Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 07/09/2020 in all areas

  1. 5 points
    Έχω αρχίσει εδώ και λίγο καιρό το απολύτως μεγαλύτερο και μετά μεγίστης βεβαιότητας βαρύτερο βιβλίο που έχει περάσει από τα χέρια μου και όταν λέω βαρύτερο, εννοώ κυριολεκτικά το πιο βαρύ και ασήκωτο βιβλίο που έχω διαβάσει. Τα στοιχεία μιλάνε μόνα τους: ύψος 25 εκατοστά, πλάτος 18 εκατοστά, πάχος 12 εκατοστά και βάρος (γιατί έκατσα και το ζύγισα) 3,5 ολόκληρα κιλά. Πρόκειται για τους "Άθλιους" του Βίκτωρος Ουγκώ, με χρονολογίας έκδοσης το 1976, όταν έφτιαχναν τα βιβλία για να κρατάνε μέχρι να τα διαβάσουν και τα δισέγγονά σου. Το εξώφυλλό του είναι τόσο χοντρό που σταματάει και σφαίρα, ενώ το χαρτί των σελίδων του τώρα το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα εξώφυλλα των σημερινών βιβλίων. Η μόνη παραχώρηση που έκανε ο εκδότης στον δύστυχο αναγνώστη είναι ότι το έσπασε σε δυο τόμους, με τον κάθε έναν να ζυγίζει μόνο 1,75 κιλά. Στο ερώτημα πως κρατάς στα χέρια σου έστω και τον ένα τόμο, η απάντηση είναι ότι δεν το κρατάς, απλώς το ακουμπάς στα γόνατά σου και με τα χεράκια σου ξεφυλλίζεις απλά τις σελίδες. Καταλαβαίνεται τώρα από πού βγήκε ο όρος "τούβλο".
  2. 5 points
    Τον Μάρτιο του 2009, όταν πήγαινα ακόμα Β' Λυκείου (πώς περνάνε τα χρόνια ρε γαμώτο!), διάβασα σχεδόν από τύχη το "Σχέδιο Φράκταλ", πιθανότατα το πρώτο βιβλίο του Ελληνικού Φανταστικού που έτυχε να πέσει στα χέρια μου. Θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ, αν και βέβαια έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε και στο μεταξύ έχω διαβάσει στην κυριολεξία εκατοντάδες βιβλία, με αποτέλεσμα να μην θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες. Οπότε τον είχα σταμπάρει από τότε τον Κώστα Χαρίτο και ανυπομονούσα να διαβάσω κάποιο επόμενο βιβλίο του. Έντεκα χρόνια μετά, επιτέλους κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά του, το οποίο άρπαξα αμέσως... και δεν άργησα να το ξεκοκαλίσω. Δεν το συζητάω, είναι ένα από τα πιο ευκολοδιάβαστα και εθιστικά βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Για αύριο το βράδυ ήταν... προγραμματισμένο να το τελειώσω, έλα όμως που με το ζόρι κράτησε μέχρι σήμερα το μεσημέρι. Μια η γραφή, μια η αγωνιώδης πλοκή και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες, δεν μπορούσα με τίποτα να το αφήσω κάτω. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι αν μη τι άλλο η ανάγνωση του βιβλίου αυτού θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως ψυχαγωγική εμπειρία. Υπάρχουν ωραίες και ιντριγκαδόρικες ιδέες με κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, οι οποίες μπορεί να διχάσουν τους αναγνώστες αλλά σίγουρα θα τους βάλουν να σκεφτούν κάποια πράγματα για τον κόσμο γύρω τους, η πλοκή προσφέρει δράση, αγωνία και κάμποση ένταση, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες έχουν τις ιδιαιτερότητές τους και δεν είναι αδιάφοροι. Επίσης το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, ανά κάθε κεφάλαιο παρακολουθούμε πότε τον έναν και πότε τον άλλο χαρακτήρα, μέχρι που στο τέλος γίνεται το... μπαμ! Η αλήθεια είναι ότι το τέλος μου φάνηκε κατά κάποιο τρόπο λιγάκι βιαστικό για τα γούστα μου, ίσως θα μπορούσε να απλωθεί σε λίγες παραπάνω σελίδες, αν και, εδώ που τα λέμε, πολλές φορές κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα. Επίσης ορισμένα πράγματα δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ θα ήθελα να υπάρχει περισσότερο background (που λένε και στο χωριό μου) σε κάποιους χαρακτήρες, ώστε να κατανοήσουμε πλήρως τα κίνητρά τους. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλογραμμένο μυθιστόρημα με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτο ιδέες και κοινωνικοπολιτικές/καλλιτεχνικές ανησυχίες, που μεταξύ άλλων είναι ικανό να δώσει και λίγη τροφή για σκέψη. Τέλειο μπορεί να μην είναι (αλήθεια, ποιο βιβλίο είναι τέλειο; Υπάρχει;), όμως είναι τιμιότατο και εν γένει απολαυστικό. Σίγουρα θα μου μείνουν πολλές σκηνές στο μυαλό μου (ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με τον Ιβάν), έτσι γλαφυρές όπως ήταν οι περιγραφές τους. Και οφείλω να παραδεχτώ ότι θα κρατάω... μεγάλο καλάθι, για τυχόν επόμενα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Άραγε, το "Χαμένα χρώματα" που υπάρχει στο εξώφυλλο, να παραπέμπει σε μια σειρά βιβλίων; Μακάρι! 8.5/10
  3. 3 points
    Γιώργος Μπαλάνος - Πέρα Από το Αίνιγμα της Πεντέλης Για όσους έχουν ασχοληθεί λίγο με το παραφυσικό, ΑΤΙΑ, μυστικές τεχνολογίες κλπ, ο Μπαλάνος είναι ο δάσκαλος. Ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος) που ασχολήθηκε σοβαρά με όλα αυτά, και ίσως ο πρώτος που εισήγαγε με την ομάδα του την επιστημονική έρευνα στον χώρο, με καταγραφές, αποδείξεις ή όχι, τεκμήρια κλπ. Θυμάμαι κάποτε αρθρογραφούσε και στο Strange μεταξύ άλλων. Η έρευνά του για την Πεντέλη γενικότερα και την πασίγνωστη σπηλιά του Νταβέλη (να πάτε) είναι αποτέλεσμα χρόνων, βασικά δεν νομίζω κατά την διάρκεια της ζωής του να σταμάτησε να ερευνά την Πεντέλη. Αποκλείεται κάποιος να μην έχει ακούσει κάτι για την περιβόητη Σπηλιά του Νταβέλη, ακόμα και αν δεν ασχολείται καθόλου με το παραφυσικό. Αυτοί οι θρύλοι με ώθησαν και εμένα κάποτε να ανέβω στην Σπηλιά (και από τότε δεκάδες φορές). Το βιβλίο ουσιαστικά είναι 2 βιβλία, το πρώτο που είχε εκδοθεί παλαιότερα και την συνέχειά του. Ο Μπαλάνος παραθέτει στοιχεία της έρευνας που έχει εκπονήσει και συμπεράσματα. Καταρρίπτει παράλληλα και τα όσα λέγονται στα πλαίσια των αστικών μύθων για την Σπηλία, όπως επίσης και τα όσα γελοία έχουμε διαβάσει από άλλους "ερευνητές" / συγγραφείς για την Πεντέλη, που στερούνται ντοκουμέντων, και είναι απλά μια αφήγηση και αυθαίρετες υποθέσεις στα πλαίσια της μυθοπλασίας. (μάλιστα, μπορείτε να καταλάβετε εύκολα σε ποιους αναφέρεται ο Μπαλάνος). Δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω μια έρευνα ζωής από τον Μπαλάνο,άλλωστε δεν θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός. Μιλάω για το κομμάτι της έρευνας πάντα, άσχετο με το αν δέχεται κάποιος αυτά που διαβάζει. Το συνιστώ, έναντι άλλων παρόμοιων που κυκλοφορούν. Το συνιστώ επίσης και για έναν άλλο λόγο, για να δει κάποιος που αρχίζει να ασχολείται με αυτά τα ζητήματα, πως θα έπρεπε να είναι η έρευνα, και να ξεχωρίζει τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τον χώρο. Η μόνη μου ένσταση είναι στο ότι η έκδοση είναι πολύ απλή για το αντίτιμό της. Άνευ βαθμολογίας
  4. 3 points
    Το review μου όπως έγραψα και στο blog του sff. Βιβλιοκριτική: Η εποχή των θρύλων Ο Γρηγόρης Δημακόπουλος κάνει το ντεμπούτο του με την Εποχή των Θρύλων, ένα sword & sorcery μυθιστόρημα που δεν θα έπρεπε να λείπει από τα ράφια κανενός έλληνα οπαδού του φανταστικού. είναι η δεύτερη αναγνωστική επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Την πρώτη του ιστορία την διάβασα στην συλλογή διηγημάτων Πολεμικές Ιαχές. Τα δυνατά κι αγαπημένα μου σημεία του συγκεκριμένου βιβλίου είναι η κοσμοπλασία, καθώς και η ξεχωριστή φωνή του κάθε χαρακτήρα. Φαίνεται πώς ο συγγραφέας ασχολήθηκε αρκετά την αρχή ως το τέλος. Δεν βαρέθηκα ούτε μία φορά στις αναφορές αυτών των μύθων καθώς και πώς εμπλέκονται στην κεντρική ιστορία. Σε αρκετά σημεία μου έδωσε αυτό το αίσθημα ότι διαβάζω το Game of Thrones, αλλά καλύτερο ο τρόπος που παρουσιάζεται η κόσμοπλασιά είναι ένα από τα δυνατά ατού και ελπίζω στο δεύτερο βιβλίο να έχουμε την ίδια “ποσότητα.” όσον αφορά τώρα τους χαρακτήρες όλοι παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Σε άλλα βιβλία μπορεί να βρω κάποιον χαρακτήρα που με ενοχλεί ή που να είναι περιττός, αλλά εδώ φαίνεται πως έχει πέσει η δουλειά και όλα έρχονται και δένουν όπως θα έπρεπε σε μία ιστορία τέτοιου τύπου. Στα ουδέτερα σχόλια να πω πως όσοι έχουν διαβάσει Έλρικ του Μελνιμπονέ και γενικότερα τα βιβλία του Μουρκοκ, θα βρουν πολλά γνώριμα στοιχεία. Αυτά εντάσσονται με έναν μοναδικό τρόπο στη συγκεκριμένη ιστορία και δένουν τέλεια. Κάποιοι επίσης που έχουμε διαβάσει dune ίσως να δούμε γνώριμα στοιχεία για το πώς αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες τον φόβο. Βέβαια σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα μου είπε ότι έχει διαβάσει dune, αλλά αφότου έγραψε το βιβλίο. Συνεχίζοντας τα ουδέτερα σχόλια να πω πως είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που διάβασα τα οποία δεν έχουν συντακτικά ή γραμματικά λάθη και η επιμέλεια τους είναι άψογη. Το μέγεθος του βιβλίου είναι πάνω από 600 σελίδες και δεν είναι το κλασσικό paperback. Άνετα σε μέγεθος είναι όσο δύο ξεχωριστά μυθιστορήματα. Αν σκεφτούμε ότι το μέγεθος ενός μεγάλου μυθιστορήματος είναι γύρω στις 100.000 λέξεις, εδώ είναι κοντά στις 200.000… με λίγα λόγια θα αφιερώσετε κάμποσο χρόνο για να το τελειώσετε. επειδή Γενικά είμαι οπαδός των βιβλίων που είναι γύρω στις 200 σελίδες paperback, Αυτός ήταν και ένας λόγος που παρότι το είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου, το διάβασα αργότερα. Αυτό που θα ήθελα να βελτιωθεί στο επόμενο βιβλίο είναι ο τρόπος των περιγραφών. Θεωρώ πως είναι πολύ λεπτομερής σε σημείο που κάποιες φορές να παρέκαμψα κάποιες περιγραφές, μιας και ήδη οι άλλοι χαρακτήρες είχαν αναφερθεί σε αυτό. Αυτό είναι επίσης υποκειμενικό μιας και πολλές φορές, έχω πιάσει τον εαυτό μου να παρακάμπτω κάποια κομμάτια μιας και βαριέμαι να διαβάζω περιγραφές, το συγκεκριμένο με σχετική επιφύλαξη. Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως είναι ένα βιβλίο σε αρκετά σημεία με συγκίνησαν και με έκαναν να ριγήσω. Ομολογώ να πω πως είναι ένα βιβλίο που μου “έλειψε” επειδή το τελείωσα και περιμένω πώς και πώς για το επόμενο της σειράς!
  5. 3 points
    Σας τυχαίνει να ξυπνάτε μέσα στην νύχτα επειδή έχετε μια ιδέα σε αόριστη, νεφελώδη κατάσταση και προσπαθείτε να την κάνετε συγκεκριμένη;
  6. 3 points
    Η συνέντευξη δόθηκε στα πλαίσια της 55η συνάντησης της λέσχης ανάγνωσης φανταστικού όπου συζητήθηκε με τον Μιχάλη Δαγκλή το βιβλίο Αγαλήνευτα Βάθη. Nargathrod: Καλησπέρα Μιχάλη, καλώς όρισες στη λέσχη ανάγνωσης φανταστικού του sff.gr. Τι σε έκανε να μπεις στη διαδικασία να γράψεις πέντε ιστορίες από πέντε διαφορετικούς τόπους και ποιο ήταν το έναυσμα; Μιχάλης Δαγκλής: Καταρχάς κάποιες από τις ιστορίες τις είχα γράψει πριν πολλά χρόνια. Από εκεί ήταν ουσιαστικά η αρχή, κάπου στα μέσα του 2000 περίπου. Ήμουνα και είμαι φανατικός αναγνώστης της λογοτεχνίας τρόμου και στα 90s οι ελληνικές εκδόσεις κυκλοφορούσαν συνέχεια ιστορίες, υπήρχε αφθονία. Οπότε στα μέσα περίπου του 2000 παρατήρησα ότι εγκαταλείφθηκε λίγο το είδος. Στραφήκανε κυρίως προς το αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο μεσουρανεί ακόμα, είναι κάτι σαν βασιλιάς, αλλά και στο teenager fantasy. Ήταν σαν να μετουσιώσανε τον τρόμο σε σκοτεινό εφηβικό ρομάντζο. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό, απλά δεν ήταν αυτό που συνήθιζα να διαβάζω εγώ. Μου δημιουργήθηκε σαν ανάγκη να δοκιμάσω να γράψω και εγώ τις ιστορίες που είχα στο μυαλό μου. Είχα μπει και στο site, στο sff.gr, είχα δει και τα παιδιά που είχαν ανεβάσει τις ιστορίες τους και μου άρεσε πολύ. Είπα να το προσπαθήσω. Είχα γράψει μια-δυο ιστορίες που είχαν θετική ανταπόκριση και το έβαλα σαν σκοπό, σαν όνειρο μου, να γράψω και εγώ ένα βιβλίο και να το εκδώσω όπως και να χει, έστω και με αυτοέκδοση. Οπότε πρόσθεσα κάποιες άλλες ιστορίες, πήρα και αυτές που είχα γράψει, τις εμπλούτισα λίγο και τις έφτιαξα... Nargathrod: Κάποια είναι στο sff .gr δηλαδή; Μ.Δ.: Είναι η τελευταία ιστορία του βιβλίου, το Μια Κρυμμένη Αλήθεια που διαδραματίζεται στον Πειραιά. Οπότε τις μάζεψα όλες και μετά αναζήτησα εκδοτικό οίκο. Είχα την τύχη να τις εκδώσει η Ωκεανίδα. Οπότε είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Από εκεί και πέρα έχω και κάποια άλλα στο μυαλό μου. Έχω γράψει το πρώτο μου μυθιστόρημα, το 'Η τελευταία Νύχτα Της Αδέρας'. Υπήρχε και μια άλλη ιστορία που θα έμπαινε στα Αγαλήνευτα Βάθη, θα ήταν έξι κανονικά, αλλά απορρίφθηκε από τον εκδοτικό οίκο γιατί είχε κάποιες σκηνές ακραίας βίας που δεν ταίριαζαν στο ύφος της εκδοτικής, ήταν λίγο too much... Ιρμάντα: Ε, και αυτές που μπήκαν δεν πάνε πίσω. Μ.Δ.: Αυτή όμως ήταν λίγο περισσότερο... είχε να κάνει με ζώα και υπήρχαν κάποιες σκηνές που ήταν λίγο πιο τραβηγμένες, τουλάχιστον για την συγκεκριμένη εκδοτική. Αλλά μπήκε στην επόμενη συλλογή που ετοίμασα, στο Ζωώδες ‘Ενστικτο. Είναι σαν δίδυμο αδερφάκι της πρώτης μου συλλογής. Αποτελείται από τρεις μεγάλες ιστορίες. Τώρα αυτό που είπες, ότι όλες οι ιστορίες μου εξελίσσονται μες στην Ελλάδα, αυτό ήθελα εξαρχής να το κάνω γιατί θεωρώ στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολύ πλούσιο υλικό σε δοξασίες και θρύλους από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε υλικό και να φτιάξουμε μια πολύ ωραία ιστορία. Για παράδειγμα, ας πούμε, μπορείς να πάρεις τις παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη, να τις ανοίξεις σε μια οποιαδήποτε σελίδα στην τύχη, να βάλεις το δάχτυλό σου στο κείμενο που θα πέσει και να έχεις έτοιμη μια ιστορία που θα αποτελεί το έναυσμα. Οπότε επειδή υπάρχει αυτό το πλούσιο υλικό και επειδή θεωρώ ότι ακόμα και τώρα στο 2019 υπάρχουν αυτές οι παραδόσεις μέσα μας από τους παππούδες μας - νομίζω όλοι ξέρουμε δυο τρεις ιστορίες τρόμου ή αστικούς θρύλους - οπότε νομίζω ότι ο Έλληνας αναγνώστης θα ταυτιστεί λίγο περισσότερο με αυτό το πράγμα και θα του κάνει λίγο περισσότερο σε σχέση πχ με ένα ξένο που δεν είναι τόσο εξοικειωμένος. Οπότε ναι, ήθελα αυτό το ελληνικό στοιχείο να υπάρχει γιατί έχω μεγαλώσει με αυτό, το γνωρίζω, θεωρώ ότι είναι πολύτιμο και πολύ τρομακτικό, και μάλιστα όλες αυτές οι ιστορίες που λέγονταν, και λέγονται ακόμα, δεν έχουν να κάνουν σχεδόν τίποτα με κάτι θετικό. Ακόμα και οι νεράιδες στην πλειοψηφία τους θέλουν το κακό σου, είναι τρομακτικά πλάσματα, υπήρχε αυτό στις διηγήσεις. Ή αυτά που μας λέγανε σαν παιδιά ότι θα έρθει ο μπαμπούλας το βράδυ αν δεν κοιμηθείς γρήγορα ή πως αν δεν φας το φαΐ σου θα έρθει (λέγανε στο χωριό μου) η γριά Χρύσα από το βουνό και θα σε φάει. Όλα αυτά για τα παιδιά είναι πολύ τρομακτικά. Λέγανε στο χωριό μου πως αν βγεις μετά τις 12 λίγο έξω από τα όρια του χωριού βγαίνει μια γριά και σε αρπάζει, και πως δεν πρέπει να περάσεις από αυτό το σημείο. Όλα αυτά με γαλουχήσανε, μεγάλωσα με αυτά, τα θεωρώ πολύ ωραία, πολύ ωραίο τρόμο και το ήθελα σαν την πρώτη μου δουλειά. Επίσης ήθελα κάποιες από τις ιστορίες, αν όχι όλες-κάποιες, να έχουν μία θεματική από πίσω όπως η πρώτη ιστορία, η ομότιτλη, έχει να κάνει με την ύβρη του ανθρώπου και την απληστία και την τιμωρία που επέρχεται μετά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως μια ιστορία που δεν έχει θεματική είναι κακή. Η τελευταία ιστορία του βιβλίου που διαδραματίζεται στον Πειραιά δεν έχει κάποιο δίδαγμα από πίσω. Θεωρώ πως μια ιστορία τρόμου μπορεί να σε παίρνει και να σε οδηγεί στο ταξίδι της μέχρι το τέλος, δίχως κάποιο βαρύγδουπο μήνυμα στο βάθος. Απλά προσωπικά, μου άρεσει να υπάρχει και μια θεματική από πίσω, όσο μπορώ να βρω σε κάποιες ιστορίες. Η Νύχτα των Νεογνών πχ, στα Καλάβρυτα, ήθελα να έχει σχέση με την πατρότητα ή μάλλον με το μεταίχμιο της πατρότητας, κάποιος που είναι έτοιμος να γίνει πατέρας. Ιρμάντα.: Εγώ θα ήθελα να σου αναφέρω αυτό που είπα και στα παιδιά. Καταρχάς θέλω να σε ρωτήσω, υπάρχουν Έλληνες συγγραφείς που να θεωρείς πως υπηρετούν το φολκλόρ, αυτό το είδος που δείχνει να σου αρέσει και να σε εμπνέει, υπάρχει κάποιος που κατά κάποιο τρόπο να έχει αποτελέσει έμπνευση σου; Μ.Δ.: Έχω δει με μεγάλη μου χαρά τα τελευταία χρόνια πως έχουν βγει κάποιοι εκδοτικοί οίκοι που δίνουν το βήμα σε νέους συγγραφείς οι οποίοι δίνουν τα διηγήματα τους και είναι φολκλόρ τρόμου. Αυτό μόνο καλό είναι για τους λάτρεις του είδους. Δεν τα έχω διαβάσει όλα, μου λείπουν πολλά. Πάντως μου άρεσε πολύ Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας. Επίσης έχω επηρεαστεί, αν και δεν είναι διηγήματα, από τις παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη. Από τα τελευταία βιβλία που έχω διαβάσει είναι το Στοιχειωμένο Λαγκάδι, που μου άρεσε αρκετά. Ιρμάντα.: Είχαμε διαβάσει τον Γιάννη Θωμαδάκη στη λέσχη ανάγνωσης . Μ.Δ.: Και αυτό το είδος μου αρέσει πολύ. Επίσης του Βασίλη Γιαννάκη το Η Νύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια, όπως και του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη τις Δοξασίες. Τον ακολουθούσα και από το facebook γιατί μου άρεσαν πολύ οι δοξασίες που σκαρφιζόταν και ο τρόπος που τις απέδιδε. Πιο πολύ όμως είμαι επηρεασμένος από την λογοτεχνία τρόμου, όπως και από το σινεμά. Nargathrod : Παρατηρήσαμε όλοι ότι έχεις επηρεαστεί πολύ από το σινεμά. Ταινίες των 80s. Δηλαδή είδαμε κάποια κλισέ τα οποία αλλού τα χρησιμοποίησες με σωστό τρόπο, αλλού ήσουν λίγο υπερβολικός. Πες μας τι σκέφτεσαι όταν κάποιος σου λέει ελληνικό ή ξένο κινηματογράφο; Πώς τον χρησιμοποίησες στο έργο; Μ.Δ.: Ξένο κινηματογράφο κυρίως, έχω μεγαλώσει με τις ταινίες του Carpenter, με όλα τα κλασσικά, τις λαβκραφτικές ταινίες, οι οποίες δεν είναι όλες καλές αλλά μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες. Λατρεύω το σινεμά της δεκαετίας του 80’, με τον Carpenter να είναι ο αγαπημένος μου. Επίσης οι πρώτες ταινίες του James Cameron, πχ το Terminator που το θεωρώ ταινία τρόμου και όχι επιστημονικής φαντασίας... Nargathrod: Γίνεται και τα δύο. Μ.Δ.: Ναι, προφανώς και γίνεται και είναι ωραίο όταν συμβαίνει. Ιρμάντα: όπως και το πρώτο Alien. Μ.Δ: Και το Alien και το Predator και όλα αυτά, αγαπώ τα κυνηγητά και τις καταδιώξεις και το γεγονός ότι ο κακός δεν πεθαίνει πολύ εύκολα. Ότι εκεί που νομίζεις ότι τον έφαγες, επανέρχεται με κάποιο τρόπο. Nargathrod: Αυτό το είχα διαβάσει σε μία κριτική ταινίας, ότι το θέμα σε μια ταινία θρίλερ ο κακός να είναι αρκετά καλοφτιαγμένος. Να μην πεθαίνει εύκολα, να μην νικιέται εύκολα... Ιρμάντα: Και να έχει προσωπικότητα... deadend: Επειδή είναι κακός να μην τον κάνουν προσχηματικό. Μ.Δ.: Και θέλω να αποπνέει αυτή την αίσθηση, ότι δεν μπορείς να τον νικήσεις, ότι είναι αήττητος με κάποιο τρόπο, και πως θα σε πιάσει και πρέπει να κάνες κάτι για αυτό, ή να τρέξεις ή να βρεις κάποιο τρόπο να το αναστρέψεις αυτό. Υπάρχουν στοιχεία από αυτό στα Αγαλήνευτα Βάθη, ειδικά στην τελευταία ιστορία που διαδραματίζεται στον Πειραιά. Προσπάθησα να παρατείνω το σασπένς και το χαμό και γενικά το μακελειό. deadend: Το ότι μια ιστορία, αυτή με το φάρο και το τέρας το θαλασσινό θύμισε λίγο λάβκραφτ, έχεις επιρροές και από εκεί; Μ.Δ.: Καταλαβαίνω γιατί έδωσε αυτήν εντύπωση. Όταν το έγραφα δεν είχα τον Lovecraft στο μυαλό μου, που μου αρέσει πάρα πολύ... Ιρμάντα: Αλλά έχεις διαβάσει; Μ.Δ.: Ναι, βέβαια, έχω διαβάσει τα πάντα από Lovecraft, τον λατρεύω. Απλά θεωρώ πως έχουμε διαβάσει τόσα από το Cthulhu mythos, και ξαναδιαβάζουμε, οπότε δεν χρειαζόταν να γράψω και εγώ άλλο ένα. Δηλαδή το ‘δικό μου’ τέρας δεν είναι από τους Αβυσσαίους, δεν έρχεται από άλλη διάσταση... deadend: Οποιοδήποτε θαλάσσιο τέρας το συνδέουν με τον Lovecraft. Μ.Δ.: Ναι, γιατί ο Lovecraft ξεκίνησε όλο αυτό και έχει περάσει στο νου μας... Πάντως, μεταξύ αστείου και σοβαρού, εγώ λέω ότι το δικό μου είναι.. ελληνικό τέρας. Ιρμάντα : Όλα τα τέρατα που έχεις είναι ελληνικά και αυτό είναι καλό. Αν υποθέσουμε ότι σε ρώταγε κάποιος από αυτές τις ιστορίες ποια είναι που θα ξεχώριζες; Που θεωρείς είναι πιο δουλεμένη; Μ.Δ.: Είναι η ομότιτλη, το Αγαλήνευτα Βάθη, που δεν έχει μεταφυσικό τρόμο, που είναι πιο δραματική και θεωρώ ότι είναι πιο σκληρή από τις άλλες. Ιρμάντα : Είναι. Προσωπικά έπαθα κλειστοφοβία εκεί που περιέγραφες τα σκάφανδρα και το ένα και το άλλο. Μ.Δ.: Ναι, γιατί το σκάφανδρο, είναι μια στολή που είναι πολύ επιβλητική... Ιρμάντα: Και είναι ένα εργαλείο που έχει πάρει κόσμο στον λαιμό του. Μ.Δ.: Έχει πάρει κόσμο. Πριν το γράψω αυτό έκανα έρευνα για το σκάφανδρο και την ιστορία του. Έχει σκοτωθεί πολύ κόσμος και άφησε σακάτηδες πάρα πολλούς. Σαν φιγούρα, το σκάφανδρο είναι επιβλητικό και βγάζει κάτι το γοτθικό για εμένα, όλο αυτό το μέταλλο, το βαρύ πράγμα. Οπότε είχα από πάντα την ιδέα πως θα ήταν κάποιος παγιδευμένος μέσα σε αυτό το πράγμα, στο βυθό και να του τελειώνει το οξυγόνο. Αυτός ήταν ο σπινθήρας της ιστορίας μου. Και επειδή έχει αυτή την τραγωδία από πίσω είναι και πιο ανθρώπινη, τους χαρακτήρες τους δούλεψα περισσότερο, οπότε για μένα είναι λίγο παραπάνω από τις άλλες, παρόλο που δεν έχει το μεταφυσικό στοιχείο. Nargathrod : Γιατί είναι η μοναδική ιστορία στην οποία δεν έχεις το μεταφυσικό στοιχείο; Μ.Δ.: Γιατί ήθελα να αφηγηθώ την ιστορία ενός ανθρώπου που ήταν αχάριστος ουσιαστικά, άπληστος, δεν του έφτανε τίποτα, παρόλο που είχε αυτό βάσανο από πίσω με την μητέρα του, και την ώρα που θα μπορούσε να τη σώσει, να σταματήσει και να επιστρέψει πίσω και να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες, εκεί ενήργησε το πάθος του, η απληστία του, και έκατσε πολλές ώρες για να μαζέψει σφουγγάρια από τον βυθό με αποτέλεσμα να γίνουν όλα αυτά. Δεν θεωρώ ότι χρειάστηκε να βάλω κάποιο τέρας σε αυτό γιατί ουσιαστικά το τέρας βγήκε μέσα από τα πάθη μεταξύ των δύο αντίζηλων. Nargathrod: Για τον φάρο που τοποθέτησες στην ιστορία σου, μου θύμισε πολύ το Ψυχρό Δέρμα του Pinol . Μ.Δ.: Το βιβλίο είναι πάρα πολύ ωραίο. Ο φάρος θεωρώ ότι είναι ένα παρατημένο μέρος, μου βγάζει αυτή την αίσθηση της παραίτησης, ότι έχεις πάει εκεί πέρα και είσαι μόνος σου. Έχεις και την θάλασσα μπροστά με όλα τα μυστήρια της.. Μπορεί να γίνει πολύ εύκολα μια οποιαδήποτε ιστορία τρόμου με ένα φάρο, την θάλασσα, λίγα άτομα και παράνοια... Βaldwin the Victorius: Σε έχει επηρεάσει το βιβλίο του Pinol; Όσον αφορά την εκμετάλλευση της ιδέας. Μ.Δ.: Όχι γιατί είχα πάντα στο μυαλό αυτή την εικόνα του φάρου. Με γοήτευε πάντα. Στην συγκεκριμένη ιστορία, αν επηρεάστηκα από κάτι ήταν από την ταινία The Wicker Man. Αυτό με επηρέασε περισσότερο, λόγω της κοινότητας. Έχει βγει remake με τον Nicolas Cage που είναι απαίσιο. Η πρώτη ταινία του Christopher Lee είναι φοβερή πάντως. Baldwin the Victorius.: Δεν ξέρω για την πρωτότυπη ταινία αλλά στο remake είναι μία κοινότητα κελτικής θρησκείας, μια παγανιστική θρησκεία, όπου ακολουθούσαν ένα έθιμο το οποίο αμφισβητούν πλέον αν υπήρχε όπου έφτιαχναν ένα τεράστιο ξύλινο είδωλο μιας θεότητας, κλείναμε μέσα ανθρώπους και μετά έβαζαν στο είδωλο φωτιά. Ιρμάντα : Ένα παρόμοιο πράγμα ξέρετε που το είχα πρωτοδιαβάσει; Στη Σαλαμπώ. Σε μεταλλικό. Ήταν το είδωλο του Marduk στην Καρχηδόνα όπου το γεμίζανε με προς θυσία άτομα και έβαζαν φωτιά. Βέβαια το είδωλο δεν καιγόταν γιατί ήταν μεταλλικό αλλά από μέσα είχαν ζητήματα. Baldwin the Victorius: Για το θαλάσσιο τέρας, έψαξες αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στον ελληνικό χώρο όσο παλιό και αν είναι ή το βρήκες σε έναν άλλο χώρο και σκέφτηκες ‘’να μια ωραία ιδέα, ας το τοποθετήσω σε ελληνικό νησί’’; Και γενικότερα την ιδέα της θυσίας σε ένα τέρας το οποίο μας δίνει τόσα. Μ.Δ.: Επειδή γενικά οι νησιώτες έχουν πολύ τα θαλασσινά και το ψάρι, είδα ότι όντως το χέλι είναι ένα γκουρμέ πιάτο τους. Επίσης το χέλι, η μορφή του, θυμίζει λίγο το φάρο ως σύμβολο φαλλικό, οπότε το συνδύασα έτσι. Ότι έχουν ένα εκλεκτό μεζέ στην περιοχή γιατί υπάρχει αυτό το πράγμα εκεί πέρα, ένα δούναι και λαβείν μεταξύ τους το οποίο το έχουν σαν θεό γιατί έχει νόηση και τους έχεις επηρεάσει, τους κρατάει δέσμιους ουσιαστικά, τους δίνει τα αγαθά του, ζητάει κάτι από αυτούς... Όχι αυτό μου ήρθε, δεν το πήρα από κάπου. Ιρμάντα : Θα πήγαινες να την κάνεις αυτήν την δουλειά; Μ.Δ.: Ναι. Nargathrod : Εκδόσεις Ωκεανίδα. Συνεργασία, πως σου φάνηκαν, εξώφυλλα, έξτρα συνεργάτες, επιμέλειες; Τα διαδικαστικά με λίγα λόγια. Μ.Δ.: Ήταν η πρώτη που με πήραν τηλέφωνο, που είχαν ενδιαφερθεί. Έχω κάποια παράπονα. H έκδοση μου αρέσει πάρα πολύ. Ιρμάντα: Επίσης είναι πάρα πολύ ελαφρύ το χαρτί, διευκόλυνε να το μεταφέρω μαζί στα Μέσα και να το διαβάζω. Μ.Δ.: Μου άρεσε το εξώφυλλο. Είχα πει ότι ήθελα ένα εξώφυλλο που να θυμίζει πόστερ τανίας των 80s. Αν γινόταν να είναι και τσαλακωμένο, σαν να είναι ξεδιπλωμένο. Είχα και κάποιες ιδέες. Τους είχα πάει και σκίτσα. Είχα σκεφτεί διάφορα όπως το σκάφανδρο. Τέλος πάντων, καταλήξαμε σε αυτό. Από την έκδοση είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Από εκεί και μετά έχω κάποια παράπονα με την έννοια ότι δεν το κυνηγήσανε πολύ το βιβλίο. Δηλαδή άργησε πολύ να βγει στα βιβλιοπωλεία, σε κάποια δεν υπάρχει ακόμα, για παράδειγμα στο χωριό μου δεν υπάρχει αν και το ζητάνε, ούτε προώθηση έγινε πολύ, δεν ξέρω αν πιστέψανε σε αυτό πολύ. Μου είχαν πει βέβαια ότι σαν εκδόσεις η Ωκεανίδα δεν βγάζει πολύ τρόμο και ειδικά τα διηγήματα δεν τα προτιμούνε οι εκδοτικές. Θέλουν να είναι μυθιστόρημα. Οπότε αυτοί είναι οι λόγοι, για αυτό και το έχω σαν μικρό παράπονο, γιατί θα ήθελα το κάτι παραπάνω. Για παράδειγμα παρουσίαση δεν έγινε, παρότι το ζήτησα και ήταν πολύ θετικοί σε αυτό. Nargathrod: Αγία τριάδα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Μ.Δ.: Ελλήνων στον τρόμο εννοείς; Nargathrod: Γενικά. Μ.Δ.:Να σου πω τώρα, με τους Έλληνες δεν το έχω τόσο. Δηλαδή, τώρα κάθομαι και τους βρίσκω και εγώ. Τα τελευταία χρόνια αρχίζω και τους παρακολουθώ. Του Κέλλη έχω διαβάσει, αν και θα διαβάσω και τα υπόλοιπα αργότερα. Του Μίσσιου όπως είπα με την Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας, μου άρεσε και ο Βασίλης Γιαννάκης, καθώς και Η Βίλκα από τα πρόσφατα. Ε.Μ.: Ξένους; Μ.Δ.: Κοίτα μου άρεσαν πολύ οι κλασσικοί, όπως ο Lovecraft. Θα πω κάποιους άλλους που δεν είναι τόσο γνωστοί. Henry Katner, γιατί έχει μία από τις καλύτερες ιστορίες τρόμου που έχω διαβάσει ποτέ. Η οποία είναι μόλις 10-12 σελίδες, το The Graveyard Rats. Μέσα σε αυτές τις σελίδες αυτός ο άνθρωπος έγραψε κάτι που εμένα μου προκάλεσε εφιάλτες για δύο εβδομάδες. Σε ένταση την συγκρίνω μόνο με το The Pit and The Pendulum. Το πως ξεκινάει η ιστορία, πως σε πιάνει και δεν σε αφήνει μέχρι το τέλος. O Algernon Blackwood μου αρέσει επίσης γιατί έχει την καλύτερη ιστορία τρόμου που έχω διαβασει, το The Willows. Μ’αρέσει και ο Masterton. Μου θυμίζει τις nasty ταινίες του ’70 που δεν μασάγανε, που στα πετάγανε στα μούτρα. Και ήταν από τους πρώτους που με είχανε τρομάξει, δεν το περίμενα. Το αγαπημένο μου από αυτόν είναι το Παγιδευμένοι. Σαν ιδέα μου άρεσε πάρα πολύ. Christine: Γράφεις από μικρός; Μ.Δ.: Όχι. Άρχισα να γράφω από τα μέσα του 2000. Christine: Τότε άρχισες. Μ.Δ.: Ναι. Christine: Και θεωρείς ότι θα το κρατήσεις , θα το συνεχίσεις; Μ.Δ.: Πιστεύω ναι. Είναι κάτι που μου αρέσει και θα το συνεχίσω. Αν μπορούσα θα έκανα μόνο αυτό. Ετοιμάζω κάποια καινούργια βιβλία για το μέλλον. Nargathrod: Μιχάλη σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνέντευξη για το βιβλίο σου Αγαλήνευτα Βάθη και για την παρουσία σου στη λέσχη ανάγνωσης φανταστικού του sff.gr. Σου ευχόμαστε τα καλύτερα στο μέλλον. Μ.Δ: Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση και για τα όσα συζητήσαμε απόψε.
  7. 3 points
    The outsider Αισθάνομαι χαρούμενος που ο King γράφει βιβλία αυτής της ποιότητας. Με ενοχλεί λιγάκι που ορισμένοι λένε "Ω προτιμώ τον κλασικό king". θέλετε το αγαπημένο σας συγκρότημα να έχει συνεχόμενες κυκλοφορίες άλμπουμ που έχουν τον ίδιο ήχο; Όχι, θέλω οι μπάντες μου να εξελίσσονται και να αλλάζουν, το ίδιο ισχύει με τα νεότερα έργα του King. Προσπαθεί συνεχώς με διαφορετικά είδη χωρίς να στηρίζεται στις δάφνες του. Υπάρχει ένα πράγμα που ξέρω όταν πιάνω ένα μυθιστόρημα του Κινγκ στα χέρια μου, θα το απολαύσω, χωρίς να σκέφτομαι πόσο σκοτεινό η περίεργο θα γίνει. Αυτό δεν είναι το πιο περίεργο η σκοτεινό του. Βρήκα ότι είχε το τέλειο μείγμα μυστηρίου και μαγείας. Υπάρχει έγκλημα, θρύλος και φαντασία που βοηθούν σε γρήγορη ανάγνωση παρόλο τις 670 σελίδες του. Η είσοδος της Χόλι από το Mr. mercedes, στα μισά της ιστορίας, απλά κάνει την όλη υπόθεση να πετάει!
  8. 3 points
    Διάβασα τον πρώτο τόμο απ' τα άπαντα του Machen και θα ήθελα να σχολιάσω μερικές ιστορίες. Διάβασα το "ο μέγας θεός Παν", το οποίο μπορώ να πω ότι μ' άρεσε, παρόλο τον,δυστυχώς, εμφανέστατο μισογυνισμό του. Με εντυπωσίασε η διαχείριση του μυστηρίου και η σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας, όπως και οι εγκιβωτισμένες ιστορίες. Διάβασα επίσης το "Εσώτερο φως" (the Inmost light), το οποίο από άποψη ατμόσφαιρας είναι καταπληκτικό! Με τρόμαξε πιο πολύ από τον μέγα θεό Πάνα. Από άποψη πλοκής, όμως, μπάζει όσο δε λέγεται! Πολλές συμπτώσεις, βρε παιδί μου, ο πρωταγωνιστής-αφηγητής όλο πέφτει πάνω σε άτομα που έχουν σχέση με το μυστήριο! Ξαναδιάβασα επίσης τη σπονδυλωτή νουβέλα "οι τρεις απατεώνες" , η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αν και δυστυχώς οι περισσότερες ιστορίες έχουν πολύ λιγότερο υπερφυσικό από ότι θα μ' άρεσε. Η ιστορία της μαύρης σφραγίδας είναι πάντως καταπληκτική: γνωστά υλικά, δηλαδή τα ξωτικά και τα changelling, όπως και η όμορφη ουαλική εξοχή, παίρνουν μια αναπάντεχη στροφή προς το σκοτεινότερο. Καλή εντύπωση μου έκανε και η ιστορία με την πυραμίδα, όπου πάλι έχουμε τα μοτίβα της αγγλικής εξοχής και των κακών ξωτικών. Μ' άρεσε επίσης μια απ' τις μικρές ιστορίες του, με έναν παπά που έρχεται αντιμέτωπος με τα απραγματοποίητα όνειρα της νεανικής του ζωής. Το πρώτο του πόνημα πάντως δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με υπερφυσικό και τρόμο: είναι κάτι ιστορίες μεσαιωνικού-αναγεννησιακού στυλ, που μοιάζουν με του Chaucer, με ανεπρόκοπους γλεντζέδες που συνεχώς πίνουν μπύρα και ασχολούνται με κορίτσια. Η μόνη ομοιότητα με μεταγενέστερα έργα του είναι οι αλληλοεγκιβωτισμένες ιστορίες. Αυτό το ψιλοβαρέθηκα, όλο μεθυσμένοι και όλο αμπελοφιλοσοφίες έλεγαν οι ήρωες. Ενδιαφέροντα είναι και κάποια πράγματα του επίμετρου, που λέει για τις θεωρίες του σχετικά με το παράξενο. Εντυπωσιακή είναι και η σύνδεση (ψευτο)επιστήμης με υπερφυσικό, κλασσικό για τη βικτωριανή εποχή. Π.χ. όλοι οι ήρωές του που ερευνούν του υπερφυσικό είναι επιστήμονες, χρησιμοποιεί για τα ξωτικά τη θεωρία των πρωτόγονων φυλών...
  9. 2 points
    Do androids dream of electric sheep? Πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Dick καθώς γενικά δεν διαβάζω και πολύ ΕΦ. Μου άρεσε πολύ ο post-apocalyptic κόσμος που επινόησε ο Dick. Γενικά το βιβλίο είναι μία ιστορία γεμάτη δράση, αλλά δεν λείπουν και οι ηθικοί και φιλοσοφικοί προβληματισμοί του συγγραφέα διατυπώνοντάς τους μέσα από τα μάτια του κεντρικού ήρωα. Το βιβλίο το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος, και έχει μερικά πολύ δυνατά κι αξέχαστα κεφάλαια. Πέρασα πολύ ωραία, σε μία περίοδο που χρειαζόμουν ένα καλό βιβλίο.
  10. 2 points
    58. Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας - H. P. Lovecraft (170) Μία ακόμη συλλογή συγκλονιστικών ιστοριών από τον δάσκαλο του τρόμου. Για άλλη μία φορά μας καλεί να τον ακολουθήσουμε στα εφιαλτικά ταξίδια της φαντασίας του. Δεν έχει σημασία αν τα διηγήματά αυτής της συλλογής αρέσουν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, κάθε λέξη, γραμμή, παράγραφος, σελίδα που δημιούργησε ο Λάβκραφτ με τη μαγική του πένα, έχει συλλεκτική αξία.
  11. 2 points
    57. Οδηγός ενός αστροναύτη για τη ζωή στη γη - Chris Hadfield (406) Σε ηλικία εννέα ετών, από την τηλεόραση των γειτόνων του, είδε το αδύνατο να γίνεται δυνατό, τον Νιλ Άρμστρονγκ το 1969 να πατάει προσεκτικά στην επιφάνεια της Σελήνης. Αργότερα το ίδιο βράδυ επιστρέφοντας στο εξοχικό του παρατήρησε το φεγγάρι. Δεν ήταν πλέον ένα μακρινό, άγνωστο ουράνιο σώμα αλλά ένας τόπος των οποίων είχαν περπατήσει, μιλήσει, εργαστεί και κοιμηθεί άνθρωποι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβε τι ήθελε να γίνει στη ζωή του, θα εξερευνούσε το διάστημα, επεκτείνοντας τα όρια της γνώσης και των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, θα γινόταν αστροναύτης. Για να βρεθεί στο διάστημα χρειάστηκαν χιλιάδες μέρες εκπαίδευσης και μόλις 8 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ταξίδι με το διαστημικό λεωφορείο Atlantis στις 12 Νοεμβρίου του 1995. Ένα αληθινό πρόσωπο ο Chris Hadfield, ο πρώτος Καναδός αστροναύτης, μας παρουσιάζει την όλη διαδικασία για να γίνει κανείς αστροναύτης, την εκπαίδευση του από την Nasa καθώς και τη ρουτίνα της ζωής στον διεθνή διαστημικό σταθμό και την επιστροφή στη γη και την αποκατάσταση που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός μετά από ένα τέτοιο ταξίδι. Στα θετικά είναι η στάση ζωής που κράτησε γενικότερα, αφού η όλη αυτή διαδικασία τον δίδαξε να ζει καλύτερα και πιο ευτυχισμένος στη γη. Μια ευχάριστη εμπειρία για εμένα, αφού διαβάζοντας την ιστορία, έμαθα ένα σωρό πράγματα που αγνοούσα όσον αφορά τα διαστημικά ταξίδια. Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι η λογοκρισία, ο ίδιος όπως και όλοι οι αστροναύτες δεν μας είπαν ποτέ πραγματικά, για το τι είδαν εκεί έξω…
  12. 2 points
    Χάρρυ Χάρρισον και ''Μπιλ ο ήρωας του γαλαξία''.
  13. 2 points
    Ο Ανίκητος (Niezwyciężony/The Invincible, 1964) Τέταρτο βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ που διαβάζω, μετά το ιδιόρρυθμο αλλά πολύ ωραίο "Χειρόγραφα που βρέθηκαν σε μια μπανιέρα" που διάβασα τον Ιανουάριο του 2012 και τα υπέροχα "Συνέδριο για το μέλλον" και "Σολάρις" που διάβασα τον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 2013 αντίστοιχα, και δηλώνω για άλλη μια φορά εξαιρετικά ικανοποιημένος, τόσο από την πλοκή και τις ιδέες του συγγραφέα, όσο φυσικά και από την καταπληκτική γραφή του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά (επιτέλους!) φέτος τον Φεβρουάριο, αλλά έπρεπε να περιμένει τόσους μήνες αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να το διαβάσω. Πιθανότατα ήθελα να πετύχω την κατάλληλη στιγμή, ώστε να το απολαύσω στον μέγιστο βαθμό. Και τα κατάφερα! Το βιβλίο είναι πραγματικά καταπληκτικό, ένα εξαιρετικό δείγμα "σκεπτόμενης" επιστημονικής φαντασίας, με μπόλικα τεχνολογικά μπιχλιμπίδια, ενδιαφέρουσες ιδέες, κάποιες φιλοσοφικές προεκτάσεις, αλλά επίσης δράση και μπόλικη αγωνία για την κατάληξη των ηρώων. Το βιβλίο αυτό είναι σαφώς πιο ευκολοδιάβαστο και εξωστρεφές σε σχέση με το "Σολάρις", όμως δεν είναι καθόλου απλοϊκό, θέλει την προσοχή του, θέλει μια κάποια ησυχία για να το απολαύσει κανείς, μιας και υπάρχουν αρκετές περιγραφές τεχνολογιών και εξωγήινων τοπίων, οπότε για να κάνεις μια εικόνα όλων αυτών που διαβάζεις, θα έλεγα ότι είναι απαραίτητη λίγη αυτοσυγκέντρωση. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα, διαθέτει λίγο μυστήριο και πολλή αγωνία, η οποία διατηρείται και κλιμακώνεται μέχρι το τέλος. Η γραφή είναι εξαιρετική, ίσως όχι με τόσο συναίσθημα αλλά αν μη τι άλλο με αφόρητα ρεαλιστικές περιγραφές που δημιουργούν μια παράξενη και σε σημεία κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (έστω και αν σκηνικό δράσης είναι ουσιαστικά η επιφάνεια ενός πλανήτη). Δεν το συζητάω, είναι από τα καλύτερα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας που έτυχε να διαβάσω τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, ήταν κάτι που περίμενα, μιας και ο Στάνισλαβ Λεμ είναι από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους εκεί έξω, αλλά φυσικά έπρεπε να το διαβάσω για να το επιβεβαιώσω. Φυσικά, σαν βιβλίο ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα, μιας και ανήκει στο είδος της "σκληρής" επιστημονικής φαντασίας. Όμως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια ιντριγκαδόρικη, καλογραμμένη και συναρπαστική ιστορία εξερεύνησης ενός πλανήτη, που άνετα μπορεί να καθηλώσει τους αναγνώστες. Υ.Γ. Η μετάφραση είναι πραγματικά εξαιρετική, όπως επίσης και η επιμέλεια του κειμένου. Άψογη δουλειά από τις εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ. 9.5/10
  14. 2 points
    Από Άγνωστη Καντάθ, Πρωτοπορία και Public: Στάνισλαβ Λεμ - Ο Ανίκητος (Άγνωστη Καντάθ) Χάρρυ Χάρρισον - Ο πλανήτης των καταραμένων (Άγνωστη Καντάθ) George Simenon - Στριπτίζ (Άγρα) George Simenon - Η φυγή του κυρίου Μοντ (Άγρα) Γουίλιαμ Μπερνέτ - Το τέλος της διαδρομής (Άγρα) Blake Crouch - Η πόλη ΙΙΙ (Διόπτρα) Ρέημοντ Τσάντλερ - Αναζητώντας το κορίτσι (Ερατώ)
  15. 2 points
    Μιχάλης Δαγκλής - Ζωώδες ένστικτο (Ιδιωτική έκδοση, 2020)
  16. 2 points
    Η κριτική μου όπως δημοσιεύτηκε αρχικά στη lefalok.gr Αν και δεν είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, κάνω πάντα μία εξαίρεση σε βιβλία που έχουν το φανταστικό στοιχείο παρών. Για να πω την αλήθεια είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορία τρόμου και μυστηρίου. Δεν θα το κρύψω, θα είμαι ξεκάθαρος, πως ένας από τους κύριους λόγους που αποφάσισα να διαβάσω και να αξιολογήσω πρώτος αυτό το βιβλίο είναι επειδή εμπλέχθηκα στην διαδικασία έκδοσης του, κατευθύνοντας τον συγγραφέα ως ένα μικρό βαθμό. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα με ικανοποίησε και από δω και στο εξής σκοπεύω να διαβάζω περισσότερα βιβλία από 'Ελληνες συγγραφείς που γράφουν ιστορίες τρόμου. Στην κυριολεξία δεν είχα ιδέα ότι το ελληνικό φανταστικό σε αυτό τον τομέα έχει βελτιωθεί τόσο πολύ. Γυρίζοντας πίσω στην αξιολόγηση μου τώρα για το συγκεκριμένο "πόνημα" μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος στο σύνολο των ιστοριών. Η πρώτη ιστορία μου δίνει την αίσθηση πως δεν θα αρέσει σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα την αγαπήσουν για την cult-ίλα που βγάζει. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα πολύ ικανοποιητικό σύνολο ξεχωριστών ιστοριών τρόμου, με φανταστικά στοιχεία. Μου άρεσαν σε γενικές γραμμές οι περιγραφές, καθώς και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, ενώ η ροή κυλούσε άψογα σε όλες. Ως spoiler να αναφέρω πώς όλες οι ιστορίες συνδέονται ελαφρά με το άλλο βιβλίο του συγγραφέα, "Η Τελευταία Νύχτα της Αδέρας" το οποίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και λειτουργούν ως easter eggs. Κάποια ουδέτερα σχόλια που έχω να αναφέρω είναι πως θα μπορούσε να έχει γίνει λίγο καλύτερη επιμέλεια στο ίδιο το βιβλίο μιας και λείπουν κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα τα περιεχόμενα, ενώ υπάρχουν κάποια ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου χάλασαν την ροή. Σε γενικές γραμμές, για αυτοέκδοση, είχε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με άλλα που γίνονται από εκδοτικούς οίκους και υποτίθεται πως έχει γίνει έλεγχος… Στα μειονεκτήματα να αναφέρω πως παρότι υπήρχαν κάποια easter eggs που συνδέουν πολύ ελαφρά τις ιστορίες αναμεταξύ τους, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κάτι άλλο. Ας δούμε όμως τώρα -μία προς μία- όλες τις ιστορίες μιας και σε κάθε συλλογή που διαβάζω, συνηθίζω να τις αξιολογώ ξεχωριστά σαν να ήταν βιβλίο από μόνες τους. "Νυχτερέμι" - Η πρώτη ιστορία μου έκανε για κλασικό pulp fiction της παλιάς καλής εποχής με στοιχεία σπλάτερ και σενάριο b-movie. Παρά το τρελό και σε κάποια σημεία άκυρο σενάριο της, η ροή κυλά όμορφα καθώς και οι χαρακτήρες. Ο ένας από τους πρωταγωνιστές παρουσιάζεται και ως comfort character και βελτιώνει ή για την ακρίβεια δίνει αστείες νότες σε όλη την ιστορία. Με τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω πως δέθηκα ιδιαίτερα και για αυτό το λόγο δεν μου δημιούργησε κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα το τέλος. Αν λοιπόν είσαι fan των παλιών cult ταινιών, θα την βρεις αρκετά διασκεδαστική. Από την άλλη, είναι μια ιστορία που δεν θα είναι είναι για όλους. "Εφτάψυχη" - Αυτή η ιστορία με συγκλόνισε περισσότερο από τις άλλες και είναι αρκετά μεγάλη, σε μέγεθος νουβέλας. Αν και δεν συνηθίζω spoiler σε βιβλία, η ιστορία αφορά μια γάτα και τα μικρά της, από την δική της οπτική. Η ιστορία έχει από την αρχή την αίσθηση του μυστηρίου, που σταδιακά διαδέχεται η ένταση και η αγωνία. Οι σκηνές μου έκοβαν την ανάσα και "ίδρωσα" αρκετά για να την τελειώσω. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο δυνατή ιστορία. Περιέχονται αρκετές δόσεις γραφικής βίας, οπότε απευθύνεται για άτομα 18+ αυστηρά! Σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου ανέφερε πως όταν το έστειλε σε εκδοτικό οίκο για αξιολόγηση/έκδοση, του το απέρριψαν λόγω υπερβολικής βίας και αυτή που το αξιολόγησε έβαλε τα κλάματα. Εγώ αυτό θα το έβαζα στο οπισθόφυλλο... για διαφήμιση, μιας και τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για δυνατή ιστορία που θα σας συγ(κλονίσει). "Μαντρακούκος" - Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι πιο ήπια σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά δεν αποτυγχάνει να σε "τρομάξει". Έχει ένα ύφος χαρούμενης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας πού καταλήγει στον απόλυτο όλεθρο. Περιέχει αρκετά κλασικά τρόπαια τα οποία μου αρέσει να βλέπω σε ιστορίες και τα περιμένω. Για αυτό το λόγο κιόλας δεν μπορώ να πω ότι συνέβη κάτι το οποίο δεν το περίμενα από πλευράς πλοκής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αρκετά σημεία δεν κράτησα την αναπνοή μου μέχρι να τελειώσει η σελίδα, περιμένοντας με αγωνία να δω τι θα γίνει στους πρωταγωνιστές. Το μόνο αρνητικό της συγκεκριμένης ιστορίας είναι πως ήθελε παραπάνω επιμέλεια από τον συγγραφέα μιας και κάποια λάθη με ανάγκασαν διαβάσω κάποια στιγμή από την αρχή για να καταλάβω τι εννοούσε ή ότι εννοούσε ακριβώς το αντίθετο, έτσι έχασα λίγο τον μπούσουλα και την ροή κάποιες φορές. Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει κάποιες πολύ δυνατές ιστορίες που θα σας συγκινήσουν και θα σας κάνουν να ριγήσετε. Εμένα πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο ξύπνησε το "ζωώδες ένστικτο" μου και θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες ιστορίες τρόμου με φανταστικά στοιχεία όπως αυτό.
  17. 2 points
    Πρώτη επαφή με το έργο του Μιχάλη Δαγκλή, αν και από τον Οκτώβριο του 2018 έχω αγορασμένη τη συλλογή διηγημάτων "Αγαλήνευτα βάθη". Αλλά είπα να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα τούτη τη συλλογή, μιας και είναι φετινή κυκλοφορία και μικρότερη σε μέγεθος, για να δω τι "παίζει" και με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα ωραία την ώρα μου. Το βιβλίο περιέχει τρεις ψυχαγωγικές και αρκετά αιματοβαμμένες ιστορίες που προσφέρουν δράση, αγωνία και, φυσικά, μπόλικο αίμα. Τα διηγήματα "Νυχτερέμι" και "Μαντρακούκος" ήταν αρκετά ικανοποιητικά και με διάφορα καλούδια, αλλά εντέλει δεν με εντυπωσίασαν ούτε ως προς τη γραφή ούτε ως προς τις ιδέες, ενώ κάποια πράγματα δεν με έπεισαν ιδιαίτερα. Όμως το αρκετά μεγάλο σε μέγεθος διήγημα "Εφτάψυχη" ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό και, θα έλεγα, αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα: Βλέπετε, πρωταγωνίστρια είναι μια... γάτα, που προσπαθεί να σώσει τα μικρά της από δυο διεστραμμένους τύπους. Η γραφή εδώ είναι έντονη, ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία και τον φόβο της γάτας, στην απεγνωσμένη προσπάθειά της απέναντι στα δίποδα πλάσματα που προκαλούν καταστροφή. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και ιδιαίτερα γλαφυρές στις σκηνές βίας (που είναι πολλές), ενώ οι ρυθμοί είναι έντονοι από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειλικρινά, είναι από τα πολύ καλά διηγήματα τρόμου και αγωνίας που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή το βιβλίο τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι. Τέλος, μιας και ουσιαστικά μιλάμε για αυτοέκδοση, υπάρχουν λαθάκια επιμέλειας: Τίποτα το φοβερό, βέβαια, απλώς το αναφέρω. 7.5/10
  18. 2 points
    Με κόκκινο οι νέες προσθήκες στη λίστα. 2020 01. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς" (9/10) 02. Hergé - Τεντέν: "Οι 7 κρυστάλλινες μπάλες" (8.5/10) 03. Hergé - Τεντέν: "Ο ναός του Ήλιου" (8.5/10) 04. Masiero/Cremona/Avallone - Mister No Revolution: "Αμαζονία" (9/10) 05. Brubaker/Epting - Captain America: Στρατιώτης του Χειμώνα (8.5/10) 06. Claremont/Miller - Wolverine (9/10) 07. Burattini/Vincenzo/Piccioni/Freghieri - Ζαγκόρ: "Ο ήρωας του Ντάρκγουντ" (9.5/10) 08. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τα νεανικά χρόνια" (7/10) 09. Miller/David Mazzucchelli - Daredevil: Αναγέννηση (9.5/10) 10. Rauch/Pesce - Ζαγκόρ: "Η εκδίκηση της Γκάμπιτ" (8/10) 11. Lynd Ward - Άγρια περιπλάνηση (7/10) 12. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Ο κληρονόμος" (8.5/10) 13. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Το W Group" (8.5/10)
  19. 2 points
    1. H.P. Lovecraft - Άπαντα 3, Οξύ (125) 8/10 2. Farley Mowat - Λύκοι Σας Παρακαλώ μην Κλαίτε, Χατζηνικολή (152) 9/10 3. Graham Joyce - Ρέκβιεμ, Οξύ (272) 7/10 4. Θανάσης Σκρουμπέλος - Το Δίκοχο του Μίμη, Θεμέλιο (165) 8/10 5. Nikolai Gogol - Το Παλτό, Ars Brevis (48) 9/10 6. Edgar Allan Poe - Ο Μαύρος Γάτος, Αιγόκερως (95) 7/10 7. Stephen King - Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος, Επιλογή (238) 8/10 8. H.P. Lovecraft - Ο Τύμβος, Αίολος (189) 7,5/10 9. H.P. Lovecraft - Ο Ίσκιος Πάνω Από το Ίνσμουθ, Αίολος (168) 8,5/10 10. H.P. Lovecraft - Ο Ναός του Τρόμου, Αίολος (210) 9/10 11. H.P. Lovecraft - Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ, Αίολος (235) 12. Irvine Welsh - Ecstasy, Οξύ (384) 9/10 13. Boris Vian - Όλοι οι Νεκροί Έχουν το Ίδιο Δέρμα, Μπαρμπουνάκης (127) 7,5/10 14. Boris Vian - Ο Σκουληκοσκανδαλιάρης και το Πλαγκτόν, Μπαρμπουνάκης (176) 7/10 15. Νίκος Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός, Καζαντζάκη (507) 10/10 16. Γιώργος Γιώτσας - Εκ Νεκρών, Λυκόφως (310) 9/10 17. Γιώργος Γιώτσας - Κάτω Από το Κρεβάτι, Λυκόφως (332) 9/10 18. Νικόλαος Κουμαρτζής - Κάστρα και Θρύλοι στην Ελλάδα, Δαιδάλεος (434) 8/10 19. Γιώργος Μπαλάνος - Πέρα Από το Αίνιγμα της Πεντέλης, Locus-7 (420)
  20. 2 points
    Κώστας Χαρίτος - Κόκκινο (Εκδόσεις Κέδρος, 2020)
  21. 2 points
    The minority report 9+1 ιστορίες επιστημονικής φαντασίας από τον συγγραφέα, φιλόσοφο Dick. Οι οποίες γράφτηκαν τις δεκαετίες του 1950-60, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους μεταγενέστερους συγγραφείς του είδους. Ορισμένες έγιναν επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες. Αν θέλετε μια διέξοδο από έναν κόσμο ελάχιστης φαντασίας, διαβάστε αυτό το βιβλίο!
  22. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Οίκος (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Το βρήκα αρκετά καλό και μάλλον θα μου άρεσε περισσότερο αν δεν ήξερα την υπόθεση από την ομώνυμη ταινία. Το αρκετά αντισυμβατικό τέλος του βιβλίου (μιας και στα περισσότερα βιβλία ακόμα και τώρα περιμένουμε κάποιου είδους happy end) καλύπτει αρκετά αδύναμα σημεία του βιβλίου και του δίνει μια μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας. Γενικά περνάς καλά διαβάζοντάς το.
  23. 2 points
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: Τρόμος Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3160 Αυτοτελής; Ναι Το χωριατόσπιτο με τους καθρέφτες.pdf
  24. 2 points
    Αγορά από Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης: Γουίλιαμ Γκίμπσον - Νευρομάντης (Αίολος) Jack Ketchum - Οι ξεγραμμένοι (Jemma Press) 3€ Jack Ketchum - Νεκρή σαιζόν (Jemma Press) 3€ Jack Ketchum,Richard Laymon,Edward Lee - Ξεσκαρτάρισμα (Jemma Press) 3€
  25. 2 points
    Ο τρόμος Τον Δεκέμβριο του 2011 διάβασα το διήγημα "Η μεγάλη επιστροφή", το οποίο οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν μου είχε κάνει κάποια ιδιαίτερη εντύπωση (ούτε η γραφή, ούτε η ιστορία). Δεν ξέρω γιατί τότε δεν διάβασα και τη νουβέλα "Ο τρόμος" ή γιατί τόσα χρόνια δεν έτυχε να πέσει στα χέρια μου ο Μάχεν, πάντως τώρα είπα να ρεφάρω. Λοιπόν, αυτή τη φορά δηλώνω ικανοποιημένος. Πρόκειται για μια καλογραμμένη και ιδιαίτερα ατμοσφαιρική νουβέλα, με κάποιες ωραίες περιγραφές και ορισμένες δυνατές εικόνες. Δεν θα έλεγα ότι τρομάζει ιδιαίτερα έτσι όπως είναι γραμμένη η ιστορία, αλλά η ατμόσφαιρα είναι φοβερή και η παλαιάς κοπής γραφή μου άρεσε πάρα πολύ. Πιστεύω ότι ο Μάχεν με τις ιστορίες του και τον τρόπο γραφής του έχει επηρεάσει πολλούς συγγραφείς τρόμου. Σίγουρα μέσα στη χρονιά θα διαβάσω και άλλα βιβλία του. 8/10 (Η βαθμολογία αφορά μόνο τη νουβέλα)
  26. 2 points
    δεν έχω διαβάσει τόσο όσο θα ήθελα, αλλά η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας είναι και από τα δικά μου αγαπημένα διηγήματα τρόμου. πολύ υποτιμημένος συγγραφέας, όντως. Και είναι κρίμα, γιατί βασικά ανακάλυψε αυτό στο οποίο στη συνέχεια ο Λάβκραφτ έδωσε σαφή μορφή και ταυτότητα. Φαντάζομαι ότι τα περισσότερα του κείμενα έχουν αναπόφευκτα γεράσει και φαντάζουν πια πολύ ξεπερασμένα, αλλά έχει γράψει και διαμάντια αθάνατα...
  27. 2 points
    Θεός! Άρχοντας του υπαινικτικού τρόμου με αριστουργήματα όπως το The Great God Pan ή το The Three Impostors. Σε καμία περίπτωση δεν τον θεωρώ ξεπερασμένο. Αντιθέτως, θα έλεγα πως οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς τρόμου (;) είναι άκυροι συγκρινόμενοι μαζί του. Διαβάστε και το The Hill of Dreams (5 ευρώ προσφορά στην Πρωτοπορία) που μάλλον είναι και το ομορφότερο έργο του.
  28. 1 point
    Κουρτ Βόνεγκατ- Σλάπστικ: Δύο αδέρφια ανείπωτης ασχήμιας πλην όμως εξαιρετικής ευφυίας. Ευκατάστατοι γονείς που δεν τα πολυνοιάζονται. Παρακολουθούμε την πορεία τους με όλα τα παράδοξα της. Δεν βγάζω ποτέ συμπέρασμα για συγγραφέα από ένα μόνο βιβλίο του, ακόμη και αν θεωρείται κλασσικό. Όχι, είναι άδικο. Το συγκεκριμένο όμως με κούρασε. Πολύ, παρά το μικρό του μέγεθος. 2+2= 4 Έρικ Φρανκ Ράσσελλ- Κάπου μία φωνή: Διαστρικό σκάφος θα συντριβεί σε πλανήτη, ορισμό της λέξης εχθρικό. Πλήρωμα και επιβάτες δεν θα κάτσουν να κλαίνε την μοίρα τους παρά μόνο θα ξεκινήσουν προς το πλησιέστερο -στου διαόλου τη μάνα ωστόσο- σημείο διάσωσης. Τα τρόφιμα όμως λίγα και τα εμπόδια πολλά. Άλλη μία ωραία, κυνική περιπέτεια από συγγραφέα ανώτερο της φήμης του. 4+4=8 Χάρρυ Χάρρισον- Μπιλ, ο ήρωας του γαλαξία: Φιλήσυχος αγρότης θα βρεθεί από εκεί που δεν το περίμενε μάχιμος στρατιώτης. Σε στρατόπεδο, με ανύπαρκτη εκπαίδευση, ζόρικους ανωτέρους, καταμεσής εμπόλεμης κατάστασης. Χειρότερα μάλλον δεν γίνεται. Σατιρίζει όλη αυτή την παράνοια που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τον στρατό με την γραφειοκρατεία και τα αλλαμπουρνέζικα ευτράπελα του. Καλό για μία φορά. 3,5+3,5= 7
  29. 1 point
    Red Dragon - Thomas Harris, σελ. 464 (7/10) Of Foster Homes and Flies - Chad Lutzke, σελ. 162 (9/10) Άγιοι Τίποτα - Κωνσταντίνος Κέλλης, σελ. 440 (8/10) Anansi Boys - Neil Gaiman, σελ. 451 (9/10) Percy Jackson and the Lightning Thief - Rick Riordan, σελ. 375 (5/10) Hot line - Luis Sepulveda, σελ. 107 (8/10) Ο ένοικος - Roland Topor, σελ. 170 (8/10) Συνταγματάρχης Σαμπέρ - Honore de Balzac, σελ. 100 (8/10) Εκείνο το τραίνο για την κόλαση (Ανθολογία Απαγορευμένου Πλανήτη #2) - Παρά Πέντε, σελ. 160 (6/10) Το ημερολόγιο ενός ευαίσθητου killer - Luis Sepulveda, σελ. 69 (8/10) Το φεστιβάλ του θανάτου - Γιάννης Μαρής, σελ. 384 (8/10) Bird Box - Josh Malerman, σελ. 305 (6/10) Ο χρησμός - Valerio Massimo Manfredi, σελ. 411 (5/10) Ο μάγος του αρχιπελάγος - Ursula K. Le Guin, σελ. 177 (8/10) In the Scrape - James Newman/Mark Steensland, σελ. 104 (7/10) Οι τάφοι του Ατουάν - Ursula K. Le Guin, σελ. 143 (7/10) Ο γιος της Τζοκόντα - Αύγουστος Κορτώ, σελ. 84 (6/10) Sum: Forty Tales from the Afterlives - David Eagleman, σελ. 110 (6/10) Dreamcatcher - Stephen King, σελ. 694 (7/10) Το νησί των καταραμένων - Dennis Lehane, σελ. 345 (8/10) Song of Kali - Dan Simmons, σελ. 324 (8/10) Η Βίλκα - Άννα Μακρή, σελ. 200 (7/10) Σκακιστική νουβέλα - Stefan Zweig, σελ. 81 (9/10) Mystery Walk - Robert R. McCammon, σελ. 436 (7/10) Ο άρχοντας του ψεύδους - Graham Masterton, σελ. 288 (7/10) Οι σκακιστές του Άρη - Edgar Rice Burroughs, σελ. 157 (8/10) Οι θεοί της ενοχής - Michael Connelly, σελ. 414 (9/10) Τα χαστουκόψαρα - Λένος Χρηστίδης, σελ. 236 (5/10) Castaways - Brian Keene, σελ. 228 (3/10) Patagonia Express - Luis Sepulveda, σελ. 182 (6/10) The Pharmacist - Ingrid Noll, σελ. 256 (6/10) Αθωότητα - Dean Koontz, σελ. 368 (4/10) Neverwhere - Neil Gaiman, σελ. 459 (6/10) Tο φως μέσα μου - Κωνσταντίνος Κέλλης, σελ. 330 (8/10) A monster calls - Patrick Ness, σελ. 155 (8/10) Only Dad - Alan Titchmarsch, σελ. 350 (6/10) Do androids dream of electric sheep? - Philip K. Dick, σελ. 208 (9/10) A monster calls - Patrick Ness Εφηβικό βιβλίο φαντασίας με ωραίους διαλόγους ανάμεσα σε ένα δέντρο που μιλάει και τον κεντρικό μικρό ήρωα της ιστορίας. Διασκεδαστικό, αν και έχω παράπονα από τη δεύτερη ιστορία που διηγείται το δέντρο και τα μηνύματα που περνάει, ειδικά εφόσον πρόκειται για εφηβικό βιβλίο. Only Dad - Alan Titchmarsh Το δράμα ενός πατέρα να ξεπεράσει το χαμό της γυναίκας του και η προσπάθειά του να αναθρέψει σωστά την κόρη του χωρίς να γίνεται πιεστικός. Συμπαθές. Do androids dream of electric sheep? Σχόλιο
  30. 1 point
    Δεν γνωρίζω αν είναι επιστημονικά ακριβείς οι πληροφορίες που αναφέρονται, σίγουρα όμως είναι πολύ εντυπωσιακά τα παρακάτω βίντεο σχετικά με το σύμπαν, από το κανάλι του melodysheep στο youtube.
  31. 1 point
    Το διαμάντι του Μαχαραγιά Καιρό είχα να διαβάσω βιβλίο του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και το "Το διαμάντι του Μαχαραγιά" -που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μάγμα μέσα στον Ιούλιο- μου φάνηκε σαν μια καλή ευκαιρία για να τον ξαναπιάσω. Και πάλι πέρασα πολύ ωραία την ώρα μου, έστω και αν στην τελική δεν ξετρελάθηκα κιόλας (όπως και να το κάνουμε, το "Το νησί των θησαυρών" παραμένει αξεπέραστο). Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερις ιστορίες οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν μέρη μιας ενιαίας ιστορίας, που έχει να κάνει με την ξέφρενη πορεία ενός διαμαντιού, που σε μικρό χρονικό διάστημα αλλάζει κατόχους με αλλόκοτους έως και αστείους τρόπους. Πρόκειται για ένα ωραίο και ψυχαγωγικό βιβλιαράκι, γεμάτο αστείες καταστάσεις και χαρακτηριστικές σκηνές, με την ατμόσφαιρα να θυμίζει και λίγο παραμύθι. Εννοείται πως αποτελεί προϊόν της εποχής του, δείχνει τα χρόνια του στη γραφή και το υπόβαθρο των χαρακτήρων, αλλά προσωπικά αυτό το βρίσκω θετικό, μιας και κάπως έτσι βλέπεις πώς ήταν εκείνα τα χρόνια και πώς σκέφτονταν γενικά οι άνθρωποι σε εκείνη τη μεριά του πλανήτη. Γενικά, ένα ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο ανάγνωσμα, ό,τι πρέπει για να ξεφύγει κανείς από την πεζή πραγματικότητα και να περάσει γρήγορα και ξεκούραστα η ώρα. 7.5/10
  32. 1 point
    Διάβασα την συλλογή ''Κάπου μία φωνή''. Στο ομότιτλο βλέπουμε την γνωστή φόρμουλα αστρικού σκάφους που έχει καταπέσει σε ξένο πλανήτη. Εχθρικό, οπότε και πλήρωμα και επιβάτες την έχουν που...σει. Πολύ και αγρίως. Μην έχοντας λοιπόν άλλη επιλογή, ξεκινούν το μακρύ όσο και επικίνδυνο ταξίδι προς τον κοντινότερο σταθμό. Ετερόκλητο σύνολο, άλλοι έχοντας κάποιες ελάχιστες γνώσεις φαρμακευτικής, μηχανικής και επιβίωσης. Και άλλοι τίποτα άλλο εκτός από τα βραδυκίνητα τους κορμιά. Τρόφιμα ελάχιστα, έδαφος δύσβατο. Και ο μπλε ήλιος αδυσώπητος, να τσουρουφλίζει. Όταν μάλιστα συνεπικουρούνται και από ντόπια πλάσματα που τους βλέπουν ως κινητούς μεζέδες, καταλαβαίνει κανείς ότι τα πράγματα είναι ζόρικα. Στο γνωστό αγωνιώδες, κυνικό στυλ, με το πανταχού παρών μαύρο χιούμορ. Περιλαμβάνεται και το ''Στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών'' όπου έχει κανείς την δυνατότητα ύστερα από ανυπόφορα μεγάλη και ανιαρή παράταση ζωής, να επιλέξει να πεθάνει. Έτσι θα πράξει και ο πρωταγωνιστής, μόνο που διακατέχεται από λιγότερα συμβατικά κίνητρα. Ωραίος ο Ράσσελλ, καλός. Μου άρεσαν όλα του, έστω αυτά τα ελάχιστα που έχω διαβάσει. Ίσως δικαίως να μην θεωρείται της '''εμβέλειας'' των Ασίμωφ, Κλαρκ, Ντικ και άλλων γιγάντων του είδους. Αλλά ναι, είναι καλός. Ανώτερος της φήμης του, θα έλεγα ότι έχουμε να κάνουμε με περίπτωση υποτιμημένου συγγραφέα. Όποιος δεν τον ξέρει θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο να τον ανακαλύψει.
  33. 1 point
    Αμπδόν Ουμπίδια - Σιωπηλή σαν το θάνατο (Callada como la muerte, 2013) Δεύτερο βιβλιαράκι των εκδόσεων Carnivora που διαβάζω (έχω αγοράσει και τα πέντε που έχουν κυκλοφορήσει) μετά το ωραίο και ιδιαίτερο "Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο" του Ραούλ Αρχεμί που διάβασα τον Ιανουάριο, και δηλώνω ξανά ικανοποιημένος. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ μεγάλο διήγημα ή με μια σχετικά μικρή νουβέλα, ανάλογα πώς το βλέπει κανείς. Άνετα μπορεί να διαβάσει κανείς το βιβλίο αυτό σ'ένα απογευματάκι, ακόμα και αν είναι πιο χαλαρός αναγνώστης από μένα. Η ιστορία είναι καλή και ενδιαφέρουσα, λιτή και περιεκτική σε νοήματα και εικόνες, η γραφή εξαιρετική και σε σημεία καθηλωτική (υπάρχουν δυο ή τρεις μονόλογοι που πραγματικά με καθήλωσαν), ενώ η ατμόσφαιρα καταπληκτική, θα έλεγα με νουάρ αποχρώσεις. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας είχε υλικό για μια μεγαλύτερης έκτασης ιστορία που θα ήταν εξίσου δυνατή, όμως δεν πειράζει, ακόμα και έτσι κατάφερε να με ικανοποιήσει. Όσον αφορά την έκδοση, είναι κλασικά πολύ προσεγμένη και γενικά καλαίσθητη, οπότε χαλάλι η τσιμπημένη τιμή. 8/10
  34. 1 point
    Από ιδιώτες με 70 ευρώ: - Ζωρζ Μπατάιγ: Το Γαλάζιο του ουρανού (Άγρα) - Ρούντολφ Ες: Αυτοβιογραφία- Η ζωή και η δράση του στο Νταχάου, στο Ζάξεν Χαουέζεν και στο Άουσβιτς (Νεφέλη) - Πιερ Μίλζα: Οι Μελανοχιτώνες της Ευρώπης- Η Ευρωπαϊκή ακροδεξιά από το 1945 μέχρι σήμερα (Scripta) Και από Πρωτοπορία με 110 ευρώ: - Στίβεν Κινγκ: Το Κοράκι (Κλειδάριθμος) - Τζορτζ Όργουελ: Μέρες της Βιρμανίας (Κάκτος) - Κάριν Σλότερ: Η Καλή κόρη (Gutenberg) - Κάρολος Ντίκενς: Ο Ζοφερός οίκος Α', Β' (Gutenberg) - Συλλογικό έργο: Έτσι βλέπω τον κόσμο- Η επιστήμη του Homo Universalis (Δίαυλος) - Τίμοθυ Σνάιντερ: Αιματοβαμμένες χώρες- Η Ευρώπη μεταξύ Χίτλερ και Στάλιν (Παπαδόπουλος)
  35. 1 point
    Καιρό είχα να ενημερώσω εδώ, ας το κάνω τώρα: Έχω ξεκινήσει το Κόκκινο, του Κώστα Χαρίτου. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι άκρως θετικές...
  36. 1 point
    50. The minority report - Philip K. Dick (315)
  37. 1 point
    Πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020, σε ηλικία 55 ετών (γέννηση 15 Ιουλίου 1964), η Galyn Görg, κάποιες γνωστές ταινίες και σειρές που είχε παίξει είναι: RoboCop 2 (1990) The Fresh Prince of Bel-Air (1990-1996) στο επεισόδιο 12 της 6ης σεζόν. Star Trek: Deep Space Nine (1993-1999) στο επεισόδιο 2 της 4ης σεζόν. M.A.N.T.I.S. (1994-1995) Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) στο 4ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Xena: Warrior Princess (1995-2001) στο 12ο επεισόδιο της 1ης σεζόν. Star Trek: Voyager (1995-2001) στο 10ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Stargate SG-1 (1997-2007) στο 9ο επεισόδιο της 1ης σεζόν. CSI: Miami (2002-2012) στο 10ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. RIP.
  38. 1 point
    Και η μετάφραση είναι ένα ακριβό σπορ!
  39. 1 point
  40. 1 point
    The Armageddon Rag (Εκδόσεις Gollancz) Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο απ' τα συνηθισμένα για τον Martin. Τα φανταστικά στοιχεία είναι πολύ λίγα και γίνονται φανερά αρκετά αργά στο βιβλίο (περίπου από τη μέση και μετά). Στην ουσία ασχολείται με την δεκαετία του '60 στις ΗΠΑ, κυρίως μέσω του όλου counter-culture κινήματος και της ροκ μουσικής. Όλα αυτά φιλτραρισμένα μέσα από μια ιστορία με στοιχεία μυστηρίου, φαντασίας και τρόμου. Γενικά θα έλεγα ότι είναι πολύ καλό βιβλίο. Ίσως όχι τόσο καλό όσο άλλα του Martin, αλλά σε κάθε περίπτωση πολύ καλό. Ειδικά ο τρόπος που γράφει για τη μουσική, τις συναυλίες και τα σχετικά ο Martin είναι πολύ ζωντανός και παραστατικός, τόσο που θα ήθελα να μπορώ να ακούσω την μουσική που περιγράφεται. Το βιβλίο δίνει την εντύπωση ότι έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο που τα έχει ζήσει στο πετσί του όλα αυτά, κάτι που σε κάποιο βαθμό πρέπει να είναι και αλήθεια, δεδομένης της ηλικίας του Martin. Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν το βιβλίο θα φανεί ενδιαφέρον σε ανθρώπους που γενικά δεν ενδιαφέρονται για το εν λόγω κίνημα και το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Για όλους τους άλλους προτείνεται.
  41. 1 point
    Απ' ότι έχω καταλάβει είμαι από τους ελάχιστους που το θεωρούν καλύτερο από ''Το Κορίτσι της διπλανής πόρτας'' του ίδιου. Και ας πραγματεύεται το δεύτερο αληθινά, τραγικά περιστατικά. Περιμένω το σχόλιο σου όταν με το καλό το διαβάσεις. Από Ιανό με 11 ευρώ: - Ίρβινγκ Στόουν: Ναύτης καβαλάρης- Η ζωή του Τζακ Λόντον (Γκοβόστης) Από Παλαιοβιβλιοθήκη με 5 ευρώ: - Σίγκμουντ Φρόυντ: Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας- Το μέλλον μίας αυταπάτης (Επίκουρος) Και από Πρωτοπορία με 82 ευρώ: - Αντονέν Αρτώ: Ο καλόγερος (Του Λιούις) (Αιγόκερως) - Ζωρζ Μπατάιγ: Ο νεκρός (Άγρα) - Ζωρζ Μπατάιγ: Ερωτισμός και μοναξιά (Ελεύθερος Τύπος) - Πιερ Λουίς: Η γυναίκα και το νευρόσπαστο (Μεταίχμιο) - Πιερ Λουίς: Ανοιξιάτικη νύχτα και άλλα διηγήματα (Φαρφουλάς) - Κιμ Στάνλεϋ Ρόμπινσον: Πράσινος Άρης Β' (Φανταστικός Κόσμος) - Πίτερ Μπρετ- Η λόγχη της ερήμου Β' (Φανταστικός Κόσμος)
  42. 1 point
    Καιρος δεν ηταν να αποκτησει ο Αρθουρ Μαχεν (1863-1947) το δικο του τοπικ; Ε, κατι προσφερε και αυτος στον Τρομο οποτε ας του κανουμε τη χαρη.. Αποκρυφιστης, ρομαντικος, με βαρια παλαιομοδιτικη γραφη, την οποια δεν εγκατελειψε ποτε, ασκησε μεγαλη επιρροη στο εργο των μεταγενεστερων συγγραφεων του χωρου, ειδικα στον (μεγαλυτερο ολων) Χ.Φ.Λαβκραφτ. Αφησε κληρονομια πολλα σπουδαια διηγηματα που πραγματευονταν με το υπερφυσικο οπως Ο Μεγας Θεος Παν, Το Ενδομυχο Φως και Ο Λευκος Λαος. Μια παλαιοτερη κριτικη μου απο εδω μεσα για το τελευταιο διηγημα: Για να μετρηθουμε ποσοι τον ξερουμε και τον αγαπαμε/μισουμε
  43. 1 point
    Το καθηλωτικό μυθιστόρημα που θεωρείται από πολλούς το σημαντικότερο έργο του Ισαάκ Ασίμωφ, του συγγραφέα που συγκλόνισε με τις πρωτοποριακές του ιδέες και άλλαξε για πάντα το χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Ο Άντριου Χάρλαν είναι ένας Αιώνιος, ένας άντρας που εγκατέλειψε τη χρονοπατρίδα του προκειμένου να βοηθήσει στη βελτίωση της ανθρωπότητας. Εισέρχεται στους διάφορους Αιώνες του παρελθόντος και του μακρινού μέλλοντος εντοπίζοντας ανθρώπινα "λάθη" και, όπου κρίνεται απαραίτητο, προβαίνει σε Αλλαγές Πραγματικότητας - πάντα υπολογισμένες με απόλυτη ακρίβεια και δεξιοτεχνία. Η απλή μετακίνηση ενός αντικειμένου ένα εκατοστό πιο δίπλα μπορεί να καταργήσει εντελώς έναν πόλεμο ή να εξαφανίσει μια επιδημία από την ιστορία του Χρόνου. Ωστόσο, ποιο το ηθικό κόστος μιας τέτοιας αλλαγής; Ο Χάρλαν θα έρθει αντιμέτωπος με το απόλυτο δίλημμα και θα κληθεί να ρισκάρει τα πάντα όταν θα ερωτευθεί τη Νόις Λάμπεντ, μια Χρόνια, και θα δημιουργήσει μαζί της ένα χωροχρονικό παράδοξο. Τίτλος: Το τέλος της αιωνιότητας (The End of Eternity) Συγγραφέας: Isaac Asimov Εκδόσεις: Anubis Μεταφράστρια: Βασιλειάνα Ζηκίδη Σελίδες: 296 Τιμή: 14,90-10%=13,41€ Είδος: Επιστημονική φαντασία
  44. 1 point
    Δεν καταλαβαίνω το σχόλιο. Ο τρόπος του άνωθεν ήταν απαράδεκτο και για αυτό "πέσαμε να τον φάμε", όχι επειδή δεν του άρεσε το βιβλίο.
  45. 1 point
    Εσύ φίλε μου εξέθεσες την άποψή σου με πολιτισμένο και ευγενικό τρόπο, δεν έδειξες επιθετικότητα, δεν ήσουν δεικτικός ή είρων.
  46. 1 point
    Για σου βρε "Μπάλντουιν Μεγάλε". Βλέπω το πακέτο κρατάει το ύψος του. Μετά την Γκρέτα την κακούργα και τα της θείας μετάληψης, τώρα και η Βίλκα στην πυρά; Οκ, δεν σου άρεσε. Θύμωσες επειδή πλήρωσες το βιβλίο; Κατανοητό κι αυτό. Μπορεί να παρακολουθήσεις μια όπερα και να δυσανασχετήσεις με όλους αυτούς που στριγκλίζουν με τις ώρες. Δεν είναι όλες οι μορφές της τέχνης για όλους. Το "πόσα βιβλία έχει διαβάσει αυτός" το σκέφτηκα κι εγώ διαβάζοντας την κριτική σου. Γιατί αυτό το είδος υπάρχει. Να τονίσω ότι δεκτό να μην σου αρέσει, αυτό που δεν είναι δεκτό, είναι να διαλαλείς με το ύφος σου ότι δεν πρέπει να αρέσει και σε κανέναν άλλον. Η Βίλκα δεν είναι "σκουπίδι" όπως το αποκάλεσες. Εσένα σου άρεσε "Η Σάλπιγγα της Αποκάλυψης", βαρετό κατ' εμένα ανάγνωσμα. Δεν θα στην πω για τα γούστα σου όμως.
  47. 1 point
    @Baldwin the Victorius Νομίζω δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για το ύφος με το οποίο ξεκινάς να γράφεις, σαν να σε έχει πιάσει κάποιος από τον λαιμό ( ηρέμησε, δεν θα σε σταυρώσει κανείς επειδή δεν σου άρεσε ένα βιβλίο). Θα ήθελα μόνο να σου απαντήσω στο παρακάτω (όχι σαν "συγγραφέας", αλλά σαν Ελληνίδα). Πες το φιλικό αντίλογο βρε αδελφέ: Έχεις ζήσει καθόλου στην Ήπειρο;
  48. 1 point
    Σήμερα τέλειωσα κι εγώ το βιβλίο το οποίο γενικά μου άφησε καλές εντυπώσεις. Καλά εντάξει, το θέμα με εκνεύρισε σε προσωπικό επίπεδο γιατί πώς να ταυτιστώ και να νοιαστώ για έναν κούκλο, κυριολεκτικά δώρο στο γυναικείο φύλο, όπου τον θέλουν και τον γουστάρουν άπαντες και τους τρέχουν τα σάλια; Ω τον καημένο, και εκείνες οι στιγμές που δεν ξέρει ποια να διαλέξει, μου ράγισαν την καρδιά για πάρτη του. Πέραν αυτού, κρίνοντας νηφάλια, έκρινα ότι το πρώτο μέρος του βιβλίου ήταν και το πιο ενδιαφέρον. Για μένα η ιστορία ολοκληρώνεται με το τέλος της δίκης. Το δεύτερο μέρος ήταν μια φλυαρία και αν ήταν να μεταδοθούν κάποια μηνύματα, κάποια επεισόδια θα μπορούσαν να ενσωματωθούν πριν την δικαστική απόφαση. Το πάρτυ στο φινάλε και το νοσοκομείο μετά ανέβηκαν λίγο στην εκτίμηση μου και η ιστορία ολοκληρώθηκε ικανοποιητικά. Κλείνοντας το βιβλίο διαπίστωσα ότι το μυθιστόρημα ήταν ένας Ανάποδος Άνθρωπος Ελέφαντας. Θυμάστε τη σκηνή στο έργο του David Lynch που ο όχλος στον δρόμο κυνηγά από περιέργεια τον Μέρικ και τον στριμώχνει σε κάτι δημόσιες τουαλέτες; Εκεί που βγάζει την συγκλονιστική κραυγή "I'm not an animal! I'm a man!" Η ανθρωπιά του ήταν τόσο σημαντική που πέθανε επειδή επιχείρησε να κοιμηθεί ξαπλωμένος, κάτι που ήταν επικίνδυνο για την φυσιολογία του. Βέβαια εδώ, όταν είσαι θεογκόμενος, οι κίνδυνοι που παραμονεύουν είναι η διασημότητα, τα πολλά λεφτά, το απεριόριστο σεξ και οι σαμπάνιες. Ω the horror!! (Διαβάστε την «υπογραφή» μου και θα κατανοήσετε τη στάση μου.) Επίσης, χωρίς να είμαι αναμάρτητος κι εγώ, με ξάφνιασαν και με ενόχλησαν σε πολλά σημεία οι διάλογοι. Τόσοι πολλοί χαρακτήρες κι όλοι μιλούσαν το ίδιο, έλεγαν τα ίδια. Δηλαδή η συγγραφέας είχε να πει πολλά και μοίραζε το σκεπτικό της πότε χρησιμοποιώντας το στόμα του ενός ή του άλλου, με αποτέλεσμα οι κουβέντες όλων να δημιουργούν ένα ενιαίο δοκίμιο. Από άποψης γραφής μόνο αυτό θα τολμούσα να πω. Κατά τα άλλα, ήταν μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Και αν υπάρχει κάτι που με εξέπληξε στο βιβλίο αυτό ήταν (ουάου) η ερωτική πένα της Κέλλυς, που δύσκολα τη σκέφτομαι τώρα χωρίς να μούρχονται στον νου γραβάτες! Υπάρχει ακόμα πολύ φωτιά κάτω από την κορυφή αυτού του παγόβουνου. «Όρμαγε να καταβροχθίσει όλα όσα πουλούσε ο φιστικάς»; Τι λέτε τώρα!!!!!! (Που θα βρω εγώ τέτοια γυναίκα;)
  49. 1 point
    Η δεύτερη επαφή μου με τον Αρθούρο έγινε με την συλλογή ο Μέγας Θεός Παν. Είχα διαβάσει και τον Τρόμο πριν πολλαααά χρόνια, ακόμα δημοτικό ήμουν θαρρώ, και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι πολλά η ότι του έδωσα την προσοχή που του έπρεπε. Λοιπόν, Ο μέγας θεός Παν δεν με απογοήτευσε. Θεωρώ προτέρημα να μπορεί ένας συγγραφέας να σου περάσει δόσεις τρόμου (όχι να σε τρομοκρατήσει απαραίτητα) χωρίς να χρειάζονται λεπτομερείς περιγραφές σφαγών, απόκοσμων πλασμάτων και ανομολόγητων πράξεων, και ο Αρθούρος είναι μάστορας σε αυτό. Ναι, τα γραπτά του δείχνουν τον χρόνο που έχουν πάνω τους,όμως δεν μπορεί κανείς να μην απολαύσει την ατμόσφαιρα που αποπνέουν. Στην εν λόγω συλλογή, ξεχώρισα την ομότιτλη ιστορία και την Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης ως καλύτερες, μην την Λαμπερή Πυραμίδα να ακολουθεί. Οι υπόλοιπες αρκετά καλές, οι Τοξότες λίγο αδιάφοροι, ωστόσο τοποθετώντας την στο ιστορικό πλαίσιο που γράφτηκε κατανοώ την απήχηση που είχε.
  50. 1 point
    Σε μια σύντομη επιστροφή μου στη γενέτειρα, ξαναδιάβασα το χειμώνα το Μητέρα Νύχτα. Ενδιαφέρον βιβλίο το θυμόμουν, αμυδρά, αφού πάνε πολλά πολλά χρόνια από τότε που το πρωτοδιάβασα. Δεν νομίζω ότι ανήκει σε κάποιο από τα είδη της εφφ. Είναι ένα βαθιά πολιτικό βιβλίο, με σκηνικό τη Γερμανία στην εποχή της ανόδου και της ήττας του ναζισμού, τις ΗΠΑ στα μεταπολεμικά χρόνια και μια φυλακή του Ισραήλ, όπου βρίσκεται το παρόν του αφηγητή. Πυκνή αποκαθήλωση λογοτεχνικών και κινηματογραφικών κοινών τόπων, μια θαυμαστά στημένη ειρωνική ανατομία για τον τρόπο με τον οποίο επιχείρησαν στις ΗΠΑ να κλείσουν τις δικές τους πληγές από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την ώρα που άλλες πληγές άρχιζαν να χάσκουν. Θα μπορούσε να το πει κανείς κατασκοπικό. Οι κατάσκοποι όμως που υπάρχουν εδώ δεν έχουν καμία σχέση με τους δυναμικούς πρωταγωνιστές που φέρνουν σε πέρας επικίνδυνες αποστολές. Εδώ οι κατάσκοποι γίνονται ενεργούμενα, μαριονέτες δυνάμεων που τις γνωρίζουν αλλά τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους την ίδια στιγμή που εκείνες τους κλέβουν τις πιο βαθιά προσωπικές τους αποφάσεις. Ο μεγάλος έρωτας –η πίστη που έχουν οι ερωτευμένοι, «το Έθνος των Δύο», ότι με την αγάπη τους μπορούν να μείνουν ανέγγιχτοι από τον ορυμαγδό γύρω τους–, το κυνήγι της ιερής αποστολής –η κατίσχυση του κακού ή η πάταξή του–, η απόδοση δικαιοσύνης υπονομεύονται τόσο που όταν εντέλει εκπληρώνονται δεν έχουν απομείνει τίποτε άλλο εκτός από παρωδία του εαυτού τους. Αν λοιπόν θέλει κανείς να διαβάσει την ιστορία ενός ανθρώπου που «έκανε το κακό λέγοντας στον εαυτό του ‘είμαι πολύ καλός, πολύ αληθινός, πολύ άγιος, όλα αυτά κρυμμένα βαθιά μέσα μου’», όπως αυτοπεριγράφεται ο αφηγητής και κεντρικός ήρωας, μαζί με μια μαεστρική χρήση και σκηνογραφία της πρωτοπρόσωπης αφήγησης, το Μητέρα Νύχτα είναι από τις πολύ καλές επιλογές που θα μπορούσε να έχει. Κι ακόμη, άκουσα ότι έχει γυριστεί επίσης σε ταινία, με θετικά σχόλια. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο-σκηνοθέτη.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..