μονόδρομος για να βάλετε σε κάποια τάξη τις σκόρπιες σκέψεις σας και να έρθετε κατά πρόσωπο με τις αλήθειες που κρύβονται στην φιλοσοφία.
  39. 3 points
    Μιας και προσπαθω να διαβαζω τα περισσοτερα βιβλια της ΛΑΦ, ας γραψω κι εγω την γνωμη μου για την Βιλκα, ισως επαναλαβωπραγματα που εχουν ειπωθει. Θα συμφωνησω σχεδον με ολους οσοι εγραψαν παραπανω, απο λιγο διαφορετικη σκοπια. Στα θετικα. Ο τροπος γραφης. Οι μικρες προτασεις, η αμεσοτητα του λογου, η ωραια χρηση της γλωσσας. Δεν ξερω πως αλλιως να το τονισω παραπανω. Μου αρεσει αυτο το στυλ. Οι περιγραφες, κυριως της καθημερινοτητας, και η ατμοσφαιρα. Με καταγωγη απο ορεινο χωριο, χωρις την εξοικειωση ομως της ζωης εκει, λες και περιεγραφε τις πρωτες προσπαθειες μας συντομης διαμονης εκει, τις δικες μας βολτες στο δασος, το δικο μας φαγητο, την δικη μας ριψοκινδυνη -τελικα πρυτανευσε η λογικη- (μη)αποπειρα με κατι μανιταρια. Ειδικα για μενα που βαριεμαι τις περιγραφες, τις βρηκα πολυ ωραιες, βιωματικες, απο μονο του αυτο ειναι νικη της συγγραφεως που σημειωνει πολλους ποντους. Οι χαρακτηρες που περιβαλλουν την πρωταγωνιστρια. Ρεαλιστικοι στον χωρο. Πειστικοι. Τους βλεπω μπροστα μου. Θα μπορουσαν να ειναι γειτονες μας στο χωριο. Ολα τα παραπανω ομως, καταλαβαινω οτι για καποιον που δεν εχει καμια σχεση με αυτο που λεμε ελληνικη βουνισια φυση και χωριο, υπαρχει περιπτωση να μην του λενε τιποτα. Η ιστορια. Δεν γνωριζω αν ειναι επινοηση της συγγραφεως, καποια λαϊκη δοξασια της περιοχης ή και τα δυο μαζι, αλλα με επεισε. Ειναι κατι που ανετα ενσωματωνεται στον ελλαδικο χωρο, ειδικα σε καποια ορεινη επαρχια, δεν φανηκε ξενο στο τοπιο που στηνεται, αντιθετως. Στα ετσι κι ετσι. Τα ψυχολογικα της Ιουλιας. Απο τη μια, θεωρω οτι τραβαει πολυ. Δεν με συγκινει. Δεν ειμαι γυναικα, δεν εχω παιδια ουτε θελω, μονο να φανταστω μπορω τον πονο της Ιουλιας. Δεν μπορω με τιποτα να ταυτιστω, να ενδιαφερθω για κατι που δεν υπαρχει ουτε καν σαν σκεψη στη ζωη μου. Απο την αλλη, θεωρω πως θελει θαρρος αυτη η εξιστορηση. Ειναι μια σκληρη ενδοσκοπηση, ειναι δυσκολη. Αυτες οι μικρες αλλα δυσκολες παραδοχες στον εαυτο μας, αυτη η σκληροτητα στην οποια πρεπει να αυτουποβληθουμε ενιοτε, ναι, αυτη η πλευρα του νομισματος με αγγιζει. Αλλα την Ιουλια δεν τη συμπαθησα. Εγωιστρια πολυ μου φανηκε. Στα αρνητικα. Οτι ξερουμε απο νωρις που θα καταληξει. Το μαθαινουμε ηδη στην πρωτη συναντηση με την Βιλκα. Δεν υπαρχει αυτο το σταδιακο χτισιμο της ιστοριας. Μπορουσε να αναπτυχθει περισσοτερο, να απαντα σε περισσοτερα ερωτηματα που προκυπτουν οταν τελειωνεις. Η αποτομη μεταστροφη στην συμπεριφορα και διαθεση της πρωταγωνιστριας. Οχι, δεν την καταλαβαινω, και αυτο που διαβαζουμε δεν ειναι ουτε καν αμυδρη εξηγηση, ειναι δικαιολογια για να συνεχισει στην πορεια που εχει χαραξει η συγγραφεας. Η μεταβαση στο κεφαλαιο η Μεγαλη Βελανιδια. Εκει που αρχιζει να υπαρχει μια εξελιξη, ειναι τοσο ατσαλος ο τροπος που συμβαινει. Γυρισα πισω να δω αν παρελειψα κατα λαθος καμια σελιδα. Ασχημα αποτομο. Η "βλακεια" της Ιουλιας. Μονη της το λεει, το αιμα ειναι το πιο ισχυρο μαγικο, και τι παει και κανει?! Τελος παντων. Φτανουμε στο τελος. Μου αρεσε και δεν μου αρεσε, για διαφορετικους λογους, τεινω προς το δευτερο. Η πρωτη μου σκεψη οταν τελειωσα το βιβλιο ηταν πως διαβασα 2 μερη απο 2 διαφορετικα βιβλια. Το πρωτο απο ενα βιβλιο δραματος οπως το περιγραφει ο Μπαλντουιν (που παρεμπιπτοντως κακως του επιτεθηκατε κατα τη γνωμη μου, αν εξαιρεσω καποιους ατυχεις χαρακτηρισμους), το δευτερο απο ενα βιβλιο φαντασιας. Αυτο ειναι ισως το μονο στοιχειο που με ενοχλησε εντονα στο βιβλιο. Νομιζω θα μπορουσαν ισως και τα δυο να εξελιχθουν πολυ ωραια, το καθενα στο ειδος του, αυτοτελως, ή θα επρεπε να υπαρχει μια πιο ουσιαστικη και υποδορροια συνδεση, να εναγκαλιζονται τα δυο ,δυστυχως διακριτα οπως τα ειδα εγω, μερη σε ενα. Πώς, δεν το γνωριζω. Στο δια ταυτα, καλως το αγορασα, ειναι μια τιμια προσπαθεια απο αυτες που κατα την γνωμη μου αξιζει να στηριζουμε στην ελληνικη συγγραφικη σκηνη, εστω και μονο για να εχουμε εικονα. Κι αυτο νομιζω ειναι που διακρινει ενα σκουπιδι απο ενα βιβλιο που δεν μας αρεσε. Το ξαναδιαβαζα ενα φθινοπωρινο βραδυ στο χωριο. ΥΓ. Μολις ειδα οτι τυχαινει και γραφω αυτη την κριτικη στα γενεθλια της συγγραφεως οπως εμφανιζονται στην ιστοσελιδα. Χρονια πολλα Αννα Μακρη!
  40. 3 points
    Τα ομοιώματα Τσεκάροντας τα... κιτάπια μου, βλέπω ότι τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του πολυαγαπημένου μου Φίλιπ Ντικ ήταν τον Ιούνιο του 2017, και μάλιστα δεν ήταν καν επιστημονικής φαντασίας, αλλά ένα από τα λίγα "συμβατικά" μυθιστορήματα που έγραψε, το (κατά τη γνώμη μου) υπέροχο "Η Μέρι και ο γίγαντας". Αν κοιτάξω πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασα κάποιο από τα τρελά ΕΦ βιβλία του, θα πάω αρκετά πιο πίσω, και συγκεκριμένα στον Φεβρουάριο του 2015. Η αλήθεια είναι ότι έχω διαβάσει πάρα πολλά βιβλία του (αυτό είναι το εικοστό τρίτο) και δεν θέλω να ξεμείνω τελείως για τα επόμενα λίγα χρόνια, αλλά δεν μου κάνει καλό να απέχω τόσο καιρό από έναν ιδιαίτερα αγαπημένο συγγραφέα. Και, άλλωστε, πολλά από αυτά που έχω διαβάσει, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τα ξαναπιάσω στα χέρια μου κάποια στιγμή. Λοιπόν, φτάνει με τις φλυαρίες, και ας έρθουμε στο προκείμενο: Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απολαυστικό μυθιστόρημα, που μπορεί να μην φτάνει το επίπεδο των αριστουργημάτων του, όμως δίχως αμφιβολία προσφέρει απλόχερα τρέλα, δράση, ενδιαφέρουσες ιδέες και κάποιους αξιοπερίεργους χαρακτήρες (έστω και αν δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος, τόσοι που είναι). Γενικά γίνεται ένας μικρός χαμός στο βιβλίο, η δομή της ιστορίας είναι κλασικά πολυσύνθετη, η μια τρελή σκηνή διαδέχεται την άλλη, ενώ ο συγγραφέας μας μεταφέρει από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο, χωρίς να αφήνει και πολύ χρόνο στους αναγνώστες για να πάρουν έστω και μια μικρή ανάσα. Και η ατμόσφαιρα είναι γενικά κάπως τεταμένη και αγχωτική. Όσον αφορά τη γραφή, είναι πολύ καλή και γλαφυρή, με τη γνωστή κυνική και ίσως απαισιόδοξη ματιά που χαρακτηρίζει τον Φίλιπ Ντικ. Όπως έγραψα, το βιβλίο μου άρεσε πολύ, έστω και αν δεν αγγίζει το επίπεδο των κορυφαίων στιγμών του συγγραφέα. Πέρασα πολύ καλά και απόλαυσα την κάθε σελίδα και την κάθε σκηνή, αν και οφείλω να παραδεχτώ ότι ο Ντικ άφησε ορισμένα "γιατί" και "πώς" αναπάντητα, σχετικά με τη δυστοπία και τον κόσμο που δημιούργησε. Όμως, δεν θα πρότεινα το βιβλίο σε κάποιον που δεν έχει ξαναδιαβάσει Φίλιπ Ντικ, γιατί νομίζω είναι απαραίτητη μια κάποια εμπειρία με τον τρόπο γραφής και σκέψης του συγγραφέα, ειδάλλως υπάρχει πιθανότητα ο άγουρος αναγνώστης να χάσει τελείως την μπάλα. 8.5/10
  41. 3 points
    Θαυμαστός καινούργιος κόσμος Αρχικά σκεφτόμουν να πιάσω με τη σειρά τα μυθιστορήματα του Άλντους Χάξλεϊ, ξεκινώντας με το "Ο κίτρινος πύργος", συνεχίζοντας με το "Κολασμένος χορός", και ούτω καθεξής, όμως έτσι θα αργούσε ακόμα περισσότερο η στιγμή που θα έπιανα στα χέρια μου το κλασικό αυτό δυστοπικό μυθιστόρημα, που αποτελεί μέρος μιας άτυπης τριλογίας, μαζί με το "1984" του Τζορτζ Όργουελ και το "Φαρενάιτ 451" του Ρέι Μπράντμπερι (και τα δυο προ πολλού διαβασμένα). Έτσι, είπα να γνωρίσω τον συγγραφέα με το πιο γνωστό του και ένα από τα πλέον πολυδιαβασμένα και πολυσυζητημένα μυθιστορήματα του 20ου αιώνα. Τώρα, τι να γράψω για το βιβλίο, που δεν έχουν γράψει και πει εκατομμύρια άλλοι αναγνώστες που το διάβασαν πριν από μένα; Ότι είναι τόσο ενδιαφέρον, ιντριγκαδόρικο, συγκλονιστικό και τρομακτικό, με ιδέες και αναφορές που δίνουν τροφή για σκέψη και αφορμή για ατελείωτες συζητήσεις με φιλοσοφικές προεκτάσεις; Ότι είναι από τα βιβλία που διαβάζεις κυρίως για τις ιδέες, τις σκέψεις και τις φιλοσοφικές αναφορές, και όχι τόσο για την πλοκή ή τους χαρακτήρες; Βέβαια, οφείλω να πω ότι και η πλοκή μου άρεσε λίγο-πολύ, αλλά και οι χαρακτήρες έκαναν αρκετά καλά τη δουλειά τους (έστω και αν εντέλει δεν δέθηκα ιδιαίτερα με κάποιον). Και η αλήθεια είναι ότι ναι μεν είχα σχετικά υψηλά προσδοκίες για το βιβλίο αυτό (εξίσου υψηλές με τα άλλα δυο που ανέφερα στην αρχή), αλλά για κάποιο λόγο περίμενα ότι από άποψη γραφής θα ήταν κάπως στρυφνό και απαιτητικό, σίγουρα όχι τόσο ευκολοδιάβαστο και συναρπαστικό όπως αποδείχθηκε ότι ήταν τελικά. Ναι, δικαίως είναι ένα βιβλίο που έχει διαβαστεί τόσο πολύ, που έχει συζητηθεί τόσο πολύ, που έχει επηρεάσει τόσο πολύ. Είναι ένα βιβλίο που τρομάζει, που αναστατώνει, που αφυπνίζει, και που βάζει τους αναγνώστες να σκεφτούν κάποια πράγματα για τη ζωή και το μέλλον της κοινωνίας. Προσωπικά, τον κόσμο του βιβλίου τον βρήκα αρκετά πιο τρομακτικό από αυτόν του "1984", έστω και αν είναι κάπως άτοπες και ανούσιες τέτοιου είδους συγκρίσεις. Όπως και να'χει, είναι ένα βιβλίο που με συντάραξε και με έβαλε σε σκέψεις. Σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω. Και σίγουρα νιώθω ότι γνώρισα έναν ακόμα εξαιρετικά αξιόλογο και ευφυή συγγραφέα, με τον οποίον έχω πολύ μέλλον μπροστά μου (έχω καμιά δεκαριά βιβλία του στα αδιάβαστα!). 9/10
  42. 3 points
    Ο Aldous Huxley, ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς συγγραφείς του 20ου αιώνα, γεννήθηκε στις 26 Ιουλίου του 1894 στο Γκοντάλμινγκ της επαρχίας Σάρεϊ της Αγγλίας και πέθανε σε ηλικία 69 ετών, στις 22 Νοεμβρίου του 1963 στο Λος Άντζελες των Ηνωμένων Πολιτειών, την ίδια ακριβώς μέρα που δολοφονήθηκε ο John Kennedy και πέθανε ένας άλλος μεγάλος Βρετανός συγγραφέας, ο C. S. Lewis. Φυσικά το πιο γνωστό και πολυσυζητημένο έργο του είναι το "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος" (1932), που ανήκει σε μια άτυπη τριλογία δυστοπικών μυθιστορημάτων με φιλοσοφικές προεκτάσεις, μαζί με το "1984" του George Orwell και το "Φαρενάιτ 451" του Ray Bradbury. Συνολικά έγραψε δώδεκα μυθιστορήματα, καθώς επίσης πολλά διηγήματα και δοκίμια φιλοσοφικής και μυστικιστικής φύσεως. Μάλιστα, προς το τέλος της ζωής του ασχολήθηκε έντονα με τον παραψυχολογία και τον φιλοσοφικό μυστικισμό. Περισσότερα στοιχεία για την ζωή και το έργο του, εδώ. Πλήρης βιβλιογραφία του, εδώ. Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά: Λογοτεχνικά έργα: *1921*. Crome Yellow - Ο κίτρινος πύργος (Κάκτος), Κίτρινο Κρόουμ (Νεφέλη) *1922*. The Gioconda Smile - Το χαμόγελο της Τζοκόντα (Απόπειρα) *1923*. Antic Hay - Κολασμένος χορός (Αστάρτη) *1928*. Point Counter Point - Κοντραπούντο (Πάπυρος/ΒΙΠΕΡ), Αντίστιξη (Μέδουσα) *1930*. Brief Candles - Αναγκαστική ανάπαυση (Γράμματα) *1930*. After the Fireworks - Μετά τα πυροτεχνήματα (Θεωρία/Ηριδανός) *1932*. Brave New World - Θαυμαστός καινούργιος κόσμος (Πάπυρος/Κάκτος/Μέδουσα/Νησίδες) *1936*. Eyeless in Gaza - Ο τυφλός λυτρωτής (Scripta) *1939*. After Many a Summer - Μετά από πολλά καλοκαίρια (Νεφέλη) *1948*. Ape and Essence - Ο πίθηκος και η αλήθεια (ΒΙΠΕΡ), Ο πίθηκος και η ουσία (Ελεύθερος Τύπος) *1955*. The Genius and the Goddess - Ο μεγαλοφυής και η Θεά (Γαλαξίας) *1962*. Island - Το νησί (Κάκτος) Non-Fiction: *1942*. The Art of Seeing: An Adventure in Re-education - Η τέχνης της όρασης (Διόπτρα) *1954*. The Doors of Perception - Θύρες αντίληψης (Κατσάνος), Οι πύλες της αντίληψης (Κάκτος) *1956*. Heaven and Hell - Παράδεισος και Κόλαση (Κατσάνος/Κάκτος) *1958*. Brave New World Revisited - Επιστροφή στον θαυμαστό καινούργιο κόσμο (Μέδουσα/Περί Τεχνών), Επιστροφή στο θαυμαστό νέο κόσμο (Ελεύθερος Τύπος) *1959*. The Human Situation - Διαλέξεις για την ανθρώπινη κατάσταση (Αρσενίδης) Επίσης: Πάνω στην ψυχεδελική εμπειρία (Ελεύθερος Τύπος) Παιδικά: *1944*. The Crows of Pearblossom - Οι κουρούνες της Αχλαδούπολης (Διήγηση)
  43. 3 points

    until

    Κανονίστε μην είμαι μόνη μου. Δεν αξίζει η πρωτιά αν.... είσαι η μόνη διαγωνιζόμενη! Επισης έχω βάλει κι ένα στοιχηματάκι με τον εαυτό μου γιατί την προηγούμενη φορά είχα βγει τελευταία, δηλαδή προτελευταία, αλλά και πάλι. Σας χαρίζω λίγη καλή μουσική για να εμπνευστείτε:
  44. 3 points

    until

    Θα γράψω και γω για συμπαράσταση.
  45. 3 points

    until

    @Starbuck μη διανοηθείς και δεν το χωρέσεις στο όριο των λέξεων! Θέλω να το διαβάσω! Ρε σεις; Γράφετε ή θα σας σπάσω το κεφάλι; 😁
  46. 3 points
    Μέσα στον Μάιο ή το αργότερο μέχρι τον Ιούνιο (είναι καθαρά θέμα τυπογράφου), θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ, το The Invincible, του Stanislaw Lem. Ελληνικός τίτλος: Ο Ανίκητος. Αν μη τι άλλο υπέροχα νέα για τους λάτρεις της επιστημονικής φαντασίας.
  47. 3 points
    Αναστάτωση στο Τσάνελ Κλαμπ Ένατο βιβλίο του Ρος Μακντόναλντ που διαβάζω, όγδοο με πρωταγωνιστή τον φοβερό Λιου Άρτσερ, που ίσως θα ήταν ο αγαπημένος μου Αμερικανός ιδιωτικός ντετέκτιβ, αν δεν υπήρχε ο ακόμα πιο φοβερός Φίλιπ Μάρλοου. Τελευταία φορά που διάβασα ιστορία με ήρωα τον Λιου Άρτσερ ήταν τον Μάιο του 2018, και σίγουρα μου έλειψε πολύ. Αλλά όπως έχω ξαναγράψει, τα μεταφρασμένα βιβλία του Μακντόναλντ που έχω στα αδιάβαστα είναι πλέον πάρα πολύ λίγα και δεν θέλω να ξεμείνω τόσο σύντομα. Τέλος πάντων, το "Αναστάτωση στο Τσάνελ Κλαμπ" είναι ένα ακόμα ψυχαγωγικό και ενδιαφέρον αστυνομικό νουάρ, με όλες τις απαραίτητες δόσεις μυστηρίου, αγωνίας και δράσης που μας έχει συνηθίσει ο συγγραφέας. Το μενού διαθέτει σε σχετική αφθονία μυστικά (οικογενειακά και μη), προδοσίες, πάθη, φόνους και κάθε είδους μπερδέματα, με τον Λιου Άρτσερ να μπαίνει κάπως ανυποψίαστος στην αρχή και να προσπαθεί να βγάλει μια άκρη με όλα αυτά που συμβαίνουν, κινδυνεύοντας συχνά να φάει το κεφάλι του (σίγουρα έφαγε λίγο ξύλο παραπάνω από το... ενδεδειγμένο). Η γραφή είναι κλασικά πολύ ωραία, οξυδερκής και ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές περιγραφές και εξαιρετικά φυσικούς διαλόγους, ενώ η ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε παρά να είναι αρκετά αγωνιώδης και με νουάρ αποχρώσεις. Χωρίς αμφιβολία, τα βιβλία του Ρος Μακντόναλντ αποτελούν εγγύηση ποιότητας και αναγνωστικής απόλαυσης, είναι σίγουρα από τα καλύτερα δείγματα της νουάρ λογοτεχνίας. 8.5/10
  48. 3 points
    Διάβασα το ''Γιατί δεν ρώτησαν τον Έβανς;'' Καιρό είχα να διαβάσω θεία Αγκάθα και μου είχε λείψει. Μάλιστα συνειδητοποιώ ότι έχω διαβάσει λίγα σε σχέση με τα αρκετούτσικα που έχω μαζέψει. Είναι ένα κενό που πρέπει σιγά- σιγά να αναπληρώσω. Χωρίς να έκανα και αγγαρεία, δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε. Όχι βέβαια ότι περίμενα και πολλά μιας και δεν έπαιζαν Μις Μαρπλ ή Ήρακλης Πουαρό. Όσο να 'ναι όταν σκάνε μύτη, ανεβαίνουν και οι προσδοκίες. Ανεξήγητοι φόνοι όσο και κίνητρα, ποταποί και ευγενείς χαρακτήρες. Χωρίς ιδιαίτερο βάθος αλλά μάλλον δεν ήθελε και να τους ''βαθύνει'', όχι δεν μπορούσε. Όλα τα γνωστά καλούδια μπλεγμένα σε αξεδιάλυτο κουβάρι. Μεγάλη σημασία στις ιστορίες της παίζουν οι λεπτομέρειες. Κάποιες φορές δεν πείθουν, μου φαίνεται ότι εξυπηρετούν πολύ την πλοκή. Κάποιες άλλες όμως ναι. Φαντάζουν απλοϊκές αλλά μόνο τέτοιες δεν είναι. Έχει μαεστρικό τρόπο να τις καμουφλάρει αναφέροντας τες επιφανειακά, δήθεν αδιάφορα. Έτσι και στη προκειμένη που προσπέρασα μία σημαντική. Το κατάλαβα μόνο στο τέλος, στο ξεδιάλυμα. Και αν και με ενοχλεί που δεν έδειξα την δέουσα προσοχή, είναι ωστόσο κάτι που μου αρέσει. Κυκλοφορεί με αυτό τον τίτλο από Ελληνική Εκδοτική και ως ''Η Κραυγή του θανάτου'' από εκδόσεις Πάνθηρ.
  49. 3 points

    until

    2016 λεξούλες! Πολύ φοβάμαι μην υπερβώ το όριο και χρειαστεί να πετσοκόψω...... Θα τα καταφέρω! Τέλος. Το αποφάσισα.
  50. 2 points
    Λοιπόν, διαβάζω και τελειώνω την Ιμάτζικα. Δεν μπορώ να πω ότι ξετρελλάθηκα κιόλας αλλά μου άρεσε αρκετά (ως πολύ στο στάδιο που διαδραματίζεται στην Ιμάτζικα). Θετικά: Πότε-πότε μου θύμιζε διεστραμμένη, ενήλικη εκδοχή ενός βιβλίου που αγαπώ πολύ, της "Ιστορίας χωρίς τέλος". Αυτό μου φαινόταν ελκυστικό αλλά και με μελαγχολούσε, γιατί με έκανε να σκέφτομαι τις διαφορές ηθικής ανάμεσα στα δύο βιβλία. Μου έκανε εντύπωση το μοτίβο της καταδίωξης των γυναικείων θεοτήτων από τον αρσενικό θεό και μ' έκανε να γελάσω κιόλας, καθώς το ίδιο ακριβώς μοτίβο υπάρχει και σε ένα διήγημα του Έλληνα συγγραφέα Λύο Καλοβυρνάς. Μ' άρεσε πολύ η αρχή και αυτά που λέει για το θέατρο. Μ' άρεσε που οι κεντρικοί ήρωες είναι αντιήρωες. Και δεν έχει σημασία που ο Ευγενής μια και ακόμη και τότε συνεχίζει να κάνει λάθη με τους κοντινούς του ανθρώπους αλλά και γενικά. Μου έκαναν εντύπωση οι ονειρικές σκηνές όπου η μεταφορά γίνεται κυριολεξία. Γενικά, μ' άρεσε πολύ τα πρωτότυπα φανταστικά τοπία και όντα που περιγράφει. Ιδίως οι σκηνές που διαδραματίζονται στην Ιμάτζικα είναι κυριολεκτικά καταπληκτικές. Μου άρεσε πάρα πολύ ο ρόλος των γυναικών με τους γυναικείους χαρακτήρες, αγγέλους ή στρίγκλες, να είναι ανεξάρτητοι, παθιασμένοι, μυστηριώδεις, γνωστικοί... Το γκει ζευγάρι μου φάνηκε ότι ήταν πολύ λιγότερο φορμουλαικοί απ' τους υπόλοιπους ήρωες και είναι λογικό, γιατί κατά πάσα πιθανότητα στη σχέση τους προβάλλονται προσωπικές ανησυχίες και ζητήματα του συγγραφέα. Αρνητικά: Αργεί πάρα πολύ να μπει στο ζουμί! Έχει αρκετές σκηνές που μου φάνηκαν περιττές κι ότι μπήκαν για shock value. Οι αιματηρές σκηνές δεν με πολυένοιαξαν, μόνο στιγμιαία με ενόχλησαν καθώς βρίσκονταν στα σωστά σημεία, δηλαδή μάχες και πόλεμο. Δύο μόνο απ' αυτές με αηδίασαν άσκημα, καθώς έγιναν "στην ψύχρα" και περιγράφονταν υπερβολικά. Επίσης, με ξένισε η (ναι μεν σε ταιριαστά σημεία, αλλά δεδομένου των υπερβατικών και ποιητικών στοιχείων στο υπόλοιπο μυθιστόρημα φαίνονται περίεργα ) αναφορά σε σωματικά υγρά. Άραγε το χρησιμοποιεί ο συγγραφέας για ρεαλισμό ή ίσως επηρεάστηκε από μοντερνιστικά μυθιστορήματα που αναφέρουν σωματικές λειτουργίες δίπλα-δίπλα με φιλοσοφία; Αυτά!🙂
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..