Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/18/2018 in Posts

  1. 20 points
    Το πρώτο μου βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις mamaya και την ομάδα Άρπη σε λίγες μέρες (θα είμαστε στο ΦantastiCon! ) και έχει τίτλο «Η Βίλκα».
  2. 9 points
    Όνομα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμύθι Βια: Σωπάτε καλέ. Σεξ: Έκπληξη! Όχι. Αριθμός λέξεων: 2.070 Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Τα Αγκαθένια Μήλα Υπάρχει μια ιστορία που ’χει τις ρίζες της στην παλιά πατρίδα, μια ιστορία που φέραμε μαζί μας όταν μας πέρασαν, αλυσοδεμένους και μέσα σε ξύλινες φυλακές, πάνω απ’ το μεγάλο, αλμυρό νερό. Ακούς, κορίτσι; Την ιστορία αυτή τη λέει η μια γιάτρισσα στην επόμενη και τώρα είναι η ώρα σου να τη μάθεις. Δεν ξέρω τι σημαίνει ούτε γιατί τη λέμε. Μπορεί να μη σημαίνει και τίποτα, μπορεί να είναι πια ένα αδειανό καβούκι μονάχα. Μα θα στην πω και θα την ακούσεις, γιατί έτσι κάνουμε τόσα χρόνια κι έτσι είναι το σωστό. Ζούσε κάποτε, λένε, ένας φύλαρχος τρανός, που ’χε δικιά του μια όαση ζηλευτή. Είχε πάρει για γυναίκα του την ομορφότερη κόρη των εφτά φυλών, με δέρμα μαύρο και γυαλιστερό όπως τα λέπια της μάμπα και δόντια κατάλευκα σαν ξασπρισμένα οστά. Φόραγε είκοσι χρυσά βραχιόλια σε κάθε χέρι όταν του την έδωσαν οι δικοί της, μα παιδιά δεν μπορούσε να του κάνει παρά την ομορφιά της και τα τόσα της μαλάματα. Προσευχήθηκε, το λοιπόν, ο φύλαρχος στα ουράνια φίδια, και τους έταξε πως, αν του χαρίζανε τον διάδοχο που επιθυμούσε, θα έφτιαχνε τρεις βρύσες που δεν θα σταμάταγαν να τρέχουν. Μια βρύση θα ’τρεχε γάλα καμήλας, η άλλη θα ’τρεχε κρασί κι η τρίτη υδρόμελι. Το αγόρι το ονόμασαν Καγίν, που στην παλιά γλώσσα θα πει δοξασμένος ο ερχομός του, κι όσο μεγάλωνε τόσο ’μόρφαινε η θωριά του. Πρώτος στο τρέξιμο, πρώτος στο κυνήγι, επιδέξιος με το ακόντιο και θαρραλέος, δεν δείλιαζε μπροστά σε τίποτα. Όλοι είχαν να το λένε πως θα γινόταν άξιος φύλαρχος μια μέρα – τη μέρα που θα σκότωνε τον πατέρα του στη μάχη και θα του ’παιρνε τα δόντια για να τα κρεμάσει γύρω απ’ τον λαιμό του. Παρά τη ρώμη και τη γενναιότητά του, όμως, ο Καγίν ήταν σκληρόκαρδος και ασεβής. Πολλοί τον θαύμαζαν, μα λίγοι τον αγαπούσαν. Μια μέρα, καθόταν ο Καγίν έξω απ’ την τάτα-σόμπα του και βαριεστημένος έπαιζε μ’ ένα μαχαίρι που του ’χαν χαρίσει για τα δέκατα πέμπτα γενέθλιά του. Γερμένος, όπως ήταν, στον πλίνθινο τοίχο, είδε τη μπάμπω-Ενιτάν να πλησιάζει τη βρύση σέρνοντας τα βήματά της. Κρατούσε ένα κιούπι η γερόντισσα κι έπιασε να το γεμίσει γάλα καμήλας. Επειδής όμως είχαν περάσει τα χρόνια κι ο φύλαρχος είχε ξεχάσει το τάμα του, οι βρύσες δεν έτρεχαν πια, μονάχα έσταζαν πού και πού. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες περίμενε η γριά δίπλα στη βρύση και, στο αναμεταξύ, ο Καγίν βαρέθηκε να τη βλέπει μπρος του κι όλο έκανε παράπονα στη μάνα του για να τη διώξει. Η μάνα του, που ήταν γυναίκα σεβαστική, τον μάλωσε και τον ορμήνεψε να αφήσει τη μπάμπω-Ενιτάν στην ησυχία της, γιατί ήταν η μάγισσα της φυλής και τη φοβόταν. Ο Καγίν, όμως, που δεν πίστευε στα μάγια και που τον ενοχλούσαν τ’ άσπρα μαλλιά και τα μαραμένα στήθια της γυναίκας, δεν την άκουσε. Το ξημέρωμα της τέταρτης μέρας, μόλις που το κιούπι είχε προφτάσει να γεμίσει ως πάνω, του τράβηξε μια κλωτσιά και το ’σπασε. Η μπάμπω-Ενιτάν τον κοίταξε με τα θολά της μάτια. «Τι σου ’φταιξα, γιε μου, και μου ’καμες τέτοιο κακό; Είχα ορεχτεί, η καψερή, γάλα καμήλας και τώρα πρέπει να περιμένω άλλα τρία μερόνυχτα; Την κατάρα της Τιτιλάγιο να ’χεις. Παντού να τη ζητάς και να μην τη βρίσκεις, κι άμα τη βρεις να μη σε θέλει. Αυτή είναι η πληρωμή για το κρίμα σου». Ξέρεις τι πάει να πει τιτιλάγιο, κορίτσι; Όχι; Αγκαθένιο μήλο σημαίνει, είναι ο καρπός που τρώνε οι σοφοί κι οι γιάτρισσες για να μιλήσουν με τους θεούς, να ανοίξουν τις πόρτες στα λόα και να ταξιδέψουν στα όνειρα για να αναζητήσουν τις αλήθειες του κόσμου. Ούτε ο Καγίν ήξερε. Ρώτησε από ’δω, ρώτησε από ’κει, μα όλοι παριστάναν τους ανήξερους γιατί είχαν ακούσει τι είχε κάνει στη γριά μάγισσα και δεν τόλμαγαν να προκαλέσουν την οργή της. Ο νεαρός έπαψε να κοιμάται και να τρώει, στοιχειωμένος απ’ την κατάρα της μπάμπως. Κάποτε, ένας απ’ τους σοφούς της φυλής τον λυπήθηκε έτσι που τον είδε μαραζωμένο κι αδύνατο, και του ’πε το μυστικό. «Να πας να τη γυρέψεις μες στην έρημο, εκεί όπου δεν φυτρώνει τίποτε άλλο» του είπε. «Αν ειν’ το βήμα σου ελαφρύ κι η καρδιά σου στη θέση της, ο δρόμος θα σε βγάλει σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω θα βρεις μια γυναίκα να πανίζει τον φούρνο με τα βυζιά της. Να της πεις ώρα καλή, κυρά και να πιάσεις να καθαρίσεις τον φούρνο με το ρούχο σου». Παραξενεμένος, μα με τις ελπίδες του αναπτερωμένες, ο Καγίν κίνησε για την έρημο μ’ ένα καινούριο ακόντιο κι ένα δισάκι στην πλάτη. Ούτε που ήξερε να πει τι τον παίδευε τόσο και γιατί η κατάρα της Ενιτάν δεν άφηνε στιγμή το νου του. Το μόνο που ήξερε ήταν πως δεν θα ησύχαζε άμα δεν έβρισκε την Τιτιλάγιο, το δέντρο με τα αγκαθένια μήλα. Ο σοφός είχε δίκιο, ο δρόμος πράγματι τον έβγαλε σ’ ένα καλύβι. Απ’ έξω ήταν μια γυμνή γυναίκα και προσπαθούσε να πανίσει τον φούρνο με τα βυζιά της, αλλά μάταια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα, που είχε δέρμα φιδίσιο και κάτι δόντια μυτερά που στάζαν δηλητήριο. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Ο νεαρός δεν μίλησε. Μονάχα έκοψε ένα κομμάτι απ’ το ρούχο του κι έπιασε να καθαρίσει τον φούρνο. Όταν τέλειωσε κι έκατσε να ξαποστάσει, η λάμια του ’δωσε νερό κρύο απ’ το πηγάδι της κι έψησε ψωμί να τον φιλέψει. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Πες μου πού να βρω την Τιτιλάγιο» αποκρίθηκε ο Καγίν. Εκείνη θορυβήθηκε κι έβγαλε έναν ήχο σα σύριγμα. «Τι ψάχνεις, παλικάρι μου, τα αγκαθένια μήλα; Καταραμένα είναι, καταραμένος κι όποιος τα κόβει και τα τρώει. Σου χρωστάω, όμως. Γι’ αυτό πάρε τούτον τον αυλό και πήγαινέ τον στην αδερφή μου που ζει λίγο πιο πέρα από δω. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να χτενίζεται. Να της πεις ώρα καλή και να πιάσεις να παίζεις τον αυλό». Ο Καγίν άρχισε και πάλι να βαδίζει στην έρημο. Περπάτησε για μέρες, μέχρι που έφτασε σ’ ένα δεύτερο καλύβι, όπου ζούσε η αδερφή της λάμιας. Τη βρήκε απ’ έξω να χτενίζεται, μα τα μαλλιά της ήταν φίδια κι όλο της δάγκωναν τα χέρια. «Ώρα καλή, κυρά» είπε πλησιάζοντας. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Εκείνος δεν είπε τίποτα, μόνο έβγαλε τον αυλό κι άρχισε να παίζει. Σιγά σιγά τα φίδια ηρέμησαν κι αποκοιμήθηκαν. Η λάμια κατάφερε να τα χτενίσει και να τ’ αρμέξει. Τον κέρασε φιδίσιο γάλα σε πήλινη κούπα. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε. «Την Τιτιλάγιο ψάχνω, κυρά» αποκρίθηκε ο Καγίν. «Η αδερφή σου μου ’πε ότι ξέρεις πού θα τη βρω». Εκείνη κούνησε το κεφάλι της. «Εγώ δεν ξέρω, παλικάρι μου, ξέρει όμως η άλλη μου αδερφή. Πάρε τούτον τον καθρέφτη και πήγαινέ της τον. Θα τη βρεις έξω απ’ το καλύβι της, να φκιασιδώνεται. Να της πεις ώρα καλή και να της δώσεις το δώρο μου». Ξεκούραστος πια, ο Καγίν άρχισε πάλι να περπατάει. Πήγαινε και πήγαινε, ώσπου βρέθηκε στο καλύβι της τρίτης αδερφής. Εκεί απ’ έξω ήταν μια λάμια, πιο άσκημη απ’ τις άλλες δύο, που είχε φορέσει πέπλα και βραχιόλια χρυσά και γυρνούσε γύρω-γύρω προσπαθώντας να κοιταχτεί και να θαυμάσει τα μούτρα της, μα δεν μπορούσε. «Ώρα καλή, κυρά» είπε ο Καγίν. «Καλώς το παιδί μου» απάντησε η γυναίκα. «Αν δεν μου ’λεγες ώρα καλή, θα σ’ έτρωγα». Το παλικάρι δεν έβγαλε μιλιά, μόνο κράτησε τον καθρέφτη μπροστά στη λάμια, που θαμπώθηκε απ’ την όψη του εαυτού της κι έμεινε να κοιτάει για λίγο. «Για το καλό που μου ’καμες τι θέλεις να σου κάμω;» τον ρώτησε τελικά. «Η αδερφή σου με στέλνει, κυρά. Ζητώ την Τιτιλάγιο». Η λάμια μπήκε στο καλύβι κι επέστρεψε με τέσσερα πουλιά ψημένα, τυλιγμένα σε φύλλα. «Συνέχισε να πηγαίνεις προς τον ήλιο. Τρεις μέρες και τρεις νύχτες θα βαδίσεις, μέχρι που θα δεις από μακριά ένα δέντρο με αγκαθένια μήλα. Το φυλάνε δυο λιοντάρια. Να τους πετάξεις τα δυο πουλιά και να ανέβεις όσο θα τρώνε. Το δέντρο θα ’χει τρεις καρπούς, μα μην πας να τους κόψεις με γυμνά χέρια γιατί τα αγκάθια έχουν δηλητήριο. Να περιμένεις να νυχτώσει κι έπειτα να πετάξεις στα λιοντάρια τ’ άλλα δυο πουλιά και να φύγεις τρέχοντας, προτού αποσώσουν το φαγοπότι. Τους καρπούς να τους ανοίξεις μόνο άμα θα βρεθείς κοντά σε νερό. Κατάλαβες;» Κι ο Καγίν έγνεψε κι ακολούθησε τις ορμήνιες της λάμιας κατά γράμμα. Ξέρεις γιατί θέλουν νερό τα τιτιλάγιο, κορίτσι; Πού να ξέρεις, σ’ αυτή τη γη το δέντρο δεν φυτρώνει, μονάχα πίσω, στην παλιά πατρίδα. Δεν βαριέσαι. Το τρεχούμενο νερό ξεριζώνει τα αγκάθια και μετά μπορείς να καθαρίσεις τα φρούτα χωρίς φόβο για το δηλητήριο. Όλα πήγαν όπως του τα ’χε πει η κυρά και, με τους τρεις καρπούς στο δισάκι του και την καρδιά ελαφριά απ’ την κατάρα της μάγισσας, ο Καγίν πήρε τον δρόμο του γυρισμού. Κάποια στιγμή, μέσα στην έρημο, βρήκε μια λακουβίτσα με νερό και, γεμάτος περιέργεια, έβγαλε το ένα απ’ τα αγκαθένια μήλα και το έσκισε με το μαχαίρι του. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη πεντάμορφη, καμωμένη από ξύλο στεγνό και ρετσίνι. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της λακουβίτσας δεν έφτασε κι έπεσε κάτω ξερή. Ο Καγίν την έθαψε και την έκλαψε κι ορκίστηκε να μην ανοίξει άλλον καρπό αν δεν έβρισκε περισσότερο νερό. Συνέχισε τον δρόμο του, μέχρι που κάποτε έφτασε σε μια γούρνα. Αναθάρρεψε, τότε, κι έπιασε να ανοίξει τον δεύτερο καρπό. Πετάχτηκε από μέσα μια κόρη ομορφότερη απ’ την πρώτη, καμωμένη από χλωρό κλαρί και φύλλα. «Νερό! Νερό!» φώναξε, μα το νερό της γούρνας δεν ήταν αρκετό και πέθανε. Ο νεαρός υποσχέθηκε στον εαυτό του πως τον τρίτο καρπό θα τον άνοιγε μονάχα όταν θα έφτανε πίσω, στην όαση του πατέρα του, όπου υπήρχε μια μεγάλη λίμνη. Έτσι κι έκαμε. Χωρίς να χαιρετήσει κανέναν, πήγε μεμιάς στη λίμνη κι άνοιξε το τρίτο μήλο. Η κόρη που βγήκε από μέσα ήταν ομορφότερη απ’ όλες τις προηγούμενες, καμωμένη από μαλακό μίσχο και λουλούδια. Ο Καγίν ευθύς ερωτοχτυπήθηκε. «Κάτσε εδώ στον ίσκιο, να φέρω τη μάνα και τον πατέρα μου να σε γνωρίσουν» της είπε. «Θα πάρουν μεγάλη χαρά σαν θα τους πω ότι παντρεύομαι». «Κι αν δεν γυρίσεις;» ρώτησε η Τιτιλάγιο – γιατί έτσι λέγαν και το κορίτσι, Τιτιλάγιο όπως τον καρπό, όπως το δέντρο. «Τι θα κάνω τότε εγώ, που μ’ έκλεψες απ’ τον τόπο μου και σκότωσες τις αδερφές μου και μ’ έφερες εδώ για να με κάνεις δικιά σου, λες και είμαι το ρούχο στο κορμί σου ή το ακόντιο που κουβαλάς; Σου ανήκουν οι πέτρες ή τα νερά ή ο ήλιος; Πώς, τότε, ζητάς να σου ανήκω εγώ;» Κι ο Καγίν δεν ήξερε τι ν’ απαντήσει. Μόνο την ομορφιά της Τιτιλάγιο έβλεπε και τα παιδιά που θα του έκανε και τη ζήλεια των άλλων φυλάρχων σαν θα την αντίκριζαν. Ούτε που θυμόταν πια την κατάρα. «Μα σ’ έσωσα» της είπε σαστισμένος. «Ήσουν κλεισμένη μες στο δέντρο και σε φύλαγαν λιοντάρια, εγώ σε γλίτωσα και σ’ αγάπησα με το που σε είδα». «Δώσε μου, τότε, ένα φιλί, να σε θυμάμαι και να σε ποθυμώ όσο θα περιμένω να γυρίσεις» αποκρίθηκε η Τιτιλάγιο. Το παλικάρι χάρηκε, γιατί πίστεψε πως η κοπέλα είχε βρει τα λογικά της και θα φερόταν σαν σωστή γυναίκα μπροστά στους γονείς του. Τη φίλησε κι αμέσως έπεσε νεκρός. Μπορεί τα δηλητηριώδη αγκάθια να είχαν φύγει με το νερό, μα η Τιτιλάγιο δεν χρειαζόταν αγκάθια για να σκοτώσει, το φαρμάκι ήταν στο δέρμα και στα χείλια και στα μαλλιά της∙ η ανάσα της η ίδια ήταν φαρμακερή κι η ομορφιά της τρεις φορές χειρότερη. Αυτή είναι η ιστορία, κορίτσι. Τώρα την ξέρεις. Υποθέτω πως τη λέμε για να θυμόμαστε ή για να παρηγοριόμαστε, δεν έχω ιδέα. Για να θυμόμαστε ότι κανείς δεν είναι κανενός, ότι μπορεί οι λευκοί αφέντες να έχουν όπλα, μα και δεν σκοτώνουν μόνο τα όπλα, σκοτώνουν και τα χέρια. Και για να παρηγοριόμαστε ότι μια μέρα θα τους δηλητηριάσουμε και θα πέσουν όλοι τους ξεροί και θα ’μαστε πάλι λεύτεροι. Τι να σου πω, τόσα ξέρω κι εγώ, τόσα λέω. Εσύ αυτό να κρατήσεις, κορίτσι: μονάχα του εαυτού σου είσαι, κανενός άλλου. Κι αν φας καμτσικιές, να μην το λησμονήσεις. Κι αν σου περάσουνε χαλκάδες, να μην τους αφήσεις να σε βαρύνουν. Μονάχα του εαυτού σου. Ούτε οι θεοί δεν είναι αφεντάδες ανθρώπων, πόσο μάλλον οι άλλοι άνθρωποι. Ακούς, κορίτσι; Ούτε οι θεοί.
  3. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Κοσμάς Είδος: Φάντασυ Βία; Αμελητέα Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3033 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Η_μηλιά__η_ελιά_και_η_ανθρώπινη_λαλιά.PDF
  4. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: ιστορία φαντασίας Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3247 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια:Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Αρχείο: ροκανίζοντας το δέντρο της ζωής.pdf
  5. 7 points
    Όνομα: Βάγια/Νίκη Είδος: φαντασίας Βια: όχι άμεσα, μόνο υπαινυκτικά Σεξ: όχι Αριθμός λέξεων: 1.910 λέξεις Αυτοτελής: Ναι Σχόλια: Για τον 49ο Διαγωνισμό Φαντασίας Στοιχειωμένος τόπος.docx
  6. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: Γιάννης Είδος: Φάντασυ Βία; Μπα Σεξ; Μπα (όχι, δεν είμαι άρρωστος) Αριθμός Λέξεων: 3848 Αυτοτελής; Ντα Σχόλια: Η συμμετοχή μου για τον 49ο διαγωνισμό διηγήματος κατηγορίας Fantasy με θέμα "Δέντρο" Πάνω από τις βροντές.doc Πάνω από τις βροντές.pdf
  7. 6 points
    Μετά την πρώτη (αποτυχημένη) απόπειρα να το διαβάσω ολόκληρο (το άφησα στα μισά) ξαναέπιασα το βιβλίο μετά από πολύ καιρό και κατάφερα αυτή τη φορά να το τελειώσω και να το απολαύσω. Γνωρίζοντας τη δεύτερη φορά ότι δεν θα διαβάσω ένα βιβλίο στο οποίο η δράση θα ξεχειλίζει και που θα μου κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον, ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που θα διάβαζα. Συνεχίζοντας τη συζήτηση που επικρατεί στα προηγούμενα σχόλια να πω ότι περισσότερο μου άρεσε η ιστορία του Navidson παρά του Truant. Η δεύτερη περιλαμβάνει πραγματικά ατελείωτους περιόδους λόγου, οι οποίοι με κούραζαν συχνά και καμιά φορά έχανα το ενδιαφέρον μου διαβάζοντας τις προτάσεις διεκπεραιωτικά. Όχι ότι δεν μου άρεσαν και οι δικές του ιστορίες. Είναι αριστοτεχνική η μετάβαση από ένα μυστηριώδες σπίτι που αλλάζει εσωτερική μορφή στις ερωτικές περιπέτειες του Johnny Truant και στην εμμονή του με μία στρίπερ της οποίας το απόκρυφο σημείο είναι για αυτόν "The Happiest Place on Earth". Στο σημείο αυτό, να σημειώσω ότι ο Danielewski είναι δεξιοτέχνης στην τέχνη του λόγου, αρέσκεται πολύ να «παίζει» με τις λέξεις κάτι που φαντάζομαι πως στο μετάφρασμα δεν γίνεται φανερό (λόγω των φυσικών διαφορών που υφίστανται μεταξύ των γλωσσών). Έλεγα, λοιπόν, ότι οι περισσότερες ιστορίες του Truant είναι αρκετά ενδιαφέρουσες. Οι ερωτικές περιπέτειές του δεν είναι λίγες, ως εκ τούτου βλέπουμε τις εμπειρίες του οι οποίες καμιά φορά είναι ιδιαίτερες κι έχουν αποτυπωθεί ανεξίτηλα στο μυαλό του Μου άρεσαν, επίσης, αρκετά οι παράγραφοι που έθεταν φιλοσοφικά ερωτήματα/σκέψεις (για παράδειγμα μου άρεσε η προσέγγισή του ως προς το τι είναι και σε τι βοηθάει το να βαριόμαστε - "Boredom is a psychic defense protecting us from ourselves, from complete paralysis..."). Μου άρεσε και η παραβολή του σπιτιού με το λαβύρινθο που κατασκεύασε ο Δαίδαλος για τον βασιλιά Μίνωα. Η γραφή του Danielewski είναι εξαιρετική, είναι εξωπραγματικό θα έλεγα που το House of leaves (ναι, καλά καταλάβατε διάβασα την έγχρωμη έκδοση) συνιστά το ντεμπούτο του. Το γρήγορα γύρισμα των σελίδων που περιέχουν ελάχιστες λέξεις δίνει έναν ξέφρενο ρυθμό στο διάβασμα του βιβλίου τη στιγμή που η αγωνία κορυφώνεται και οι ενδιάμεσες ιστορίες του Truant έρχονται να δώσουν την απαραίτητη επιβράδυνση στην πλοκή. Πρώτη φορά διαβάζοντας ένα βιβλίο υπογράμμισα με μολύβι καποιες περιόδους λόγου που μου έκαναν εντύπωση. Δεν είναι εύκολο βιβλίο. Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι απεριόριστο και εκεί αντιμετώπισα αρκετές δυσκολίες διαβάζοντάς το στο πρωτότυπο. Αλλά, ευτυχώς, αυτό δεν με εμπόδισε από το να το ευχαριστηθώ. Κλείνοντας, θα ήθελα να παραθέσω ένα από τα αγαπημένα μου χωρία του βιβλίου. Έχει να κάνει με τις πρώτες λέξεις που ανταλάσσει ο Truant με την στρίπερ που τον σαγήνεψε από την πρώτη ματιά και τις σχετικές σκέψεις του: ""Thank you, I said, thinking I should kneel. "Thank you," she insisted. Those were the next two words she ever said to me, and wow, I don't know why but her voice went off in my head like a symphony. A great symphony. A sweet symphony. A great-fucking-sweet symphony. I don't know what I'm saying. I know absolutely shit about symphonies." (8/10) ΥΓ: Λοιπόν, αυτό το βιβλίο παρακίνησε κι εμένα να γράψω μία ικανοποιητική σε έκταση κριτική παρόλο που γενικά δεν το συνηθίζω.
  8. 5 points
    Νίκη, Χάρηκα πολυ που τελικά κατάφερες να συμμετάσχεις στο διαγωνισμό. Κατάλαβα ότι δυσκολεύτηκες να τελειώσεις και θέλω να σου πω πρώτα από όλα μπραβο που έφτασες μέχρι εδώ. Θα είμαι (όπως πάντα) σκληρή μαζί σου (όπως και με όλους). Αυτό το κάνω κυρίως επειδή είμαι ένα άξεστο, υπερ-αναλυτικό καθίκι που ψειρίζει τα πάντα και ύστερα επειδή κάθε κριτική που βοήθησε εμένα να γίνω καλύτερη ήταν σκληρή. Ποτέ μην αποθαρρυνθείς από τα λόγια κανενός. Μπορείς να γράφεις και μπορείς να γράψεις υπέροχα. Είμαστε εδώ για να μοιραστούμε τις γνώσεις μας και να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Αρκετά με τον πρόλογο. Στο θέμα μας. Τι μου άρεσε: Η απλότητά σου. Έχεις κάτι εδώ που θα μπορούσε (αν το δουλέψεις) να έχει πολύ ενδιαφέρων σε επίπεδο προσωπικού ύφους. Ό,τι δικό σου έχω διαβάσει ακολουθεί πιστά αυτό το απλό, παραμυθένιο στιλ και νομίζω ότι σου ταιριάζει. Η αμεσότητα του λόγου σου. Ήταν σα να σε έχω εδώ και να μου λες μια ιστορία. Αυτό γίνεται πιο εύκολα στο πρώτο πρόσωπο από ότι στο τρίτο άρα θα σου έλεγα την επόμενη φορά να το δοκιμάσεις και αυτό γιατί μπορεί να βγάλεις κάτι πολύ δυνατό έτσι. Ο Φαίος ήταν σα κακός από τις κλασσικές ταινίες της disney. Διασκεδασικά κακός. Στην αρχή έχεις ένα ενδιαφέρων premise (το οποίο αργότερα το παρατάς αλλά ας είναι). Λες “ο μάγος που κυβερνάει τώρα την Πρασινοχώρα είναι υπέρμαχος της τεχνολογίας.” το οποίο είναι ενδιαφέρων επιλογή καθώς θα περίμενε κανείς οι μάγοι να είναι αντίθετοι με την τεχνολογία. Επίσεις, από την απάντηση “Μάγος ή όχι” το νόημα που έλαβα ήταν ότι το να είναι οι μάγοι υπέρμαχοι της τεχνολογίας είναι συνηθισμένο. Όμορφη διαφοροποίηση από τα κλισέ. Τι δε μου άρεσε: Η έλλειψη ήρωα . Ποιός ήταν ο πρωταγωνιστής της ιστορίας; Στην αρχή νόμιζα ότι θα είναι ένας από τους δύο συνομιλητές που έχεις στην εισαγωγή αλλά αυτους τους χάνουμε χωρίς να μάθουμε καν ποιοι είναι. Ύστερα φαντάστηκα ότι θα είναι ο Φύταλος αλλά τον εξαφάνισες από την ιστορία με μία πρόταση. Μετά είπα θα είναι ο Φαίων αλλά δε μαθαίνουμε καν τι τύχη είχε μετά την καταστροφή. Στο τέλος σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι τα δέντρα αλλά δυσκολεύομαι πολύ να ταυτιστώ με τα δέντρα γιατί ως χαρακτήρας έχουν πολλά προβλήματα που με εμποδίζουν να τα καταλάβω (περισσότερα γιαυτό όταν μιλήσουμε για τα δέντρα). Πρέπει να κρατήσεις έναν ήρωα στην ιστορία ως σημείο αναφοράς. Έτσι όπως εξελίσσονται τώρα τα γεγονότα πηδάμε από την μία οπτική γωνία στην άλλη και από τον ένα χαρακτήρα στον επόμενο. Είναι πολύ δύσκολο να διατηρήσεις την προσοχή του αναγνώστη χωρίς να σταθεροποιείς κάπου την αφήγηση. Φυσικά, υπάρχουν και οι σπονδυλωτές ιστορίες και είναι ένας πολύ engaging τρόπος να γράψει κανείς. Όμως ειδικά οι σπονδυλωτές ιστορίες έχουν ήρωες και μάλιστα είναι χαρτογραφημένοι ευλαβικά από τον συγγραφέα. Η έλλειψη setting. Δεν κατάλαβα που βρίσκομαι. Στην αρχή μου έβγαζες steampunk ύστερα φαντασύ και στο τέλος κάτι σε post apocalyptic. Δεν είναι κακό να αλλάζει το τοπίο μέσα στην ιστορία, ειδικά ύστερα από μία τόσο μεγάλη καταστροφή, αλλά θα πρέπει να υπαρχει ο χώρος να αναπνεύσει αυτή η αλλαγή. Η πόλη είναι steampunk αλλά δε προλαβαίνω να τη δω. Το δάσος είναι ένα σα το shire αλλά δε προφταίνω να το ζήσω. Το aftermath θυμίζει το τέλος του κόσμου αλλά δεν έχει βάρος γιατί όταν φτάνω μέχρι εκεί δεν έχω να ακολοηθήσω κανένα χαρακτήρα ή να ταυτιστώ με κάποιον. Ο Φαίος. Σα χαρακτήρας πάσχει και πρέπει να του δώσεις κάποιο σκοπό πέρα από το Θέλει να καταστρέψει το δάσος, ώστε να γίνει πιο ζωντανός. Ενώ έχεις ένα πολύ καλό κακό, κάνεις το φρικτό λάθος να τον κάνεις ακατανόητο. Μπορεί κάτι τελείως παράλογο να το υποστηρίζει ο κακός της ιστορίας αλλά θα πρέπει να βγάζει νόημα. Η Κρουέλα ντε Βιλ ας πούμε μάζευε σκυλιά δαλματίας για να τα σφάξει και να τα κάνει γούνα. Αυτό είναι κάτι παράλογο αλλά βγάζει νόημα. Αν η ταινία μας έλεγε απλά ότι η Κρουέλα ντε Βιλ μαζεύει σκυλιά για να τα σφάξει; Δώσε σκοπό στην κακία του κακού σου. Γιατί, πράγματι, θέλει να καταστρέψει το δάσος; Το ύφος. Θα μπορούσε η απλότητα να βγάλει παραμύθι (το οποίο είναι πιστεύω και η πρόθεσή σου) αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να χρησιμοποιήσεις κάποιες τεχνικές που θα παραπέμψουν εκεί. Διάβασε μερικά κλασικά παραμύθια και ασχολήσου καθαρά με την τεχνική που χρησιμοποιείται - όχι το νόημα ή το θέμα. Δες πως εισάγεται πάντα το setting και ο πρωταγωνιστής στις πρώτες δύο προτάσεις. Δες στα πως οι διάλογοι είναι ελάχιστοι και πως η ροή ακολουθάει τα γεγονότα - όσο φανταστικά και να είναι - ακολουθώντας πάντα μία φόρμα. Πλησίασες λίγο σε κάποια σημεία αλλά το περισσότερο κείμενο αιωρούνταν. Η γραμματική και το συντακτικό σου θέλει δουλειά. Πιστεύω ότι ίσως θα σε βοηθούσε να διαβάζεις ό,τι έγραψες δυνατά μερικές μέρες αφού έχεις τελειώσει το γράψιμο. Βρήκα λάθη που δε πιστεύω ότι θα έκανες αν είχες αποκτήσει λίγη απόσταση από το κείμενό σου. Θα αναλύσω μία μόνο πρόταση για να δεις τι εννοώ. (Να ξέρεις ότι αυτό δεν είναι cherry pick. Αν είναι να φτιάξεις κάτι, ασχολήσου με αυτό) Λες: “Οι ξυλοκόποι άρχισαν να στέλνονται στο δάσος, αλλά όχι μόνο δεν έφερναν ξύλα, αλλά δεν τους ξαναείδε ποτέ κανείς, κι έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.” Η σύνταξη σε τόσο μεγάλες προτάσεις πρέπει να είναι σωστή με μαθηματική ακρίβεια. Εγώ σε έχασα πριν καν μπω στην πρώτη δευτερεύουσα πρόταση. Να δούμε λίγο τι έχεις κάνει εδώ: Ποιό είναι το υποκείμενο της κύριας πρότασης; Ξεκινάς με ενεστώτα (άρχισαν να στέλνονται) συνεχίζεις με δευτερεύουσα πρόταση την οποία εισάγεις με “αλλά” και άρνηση στον παρατατικό, συνεχίζεις με δεύτερη πρόταση πάλι με άρνηση πάλι με “αλλά” στον αόριστο και τελειώνεις με τρίτη πρόταση στον αόριστο. Πόσο πιο κατανοητό θα ήταν αν κρατούσες ένα χρόνο και έσπαγες τις προτάσεις πχ: “Έστειλαν τους ξυλοκόπους στο δάσο οι οποίοι όχι μόνο δεν έφεραν ξύλα, αλλά δεν τους ξαναείδε ποτέ κανείς. Έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.” Λες πού και πού - είναι που και που Βάζεις άνω-κάτω τελείες και κόμματα σε σημεία που δεν χρειάζονται. Δε μπορείς να διατηρήσεις το ίδιο ύφος σε όλο το κείμενο και αυτό πιστεύω ότι περισσότερο έχει προκληθεί από γραμματική αστάθεια παρά από απειρία. Ξεκινάς με μεγάλο διάλογο, ύστερα πιάνεις ένα στυλ παραμυθιού, μετά μας περιγράφεις με μυθιστορηματικό τρόπο, ύστερα παραμύθι ξανά, ύστερα τελεσίδικο ύφος σα να κουράστηκες και στο τέλος κάτι ανάμεσα σε παραμύθι και μεγάλο διήγημα. Άλλο ένα παράδειγμα για να δεις πόσο επιρρεάζει το νόημα η κακη χρήση της γραμματικής είναι αυτό: λες”έτσι ένας-ένας χάθηκαν όλοι οι υλοτόμοι της περιοχής.” ύστερα λες “Έτσι, έκανε το μόνο που μπορούσε, ως απόλυτος άρχοντας: έστελνε όλο και περισσότερους ξυλοκόπους…” και λίγο πιο κάτω λες: “Κάποια μέρα, ήρθε η σειρά του αρχηγού των υλοτόμων” Όλες αυτές τις νοηματικές κολοτούμπες τις κάνεις μέσα σε μισή σελίδα! Με δυσκολεύεις να σε ακολουθήσω χρονικά. Πρώτα με προϊδεάζεις ότι έχουν χαθεί όλοι οι υλοτόμοι αλλά ύστερα είμαστε σε μία χρονική περίοδο που υπάρχουν ακόμα υλοτόμοι και στέλνει όλο και περισσότερους και στο τέλος πηδάς σε μια περίοδο ανάμεσα στις δύο χρονικές περιόδους όπου χρειάστηκε να πάει ο Φύνταλος στο δάσος. Αυτό με κάνει να νιώθω ότι δεν αντιλαμβάνεσαι καλά τη χρήση του χρόνου στο κείμενό σου ώστε να το χωρίσεις και σωστά νοηματικά. Η συμβουλή μου, εφόσων σε ενδιαφέρει να γράψεις στα Ελληνικά, είναι να κάτσεις και να διαβάσεις καλούς Έλληνες συγγραφείς ή έστω πολύ καλά μεταφρασμένα βιβλία. Τα νοηματικά σου λάθη. Στην αρχή για παράδειγμα γράφεις: “θέλω να σου πω τα νέα της χώρας μας” σα να μη ξέρει τα νέα ο συνομιλητής αλλά από την απάντηση φαίνεται ότι τα γνωρίζει μία χαρά. Πιο κάτω λες ότι ο Φαίος προκαλεί καταστροφές αλλά δε βγάζει νόημα ο μεγάλος και τρανός σου μάγος να μην έχει ακούσει για τα συγγράμματα που προμηνύουν καταστροφές αν το δάσος πάθει κακό. Πιο κάτω λες για τον αρχηγό των υλοτόμων: “Αν δεν ήταν τόσο στενοχωρημένος, θα είχε προσέξει τις αλλαγές που συνέβαιναν στο τοπίο” και συνεχίζεις με το να περιγράφεις φυσιολογικές αλλαγές στο τοποίο, πράγματα που έχει συνηθίσει ένας ξυλοκόπος. Αυτό που κάνεις είναι false alarm γιατί με αυτή τη μικρή σου παρέμβαση με προετοιμάζεις για να τρομάξω ή ότι θα γίνει κάτι σπουδαίο αλλά η παράγραφος ξεφουσκώνει άδοξα. Έχω κι άλλες σημειώσεις στο αρχείο που επισυνάπτω. Δες τες αν σε ενδιαφέρει. Τα δέντρα σου. Θα μπορούσες να χρησιμοποιήσεις τη Φύση σα μια απέραντη δύναμη η οποία αδιαφορεί για την ανθρώπινη ζωή και θέλει απλά να επεκταθεί. Θα μπορούσες να τα κάνεις να μη μιλάνε αλλά να επικοινωνούν με αισθήματα και όποιος μπαίνει στο δάσος να τρελαίνεται ή να αυτοκτονεί. Θα μπορούσες, αν έπρεπε να τα βάλεις να μιλάνε, να τα κάνεις να μιλάνε με ιδιαίτερο τροπο: πολύ σιγά ή πολύ εξεζητημένα ή πολύ παιδικά. Τα δέντρα και η Φύση είναι μια υπόσταση που δεν έχουμε συνηθίσει να επικοινωνεί με τους ανθρώπους. Μπορείς να πάρεις ιδέες και από sci-fi και να δεις πως επικοινωνούν εξωγήινοι μαζί μας. Κάνε κάτι διαφορετικό ώστε να ξεχωρίσουν για να το θυμάται ο αναγνώστης σου και να μπορέσει να ταυτιστεί. Δεν πιστεύεις στον αναγνώστη σου. Ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή δεν έχεις συνηθήσει να σε διαβάζουν. Έχε εμπιστοσύνη και μη μπαίνεις στον κόπο να μας λες πράγματα που σίγουρα ξέρουμε (οι πευκοβελόνες καίγονται γρήγορα) ή πράγματα που έχουμε εμπεδώσει μέχρι τώρα (αν το δάσος χαθεί η πόλη θα πάθει κακό) Είσαι επιπόλαια με τις επιλογές που κάνεις για τους χαρακτήρες σου (και όχι οι χαρακτήρες σου με τις επιλογές που κάνουν). Μεγάλο παράδειγμα είναι το πως εξαφανίζεις τον Φύνταλο, ένα χαρακτήρα με τον οποίο έχουμε περάσει το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας, με μισή πρόταση. Αυτό που συμβαίνει είναι ένα γεγονός που πρέπει να μας αγγίξει. Δώσε λίγο βάρος σε αυτά που συμβαίνουν! Το τέλος είναι βιαστικό και τελεσίδικο. Γράφεις σα να θες να ξεμπερδευεις με την ιστορία σου ή σα να σε έχει κουράσει. Θέλει κι άλλο χώρο για να αναπνεύσει το τέλος. Είναι και αρκετά άλλα θέματα που θίγω (πιστεύω) εκτενέστερα στα σχόλια που έχω κάνει στο κείμενό σου. Μη σταματήσεις να γράφεις. Πρέπει να αρχίσεις όμως και να διαβάζεις περισσότερο αυτά που γράφεις. Δες τα κείμενά σου από πολλές μεριές. Σκέψου όταν διαβάζεις ξανά κάτι που έγραψες: Η ιστορία στο σύνολό της βγάζει νόημα; Οι χαρακτήρες μου συμπεριφέρονται σαν αυτό το οποίο είναι; (άνθρωποι, πουλιά, δέντρα κτλ) Οι χαρακτήρες μου έχουν βάθος και συνοχή; Ξέρω τους κανόνες που ορίζουν τον κόσμο μου; Αυτοί που χρειάζεται να γνωρίζει ο αναγνώστης είναι ξεκάθαροι; Το setting είναι ξεκάθαρα ορισμένο; Το ύφος μου είναι ίδιο σε όλο το κείμενο; Η γλώσσα κυλάει ομαλά; Είναι κατανοητό το μήνυμα/αισθήματα που θέλω να περάσω/προκαλέσω; Έχει το κείμενο αρχή μέση και τέλος; Υπάρχει συνοχή στις μεθόδους που χρησιμοποιώ για να περιγράψω τον κόσμο ή για να διηγηθώ ένα γεγονός; Είναι σταθερή η οπτική γωνία και ο αφηγητής σε όλο το κείμενο; Αν έχει χρειαστεί να αλλάξω αφηγητή ή οπτική γωνία, το έχω κάνει ξεκάθαρα; Είναι ξεκάθαρος σε εμένα αλλά και στον αναγνώστη ο λόγος για τον οποίο είναι απαραίτητο να αλλάξει ο αφηγητής ή οτική γωνία; Που επέλεξα να βάλω διάλογο για να κάνω exposition; Σίγουρα δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πάρει ο αναγνώστης μου μία πληροφορία; Γράψε κάτι που σε όλα αυτά έχεις απαντήσει στον εαυτό σου και νιώθεις ικανοποιημένη. Ύστερα άρχισε να πειραματίζεσαι με τα αποτελέσματα και να αλλάζεις σιγά-σιγά πράγματα για να παίξεις και να ανακαλύψεις τι σου αρέσει περισσότερο να γράφεις. Σε ευχαριστώ για το όμορφό σου διήγημα και για όσα με έκανες να σκεφτώ. Καλή επιτυχία στο Διαγωνισμό. Στοιχειωμένος τόπος σημειώσεις elli sketo.docx
  9. 4 points
    Πάντα είχα μια δυσκολία να καθίσω να κάνω το character profiling των χαρακτήρων πριν ξεκινήσω μια ιστορία. Πρόσφατα ξεκίνησα να κάνω έρευνα τι κάνουν οι περισσότεροι και βρήκα μερικά ενδιαφέρονται άρθρα: https://www.deviantart.com/character-resource/art/Big-Ass-Character-Sheet-Updating-167182524 https://rebeccaryalsrussell.wordpress.com/2010/04/26/how-to-design-and-plan-a-character-using-a-character-design-template/ Επίσης ξεκίνησα (όταν έχω ελεύθερο χρόνο), να φτιάχνω ένα word doc με μακροεντολές και έτοιμα πεδία (το έχω επισυνάψει και εδώ), ώστε να αυτοματοποιήσω όσο περισσότερο γίνεται η διαδικασία του character profiling. Εσείς πως φτιάχνετε τους χαρακτήρες σας; Character sheet.docx
  10. 4 points
    Πιστεύω ότι συγγραφέας και γεννιέσαι και γίνεσαι. Ακούγεται αντιφατικό αλλά νομίζω ότι είναι ως εξής: Συγγραφέας γεννιέσαι από την άποψη ότι δεν αποκτάς την ροπή στο γράψιμο, είναι έμφυτη, κάτι που το έχεις μέσα σου. Από την άλλη γίνεσαι γιατί αν δεν το καλλιεργήσεος συστηματικά και το δουλέψεις δεν θα μείνει παρά μια ανεκμετάλλευτη ικανότητα. Θα μου πεις γιατί η απάντηση δεν είναι μόνο γίνεσαι με την δουλειά και την προσπάθεια; Γιατί για να υποβληθείς σε όλη αυτή τη δουλειά και την προσπάθεια (αφού η βελτίωση και η πρόοδος στη συγγραφή απαιτεί γράψιμι και γράψιμο και ξανά γράψιμο); θα πρέπει από την αρχή να έχεις μέσα σου αυτή τη σπίθα της δημιουργίας, αυτή την επιθυμία να γράψεις και να πεις μια δική σου ιστορία. Αλλιώς δεν θα το έκανες.
  11. 4 points
    Μια ιδιάζουσα μάλλον περίπτωση, αλλά σίγουρα ένας μεγάλος συγγραφέας. Τα γραπτά του ζούν και διαβάζονται συνεχώς με το πέρασμα των χρόνων. Για όσους τον "κατηγορούν" ότι δεν είχε κάποιο λογοτεχνικό βάθος, προσωπικά θα συμφωνήσω μαζί τους. Εξάλλου και η ίδια η εποχή του αντιμετώπιζε τα γραπτά του σαν "παραλογοτεχνία". Ο ίδιος είχε μεγαλύτερη φήμη σαν "προφήτης" παρά σαν λογοτέχνης. Φυσικά ούτε "προφήτης" ήταν αφού ουσιαστικά δεν περιέγραψε τίποτα καινούργο. Και για να χρησιμοποιήσουμε τα λόγια του ιδίου περι αυτού, είχε πει κάποτε "Τίποτα δεν επινόησα"! Σήμερα τα πράγματα είναι κάπως αντίστροφα· αγαπιέται για το λογοτεχνικό παρά για το επιστημονικό του έργο (άλλωστε κανείς σήμερα δεν διαβάζει Βερν για να μορφωθεί επιστημονικά). Ο ίδιος εξάλλου δεν είχε σπουδάσει και δεν είχε κάποια ουσιαστική μόρφωση πάνω στις θετικές επιστήμες. Δεν γνωρίζουμε αν ζητούσε βοήθεια απο επιστήμονες του καιρού του, αλλά δεν έχουμε λόγους να υποθέσουμε ότι δεν το έκανε αυτό. Θεωρείται "πατέρας" της Ε. Φ, αλλά ο ίδιος δεν επεδίωξε ποτέ κάτι τέτοιο! Ακόμα αντίθετα με ότι πιστεύουν αρκετοί, δεν καταγινόταν με την επιστήμη. Αγαπούσε πολύ την λογοτεχνία και τα ταξίδια. Γι'αυτό και τα έργα του είναι στην ουσία ένα "national geographic" εποχής και ο ίδιος τρόπον τινά ένας "ξεναγός". Ως λογοτέχνης όμως δεν θεωρήθηκε ποτέ και αυτό ήταν το μεγάλο παράπονό του. Τα έργα του όμως έμειναν "ζωντανά". Εγώ άρχισα μεγάλος να διαβάζω Βερν· δεν έχω αρκετή εμπειρία αλλά νομίζω ότι έχω σχηματίσει κάποια άποψη. Κατ'αρχάς να ξεκαθαρίσουμε πως αρκετοί φίλοι απο δω που έχουν μεγαλώσει με τον Βερν, έχουν μεγαλώσει με τα διασκευασμένα έργα του και όχι με τα αυθεντικά του. Τα πλήρη κείμενα ήταν ελάχιστα πριν 30 χρόνια και κυκλοφόρησαν σιγά σιγά αρκετά χρόνια αργότερα. Πριν λίγα χρόνια άλλωστε κυκλοφόρησε απο τις εκδόσεις 4Π ένα μεγάλο μέρος απο το έργο του σε πλήρη μετάφραση. Εμένα αυτό προσωπικά που με "χαλάει" περισσότερο στον Βερν είναι οι χαρακτήρες του. Οι περισσότεροι δεν έχουν σχεδόν κανένα βάθος και κάποιοι απο αυτούς φτάνουν στο επίπεδο της καρικατούρας. Στις περιγραφές των τοπίων πραγματικά το "σκίζει". Όταν τελείωσα το "τα παιδιά του πλοιάρχου Γκράντ", ένιωθα ότι είχα αφήσει μια εγκυκλοπαίδεια γεωγραφίας! Ήταν πολύ κουραστικο ναι· αλλά συνάμα αυτή ήταν και η "ομορφιά" του! Βασικά αυτός είναι ο Βερν και όχι οι πετσοκομμένες εκδόσεις του χάρη στις οποίες έγινε γνωστό το όνομά του στη χώρα μας! Προσωπικό αγαπημένο μου είναι το 20.000 λεύγες κάτω απο την θάλασσα. Αν και οι περιγραφές και τα επιστημονικά -της εποχής του-δεδομένα ήταν πολύ κουραστικά, εν τούτοις σε μάγευε και σου έδινε και αφορμή να ασχοληθείς και περαιτέρω. Υπέροχο επίσης το "ταξίδι στο κέντρο της γης" με μεγάλο όμως μείον 1-2 παιδαριώδεις στιγμές. Το "απο τη γη στη σελήνη" δεν μου άρεσε και πολύ. Βέβαια κατανοώ πως για την εποχή του ήταν κάτι πρωτόγνωρο, αλλά προσωπικά δεν με κέρδισε και το βρήκα αρκετά κουραστικό. Τώρα διαβάζω το "η μυστηριώδης νήσος" απο τις εκδόσεις Εστία και μέχρι στιγμής μου αρέσει πολύ. Ίσως θα ήταν ενδιαφέρον να φτιάχναμε μια λίστα με τα πραγματικά Ε.Φ έργα του Βερν καθότι ως γνωστόν ο Βερν δεν έγραφε μόνο επιστημονική φαντασία αλλά -κυρίως- ιστορίες με ταξίδια. Επίσης κάποια έργα του Βερν ενώ τιτλοφορούνται με το όνομά του, δεν είναι δικά του. Δεν αναφέρομαι μόνο στα έργα του γιού του Μισέλ αλλά και σε άλλα έργα τα οποία έχω διαβάσει ότι άρεσαν σε αρκετούς πχ τα: "τα 500 εκατομμύρια της Μπεγκούμ", "οι στασιαστές του Μπάουντι" και "το αστέρι του νότου", δεν ανήκουν στον Ιούλιο Βερν. Ο ίδιος απλώς τα έχει διασκευάσει και έχει προσθέσει κάποιες "πινελιές". Επίσης υπάρχουν και έργα τα οποία ενώ κυκλοφόρησαν διασκευασμένα απο τον γιο του και έτσι έγιναν ευρέως γνωστά, κάποιοι φίλοι του Βερν ανέλαβαν να τα "αναστηλώσουν" στην πρωταρχική τους μορφή βρίσκοντας τα πρωτότυπα χειρόγραφα. Τέτοια έργα είναι "το μυστικό του βίλχελμ στόριτς" και "το χρυσό ηφαίστειο". Και τα δύο κυκλοφορούν-σε πλήρη μορφή- απο τις εκδόσεις Καστανιώτη. Αν ενδιαφέρεστε να δείτε πλήρη έργα του Βερν, μπορείτε να κοιτάξετε όπως είπα και πριν, και τις εκδόσεις 4Π. Εκτός του ότι εκδώσανε τα πλήρη κείμενα, αυτά συνοδεύονται και απο σχόλια τα οποία πολλές φορές καθιστούν την αναγνωστική εμπειρία απολαυστική. Είναι κρίμα που οι εκδόσεις δεν προέβησαν σε πλήρεις μεταφράσεις των "οι περιπέτειες του Αντιφέρ", "Σάνσελορ" και "Ματίας Σαντόρφ" έργα τα οποία θεωρούνται απο τα καλύτερα του συγγραφέα. Ας ελπίσουμε κάποιος καλός εκδότητης να δεήσει να μεταφραστούν (τα πλήρη κείμενα φυσικά! ) και αυτά στη γλώσσα μας. 🙂
  12. 3 points
    Καλησπέρα!😃 Αξιόλογη προσπάθεια Κοσμά. Ενα παραμύθι ιδιαίτερα καλογραμμένο, και τολμώ να πω ακόμη καλύτερο απο την προηγούμενη προσπάθειά σου. Τα μόνα σημεία που δεν μου αρεσαν ηταν ο πρόλογος που θα μπορούσε να διατηρήσει το ύφος του, αν χρησιμοποιούσες περισσότερη φινετσα, και τα πολλά διδαγματα. Εμένα μου αρεσουν στις ιστορίες, αλλά νομιζω πως ενα αρκεί. Καλή επιτυχία και συνέχισε να γράφεις!
  13. 3 points
    Καλημέρα! Η άποψή μου είναι η εξής: α) Γεννιέσαι και δε γίνεσαι, για διαφορους λόγους βιοποριστικής/βιωματικής κατά πάσα πιθανότητα φύσως. Αν και κάτοχος υψηλής λεκτικής νοημοσύνης, το ταλέντο σου πάει χαμένο. β) Γεννιέσαι και γίνεσαι. Απο εκεί που οι άλλοι μοχθούν να φτάσουν, εσύ ξεκινάς. Είναι στο χέρι σου να το σμιλέψεις σε κάτι πραγματικά αξιόλογο. γ) Δεν γεννιέσαι, μα μοχθείς όσο ελάχιστοι και τα καταφέρνεις στο τέλος. Σίγουρα, δεν θα γίνεις ο επόμενος Β. Ουγκώ, ή ο Τόλκιν, αλλά έχεις μάθει να γράφεις σε υψηλό επίπεδο και σίγουρα έχεις διευρύνει τους πνευματικούς σου ορίζοντες. δ) Δεν γεννιέσαι, δεν γίνεσαι, the end. Υγ: Όπως καταλαβαίνεις, όλα γίνονται. Όμως, αυτο που δεν γίνεται, είναι να καταφέρεις το οτιδήποτε χωρίς σκληρή προσπάθεια και εξάσκηση.
  14. 3 points
    Αυτό που φτιάχνω στο παραπάνω είναι ένα character sheet που θα περιέχει διάφορες κατηγορίες, απλώς ξεκίνησα από το τα βασικά. Ίσως να ειναι και λίγο εργαστηριακός ο τρόπος όπως περιγράφει και η @Ιρμάντα. Για να πω την αλήθεια είναι η πρώτη φορά που ακολουθώ τη συγκεκριμένη προσέγγιση και ο λόγος είναι για να έχω κατευθύνσεις. Για παράδειγμα ναι μεν ο χαρακτήρας εξελίσσεται, αλλά πιστεύω πως πρέπει να έχεις κάποια guidelines πάνω στο χαρακτήρα σου που θα καθορίσουν την προσωπικότητα ή τις πράξεις του. Για παράδειγμα μία πράξη που ενδεχομενως θα ήθελε να κάνει, να περιοριστεί από φυσικά ή συμπεριφορικά χαρακτηριστικά (π.χ. φοβίες για τις αράχνες ή παραισθήσεις από φαρμακευτική αγωγή). Επίσης, ο λόγος που φτιάχνω τη συγκεκριμένη λίστα, είναι για να μειώσω το χρόνο έρευνας μελλοντικά, μιας και σχεδόν το κάθε πεδίο έχει έτοιμες απαντήσεις (ανεβάζω και μια εικόνα για να δείτε τι εννοώ). Για παράδειγμα όταν επιλέγω τι "species" είναι ο χαρακτήρας, έχω έτοιμη μια λίστα από πιθανές απαντήσεις για να γλιτώνω χρόνο. @Naroualis αυτό ακριβώς προσπαθώ να κάνω, αλλά την πλειοψηφία των πεδίων τα έχω προκαθορισμένα από λίστα (δείτε την εικόνα).
  15. 3 points
    Catherine Steadman - Κάτι στο νερό (Something In The Water). Εκδόσεις Bell. Σελίδες: 400, Τιμή: 16,60-10%=14,94€ Πόσο εύκολο είναι η ζωή των ονείρων σου να μετατραπεί σε εφιάλτη; Η Έριν, δημιουργός ντοκιμαντέρ, βρίσκεται στο κατώφλι μιας μεγάλης επαγγελματικής επιτυχίας. Ο Μαρκ, ένας γοητευτικός διαχειριστής επενδύσεων, ατενίζει το μέλλον με φιλόδοξα σχέδια. Μέχρι τη στιγμή που χάνει τη δουλειά του. Οι δυο τους, τρελά ερωτευμένοι, είναι αποφασισμένοι να ξεπεράσουν μαζί κάθε δυσκολία. Έτσι, ξεκινούν έναν ονειρεμένο μήνα του μέλιτος στο τροπικό νησί της Μπόρα Μπόρα, όπου απολαμβάνουν τον ήλιο, τις αμμουδιές και ο ένας τον άλλον. Ώσπου μια μέρα, στη διάρκεια μιας κατάδυσης στην καταγάλανη θάλασσα του Νότιου Ειρηνικού, βρίσκουν κάτι στο νερό. Αν μια απλή επιλογή άλλαζε τη ζωή σου για πάντα, θα την έκανες; Ξαφνικά, η Έριν και ο Μαρκ βρίσκονται μπροστά σ’ ένα δίλημμα: να μιλήσουν ή να προστατεύσουν το μυστικό τους. Στο κάτω κάτω, αν δεν το μάθει κανένας, ποιον βλάπτουν; Η απόφασή τους, όμως, θα πυροδοτήσει μια ολέθρια αλυσίδα γεγονότων… Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόση ώρα παίρνει το σκάψιμο ενός τάφου; Μην αναρωτιέσαι άλλο. Η καθηλωτική φωνή της Κάθριν Στέντμαν λάμπει σ’ αυτό το πρώτο συναρπαστικό της μυθιστόρημα, από την πρώτη ως την τελευταία σελίδα του. Με διεισδυτική οξυδέρκεια και μια πλοκή που ξεδιπλώνεται με συγκλονιστικές ανατροπές, το Κάτι στο Νερό μας φέρνει αντιμέτωπους με τις ελπίδες στις οποίες είμαστε απεγνωσμένα γαντζωμένοι, τα ιδανικά που μπαίνουμε στον πειρασμό να εγκαταλείψουμε και τα τέλεια ψέματα που λέμε στον εαυτό μας. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Tana French - Στο δάσος (In The Woods). Εκδόσεις Μεταίχμιο. Σελίδες: 696, Τιμή: 18,80-10%=16,92€ Το πρώτο βιβλίο της σειράς του Τμήματος Ανθρωποκτονιών του Δουβλίνου. Ατμοσφαιρικό και περίπλοκο, ένα βιβλίο αναπάντεχο μέχρι τέλους. Καθώς σουρουπώνει σε ένα μικρό προάστιο του Δουβλίνου το καλοκαίρι του 1984, οι μανάδες αρχίζουν να φωνάζουν στα παιδιά τους να έρθουν σπίτι. Αυτό το ζεστό βράδυ, όμως, τρία παιδιά δεν επιστρέφουν από το σκοτεινό και βουβό δάσος. Όταν φτάνουν οι αστυνομικοί, βρίσκουν μόνο ένα από τα παιδιά να γραπώνει έναν κορμό τρομοκρατημένο, τα αθλητικά του ματωμένα. Δεν μπορεί να θυμηθεί ούτε μια λεπτομέρεια από τις τελευταίες ώρες. Είκοσι χρόνια αργότερα, το αγόρι αυτό, ο Ρομπ Ράιαν, δουλεύει στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών του Δουβλίνου και κρατά το παρελθόν του κρυφό. Όταν όμως ένα δωδεκάχρονο κορίτσι βρίσκεται δολοφονημένο στο ίδιο δάσος, ο Ρομπ και η Κάσι Μάντοξ, συνεργάτιδά του και στενή του φίλη, βρίσκονται να ερευνούν μια υπόθεση ανατριχιαστικά παρόμοια με το ακόμα ανεξιχνίαστο μυστήριο του 1984. Έχοντας οδηγό μικρά ψήγματα αναμνήσεων από καιρό καταπνιγμένων, ο Ρομπ έχει τώρα την ευκαιρία να ξεσκεπάσει τόσο το μυστήριο όχι μόνο της τρέχουσας υπόθεσης, αλλά και αυτής από το ίδιο του το παρελθόν… --------------------------------------------------------------------------------------------------------- Paul Cain - Ρέκβιεμ για έναν γκάνγκστερ (Fast One). Εκδόσεις Public Βιβλιοθήκη. Σελίδες: 288, Τιμή: 14,99-10%=13,49€ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΣΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ PUBLIC Αποφασισμένος να ξεφύγει διά παντός από το εγκληματικό του παρελθόν, o γκάγκστερ Gery Kells επιβιβάζεται στο τρένο, με προορισμό την Πόλη των Αγγέλων. Εκεί ερωτεύεται μία μοιραία γυναίκα, η οποία, επίσης, προσπαθεί να αφήσει πίσω της μια ζωή γεμάτη αγοραίο έρωτα και εκμετάλλευση. Οι δυο τους θα τα παίξουν όλα κορόνα γράμματα και θα προσπαθήσουν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Σύντομα, εντούτοις, θα ανακαλύψουν ότι μπορείς να φύγεις μακριά από τα πάντα – όχι, όμως, και από το πεπρωμένο σου! Πολύ δύσκολα θα συναντήσει κανείς το όνομα του Paul Cain στις χρυσές σελίδες της βιβλιογραφίας για το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, καθώς πρακτικά εμφανίστηκε μόνον σε ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα, το Fast One, το οποίο προτού κυκλοφορήσει το 1933, είχε συναρπάσει τους αναγνώστες του θρυλικού περιοδικού Black Mask, όπου είχε δημοσιευθεί σε πέντε συνέχειες. Για δέκα χρόνια ο συγγραφέας έζησε στο Σικάγο, κατά την εποχή που η Μαφία έλεγχε απόλυτα την πόλη. Ωστόσο, το 1918 βρέθηκε στη Νότια Καλιφόρνια, σαγηνεύτηκε από την κινηματογραφική βιομηχανία και με το ψευδώνυμο Peter Ruric προσπάθησε να κάνει καριέρα στον χώρο. Όλα άλλαξαν όταν γνώρισε και ερωτεύτηκε στις αρχές της δεκαετίας του '30 την ηθοποιό Gertrude Michael, με την οποία βίωσε μια θυελλώδη σχέση – όταν χώρισαν, το 1935, αντιμετώπιζαν και οι δύο σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού και η femme fatale Granquist, που δεσπόζει στις σελίδες του Fast One, στηρίζεται κατά βάση στην εμπειρία του από τη συγκεκριμένη σχέση. Δεν είναι τυχαίο που το Χόλιγουντ άρπαξε την υπόθεση του βιβλίου, αφαίρεσε μερικές από τις βίαιες σκηνές, άλλαξε το όνομα του πρωταγωνιστή σε… Ace Corbin (δίνοντας τον ρόλο στον νεότατο, τότε, Cary Grant), αλλά και τον τίτλο σε GamblingShip. Έτσι, την ίδια χρονιά που το μυθιστόρημα βρέθηκε στα ράφια των βιβλιοπωλείων, η ταινία βγήκε στις αίθουσες, χωρίς,όμως, να προκαλέσει αίσθηση·ήταν λογικό: το ατού της ταινίας ήταν η ωμή, ρεαλιστική βία του κυνικού γκάγκστερ. Με την αφαίρεση αυτού του στοιχείου, όλα τα άλλα έμεναν μετέωρα… Πάντως, ως Ruric ο Cain δεν το έβαλε κάτω: έγραψε συνολικά εννιά σενάρια ισάριθμων κινηματογραφικών ταινιών, με πιο γνωστό το The Black Cat του 1934, με πρωταγωνιστές τους πιο διάσημους ήρωες προπολεμικών ταινιών τρόμου, Boris Karloff-Bella Lugosi, και ένα σενάριο βασισμένο στο ομότιτλο διήγημα του Edgar Allan Poe. Μετά το 1944, κανένα στούντιο δεν του εμπιστευόταν ανάθεση συγγραφής σεναρίου, καθώς ο αλκοολισμός του είχε ξεπεράσει κάθε όριο. Έπειτα από μία αποτυχημένη περιπλάνηση στην Ευρώπη, ο Cain κατέληξε να γράφει διηγήματα ανάμεσα σε κριτικές εστιατορίων, αξιολογήσεις κρασιών και ύμνους στην dolce vita,για λογαριασμό του περιοδικού Gourmet! To 1967, o σκηνοθέτης John Boorman βάσισε τον ήρωα του διαχρονικού νέο-νουάρ Point Blank, Walker, στον γκάγκστερ του Fast One, Gerry Kells. Ο Paul Cain, όμως, δεν πρόλαβε να το δει και να νιώσει δικαιωμένος: είχε πεθάνει ξεχασμένος από τους πάντες σε ένα φθηνό διαμέρισμα του Χόλιγουντ, έναν χρόνο νωρίτερα. Ογδόντα πέντε ολόκληρα χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, το Fast One θεωρείται αξεπέραστο δείγμα γραφής αυτού που ονομάζουμε «hardboiled» και πλέον μνημονεύεται ως το απόλυτο μέτρο σύγκρισης για κάθε αντίστοιχη νουβέλα. Το 2002, σε δημοπρασία του οίκου Christies στη Νέα Υόρκη, η αυθεντική πρώτη κόπια του βιβλίου πωλήθηκε έναντι 2.868 δολαρίων. Η πρώτη κυκλοφορία του βιβλίου στα ελληνικά εγκαινιάζει τη σειρά NOIR των εκδόσεων Public Βιβλιοθήκη. Κανείς δεν ήταν περισσότερο καταρτισμένος να το μεταφέρει στην ελληνική γλώσσα από τον πατριάρχη του ελληνικού «hardboiled», τον Τζίμμυ Κορίνη, ο οποίος ως γνήσιος απόφοιτος της σχολής Mickey Spillane, διατηρεί την πρόζα του δρόμου με ευθύτητα και λαϊκότητα μεταφέροντάς μας στους κακόφημους δρόμους του Λος Άντζελες κατά την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, εκεί όπου κουμάντο έκαναν το φθηνό αλκοόλ, τα καπνισμένα καταγώγια, οι διεφθαρμένοι πολιτικοί, οι ανήθικες γυναίκες, οι επαγγελματίες εκτελεστές και τα διαρκώς μεταβαλλόμενα συμφέροντα των τοπικών συμμοριών. Ακούγεται ενοχικά απολαυστικό – και είναι ακόμα περισσότερο!
  16. 3 points
    Καλή η προσπάθειά σου, μου αρέσει, γενικά, το ύφος σου. Θα επικεντρωθώ κι εγώ στο δίδαγμα που προσπαθείς να δώσεις στην ιστορία. Όντως, τα οφέλη που παρουσιάζεις από το δάσος είναι σαν έκθεση του δημοτικού, θα μπορούσες να το αποδώσεις παραστατικά, μια πλημμύρα που καταστρέφει, χώμα που γεμίζει τις αυλές των σπιτιών, το οξυγόνο που δεν υπάρχει και νιώθει ο κόσμος την ανάγκη να αναπνεύσει, κάπως να μας πείσεις με εικόνες, όχι λόγια. Επίσης, εκείνο που μου άρεσε ήταν ότι τα εργοστάσια τα χρησιμοποιούσε ο άρχοντας για να έχει τους ανθρώπους υποχείρια, μόνο που σε μια ιστορία φαντασίας, είναι δύσκολο να εντάξεις μια τέτοια ιδέα. Γενικά, στην περιγραφή σου λείπουν λίγο τα στολίδια, ελάχιστα επίθετα, παρομοιώσεις ή μεταφορές. Επιπλέον θέλει λίγο ζωντάνια στους διαλόγους. Επειδή έχω την εμπειρία να ακούω σχόλια στις ιστορίες που γράφω και πολλές φορές να μην καταλαβαίνω που γίνεται η αναφορά, παίρνω το θάρρος να διορθώσω μερικά σημεία που δε μου άρεσαν και να γράψω το πώς θα τα έγραφα εγώ. Επαναλαμβάνω, είναι η δική μου θέση, δε σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και η σωστή. Τα σχόλιά μου είναι με πράσινη γραφή Καλή επιτυχία
  17. 3 points
    Χρησιμοποίησες ενα γνωστό μύθο ως θεμελιο, πατησες πανω του και εχτισες πολυκατοικια ρε φιλε. Το εκανες ολοδικο σου και μας το εδωσες απο τη μερια σου λες και το εζησες και μας το αφηγηθηκες. Ηταν μια ιστορια σκληρη, αγρια και τραχια σαν φλοιος δεντρου αλλα συναμα ομορφη και γλυκια σαν φρουτο. Μου θυμισε λιγο θεία κωμωδία του Δαντη για καποιο λογο. Χειρίστηκες καλα το λογο απλα νομιζω οτι πηρα παρα πολλες πληροφορίες αναλογικα με το μεγεθος της ιστορίας που αν ελειπαν θα ελαφρυναν λιγο το κειμενο ωστε να ειναι πιο ευκολοδιαβαστο. Καλη επιτυχία!
  18. 3 points
    Ενα αλληγορικό οικολογικο παραμυθι στον αποηχο των καλοκαιρινών φονικων πυρκαγιων της χωρας μας απο τη σκοπια των δεντρων. Αρκετα ενδιαφέρον αλλα εχω καποιες ενστάσεις: 1) Αφου ο Φαιος ειναι μαγος γιατι δεν χρησιμοποιεί μαγεια για να καταστρεψει το δασος αλλα αναγκαζει πολιτες και ξυλοκοπους δια του φοβου; 2)Η ξυλεια ειναι απαραιτητη για να χρησιμοποιεί από εργοστασια που δεν παραγουν τιποτα αλλα απλα κραταν τον κοσμο απασχολημενο. Αρα γιατι τοσο μενος για το δασος και ποιος ο λογος υπαρξης των εργοστασιων; 3)Στην αρχη λες οτι τα δεντρα ειναι ζωντανα και εχουν αισθηματα και μετα χτιζεις ολο αυτο με το στοιχειωμα και τους εξαφανισμενους ξυλοκοπους. Πιστευω οτι με την προοικονομια αυτη εχασες το στοιχειο της αγωνιας και της εκπληξης για το τι συνεβη με τους εξαφανισμενους ανθρώπους. 4)Οταν μιλαν τα δεντρα και λενε δινουμε δροσια, σκια, αποτρεπουμε πλημμυρες κτλ μοιαζει σαν απο σχολικο βιβλιο δημοτικου. Ηθελα να μας το δωσεις αλλιως, λιγο πιο λογοτεχνικα. Μου αρεσε η περιβαλλοντική ευαισθησία που μας περνας, τα μυνήματα προς τον άνθρωπο που σαν αδηφαγο ον καταστρέφει τα παντα γιατι ειναι στη φυση του ακομα κι αν αυτο στο τελος θα καταστρεψει τον ιδιο αλλα και το οτι η φυση οσο καλη και απλοχερη ειναι τοσο αδιστακτη μπορει να γινει γιατι ουσιαστικα εμεις την εχουμε αναγκη κι οχι το αντιθετο. Καλη σου επιτυχία.!
  19. 3 points
    Μ αρεσει τοσο πολυ να διαβαζω και να γραφω παραμυθια αλλα θαυμαζω τους ανθρώπους που μπορουν και τα γραφουν με παραμυθενια γλωσσα, κατι που ακομα δεν καταφερα να κανω. Περασα υπεροχα με το παραμυθι σου οπως και με τις περισσότερες ιστορίες σου και χαιρομαι που πεισμωσες και την εγραψες εστω βιαστικά τελευταία στιγμη. Θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί άλλη μια ιστορια απο τις χιλιες και μια νυχτες. Το μονο που λιγο με χαλασε ηταν το γρηγορο τελος. Ο Καγιν περασε τοσα και τοσα για βρει την Τιτιλαγιο και οταν τη βρηκε μεσα σε τρεις σειρες τελειωσε. Ηθελα να δω τι ειναι αυτη η Τιτιλαγιο, ποιες οι ικανοτητες της, τι ακριβώς κανει και γιατι ειναι καταραμένη. Δεν με χαλασε μιας και υπηρχε σκοπιμοτητα στην πραξη της οπως και το αναλογο διδαγμα απλα μια παραγραφουλα ακομα θα με χορταινε εντελως. Μπραβο και καλη επιτυχία!
  20. 3 points
    ''Ιστορίες με Εξωγήινους'' ν. 2: - Πόουλ Άντερσον: ''Η Κρυψώνα'': Διαστημόπλοιο με εμπορικούς σκοπούς. Στου διαόλου τη μάνα, με ετερόκλητο πλήρωμα και ιδιοκτήτη με κοφτερό μυαλό, αλλά άξεστες συνήθειες και λεξιλόγιο φορτηγατζή. Με τον χρόνο εναντίον τους και εχθρούς στο κατόπι τους. Ακούγεται αχταρμάς αλλά δεν είναι. Και πως να είναι όταν πρωταγωνιστεί ο Νίκολας Βαν Ράιν, ένας χαρακτήρας που δεν μπορεί κανείς παρά να συμπαθήσει; Ενδιαφέρουσα περίπτωση αν μη τι άλλο ο Πόουλ Άντερσον, είναι κρίμα που δεν έχει μεταφραστεί πολύ. Θα ήθελα κάποια στιγμή να κυκλοφορήσουν τα ''Tau Zero,'' ''The Broken Sword'' και ''Three Hearts and Three Lions''. - Φρέντρικ Μπράουν: ''Κουκλοθέατρο'': Ένα ακόμη ωραίο φλασάκι από τον μετρ του είδους. Ο Φρέντρικ Μπράουν διέπρεψε στις κωμικές ιστορίες όχι παραπάνω των πέντε σελίδων. Και αν και η συγκεκριμένη είναι μεγαλύτερη, ήταν ωστόσο το ίδιο καλή. Αλήθεια, τι είδους απρόοπτα μπορούν να συμβούν όταν το απρόσμενο λαμβάνει χώρο σε πεζό περιβάλλον; - Έρικ Φρανκ Ράσσελ: ''Διαβολολογική'': Αν ο Φρέντρικ Μπράουν ειδικευόταν σε κωμικές ιστορίες, ο Έρικ Φρανκ Ράσσελ το έκανε στις παλαβιάρικες. Οι λίγες τουλάχιστον που έχω διαβάσει ήταν τέτοιες. Ξέφρενες καταστάσεις, δηλητηριώδες χιούμορ και ατάκες που σπάνε κόκαλα. Απλή και συνάμα όμορφη γραφή, συνθέτουν πάντα ένα ποιοτικό όσο και ξεκαρδιστικό αποτέλεσμα. - Κλίφφορντ Σάιμακ: ''Λιποταξία'': Είναι δύσκολο όταν κάποιος έχει διαβάσει μερικές εκατοντάδες διηγήματα, να θυμάται μετά από χρόνια τα τι και τα πως. Στα μυθιστορήματα συμβαίνει, στα διηγήματα όμως δύσκολο. Εκτός πια και αν είναι γλυκά σαν παγωτό φράουλα οπότε ναι, μένουν για πάντα στο μυαλό Ας μου επιτραπεί ο ρομαντισμός, δεν ενέχει το παραμικρό ίχνος υπερβολής. Αναντίρρητα από τα καλύτερα που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Να διαβαστεί επίσης και υπέροχη συλλογή ''Πόλη''. - Κορντγουέινερ Σμιθ: ''Ένας Πλανήτης που λεγόταν Σαγιόλ'': Τι θα λέγατε αν ήσασταν εγκληματίες και σας έστελναν σε πλανήτη- κολαστήριο για παραδειγματισμό; Όπου και ένα φιλικό ανθρωποειδές με μορφή αγελάδας σας ευνούχιζε με τρόπο ηδονικό από διάφορα εξογκώματα που ξεφύτρωναν από το κορμί σας από ορισμένες επιδρομές που γίνονταν εκεί; Σε βαθμό τέτοιας αποχαύνωσης που να παρακαλούσατε και γι' άλλο, γι' άλλο, γι' άλλο; Δύσκολο κανείς διαβάζοντας την να μην μείνει κάπως έτσι Αν η προηγούμενη ήταν από τις καλύτερες, αυτή μπαίνει στο κλαμπ των πιο psycho. - Τσαντ Όλιβερ: ''Ο Περιθωριακός Άνθρωπος'': Άλλο ένα υποτιμημένο, άγνωστο αριστούργημα. Γιατί ντε και καλά ένας ευτυχισμένος, ήσυχος λαός να θέλει να δεχθεί την πρόοδο που προσπαθούν να του πασάρουν με το ζόρι οι άνθρωποι; Ότι είναι καλό, χρήσιμο, και ωφέλιμο για την μία πλευρά, δεν χρειάζεται καθόλου να είναι και για την άλλη. Και αν μάλιστα τα πράγματα αλλάξουν, τότε ίσως κανείς να αναθεωρήσει σε ότι πίστευε μέχρι τότε ως δεδομένο. Χρωματισμένο από εικόνες πανώριας ομορφιάς και ινδιάνικου μεγαλείου, πρόκειται για διαμάντι. - Μαρκ Κλίφτον: ''Και τώρα τι Ανθρωπάκο;'': Στο πρόλογο περιγράφεται ως το πιο απαιτητικό όλων. Θα διαφωνήσω αλλά ήταν σε κάθε περίπτωση καλό. Και πως να μην είναι όταν έχει να κάνει με την γνωστή και μη εξαιρετέα κωλοκατάσταση ανθρώπων που έχουν να κάνουν με ''υποδεέστερες'' μορφές ζωής; Σκληρό αλλά με τον τρόπο του καλό. Ισχύει ότι ακριβώς και με την πρώτη ανθολογία. Όλες οι ιστορίες δυναμίτες, προτείνονται χωρίς δεύτερη σκέψη. Ίσως μία- δύο να μην αρέσουν, για τις υπόλοιπες όμως αξίζει σε κάθε περίπτωση τον κόπο.
  21. 3 points
    Ισχύει το ότι είναι εφηβικό ανάγνωσμα και άρα με ύφος λιγότερο σκληρό απ' ότι ενδεχομένως θα του ταίριαζε. Ότι ανέφερες δηλαδή εύστοχα εσύ και πιο πριν ο Steel Guardian. Και πάλι ναι, θα συμφωνήσω ότι έθεσε πρότυπα. Νομίζω λίγο δύσκολο να βρεθεί σήμερα κάτι πειρατικό που να μην έχει έστω και λίγο Στίβενσον μέσα του. Τώρα για το πρωτότυπο δεν ξέρω αν ισχύει γιατί δεν ξέρω καλά Αγγλικά. Δυσκολεύομαι με τα απλά, πόσο μάλλον όταν δεν είναι και τέτοια. Θα είναι πάντως κρίμα ένα τέτοιο κλασσικό έργο να μην έχει τύχει καλής μεταχείρισης. Πόσο μάλλον όταν απευθύνεται και σε νεανικό κοινό.
  22. 2 points
    Χρησιμοποίησε αυτές τις λίστες πιο πολύ για να θυμάσαι παρά για να φτιάξεις το χαρακτήρα. Εγώ καταγράφω λεπτομέρειες που έχω αναφέρει για να μην τις ψάχνω μετά από 200 σελίδες ας πούμε. Αν αναφέρω ένα αγαπημένο τραγούδι, ή κάποια συνήθεια ή μοτίβο. Παράδειγμα, στην Επιχείρηση που γράφω τώρα, η ομάδα των αλεξιπτωτιστών που την αναλαμβάνει έχει γυρίσει από άσκηση και δεν προλαβαίνουν να γευματίσουν. Στο πρώτο κομμάτι ένας αλεξιπτωτιστής λέει ότι θα ήθελε μια καλοψημένη μπριζολίτσα και μετέπειτα υπάρχουν κανά δυο πειράγματα πάνω σε αυτό. Δηλαδή πιο πολύ σημειώσει συνέχειας κάνω παρά να χτίσω εκεί τον χαρακτήρα και τα βασικά της εμφάνισης πάνε εκεί, μην αλλάξει χρώμα ματιών ξαφνικα΄! Σχετικά με τα στάνταρ στοιχεία, ίσως πρέπει να αναθεωρήσεις πια θα είναι αυτά. Έχες βάλει το δεξιόχειρας σαν σταθερό στοιχείο αλλά σε μια περιπέτεια -ειδικά αν υπάρχουν σπαθιά και στιλέτα- το να είναι κάποιος αμφιδέξιος μπορεί να παίξει ρόλο, ακόμα και να σου ανοίξει προοπτικές στην πλοκή.
  23. 2 points
    Καλησπέρες, Οι χαρακτήρες είναι από τα πιο σημαντικά πράγματα σε ένα έργο και συγχρόνως και το πιο δύσκολο. Αυτοί ουσιαστικά θα πουν την ιστορία σου, θα κινήσουν τα νήματα, θα δώσουν (ή και όχι) το φινάλε που θέλεις και στο τέλος, όταν θα έχουν γίνει πλέον αυτόνομοι και δε θα τους νοιάζει τι θες εσύ, θα κάνουν την ανατροπή και θα παίξουν το δικό τους παιχνίδι. Η λίστα που έφτιαξες είναι αρκετά αναλυτική και σύνθετη, εμένα προσωπικά δε θα με βοηθούσε. Δε μπορώ να φτιάξω ένα character sheet, σαν να παίζω DND, και να τον εντάξω σε μία ιστορία μυθιστορήματος. Όσο γράφω ο χαρακτήρας αλλάζει, παίρνει πρωτοβουλίες, πάει όπου θέλει αυτός κι όχι όπου θέλω εγώ. Το σημαντικό για μένα είναι να γράψεις για χαρακτήρες που θα ήθελες να γνωρίσεις στον πραγματικό κόσμο. Που θα ήθελες να έχεις φίλους, γνωστούς, εχθρούς, αγαπητικούς, γονείς, παιδιά, κτλ. Χαρακτήρες που εσύ θα πρόσεχες κι όχι θα απέφευγες. Αν αυτό το περάσεις στο κείμενό σου, τότε θα το περάσεις και στον αναγνώστη σου. Κι ας μην μάθω ποτέ τι μήκος έχουν τα χέρια του, τα πόδια του ή τι χρώμα μάτια έχει.
  24. 2 points
    Η μουσική του πεπρωμένου Τον Ιούλιο του 2011, σε έναν μίνι μαραθώνιο ανάγνωσης, διάβασα τα τρία βιβλία που απαρτίζουν την Τριλογία της Νέας Υόρκης, βιβλία αρκετά διαφορετικά σε σχέση με αυτά που είχα συνηθίσει να διαβάζω τότε. Όλα αυτά τα χρόνια όμως, δεν έτυχε να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο του συγγραφέα, αν και δεν είναι λίγα αυτά που αγόρασα στο μεσοδιάστημα. Όμως το πήρα απόφαση και έπιασα το συγκεκριμένο: Ήταν η καλύτερη δυνατή επιλογή. Μιλάμε για ένα πολύ ενδιαφέρον και εξαιρετικά καλογραμμένο μυθιστόρημα, που διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το έργο του Πολ Όστερ: Παραλογισμός, υπαρξιακές αναζητήσεις, εκκεντρικοί χαρακτήρες, αλλά και πλοκή με μυστήριο και αγωνία που κρατάει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το (απότομο αλλά δυνατό) φινάλε. Η γραφή του Όστερ πραγματικά με ξετρέλανε, από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα διάβαζα κάτι πολύ δυνατό, και φυσικά δεν έπεσα έξω. Γραφή γεμάτη σιγουριά και οξυδέρκεια, με τις περιγραφές να είναι ιδιαίτερα ρεαλιστικές και τους διαλόγους εξαιρετικά φυσικούς. Εννοείται ότι η όλη μακάβρια και ολίγον τι θλιβερή ιστορία, που βασικά ασχολείται με την τυχαιότητα, τη μοίρα και το πεπρωμένο, κρύβει κάποια βαθύτερα νοήματα μέσα στις διάφορες καταστάσεις που μπορεί αρχικά να φανούν παράλογες. Ειλικρινά, απόλαυσα την κάθε σελίδα, την κάθε πρόταση. Και η αλήθεια είναι ότι πριν ξεκινήσω το βιβλίο, δεν περίμενα να διαβάσω κάτι που θα με άγγιζε τόσο πολύ. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα αφήσω να περάσουν πάλι εφτά και βάλε χρόνια μέχρι να ξαναδιαβάσω βιβλίο του συγγραφέα. 9/10
  25. 2 points
    Δεν έχω διαβάσει το Νησί των θησαυρών για να εκφέρω γνώμη, αλλά από την συλλογή παραπάνω προσωπικά δεν βρήκα κάτι δύσκολο στη γλώσσα του πέρα από μερικές Σκοτσέζικες λέξεις που είναι τελείως διαφορετική διάλεκτος έτσι κι αλλιώς. Επίσης, το Τζεκυλ και Χαιντ, παρόλο το μέγεθός του, για μένα είναι κλάσης ανώτερο από πολλά γνωστά Gothic έργα - και αυτό γιατί μένει στο νόημα χωρίς να φλυαρεί άσκοπα.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..