Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/11/2012 in Blog Comments

  1. 8 points
    Δεν μπορώ να φανταστώ πολλά πράγματα που θα με κάνουν να σταματήσω να απολαμβάνω το διάβασμα, πόσο μάλλον το γράψιμο. Παρότι μου συμβαίνει να περνάω περιόδους αναγνωστικού binging ακολουθούμενες από αναγνωστική λειψυδρία, πάντα γυρνάω στα βιβλία και πάντα ψάχνω καινούριους συγγραφείς και καινούριες ιστορίες που θα με ενθουσιάσουν. Κριτικά διαβάζω πάντα, αλλά ποτέ συγκριτικά με εμένα και πώς θα το έκανα εγώ. Π.χ. θα παρατηρήσω ένα τυπογραφικό (σπανιότερο, μιας και διαβάζω κυρίως στα αγγλικά, αλλά συμβαίνει, ειδικά σε ηλεκτρονικές εκδόσεις) ή μια τρύπα στην πλοκή ή κάτι που θα μου φανεί out of character, μου έχει συμβεί ακόμη και να εξαγριωθώ με βιβλίο, αλλά είμαι της άποψης ότι από όλα κάτι μαθαίνουμε, ακόμη και από τα κακογραμμένα βιβλία. Δυσκολεύομαι να φανταστώ συγγραφείς να μη διαβάζουν, κυρίως γιατί δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς αλλιώς μπορεί να γίνουν καλύτεροι, αν όχι μαθαίνοντας την τέχνη μέσα από τα έργα των πραγματικά σπουδαίων. Και είμαι υπέρ του να διαβάζουμε τα πάντα, όχι μόνο φαντασία και τρόμο και επιστημονική φαντασία, αλλά και mainstream λογοτεχνία και κλασική λογοτεχνία και δοκίμια και θέατρο και κόμιξ και ό,τι μπορεί να πέσει στα χέρια μας. Πέρα από ψυχαγωγία, προσφέρουν και πολλά σε σχέση με την τεχνική τα οποία, κακά τα ψέματα, δύσκολα θα μάθεις από αλλού. Είχα διαβάσει πριν 2-3 χρόνια ένα κείμενο του Ναμπόκοφ, όπου μιλούσε για τις ιδιότητες του καλού συγγραφέα. Είναι αυτό εδώ και, λίγο-πολύ, λέει ότι ένας σπουδαίος συγγραφέας πρέπει να ξέρει να αφηγείται μια ιστορία, να διδάσκει κάτι στον αναγνώστη και να τον μαγεύει κι ότι είναι η τελευταία ιδιότητα (αυτή του μάγου) που ξεχωρίζει τους μεγάλους συγγραφείς από τους καλούς συγγραφείς. Σε γενικές γραμμές, είναι κάτι με το οποίο συμφωνώ και έχω παρατηρήσει, μέσα στα χρόνια, ότι συγγραφείς που καταφέρνουν να με μαγέψουν με έχουν κάνει να αγνοήσω οποιοδήποτε λάθος μπορεί να υπήρχε. Σίγουρα τους βρίσκω όλο και πιο σπάνια γιατί διαβάζω πολύ και όλο και λιγότερα πράγματα με εντυπωσιάζουν, όμως τους βρίσκω κι όταν δεν τους βρίσκω τους ψάχνω, για έναν πολύ απλό λόγο: δεν θέλω να σταματήσουν να με μαγεύουν τα βιβλία.
  2. 7 points
    Η υποφαινόμενη σαύρα, που επιβίωσε από την πλειστόκαινο μέχρι και σήμερα, έχει να σας δηλώσει ότι οι ΔΣΣΙ είναι ακριβώς ό,τι τους κάνουμε εμείς να είναι. Κανένας δεν κατάφερε ποτέ να πείσει την υποφαινόμενη σαύρα πως οι ΔΣΣΙ είναι μόνο σοβαροί κι όχι ένα παιχνίδι που το παίζουμε με φίλους για να χαιρόμαστε κυρίως τη συγγραφή και την ανάγνωση κι ύστερα όλα τα υπόλοιπα κέρδη τους, κανένας δεν κατάφερε να με πείσει πως δεν μπορούμε να κάνουμε και πλάκα. Και χρησιμοποιώντας εντελώς ξεδιάντροπα και εγωιστικά τη δημοτικότητα του κυρίου συγγραφέα με το ωραίο άρθρο εδώ, έχω να σας δηλώσω (σε περίπτωση που δεν το είδατε λέμε τώρα ) ότι όπου να ναι ξεκινάει ένας καινούργιος φάντασυ ΔΣΣΙ. Ο Μορφέας θα μας καλοδεχτεί όλους. Αμέ. Σας αγαπώ, σας κουνώ την πράσινη ουρά μου και αποχωρώ, χε. Υ.Γ. 7η έτσι? Σχεδόν ανατρίχιασα Άραγε εγώ το κυνηγάω το 7 ή εκείνο εμένα?
  3. 5 points
    Δεν ξέρω από που να αρχίσω....θα μπω όμως γρήγορα στο ψητό! Ο αδερφός μου πηγαίνει, τουλάχιστον μέχρι σήμερα, εξαιρετικά. Εδώ και δυόμιση χρόνια δεν έχει κάνει τίποτε απολύτως. Οι δείκτες του παραμένουν μηδενικοί. Ελπίζουμε να συνεχίσει έτσι μέχρι να κλείσει πέντε χρόνια περίπου. Τόσο θεωρούν οι γιατροί ότι οι πιθανότητες να του παρουσιαστεί κάτι είναι μικρότερες. Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά και υποστηρικτά σας λόγια. Άντε να αλλάξει λίγο και ο καιρός να γράψουμε και καμία ιστορία. Ε;
  4. 5 points
    Τόσα χρόνια δεν σχολίασα ποτέ σε τέτοιο τόπικ. Θα κάνω λοιπόν μια εμβάθυνση εδώ, για χατήρι σου. Get ready. ''Ακολουθεί κλασσικός επίλογος όπου οι δύο συναντιούνται ξανά τυχαία. Εκείνη μοιράζει φυλλάδια σε μια πλατεία για κάποιο σπουδαίο σκοπό, εκείνος βγαίνει από κάποιο ξενοδοχείο, αγκαζέ με καλλονή που φοράει γούνα. Οι δύο τους ξεκλέβουν ένα λεπτό για να τα πουν, και βλέπεις στο βλέμμα τους να καίει ο παλιός έρωτας. Πίκρα στα δικά του μάτια, λατρεία στα δικά της. Από τα λεγόμενα τους είναι φανερό ότι η Barbra έχει ξαναπαντρευτεί. Όταν ο Robert ρωτάει για την κόρη τους, εκείνη του λέει ότι ο άντρας της «είναι πολύ καλός πατέρας.»'' Αυτό όλο είναι μια απάτη του χολυγουντ. Δεν υπάρχει, δεν υπήρξε ποτέ. Ποτέ δεν έγινε. Μόνο άτομα τα οποία αντιγράφουν αυτή την απάτη του χολυγουντ, θα έλεγαν ποτέ ότι τους έχει τύχει κάτι τέτοιο. Δηλαδή τι. Πόσο κομπλεξ πρέπει να έχεις επάνω σου για να αλλάξεις 10 γκομενους να παντρευτείς κάποιον στον τέλος και να λες ''αχ ο γκομενος #5 ήταν ο πιο καλός γαμάτος άνετος όμορφος τύπος''. Δε παίζει. Μόνο ψυχικά άρρωστες/άρρωστοι το κάνουν αυτό και γενικά απάλευτα άτομα. Ο ανθρώπινος νους δεν λειτουργεί έτσι, είναι φτιαγμένος για να εξομαλύνει τα πάντα και να σου δικαιολογεί. Και με τον σουπερ ντουπερ κουκλο μπραντ πιτ να τα είχες και μετά να τα φτιάξεις με τον Σουγκλάκο, θα λες ''ναι ο Πιτ ήταν βλάκας ξενέρωτος και ηλίθιος, ο σουγκλάκος είναι άντρακλας και με συγκλονίζει.'' ''Το θέμα είναι…ο «τυχερός σύζυγος» θα λάβει και τα τρελά μαμήσια που χάρηκαν οι πριν από αυτόν απορριπτέοι μαμιάδες; Μμμμ… Ποιο πολύ σεξ της ελεημοσύνης το βλέπω και πολύ του πέφτει. Θα έπρεπε να γονατίζει και να ευχαριστεί τους θεούς για την τύχη του. [Είναι η διαφορά ανάμεσα στο animal sex (Rachel-Fabio) και το squirrel sex (Rachel-Ross) όσοι θυμάστε το επεισόδιο στο Friends.]'' Και αυτό είναι μυθολογία. Έχει να κάνει μόνο με το χαρακτήρα του καθενός. Καταρχήν μπορεί η γυναίκα απο μόνη της να είναι ξενέρωτη και ολα τα σεξ να είναι σκιουροσεξ ή πως το λες. Έπειτα δεν έχει και ραντάρ, αν πάει με 10 κατά πάσα πιθανότητα οι μισοί θα της βγούν φλώροι, καθαρά στατιστικά. Ολόκληρο το τρίτο μέρος είναι βασισμένο σε καμένες Ελληνικές ταινίες-απεικόνιση της ''κοινής λογικής'' του 50 και του 60, στην πιο μίζερη εκδοχή της. Ο φτωχός πλην τίμιος νέος και η νέα που την κυνηγάει ο κακός πλούσιος (που στην ουσία είναι μια χαρά και δεν την πιέζει κιόλας). Τα κομπλεξ της Ελληνικής κοινωνίας σε παροξυσμό δεν είναι το σωστό πηγάδι για να παίρνεις το νερό σου όσον αφορά τις σχέσεις των δυο φύλων, πίστεψε με. Αλλιώς πάρε μια λατέρνα και θα πηδήξεις 20αρες από αύριο.
  5. 4 points
    Να βάλω κι εγώ το μικρό λιθαράκι μου στην συζήτηση αυτή μιας και αποτελώ ένα νέο κομμάτι στον χώρο το Ελληνικού Φανταστικού, σαν αναγνώστης ακόμα και ελπίζω σαν συγγραφέας στο προσεχές μέλλον. Πριν ασχοληθώ με το φόρουμ, δεν ήξερα καν για το Ελληνικό Φανταστικό. Το λέω και δεν ντρέπομαι. Ή ήξερα ελάχιστα, πολύ επιγραμματικά. Τα έμαθα όλα από την στιγμή που άρχισα να ασχολούμαι πιο ενεργά, να γνωρίζω κόσμο, να δραστηριοποιούμαι και γενικά να μαθαίνω τα πάντα. Όλοι πρώτα είμαστε λάτρεις των βιβλίων και μετά οτιδήποτε άλλο. Στηρίζουμε τα καλά βιβλία, τις αξιόλογες προσπάθειες και οτιδήποτε εσώψυχο βγάζει ο εκάστοτε συγγραφέας στο έργο του. Εγώ προσωπικά το 2016, στα λιγοστά βιβλία που διάβασα, τα περισσότερα ήταν Ελληνικά. Φαίνεται κι από την λίστα που ανέβασα. Δεν ξέρω αν ήταν καλές ή όχι επιλογές, αλλά αυτό θα συνεχίσω να κάνω και τώρα. Θα επικεντρωθώ κυρίως στα Ελληνικά. Γιατί έτσι μαθαίνω, έτσι θα βελτιωθώ, έτσι θα βοηθήσω. Κι αυτό έχει να κάνει με μία γενική προσπάθεια να φανούν οι καλές πένες στην χώρα μας σε ένα "κακό" λογοτεχνικό περιβάλλον όπου το 80% διαβάζει κακογραμμένα άρλεκιν. Υπάρχει ανάπτυξη του χώρου στν Ελλάδα, υπάρχουν αξιόλογες προσπάθειες, αν το στηρίξουμε κι εμείς θα πάει ακόμα παραπάνω. Και συμφωνώ με τον Μιχάλη. Αν δεν διαβάσεις πως περιμένεις να σε διαβάσουν; Καλή χρονιά σε όλους ;)
  6. 4 points
    Πω, πω, κοίτα τι βρήκα εδώ. Λοιπόν, εμένα δεν με ανέφερε κανείς οπότε μάλλον δεν είμαι δεινόσαυρος (κι ας είμαι εδώ από το 2004) αλλά είδος εξαφανισμένο. Με βρήκαν σε παγόβουνο διατηρημένη χιλιετίες αργότερα - όπως αυτά τα ζωύφια που βλέπεις στο κεχριμπάρι - και με επανέφεραν για ένα μόλις ποστ. Εγώ, προσωπικά, σταματούσα και ξανάμπαινα αρκετά συχνά αυτή τη δεκαετία αλλά τώρα έχω εξαφανιστεί εδώ και πέντε χρόνια (ίσως; μάλλον; δεν θυμάμαι); Βαριόμουν, κουραζόμουν, εκνευριζόμουν και συναντούσα και πάρα πολλά άτομα με τα οποία όχι απλώς δεν συμφωνούσαν τα χνώτα μας αλλά τους απεχθανόμουν κιόλας. Τότε θυμάμαι υπήρχαν κατηγορίες για ελιτισμό και τα σχετικά, ακόμα και στους διαγωνισμούς. Συμφωνώ απολύτως. Ήθελα να διαβάζω συγκεκριμένα άτομα, να συναντάω συγκεκριμένα άτομα και - ει δυνατόν - να αγνοώ όλο το υπόλοιπο κομμάτι του φόρουμ που δεν με ενδιέφερε. Ε, δεν γινόταν αυτό, υπάρχουν κι άλλοι άνθρωποι στον κόσμο όπως έμαθα! Στο Goodreads είμαι για βιβλιογραφικούς σκοπούς κατά κύριο λόγο. Εκεί να δείτε πόσο βαριέμαι να κάνω κριτικές. Ξεκινάω με ενθουσιασμό κι έπειτα σταματάω γιατί, τι σκατά να πεις πια για το βιβλίο; Ωραίο ήταν, με άρεσε, αυτά. Προχθές που είδα τα παιδιά στο Φαντάστικον θυμήθηκα πόσο απολαυστικό είναι να μιλάω για βιβλία με κόσμο που ενθουσιάζεται εξίσου με μένα. Α, ρε Χρύσα, πόσο απολαμβάνω να μιλάμε για Χομπ! Η ανεργία, πάντως, βοηθάει τα φόρουμ. Έχεις με κάτι να ασχοληθείς και να ξεχαστείς. Όταν δουλεύεις, πού χρόνος για τέτοια. Μπορώ να πω, ότι από τότε που μπήκα στον εργασιακό βίο σταμάτησα να πολυασχολούμαι εδώ. Δεν είχα κουράγιο για πολλές διαδικτυακές κουβέντες. Κάποτε έμπαινα και σε IRC (βασικά, ζούσα εκεί μέσα), τώρα FB και πάλι το χρησιμοποιώ κυρίως για επαγγελματικούς λόγους. Κι ένα τελευταίο. Σταμάτησα να γράφω διηγήματα, και το συγγραφικό κομμάτι ήταν το πιο ενεργό μου εδώ μέσα. Από όταν την είδα πιο "συγγραφέας" (δεν έχω τελειώσει ακόμα τίποτα, να ξέρετε) δεν ξανάγραψα διήγημα οπότε κόπηκε κι αυτό το μέρος της ενεργής μου συμμετοχής. Εγώ πάντα έχω "προθέσεις", και για το φόρουμ και εκδηλώσεις και για άλλα πολλά, αλλά δεν κάνω τίποτα. Επομένως, θα συνεχίσω να σκάω μύτη έτσι σε απρόσμενες στιγμές - και κυρίως για μπύρες. Φιλιά σε όλους!
  7. 4 points
    Συγγραφέας ...και χωρίς να έχει συμμετάσχει ο ίδιος σε κανένα τόπικ, μας ελεεί απλώς με δικά του κείμενα, εξαφανίζεται και ξαναμπαίνει μόνο για να τσεκάρει αν μαζεύτηκαν αρκετοί διθύραμβοι κάτω από τα δικά του; Αυτός πώς λέγεται; (Κύριε, κύριε! Να πω; Να πω; ) Συγγραφέας
  8. 4 points
    Άντε κι εγώ. ( Όχι τίποτ' άλλο αλλά για να έχει ο κόμης νέα entries ). Σε γενικές γραμμές ο Σταμάτης με καλύπτει περισσότερο. Έχω γύρω στα 500-600 posts. Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών νομίζω ότι ανήκει σε σχολιασμό διηγημάτων και ειδικά από διαγωνισμούς (που δεν έχω πάρει και σε πολλούς μέρος). Άρα σε ό,τι αφορά εμένα η πτώση των posts οφείλεται κυρίως στην απουσία μου από τους διαγωνισμούς (= γράφω λιγότερο). Σχολιάζω πάνω στη βάση (και πεποίθηση) ότι το forum λειτουργεί σαν μια μεγάλη (έστω και χαλαρή) παρέα. Για μένα, το facebook δεν είναι ικανό να αντικαταστήσει σε τίποτα την λειτουργία του forum. Εχει εφήμερο χαρακτήρα, δεν διευκολύνει τις συζητήσεις και δεν έχει θεματική εστίαση* (posts για μια ταινία ή ένα βιβλίο ανακατεύονται με χιλιάδες φωτογραφίες γατιών, του Bob από τον Α-Κενταύρου που παίζει λύρα με τα ματόκλαδα, και της Αλίκης που χτυπάει φραπέ με τα κωλομέρια -- δε λέω αξιοθαύμαστα όλ' αυτά αλλά αν θελήσω να μάθω γνώμες για ένα βιβλίο, μια ταινία, μια σειρά ή μια εκδήλωση του είδους, πρώτα στο forum θα ψάξω -- και ίσως εκεί να πω και το κατιτίς μου). *Εκτός των άλλων, η θεματική εστίαση, αλλά και το ότι για να κουβεντιάσει κανείς στο forum πρέπει να εγγραφεί, λειτουργεί σαν ένα πολύ καλό πρώτο φίλτρο κατά των απανταχού trolls. Το Goodreads, ναι ΟΚ, μπορεί να κλέψει μερίδα των posts, αλλά είναι λίγο καθώς-πρέπει, μας βλέπουν ξένοι, δεν είναι μόνο η παρέα σου και δεν μπορείς να το καφρίσεις (αν η κουβέντα το σηκώνει). Για την δια ζώσης προσωπική επαφή δεν ξέρω να πω. Πάντως από τη λίστα των δεινόσαυρων κάμποσοι δεν ζουν καν στην Αθήνα (αν δεχτούμε ότι η Αθήνα είναι ο κύριος τόπος συνάντησης).
  9. 4 points
    Λέω να πιάσω αρχικά τις τέσσερις πιθανές αιτίες που αναφέρονται στο αρχικό ποστ (όχι απαραιτήτως με τη σειρά) και μετά να προθέσω και τα δικά μου. 1. Ομαδική αύξηση της ηλικίας των μελών. Όταν πρωτομπήκα στο φόρουμ ήμουνα ήδη μεγάλη, οπότε κατά κάποιον τρόπο δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι επειδή μεγάλωσα και αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις μου σοβάρεψα και δεν ασχολούμαι με το φόρουμ. Θα πω όμως τα εξής: τον καιρό που μπήκα στο sff ήταν πολύ ουάου αυτό που συνέβαινε. Μπορούσα να επικοινωνώ σχεδόν άμεσα με μια πληθώρα ανθρώπων με τους οποίους είχα κοινά ή αρκετά κοινά γούστα κι αυτό ήταν καταπληκτικό , υπέροχο, καινούργιο, εντυπωσιακό για μένα που δεν είχα μεγαλώσει με τόσο υψηλή τεχνολογία διαθέσιμη. Ένα μεγάλο διάστημα λοιπόν, ας πούμε ότι το πέρασα ζαλισμένη, εθισμένη, καταχαρούμενη και αποκτώντας καινούργιους φίλους. Πράγμα που με πάει στο 4. Πολλοί από τους διαδικτυακούς μου φίλους έγιναν πραγματικοί μου φίλοι. Και μάλιστα πολύ στενοί σε κάποια φάση που πραγματικά δεν το περίμενα. Δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς τόσους πολλούς στενούς φίλους όταν ξεκινάει να γνωρίζει νέο κόσμο στα 45 του και διαβαίνει μαζί τους, δια ζώσης, τα γενέθλια του μισού αιώνα. Γι' αυτό είμαι ευγνώμων και γι' αυτό μπαίνω στο φόρουμ καθημερινά και παρακολουθώ, έστω κι αν δεν γράφω. 2. Το facebook. Ναι, μπήκα στο fb όταν διαπίστωσα ότι κυκλοφορούσαν εκεί αρκετοί φίλοι μου. Όχι, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το fb, ούτε στο διαδικαστικό του μέρος (πώς να βρω ένα ποστ κλπ) ούτε στο περιεχόμενό του. Μάλιστα σε μέρες με υψηλή πολιτική/οικονομική φόρτιση δεν θέλω να μπαίνω καν γιατί στενοχωριέμαι. 3. Το Goodreads. Μπα. Εδώ δεν μπαίνω να δω τι λένε για το βιβλίο μου, θα μπω να γράψω εκεί για άλλα βιβλία; Πολύ σπάνια. Προτιμώ να τα γράφω στο φόρουμ. Αλλά έλα που για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρνω. Ίσως να έχει να κάνει μ' αυτό που μόλις ανέφερε η Χρύσα παραπάνω, ότι δηλαδή πολλά ποστ χάνονται. Ίσως να είναι απλά τεμπελιά. Ίσως να είναι ότι καμιά φορά, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, έχω να πω πολλά κι επειδή δεν μπορώ να τα διατυπώσω όπως θέλω εκείνη την ώρα, στο τέλος δεν γράφω τίποτα. Από την άλλη, είχα κι εγώ, όπως και πολλοί από τους προλαλήσαντες, πολύ ενεργό ρόλο στους διαγωνισμούς. Έγραφα, σχολίαζα και ενδιάμεσα θα έκανα και πενήντα ποστ στα τόπικ των διαγωνισμών. Θα κάνω και μια γκρίνια εδώ: κάποιοι στο παρελθόν έδειξαν πολύ ενοχλημένοι για τον χαβαλέ που γινόταν στα τόπικ των διαγωνισμών. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να είμαι "σοβαρή" και να μην ξανακάνω αστειάκια. Πιστέψτε με, μου στοίχισε πάρα πολύ και σε ποστ και σε διάθεση. Βλέπω τουλάχιστον, με κάποια ευχαρίστηση, ότι η νέα γενιά που έχει παίξει στους τελευταίους διαγωνισμούς και στα write-off φαίνεται να το διασκεδάζει και πάλι. Ελπίζω να μην τους στουρουφλίσει κι αυτούς κανένας. Αφού λοιπόν έπαψα να αστειεύομαι, αν και εφόσον έχω το χρόνο να παρακολουθήσω κάποιον διαγωνισμό, αφήνω τα σχόλιά μου στις ιστορίες και ψηφίζω ήσυχα και αθόρυβα. Από την άλλη, δεν συμμετέχω, γιατί δυστυχώς, σ' αυτή τη φάση δεν είμαι καθόλου παραγωγική. 'Εχω πολύ καιρό να γράψω πόσο μάλλον να ζοριστώ να γράψω μέσα στο χρόνο που δίνουν οι διαγωνισμοί. Δεν ξέρω αν φταίει η κρίση (σίγουρα), ελπίζω να μην φταίει η ηλικία (θέλω να ελπίζω ότι η παραγωγική μου ικανότητα δεν επηρεάζεται από την αναπαραγωγική μου ικανότητα :-)). Ξέρω πάντως ότι αν ζοριστώ να γράψω ενώ δεν το έχω, θα γίνουν τα πράγματα χειρότερα, οπότε αξιοποιώ τον χρόνο μου, προσπαθώντας να διαβάσω. Ίσως θα έπρεπε να διαβάζω και να σχολιάζω καμία από τις ιστορίες που ανεβάζουν τα νέα μέλη, αλλά για κάποιο λόγο αγχώνομαι και δεν ξέρω πώς να κάνω σχολιασμό. Κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά πολλές φορές ντρέπομαι να μιλήσω στους καινούργιους. (Εντάξει, γελάστε ελεύθερα, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας). Έχω απαντήσει σε πολλά από τα θέματα γενικού ενδιαφέρονος που αναδύονται κατά καιρούς (κυρίως στα παλιά). Δεν έχει νόημα να απαντήσω ξανά. Μπορεί επίσης να έχει να κάνει με το ότι μπαίνω στο φόρουμ, δεν βλέπω να κινείται κανένας από τους γνωστούς και ξαναβγαίνω άπρακτη. Δεν βλέπω ταινίες και σειρές εκτός από Startrek επί πολλά χρόνια και Babylon 5 τώρα, και μόνο σ' αυτά έχει νόημα να γράψω. Επειδή το Babylon είναι περισσότερο σίριαλ, παρά σειρά αυτοτελών επεισοδίων, δεν έχει και πολύ νόημα να γράφω σε κάθε επεισόδιο. Έτσι όπως τα ξανακοίταξα όλα όσα σε σχέση με όσα γράφουν και οι υπόλοιποι, σκέφτομαι ότι είναι ανησυχητικό πως ανακυκλώνουμε σε μια ολοένα και βαθύτερη "ύφεση" το έλλειμα της παρουσίας μας. Από την άλλη, hey smile. Δεν χάθηκαν όλοι οι δεινόσαυροι στην Κρητιδική. Μερικοί έβγαλαν φτερά και βρίσκονται ανάμεσά μας ακόμα και σήμερα. Ποιος ξέρει πραγματικά ποια θα είναι η επόμενη φάση; :-)
  10. 4 points
    Σ' εμένα δεν φταίει το facebook, πάντως. Θα κάτσω να κάνω μια λίστα με το τι φταίει, κι όποιος στενοχωρηθεί, λυπάμαι πολύ. 1. Υπάρχει ένας κορεσμός. Μέσα σε δέκα χρόνια (έχω και φορουμογενέθλια σε λίγες μέρες) παρουσίας, έχω συμμετάσχει, λίγο ως πολύ, σε όσα θέματα και συζητήσεις μ' ενδιέφεραν. 2. Υπάρχει μια απομάκρυνση απ' τους διαγωνισμούς. Για λόγους που έχω εξηγήσει, δεν σκοπεύω να ξανασυμμετάσχω σε διαγωνισμό, ούτε γράφοντας, ούτε σχολιάζοντας, οπότε κι αποφεύγω τα συγκεκριμένα τόπικ γιατί ενίοτε είναι πειρασμός. 3. Ο τρόπος που γράφω έχει αλλάξει, με αποτέλεσμα η ίδια η διαδικασία της συγγραφής να είναι πολύ πιο χρονοβόρα. Το οποίο, με τη σειρά του, σημαίνει ότι το να συμμετάσχω σε παιχνίδια είναι πολύ δύσκολο. 4. Ο χρόνος μου είναι τραγικά περιορισμένος. Έχω λαλήσει από διαβάσματα και εργασίες κι άλλα διαβάσματα, και, και, και... 5. Επιπροσθέτως, δεν έχω πια τα κουράγια που είχα. Με τον ίδιο χρόνο, πέντε χρόνια πριν, μπορούσα να κάνω πολύ περισσότερα απ' όσα κάνω τώρα. 6. Ο καινούργιος κόσμος, που μου είναι όλοι σχεδόν άγνωστοι, με αγχώνει. Δεν λειτουργώ καλά ανάμεσα σε κόσμο που δεν ξέρω. Απ' την πρώτη μέρα που μπήκα στο σφφ είχα γνωστούς, κι όσο γινόταν "ανακύκλωση" μελών, πάντα υπήρχαν γνωστοί μου. Τώρα οι γνωστοί μου είναι τόσο εξαφανισμένοι όσο κι εγώ κι επικοινωνούμε κυρίως με πμ ή εκτός φόρουμ. 7. (Αυτό το σχόλιο που θα κάνω είναι κακό, πολύ κακό) Μετά από 10 χρόνια που οι περισσότεροι απ' τους "συγγραφείς" εδώ μέσα μεγαλώσαμε μαζί, μάθαμε μαζί, βελτιωθήκαμε μαζί, δεν έχω κουράγια να ξανακάνω συζητήσεις και σχόλια σε διηγήματα φρέσκων ανθρώπων για αληθοφάνειες και χαρακτήρες και δεν συμμαζεύεται. Χαίρομαι με όσους το κάνουν, ξέρω πόσο χρήσιμο είναι και πόσο πολύ μπορεί να βελτιωθεί ένας συγγραφέας, αλλά εγώ δεν το 'χω. Επιλέγω πολύ προσεκτικά τι θα διαβάσω και βασίζομαι πολύ στο ποιος το έγραψε. Είναι κακό, αλλά είναι αληθές. 8. Έχω αποκτήσει ενδιαφέροντα που είναι τζιζ για το φόρουμ. Δεν μπορώ να συζητήσω εδώ για πολλά απ' αυτά τα πράγματα, αν και θα μ' ενδιέφερε να το κάνω. Υπάρχει ένας CoC τον οποίο σέβομαι και δεν θέλω να βάζω φυτίλια που πολλάκις μας έχουν κάψει στο παρελθόν. 9. Βγάζω το συγγραφικό μου άχτι δυο φορές τον χρόνο στα εργαστήρια της ΑΛΕΦ. Με γεμίζει, με καλύπτει και μου δίνει δουλειά για το σπίτι για το υπόλοιπο εξάμηνο. 10. Είμαι σε άλλη χώρα. Με εξαίρεση μια χούφτα ανθρώπους εδώ μέσα που η σχέση μας έχει παραμείνει όπως πριν φύγω, και με τους οποίους επικοινωνώ πολύ πιο αποτελεσματικά μέσω σκάιπ ή φέισμπουκ, οι υπόλοιποι είναι, προφανώς, απλά νικ-νέιμς πια. Δεν τους ξέρω τους πιο πολλούς, και δεν θα τους γνωρίσω μάλλον ποτέ. Έχω χάσει το συναισθηματικό μου δέσιμο. Τάδε έφη δεινόσαυρος Σόνια.
  11. 3 points
    Ιέπ! Γιάννη, σ' έπιασα να ποστάρεις μέσα από το Λογοτεχνικό Εργαστήριο της ΑΛΕΦ! :-)
  12. 3 points
    Σιχαίνομαι τον εαυτό μου τελευταία με τον τρόπο που διαβάζω μερικά βιβλία. Σιχαίνομαι όταν κάθομαι και κολλάω σε λάθη, όταν δεν μπορώ να παραβλέψω τις ακρότητες ή τις ευκολίες. Σιχαίνομαι που δεν μπορώ να διαβάσω πλέον εύκολα μία ιστορία χωρίς να σκαλώσω σε 100 σημεία. Σιχαίνομαι και το λατρεύω ταυτόχρονα. Είναι μία ανωμαλία που πρέπει να βρω την χρυσή τομή κάπου στη μέση. Με τα χρόνια και την τριβή, πιστεύω θα το καταφέρω. Αλλά ναι, ΠΡΕΠΕΙ να διαβάζουμε βιβλία όσοι γράφουμε... ξεκάθαρα.
  13. 3 points
    Μια ντουζίνα χρόνια, μερικές δεκάδες βιβλία και μερικά εκατομμύρια λέξεις επιμέλειας λέξη προς λέξη σε αλλάζουν για πάντα. Όλα τα τυπογραφικά, τα γραμματικά, τα εκφραστικά και κυρίως τα πραγματολογικά λάθη πετάγονται έξω από τη σελίδα και ουρλιάζουν «Με βρήκες! Σταμάτα να διαβάζεις και κάρφωσέ με στον συγγραφέα!» Εντάξει, όχι όλα, αλλά πολλά. Και όσο περνάει ο καιρός και γίνεσαι «καλύτερος» σ’ αυτό (δηλαδή χειρότερος για τον αναγνώστη μέσα σου), γίνονται κι αυτά περισσότερα. Οπότε τι κάνεις; Συγχωρείς. Αποφασίζεις το mode με το οποίο θα διαβάσεις. Προετοιμάζεσαι. «Θα δω ανακρίβειες, λάθη, αναληθοφάνειες, χοντράδες. Δεν διαβάζω για να διορθώσω, διαβάζω για να ψυχαγωγηθώ και να μάθω από τα καλά στοιχεία». Δεν είναι εύκολο. Αλλά με τον καιρό μπορείς να γίνεις καλύτερος και σ’ αυτό. Και εννοείται ότι όλο αυτό καταστρέφει πρώτα, και πολύ πιο εύκολα, σχεδόν όλες τις ταινίες. Στο 90% των περιπτώσεων η ταινία είναι φτίλια στο μυαλό μου πριν φτάσω από το σινεμά στο σπίτι. Ουσιαστικά, έχω κόψει τις ταινίες. (Όταν όμως, μία στις τόσες, πέσω σε κάποια πραγματικά καλή, ταινία ή βιβλίο, η ηδονή δεν συγκρίνεται με τίποτα.) Μόνο τέσσερα (από άπειρα) παραδείγματα που η προσπάθεια να διαβάσω σαν κανονικός αναγνώστης απέτυχε θεαματικά: 1) Όταν σχεδόν μου έπεσε απ’ τα χέρια βιβλίο ελληνικού φανταστικού με λάθος ε/αι στη δεύτερη σελίδα. (Το παράτησα στην 25.) 2) Όταν άφησα στην άκρη άλλο βιβλίο ελληνικού φανταστικού για μια χοντρή πραγματολογική ασυνέπεια. Για δύο μέρες δεν μπορούσα να το συνεχίσω, με είχε πετάξει εκτός βιβλίου. 3) Όταν διάβαζα στην παραλία (υποτίθεται ο ορισμός της χαλαρής ανάγνωσης) Σομόθα, που μου αρέσει πολύ, το «Η Θεωρία των Χορδών», και έπεσα πάνω σε ένα κεφαλάρι κρεβατιού που δεν υπήρχε σε προηγούμενη σκηνή. Ο διάλογος πήγε ως εξής: Εγώ: «Δεν υπήρχε κεφαλάρι, γύρνα πίσω να το τσεκάρουμε!» Εγώ: «Εντάξει, μάλλον δεν υπήρχε κεφαλάρι, αλλά διαβάζουμε αραχτοί στην παραλία. Cool it». Εγώ: «Γύρνα πίσω, σου λέω! Είναι χοντράδα να έχει ξεφύγει από όλες τις διορθώσεις του συγγραφέα, του ξένου επιμελητή, του ξένου διορθωτή, του μεταφραστή, του Έλληνα επιμελητή και του Έλληνα διορθωτή!» Εγώ: «Οκέυ, οκέυ, συμφωνώ, αλλά πρέπει να ψάξω τόσες σελίδες πίσω. Ούτε το κεφάλαιο δεν θυμάμαι. Και, ας πούμε ότι έχουμε δίκιο, τι θα κάνουμε, θα γράψουμε στον Σομόθα να το διορθώσει;» Εγώ: «Αν δεν γυρίσεις πίσω, εγώ δεν ξαναβουτάω στη θάλασσα!» Γύρισα πίσω και το έψαξα για ώρα. Το κεφαλάρι όντως έλειπε. Εγώ: «Αχά!» Ανακουφισμένοι (που δεν ψάχναμε τσάμπα) βουτήξαμε –όλοι μαζί– στο νερό. 4) Όταν σε σεμινάριο μάς δόθηκε το πρώτο κεφάλαιο ενός βιβλίου, σαν υπόδειγμα γραφής, και είχε κατά τη γνώμη μου τόσες πραγματολογικές ανακρίβειες και αδυναμίες στους χαρακτήρες που, αφού έκανα 66 σχόλια σε 11.000 λέξεις, έφτασα εκεί που ο χαρακτήρας-αστρονόμος (τρομάρα του) λέει απολύτως σοβαρά ότι «τα αστέρια είναι άμορφες συμπαγείς μάζες από πέτρα». Εκεί είπα, πάει, είναι παγίδα, μας κάνει πλάκα ο διδάσκων. Ευτυχώς, πριν πάω στο μάθημα γκούγκλαρα συγγραφέα και βιβλίο: "Ελίζαμπεθ Κοστέλλο" του Τζ. Μ. Κούτζι, βραβείο Νόμπελ. Μάιστα. Δεν έδωσα το word με τα 66 σχόλια σε κανέναν, αλλά μετά το μάθημα δεν κρατήθηκα και νομίζω ότι ίσως κατάφερα να δημιουργήσω μερικές, έστω και πρόσκαιρες, πολιτισμένες αντιπάθειες. Αυτά. Είμαι σε διαρκή προσπάθεια να διαβάζω σαν φυσιολογικός άνθρωπος.
  14. 3 points
    Πρέπει. Αβέρτα. Και δεν νομίζω πως μπορείς να διαβάζεις αγνά για διασκέδαση, εκτός κι αν σε συνεπάρει κάτι πραγματικά πολύ καλό. Το οποίο προσωπικά μου συμβαίνει όλο και πιο σπάνια. Επίσης κρίνοντας από την πρόζα του, ο Μάστερτον δεν πρέπει να διαβάζει ούτε τα δικά του έργα.
  15. 3 points
    Συμφωνώ σε όσα λες, Μιχάλη, για τη συμμετοχή στην ελληνική λογοτεχνική σκηνή. Το σκέφτομαι κι εγώ, και το υποστηρίζω. Θέλω όμως να εκφράσω κάτι... δύσκολο, ως απάντηση σε αυτό: Πόσες φορές δεν έχει τύχει, σε όλους μας, να διαβάζουμε κριτικές για ένα ξένο βιβλίο που μας κάνουν να τραβάμε τα μαλλιά μας; Να το ανεβάζουν σε βάθρο κι εμείς να το θεωρούμε στην καλύτερη κακογραμμένο; Φαντάσου πόσο πιο πιθανό είναι να συμβεί αυτό όταν μιλάνε φίλοι για φίλους. Το έχω ξαναπεί: όταν μιλάμε για έργα γνωστών, πολύ δύσκολα θα είμαστε δίκαιοι. Ή επιεικείς γινόμαστε, ή πολύ αυστηροί. Οπότε, το τι λένε φίλοι και γνωστοί είναι αποτελεσματικό μέσο όσο είναι και το να διαβάζουμε κριτικές αγνώστων. Παρατηρούμε, λαμβάνουμε υπόψη και τα δικά μας αισθήματα για το βιβλίο, και αποφασίζουμε.
  16. 3 points
    Ίσα-ίσα που υποστηρίζω ακριβώς την αντίθετη λογική. Δηλαδή, ας σκεφτούμε το εξής: είμαστε σε έναν εξειδικευμένο χώρο, όπου είναι γνωστό ότι πολλοί από μας ασχολούμαστε με τη συγγραφή, άλλοι εντελώς ερασιτεχνικά, άλλοι πιο συστηματικά. Το φόρουμ υπάρχει εδώ και δεκατρία χρόνια, ανάμεσα στους στόχους του είναι να υποστηρίζει το ελληνικό Φανταστικό και το έχει κάνει όσο καλύτερα μπορεί. Ας υποθέσουμε ότι είμαι Έλληνας, μέλος στο φόρουμ 5-6 χρόνια και ότι ασχολούμαι με τη συγγραφή Φανταστικού στα ελληνικά. Ε, η πρόχειρη αυτή έρευνα δείχνει ότι η πιθανότητα να διαβάζω 10% ελληνικό Φανταστικό είναι πραγματικά πολύ μικρή. Πιο πιθανό είναι να διαβάζω κάπου μεταξύ 0% και 3%. Αυτό για μένα δεν βγάζει νόημα, δεν καταλαβαίνω τη λογική του. Αύριο το πρωί θα θελήσω να εκδώσω το δικό μου βιβλίο, θα θελήσω, δηλαδή, να συμμετάσχω ως συγγραφέας σε έναν χώρο, στον οποίο δεν έχω συμμετάσχει σχεδόν καθόλου ως αναγνώστης, κάτι που θα έπρεπε να είχα κάνει, εφόσον με αφορά άμεσα. Δεν θα υποστήριζα τα ίδια αν το φόρουμ δεν είχε τόσους πολλούς συγγραφείς και επίδοξους συγγραφείς. Επίσης, το επιχείρημα της χαμηλής ποιότητας, ότι δηλαδή έχω δοκιμάσει ελληνικό Φανταστικό κάνα δυο φορές και έχω φάει τα μούτρα μου, δεν ισχύει την εποχή του internet, του Goodreads και φυσικά του sff.gr. Ειδικά τα μέλη του φόρουμ που είναι εδώ αρκετά χρόνια είναι εξαιρετικά εύκολο να διαλέξουν βιβλία που θα έχουν μεγάλη πιθανότητα να τους ταιριάζουν. Έχουν πάρα πολλή πληροφορία στη διάθεσή τους: παρουσιάσεις, βαθμολογίες, λίστες καλύτερων βιβλίων ανά είδος, κριτικές και, κυρίως, φίλους. Όποιος θέλει, μπορεί να ρωτήσει κάποιον που να εμπιστεύεται το γούστο του και να πάρει κατάλληλες προτάσεις. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω δεν το κάνουν αρκετοί και αρκετά. Και όταν κάποιος ασχολείται με τη συγγραφή, ειλικρινά δεν το κατανοώ. [Τεράστιος μπόνους λόγος: αν γράφεις Φανταστικό στα ελληνικά, έχεις, για λόγους χειρισμού της γλώσσας, πολύ μεγάλο κίνητρο να διαβάζεις όλο και περισσότερο ελληνικά βιβλία (ή έστω πολύ καλές μεταφράσεις) και όλο και λιγότερο ξένα βιβλία από το πρωτότυπο. Αλλά αυτό, φοβάμαι, σε αρκετές περιπτώσεις, είναι ψιλά γράμματα.]
  17. 3 points
    Γεια σας κι από εμένα. Το γεγονός ότι πήρα μυρωδιά τούτο 'δω το νταβαντούρι, αλλά και το άλλο, το σχετικό με τα εργαστήρια της ΑΛΕΦ, μολις σήμερα, λέει κάτι από μόνο του: βρισκόμαστε σε διάσταση. (Παρένθεση: δεν είμαι ούτε κατά διάνοια δεινόσαυρος. Η τελευταία φορά που υπήρξα αληθινά ενεργός εδώ μέσα ήταν στα 16-17 μου, και όπου να' ναι κλείνω τα 21. Οι περισσότεροι μάλλον δεν με ξέρετε καν, κι αν μέσα στο επόμενο 10λεπτο δεν έχω σταματήσει να γράφω και προκύψει σεντόνι, οι πιθανότητες να "ακουστώ" θα εκμηδενιστούν. Δεν πειράζει, γιατί, απ' οτιδήποτε άλλο, πρόκειται περισσότερο για απόπειρα εξιλέωσης). Τώρα, θα σας πω τι παίχτηκε. Ήμουν ένας πιτσιρικάς που κάνα δυο του είπαν ότι έγραφε καλά, και μια και στο χορευτικό δεν με βάζανε ποτέ να χορέψω πρώτο, και στο μπάσκετ είχα γίνει ένα με τον πάγκο, ο σπόρος του ψώνιου δε χρειάστηκε πολύ νερό για να ξεπεταχτεί, και τσουπ το γκουγκλάρισμα, και τσουπ το sff. Αν μαντέψατε πως έψαχνα για κάποιου είδους επιβεβαίωση, μαντέψατε σωστά. Και η επιβεβαίωση ήρθε. Δεν έγινα ποτέ σταρ των ΔΣΣΙ, δεν είδα κάποια ιστορία μου να γίνεται φαβορί, όχι. Συνέβη κάτι καλύτερο. Βρέθηκαν άτομα που, στ' αλήθεια, ενδιαφέρθηκαν για εμένα. Το τονίζω αυτό. Πλέον δεν έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ πως γράφω, αλλά αν το είχα, θα έλεγα πως χωρίς τα άτομα εκείνα δεν θα έγραφα έτσι. Καταλάβατε; Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως αυτό το ενδιαφέρον, δεν το εκτίμησα όσο θα έπρεπε. Άκουγα και εφήρμοζα όσες διορθώσεις και συμβουλές έρχονταν κατά 'δω, δε λέω, όμως από την όλη συμπεριφορά μου έλειπε το σημαντικότερο όλων: το να νιώσω κι εγώ την ίδια ανιδιοτέλεια απέναντι σ' εσάς. Να πω "Χρηστάρα, όπου κι αν ανήκεις ως κοινωνικό ον, ανήκεις και ΕΔΩ". Να γράψω κριτικές για κείμενα πέραν όσων έπρεπε να σχολιάσω για τους διαγωνισμούς όπου συμμετείχε και η αφεντομουτσουνάρα μου. Να έρθω σε φορουμοσυναντήσεις. Να κάνω χαβαλέ στον Τρεκικό Καναπέ, κι ας μην έβλεπα Star Trek. Να πω 1-2 "Χρόνια πολλά", βρε αδερφέ. Να φερθώ σαν κάτι παραπάνω από καβαλημένος. Ε, δεν το έκανα. Και, εσείς που ενδιαφερθήκατε για τον Χάουι (κάποιοι ξέρετε ποιοι είστε, άλλοι ίσως όχι), πρώτον σας ευχαριστώ, και δεύτερον συγνώμη. Και να ξέρετε πως δεν περίμενα να το φτάσω σε τόσο προσωπικό επίπεδο, όμως τι να κάνουμε, αυτό το ρημάδι πάσχει, δεν θυμάμαι να έχω θελήσει ποτέ να παραπονεθώ για κάτι εδώ μέσα. Θα μπορούσα να μιλήσω για άλλο ένα σωρό πράγματα. Να γκρινιάξω για την κούραση των Πανελληνίων, και τη φρενίτιδα του πρώτου έτους, και πώς μπορεί να αποπροσανατολίσει ένα χωριατόπαιδο η ζωή στην πρωτεύουσα, και για την απαλεψιμότητα των εξεταστικών και τη δυσκολία, σνιφ, της σχολής μου, και για έρωτες που παρέσυραν και για καράβια που βούλιαξαν. Όμως ξέρω πως δεν έχει νόημα. Ξέρω πως μπροστά στις υποχρεώσεις και τις έγνοιες ενός ενήλικα, όπως πολλοί από εσάς, όλα αυτά αποτελούν έναν ακόμα λόγο να με κράξετε. Άρα τι συνέβη; Θα μου επιτρέψετε να ημιβρίσω. Μάλλον είμαι μ0#^νόπανο. Θα με συνέφερε να χρησιμοποιήσω παρελθοντικό χρόνο εδώ, και να πω πως ήμουν τέτοιος, όμως πίσω από αυτό θα υπέβοσκε μια όρεξη να "επανορθώσω", ας πούμε, να γίνει μια επιστροφή του Howard Crease μεγάλη και τρανή. Όμως όπως είπα, δεν γράφω πλέον, και όπως είπα, το φόρουμ ήταν εξ αρχής συνυφασμένο με το feedback στο γράψιμό μου. Και δυστυχώς, δεν έχω την όρεξη να σχολιάσω ιστορίες άλλων, ή βιβλία, ή σειρές. Από όποια πλευρά κι αν εξετάσω το ζήτημα, δεν μου βγαίνει. Το μόνο που υπάρχει, όσο μελό και safe κι αν σας ακουστεί, είναι ένα αίσθημα ντροπής που δεν ανταπέδωσα, κι αυτή η ντροπή με κάνει ακόμα πιο ανόρεχτο να κάνω αισθητή την παρουσία μου. Ρε γαμώτο, έχω άλλα τόσα να γράψω. Γιατί υπάρχει και η ΑΛΕΦ, της οποίας ευτυχώς για εμένα κατάφερα στ' αλήθεια να νιώσω κομμάτι, ας είναι καλά τα εργαστήρια. Αυτό ακριβώς το ρήμα στα bold όμως είναι που με κάνει και θέλω απέναντι στην ΑΛΕΦ (μην ντρέπεστε, πολλοί από εσάς που γενικώς προανέφερα απαρτίζετε σχεδόν το 100% αυτού που ονομάζω ΑΛΕΦ) να βρω τα κότσια να εξιλεωθώ αλλιώς. Με κάτι πιο ουσιώδες από ένα σεντόνι. Δεν σας κρύβω, πάλι, πως δεν έχω ιδέα αν θα έρθει ποτέ αυτό το κάτι. Κι επίσης κάθε σεντόνι που έχει αρχή, έχει και τέλος. Το ευχαριστώ και τη συγνώμη κρατήστε τα, όσοι μπήκατε στον κόπο. Να 'στε καλά, δημιουργικοί και ενθουσιώδεις. Παιδιά στην ψυχή με τον σωστό τρόπο, όχι με τον αρρωστιάρικα αφελή δικό μου. Εύχομαι τα καλύτερα και για το φόρουμ το ίδιο. Καλό βράδυ, Χ.
  18. 3 points
    Life happens. Και όταν life happens, κάποιοι δεινόσαυροι απλά εξαφανίζονται ή μεταλλάσσονται σε κάτι άλλο. Κάποια στιγμή απλά συνέβη να φύγω, μετά να ξαναέρθω για λίγο, μετά απλά να μη συμμετέχω πια. Το FB ήταν όντως μια εναλλακτική λύση για μένα, όπου μπορώ και να έχω επαφή με αρκετά άτομα που γνώρισα εδώ στο σφφ στα χρόνια της εντατικής παρουσίας μου, αλλά και να ΜΗΝ έχω με όποιον, θεωρητικά, δεν ήθελα να έχω. Δεν έφυγα ακριβώς συνειδητά, απλά όπως και άλλοι έχω ευρεία γκάμα ενδιαφερόντων πολλά από τα οποία απλά δεν είχαν θέση, και πολύ σωστά, στο σφφ. Στο FB όμως έχουν, γιατί καθορίζω εγώ τι θα πω και πού θα συμμετέχω, και πώς και με ποιους θα το πω. Το 1/3 των φίλων μου στο FB είναι από το σφφ ωστόσο, και μάλιστα το ποσοστό αυτό αφορά ενεργούς ως επί το πλείστον φίλους, δηλαδή άτομα με τα οποία μιλάω συχνά ή ξέρω πως διαβάζουν ό,τι γράφω και διαβάζω και γω τα δικά τους updates. Δεν είναι το ίδιο βέβαια γιατί άλλο φατσοβιβλίο και άλλο ένα φόρουμ-κοινότητα. Απλά, και για να μην κάνω το ποστ αυτό "πρωινάδικο", δεν θέλω να επεκταθώ στη σωρεία λόγων που τελικά με χάλασαν και σταμάτησε η έντονη συμμετοχή μου εδώ αρχικά. Μετά, όπως διαπίστωσε και ο Μιχάλης, συμμετείχα πάλι για λίγο και μετά σταμάτησα. Τη δεύτερη φορά απλά ήταν ζητήματα της πραγματικής ζωής, πολύ σοβαρά, που δεν μου άφηναν ενέργεια να συμμετέχω σε ένα φόρουμ, εκτός του FB δηλαδή που επίσης χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ για εκτόνωση. Το σφφ δεν το είδα ποτέ σαν "εκτόνωση" (παρόλο που υπήρχε κι αυτή βέβαια) αλλά σαν ένα σημαντικότατο και πολύτιμο χώρο, ούτε "εκκλησία" φυσικά, ούτε όμως και "χάβρα"-καφενείο. Ευτυχώς, ποτέ δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο από όσο γνωρίζω, παρά τα διάφορα συμβάντα. Τούτων ειπωθέντων, κάποια στιγμή αισθάνθηκα και κάπως ανεπιθύμητος εδώ, μπορεί να είναι λάθος εντύπωση βέβαια, κάτι που ενέτεινε την απροθυμία μου να συμμετέχω ενεργά. Νερό στ'αυλάκι. Τέλος πάντων. Αυτή τη στιγμή, δεν συμμετέχω γιατί, υποθέτω, δεν έχω να πω κάτι ή να μοιραστώ κάτι που να πιστεύω πως ταιριάζει στο συγκεκριμένο χώρο. Συνεχίζω να γράφω, συνεχίζω να ζωγραφίζω, συνεχίζω να δημιουργώ κόσμους και σύμπαντα και χαρακτήρες και καταστάσεις και ιστορίες. Δεν νομίζω ωστόσο να ταιριάζουν (δεν θα πω "συνάδουν") με το χώρο αυτό πια και το "vibe" που έχω αυτή τη στιγμή γι'αυτόν. Το σφφ, και γενικά η science fiction και η fantasy, είναι χώρος όπου και η "παιδικότητα" και η "φαντασία" και το "whimsy" μπορούν να βρουν πρόσφορο έδαφος να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν, σε αντίθεση ας πούμε με την "πολιτική". Φοβάμαι πως ακριβώς αυτά τα στοιχεία τείνουν να εξαφανιστούν από το σφφ, κρίνοντας κιόλας από διάφορες τελευταίες καταστάσεις που, ειλικρινά, εντελώς τυχαία, έτυχε να δω. Μπαίνω πού και πού εδώ, χωρίς log in, και διαβάζω διάφορα τόπικς. Το ιδιαίτερα λυπηρό είναι πως θα περίμενε κανείς η αντιμετώπιση προς παλαιότερa και ιδιαίτερα ενεργά μέλη να ήταν διαφορετική. Βλέπω πως αυτό δεν έχει αλλάξει από την εποχή που έτυχα παρόμοιας αντιμετώπισης. Αυτό με λυπεί μεν, αλλά σίγουρα δεν βοηθάει στο να θέλω να συμμετέχω ξανά εδώ, πέρα από τυχαία συμμετοχή στη "χάση και στη φέξη". Αυτό μπορεί να αλλάξει, φυσικά, στο μέλλον, κανείς δεν ξέρει. Όσο υπάρχει σφφ θα το επισκέπτομαι, είτε ορατά είτε αόρατα, να δω τι κάνει και η νέα και η παλαιότερη γενιά. Αυτά. Εdit: Ωστόσο, το πιο ευτράπελο ας πούμε είναι πως η ίδια συζήτηση περί "χαβαλέ" και "σοβαρότητας" ξεκίνησε σχεδόν από τη day 1 εδώ, και νεκρανασταίνεται κάθε τρις και λίγο χωρίς ποτέ να υπάρξει κανένα consensus. Και λογικό δηλαδή γιατί πάντα όταν μπαίνουν καινούργια άτομα, που ανανεώνουν ένα χωρο φυσικά, τόσο μερικά μοτίβα συζητήσεων θα επαναλαμβάνονται. Just enjoy them. Μόνο όταν σταματήσει να υπάρχει το σφφ θα σταματήσει και αυτή η συζήτηση. ;)
  19. 3 points
  20. 3 points
    Τελικά έπρεπε κάποιος να μας ( θα έβαζα 'σας', αλλά έβλεπα το κράξιμο και τις κλωτσοπατινάδες να με περιμένουν στο αεροδρόμιο την επόμενα φορά που θα περνούσα από Ελλάδα) αποκαλέσει δεινόσαυρους για να αξιωθούμε να γράψουμε λίγα σεντονάκια ακόμα και να θυμίσουμε στο φόρουμ πώς ήταν παλιότερα. Μάλλον ανήκω στην Πέρμια γεωλογική περίοδο του sff, μιας και είμαι από τα νεώτερα-παλαιότερα μέλη. Από την ανταπόκριση σε αυτό το blog-post φαίνεται ότι η εξαφάνιση κάθε άλλο παρά σε κάποιο mass-extinction event οφείλεται. Εκτός κι αν ο Μιχάλης ακολούθησε τη συμβουλή του Στέφανου και σκούντησε τους περισσότερους για να ξυπνήσουν, να ξεστραβωθούν και να ανταποκριθούν. Η κρίση έκανε πολλά και διάφορα. Θα κάνει και άλλα που δεν μπορούμε να δούμε να έρχονται. Θετικά και αρνητικά. Ένα από αυτά ήταν ότι καθήλωσε πολύ κόσμο σπίτι του. Και αυτός ο κόσμος άρχισε την ενδοσκόπηση και την αναζήτηση κοινωνικής επαφής στο διαδίκτυο. Ήταν λογικό αυτό να επηρεάσει και το sff. Πολλά από τα νέα μέλη έχουν (όπως είναι λογικό) γιγαντιαία όρεξη να συμμετάσχουν στη νέα παρέα τους. Κάποιων τα χνώτα μας μυρίζουν φράουλες, κάποιων μας μυρίζουν κρεμμυδίλα . Λίγο ο δικός μας κορεσμός, λίγο η δική τους διάθεση χιονοστιβάδας, ήταν αρκετά για να κάνουμε κι άλλο πίσω και να εγκαταλείψουμε τα κατακτημένα εδάφη μας. Αλλά κοιτάξτε τις απαντήσεις σε αυτό το 'κάλεσμα' του Μιχάλη. Δεν έχουμε εξαφανιστεί, απλώς πέσαμε σε νάρκη και μας τη βγαίνουν τα θηλαστικά. Καταλήγοντας, θα έλεγα ότι το μόνο ατυχές στις παρατηρήσεις του Μιχάλη είναι ο χαρακτηρισμός που μας προσάπτει (συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του, φυσικά). Κυρίες και κύριοι, δεν είμαστε δεινόσαυροι προς εξαφάνιση. Χα!Χα!Χα! (φανταστείτε αυτό το γέλιο στ' αυτιά σας όσο πιο μοχθηρό γίνεται) Είμαστε τα Νάζγκουλ, οι Μεγάλοι Παλαιοί και οι Μητέρες Άλιεν που θαμμένοι στα έγκατα του φόρουμ, περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή για να αναδυθούμε και να ποστάρουμε σπέρνοντας τον πανικό και τον τρόμο! Κι όποιο θηλαστικό αντέξει...
  21. 3 points
    Το περιέργο του πράγματος είναι πως θεωρούμαι ενεργός. Είμαι πράγματι. Το sff.gr δεν είναι στις μόνιμες καρτέλες του browser μου αλλά επειδή το κλείνω και το ξανανοίγω συνέχεια είναι στην κορυφή της λίστας με τις ιστοσελίδες που βγαίνουν πατώντως εκείνο το το κάτω βελάκι δίπλα από την τρέχουσα ιστοσελίδα. Όλο και κάποια αστεία εικόνα σφφίτικη θα βρω να ποστάρω στο στάτους μου(αυτό ξεκίνησε γιατί δεν μπορώ στο fb να γεμίζω το στάτους μου με κάτι τέτοια ενώ εδώ είναι απολύτως σχετικά) και ίσως να πω και δυο λόγια για κάποιο/α βιβλία που διαβάζω ή τέλειωσα πρόσφατα. Με τη Βιβλιοθήκη έχω χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια οπότε ποστάρω σχεδόν αποκλειστικά ως αναγνώστης. Συμμερίζομαι την άποψη (της melkiades?) ότι αφενός έχει πέσει η κίνηση στο αναγνωστικό κομμάτι αφετέρου το μεγαλύτερο ποσοστό της είναι ανακύκλωση. Προσφορές, τι αγόρασα,τι διαβάζω τώρα γενικά, τι διαβάζω από ΕΦ, από τρόμο, 50 βιβλία για το 1984, πρότζεκτ εφ, fantasy, τρόμου, πρόταση για λίστα best of, βαθμολόγηση και ίσως σε όλο τον χαμό σχετικό ποστ σε νήμα για τον συγγραφέα. Το οποίο ποστ συχνά είναι το ψιλοξερό review κι όχι συζήτηση με τα άλλα μέλη του στυλ "διάβασα (κι) εγώ αυτό το βιβλίο του συγγραφέα και συμφωνώ/διαφωνώ με αυτά που είπανε οι προλαλήσαντες" ή "διαβάσα αυτό και δεν/πολύ μου άρεσε, ποιο να πιάσω τώρα;". Συνεπώς δεν γίνεται κουβέντα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Τί συζήτηση να γίνει όταν ο καθένας ποστάρει λίστες και review χωρίς να υπάρχει σύνδεση και αλληλεπίδραση με τα άλλα ποστ; Σχετικά με facebook θεωρώ ότι αρχικά έφερε λίγο κόσμο παραπάνω γιατί περισσότερος κόσμος άρχισε να ασχολείται με το ίντερνετ μόλις έκανε το μπαμ το fb αλλά στην πορεία πήρε πολλή κίνηση μακριά από το sff.gr γιατί όχι απλά ο χαβαλές αλλά και οι συζητήσεις σε τρέχοντα θέματα φανταστικού γίνονται κυρίως εκεί. Ενδεικτικό ότι ενώ μιλούσαμε εδώ για το Μάρτιν και για το Άσμα της φωτιάς και του πάγου πριν να το μάθει όλος ο ντουνιάς...τώρα που γίνεται ο χαμός με τη σειρά-ειδικά την άνοιξη που βγαίνουν τα νέα επεισόδια-δεν υπάρχει κίνηση ούτε στο σχετικό νήμα της σειράς της ΗΒΟ! Κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί "αχ, οι δουλειές, η οικογένεια, γεράσαμε". Ξέρω μέλη που ποστάρουν αρκετά σε συζητήσεις σχετικές με το GOT στο facebook τόσο σε σχετικές σελίδες και γκρουπ όσο και στα ίδια τα στάτους τους εκεί. Αλλά εδώ νέκρα. Και είναι λογικό. Στο facebook έχεις μεγαλύτερη, πιο ζωντανή και άμεση συζήτηση. Κι άπαξ και πεις κάτι εκεί είναι βαρετό και χρονοβόρο να κάθεσαι και να το ξαναλές σε ένα φόρουμ όπου ορισμένα άτομα ήταν ήδη στη συζήτησή σου στο fb. Όσον αφορά τα βιβλία είναι και το goodreads. Είχε λογική αντί να γράφω σε ένα χαρτί ή αρχείο τι διάβασα και πόσο μου άρεσε να το ποστάρω στο sff. Αλλά τώρα αυτό γίνεται πιο οργανωμένα στο goodreads. Και αυτές οι ξένες σελίδες έχουν και το μπόνους ότι μπορείς να βλέπεις απόψεις από όλο τον κόσμο κι όχι μόνο από τον μικρόκοσμο της Ελλάδας. Θυμάμαι που ψάχναμε(εγώ τουλάχιστον) τι βιβλία γουστάρουν οι συγγραφείς. Ε, τώρα με το goodreads τον κάνεις αντ και βλέπεις τις βαθμολογίες του στο goodreads πχ.
  22. 3 points
    Όλα είναι πιστεύω θέμα ψυχολογίας, όπως τώρα που γράφω αυτό το post και είμαι σε καλή διάθεση (σημ 34975 Nα το προσέξω αυτό, να αυξήσω τα lexotanil χαχα) Πάντως το γεγονός οτι συζητάμε γιατί δεν συζητάμε στο forum μου θυμίζει λίγο γιατί δεν έρχεται η ανάπτυξη και άντε να τη βρούμε να τη φέρουμε, και σπρώξε λίγο από δω και σπρώξε λίγο από εκεί κλπ. Στο τέλος της ημέρας το κάθε σύνολο αποτελείται από τις μονάδες του και αυτές αντικατοπτρίζουν την ενέργεια του. Αν υποθέσουμε οτι κάποιοι ανήκουν σε ένα group που λέγεται δεινόσαυροι (να το σημειώσω να το φτιάξω και να το γεμίσω με όλα τα προϊστορικά ζωάκια) αυτό το group έχει ξεφουσκώσει. Το γιατί το ξέρει ο καθένας μόνος του και όλοι έχουμε λόγους γι αυτό. Άλλοι αναφέρονται άλλοι όχι. Οπότε κάνουμε ανακύκλωση πχ φταίει το fb; Φυσικά και φταίει, έκοψε ένα 30% κίνηση του σφφ αλλά είναι λογικό και μάλιστα θετικό, πχ κόσμος που σκότωνε την ώρα του πήγε στο fb που του άνοιξε ορίζοντες για όλα τα θέματα του πλανήτη. Θα μου πείτε υπήρχαν τέτοιοι; Φυσικά, ο καθένας μπαίνει σε έναν χώρο για τους δικούς του λόγους και τον χρησιμοποιεί για δικούς του σκοπούς, μέσα σε επιτρεπτά όρια πάντα. Το fb μας έριξε αλλά έδιωξε και πολύ spam που όλοι μας πλέον απολαμβάνουμε σε κάποια μορφή στο fb. Αυτό δεν θα πει οτι και το fb δεν έχει τα καλά του κλπ κλπ. (εμένα δε μ αρέσει πάντως, είναι αναγκαίο κακό). Θα μπορούσα να εκφράσω γνώμη για σχεδόν όλους αυτούς που αναφέρονται στο post του mman αλλά δεν έχει νόημα και πάνω απ όλα δεν είναι δουλειά μου να βγάλω εγώ τα θέματα του καθένα. Όποιος θέλει εκφράζεται όποιος δε θέλει βυθίζεται στη σιωπή του και θα ακούμε για πάντα τον απόηχο του τίποτα στο άπλετο πουθενά του χάους. σνιφ (μιλήστε ρε πριν αρχίσω τίποτα ποιήματα). Goodreads ουσιαστικά δε χρησιμοποιώ, έχω βάλει εκεί καμιά 100 βιβλία από αυτά τα φιλοσοφικο-κοινωνικο-ψυχολογικά και άλλα ανώμαλα που διαβάζω και ξανδιαβάζω (ναι scanner ξαναδιαβάζω βιβλία αλλά όχι από τα δικά σου χαχαχα που το θυμήθηκα αυτό χαχα) και τη Μυθομηχανική. οπότε μιλάμε για 100+1. Τώρα αν το δεις ζυγαριά... μπαγασάκο με κατάλαβες, μεταξεταστέως μένω στα sf&f αλλά χαλάλι... Εγώ ανησυχώ περισσότερο για το τι γίνεται γύρω μας παρά εδώ μέσα. Εδώ μέσα γίνεται ότι κάνουμε εμείς. Και αν απορείτε μη ρωτάτε τους άλλους τι συμβαίνει, κοιτάξτε τον καθρέφτη σας. Έχει πάντα όλες τις απαντήσεις. Έχω κάτι εντυπώσεις μερικές φορές του στυλ ότι αν κάποτε δεν υπάρχει το σφφ θα με βρίσκουν άτομα στο δρόμο να μου λένε, "φίλε γιατί μας το έκανες αυτό", "φιλαράκι παίζει καμιά ιστορία" ή άλλο όπως "αυτός αυτός είναι, το κράτησε στο pc του, πάνω του"... τελικά πρέπει να αρχίσω να κυκλοφορώ με security. χαχα @old man & SiFi έχω πει άπειρες φορές τα topic να είναι ανά βιβλίο ή συγγραφέα και όχι " τι διαβάσαμε το 2015". Αφού το γράφεις που το γράφεις, βάλε το σε δικό του topic, αλλά την απάντηση την ξέρουμε. Βαρεμάρα.... Η οργάνωση είναι μεγάλο θέμα και δεν λύνεται σε blog post, οπότε μετά πάμε σε goodreads που είναι ανά βιβλίο κατά κύριο λόγο... Λύσεις πάντα υπάρχουν ποιος τις αναλαμβάνει είναι το θέμα...
  23. 3 points
    Αν και ο χαρακτηρισμός δεινόσαυρος δεν μου πολυάρεσε, μιας και δεν θα μπορούσα να είμαι δεινόσαυρος μόλις στα 18 μου , θα γράψω κι εγώ τη γνώμη μου. Για μένα το θέμα δεν είναι η έλλειψη χρόνου, γιατί στην περίπτωσή μου η έλλειψη αυτή είναι μόνιμη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όπως ξέρουν κάποιοι από σας. Ο χρόνος είναι κάτι που πάντα ξεκλέβω για να κάνω όλα αυτά που με ενδιαφέρουν και με ευχαριστούν και νομίζω ότι όποιος θέλει θα τον βρει. Οπότε για μένα το θέμα είναι αν με ενδιαφέρει πλέον όσο παλιότερα να γράφω πράγματα στο φόρουμ και στην τελική αν νομίζω ότι έχει και κάποιο νόημα για μένα η συμμετοχή σε όλο αυτό. Μιας και γενικότερα το γράψιμο πάντα με ζόριζε, το να συζητάω για βιβλία μού έρχεται πιο εύκολο από το να γράφω τη γνώμη μου γι΄ αυτά. Μέσω του φόρουμ έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο για να συζητάω, οπότε με κάποιο τρόπο το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ανάγκης καλύπτεται. Με τις βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια δεν ασχολούμαι και δεν ασχολιόμουν και ποτέ. Διαβάζω πού και πού διηγήματα που διακρίνονται σε διαγωνισμούς ή διηγήματα γνωστών που μου αρέσει ο τρόπος που γράφουν, αλλά από εκεί και πέρα πάντα βρίσκω κάτι άλλο να διαβάσω. Οπότε δεν παίρνω μέρος ούτε στους σχολιασμούς. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το κομμάτι του φόρουμ που ασχολείται με τη λογοτεχνία, τα βιβλία και τους συγγραφείς. Παλιότερα στα σχετικά τόπικς έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα (για μένα πάντα), πολύ καλές κριτικές από κόσμο που είχα καταλάβει ότι ταίριαζαν τα αναγνωστικά μας γούστα, ακόμη και όταν τα πάντα ήταν λιγότερο οργανωμένα και λίγο χύμα. Αυτό εδώ και πολύ καιρό έχει χαθεί, πολλοί εξαιρετικοί αναγνώστες (πάλι θέμα γούστου όλο αυτό) δεν πολυγράφουν πλέον και διαβάζω τις κριτικές τους στο goodreads ή οπουδήποτε αλλού γράφουν οπότε αυτό μου αρκεί. Από την άλλη πιστεύω ότι οτιδήποτε ενδιαφέρον γράφεται στο φόρουμ χάνεται μέσα στο σωρό των άπειρων επαναλήψεων των ίδιων πληροφοριών και της εγγραφής του κάθε βιβλίου σε καμιά δεκαριά τόπικς (πχ. στο τόπικ του βιβλίου που κυκλοφόρησε φέτος, στο τόπικ του πόσο το αγόρασα, το βιβλίο που διαβάζω τώρα – τη Δευτέρα το πρωί, τα 50 βιβλία – τη Δευτέρα το απόγευμα, στο τόπικ του συγγραφέα, στο τόπικ του βιβλίου, στο τόπικ της βαθμολογίας του, στο αναγνωστικό παιχνίδι). Όλα αυτά τα τόπικς που ανοίγουν και ενημερώνονται καθημερινά με λίστες εμένα με έχουν κουράσει και δεν έχω ούτε τη διάθεση ούτε τα κουράγια να βρω μέσα σε αυτά κάτι που να θέλω να διαβάσω που σίγουρα θα υπάρχουν όμως πολλά. Σε αυτό όλο το πανηγύρι βέβαια δεν είμαι αμέτοχη μιας και παίρνω μέρος σε καναδυό λίστες και εγώ. Γενικά, παλιότερα άνοιγα το φόρουμ και έλεγα πχ. Τι να έχει ανακαλύψει η Κίσσα (ναι, με κεφαλαίο «κ», όλοι ξέρουμε για ποια πρόκειται), τι να έχει διαβάσει ο Λευτέρης που να το προτείνει, τι έχει να πει για το τάδε βιβλίο που ετοιμάζομαι να διαβάσω ο Σταμάτης; Τώρα, αν και πάλι υπάρχει κόσμος που γράφει για πράγματα που διαβάζει και τον ενδιαφέρουν (πχ. Myyst και Elli Sketo που γράφουν παπάδες το τελευταίο διάστημα) όλα αυτά χάνονται. Αυτά από μένα.
  24. 3 points
    Ο mman με τρολλάρει, με λέει ενεργό! Δηλώνω επισήμως ανενεργός. χαχα Πέρα από αυτό το πρόβλημα είναι γενικότερο. Τα τελευταία 3 χρόνια έχουν αλλάξει πολλά και το σφφ έχει επηρεαστεί από αυτό. Έχω παρακολουθήσει ανά τα χρόνια πολλά μέλη πως συμπεριφέρονται εντός και εκτός σφφ και βλέπω που ήταν και που είναι και μπορώ να πω με βεβαιότητα οτι η ζωή συνήθως πάει προς το χειρότερο (δε βοηθάει και η νοοτροπία του Έλληνα να τα λέμε κι αυτά). Βασικά όλη η ιστορία άρχισε από την κρίση και μετά και σταδιακά πιάνει όλο και πιο πολλούς. Φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, υποαπασχολούμενοι, μετανάστες, κοινωνικά (γάμοι, διαζύγια, θάνατοι), αλλαγή ηλικιών και συνεπώς ενδιαφερόντων (ίσως ποτέ δεν έβλεπαν το θέμα σοβαρά), άγχος το οποίο σε ακινητοποιεί και σε παγώνει λόγω συνθηκών κοινωνικά και δημιουργικά, social media, πολιτικός πυρετός, τριγύρω οικογενειακό / εργασιακό περιβάλλον κ.α. Ο ελεύθερος χρόνος έχει μειωθεί για όλους δραματικά και ανεπιστρεπτί. Και φυσικά τελευταίο και καλύτερο, πόσοι νομίζετε οτι ενδιαφέρονται πραγματικά για έναν τέτοιο χώρο στην Ελλάδα; Ελάχιστοι που πλέον μπορούν να ικανοποιηθούν από facebook groups / goodreads / κλπ γιατί όπως έχετε καταλάβει πάνω κάτω οι ίδιοι και οι ίδιοι είναι. Και μιλάω για το δημιουργικό κομμάτι. Αν απλά σου αρέσουν ταινίες δε χρειάζεσαι σφφ, κάνεις like στο facebook και σου σερβίρουν τα trailers άμεσα. Άρα το πραγματικό ερώτημα για μένα τουλάχιστον είναι άλλο. Μπορεί το σφφ να συντηρηθεί από αυτούς τους λίγους που ας πούμε κρατάνε ακόμα είτε συνειδητά είτε από συνήθεια; Η απάντηση είναι αποκαρδιωτική αλλά σε μια πτωτική πορεία ετών το χώνεψα για να ηρεμήσω. Αυτά για την online κατάσταση βέβαια γιατί για την offline είναι άλλη ιστορία. Εκεί τα πράγματα πάνε καλύτερα αλλά αναμενόμενο. Άμα γίνει καμία παρουσίαση, καμία ταινία, γενέθλιο, δεν-εχω-τι-να-κανω-ελατε-για-meeting εντάξει μαζεύετε κόσμος πιο εύκολα αν και πάλι πιο μαζεμένα από παλιά που κι εκεί θα πάνε για το κοινωνικό κομμάτι δηλαδή να βγουν από το σπίτι διαφορετικά θα μιλούσαμε όλοι με skype. Με απλά λόγια life happens και δε νομίζω οτι θέλει και τόση φιλοσοφία. Εγώ το βλέπω κάθε μέρα πάντως. Τελικά δηλώνω με τρέλα δεινόσαυρος της Κρητιδικής περιόδου. χαχαχα
  25. 3 points
    Ενώ συμφωνώ με το μεγαλύτερο μέρος αυτών που λέει, ο τρόπος με τον οποίο τα εκφράζει με κάνει να τον αντιπαθώ. Κι αυτό μάλιστα χωρίς να έχω πουθενά τη αίσθηση πως τα χώνει σε μένα προσωπικά (επειδή ακριβώς αυτά που εκφράζει με βρίσκουν μάλλον σύμφωνη). Όμως, αυτός ο άνθρωπος ήτανε καθηγητής μέχρι πριν λίγο καιρό, κι όλα όσα γράφει δεν τα γράφει για συγγραφείς που ζουν από αυτό που κάνουν, αλλά για τους φοιτητές του, τους οποίους ο ίδιος ήτανε επιφορτισμένος να διδάξει. Αυτό για μένα σημαίνει πως αν ακόμα κι ένας από όλους αυτούς τους νεαρούς που πέρασαν από τα χέρια του, τελικά δεν κατάλαβε ποτέ κάτι που ο ίδιος θεωρεί τόσο πολύ σημαντικό, αυτό είναι προσωπική του αποτυχία. Έτσι δεν είναι; Και μέσα από αυτό το άρθρο του, όχι μόνο δεν δείχνει κάπου να αναρωτιέται που μπορεί να λάθεψε κι ο ίδιος, αλλά υπάρχει και διάχυτη μια έπαρση και ένας τόνος τόσο απόλυτος, που στα μάτια μου το κάνουνε να μοιάζει σχεδόν κατασκευασμένο έτσι που να μη σου αφήνει περιθώριο για αμφιβολία.
  26. 3 points
    Ναι, ήθελα να το αναφέρω αυτό, αλλά το παρέλειψα: Μετάφραση Ιάκωβου Πολυλά, και μάλιστα εξαιρετική, απ' όσο μπορώ να κρίνω. Εκδόσεις Ι.Γ. Βασιλείου, πρώτη έκδοση 1923. Εγώ διάβασα την τέταρτη έκδοση του 1970.
  27. 3 points
    Ντροπή, Κέλλυ... Όσο για τον Μιχάλη: καταπληκτική η "συνέντευξή σου". Είναι πράγματι ο Όμηρος, και μπορεί τα πάντα. Απλά, έχω την εντύπωση ότι ο Όμηρος μας πρόσφερε τους κανόνες του δράματος, για να μπορούν οι σύγχρονοι δραματουργοί να τους σπάνε. Ποια μετάφραση διάβασες, Μιχάλη; Από ποιες εκδόσεις;
  28. 3 points
    Διαφωνώ, αλλά εγώ είμαι πάντα από άλλο ανέκδοτο που λένε. Διαφωνώ με τους ρόλους. Διαφωνώ με τον ρόλο της απροστάτευτης γυναίκας (φτάνει πια, απλά φτάνει! ), διαφωνώ με τον ρόλο του γαμήκουλα με τη μεγάλη μύτη και το φαρδύ στέρνο που είναι "το όνειρο κάθε γυναίκας", διαφωνώ με τον ρόλο του "καλού παιδιού" και αργότερα του "καλού πατέρα". Να βρουν όλοι και όλες κάποιον που να μπορουν να αγαπήσουν, γίνεται; Και να αφήσουν τα παιχνίδια, τους εγωισμούς και τα όνειρα; Δηλαδή η αγάπη είναι κάτι το υπερεκτιμημένο; Σημασία έχει μία αστραπή που θα σβήσει γρήγορα αλλά θα μείνει αξέχαστη; Οι αστραπές δεν είναι πάντα ωραίες όμως, και την ώρα που λάμπουν εννοώ. Μερικές απλά πληγώνουν, αναλώνουν και αργότερα που βγαίνεις καμμένος τις θυμάσαι μόνο ως σκοτάδι που δεν θα ήθελες με τίποτα να ξαναγυρίσει. Το "αξέχαστη/ος" είναι υπερεκτιμημένο. Υπάρχουν σκοτάδια και πόνοι αξέχαστοι, τι ωραία, ε; Να τα χαιρόμαστε για πάντα. Και ο πανέμορφος θεός θα σιτέψει, και η απαστράπτουσα θεά θα θαμπώσει, και τα παιδιά κάποτε θα μεγαλώσουν και δεν θα έχει τόση δύναμη πια ο γονεϊκός ρόλος, και τι μένει τότε; "Η ζωή που δεν έζησαν". Άντε πια. edit: και δεν ξέρω ποιες λες ερινύες, αλλά αν σε ενοχλώ που διαφωνώ πες μου να το σβήσω (αλήθεια λέω, εντάξει; )
  29. 3 points
    Όποια αντίδραση και να έχεις, λίγη θα είναι. Αυτή η αίθουσα που τα παιδάκια μαθαίνανε αρχαιολογία παίζοντας, ήταν μαχαιριά στην καρδιά. Η χαρά στα πρόσωπά τους, ρε. Οι γονείς δεν ασχολούνταν μαζί τους εκτός αν τους ρωτούσαν κάτι, κανείς δεν τα υποχρέωνε να κάνουν τίποτα κι αυτά, με ευσυνειδησία επαγγελματία, ακολουθούσανε τις οδηγίες και βοηθούσαν τα μικρότερα και μετά πήγαιναν όλο περηφάνεια ν' ανακοινώσουν στους γονείς τι είχαν βρει. Έκλαψα, ρε, έκλαψα. Στην Ελλάδα υπάρχουν αρχαία πιθάρια να φαν κι οι κότες κι αντί τα παιδιά να ενθαρρύνονται να ασχοληθούν ενεργά και δραστήρια με τα Μουσεία, οι γονείς κι οι δάσκαλοι (και τα Μουσεία τα ίδια) τα έχουν στο "μη αυτο" κι "έλα εδώ" και "σουτ". Δηλαδή, ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΩΣΟΥ, σκατογονιέ, σκατοϋπάλληλε, σκατοκράτος, που ευνουχίζεις τα παιδιά και τους στερείς την ευκαιρία ν' αγαπήσουν την ιστορία και την γνώση.
  30. 3 points
    Κέλλυ, Ο Μιχάλης έγραψε ένα κείμενο το οποίο μιλάει για την εμπειρία του στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Τι έμαθε, τι κατάλαβε, τι τον δυσκόλεψε, πώς ξεπέρασε τα εμπόδια, τι αποκόμισε τελικά από όλο αυτό. Ουσιαστικά δεν αναφέρεται καθόλου στο βιβλίο που έγραψε, στην υπόθεσή του, σε τίποτα. Μόνο στη διαδικασία της συγγραφής - ενός, όποιο και να είναι αυτό, μυθιστορήματος, και πώς είδε τον εαυτό του μέσα σε αυτή την περιπέτεια. Αν δε σου αρέσουν τα κείμενα του Μιχάλη, τα δικά μου, του οποιουδήποτε, καλά κάνεις, είναι αναφαίρετο δικαίωμά σου. Όπως δικαίωμά σου είναι να πεις τη γνώμη σου, εφόσον το επιθυμείς, αφού διαβάσεις το συγκεκριμένο κείμενο ή οποιοδήποτε άλλο. Και ξέρεις ότι όλοι όσοι γράφουν θέλουν να μαθαίνουν την άποψη των αναγνωστών τους. Από κει και πέρα, αυτό που κάνεις εδώ (και αλλού κατά καιρούς, φοβάμαι) είναι, χωρίς φυσικά να έχεις τέτοιο σκοπό, έμμεση λογοκρισία. Δεν πρόκειται πλέον για κριτική στο γράψιμό του. Δεν μπορείς σε οτιδήποτε γράψει ο Μιχάλης να βρίσκεις ευκαιρία να του υπενθυμίσεις τις αντιρρήσεις σου, που παίρνουν πλέον επικίνδυνα τη μορφή (απρόκλητης) επίθεσης. Ούτε αποκτά κάτι μεγαλύτερη αξία επαναλαμβάνοντάς το ξανά και ξανά. Νομίζω ότι ο Μιχάλης γνωρίζει τη δική σου άποψη, όπως και την άποψη πολλών άλλων από εμάς, και είναι σε θέση να κρατήσει ό,τι θεωρεί χρήσιμο. Ούτε μπορείς να βάζεις εσύ την πινέζα στο αερόστατο της χαράς του ότι τελείωσε ένα μυθιστόρημα και θέλει να μοιραστεί μαζί μας πώς ήταν γι' αυτόν η εμπειρία. Μακάρι να τελειώσει με το βιβλίο, μακάρι να κυκλοφορήσει, όσοι θέλουμε να το διαβάσουμε, και αν δε μας αρέσει, δε θα διστάσουμε να του το πούμε. Και να του πούμε και το γιατί. Συγκεκριμένα.
  31. 3 points
    Κέλλυ, ο Μιχάλης μόλις ολοκλήρωσε ένα τεράστιο στοίχημα που είχε βάλει με τον εαυτό του: έγραψε ένα μυθιστόρημα 110.000 λέξεων μέσα σε δεκατρείς μήνες. Δεν ξέρω πώς να σου πω πιο ευγενικά ότι μ' αυτό που έγραψες χέζεις τον κόπο του συγγραφέα και μάλιστα χωρίς να έχεις διαβάσει καν το κείμενο. Κρίνοντας εξ ιδίων, την 1η του Δεκέμβρη είμαι πάντα ευτυχισμένη απ' τις 50.000 λέξεις μου κι αδιαφορώ αν έχουν για σένα αξία μικρότερη από κωλόχαρτο. Μιχάλη, συγγνώμη για το σπαμ. Την χαρά μου και την υπερηφάνεια μου γι αυτό που κατάφερες, την ξέρεις καλά.
  32. 3 points
  33. 3 points
    Κανένα πρόβλημα. Όταν κάποιος με βλέπει με το απλανές βλέμμα να χαζεύει στο άπειρο και κάνει το μοιραίο λάθος να ρωτήσει ''εεε πού βόσκεις'', εγώ λέω ''α να γειά σου, τώρα που σε βρήκα, για πες καμιά γνώμη: είναι αυτή η τύπισσα που έχει ποτίσει τον οικογενειακό της εχθρό με ένα δηλητηριώδες καταπότι βραδείας δράσεως, λίγο πριν αυτός φύγει για μια πολύ σημαντική διπλωματική αποστολή σ' ένα μακρινό βασίλειο, εντωμεταξύ ο γκόμενος αυτηνής αποφασίζει να πάει μαζί του γιατί θέλει να αποκομίσει δόξα για την πάρτη του, πράγμα που δεν αρέσει στην αδελφή του αυτοκράτορα, γιατί είναι από αντίπαλη παράταξη, κατάλαβες, και επιφορτίζει τον σύντροφο του εχθρού, γκέι είναι, στο είπα; να ξεφορτωθεί διακριτικά τον γκόμενο σε κάποια φάση, αλλά το μαθαίνει αυτό ο εχθρός και είναι ιδεολογικά αντίθετος και με κάποιον τρόπο, δεν έχω αποφασίσει πώς, πάει και βρίσκει αυτήν την τύπισσα ο εχθρός και της λέει ναι, ξέρω ότι έχουμε τις διαφορές μας κλπ αλλά το και το και τότε εκείνη λέει ''ωχ αμάν'' και ε στάσου, πού πας; Δε θες να ακούσεις το υπόλοιπο;''
  34. 3 points
  35. 2 points
    Νομίζω πως όλα τα παραπάνω υπονοούν ότι ο Έλληνας αναγνώστης (ανεξαρτήτως είδους λογοτεχνίας) απορρίπτει τα ελληνικά βιβλία του φανταστικού, επειδή θεωρεί ότι, ακριβώς επειδή είναι ελληνικά, δε θα είναι καλά. Και ότι αυτό συμβαίνει και με τα μέλη του φόρουμ (κάποια δεν έγραψε, πριν καιρό, ένα ποστ, νομίζω σε τόπικ της ΛΑΦ, όπου έλεγε πάνω κάτω"αφήστε τους Έλληνες, οι Έλληνες γράφουν χάλια επιστημονική φαντασία";). Αλλά θεωρώ ότι δε θα έπρεπε να συμβαίνει ούτε το αντίθετο, να διαλέγουν δηλαδή οι αναγνώστες βιβλία με κριτήριο το ότι είναι ελληνικά "και πρέπει να υποστηρίξουμε το δικό μας χώρο/τους φίλους μας/κλπ". Ας είναι μόνο κριτήριο η ποιότητα χωρίς κανενός είδους προκαταλήψεις, ούτε υπέρ,ούτε κατά. Άλλο θέμα είναι το ότι ένα καλό ελληνικό βιβλίο για έναν Έλληνα αναγνώστη θα είναι καλύτερο από ένα καλό ξένο, γιατί ενδεχομένως η γλώσσα θα είναι στο πρωτότυπο αντί για μετάφραση και (πάλι ενδεχομένως) το βιβλίο θα ασχολείται με καταστάσεις και θέματα πιο οικεία στον Έλληνα αναγνώστη από ότι το ξένο. Λέω (και ξαναλέω) "ενδεχομένως", γιατί είναι πολύ πιο διαδεδομένο στη λογοτεχνία του φανταστικού παρά σε άλλα είδη οι Έλληνες συγγραφείς να τοποθετούν τη δράση τους σε άλλες χώρες, να δίνουν στους ήρωές τους ξένα ονόματα και ξένα προβλήματα και ίσως είναι κι αυτός ένας παράγοντας που ρίχνει την ποιότητά τους. Για την αυτοέκδοση, επειδή έχω δει 2-3 πάρα πολύ αξιόλογα βιβλία να έχουν εκδοθεί με οικονομική συμβολή, τουλάχιστον εν μέρει, του συγγραφέα, δε συμφωνώ ότι σημαίνει αυτομάτως κακή ποιότητα. Ίσως λόγω οικονομικής κρίσης να μην αρκεί η ποιότητα για να εκδώσει βιβλίο ένας Ελληνικός εκδοτικός οίκος.
  36. 2 points
    Ευχαριστώ πολύ παιδιά! Όντως, τα πράγματα πάνε πολύ καλά, αλλά έχω μάθει και πολλά μέσα από το βίωμα μιας τέτοιας εμπερίας. Το σημαντικότερο είναι να είμαστε υγιείς και έπειτα όλα γίνονται. Ευχαριστώ και πάλι...
  37. 2 points
  38. 2 points
    Θα γίνω off topic λίγο, αλλά επίσης κι άλλα κομμάτια που σβήνετε ή κάνετε unpublish (οι admins) είναι μέρος της ιστορίας του sff...
  39. 2 points
    Αυτό είναι και το θέμα. Η ρουφιάνα η απόσταση σε εκατοντάδες ή χιλιάδες χιλιόμετρα. Δεν έχετε ιδέα πόσο θα ήθελα να είμαι στα εργαστήρια της ΑΛΕΦ, αλλά τι να γίνει που δεν είναι ποτέ σε περίοδο διακοπών, και δεν μπορώ να κατέβω απο την άλλη πλευρά της Ελλάδος μέχρι πέρσι και τώρα απο την άλλη πλευρά της Ευρώπης; (αν είχα την οικονομική ευχέρεια και τον χρόνο θα το έκανα). Αν ζούσα Αθήνα δεν υπήρχε περίπτωση να χάσω ούτε ένα. Το ίδιο ισχύει και για τα μυτίνγκια και για τη ΛΑΦ πχ αλλά και το φαντάστιcon. Και όταν είσαι σε τέτοια μαζώματα και μέσω αυτών γνωρίζεις και νέα μέλη, είναι όλο και πιο εύκολο να μιλήσεις και να απαντήσεις σε ποστς. Καταλήγεις lurker στο τέλος (lurker: αυτός που μπαίνει και διαβάζει χωρίς να ποστάρει).
  40. 2 points
    Το φόρουμ δεν προέκυψε από σχίσμα, αλλά έχει επιβιώσει απο 2-3 σχίσματα διαφόρων μεγεθών.
  41. 2 points
    Μπορώ να απαντήσω χωρίς να κάνω εγωκεντρική την απάντηση; Δεν αποφεύγεται, oπότε μη το δείτε ως “it is all about me-me-me”. Θυμάμαι καλά μια παλιά εποχή που ήμουν μια μηχανή παραγωγής, μια μπαταρία εμπνεύσεων, «πολυγραφότατο» με αποκαλούσε καλός μου φίλος. Το sff το γνώρισα μέσα από έναν διαγωνισμό διηγήματος που έκαναν οι Συμπαντικές Διαδρομές και ήταν μια γνωριμία για την οποία δεν μετάνιωσα ποτέ. Γνώρισα ένα πλήθος φίλων (μέχρι τότε είχα μόνο έναν φίλο, παιδικό), οι διαγωνισμοί του φόρουμ έγιναν αιτία να βγει όλος ο όγκος των διηγημάτων που απαρτίζουν τα άπαντα μου (και σχεδόν θεωρώ πια το φόρουμ ως το θησαυροφυλάκιο που μου τα προστατεύει) και μου δόθηκε η ευκαιρία σε ένα είδος «δημοσιογραφίας» με τις παρουσιάσεις, τα σχόλια και τις κριτικές που έκανα, αν και ήμουν πιο ενεργός στην κινηματογραφική πλευρά της φαντασίας. Όλα αυτά μέσα στην άνεση της ανεργίας, καθώς κυνηγούσα κυρίως να βρω δουλειά που να ήταν σχετική με αυτό που σπούδασα. Αγνοούσα κάθε συμβουλή που έλεγε «βρες μια κανονική δουλειά και ασχολήσου με τα καλλιτεχνικά στον ελεύθερο σου χρόνο, σαν χόμπι». Έβλεπα ότι αυτό κατάφερναν σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στο φόρουμ, αλλά φοβόμουν ότι εγώ δεν θα ήμουν ικανός να το κατορθώσω. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μάλλον με έβγαλαν σωστό. Κατ’αρχήν, κάτι μου συνέβη πολύ πριν φύγει η μητέρα μου από τη ζωή. Μετά το όλο σήριαλ με το Οξύ, και άλλες τρικλοποδιές, η ανικανότητα μου να εκδοθώ άρχισε να με ενοχλεί. Αγαπούσα τα έργα μου, κι ας μην ήταν όλα πρωτοκλασάτα, ειδικά όταν έβλεπα να τυπώνονται πολλά χειρότερα. Σας υπενθυμίζω ότι σπούδασα κινηματογράφο εξαιτίας του George Lucas και καταλήγοντας σεναριογράφος ήθελα να δουλέψω επαγγελματικά, να πληρώνομαι και να βλέπω την δουλειά μου στην οθόνη. Όταν λοιπόν το άλλαξα στην συγγραφή, στην πεζογραφία, στόχος μου ήταν να με διαβάζουν, να με ξέρουν, κι ας έβγαζα κάποια λεφτά. Έχουν υπάρξει ατελείωτες συζητήσεις στο φόρουμ, και ανάλογα flame wars, για το αν γράφουμε για το κέφι μας, για το έτσι ή τη δόξα, τα λεφτά κλπ. Το ξαναλέω: άνεργος, επαγγελματίας σεναριογράφος, δεν γράφω για να με διαβάζει η μαμά και το φόρουμ. Στόχος ήταν να γίνω η Δημουλίδου του φανταστικού. Τελεία. Οπότε έπαθα ένα σοκ στην αποτυχία έκδοσης. Μέσα από αυτό το σοκ, μου ήρθε δεύτερο σοκ η υπενθύμιση του ορίτζιναλ dream. Ο κινηματογράφος. Το σενάριο. Στα 40 και, ήξερα ότι το σινεμά δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα. Το όνειρο ήταν πτώμα που βρομούσε. Ζήτησα από τον λογιστή μου να κάνει τερματισμό επαγγέλματος. Μου κόπηκαν τα γόνατα, μειώθηκε η συγγραφή μου, αλλά συνέχισα να γράφω, αν και λιγότερο από πριν. Και ναι, απομακρύνθηκα από τους διαγωνισμούς του φόρουμ και γιατί κόπηκε το φεστιβαλικό τους χαρακτηριστικό, αλλά και γιατί με κούραζε να διαβάζω 20 διηγήματα, να γράφω 20 κριτικές και να αποφασίζω τι θα ψηφίσω. Ταυτόχρονα, ενώ είχα όρεξη να κάνω παρουσιάσεις για ταινίες και σειρές των νιάτων μου, που δεν ήξεραν και δεν νοιάζονταν τα περισσότερα μέλη λόγω νεαρής ηλικίας, δεν με συγκινούσαν τόσο οι νέες ταινίες σε βαθμό να γράψω γι αυτές. Συν το γεγονός του ότι σταμάτησα να πηγαίνω στην κινηματογραφική αίθουσα λόγω άδειας τσέπης (απίστευτη κατάντια για μένα) και ούτε καν να νοικιάζω dvd. Μόνο τελευταία ο αδελφός μου έμαθε να τα κατεβάζει τα νέα έργα από το διαδύκτιο και είδα μια άσπρη μέρα. Οπότε σταμάτησα και τις παρουσιάσεις. Και παραδέχομαι ότι το fb με βοήθησε να το κάνω πιο λιτά και άμεσα. Και μετά πέθανε η μητέρα μου. Και δεν είχα την άνεση της σύνταξης της. Εγώ που κάθε λεπτό της ξύπνιας μου πραγματικότητας ονειροπολούσα συνεχώς ιδέες του φανταστικού που αφού εμπλουτίζονταν πρώτα μέσα στο κεφάλι μου, υλοποιούνταν τελικά μέσω συγγραφής, ξαφνικά βάρεσα κενό. Από το 2011 μέχρι σήμερα δεν έχω κάνει μία δημιουργική σκέψη πλην κάποιων άρθρων για το free-press ΑΝ εδώ στη Χαλκίδα. Το διήγημα ε.φ. που έγραψα για το τελευταίο ΦΕΦΕ ήταν ένας ψυχοβγάλτης σαν διαδικασία. Δεν βαριόμουν, αλλά δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ήταν σαν να έσπαγα πέτρες σε νταμάρι με τις γροθιές μου για κάθε λέξη. Διαβάζω σήμερα τα παλιά μου διηγήματα, κι ενώ μου αρέσουν του ψώνιου, απορώ πως τα έβγαλα. Είμαι στο απόλυτο μηδέν δημιουργικά. Τι ονειροπολώ στον ξύπνιο μου; Το πότε θα έχω πάλι λίγα λεφτά. Τι θα γίνει με τον απλήρωτο λογαριασμό της ΔΕΗ. Αν θα μου κατασχέσουν το σπίτι. Γιατί πρήζονται τα πόδια μου. Να’χα τώρα ένα σουβλάκι. Πότε θα δω την παρέα να πούμε μια κουβέντα. Και τα τελευταία δύο χρόνια δεν είμαι ακριβώς άνεργος. Για ένα πενιχρό χαρτζιλίκι μαζεύω ειδήσεις από το ίντερνετ για μια ντόπια εφημερίδα. Και μου καίει μάτια και μυαλό αυτή η δουλειά. Κι όταν έχω τον ελεύθερο μου χρόνο δεν θέλω ούτε να γράφω ούτε να διαβάζω. Βρίσκω απόλαυση στο τίποτα και στον ύπνο. Έχω δύο βιβλία ε.φ. που έγραφα στη μέση, ξέρω επακριβώς πως συνεχίζουν, και πως τελειώνουν, αλλά δεν μπορώ να τα δουλέψω. Η διαδικασία συγγραφής με πνίγει. Κάπου ένα μήνα πριν κατάφερα να ολοκληρώσω, ή να αποφασίσω ότι κι έτσι σαν ανολοκλήρωτο καλό δείχνει, ένα ιδιαίτερο διήγημα ε.φ.. Πλην δύο εξαιρέσεων, δεν ακούστηκε κιχ στο φόρουμ. Οι νέοι δεν με γνωρίζουν, και οι συνάδελφοι δεινόσαυροι, ε, δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις το κατανοώ. Νιώθω τιμημένος για την προσοχή του Μιχάλη και που συμπεριλήφθηκα σε τέτοια θρυλική λίστα, αλλά δεν ξέρω τι να πω. Τώρα παίζει τον ρόλο της και η κρίση. Ο τροχός που γύριζε δεν γυρίζει πια, έχουμε οι περισσότεροι κολλήσει κάτω και δεν ξέρω αν θα ξαναδούμε το πάνω όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. Για μένα όλα ξεκίνησαν από την αγωνία μου να αφήσω πίσω μου ένα στίγμα όταν φύγω από τη ζωή, ένα όνομα να με θυμούνται, τώρα ούτε αυτό δεν έχει σημασία. Τώρα, όσο ζω, θέλω να χορτάσω τους αγαπημένους μου ανθρώπους, στους οποίους ευτυχώς ανήκετε όλοι εσείς. Ευχαριστώ.
  42. 2 points
    Επίσης (και το λέω και για εμένα που είμαι ενεργός απλά όχι όσο παλαιότερα) σημαντικό ρόλο, πέρα από τη δουλειά και το ότι τα έχουμε πει όλα, παίζει και το ότι πολλοί από όσοι αναφέρονται εδώ κάνουν και πράγματα εκτός φόρουμ, δηλαδή ασχολούνται με δικά τους project ή κρατάνε διηγήματα/βιβλία στο συρτάρι. Φυσικά, όσο υπάρχει νέο αίμα, συζητήσεις θα υπάρχουν από αυτούς, αλλά η μειωμένη κίνηση αυτοαναπαράγεται: όταν πχ μπαίνω και βλέπω 3 ποστ που δε με αφορούν δε θα ποστάρω κι εγώ, οπότε δε θα δώσω αφορμή και σε άλλους 3 να συνεχίσουν: η κίνηση σε ένα φόρουμ γεννάει κίνηση, η στασιμότητα στασιμότητα. Προσωπικά: α) έχω πήξει στη δουλειά από το Φεβρουάριο και δεν μπορώ να είμαι πια τόσο ενεργός - μετά βίας διαβάζω και βιβλία εκτός φόρουμ δηλαδή. β) έχω καταπιαστεί με πράγματα εκτός φόρουμ πχ το ΦαντάστιCon και κάποιες παρουσιάσεις στη Death Disco κάποιες Πέμπτες γ) αρκετά από τα λίγα που γράφω πλέον μένουν σε συρτάρι
  43. 2 points
    Επειδή με είδα στη λίστα ως ενεργό, δεν με λες γενικά και το πιο ενεργό μέλος του φόρουμ. Είναι δεν είναι 20 φορές που έχω γράψει ποστ στο φόρουμ μέσα στο 2015 νομίζω (κυρίως για Witcher). Στη βιβλιοθήκη πάλι, έχω να πατήσω καιρό. Για μένα ο λόγος είναι απλούστατος και έχει να κάνει με το χρόνο. Έχω πολλά γούστα (όπως και πολλοί εδώ μέσα) αλλά η συγγραφή δεν είναι στο τοπ (σε αντίθεση με πολλούς από εδώ μέσα). Χαζεύω στο φόρουμ μήπως δω καμιά ενδιαφέρουσα ανάρτηση και πριν μερικές μέρες έγραψα για το Witcher 3 μόνο και μόνο για να μιλήσω με τους γνωστούς που ξέρω ότι έχουμε αυτό το κοινό. Τώρα θα μου πει κάποιος "ρε συ, είσαι ενεργός στο Goodreads και γράφεις reviews, γιατί δεν τα βάζεις και εδώ αφού τα περισσότερα είναι σουφουφου". Ο λόγος είναι κυρίως η βαρεμάρα να το κάνω. Το έγραψα, το ανέβασα εκεί, τέλος. Τα υπόλοιπα είναι επιπλέον κλικς που μου τρώνε χρόνο από το να διαβάζω ένα νέο βιβλίο/παίζω παιχνίδι/βλέπω σειρά ή ταινία. Και για να μην νομίσει κάποιος ότι σνομπάρω το φόρουμ, ακόμα και στα φόρουμς για games που είμαι μέλος πολλά παραπάνω χρόνια απ'ότι στο σφφ και είναι και το κύριο χόμπι μου, έχω πέσει πολύυυυ σε συμμετοχή. Πάντως χάρηκα που για πρώτη φορά κάποιος με παρομοίασε με δεινόσαυρο.
  44. 2 points
    Είναι εντυπωσιακό πόσο "σύγχρονες" είναι σε μερικά σημεία οι απόψεις και οι συμπεριφορές. Η προσποίηση, η ειρωνεία, οι δικαιολογίες, είναι μερικές φορές καταπληκτικά. Κάποιοι θεοί και ήρωες αναδύονται μπροστά σου και πιστεύεις ότι θα μπορούσες πραγματικά να επικοινωνήσεις μαζί τους. Κι εκείνο το Ω της Ιλιάδας. Αχ, εκείνο το Ω! Ακόμα θυμάμαι ότι το διάβαζα μέσα στον Ηλεκτρικό κατεβαίνοντας για τη δουλειά και πόσο πολύ ζορίστηκα να μην κλάψω στη σκηνή του Πρίαμου με τον @#$% Αχιλλέα!
  45. 2 points
    Το ενισχυμένο τζατζίκι είναι το μυστικό...
  46. 2 points
    Ντινο το καλο σεξ ειναι εγκεφαλικο θεμα. Οχι ακροβατικα, περιεργα σκηνικα και ενα αρσενικο αλλα Κλαιβ Οουεν (καλα, δε θα μου κακοπεφτε, αλλα ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ!)Σημασια εχει η διαθεση, το παθος, η ορεξη του ενος συμμετεχοντος να ικανοποιησει και τον αλλο (απο εμπειρια, οσο πιο φουσκωμενα μπρατσα και πιο αετισιο βλεμμα εχει ενας αντρας, τοσο μεγαλυτερη πιθανοτητα παιζει για χαλια κρεβατι). Προσωπικα, το καλυτερο σεξ της ζωης μου το κανω εδω και δεκαεφτα μηνες με εναν γλυκυτατο Πορκι, μια υπεροχη nerdοφατσα. Που την ξερω 21 χρονια, που μ' αγαπουσε 15 χρονια και περιμενε να βρει την ευκαιρια πανω απο δυο πιτογυρα με ενισχυμενο τζατζικι για να με φιλησει. Κι ειναι υπεροχο γιατι μαζι του νιωθω ασφαλεια, γιατι με κανει να γελαω, γιατι στα ματια του βλεπω μονο ομορφια, ηρεμια κι αγαπη....Κι ο Πορκι ηταν παντα το αγαπημενο μου καρτουν!
  47. 2 points
  48. 2 points
    Ψηφίζω ως "καλύτερο" εξώφυλλο την βραζιλιάνικη έκδοση της Λάμψης!!!
  49. 2 points
    Μιχάλη, ένα από τα πιο σημαντικά από τα παραπάνω -κι αυτό που πρέπει να κρατήσεις σφιχτά σαν φυλαχτό όταν ξεκινήσεις το επόμενο- είναι το εξής: Ότι μπορώ τελικά να ξεκινήσω κάτι χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρος για το τέλος του. Κι'αυτό γιατί, όταν έρθει εκείνη η ώρα θα πεις το φοβερά αγχωτικό: "Ναι αλλά δες το προηγούμενο τι στρωμένο τέλος έχει! Πού να ξεκινήσω τώρα αφού δεν έχω κάτι εξίσου δυνατό και ξεκάθαρο!" Γιατί θα το πεις. Θα το πεις όπως το λένε, λίγο-πολύ, οι περισσότεροι. ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ. Καλές διορθώσεις απο 'δω και πέρα. Και ΜΗΝ πειράξεις τον τίτλο, έτσι;
  50. 2 points
    Να είναι καλά οι άνθρωποι. Να είσαι καλά κι εσύ. Μόνο αυτό. Πήγα να πω "και να γράφεις, να διαβάζουμε", αλλά όχι. Ας είσαι καλά κι ας μην γράφεις μωρέ. Να ζεις. Αυτό. (Σάμπως αντλώ μεγαλύτερη χαρά όταν γράφω, από όταν μαζεύω βελανίδια, έτσι, απλά γιατί είναι όμορφα; )
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..