Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 07/23/2018 in Blog Comments

  1. 1 point
    Γεια σου, Χρήστο. Η δημιουργικότητα πάει κι έρχεται, πάει κι έρχεται. Όταν θα σας αφήσει ήσυχους αυτός ο κομπλεξικός ο Δίας, θα δεις, θα ξαναβρεθείτε.
  2. 1 point
    There and back again! Αρκετό καιρό μετά τα πράγματα συνεχίζουν να είναι σταθερά για τον αδερφό μου. Φυσικά ο σεναριογράφος της ζωής, μας έφερε άλλα δυο προβλήματα (γυναίκα και αδερφή), έτσι για να μην βαριόμαστε μετά από όλα όσα περάσαμε. Ευελπιστώ να τα ξεπεράσουμε και αυτά κάποια στιγμή και επιτέλους να μπορέσω να γράψω κάτι. Πραγματικά δεν έχω καθόλου διάθεση για συγγραφή ενώ ξέρω ότι αυτό με γέμιζε πάντα. Τρομερο! Ελπίζω να είστε όλοι καλά και το δικό σας σενάριο να είναι πιο χαρούμενο. Καλή συνέχεια! Χρήστος
  3. 1 point
    Γεια σας κι από εμένα. Το γεγονός ότι πήρα μυρωδιά τούτο 'δω το νταβαντούρι, αλλά και το άλλο, το σχετικό με τα εργαστήρια της ΑΛΕΦ, μολις σήμερα, λέει κάτι από μόνο του: βρισκόμαστε σε διάσταση. (Παρένθεση: δεν είμαι ούτε κατά διάνοια δεινόσαυρος. Η τελευταία φορά που υπήρξα αληθινά ενεργός εδώ μέσα ήταν στα 16-17 μου, και όπου να' ναι κλείνω τα 21. Οι περισσότεροι μάλλον δεν με ξέρετε καν, κι αν μέσα στο επόμενο 10λεπτο δεν έχω σταματήσει να γράφω και προκύψει σεντόνι, οι πιθανότητες να "ακουστώ" θα εκμηδενιστούν. Δεν πειράζει, γιατί, απ' οτιδήποτε άλλο, πρόκειται περισσότερο για απόπειρα εξιλέωσης). Τώρα, θα σας πω τι παίχτηκε. Ήμουν ένας πιτσιρικάς που κάνα δυο του είπαν ότι έγραφε καλά, και μια και στο χορευτικό δεν με βάζανε ποτέ να χορέψω πρώτο, και στο μπάσκετ είχα γίνει ένα με τον πάγκο, ο σπόρος του ψώνιου δε χρειάστηκε πολύ νερό για να ξεπεταχτεί, και τσουπ το γκουγκλάρισμα, και τσουπ το sff. Αν μαντέψατε πως έψαχνα για κάποιου είδους επιβεβαίωση, μαντέψατε σωστά. Και η επιβεβαίωση ήρθε. Δεν έγινα ποτέ σταρ των ΔΣΣΙ, δεν είδα κάποια ιστορία μου να γίνεται φαβορί, όχι. Συνέβη κάτι καλύτερο. Βρέθηκαν άτομα που, στ' αλήθεια, ενδιαφέρθηκαν για εμένα. Το τονίζω αυτό. Πλέον δεν έχω το δικαίωμα να ισχυριστώ πως γράφω, αλλά αν το είχα, θα έλεγα πως χωρίς τα άτομα εκείνα δεν θα έγραφα έτσι. Καταλάβατε; Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως αυτό το ενδιαφέρον, δεν το εκτίμησα όσο θα έπρεπε. Άκουγα και εφήρμοζα όσες διορθώσεις και συμβουλές έρχονταν κατά 'δω, δε λέω, όμως από την όλη συμπεριφορά μου έλειπε το σημαντικότερο όλων: το να νιώσω κι εγώ την ίδια ανιδιοτέλεια απέναντι σ' εσάς. Να πω "Χρηστάρα, όπου κι αν ανήκεις ως κοινωνικό ον, ανήκεις και ΕΔΩ". Να γράψω κριτικές για κείμενα πέραν όσων έπρεπε να σχολιάσω για τους διαγωνισμούς όπου συμμετείχε και η αφεντομουτσουνάρα μου. Να έρθω σε φορουμοσυναντήσεις. Να κάνω χαβαλέ στον Τρεκικό Καναπέ, κι ας μην έβλεπα Star Trek. Να πω 1-2 "Χρόνια πολλά", βρε αδερφέ. Να φερθώ σαν κάτι παραπάνω από καβαλημένος. Ε, δεν το έκανα. Και, εσείς που ενδιαφερθήκατε για τον Χάουι (κάποιοι ξέρετε ποιοι είστε, άλλοι ίσως όχι), πρώτον σας ευχαριστώ, και δεύτερον συγνώμη. Και να ξέρετε πως δεν περίμενα να το φτάσω σε τόσο προσωπικό επίπεδο, όμως τι να κάνουμε, αυτό το ρημάδι πάσχει, δεν θυμάμαι να έχω θελήσει ποτέ να παραπονεθώ για κάτι εδώ μέσα. Θα μπορούσα να μιλήσω για άλλο ένα σωρό πράγματα. Να γκρινιάξω για την κούραση των Πανελληνίων, και τη φρενίτιδα του πρώτου έτους, και πώς μπορεί να αποπροσανατολίσει ένα χωριατόπαιδο η ζωή στην πρωτεύουσα, και για την απαλεψιμότητα των εξεταστικών και τη δυσκολία, σνιφ, της σχολής μου, και για έρωτες που παρέσυραν και για καράβια που βούλιαξαν. Όμως ξέρω πως δεν έχει νόημα. Ξέρω πως μπροστά στις υποχρεώσεις και τις έγνοιες ενός ενήλικα, όπως πολλοί από εσάς, όλα αυτά αποτελούν έναν ακόμα λόγο να με κράξετε. Άρα τι συνέβη; Θα μου επιτρέψετε να ημιβρίσω. Μάλλον είμαι μ0#^νόπανο. Θα με συνέφερε να χρησιμοποιήσω παρελθοντικό χρόνο εδώ, και να πω πως ήμουν τέτοιος, όμως πίσω από αυτό θα υπέβοσκε μια όρεξη να "επανορθώσω", ας πούμε, να γίνει μια επιστροφή του Howard Crease μεγάλη και τρανή. Όμως όπως είπα, δεν γράφω πλέον, και όπως είπα, το φόρουμ ήταν εξ αρχής συνυφασμένο με το feedback στο γράψιμό μου. Και δυστυχώς, δεν έχω την όρεξη να σχολιάσω ιστορίες άλλων, ή βιβλία, ή σειρές. Από όποια πλευρά κι αν εξετάσω το ζήτημα, δεν μου βγαίνει. Το μόνο που υπάρχει, όσο μελό και safe κι αν σας ακουστεί, είναι ένα αίσθημα ντροπής που δεν ανταπέδωσα, κι αυτή η ντροπή με κάνει ακόμα πιο ανόρεχτο να κάνω αισθητή την παρουσία μου. Ρε γαμώτο, έχω άλλα τόσα να γράψω. Γιατί υπάρχει και η ΑΛΕΦ, της οποίας ευτυχώς για εμένα κατάφερα στ' αλήθεια να νιώσω κομμάτι, ας είναι καλά τα εργαστήρια. Αυτό ακριβώς το ρήμα στα bold όμως είναι που με κάνει και θέλω απέναντι στην ΑΛΕΦ (μην ντρέπεστε, πολλοί από εσάς που γενικώς προανέφερα απαρτίζετε σχεδόν το 100% αυτού που ονομάζω ΑΛΕΦ) να βρω τα κότσια να εξιλεωθώ αλλιώς. Με κάτι πιο ουσιώδες από ένα σεντόνι. Δεν σας κρύβω, πάλι, πως δεν έχω ιδέα αν θα έρθει ποτέ αυτό το κάτι. Κι επίσης κάθε σεντόνι που έχει αρχή, έχει και τέλος. Το ευχαριστώ και τη συγνώμη κρατήστε τα, όσοι μπήκατε στον κόπο. Να 'στε καλά, δημιουργικοί και ενθουσιώδεις. Παιδιά στην ψυχή με τον σωστό τρόπο, όχι με τον αρρωστιάρικα αφελή δικό μου. Εύχομαι τα καλύτερα και για το φόρουμ το ίδιο. Καλό βράδυ, Χ.
  4. 1 point
    Life happens. Και όταν life happens, κάποιοι δεινόσαυροι απλά εξαφανίζονται ή μεταλλάσσονται σε κάτι άλλο. Κάποια στιγμή απλά συνέβη να φύγω, μετά να ξαναέρθω για λίγο, μετά απλά να μη συμμετέχω πια. Το FB ήταν όντως μια εναλλακτική λύση για μένα, όπου μπορώ και να έχω επαφή με αρκετά άτομα που γνώρισα εδώ στο σφφ στα χρόνια της εντατικής παρουσίας μου, αλλά και να ΜΗΝ έχω με όποιον, θεωρητικά, δεν ήθελα να έχω. Δεν έφυγα ακριβώς συνειδητά, απλά όπως και άλλοι έχω ευρεία γκάμα ενδιαφερόντων πολλά από τα οποία απλά δεν είχαν θέση, και πολύ σωστά, στο σφφ. Στο FB όμως έχουν, γιατί καθορίζω εγώ τι θα πω και πού θα συμμετέχω, και πώς και με ποιους θα το πω. Το 1/3 των φίλων μου στο FB είναι από το σφφ ωστόσο, και μάλιστα το ποσοστό αυτό αφορά ενεργούς ως επί το πλείστον φίλους, δηλαδή άτομα με τα οποία μιλάω συχνά ή ξέρω πως διαβάζουν ό,τι γράφω και διαβάζω και γω τα δικά τους updates. Δεν είναι το ίδιο βέβαια γιατί άλλο φατσοβιβλίο και άλλο ένα φόρουμ-κοινότητα. Απλά, και για να μην κάνω το ποστ αυτό "πρωινάδικο", δεν θέλω να επεκταθώ στη σωρεία λόγων που τελικά με χάλασαν και σταμάτησε η έντονη συμμετοχή μου εδώ αρχικά. Μετά, όπως διαπίστωσε και ο Μιχάλης, συμμετείχα πάλι για λίγο και μετά σταμάτησα. Τη δεύτερη φορά απλά ήταν ζητήματα της πραγματικής ζωής, πολύ σοβαρά, που δεν μου άφηναν ενέργεια να συμμετέχω σε ένα φόρουμ, εκτός του FB δηλαδή που επίσης χρησιμοποιούσα και χρησιμοποιώ για εκτόνωση. Το σφφ δεν το είδα ποτέ σαν "εκτόνωση" (παρόλο που υπήρχε κι αυτή βέβαια) αλλά σαν ένα σημαντικότατο και πολύτιμο χώρο, ούτε "εκκλησία" φυσικά, ούτε όμως και "χάβρα"-καφενείο. Ευτυχώς, ποτέ δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο από όσο γνωρίζω, παρά τα διάφορα συμβάντα. Τούτων ειπωθέντων, κάποια στιγμή αισθάνθηκα και κάπως ανεπιθύμητος εδώ, μπορεί να είναι λάθος εντύπωση βέβαια, κάτι που ενέτεινε την απροθυμία μου να συμμετέχω ενεργά. Νερό στ'αυλάκι. Τέλος πάντων. Αυτή τη στιγμή, δεν συμμετέχω γιατί, υποθέτω, δεν έχω να πω κάτι ή να μοιραστώ κάτι που να πιστεύω πως ταιριάζει στο συγκεκριμένο χώρο. Συνεχίζω να γράφω, συνεχίζω να ζωγραφίζω, συνεχίζω να δημιουργώ κόσμους και σύμπαντα και χαρακτήρες και καταστάσεις και ιστορίες. Δεν νομίζω ωστόσο να ταιριάζουν (δεν θα πω "συνάδουν") με το χώρο αυτό πια και το "vibe" που έχω αυτή τη στιγμή γι'αυτόν. Το σφφ, και γενικά η science fiction και η fantasy, είναι χώρος όπου και η "παιδικότητα" και η "φαντασία" και το "whimsy" μπορούν να βρουν πρόσφορο έδαφος να καλλιεργηθούν και να αναπτυχθούν, σε αντίθεση ας πούμε με την "πολιτική". Φοβάμαι πως ακριβώς αυτά τα στοιχεία τείνουν να εξαφανιστούν από το σφφ, κρίνοντας κιόλας από διάφορες τελευταίες καταστάσεις που, ειλικρινά, εντελώς τυχαία, έτυχε να δω. Μπαίνω πού και πού εδώ, χωρίς log in, και διαβάζω διάφορα τόπικς. Το ιδιαίτερα λυπηρό είναι πως θα περίμενε κανείς η αντιμετώπιση προς παλαιότερa και ιδιαίτερα ενεργά μέλη να ήταν διαφορετική. Βλέπω πως αυτό δεν έχει αλλάξει από την εποχή που έτυχα παρόμοιας αντιμετώπισης. Αυτό με λυπεί μεν, αλλά σίγουρα δεν βοηθάει στο να θέλω να συμμετέχω ξανά εδώ, πέρα από τυχαία συμμετοχή στη "χάση και στη φέξη". Αυτό μπορεί να αλλάξει, φυσικά, στο μέλλον, κανείς δεν ξέρει. Όσο υπάρχει σφφ θα το επισκέπτομαι, είτε ορατά είτε αόρατα, να δω τι κάνει και η νέα και η παλαιότερη γενιά. Αυτά. Εdit: Ωστόσο, το πιο ευτράπελο ας πούμε είναι πως η ίδια συζήτηση περί "χαβαλέ" και "σοβαρότητας" ξεκίνησε σχεδόν από τη day 1 εδώ, και νεκρανασταίνεται κάθε τρις και λίγο χωρίς ποτέ να υπάρξει κανένα consensus. Και λογικό δηλαδή γιατί πάντα όταν μπαίνουν καινούργια άτομα, που ανανεώνουν ένα χωρο φυσικά, τόσο μερικά μοτίβα συζητήσεων θα επαναλαμβάνονται. Just enjoy them. Μόνο όταν σταματήσει να υπάρχει το σφφ θα σταματήσει και αυτή η συζήτηση. ;)
  5. 1 point
    Το περιέργο του πράγματος είναι πως θεωρούμαι ενεργός. Είμαι πράγματι. Το sff.gr δεν είναι στις μόνιμες καρτέλες του browser μου αλλά επειδή το κλείνω και το ξανανοίγω συνέχεια είναι στην κορυφή της λίστας με τις ιστοσελίδες που βγαίνουν πατώντως εκείνο το το κάτω βελάκι δίπλα από την τρέχουσα ιστοσελίδα. Όλο και κάποια αστεία εικόνα σφφίτικη θα βρω να ποστάρω στο στάτους μου(αυτό ξεκίνησε γιατί δεν μπορώ στο fb να γεμίζω το στάτους μου με κάτι τέτοια ενώ εδώ είναι απολύτως σχετικά) και ίσως να πω και δυο λόγια για κάποιο/α βιβλία που διαβάζω ή τέλειωσα πρόσφατα. Με τη Βιβλιοθήκη έχω χωρίσει εδώ και πολλά χρόνια οπότε ποστάρω σχεδόν αποκλειστικά ως αναγνώστης. Συμμερίζομαι την άποψη (της melkiades?) ότι αφενός έχει πέσει η κίνηση στο αναγνωστικό κομμάτι αφετέρου το μεγαλύτερο ποσοστό της είναι ανακύκλωση. Προσφορές, τι αγόρασα,τι διαβάζω τώρα γενικά, τι διαβάζω από ΕΦ, από τρόμο, 50 βιβλία για το 1984, πρότζεκτ εφ, fantasy, τρόμου, πρόταση για λίστα best of, βαθμολόγηση και ίσως σε όλο τον χαμό σχετικό ποστ σε νήμα για τον συγγραφέα. Το οποίο ποστ συχνά είναι το ψιλοξερό review κι όχι συζήτηση με τα άλλα μέλη του στυλ "διάβασα (κι) εγώ αυτό το βιβλίο του συγγραφέα και συμφωνώ/διαφωνώ με αυτά που είπανε οι προλαλήσαντες" ή "διαβάσα αυτό και δεν/πολύ μου άρεσε, ποιο να πιάσω τώρα;". Συνεπώς δεν γίνεται κουβέντα, δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Τί συζήτηση να γίνει όταν ο καθένας ποστάρει λίστες και review χωρίς να υπάρχει σύνδεση και αλληλεπίδραση με τα άλλα ποστ; Σχετικά με facebook θεωρώ ότι αρχικά έφερε λίγο κόσμο παραπάνω γιατί περισσότερος κόσμος άρχισε να ασχολείται με το ίντερνετ μόλις έκανε το μπαμ το fb αλλά στην πορεία πήρε πολλή κίνηση μακριά από το sff.gr γιατί όχι απλά ο χαβαλές αλλά και οι συζητήσεις σε τρέχοντα θέματα φανταστικού γίνονται κυρίως εκεί. Ενδεικτικό ότι ενώ μιλούσαμε εδώ για το Μάρτιν και για το Άσμα της φωτιάς και του πάγου πριν να το μάθει όλος ο ντουνιάς...τώρα που γίνεται ο χαμός με τη σειρά-ειδικά την άνοιξη που βγαίνουν τα νέα επεισόδια-δεν υπάρχει κίνηση ούτε στο σχετικό νήμα της σειράς της ΗΒΟ! Κι αυτό δεν συμβαίνει γιατί "αχ, οι δουλειές, η οικογένεια, γεράσαμε". Ξέρω μέλη που ποστάρουν αρκετά σε συζητήσεις σχετικές με το GOT στο facebook τόσο σε σχετικές σελίδες και γκρουπ όσο και στα ίδια τα στάτους τους εκεί. Αλλά εδώ νέκρα. Και είναι λογικό. Στο facebook έχεις μεγαλύτερη, πιο ζωντανή και άμεση συζήτηση. Κι άπαξ και πεις κάτι εκεί είναι βαρετό και χρονοβόρο να κάθεσαι και να το ξαναλές σε ένα φόρουμ όπου ορισμένα άτομα ήταν ήδη στη συζήτησή σου στο fb. Όσον αφορά τα βιβλία είναι και το goodreads. Είχε λογική αντί να γράφω σε ένα χαρτί ή αρχείο τι διάβασα και πόσο μου άρεσε να το ποστάρω στο sff. Αλλά τώρα αυτό γίνεται πιο οργανωμένα στο goodreads. Και αυτές οι ξένες σελίδες έχουν και το μπόνους ότι μπορείς να βλέπεις απόψεις από όλο τον κόσμο κι όχι μόνο από τον μικρόκοσμο της Ελλάδας. Θυμάμαι που ψάχναμε(εγώ τουλάχιστον) τι βιβλία γουστάρουν οι συγγραφείς. Ε, τώρα με το goodreads τον κάνεις αντ και βλέπεις τις βαθμολογίες του στο goodreads πχ.
  6. 1 point
    Μπορώ να απαντήσω χωρίς να κάνω εγωκεντρική την απάντηση; Δεν αποφεύγεται, oπότε μη το δείτε ως “it is all about me-me-me”. Θυμάμαι καλά μια παλιά εποχή που ήμουν μια μηχανή παραγωγής, μια μπαταρία εμπνεύσεων, «πολυγραφότατο» με αποκαλούσε καλός μου φίλος. Το sff το γνώρισα μέσα από έναν διαγωνισμό διηγήματος που έκαναν οι Συμπαντικές Διαδρομές και ήταν μια γνωριμία για την οποία δεν μετάνιωσα ποτέ. Γνώρισα ένα πλήθος φίλων (μέχρι τότε είχα μόνο έναν φίλο, παιδικό), οι διαγωνισμοί του φόρουμ έγιναν αιτία να βγει όλος ο όγκος των διηγημάτων που απαρτίζουν τα άπαντα μου (και σχεδόν θεωρώ πια το φόρουμ ως το θησαυροφυλάκιο που μου τα προστατεύει) και μου δόθηκε η ευκαιρία σε ένα είδος «δημοσιογραφίας» με τις παρουσιάσεις, τα σχόλια και τις κριτικές που έκανα, αν και ήμουν πιο ενεργός στην κινηματογραφική πλευρά της φαντασίας. Όλα αυτά μέσα στην άνεση της ανεργίας, καθώς κυνηγούσα κυρίως να βρω δουλειά που να ήταν σχετική με αυτό που σπούδασα. Αγνοούσα κάθε συμβουλή που έλεγε «βρες μια κανονική δουλειά και ασχολήσου με τα καλλιτεχνικά στον ελεύθερο σου χρόνο, σαν χόμπι». Έβλεπα ότι αυτό κατάφερναν σχεδόν όλοι οι συμμετέχοντες στο φόρουμ, αλλά φοβόμουν ότι εγώ δεν θα ήμουν ικανός να το κατορθώσω. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μάλλον με έβγαλαν σωστό. Κατ’αρχήν, κάτι μου συνέβη πολύ πριν φύγει η μητέρα μου από τη ζωή. Μετά το όλο σήριαλ με το Οξύ, και άλλες τρικλοποδιές, η ανικανότητα μου να εκδοθώ άρχισε να με ενοχλεί. Αγαπούσα τα έργα μου, κι ας μην ήταν όλα πρωτοκλασάτα, ειδικά όταν έβλεπα να τυπώνονται πολλά χειρότερα. Σας υπενθυμίζω ότι σπούδασα κινηματογράφο εξαιτίας του George Lucas και καταλήγοντας σεναριογράφος ήθελα να δουλέψω επαγγελματικά, να πληρώνομαι και να βλέπω την δουλειά μου στην οθόνη. Όταν λοιπόν το άλλαξα στην συγγραφή, στην πεζογραφία, στόχος μου ήταν να με διαβάζουν, να με ξέρουν, κι ας έβγαζα κάποια λεφτά. Έχουν υπάρξει ατελείωτες συζητήσεις στο φόρουμ, και ανάλογα flame wars, για το αν γράφουμε για το κέφι μας, για το έτσι ή τη δόξα, τα λεφτά κλπ. Το ξαναλέω: άνεργος, επαγγελματίας σεναριογράφος, δεν γράφω για να με διαβάζει η μαμά και το φόρουμ. Στόχος ήταν να γίνω η Δημουλίδου του φανταστικού. Τελεία. Οπότε έπαθα ένα σοκ στην αποτυχία έκδοσης. Μέσα από αυτό το σοκ, μου ήρθε δεύτερο σοκ η υπενθύμιση του ορίτζιναλ dream. Ο κινηματογράφος. Το σενάριο. Στα 40 και, ήξερα ότι το σινεμά δεν θα γινόταν ποτέ πραγματικότητα. Το όνειρο ήταν πτώμα που βρομούσε. Ζήτησα από τον λογιστή μου να κάνει τερματισμό επαγγέλματος. Μου κόπηκαν τα γόνατα, μειώθηκε η συγγραφή μου, αλλά συνέχισα να γράφω, αν και λιγότερο από πριν. Και ναι, απομακρύνθηκα από τους διαγωνισμούς του φόρουμ και γιατί κόπηκε το φεστιβαλικό τους χαρακτηριστικό, αλλά και γιατί με κούραζε να διαβάζω 20 διηγήματα, να γράφω 20 κριτικές και να αποφασίζω τι θα ψηφίσω. Ταυτόχρονα, ενώ είχα όρεξη να κάνω παρουσιάσεις για ταινίες και σειρές των νιάτων μου, που δεν ήξεραν και δεν νοιάζονταν τα περισσότερα μέλη λόγω νεαρής ηλικίας, δεν με συγκινούσαν τόσο οι νέες ταινίες σε βαθμό να γράψω γι αυτές. Συν το γεγονός του ότι σταμάτησα να πηγαίνω στην κινηματογραφική αίθουσα λόγω άδειας τσέπης (απίστευτη κατάντια για μένα) και ούτε καν να νοικιάζω dvd. Μόνο τελευταία ο αδελφός μου έμαθε να τα κατεβάζει τα νέα έργα από το διαδύκτιο και είδα μια άσπρη μέρα. Οπότε σταμάτησα και τις παρουσιάσεις. Και παραδέχομαι ότι το fb με βοήθησε να το κάνω πιο λιτά και άμεσα. Και μετά πέθανε η μητέρα μου. Και δεν είχα την άνεση της σύνταξης της. Εγώ που κάθε λεπτό της ξύπνιας μου πραγματικότητας ονειροπολούσα συνεχώς ιδέες του φανταστικού που αφού εμπλουτίζονταν πρώτα μέσα στο κεφάλι μου, υλοποιούνταν τελικά μέσω συγγραφής, ξαφνικά βάρεσα κενό. Από το 2011 μέχρι σήμερα δεν έχω κάνει μία δημιουργική σκέψη πλην κάποιων άρθρων για το free-press ΑΝ εδώ στη Χαλκίδα. Το διήγημα ε.φ. που έγραψα για το τελευταίο ΦΕΦΕ ήταν ένας ψυχοβγάλτης σαν διαδικασία. Δεν βαριόμουν, αλλά δεν ξέρω πώς να το εξηγήσω. Ήταν σαν να έσπαγα πέτρες σε νταμάρι με τις γροθιές μου για κάθε λέξη. Διαβάζω σήμερα τα παλιά μου διηγήματα, κι ενώ μου αρέσουν του ψώνιου, απορώ πως τα έβγαλα. Είμαι στο απόλυτο μηδέν δημιουργικά. Τι ονειροπολώ στον ξύπνιο μου; Το πότε θα έχω πάλι λίγα λεφτά. Τι θα γίνει με τον απλήρωτο λογαριασμό της ΔΕΗ. Αν θα μου κατασχέσουν το σπίτι. Γιατί πρήζονται τα πόδια μου. Να’χα τώρα ένα σουβλάκι. Πότε θα δω την παρέα να πούμε μια κουβέντα. Και τα τελευταία δύο χρόνια δεν είμαι ακριβώς άνεργος. Για ένα πενιχρό χαρτζιλίκι μαζεύω ειδήσεις από το ίντερνετ για μια ντόπια εφημερίδα. Και μου καίει μάτια και μυαλό αυτή η δουλειά. Κι όταν έχω τον ελεύθερο μου χρόνο δεν θέλω ούτε να γράφω ούτε να διαβάζω. Βρίσκω απόλαυση στο τίποτα και στον ύπνο. Έχω δύο βιβλία ε.φ. που έγραφα στη μέση, ξέρω επακριβώς πως συνεχίζουν, και πως τελειώνουν, αλλά δεν μπορώ να τα δουλέψω. Η διαδικασία συγγραφής με πνίγει. Κάπου ένα μήνα πριν κατάφερα να ολοκληρώσω, ή να αποφασίσω ότι κι έτσι σαν ανολοκλήρωτο καλό δείχνει, ένα ιδιαίτερο διήγημα ε.φ.. Πλην δύο εξαιρέσεων, δεν ακούστηκε κιχ στο φόρουμ. Οι νέοι δεν με γνωρίζουν, και οι συνάδελφοι δεινόσαυροι, ε, δεν χρειάζονται άλλες εξηγήσεις το κατανοώ. Νιώθω τιμημένος για την προσοχή του Μιχάλη και που συμπεριλήφθηκα σε τέτοια θρυλική λίστα, αλλά δεν ξέρω τι να πω. Τώρα παίζει τον ρόλο της και η κρίση. Ο τροχός που γύριζε δεν γυρίζει πια, έχουμε οι περισσότεροι κολλήσει κάτω και δεν ξέρω αν θα ξαναδούμε το πάνω όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί. Για μένα όλα ξεκίνησαν από την αγωνία μου να αφήσω πίσω μου ένα στίγμα όταν φύγω από τη ζωή, ένα όνομα να με θυμούνται, τώρα ούτε αυτό δεν έχει σημασία. Τώρα, όσο ζω, θέλω να χορτάσω τους αγαπημένους μου ανθρώπους, στους οποίους ευτυχώς ανήκετε όλοι εσείς. Ευχαριστώ.
  7. 1 point
    Η υποφαινόμενη σαύρα, που επιβίωσε από την πλειστόκαινο μέχρι και σήμερα, έχει να σας δηλώσει ότι οι ΔΣΣΙ είναι ακριβώς ό,τι τους κάνουμε εμείς να είναι. Κανένας δεν κατάφερε ποτέ να πείσει την υποφαινόμενη σαύρα πως οι ΔΣΣΙ είναι μόνο σοβαροί κι όχι ένα παιχνίδι που το παίζουμε με φίλους για να χαιρόμαστε κυρίως τη συγγραφή και την ανάγνωση κι ύστερα όλα τα υπόλοιπα κέρδη τους, κανένας δεν κατάφερε να με πείσει πως δεν μπορούμε να κάνουμε και πλάκα. Και χρησιμοποιώντας εντελώς ξεδιάντροπα και εγωιστικά τη δημοτικότητα του κυρίου συγγραφέα με το ωραίο άρθρο εδώ, έχω να σας δηλώσω (σε περίπτωση που δεν το είδατε λέμε τώρα ) ότι όπου να ναι ξεκινάει ένας καινούργιος φάντασυ ΔΣΣΙ. Ο Μορφέας θα μας καλοδεχτεί όλους. Αμέ. Σας αγαπώ, σας κουνώ την πράσινη ουρά μου και αποχωρώ, χε. Υ.Γ. 7η έτσι? Σχεδόν ανατρίχιασα Άραγε εγώ το κυνηγάω το 7 ή εκείνο εμένα?
  8. 1 point
    Αφού μίλησαν οι δεινόσαυροι, μπορεί να πει την γνώμη του και το “βρέφος”; Σαν νεότερος (στο φόρουμ δηλαδή) να παρατηρήσω κάποια πράγματα, έστω και αν τα θεωρήσετε εκτός θέματος. Επειδή βλέπω ότι τα νέα μέλη δεν λείπουν, καλό θα ήταν να βρεθεί κάποιος τρόπος να γίνουν πιο ενεργά. Μια αρχική ιδέα είναι να παίρνει το νέο μέλος έναν “οδικό χάρτη” με κάποια τόπικς που καλό είναι να επισκεφτεί στην αρχή.Συστηθεί, εξηγήσει το nickname του, μερικά τόπικς του Community Lounge που δεν είναι πολύ φανερά κλπ για να μπαίνει στο κλίμα. Αν χωρίσουμε το φόρουμ σε ανάγνωση – συγγραφή, θα έλεγα ότι για το πρώτο θα συμφωνήσω με την δεκαοκτάχρονη για το χάος. Όπως είπα και στον Στέφανο, μια βάση δεδομένων θα έβαζε κάποια τάξη και θα βελτίωνε την λειτουργικότητα. Μου όμως είπε ότι το κόστος και ο απαιτούμενος χρόνος είναι απαγορευτικά και κάτι θα ξέρει. Να κάνουμε όμως μια μελέτη ξεκινώντας από ένα index μπας και; Για την συγγραφή καταλαβαίνω την θέση των δεινόσαυρων και την βαρεμάρα ή έλλειψη ενδιαφέροντός τους. Σαν σαύρα όμως (γιατί δεινός δεν είμαι) νομίζω ότι οι καινούργιοι (και δεν λείπουν) χρειάζονται τα φώτα σας. Κάνω λοιπόν την πρόταση κάθε ένας από τους έμπειρους να σχολιάζει κάθε νέο διήγημα μόνο για κάποιο στοιχείο του. Π.χ. ένας την γλώσσα, άλλος την αληθοφάνεια κ.ο.κ. Τα διηγήματα αφού διορθωθούν με βάση τις υποδείξεις, να ποστάρονται αλλού ώστε όποιος τα διαβάζει να τα βρίσκει πιο ενδιαφέροντα και να έχει να σχολιάσει πιο σημαντικά πράγματα από “παιδικές αρρώστιες”.
  9. 1 point
    Λέω να πιάσω αρχικά τις τέσσερις πιθανές αιτίες που αναφέρονται στο αρχικό ποστ (όχι απαραιτήτως με τη σειρά) και μετά να προθέσω και τα δικά μου. 1. Ομαδική αύξηση της ηλικίας των μελών. Όταν πρωτομπήκα στο φόρουμ ήμουνα ήδη μεγάλη, οπότε κατά κάποιον τρόπο δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι επειδή μεγάλωσα και αυξήθηκαν οι υποχρεώσεις μου σοβάρεψα και δεν ασχολούμαι με το φόρουμ. Θα πω όμως τα εξής: τον καιρό που μπήκα στο sff ήταν πολύ ουάου αυτό που συνέβαινε. Μπορούσα να επικοινωνώ σχεδόν άμεσα με μια πληθώρα ανθρώπων με τους οποίους είχα κοινά ή αρκετά κοινά γούστα κι αυτό ήταν καταπληκτικό , υπέροχο, καινούργιο, εντυπωσιακό για μένα που δεν είχα μεγαλώσει με τόσο υψηλή τεχνολογία διαθέσιμη. Ένα μεγάλο διάστημα λοιπόν, ας πούμε ότι το πέρασα ζαλισμένη, εθισμένη, καταχαρούμενη και αποκτώντας καινούργιους φίλους. Πράγμα που με πάει στο 4. Πολλοί από τους διαδικτυακούς μου φίλους έγιναν πραγματικοί μου φίλοι. Και μάλιστα πολύ στενοί σε κάποια φάση που πραγματικά δεν το περίμενα. Δεν είναι εύκολο να κάνει κανείς τόσους πολλούς στενούς φίλους όταν ξεκινάει να γνωρίζει νέο κόσμο στα 45 του και διαβαίνει μαζί τους, δια ζώσης, τα γενέθλια του μισού αιώνα. Γι' αυτό είμαι ευγνώμων και γι' αυτό μπαίνω στο φόρουμ καθημερινά και παρακολουθώ, έστω κι αν δεν γράφω. 2. Το facebook. Ναι, μπήκα στο fb όταν διαπίστωσα ότι κυκλοφορούσαν εκεί αρκετοί φίλοι μου. Όχι, δεν μου αρέσει ιδιαίτερα το fb, ούτε στο διαδικαστικό του μέρος (πώς να βρω ένα ποστ κλπ) ούτε στο περιεχόμενό του. Μάλιστα σε μέρες με υψηλή πολιτική/οικονομική φόρτιση δεν θέλω να μπαίνω καν γιατί στενοχωριέμαι. 3. Το Goodreads. Μπα. Εδώ δεν μπαίνω να δω τι λένε για το βιβλίο μου, θα μπω να γράψω εκεί για άλλα βιβλία; Πολύ σπάνια. Προτιμώ να τα γράφω στο φόρουμ. Αλλά έλα που για κάποιο λόγο δεν τα καταφέρνω. Ίσως να έχει να κάνει μ' αυτό που μόλις ανέφερε η Χρύσα παραπάνω, ότι δηλαδή πολλά ποστ χάνονται. Ίσως να είναι απλά τεμπελιά. Ίσως να είναι ότι καμιά φορά, όσο κι αν ακούγεται παράξενο, έχω να πω πολλά κι επειδή δεν μπορώ να τα διατυπώσω όπως θέλω εκείνη την ώρα, στο τέλος δεν γράφω τίποτα. Από την άλλη, είχα κι εγώ, όπως και πολλοί από τους προλαλήσαντες, πολύ ενεργό ρόλο στους διαγωνισμούς. Έγραφα, σχολίαζα και ενδιάμεσα θα έκανα και πενήντα ποστ στα τόπικ των διαγωνισμών. Θα κάνω και μια γκρίνια εδώ: κάποιοι στο παρελθόν έδειξαν πολύ ενοχλημένοι για τον χαβαλέ που γινόταν στα τόπικ των διαγωνισμών. Αποφάσισα λοιπόν κι εγώ να είμαι "σοβαρή" και να μην ξανακάνω αστειάκια. Πιστέψτε με, μου στοίχισε πάρα πολύ και σε ποστ και σε διάθεση. Βλέπω τουλάχιστον, με κάποια ευχαρίστηση, ότι η νέα γενιά που έχει παίξει στους τελευταίους διαγωνισμούς και στα write-off φαίνεται να το διασκεδάζει και πάλι. Ελπίζω να μην τους στουρουφλίσει κι αυτούς κανένας. Αφού λοιπόν έπαψα να αστειεύομαι, αν και εφόσον έχω το χρόνο να παρακολουθήσω κάποιον διαγωνισμό, αφήνω τα σχόλιά μου στις ιστορίες και ψηφίζω ήσυχα και αθόρυβα. Από την άλλη, δεν συμμετέχω, γιατί δυστυχώς, σ' αυτή τη φάση δεν είμαι καθόλου παραγωγική. 'Εχω πολύ καιρό να γράψω πόσο μάλλον να ζοριστώ να γράψω μέσα στο χρόνο που δίνουν οι διαγωνισμοί. Δεν ξέρω αν φταίει η κρίση (σίγουρα), ελπίζω να μην φταίει η ηλικία (θέλω να ελπίζω ότι η παραγωγική μου ικανότητα δεν επηρεάζεται από την αναπαραγωγική μου ικανότητα :-)). Ξέρω πάντως ότι αν ζοριστώ να γράψω ενώ δεν το έχω, θα γίνουν τα πράγματα χειρότερα, οπότε αξιοποιώ τον χρόνο μου, προσπαθώντας να διαβάσω. Ίσως θα έπρεπε να διαβάζω και να σχολιάζω καμία από τις ιστορίες που ανεβάζουν τα νέα μέλη, αλλά για κάποιο λόγο αγχώνομαι και δεν ξέρω πώς να κάνω σχολιασμό. Κανονικά δεν θα έπρεπε, αλλά πολλές φορές ντρέπομαι να μιλήσω στους καινούργιους. (Εντάξει, γελάστε ελεύθερα, όλοι έχουμε τα κολλήματά μας). Έχω απαντήσει σε πολλά από τα θέματα γενικού ενδιαφέρονος που αναδύονται κατά καιρούς (κυρίως στα παλιά). Δεν έχει νόημα να απαντήσω ξανά. Μπορεί επίσης να έχει να κάνει με το ότι μπαίνω στο φόρουμ, δεν βλέπω να κινείται κανένας από τους γνωστούς και ξαναβγαίνω άπρακτη. Δεν βλέπω ταινίες και σειρές εκτός από Startrek επί πολλά χρόνια και Babylon 5 τώρα, και μόνο σ' αυτά έχει νόημα να γράψω. Επειδή το Babylon είναι περισσότερο σίριαλ, παρά σειρά αυτοτελών επεισοδίων, δεν έχει και πολύ νόημα να γράφω σε κάθε επεισόδιο. Έτσι όπως τα ξανακοίταξα όλα όσα σε σχέση με όσα γράφουν και οι υπόλοιποι, σκέφτομαι ότι είναι ανησυχητικό πως ανακυκλώνουμε σε μια ολοένα και βαθύτερη "ύφεση" το έλλειμα της παρουσίας μας. Από την άλλη, hey smile. Δεν χάθηκαν όλοι οι δεινόσαυροι στην Κρητιδική. Μερικοί έβγαλαν φτερά και βρίσκονται ανάμεσά μας ακόμα και σήμερα. Ποιος ξέρει πραγματικά ποια θα είναι η επόμενη φάση; :-)
  10. 1 point
    Τι θα πρότεινες δηλαδή για να βολεύει καλύτερα μέλη σαν κι εσένα; Να γίνεται ένα τόπικ ανά συγγραφέα/σειρά και να μεταφέρονται όλα τα σχόλια για τα βιβλία του εκεί μέσα;
  11. 1 point
    Αν και ο χαρακτηρισμός δεινόσαυρος δεν μου πολυάρεσε, μιας και δεν θα μπορούσα να είμαι δεινόσαυρος μόλις στα 18 μου , θα γράψω κι εγώ τη γνώμη μου. Για μένα το θέμα δεν είναι η έλλειψη χρόνου, γιατί στην περίπτωσή μου η έλλειψη αυτή είναι μόνιμη εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όπως ξέρουν κάποιοι από σας. Ο χρόνος είναι κάτι που πάντα ξεκλέβω για να κάνω όλα αυτά που με ενδιαφέρουν και με ευχαριστούν και νομίζω ότι όποιος θέλει θα τον βρει. Οπότε για μένα το θέμα είναι αν με ενδιαφέρει πλέον όσο παλιότερα να γράφω πράγματα στο φόρουμ και στην τελική αν νομίζω ότι έχει και κάποιο νόημα για μένα η συμμετοχή σε όλο αυτό. Μιας και γενικότερα το γράψιμο πάντα με ζόριζε, το να συζητάω για βιβλία μού έρχεται πιο εύκολο από το να γράφω τη γνώμη μου γι΄ αυτά. Μέσω του φόρουμ έχω γνωρίσει αρκετό κόσμο για να συζητάω, οπότε με κάποιο τρόπο το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ανάγκης καλύπτεται. Με τις βιβλιοθήκες και τα εργαστήρια δεν ασχολούμαι και δεν ασχολιόμουν και ποτέ. Διαβάζω πού και πού διηγήματα που διακρίνονται σε διαγωνισμούς ή διηγήματα γνωστών που μου αρέσει ο τρόπος που γράφουν, αλλά από εκεί και πέρα πάντα βρίσκω κάτι άλλο να διαβάσω. Οπότε δεν παίρνω μέρος ούτε στους σχολιασμούς. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι το κομμάτι του φόρουμ που ασχολείται με τη λογοτεχνία, τα βιβλία και τους συγγραφείς. Παλιότερα στα σχετικά τόπικς έβρισκα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα (για μένα πάντα), πολύ καλές κριτικές από κόσμο που είχα καταλάβει ότι ταίριαζαν τα αναγνωστικά μας γούστα, ακόμη και όταν τα πάντα ήταν λιγότερο οργανωμένα και λίγο χύμα. Αυτό εδώ και πολύ καιρό έχει χαθεί, πολλοί εξαιρετικοί αναγνώστες (πάλι θέμα γούστου όλο αυτό) δεν πολυγράφουν πλέον και διαβάζω τις κριτικές τους στο goodreads ή οπουδήποτε αλλού γράφουν οπότε αυτό μου αρκεί. Από την άλλη πιστεύω ότι οτιδήποτε ενδιαφέρον γράφεται στο φόρουμ χάνεται μέσα στο σωρό των άπειρων επαναλήψεων των ίδιων πληροφοριών και της εγγραφής του κάθε βιβλίου σε καμιά δεκαριά τόπικς (πχ. στο τόπικ του βιβλίου που κυκλοφόρησε φέτος, στο τόπικ του πόσο το αγόρασα, το βιβλίο που διαβάζω τώρα – τη Δευτέρα το πρωί, τα 50 βιβλία – τη Δευτέρα το απόγευμα, στο τόπικ του συγγραφέα, στο τόπικ του βιβλίου, στο τόπικ της βαθμολογίας του, στο αναγνωστικό παιχνίδι). Όλα αυτά τα τόπικς που ανοίγουν και ενημερώνονται καθημερινά με λίστες εμένα με έχουν κουράσει και δεν έχω ούτε τη διάθεση ούτε τα κουράγια να βρω μέσα σε αυτά κάτι που να θέλω να διαβάσω που σίγουρα θα υπάρχουν όμως πολλά. Σε αυτό όλο το πανηγύρι βέβαια δεν είμαι αμέτοχη μιας και παίρνω μέρος σε καναδυό λίστες και εγώ. Γενικά, παλιότερα άνοιγα το φόρουμ και έλεγα πχ. Τι να έχει ανακαλύψει η Κίσσα (ναι, με κεφαλαίο «κ», όλοι ξέρουμε για ποια πρόκειται), τι να έχει διαβάσει ο Λευτέρης που να το προτείνει, τι έχει να πει για το τάδε βιβλίο που ετοιμάζομαι να διαβάσω ο Σταμάτης; Τώρα, αν και πάλι υπάρχει κόσμος που γράφει για πράγματα που διαβάζει και τον ενδιαφέρουν (πχ. Myyst και Elli Sketo που γράφουν παπάδες το τελευταίο διάστημα) όλα αυτά χάνονται. Αυτά από μένα.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..