Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/20/2020 in Posts

  1. 8 points
    Με πολύ χαρά και ενθουσιασμό, σας ανακοινώνω το νέο μου πόνημα, από εκδόσεις 24 Γράμματα. Σήμερα βγήκε από το τυπογραφείο.
  2. 7 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  3. 4 points
    Η τύχη του χαρτοπαίκτη (Fallon) Είχα, δεν είχα, πάλι πέρασαν δυο και βάλε χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του αγαπημένου μου Λουίς Λ'Αμούρ. Και μου αρέσει που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα περνούσε τόσος καιρός μέχρι να τον ξαναπιάσω στα χέρια μου. Αλλά συμβαίνουν αυτά. Λοιπόν, δέκατο έβδομο βιβλίου του συγγραφέα που διαβάζω και δηλώνω ξανά πολύ ικανοποιημένος. Πρόκειται για να ωραίο, κλασικό γουέστερν, με γοργή δράση, εξαιρετικά σκηνικά, σκληρούς χαρακτήρες και φοβερή ατμόσφαιρα, σίγουρα ό,τι πρέπει για να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα. Εντάξει, δεν θα έλεγα ότι εντυπωσιάζει, ούτε ότι η ιστορία είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη ή συγκλονιστική, όμως έχει πραγματάκια που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις των γουέστερν και των περιπετειών, ενώ η γραφή είναι αν μη τι άλλο πολύ καλή, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Επίσης ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ σκληρός και κουλ τύπος, που αλλάζει τρόπο σκέψης μετά από αυτά που θα ζήσει, προσωπικά τον συμπάθησα πάρα πολύ. 8/10
  4. 4 points
    Φτάσαμε πλέον στα δύο τρίτα του έτους, πως τα πάτε με τους στόχους σας; Τα δικά μου νέα έχουν ως εξής: 1. Πολικός Σταθμός 44, μια γρήγορη περιπέτεια στον πολικό κύκλο, (70%) 2. Polar Station 44, η μετάφραση του από πάνω στα Αγγλικά, (70%) 3. Ένα αστυνομικό σε συνέχειες με την σκέψη να γίνει μια σειρά, (υπάρχει μια σκέψη για φαντασίας αντί αυτού) θα γίνει και φαντασίας ή οποία θα προηγηθεί , το αστυνομικό μετά (σχεδιάζεται το φαντασίας) 4. Μετάφραση του τρία στα Αγγλικά για δοκιμή στο Άμαζον.(ως άνω) 5. Ένα ιστορικό δοκίμιο πάνω σε καμπές όπου θα μπορούσε να είχε αλλάξει η ιστορία. - ολοκληρώθηκε 6. Ένα διήγημα φαντασίας - ολοκληρώθηκε 7. Έναν αριθμό ποιητικών έργων (γράφηκαν περισσότερα από ότι υπολόγιζα) 8. Μια συνεργασία με άλλους συγγραφείς σε μια ανθολογία. (καταπώς φαίνεται ακυρώθηκε) 9. Μετατροπή καταλλήλως στο Δάκρυ για να πάει στο Άμαζον θα γίνει δύο βιβλία και θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα και μετά το φαντασίας που αναφέρθηκε στο 3. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε και μεταφράζεται στα Αγγλικά. Επιμελούμαι το δεύτερο ενώ γράφω ακόμα ένα στη σειρά. 10. Μετάφραση του πρώτου βιβλίου στα Αγγλικά (75%) 11. Συγγραφή ενός σεναρίου με δικαστική υπόθεση (ολοκληρώθηκε) 12. Μετάφραση αυτού στα Αγγλικά (ολοκληρώθηκε) 13. Μια μελέτη πάνω στον τύπο των ιδιωτικών συμφωνητικών - ολοκληρώθηκε 14. Ένα αστυνομικό διήγημα (ολοκληρώθηκε) 15. Επιμελούμαι ένα δράσης για να εκδοθεί στο smashwords (το έχω έτοιμο αλλά με έχει πιάσει κάτι και διστάζω να προχωρήσω στη δημοσίευση)
  5. 4 points
    1. Οδύσσεια (256) 2.Η 21η Απριλίου Και Το Καθεστώς Του Γεωργίου Παπαδόπουλου (270) 3. Φοβού Τους Δαναούς (492) 4. Το Μυστικό Των Σταυροφόρων (282) 5. Σκιές Στο Αιγαίο (693) 6. Οι Ιππότες Της Μάλτας (462) 7.Η Χαρτογραφία Στην Αρχαιότητα (63) 8. Η Χριστιανική Μεσαιωνική Κοσμοθεωρία (63) 9. Οι Πρώτοι Πορτολάνοι Χάρτες (63) 10. Το Εμπόριο Δίνει Ώθηση Στην Χαρτογραφία (63) 11. Τα Μυστήρια Της Εκκλησίας (365) 12. Κυνηγοί Διαμαντιών (317) 13. Η Νιάλ Από Τη Γη Των Ανέμων (391) 14. Η Εξέγερση Των Ζώων (413) 15. Κλεμμένες Ψυχές (478) 16. Κόναν ο Βάρβαρος (284) Κόναν ο Βάρβαρος Αυτό το βιβλιαράκι που το πήρα πριν από αρκετό καιρό από το παζάρι βιβλίου είχε μερικές ιστορίες του πιο διάσημου βάρβαρου στην λογοτεχνία. Η πρώτη ιστορία, Πεπρωμένο και Προορισμός, είναι μια ιστορία κατά την οποία ο πολύ νεαρός ακόμα Κόναν είναι σχεδόν παρατηρητής και η οποία παίζει με την ιδέα ότι οι σημερινές πεποιθήσεις και θρησκείες υπήρχαν και τότε με κάποια μορφή. Η δεύτερη ιστορία, το Μυστικό της Κρύπτης, είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια φάντασι και αυτό ακριβώς που περιμένεις από μια ιστορία Κόναν. Η τρίτη ιστορία και πιο μικρή από όλες, Σκιά μιας Σκιάς, είναι μια εύθυμη ιστορία όπου ο Κόναν συναντά τον δημιουργό του, όχι τον Κρομ αλλά τον Χάουαρντ. Η τέταρτη είναι μια από τις πλέον διάσημες ιστορίες του Κόναν, ο Πύργος του Ελέφαντα και είναι απολαυστική ιστορία φάντασι. Η πέμπτη και τελευταία ιστορία, ο Θεός μέσα στο Δοχείο, είναι μια περιπέτεια φάντασι μαζί με ένα αστυνομικό μυστήριο και έναν φόνο για τον οποίο κατηγορείται ο Κόναν. Πέρασα καλά με το βιβλίο και το συνιστώ στους φίλους του είδους και του Κόναν. Υποψιάζομαι ότι ο λόγος που δεν πήγε καλά εμπορικά είναι ότι από τις 284 σελίδες του, οι πρώτες 97 αποτελούν ένα δοκίμιο πάνω στο φάντασι και τον Κόναν ενώ ακόμα 20 είναι ένα εισαγωγικό κείμενο το Χάουαρντ που παρουσιάζει την εποχή του Κόναν. Να παρατηρήσω ακόμα ότι είχα χρόνια να δω βιβλίο με δέσιμο που να χρειάζεται χαρτοκόπτη για να ανοίξουν οι σελίδες.
  6. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Βαγγέλης Αντωνάκης Είδος: Ηρωϊκή Φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων:828 Αυτοτελής; Όχι. Πρώτο μέρος Σχόλια: Εδώ και περίπου 4 χρόνια βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου, της Γαιάσας. Στην παρούσα ανάρτηση θα ανεβάσω το πρώτο μέρος από μία ιστορία αυτού του κόσμου ώστε να λάβω σχόλια και παρατηρήσεις. Ελπίζω να σας αρέσει! Αρχείο: [Edit από Mesmer: Αντικαταστάθηκε το αρχείο με διορθωμένο] Dart Part1.docx
  7. 3 points
    Μολύβι και χρυσάφι. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Λουίς Λ'Αμούρ που διαβάζω και πραγματικά το απόλαυσα. Στο βιβλίο αυτό ο Μάικ Σέλβιν επιστρέφει στην πόλη Ράφτερ Κρόσινγκ για να μάθει τι πραγματικά συνέβη με τον θάνατο του Ηλάι Πάτερσον ενός άντρα που στο παρελθόν τον βοήθησε πολύ, ωστόσο αντί για την ήσυχη πόλη των κτηνοτρόφων που γνώριζε ανακαλύπτει μια πόλη στην οποία όλα γυρίζουν γύρω από την εξόρυξη χρυσού. Από το σημείο της άφιξης του Μάικ Σέλβιν ξεκινάει όλη η περιπέτεια, έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης η οποία έχει πολύ ενδιαφέρον μιας και το μυστήριο δεν λείπει σε όλη την εξέλιξη της. Μου άρεσε πολύ η ανάπτυξη των χαρακτήρων ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή Μάικ Σέλβιν οπού με τις διάφορες αναδρομές στο παρελθόν μαθαίνεις διάφορα γεγονότα και δένεσαι μαζί του. Η δράση δεν λείπει και η περιγραφή κάποιων σκηνών σε κρατάει στην τσίτα, με λίγα λόγια θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα γουέστερν το οποίο θα απολαύσουν οι λάτρεις του είδους και όχι μόνο. Επίσης μου άρεσε πολύ και το γλυκόπικρο τέλος της ιστορίας.
  8. 3 points
    Διάβασα το ''Περιπλανήσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί'' του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. Γνωστός στο ευρύ κοινό από το ''Γουόλντεν ή η ζωή στο δάσος'', χρονικό της εκούσιας απομόνωσης του στα δάση της Μασαχουσέτης. Κάπως έτσι είναι και αυτό. Υπάρχουν διαφορές αλλά φέρει και ομοιότητες. Ως προς την αγάπη του για την φύση και κριτικό μάτι όσο και ευρύ τρόπο σκέψης. Στο να αντλεί ευχαρίστηση από μικρά, απλά καθημερινά πράγματα. Τους λιλιπούτειους κατοίκους του δάσους ή ένα βροχερό απόγευμα. Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στα νερά μίας λίμνης αλλά και την ίδια. Ένα ρυάκι ή ένα χάνι στη μέση του πουθενά. Καλό ήταν, μου άρεσε. Βοήθησε το έντονο Ινδιάνικο στοιχείο που πάντα θα αποτελεί για μένα έξτρα πλεονέκτημα. Ζώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τους πρόλαβε. Σε ικανοποιητικό βαθμό, πριν συρρικνωθούν για τα καλά. Σε συνδυασμό πάντα με τα απρόσιτα μέρη που τον οδηγούσαν τα βήματα και το ανήσυχο του πνεύμα. Διάβασα και το ''Συνοπτική ιστορία του κόσμου'' του Τζέοφρι Μπλενέι (έτσι προφέρεται;). Και γίνεται άραγε να συνοψιστεί κοτζάμ παγκόσμια ιστορία σε μόλις 500 σελίδες; Ναι, γιατί όχι; Αναγκαστικά φυσικά ορισμένες καταστάσεις παραλείπονται. Σταυροφορίες, τρομοκρατία, ψυχρός πόλεμος και άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Γίνεται όμως λόγος για αρκετά άλλα. Ετερόκλητα, μικρά και μεγάλα, που το καθένα με τον τρόπο του διαμόρφωσε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σπουδαιότητα της Μεσογείου ως πολιτισμικό κέντρο και εμπορικό σταυροδρόμι. Η γέννηση του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Όπως επίσης και τους ενδεχομένως πιο λαμπρούς αρχαίους πολιτισμούς. Κινέζικος, Ελληνικός και Αιγυπτιακός. Η μιλιταριστική Ρώμη που έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου και οι πολεμοχαρείς Μογγόλοι που ακολούθησαν αντίθετη πορεία. Το σχίσμα της εκκλησίας σε καθολική και ορθόδοξη. Η ανάπτυξη της γεωργίας και η ανακάλυψη της τυπογραφίας. Αναντίρρητα από τα πλέον κομβικά σημεία, με ασύρματο και ατμομηχανές να ακολουθούν από κοντά. Η τιθάσευση των θαλασσών, έστω στο μικρό βαθμό που έχει επιτευχθεί. Η ''σμίκρυνση'' του κόσμου με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς ταξιδιών και οι ζούγκλες των μεγαλουπόλεων. Το σημείο όμως που μου έκανε περισσότερο κλικ ήταν η γενοκτονία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) των Αζτέκων από τους κονκισταδόρες. Αρχαϊκό μεγαλείο στη περιγραφή της αυτοκρατορίας τους, μου έχυσε τα μυαλά στο πάτωμα. Και μου εξήρε το ούτως ή άλλως μεγάλο μου ενδιαφέρον. Έχω ένα- δύο σχετικά βιβλία, πρέπει να τα πιάσω κάποια στιγμή. Ωραία τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε για να θέσει παρελθοντικές καταστάσεις σε σημερινά πλαίσια προκειμένου να γίνουν κατανοητά. Ο Κολόμβος π.χ. με το κολοσσιαίο του επίτευγμα. Θα προκάλεσε περισσότερο σοκ απ' ότι η προσελήνωση. Ο μαύρος θάνατος που σάρωσε τον 14ο αιώνα, το ατομικό ολοκαύτωμα της εποχής του. Ενώ εύστοχος και ο συλλογισμός ότι πολλές φορές η ιστορία διαμορφώνεται από υπολογισμένες, στοχευμένες κινήσεις. Άλλες πάλι όμως και από καπρίτσια της τύχης. Λίγο μόνο με χάλασε η μη εκτενής αναφορά σε Β' Π.Π. Υποθέτω ότι όμως θα υπάρχει στο ''Συνοπτική ιστορία του 20ου αιώνα'' που επίσης έχει μεταφραστεί. Καλό και αυτό. Ωραίο γράψιμο, σχεδόν εθιστικό θα έλεγα. Ακόμη και στις πτυχές που δεν μ' ενδιέφεραν, δεν ένιωσα στιγμή να βαριέμαι. Προτείνεται για όποιον θέλει να πάρει μία επιφανειακή όσο και ποιοτική γνώση χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε γκουμούτσα.
  9. 3 points
    Από ιδιώτη με 8 ευρώ: - Τζον Γκρίσαμ: Οι Ένορκοι (Bell) Από βιβλιοπωλείο Ορίζοντες με 24 ευρώ: - Αντονέν Αρτώ: Η Τέχνη και ο θάνατος (Μαύρος Ήλιος) Και από Πρωτοπορία με 95 ευρώ: - Νόρμαν Σπίνραντ: Πασίφικα (Τρίτων) - Νόρμαν Σπίνραντ: Της Κολάσεως! (Στάσει Εκπίπτοντες) - Νόρμαν Σπίνραντ: Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα (Μέδουσα) - Νόρμαν Σπίνραντ: Το Σιδερένιο όνειρο (Οι εκδόσεις των συναδέλφων) - Κλάιβ Μπάρκερ: Τα Ευαγγέλια της κολάσεως (Bell) - Αλέξανδρος Δουμάς: Ο Κόμης Μοντεχρίστος Α', Β' (Gutenberg)
  10. 3 points
    Το Όνομα χρήστη: Οι λαοί της θάλασσας, το ντεπούτο του φίλτατου @John Ernst για τα μέλη του φόρουμ, είναι ένα αξιόλογο δυστοπικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας με ισορροπημένη και όμορφη γραφή, κατάλληλη για το είδος της. Αποπνέει μια ηρεμία ικανή να σε παρασύρει στην ανάγνωση. Εκτίμησα τις έξυπνες και προσγειωμενες ιδέες που παρουσιάζονται στο βιβλίο, καθώς πλάθεται στο μυαλό μας ενα μέλλον ζοφερό αλλά και οικείο συνάμα. Το ωραίο λεξιλόγιο, επίσης, προσδίδει μια επιπλέον νότα απόλαυσης στην ανάγνωση. Γενικώς η γραφή και η κοσμοπλασια είναι τα δυνατά σημεία της ιστορίας. Όπως και η διάθεση του Νίκου Φερεντινου να φιλοσοφήσει και να σχολιάσει τα κακώς κείμενα της (εκάστοτε) εποχής. Ουκ ολίγες φορές με εκανε να αναλογιστω αν μια τέτοια κοινωνία θα μπορούσε δυνητικά να υπάρξει και αν θα ήταν πιθανό να οδηγηθούμε εκεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Αν κάτι μου έλλειψε στο βιβλίο, ήταν ο χώρος και κάποια μεγάλη σκηνή που θα χάριζε έντονο σασπενς. Θα ήθελα περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερα σκηνικά, δυσκολες καταστάσεις που θα πρόσφεραν αγωνία στη διήγηση. Όπως και να έχει, η ουσία είναι πως το βιβλίο είναι αξιόλογο. Σίγουρα εμένα με κέρδισε ως αναγνώστη και πιστεύω πως δεν θα απογοητεύσει οποιονδήποτε του δώσει μια ευκαιρία.
  11. 3 points
    66. Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Robert Louis Stevenson (118) Η συνύπαρξη καλού-κακου, που φωλιάζει μέσα στον καθένα μας. Με τον τίτλο του να γίνεται παροιμιώδη φράση. Κλασικό και διαχρονικό.
  12. 3 points
    4,5/5 Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους. Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη. Εξτρα ποντοι για: *Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre *Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue *Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο. Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν: *Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι. * Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα. Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
  13. 3 points
    Εγώ διατηρώ μπλογκ εδώ και έντεκα χρόνια, τα έκλεισα προχθές μάλιστα. Ανεβάζω κείμενα όσο πιο συχνά μου επιτρέπουν οι συγγραφικές μου δραστηριότητες. Το τι γράφω τώρα. Γράφω διάφορα πράγματα, κείμενα για κάποια θέματα, κυρίως που άπτονται της συγγραφής και των βιβλίων, όπως το Ημερολόγιο Συγγραφέα, κάποιες φορές συμβουλές για συγγραφικά θέματα, κάποιες λίγες φορές θέματα της επικαιρότητας, βιβλιοκριτικές και φυσικά ιστορίες σε συνέχειες όπως και παρουσιάσεις έργων που τα βάζω ολόκληρα και μπορεί όποιος θέλει να τα κατεβάσει για να μην τα διαβάζει ον λάιν.
  14. 3 points
    Video interview από το 2002. Ίσως η μοναδική. Αξίζει να την δείτε μέχρι τέλους. Μια μικρή περίληψη: –Η νουβέλα που βασίστηκε το Legend/Ντας ο θρύλος γράφτηκε μέσα σε δύο βδομάδες καθώς περίμενε τα αποτελέσματα των εξετάσεων για καρκίνο. Το τέλος της ιστορίας θα κρινόταν στα αποτελέσματα. – Ο πιο αγαπημένος του συγγραφέας ήταν ο Louis L'Amour – Το στυλ γραφής του ήταν λιτό και σφιχτό, σαν του Louis L'Amour – Οι χαρακτήρες του εμπνεύστηκαν από φίλους, συγγενείς και συναδέλφους – Δεν πούλησε ποτέ τα βιβλία του στο Χόλιγουντ γιατί δεν θα είχε έλεγχο στους χαρακτήρες του – Δεν προτιμούσε να γράφει βιβλία με ιστορικό περιεχόμενο γιατί ήταν τρεις φορές πιο δύσκολα – Το Wolf in Shadow νόμιζε αρχικά ότι θα ήταν στον κόσμο των Ντρενάι μέχρι που κατάλαβε ότι ένας νέος χαρακτήρας τον περιμένει να τον ανακαλύψει – Δεν ήξερε αν θα έγραφε πολλά βιβλία, αλλά θα το έκανε μέχρι να πεθάνει (πράγμα που βγήκε αληθινό)
  15. 2 points
    1. Απρόσκλητοι επισκέπτες από την άβυσσο- Δημήτρης Στατήρης (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 108) 4/10 2. School of rock- Ένα εκατομμύριο λέξεις (Αυτοέκδοση, σελ. 157) 9/10 3. Τρόμος- Η πρώτη Ελληνική ανθολογία διηγήματος splatter τρόμου (Συμπαντικές διαδρομές, σελ. 211) 6,5/10 4. 21 ιστορίες και το κοράκι- Edgar Allan Poe (Μεταίχμιο σελ. 440) 4/10 5. Του χειμώνα ψίθυροι- Συλλογικό (Πηγή, σελ. 204) 9/10 6. Φάντασμα στο χιόνι- Αγγελική Ράδου (Momentum, σελ. 187) 9/10 7. Οι πλανευτές- Αργυρώ Χαρίτου (Momentum, σελ. 528) 8. Φωνές από την άβυσσο- Μάριος Δημητριάδης (Bell, σελ. 341) 7/10 9. Η Ελλάδα μετά τα μεσάνυχτα(Το Φανταστικό στον ελληνικό κινηματογράφο)- Δημήτρης Κολιοδήμος (Αιγόκαιρως, σελ. 95) 8/10 10. Ταινίες cult- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 63) 7/10 11. Γαλλικές ταινίες τρόμου- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 37) 6,5/10 12. Συζητώντας με δημιουργούς cult ταινιών- Χρήστος Μουρούκης (Μιχάλη Σιδέρη, σελ. 45) 7,5/10 13. Dario Argento- The Man, the Myths & the Magic- Alan Jones (FAB press, σελ. 400) 9/10 14. Cannibal holocaust and the savage cinema of Ruggero Deodato- Harvey Fenton (FAB press, σελ. 114) 5/10 15. Lenore Corpse #2- Γιώργος Μπελαούρης (Rising star, σελ. 446) 9/10 16. Ψυχοπλάνης φαινόμενα- Ανθολογία (Rising star, σελ. 158) 6/10 17. Από τη σοφίτα στο Νόρνιμ- Νίκος Γαϊτανόπουλος (Momentum, σελ.90) 9/10 18. Γεννημένη στις 13:Κάθαρση- Χρήστος Αντώναρος (Ανάτυπο, σελ. 400) 7/10 19. The collective journals 1997-2009- Eric Clayton (σελ. 353) 7,5/10 20. Το Γιαρκ- Μπερτράν Σαντινί (Οξύ, σελ. 76) 9/10 21. Η μήτρα της βίας- Clive Barker (Οξύ, σελ. 102) 7,5/10 22. Swan song- Robert McCammon (Sphere books, σελ. 956) 11/10 23. Ο τέταρτος καβαλάρης: Ο όλεθρος- Μανώλης Παλαβούζης (Πηγή, σελ. 558) 6,5/10 24. Κοράκι σε άλικο φόντο- Ελευθέριος Κεραμίδας (Άρπη, σελ. 461) 8/10 25. Penpal- Dathan Auerbach (1000Vultures, σελ. 243) 6,5/10 26. Gravesend- William Boyle (Πόλις, σελ. 332) 9,5/10 27. Το πρωί θα έχω φύγει- Adrian McKinty (Οξυ, σελ. 384) 9/10 28. Το κάλεσμα και άλλες ιστορίες μυστηρίου (Λυκόφως, σελ. 98) 7/10 29. Το κάλεσμα της Γης- Ευρύνοος (Λυκόφως, σελ. 128) 4/10 30. Το δωμάτιο της Ναόμι- Jonathan Aycliffe (ΟΞΥ, σελ.236) 9/10 31. Ζωώδες ένστικτο- Μιχάλης Δαγκλής (Αυτοέκδοση, σελ. 232) 9/10 32. Θα χαθώ στο σκοτάδι- Michelle McNamara (Αναγνώστης, σελ. 416) 9/10 33. Το καρτέλ- Don Winslow (Καστανιώτης, σελ. 842) 10/10 34. Ο κόμης Μόντεχρίστος τόμοι Α+Β- Alexandre Dumas (Gutenberg, σελ. 1190 + 1062) 10/10
  16. 2 points
    Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς, αλλά είδα στην πρωτοπορία στην Αθήνα ένα αντίτυπο του δεύτερου τόμου με τις ιστορίες του Conan από τις εκδόσεις Αίολος. Απ' όσο ξέρω είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένο, οπότε αν κάποιος το ψάχνει ας πάει να ρίξει μια ματιά κι εκεί.
  17. 2 points
    Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Εκδόσεις Πηγή, 2020) Το βιβλίο παίζει ανάμεσα σε αρκετά είδη του Φανταστικού, μιας και διαθέτει τόσο στοιχεία Φαντασίας, όσο και στοιχεία Τρόμου, καθώς επίσης και λίγο μυστήριο. Ίσως ο χαρακτηρισμός "New Weird" να του ταιριάζει καλύτερα. Αν και στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και καιρό τη συλλογή διηγημάτων του "Ο ιός της Βαβέλ" -που τσίμπησα τον Οκτώβριο του 2017 από το ΦantastiCon-, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (πέρυσι τον Απρίλιο διάβασα το διήγημα "Στα Τέλη του Νοέμβρη" που έγραψε μαζί με την Αγνή Σιούλα για την ανθολογία "Βρόχος"). Λοιπόν, πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη νουβέλα του Φανταστικού, που κινείται μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών του Φανταστικού. Βασικά προσόντα της νουβέλας είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα -που σε σημεία είναι αρκετά υποβλητική-, η σίγουρη και συγκροτημένη γραφή, καθώς επίσης και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι με τέτοιο υλικό θα μπορούσε να γραφτεί κοτζάμ μυθιστόρημα (τουλάχιστον με το διπλάσιο μέγεθος), αλλά ίσως έτσι η ιστορία θα έχανε λίγο από τη δύναμή της που βασίζεται στην ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Όπως και να'χει, είναι μια νουβέλα που με κράτησε στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, καταφέρνοντας να μου δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση με όλα αυτά τα περίεργα που συνέβησαν στην έπαυλη της Πεντέλης. Και με έβαλε στη διαδικασία να ψάξω για την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, τον Άγγελο Τανάγρα και όλα αυτά τα παράξενα πειράματα. 7.5/10
  18. 2 points
    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Λ'Αμούρ. Είναι σίγουρα από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ουσιαστικά όποιο βιβλίο του και να πιάσεις θα περάσεις πολύ καλά, αφού το πρώτο που διάβασες σου άρεσε τόσο. Αλλά θα πρότεινα για τη συνέχεια "Η τελευταία σφαίρα", "Ματωμένη γη" και "Μια φορά στη Δύση". Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, προτείνω και τα δεκαεπτά βιβλία του που έχω διαβάσει, αλλά ακόμα και αυτά που δεν έχω διαβάσει (και είναι πολλά, ευτυχώς), αλλά ειδικά αυτά τα τρία με ξετρέλαναν. Έχω γράψει κριτικές πιο πάνω. Καλώς ήρθες στο κλαμπ!
  19. 2 points
    Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα. Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.
  20. 2 points
    70. Κυβερνοδιαστημα - Παντελής Γιαννουλακης (174) Ένα βιβλίο γραμμένο το 1994, μια εποχή που το ίντερνετ ήταν κάτι πολύ μακρινό για εμάς, μας μιλάει για τη νέα ψηφιακή και εικονική πραγματικότητα που θα ακολουθήσει. Στις μέρες μας, όλα αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα. Ο συγγραφέας έβλεπε το μέλλον, αρκετά διαβασμενος και ψαγμενος για την εποχή του. Θα διαβάζω οτι πέφτει στα χέρια μου, από Γιαννουλακη, χωρίς δεύτερη σκέψη.
  21. 2 points
    Ντόροθι Μπ. Χιούζ - Σ' έναν έρημο τόπο Πολύ καλό και ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα περπατημένα και δεν παρουσιάζει τον ερευνητή που ψάχνει να βρει τον ένοχο, αλλά την σκοτεινή πλευρά του δολοφόνου και την ψυχολογία του. Στο μεταπολεμικό Λος Άντζελες σημειώνονται διάφοροι φόνοι νεαρών γυναικών και κανείς αστυνομικός δεν μπορεί να βρει την λύση γιατί ο δολοφόνος είναι πολύ προσεκτικός, πολύ έξυπνος, υπεράνω υποψίας και δεν αφήνει κανένα ίχνος που να οδηγεί σε αυτόν. Πρωταγωνιστής στο βιβλίο είναι ο Ντιξ Στιλ βετεράνος πιλότος του Β'.Π.Π. που βρίσκεται στην Καλιφόρνια για να γράψει ένα βιβλίο και κάποια στιγμή επικοινωνεί με τον Μπραμπ Νικολάι, καλύτερό του φίλο από τον στρατό και τωρινό ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες που ερευνά τους φόνους. Από την αρχή του βιβλίου υποψιάζεσαι και σε λίγο βεβαιώνεσαι ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά αυτό δεν μετριάζει καθόλου το ενδιαφέρον σου για το βιβλίο, μιας και η συγγραφέας επικεντρώνεται όχι στο ποιος έκανε τους φόνους αλλά στο γιατί, παρουσιάζοντας όλη την ψυχολογία του και την (διεστραμμένη) λογική του και το κάνει τόσο καλά που φτάνεις σε ένα σημείο να τον συμπαθήσεις και να αγωνιάς ως το τέλος του βιβλίου, αν θα τον ανακαλύψει η αστυνομία ή αν τελικά θα καταφέρει να της ξεφύγει. Σίγουρα ένα αρκετά διαφορετικό και πετυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα. 9/10
  22. 2 points
    Half a War/Μισός Πόλεμος (Εκδόσεις Μεταίχμιο) Αυτό θα έλεγα ότι ήταν σίγουρα καλύτερο από το πρώτο βιβλίο, άλλα όχι τόσο καλό όσο το δεύτερο. Πιο κοντά στο δεύτερο από πλευράς ποιότητας όμως. Επίσης είμαι σίγουρος ότι διάφορα γεγονότα που γίνονται στο τέλος και διάφορες θεματικές που εξερευνώνται θα μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση αν δεν ήταν πολύ ίδια με αντίστοιχα πράγματα στα υπόλοιπα βιβλία του Abercrombie που έχω διαβάσει. Γενικά έχει αρχίσει να μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Abercrombie αν και κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικός συγγραφέας στερείται φαντασίας ή ιδεών. Ελπίζω το δεύτερο βιβλίο από το Age of Madness που βγαίνει τώρα κοντά (και σίγουρα θα το διαβάσω) να με διαψεύσει. Συνολικά πάντως θα έλεγα ότι αυτή είναι μια αρκετά καλή, όχι όμως τρομερά καλή σειρά. Σίγουρα πολύ χειρότερη από το First Law trilogy, άλλα φαντάζομαι (δεδομένου του πόσα κοινά στοιχεία έχουν) ότι κάποιος που θα τα διάβαζε με ανάποδη σειρά ίσως είχε την αντίθετη γνώμη. Από την άλλη, το γεγονός ότι το First Law είναι πιο ενήλικο, έχει πολύ περισσότερο βάθος, τρομερά καλύτερους χαρακτήρες και ανάπτυξη αυτών, ακόμα και περισσότερο και καλύτερο χιούμορ (αλλά και πιο αργούς ρυθμούς) δεν μπορεί παρά να μην το δει ο καθένας που έχει διαβάσει και τα δύο. Θα το πρότεινα; Από πλευράς γενικής ποιότητας θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο, αλλά αν κάποιος δεν έχει ξαναδιαβάσει Abercrombie σίγουρα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διαβάσει πρώτα το First Law. Και για κάποιον που έχει διαβάσει το First Law αυτή η σειρά δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει. Οπότε μόνο για τους πολύ φαν (και αυτούς που για κάποιο λόγο δεν θέλουν να διαβάσουν το First Law, αλλά θέλουν να διαβάσουν Abercrobmie), που δεν τους πειράζει να ξαναδιαβάσουν μια απ' τα (watered down) ίδια. Τα ίδια που τους άρεσαν στο First Law και τους έκαναν φανς, θα τα βρουν (σχεδόν) όλα εδώ, αλλά σε κάθε περίπτωση τα ίδια.
  23. 2 points
    Καλά ναι, παίζει και αυτό το ενδεχόμενο. Από την στιγμή μάλιστα που τα Gutenberg είναι και μικρά σε μέγεθος. Απλά έχω άλλα πέντε- έξι από τις ίδιες εκδόσεις και τα έβαλα μαζί για να ταιριάζουν. Μου αρέσει να το κάνω στη βιβλιοθήκη μου στο βαθμό που είναι δυνατόν. Συγγραφείς και εκδόσεις μαζί
  24. 2 points
    Κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ με 1180 σελίδες. Η διαφορά μπορεί να οφείλεται και στις εκτενείς σημειώσεις που έχουν οι εκδόσεις Gutenberg.
  25. 2 points
    Grady Hendrix - We Sold Our Souls (Εκδόσεις Quirk Books) Πρώτο βιβλίο του Grady Hendrix που διαβάζω και μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ξετρελαθώ. Αν και υποτίθεται ότι το βιβλίο είναι horror, μάλλον πιο πολύ φέρνει σε urban fantasy, με κάποια στοιχεία τρόμου, παρά σε καθαρόαιμο τρόμο. Πρόκειται για μία ιστορία που διαδραματίζεται γύρω από ένα (πλέον διαλυμένο) metal συγκρότημα. Μου θύμισε αρκετά το Armageddon Rag του George R.R. Martin, που διάβασα νωρίτερα τη φετινή χρονιά, όμως δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι το αντιγράφει. Είναι αρκετά σύντομο και ευκολοδιάβαστο, με αρκετά γρήγορους ρυθμούς και κυλάει νεράκι. Η γραφή είναι πολύ στρωτή και απλή, δεν είναι όμως φτωχή ή άσχημη. Προφανώς υπάρχουν διάφορες αναφορές στη metal μουσική, που κάποιος που δεν είναι φαν ίσως να μην καταλάβει, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα για εμένα. Η βασική χαρακτήρας ήταν πολύ καλοδουλεμένη και είναι εύκολο να δεθεί μαζί της ο αναγνώστης και να νοιαστεί για αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για κάποιους από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν ίσως λίγο παραπάνω δουλεία. Αν έχω ένα μεγάλο παράπονο με το βιβλίο (το όποιο είναι 100% θέμα γούστου) είναι ότι θα προτιμούσα το horror στοιχείο να είναι λίγο πιο έντονο, και γενικά ο τρόπος που η ιστορία προσέγγιζε το υπερφυσικό στοιχείο δεν με έπειθε πολύ. Μου φαινόταν και κάπως βολικό ενίοτε. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ένα βιβλίο που το διάβασα πολύ ευχάριστα και σίγουρα θα το πρότεινα σε όσους είναι ταυτοχρόνως φαν και της λογοτεχνίας και της metal μουσικής.
  26. 2 points
    Παραγγελία από το παλαιοβιβλιοπωλείο Mybookshop στην Πάτρα, την οποία έστειλαν χθες και έλαβα στο σπίτι μου σήμερα, νωρίς το πρωί! 01. Μαρκ Ντουγκέν - Η κατάρα του Έντγκαρ (Κέδρος). 6€ 02. Τζέφρι Άρτσερ - Κάιν & Άβελ (Bell). 4€ 03. Τζέφρι Άρτσερ - Η άσωτη κόρη (Bell). 3,50€ 04. Τζέφρι Άρτσερ - Δολοφονήστε την πρόεδρο (Bell). 4€ 05. Τζέφρι Άρτσερ - Δώδεκα τρόποι παραπλάνησης (Bell). 4€ 06. Κεν Φόλετ - Το σκάνδαλο Μοντιλιάνι (Bell). 4€ 07. Κεν Φόλετ - Πτήση αγωνίας (Bell). 4€ 08. Γουίλμπουρ Σμιθ - Το γεράκι της ερήμου (Bell). 6€ 09. Κερκ Ντάγκλας - Ο γιος του ρακοσυλλέκτη (Bell). 3€ 10. Ντερκ Μπόγκαρντ - Ψίθυροι στον κήπο (Bell). 3€
  27. 2 points
    Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται ένα μόνο κίνητρο για να επιβιώσουν: κάτι που να αξίζει να ρισκάρουν τη ζωή τους... Ύστερα από μια επική μάχη με τον υπόκοσμο της Καμόρ, ο Λοκ Λαμόρα και ο επιστήθιος φίλος του, Ζαν Τάνεν, δραπετεύουν πληγωμένοι και εξουθενωμένοι στις εξωτικές ακτές του Ταλ Βεράρ. Στη νέα τους έδρα, σύντομα θα επιστρέψουν στα παλιά τους τεχνάσματα και θα καταστρώσουν νέο σχέδιο για το αγαπημένο τους παιχνίδι: να κλέβουν αστρονομικά ποσά από τους πλούσιους κάτω από τις μύτες τους. Αυτή τη φορά, μάλιστα, οι επαγγελματίες απατεώνες βάζουν στόχο το πιο απόρθητο φρούριο - μια κλειστή λέσχη αποκλειστικά για την ελίτ, όπου η απάτη τιμωρείται με θάνατο. Ωστόσο, οι δυο φίλοι δεν είναι τόσο ασφαλείς στο Ταλ Βεράρ όσο νομίζουν... Το δεύτερο βιβλίο μιας βραβευμένης σειράς που εντυπωσίασε με τις ανατροπές και το χιούμορ της και κατέκτησε τις διεθνείς λίστες μπεστ σέλερ. Τίτλος: Κόκκινες θάλασσες, κόκκινοι ουρανοί (Red Seas Under Red Skies) Συγγραφέας: Scott Lynch Εκδόσεις: Anubis Μεταφράστρια: Βασιλειάνα Ζηκίδη Σελίδες: 744 Τιμή: 23,90-10%=21,51€ Είδος: Φαντασία Δεύτερο βιβλίο της σειράς Ευγενείς Μπάσταρδοι.
  28. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Αύγουστος 09. Εφιαλτική πόλη - Ντάσιελ Χάμετ (159) 8/10 10. Ο Άγιος στη Νέα Υόρκη - Λέσλι Τσάρτερις (141) 8/10 Ο Σάιμον Τέμπλαρ προσλαμβάνεται από τον εκατομμυριούχο Γουίλιαμ Βαλκρός για να εξοντώσει τους μαφιόζους της Νέας Υόρκης οι οποίοι απήγαγαν και σκότωσαν το παιδί του. Με το που φθάνει στην Νέα Υόρκη η δείκτης θνησιμότητας των κακοποιών αυξάνεται επικίνδυνα, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά όσο φαίνονταν στην αρχή. Πρώτη ιστορία που διαβάζω με τον Άγιο, ο οποίος είναι ένας συνδυασμός Σέρλοκ Χολμς και Τζέιμς Μποντ, με τον ίδιο να μην έχει κανέναν ενδοιασμό να ξεπεράσει τα όρια της παρανομίας, αλλά μόνο για να προκαλέσει τρόμο στους κακοποιούς και ευεργετήσει τους έντιμους πολίτες. Αρκετά καλή ιστορία και περνάει ευχάριστα η ώρα.
  29. 2 points
    64. Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους - Παντελής Γιαννουλακης (206) Ο Γιαννουλακης αποτελεί εγγύηση στη συγγραφή βιβλίων εναλλακτικής γνώσης. Έτσι και εδώ μας παρουσιάζει μια μελέτη, για όλη την άγνωστη αλήθεια για τις ζωές και το έργο τών ανθρώπων που γέννησαν τις μεγαλύτερες ιδέες του κόσμου. Περιέχει ορισμένα ενδιαφέροντα παραρτήματα με σημαντικότερο αυτό για το τι απέγιναν τα αρχαία γλυπτά της κλασικής Ελλάδας. Να φανταστείτε ότι ο λόρδος Έλγιν, που όλοι τον έχουμε συνδιάσει με τα γλυπτά του Παρθενώνα, ήταν ένας από τους πολλούς πλιάτσικολογους της εποχής. Απλά το τελειώνεις και το διαβάζεις ξανά. Το αφήνεις στην άκρη και οπότε νιώσεις νοσταλγία για το αρχαίο ελληνικό παρελθόν, το πιάνεις ξανά στα χέρια σου. Ένα πολύ μεγάλο δέκα λοιπόν!
  30. 2 points
    Σχεδόν ολόκληρωσα όλους τους παραπάνω στόχους. Τελικά αποφάσισα όμως να μην κάνω το demon lord 2 και το undead king. Το vampire sorcerer το ολοκλήρωσα, καθώς επίσης και μία νουβέλα στην ίδια σειρά και τον άλλο μήνα θα έχω και το δεύτερο μέρος. Το θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι έκλεισα συμβόλαιο με μεγάλο παραδοσιακό εκδοτικό οίκο ηχο βιβλίων και τους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει.
  31. 2 points
    Στο blog μου ανεβάζω πληροφορίες για τα βιβλία μου, νέα και κάποια λίγα βιογραφικά στοιχεία. Έχω ανεβάσει και ένα διήγημα. Δεν το ενημερώνω συχνά και παρόλο που το έχω χρόνια, έχω ελάχιστες αναρτήσεις. https://skilimantzos81.wordpress.com/author/skilimantzos81/
  32. 2 points
    Επιχείρηση Κεραυνός Τελευταία φορά που διάβασα ιστορία του Τζέιμς Μποντ δια χειρός του δημιουργού του, του Ίαν Φλέμινγκ, ήταν τον Ιούλιο του 2014, δηλαδή πριν από έξι και πλέον χρόνια! Και, εντάξει, στο μεταξύ μπορεί πέρυσι να διάβασα το εξαιρετικό "Ο θάνατο του 007" του Άντονι Χόροβιτς και τα τελευταία χρόνια να έχω δει καμιά δεκαριά ταινίες με τους Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ, Τίμοθι Ντάλτον, Πιρς Μπρόσναν κλπ, όμως δεν είναι το ίδιο, έτσι δεν είναι; Τέλος πάντων, πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, κάτι που εννοείται πως το περίμενα. Ήταν μια ακόμα διασκεδαστική και άκρως ψυχαγωγική περιπέτεια με όλα αυτά τα καλούδια που συνήθως περιέχουν οι ιστορίες με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ: Δυνατές και κάποιες τρελές σκηνές δράσης, εξωτικά σκηνικά, γραφικοί κακοί στα όρια της καρικατούρας, κάποιες όμορφες παρουσίες του άλλου φύλου, και φυσικά φοβερή ατμόσφαιρα. Μπορεί να είναι ένα κλικ πιο κάτω από το "Από Ρωσία με αγάπη" ή από το "Ο Χρυσοδάκτυλος", όμως γενικά είναι στο ίδιο καλό επίπεδο με τα προηγούμενα βιβλία. Αν μη τι άλλο οι λάτρεις των περιπετειών του Τζέιμς Μποντ και γενικά οι λάτρεις των κατασκοπευτικών θρίλερ θα περάσουν τέλεια. Και το καλό είναι ότι μπορώ να δω επιτέλους την ομότιτλη ταινία του 1965, με τον αγαπημένο μου Σον Κόνερι. 8/10
  33. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Στο ερώτημα που κάνουμε πολλοί όταν τελειώνουμε ένα βιβλίο, αν θα το ξαναδιαβάζαμε, η απάντηση για το συγκεκριμένο είναι ένα μεγάλο ναι, τόσο μεγάλο όσο και το βιβλίο. Και όχι σε οποιαδήποτε έκδοση αλλά στην συγκεκριμένη, σε μετάφραση του Μάρκου Αυγέρη η οποία αν και έγινε το 1970 διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση, κυρίως γιατί είναι τελείως διαφορετική από τις μεταφράσεις που γίνονται σήμερα σε οποιαδήποτε βιβλίο. Φανταστείτε μόνο ότι το όνομα ενός Γάλλου ταβερνιάρη το μετέφρασε σε Όχιαλλου. Δεν ξέρω πως είναι το αυθεντικό όνομα στα γαλλικά, αλλά το να μεταφράσει κάποιος οποιοδήποτε όνομα ως "Όχι αλλού" πρέπει να είναι μεγάλος μερακλής.
  34. 2 points
    Ο Έρικ Άμπλερ (1909-1998) ήταν Άγγλος συγγραφέας και σεναριογράφος, γνωστός κυρίως για τα κατασκοπευτικά και αστυνομικά του θρίλερ. Χαρακτηρίζεται συχνά ως επινοητής του σύγχρονου πολιτικού θρίλερ, που επηρέασε συγγραφείς όπως τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει ως την "πηγή από την οποία όλοι μας αντλούμε έμπνευση". Τα πιο πολυδιαβασμένα έργα του είναι τα "Η μάσκα του Δημητρίου", "Επικήδειος για έναν κατάσκοπο", "Ταξίδι στο φόβο" και "Τοπ Καπί", ενώ όσον αφορά την καριέρα του σαν σεναριογράφος, είχε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, για το σενάριο της ταινίας The Cruel Sea (1953), ενώ επίσης έγραψε σενάρια για αρκετές άλλες ταινίες, όπως οι: The Way Ahead (1944), The Passionate Friends (1949), The Purple Plain (1954), A Night to Remember (1958), The Wreck of the Mary Deare (1959) κ.α. Οι σχετικά γνωστές ταινίες Journey Into Fear (1943), Background to Danger (1943), The Mask of Dimitrios (1944), The October Man (1947) και Topkapi (1964) βασίζονται σε βιβλία του. Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά: 01. The Mask of Dimitrios - Η μάσκα του Δημητρίου (Άγρα) 02. Epitaph for a Spy - Επικήδειος για έναν κατάσκοπο (Οξύ) 03. Journey Into Fear - Ταξίδι στο φόβο (Ερατώ) 04. The Light of Day - Τοπ Καπί (Παρατηρητής/Public Βιβλιοθήκη) 05. Background to Danger - Παιχνίδι με τον κίνδυνο (Κριτική) 06. Judgment on Deltchev - Η δίκη του Ντέλτσεφ/Υπόθεση Ντελτσώφ (Παρατηρητής/Κριτική) 07. Passage of Arms - Επικίνδυνο πέρασμα (Opus Magnum) 08. The Schirmer Inheritance - Η κληρονομιά των Σίρμερ (Opus Mugnum) 09. The Levanter - Ο Λεβαντίνος (Opus Magnum) 10. The Intercom Conspiracy - Εσωτερική συνωμοσία (Opus Magnum) 11. The Care of Time - Παλεύοντας με το χρόνο (Opus Magnum) 12. Dirty Story - Βρόμικη ιστορία (Άγρα)
  35. 2 points
    Επικίνδυνο πέρασμα Το 2009 και το 2010, όταν ήμουν ακόμα μαθητής της Γ' Λυκείου, διάβασα τέσσερα μυθιστορήματα του Έρικ Άμπλερ. Πώς έτυχε να διαβάσω κοτζάμ τέσσερα παλαιάς κοπής κατασκοπευτικά θρίλερ ενός Άγγλου συγγραφέα την εποχή που έδινα για Πανελλήνιες, δεν το ξέρω. Πάντως από τότε έχω να διαβάσω βιβλίο του! Όσο το σκέφτομαι, τόσο δυσκολεύομαι να το πιστέψω ότι εγώ, ένας φανατικός του είδους, παραμέλησα τόσο πολύ έναν τόσο καλό συγγραφέα, που επηρέασε συγγραφείς όπως ο Γκράχαμ Γκριν και ο Τζον Λε Καρέ. Τέλος πάντων, αποφάσισα να διαβάσω το "Επικίνδυνο πέρασμα", μιας και ήθελα να διαβάσω ένα κλασικό θρίλερ που να διαδραματίζεται σε εξωτικά μέρη, και ιδιαίτερα προς Νοτιοανατολική Ασία μεριά, που δυστυχώς μόνο... νοητικά έχω επισκεφτεί. Και, ω Θεέ μου, τούτο το βιβλίο πραγματικά με ενθουσίασε. Ήταν ακριβώς όπως το περίμενα: Καλογραμμένο, ενδιαφέρον, κυνικό και άκρως ψυχαγωγικό. Σίγουρα δεν είναι από αυτά τα θρίλερ με την καταιγιστική δράση και την έντονη αγωνία που σε γραπώνουν αμέσως από τον γιακά, αντίθετα είναι ένα έξυπνο κατασκοπευτικό/πολιτικό θρίλερ με αργούς και σταθερούς ρυθμούς στην πλοκή (τουλάχιστον στην αρχή), που χτίζει σταδιακά ένταση και αγωνία, μέχρι το δυναμικό και κάπως κυνικό φινάλε. Είναι προϊόν της δεκαετίας του '50, και το δείχνει. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Άμπλερ βρήκε την ευκαιρία να επεξηγήσει στους αδαείς πώς γίνονταν (και γίνονται ακόμα, βέβαια) οι δουλειές με το εμπόριο όπλων σε χώρες όπου επικρατεί πολιτικός αναβρασμός, και πώς μπορεί να μπλέξει σε επικίνδυνες ιστορίες ένας αφελής τουρίστας από χώρα της Δύσης, που απλώς ήθελε να ζήσει μια περιπέτεια, πιστεύοντας παράλληλα ότι θα βάλει το λιθαράκι του στον αγώνα εναντίον των Κόκκινων. Οπωσδήποτε υπάρχουν σκηνές δράσης (ειδικά προς το τέλος), αλλά βασικά έχουμε να κάνουμε με παιχνίδια και κομπίνες γύρω από ένα φορτίο όπλων, που βρέθηκε τυχαία μέσα στη ζούγκλα της Μαλαισίας. Έχουμε διάφορους χαρακτήρες που μπλέκουν στην όλη υπόθεση και ο καθένας προσπαθεί να βγάλει κέρδος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αν μη τι άλλο, ο Άμπλερ ήξερε να πλάθει χαρακτήρες και, με βάση τα κίνητρα και τις πράξεις τους, να αναδεικνύει τα κακώς κείμενα του σύγχρονου κόσμου. Θεωρώ ότι από άποψη ποιότητας, ο Έρικ Άμπλερ είναι πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο με τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, αν και σαφώς ο κάθε συγγραφέας έχει το δικό του στιλ και τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αναμφισβήτητα, ο Έρικ Άμπλερ ανήκει στους οξυδερκείς συγγραφείς κατασκοπευτικών/πολιτικών θρίλερ που με την πένα τους κατάφεραν να αναδείξουν τον βρώμικο και περίπλοκο κόσμο της κατασκοπείας και της πολιτικής. Το βιβλίο αυτό ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα και όλες τις ορέξεις (είπαμε, δεν είναι ένα θρίλερ με καταιγιστική δράση και έντονους ρυθμούς), προσωπικά όμως κάτι τέτοια βιβλία τα απολαμβάνω πάρα, μα πάρα πολύ. Υ.Γ. Μου φάνηκε εξίσου καλό και κυνικό με το "Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα" του Γκράχαμ Γκριν, που (ξανά)διάβασα μέσα στον μήνα. 9/10
  36. 2 points
    Είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία και το πρώτο του είδους που διάβασα. Παρότι το Ναβαρόνε δεν υπάρχει η επιχείρηση διάσωσης των παγιδευμένων στην Κέρο Βρετανών είναι πραγματική. Το 1943 οι Βρετανοί αποβίβασαν στην Κέρο μια δύναμη έξι ταγμάτων κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων που είχαν σκοπό να εμποδίσουν τους Γερμανούς από την κατάληψη των ως τότε Ιταλικών Δωδεκανήσων αλλά και να τους πείσουν ότι η επόμενη κίνηση θα ήταν στην Ελλάδα και όχι στην Γαλλία. Αντίθετα με το βιβλίο στην πραγματικότητα οι Βρετανοί δεν ήταν τυχεροί και αιχμαλωτίστηκαν.
  37. 2 points
    Τα κανόνια του Ναβαρόνε Τον Μάρτιο του 2016 διάβασα για τελευταία φορά βιβλίο του Άλιστερ Μακλίν, οπότε όπως είναι λογικό μου έλειψαν πάρα πολύ οι περιπετειώδεις ιστορίες του, με τις δυνατές σκηνές δράσης και τα φοβερά τοπία. Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα είναι από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, ίσως μαζί με το "Όπου τολμούν οι αετοί" και το "Πολικός σταθμός Ζίμπρα" (άλλωστε, αυτά τα τρία βιβλία είναι και τα πιο πολυδιαβασμένα του Μακλίν). Λοιπόν, το βιβλίο το κατευχαριστήθηκα. Είχα καιρό να διαβάσω μια συναρπαστική περιπέτεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τούτη εδώ ήταν ότι έπρεπε για να έρθω εκ νέου σε επαφή με το αγαπημένο αυτό λογοτεχνικό είδος. Η πλοκή είναι απλή και συγκεκριμένη, μια ομάδα επίλεκτων σαμποτέρ έχει μια δύσκολη αποστολή στο νησί Ναβαρόνε (περιττό να πω ότι δεν υπάρχει τέτοιο νησί στο Αιγαίο), έχοντας να αντιμετωπίσουν τόσο τις δυσκολίες των φυσικών τοπίων του νησιού, όσο κυρίως Γερμανούς στρατιώτες που βρίσκονται παντού και ουσιαστικά γνωρίζουν ότι μια ομάδα σαμποτέρ βρίσκεται στο νησί, για κάποια αποστολή. Το βιβλίο θα το διαβάσει κανείς για την περιπέτεια, για τον τρόπο που οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάθε φορά, για τις διάφορες σκηνές δράσης που είναι χορταστικές και καλογραμμένες, για τις περιγραφές των τοπίων, καθώς επίσης και για τη γενικότερη αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Θέλω να πω, το τέλος λίγο-πολύ είναι αναμενόμενο, η γραφή απλή και χωρίς φιοριτούρες, ενώ επίσης δεν υπάρχει ιδιαίτερη εκβάθυνση στους χαρακτήρες. Μιλάμε απλώς για μια καλογραμμένη, συναρπαστική και άκρως ψυχαγωγική πολεμική περιπέτεια, που αποτελεί και βάση για μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους. Κατά τη γνώμη μου, οι λάτρεις των κλασικών περιπετειών είναι αδύνατο να μην περάσουν τέλεια διαβάζοντας τούτο βιβλίο. 9/10
  38. 2 points
    Μια φορά στη Δύση (To Tame A Land) Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Λουίς Λ’Αμούρ, ήταν τον Μάιο του 2016, όταν διάβασα το πολύ καλό «Το στοιχειωμένο οροπέδιο». Από τότε, για κάποιον πολύ περίεργο λόγο, δεν έτυχε να ξαναπέσει στα χέρια μου για ανάγνωση κάποιο βιβλίο του. Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο του συγγραφέα, πάντως το συγκεκριμένο μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ και το συγκαταλέγω στα πέντε καλύτερα βιβλία του Λ’Αμούρ που έχω διαβάσει (μαζί με αυτό έχω φτάσει αισίως τα δεκαέξι). Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης στην Άγρια Δύση, από τη στιγμή που ο Ράιαν Τάιλερ μένει ορφανός στα δώδεκά του χρόνια. Η ιστορία έχει μέσα όλα τα καλούδια που μας έχει συνηθίσει ο Λουίς Λ’Αμούρ: Ινδιάνους, πιστολάδες, καουμπόηδες, άλογα, ανοιχτές πεδιάδες και βουνά, πόλεις και ερήμους. Είναι μια ιστορία που αναδεικνύει τον σκληρό και επικίνδυνο μα συνάμα συναρπαστικό κόσμο της Άγριας Δύσης. Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο και είναι αρκούντως καθηλωτική και εθιστική, με τις περιγραφές των τοπίων, των διαφόρων καταστάσεων και των σκέψεων του νεαρού πρωταγωνιστή να είναι λιτές πλην όμως όμορφες και γραφικές. Μου έλειψε πολύ η γραφή και οι ιστορίες του Λουίς Λ’Αμούρ τόσα χρόνια, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα αργήσω ξανά τόσο πολύ να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. 9/10
  39. 1 point
    72. Το τρίτο στεφάνι - Κώστας Ταχτσής (392) Έχει χαρακτηριστεί ως " αριστούργημα", δε ξέρω πως θα φανεί αυτό στον καθένα που θα το πιάσει στα χέρια του, το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς. Βλέπουμε τον κόσμο της αστικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης, από την δεκαετία του 20 έως και μετά τον εμφύλιο, μέσα από τα μάτια δύο γυναικών. Χαρακτήρες πολύ καλά δομημενοι, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Έχει γίνει επιτυχία στην τηλεόραση κι στο θέατρο.
  40. 1 point
    Λόρενς Σάντερς - Περίεργο σενάριο (Caper, 1980) Πριν κάτι μέρες είδα και πραγματικά απόλαυσα την ταινία "Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης" (aka "The Anderson Tapes") του Σίντνεϊ Λιούμετ -με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Κρίστοφερ Γουόκεν και Μάρτιν Μπάλσαμ-, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Λόρενς Σάντερς, και είπα στο καπάκι να διαβάσω ένα από τα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα που έχω στη συλλογή μου (είναι τα μοναδικά δικά του που έχουν μεταφραστεί). Και διάλεξα αυτό, μιας και με τράβηξε πολύ η κεντρική ιδέα του. Λοιπόν, το βιβλίο το βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα διάβαζα ένα απόλυτα ψυχαγωγικό και εθιστικό μυθιστόρημα, και η συνέχεια δεν με διέψευσε. Πρωταγωνίστρια είναι μια συγγραφέας, η Τζένι Σιν, που με διάφορα ανδρικά ψευδώνυμα έγραψε κάμποσα θρίλερ με αρκετά μεγάλη επιτυχία, μέχρι όμως να χάσει την έμπνευσή της και τα τελευταία της βιβλία να αποτύχουν εμπορικά. Γιατί; Ίσως επειδή έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Γι'αυτό, λοιπόν, αποφασίζει μαζί με έναν φίλο της, να οργανώσει μια πραγματική ληστεία, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους του υποκόσμου και να γίνει και αυτή μια από αυτούς, έτσι ώστε να γράψει ένα πραγματικά ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Φυσικά, δεν θέλει να κάνει τη ληστεία, λίγο πριν την εκτέλεσή της αυτή απλώς θα αποχωρήσει. Όμως ο τζογαδόρος και μικροαπατεώνας Τζακ Ντόναχιου, τον οποίο γνώρισε και έπεισε να κάνουν μαζί τη ληστεία, θα έχει άλλη άποψη, μόλις μάθει ποια πραγματικά είναι. Και, θέλοντας και μη, η Τζένι Σιν και ο φίλος της θα μπλέξουν σε μια ιδιαίτερα μπερδεμένη και επικίνδυνη ιστορία... Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση, με όλα αυτά τα καλούδια που βρίσκει κανείς στα μυθιστορήματα που έχουν σχέση με ληστείες και εγκληματικά κόλπα. Η ατμόσφαιρα γενικά είναι κάπως ανάλαφρη (με αρκετή ένταση σε πολλά σημεία όμως) και υπάρχουν αρκετά κωμικά στοιχεία εδώ κι εκεί, όμως δεν θα έλεγα ότι είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα, μιας και υπάρχει βία, άνθρωποι σκοτώνονται, επικίνδυνοι τύποι κυνηγούν τους κακομοίρηδες πρωταγωνιστές με σκοπό να τους καθαρίσουν, και πάει λέγοντας. Η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές και ζωντανούς διαλόγους, κυλάει σαν γάργαρο νερό και βοηθάει στο να διαβαστεί το βιβλίο με μια ανάσα. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα ακριβώς μέσα στα αναγνωστικά μου γούστα, τόσο από άποψη σεναρίου όσο και από άποψη γραφής, οπότε ήταν αναμενόμενο να περάσω τέλεια την ώρα μου με δαύτο. 8.5/10
  41. 1 point
    Είναι πιθανό να είναι πιο καλό μιας και οι Κυνηγοί Διαμαντιών ήταν από τα πρώτα βιβλία του Σμιθ. Κινούνται στο ίδιο στυλ και χώρο μόνο που στους κυνηγούς έχουμε κυρίως θαλάσσια εξόρυξη.
  42. 1 point
    Μπρετ Χάλιντεϊ - Τρία τέλεια εγκλήματα (Mum's The Word For Murder, 1938) Τέταρτο βιβλίο του Μπρετ Χάλιντεϊ που διαβάζω, πρώτο όμως που δεν ανήκει στη σειρά με πρωταγωνιστή τον δυναμικό κοκκινομάλλη ιδιωτικό ντετέκτιβ Μάικ Σέιν. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα whodunit μυθιστόρημα μυστηρίου, παρά με κάποιο σκληροτράχηλο νουάρ όπως τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα που έτυχε να διαβάσω πριν κάμποσα χρόνια. Πάντως, οφείλω να πω ότι μου άρεσε και αυτό πάρα πολύ, και σίγουρα μου κράτησε καλή παρέα. Προφανώς και υπάρχουν πολλά και πολύ καλύτερα whodunit μυθιστορήματα εκεί έξω, όμως το συγκεκριμένο έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή, ωραία ατμόσφαιρα και ευκολοδιάβαστη γραφή που δεν κουράζει τον αναγνώστη. Οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι αλλά λειτουργικοί, οι περιγραφές λιτές και χωρίς άσχετες λεπτομέρειες, οι διάλογοι αρκετά φυσικοί και ουσιώδεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που μπορεί να μην πρωτοτυπεί, ούτε να εντυπωσιάζει, όμως αν μη τι άλλο διαβάζοντάς το η ώρα θα περάσει γρήγορα και ευχάριστα. 8/10
  43. 1 point
    Γκιλ-Σκοτ Χέρον - Το αρπακτικό (The Vulture, 1970) Ο Γκιλ-Σκοτ Χέρον ήταν Αμερικάνος μουσικός και φέρεται ως ένας από τους προγόνους της ραπ μουσικής, όμως έγραψε και κάποια βιβλία, ανάμεσα στα οποία και το καλτ μυθιστόρημα "Το αρπακτικό", που κυκλοφόρησε φέτος στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Βακχικόν. Βασικό προσόν του βιβλίου δεν είναι και τόσο η πλοκή ή το όποιο μυστήριο για το ποιος σκότωσε τον Τζον Λι, αλλά η ιδιαίτερα ρεαλιστική αποτύπωση της ζωής στα γκέτο της Νέας Υόρκης των τελών της δεκαετίας του '60, καθώς επίσης και η σκληρή και κάπως... μάγκικη γραφή, που φυσικά είναι βγαλμένη από τα σπλάχνα των γκέτο. Από τη μια η πλοκή κινείται με αργούς ρυθμούς και δεν έχει πολλές σκηνές έντασης, από την άλλη το τρικ με τους τέσσερις διαφορετικούς αφηγητές είναι πολύ καλό (καθένας τους θα μπορούσε να είναι ο δολοφόνος!), με τον συγγραφέα να καταφέρνει να μπάσει τους αναγνώστες στον σκληρό κόσμο των γκέτο, ανάμεσα σε ανθρώπους του περιθωρίου και σε νέους που βρίσκονται αντιμέτωποι με κάθε είδους αδιέξοδα. Φυσικά δεν λείπουν οι κοινωνικοί και φυλετικοί προβληματισμοί, από τη στιγμή που ο συγγραφέας ήταν γνωστός για τις ανησυχίες του. Γενικά, είναι ένα καλό μυθιστόρημα, απλά καλύτερα να διαβαστεί σαν κοινωνικό δράμα με στοιχεία εγκλήματος, παρά σαν αστυνομικό μυθιστόρημα. Όσοι γουστάρουν βρώμικο ρεαλισμό, μάγκικη γλώσσα, δεκαετία του '60, αποτύπωση της ζωής στα γκέτο κλπ, νομίζω ότι θα περάσουν καλά! 7.5/10
  44. 1 point
    Ρίτσαρντ Πρέιδερ - Η σειρά του δολοφόνου (Lie Down, Killer, 1952) Τρίτο βιβλίο του Ρίτσαρντ Πρέιδερ που διαβάζω, αν και ουσιαστικά είναι σαν να τον διαβάζω για πρώτη φορά, μιας και τα προηγούμενα δυο βιβλία του τα διάβασα το 2010, δηλαδή σχεδόν μια δεκαετία πίσω, όταν ακόμα ήμουν πιτσιρίκι. Ούτε τώρα εντυπωσιάστηκα, αλλά πέρασα καλά. Σε τούτο το νουάρ θριλεράκι δεν συμμετέχει ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Σελ Σκοτ, που είναι το... πουλέν του συγγραφέα, οπότε είναι εντελώς αυτόνομο σαν βιβλίο. Τέλος πάντων, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μπλέκει σε μια ιστορία με φόνους, με την αστυνομία να είναι σίγουρη ότι αυτός τους διέπραξε. Φυσικά θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να καθαρίσει το όνομά του, να γλιτώσει τον... θάλαμο αερίων, και να βρει ποιος σκότωσε τον καλύτερό του φίλο. Τίποτα το συγκλονιστικό, τόσο από άποψη πλοκής, όσο και από άποψη γραφής και χαρακτήρων, όμως η ώρα κύλησε ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα, έχει κάποιες καλές και δυνατές στιγμές, αλλά είναι κάπως μονοδιάστατο σε πλοκή και χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να μην προσφέρει κάτι παραπάνω από απλώς δυο-τρεις ώρες ψυχαγωγίας (αρκεί, βέβαια, αυτός που θα το διαβάσει να είναι λάτρης των παλπ μυθιστορημάτων). Στη βιβλιοθήκη μου έχω κάμποσα βιβλία του συγγραφέα με ήρωα τον Σελ Σκοτ, οπότε έχω μέλλον με δαύτον. 7/10 (λίγο χαριστικά)
  45. 1 point
    Λουκ Τζένινγκς - Killing Eve: Κωδικός Βιλανέλ (Codename Villanelle, 2017) Το βιβλίο αυτό αποτελεί τη βάση για την τηλεοπτική σειρά Killing Eve, που έχει συζητηθεί αρκετά και έχει αγαπηθεί από πολλούς. Είναι μια σειρά που έχω βάλει στο Watchlist και θα ήθελα να την δω κάποια στιγμή στο κοντινό μέλλον. Τώρα, όσον αφορά το βιβλίο -το οποίο είναι το πρώτο μέρος μιας σειράς-, σαν λάτρης των κατασκοπευτικών θρίλερ που είμαι μπορώ να πω ότι το απόλαυσα όσο γινόταν περισσότερο. Η πλοκή δεν κρύβει φοβερές εκπλήξεις και ούτε έχει να πει κάτι το καινούργιο στο είδος, όμως ο ρυθμός είναι εξαιρετικά γρήγορος -το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο-, ενώ επικρατεί μια γενικότερη τρέλα. Οπωσδήποτε υπάρχουν θεματάκια αληθοφάνειας σε πλοκή και χαρακτήρες, από την άλλη όμως πέρασα πολύ ωραία όσο κράτησε η ανάγνωση, ευχαριστήθηκα δράση και ένταση, ενώ μου άρεσε πολύ και το όλο στιλ γραφής του συγγραφέα: Από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα ο Τζένινγκς κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα και να με κάνει ένα με την ιστορία, χάρη στις γλαφυρές και ζωντανές περιγραφές σκηνικών και γεγονότων. Επιγραμματικά, να περιμένετε ένα διασκεδαστικότατο μπλοκμπάστερ κατασκοπευτικό θρίλερ, με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, τεταμένη ατμόσφαιρα, κινηματογραφικούς χαρακτήρες και αρκετά εθιστική γραφή. Το τέλος αφήνει κάποιους ανοιχτούς λογαριασμούς, οπότε ελπίζω να δούμε στα ελληνικά και το δεύτερο βιβλίο της σειράς. 8/10
  46. 1 point
    Richard Brautigan - Dreaming of Babylon (1977) Αυτό είναι το τέταρτο βιβλίο του Ρίτσαρντ Μπρότιγκαν που διαβάζω (δεύτερο για φέτος), αλλά μόλις το πρώτο που έκανα τον κόπο να διαβάσω στην γλώσσα που γράφτηκε, μιας και δεν έχει μεταφραστεί στα ελληνικά (και ούτε πρόκειται κατά τα φαινόμενα). Ο Μπρότιγκαν είναι μια περίεργη και ιδιόρρυθμη περίπτωση συγγραφέα και κάθε φορά που τελείωνα κάποιο βιβλίο του δυσκολευόμουν να γράψω μια κριτική που να βγάζει νόημα. Τώρα τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα και απλά για μένα. Λοιπόν, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια παρωδία όλων αυτών των σκληροτράχηλων αστυνομικών νουάρ made in USA, όπου σχεδόν πάντα πρωταγωνιστής είναι ένας έξυπνος, ντόμπρος και δυναμικός ντετέκτιβ, που σχεδόν πάντα δίνει μια λύση στις υποθέσεις που αναλαμβάνει. Εδώ τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά, όμως. Ναι, πρωταγωνιστεί ένας ιδιωτικός ντετέκτιβ, ονόματι C. Card. Όμως, ο άνθρωπος είναι μάλλον κακός στην δουλειά του. Και άτυχος. Και τελείως απένταρος. Χρωστάει σε όποιον μιλάει αγγλικά, ζει σ'ένα αχούρι, δεν έχει γραφείο ή μια γραμματέα για να του σηκώνει τα τηλέφωνα (ή οτιδήποτε άλλο, εδώ που τα λέμε), ούτε καν αυτοκίνητο. Μάλιστα, τον τελευταίο καιρό το πήγαινε ποδαράτο, γιατί δεν είχε καν ψιλά για λεωφορείο. Τέλος πάντων, μετά από πολύ καιρό βρήκε έναν πελάτη. Αλλά προτού συναντήσει τον πελάτη και μάθει τι τον χρειάζεται, πρέπει να βρει σφαίρες για το όπλο του: Ναι, δεν έχει ούτε καν σφαίρες. Τα πράγματα θα μπερδευτούν πολύ όταν γίνει η πολυπόθητη συνάντηση και μάθει για την υπόθεση που θα αναλάβει... Α, επίσης ο αγαπητός πρωταγωνιστής έχει την τάση να ονειρεύεται την Βαβυλώνα, ένα μυθικό μέρος στο οποίο ζει ένα κάρο περιπέτειες και βλέπει τον εαυτό του πετυχημένο στα πάντα, στο πλευρό μιας θεογκόμενας. Ο φανταστικός του κόσμος είναι σαφώς πιο ονειρεμένος από τον κανονικό, στο Σαν Φρανσίσκο του 1942. Σκοπός του συγγραφέα ήταν να παρωδήσει κατά κάποιον τρόπο όλες αυτές τις σκληροτράχηλες νουάρ ιστορίες, θέλοντας όμως παράλληλα να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη, με μια ιστορία γεμάτη κακοτυχίες, λίγο μυστήριο και μπόλικες τραγελαφικές καταστάσεις που βγάζουν γέλιο. Το χιούμορ είναι κάπως ιδιαίτερο, σίγουρα όχι για όλα τα γούστα. Όμως όσοι λατρεύουν τα σκληροτράχηλα αστυνομικά μυθιστορήματα, θεωρώ ότι θα το εκτιμήσουν έως ένα σημείο. Ο τρόπος γραφής είναι απλός και στρωτός, χωρίς παιχνίδια με τις λέξεις ή κρυφά νοήματα ή ασυνάρτητες σκέψεις, όπως μπορεί κανείς να συναντήσει σε άλλα βιβλία του συγγραφέα. Βέβαια υπάρχουν κάποιες μεταφορές, αλλά είναι εύληπτες. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και χωρίς άσχετες λεπτομέρειες, οι διάλογοι γεμάτοι ατάκες. Στο τέλος της ιστορίας δεν δίνεται κάποια συγκεκριμένη λύση και ούτε βρίσκουμε απαντήσεις σε κάποια ερωτήματα που προκύπτουν στην πορεία, αλλά αυτό ήταν μάλλον αναμενόμενο με βάση τον πρωταγωνιστή, ε; Και, τέλος πάντων, ποιος νοιάζεται για τον προορισμό, όταν το ταξίδι είναι υπέροχο; 8.5/10
  47. 1 point
    Ερβέ Λε Κορ - Άμμος στο στόμα (Du sable dans la bouche, 1993) Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Ερβέ Λε Κορ που διαβάζω. Τον Νοέμβριο του 2015 κυκλοφόρησε στα ελληνικά το "Μετά τον πόλεμο", ένα τούβλο που αγόρασα αμέσως λόγω του εξωφύλλου και της περίληψης της ιστορίας, χωρίς να έχω καμία ιδέα για τον συγγραφέα και την ποιότητα του. Όμως, τελικά, το συγκεκριμένο βιβλίο παραμένει ακόμα στα αδιάβαστα. Τα κάνω κάτι τέτοια εγώ. Που λέτε, πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε το "Άμμος στο στόμα", ένα μικρό σε μέγεθος βιβλίο και σχετικά φθηνό, οπότε το αγόρασα και αυτό άμεσα. Μαντέψτε: Χάρη στο τρομερό εξώφυλλο και, φυσικά, στην περίληψη. Όχι, διαβάστε την περίληψη που βρίσκεται στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης και πείτε μου αν είναι δυνατόν να μην μου τραβήξει το ενδιαφέρον: "Αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια επιχειρησιακή ομάδα Βάσκων αυτονομιστών ανατινάζει ένα υπό ανέγερση ξενοδοχείο στη νοτιοδυτική Γαλλία. Επεμβαίνει η χωροφυλακή και κατά την ανταλλαγή πυροβολισμών ένας από τους αυτονομιστές τραυματίζεται και φυγαδεύεται στο Μπορντό από τη συντρόφισσά του Εμίλια. Εκεί τους βοηθάει ο Πιέρ, πρώην αριστεριστής και πρώην εραστής της κοπέλας, ο οποίος αποφασίζει να τους μεταφέρει στη Χώρα των Βάσκων για την περίθαλψη του τραυματία. Αγνοούν ότι ο Άνχελ Ματάνθας, ένας ψυχοπαθής εκτελεστής πληρωμένος από τις ισπανικές υπηρεσίες, τους ακολουθεί κατά πόδας. Όσο για τους Γάλλους μπάτσους, αυτοί επινοούν ένα μακιαβελικό σχέδιο για να παγιδεύσουν τους φυγάδες... Σε μια περιοχή κοκαλωμένη απ' το χιόνι και τον πάγο παίζεται ένα τραγικό παιχνίδι όπου η κρατική βία και η βία των αισθημάτων συνδυάζονται και οδηγούν σ' ένα εκρηκτικό φινάλε." Λατρεύω τα νουάρ, ο Μανσέτ είναι ένας από τους αγαπημένους μου του είδους αυτού, οπότε υπήρχε επιτακτική ανάγκη να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα το βιβλίο αυτό. Πόσο καλά έκανα! Πρόκειται για ένα τρομερά καλογραμμένο δραματικό νουάρ, βασικό προτέρημα του οποίου δεν είναι τόσο η πλοκή (που από την μια είναι αρκετά απλή και χωρίς πολλά μπερδέματα, από την άλλη όμως αγωνιώδης και ικανή να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή μέχρι το τέλος), όσο οι ρεαλιστικές περιγραφές των γεγονότων, των τοπίων και των χαρακτήρων, αλλά και η απίθανη ατμόσφαιρα, που είναι αρκετά γκρίζα και μουντή. Πραγματικά ξετρελάθηκα από το ύφος του συγγραφέα, από τις περιγραφές του, από την όλη ατμόσφαιρα που δημιούργησε. Γι'αυτό και αγόρασα χθες και το "Καρδιές σακατεμένες", για να έχω δυο βιβλία του να με περιμένουν. Και, φυσικά, θα αγοράσω και το "Περνώντας τους λύκους για σκυλιά", όταν με το καλό κυκλοφορήσει και αυτό. Υ.Γ. Η ελληνική έκδοση (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου) πολύ ωραία, με προσεγμένη μετάφραση και εξαιρετικά ταιριαστό και ατμοσφαιρικό εξώφυλλο. 8.5/10
  48. 1 point
    Θα σου πρότεινα να δοκιμάσεις ένα από τα δύο (Παρίας, αυτοί που ποτέ δεν κοιμούνται), αλλά εφόσον δεν σου άρεσε "ο άρχοντας του ψεύδους" καλύτερα να μην πιάσεις ΚΑΝΕΝΑ άλλο. Γενικά ο Μάστερτον εμφανίζει κάποια προβλήματα της δομής (κυρίως με το τέλος των ιστοριών του) αλλά τουλάχιστον είναι ο μόνος όχι-και-τόσο-μπεστσελεράς συγγραφέας τρόμου του οποίου στη χώρα μας έχουν μεταφραστεί σχεδόν τα άπαντα... Μπορεί δηλαδή να σου δώσει μια αντιπροσωπευτική εικόνα του είδους όπως είναι στις μέρες μας κι ας έχει προβλήματα στη δομή. Αν θες να διαβασεις κάτι αντιπροσωπευτικό του κύριου όγκου του τρόμου που κυκλοφορεί στις μέρες μας και δεν έχεις πρόβλημα να διαβάζεις αγγλικά, ρίξε μια ματιά στους Laymon (δυστυχώς μόνο το "παλουκι στην καρδιά" υπάρχει στην γλώσσα μας), James Herbert (δυστυχώς μόνο το "άλλοι" υπάρχει στη γλώσσα μας), Ramsey Campbell, Brian Keene και Ketchum... Και υπάρχει ένας τεράστιος όγκος λιγότερο γνωστών συγγραφέων που δεν έχω ακόμη διαβάσει έργα τους. Από τους πολύ κορυφαίους μπεστσελεράδες τύπου King, Koontz, Barker και Straub, παρόλο που θα βρεις σχεδόν τα άπαντα μεταφρασμένα, η προσωπική μου άποψη είναι ότι απευθύνονται σε τόσο ευρύ κοινό (κάτι σαν τις PG-13 ταινίες) που ΜΟΝΟ οι Barker και King μπορείς να πεις ότι έχουν άμεση σχέση με το είδος.... Συνήθως έχουν αρετές άλλου τύπου τα έργα τους... Θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω σε 3-4 σημεία: α) Έχουν μεταφραστεί τα μισά βιβλία του Μάστερτον στα Ελληνικά β) Ο Laymon έχει επίσης ανάλογα προβλήματα στις ιστορίες του: ναι, γράφει εξαιρετικούς διαλόγους και το "Παλούκι στην καρδια" έπαιζε έξυπνα με τα κλισέ, αλλά οι σκηνές δράσεις του είναι επίπεδες, ο τρόμος του δεν δουλεύει πάντα, ενώ μετά από 2-3 βιβλία (εγώ αν θυμάμαι καλά είμαι στα 7) έχεις την άβολη αίσθηση ότι γράφει με το ένα χέρι βαθιά χωμένο μέσα στο παντελόνι του. Στα Ελληνικά επίσης υπάρχει και το "Ξεσκαρτάρισμα" γ) Ο Herbert νομίζω είναι λίγο καλύτερος από τους υπόλοιπους, αλλά γράφει επίσης μπεστσελλερίστικα. Στα Ελληνικά ίσως να βρεις ακόμα από αυτόν τα "Κρηντ" και "Στοιχειωμένο". δ) Ο Cambell είναι εξαιρετικός γραφιάς αλλά και τόσο υποφώσκων είναι ο τρόμος του που μπορεί να σε κάνει να βαρεθείς ε) Τα άπαντα του Στράουμπ δεν έχουν μεταφραστεί και, για εμένα, είναι σε εντελώς διαφορετική κλάση από Κινγκ και Κουντζ. Πολύ πιο literary συγγραφέας και σχεδόν από σπόντα μπαίνει στον τρόμο. Mystery γράφει ο άνθρωπος και ένα ghost story δεν τον βάζει στον τρόμο. στ) Ο Κέτσαμ από την άλλη είναι και τρόμος και ποιότητα. Προτείνεται άφοβα.
  49. 1 point
    Η τελευταία σφαίρα (Flint) Ένατο βιβλίο του Λουίς Λ'Αμούρ που διαβάζω και μπορώ να πω ότι με διαφορά είναι το καλύτερο απ'όλα. Και αν τα προηγούμενα μου άρεσαν πολύ, τότε αυτό που μόλις τελείωσα σχεδόν με ενθουσίασε. Πως έχει η ιστορία: Ο εκατομμυριούχος Τζέιμς Τ. Κέτλεμαν αφήνει τον πολιτισμό και τα χρήματά του, καθώς και την όμορφη γυναίκα του που τον παντρεύτηκε για τα λεφτά και σχεδίαζε να τον σκοτώσει για δαύτα, για να περάσει τους τελευταίους μήνες της ζωής του, σ'ένα κρησφύγετο που ανήκε στον Τζιμ Φλιντ, έναν τίμιο πιστολά που βρήκε τον Κέτλεμαν πεταμένο στο δρόμο όταν αυτός ήταν παιδί και τον φρόντισε. Ο Κέτλεμαν, σύμφωνα με τον καλύτερο γιατρό της Νέας Υόρκης, έπασχε από καρκίνο και ήταν στα τελευταία του. Ήθελε να περάσει ήσυχα, διαβάζοντας και ιππεύοντας, σ'ένα ήσυχο μέρος, χωρίς μπελάδες και παρέες. Ήθελε να είναι μόνος. Όμως η Δύση δεν συνίσταται για ηρεμία. Θα μπλεχτεί σ'έναν πόλεμο ανάμεσα σε κτηνοτρόφους και εκμεταλλευτές γης και θέλοντας και μη θα παίξει έναν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση, ειδικά από την στιγμή που θα μπει στον στόχο ενός επικίνδυνου πιστολά και ενός αδίστακτου επιχειρηματία... Η πλοκή είναι πολύ καλοδουλεμένη και ενδιαφέρουσα, με έντονη δράση και αγωνία για την συνέχεια, η γραφή το κάτι άλλο, όμορφη μέσα στην απλότητά της, με ωραίες περιγραφές τοπίων και γεγονότων, οι χαρακτήρες σίγουρα ενδιαφέροντες, με τον κεντρικό ήρωα να είναι ένας απόλυτα συμπαθητικός τύπος και, τέλος, η ατμόσφαιρα οπωσδήποτε τρομερή. Δεν ξέρω αν αξίζει πραγματικά να βάλω πέντε αστεράκια, αλλά το ότι το σκέφτομαι και μόνο τόσο σοβαρά σημαίνει ότι το βιβλίο αυτό μου άρεσε πάρα πολύ και ότι είναι σίγουρα από τα καλύτερα γουέστερν που έχω διαβάσει. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πως και δεν έγινε ποτέ ταινία! 9/10
  50. 1 point
    Πολύ καλός, από τους πρώτους συγγραφείς δράσης που διάβασα., Έχεις δίκιο για τους χαρακτήρες, είναι κυρίως ιστορίες δράσης, σχετικά μικρά βιβλία τα πιο πολλά. Επίσης ήταν διαβασμένος και ήξερε για τι έγραφε. Έχω διαβάσει τα εξής: 01. Where The Eagles Dare - Όπου τολμούν οι αετοί (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 02. The Guns Of Navarone - Τα κανόνια του Ναβαρόνε (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 03. Ice Station Zebra - Πολικός σταθμός Ζίμπρα (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 05. Force 10 From Navarone - Δύναμη κρούσης από το Ναβαρόνε (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 06. HMS Ulysses - Μάχη στη θάλασσα (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 07. The Golden Gate - Η απαγωγή (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 08. Fear is the Key - Στα νύχια του φόβου (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ 16. Caravan to Vaccares - Καραβάνι για το Βακαρές (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 19. Partisans - Παρτιζάνοι (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 25. The Black Shrike - Μαύρος σταυροφόρος (εκδόσεις ΒΙΠΕΡ) 27. Death Train - Το τρένο του ολέθρου (εκδόσεις Bell)* Για το τελευταίο να προσθέσω ότι είχε κάνει τα προσχέδια ο συγγραφέας αλλά δεν πρόλαβε να το γράψει πριν πεθάνει.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..