Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 07/09/2020 in Posts

  1. 3 points
    Διάβασα τον πρώτο τόμο απ' τα άπαντα του Machen και θα ήθελα να σχολιάσω μερικές ιστορίες. Διάβασα το "ο μέγας θεός Παν", το οποίο μπορώ να πω ότι μ' άρεσε, παρόλο τον,δυστυχώς, εμφανέστατο μισογυνισμό του. Με εντυπωσίασε η διαχείριση του μυστηρίου και η σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας, όπως και οι εγκιβωτισμένες ιστορίες. Διάβασα επίσης το "Εσώτερο φως" (the Inmost light), το οποίο από άποψη ατμόσφαιρας είναι καταπληκτικό! Με τρόμαξε πιο πολύ από τον μέγα θεό Πάνα. Από άποψη πλοκής, όμως, μπάζει όσο δε λέγεται! Πολλές συμπτώσεις, βρε παιδί μου, ο πρωταγωνιστής-αφηγητής όλο πέφτει πάνω σε άτομα που έχουν σχέση με το μυστήριο! Ξαναδιάβασα επίσης τη σπονδυλωτή νουβέλα "οι τρεις απατεώνες" , η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αν και δυστυχώς οι περισσότερες ιστορίες έχουν πολύ λιγότερο υπερφυσικό από ότι θα μ' άρεσε. Η ιστορία της μαύρης σφραγίδας είναι πάντως καταπληκτική: γνωστά υλικά, δηλαδή τα ξωτικά και τα changelling, όπως και η όμορφη ουαλική εξοχή, παίρνουν μια αναπάντεχη στροφή προς το σκοτεινότερο. Καλή εντύπωση μου έκανε και η ιστορία με την πυραμίδα, όπου πάλι έχουμε τα μοτίβα της αγγλικής εξοχής και των κακών ξωτικών. Μ' άρεσε επίσης μια απ' τις μικρές ιστορίες του, με έναν παπά που έρχεται αντιμέτωπος με τα απραγματοποίητα όνειρα της νεανικής του ζωής. Το πρώτο του πόνημα πάντως δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με υπερφυσικό και τρόμο: είναι κάτι ιστορίες μεσαιωνικού-αναγεννησιακού στυλ, που μοιάζουν με του Chaucer, με ανεπρόκοπους γλεντζέδες που συνεχώς πίνουν μπύρα και ασχολούνται με κορίτσια. Η μόνη ομοιότητα με μεταγενέστερα έργα του είναι οι αλληλοεγκιβωτισμένες ιστορίες. Αυτό το ψιλοβαρέθηκα, όλο μεθυσμένοι και όλο αμπελοφιλοσοφίες έλεγαν οι ήρωες. Ενδιαφέροντα είναι και κάποια πράγματα του επίμετρου, που λέει για τις θεωρίες του σχετικά με το παράξενο. Εντυπωσιακή είναι και η σύνδεση (ψευτο)επιστήμης με υπερφυσικό, κλασσικό για τη βικτωριανή εποχή. Π.χ. όλοι οι ήρωές του που ερευνούν του υπερφυσικό είναι επιστήμονες, χρησιμοποιεί για τα ξωτικά τη θεωρία των πρωτόγονων φυλών...
  2. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Οίκος (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Το βρήκα αρκετά καλό και μάλλον θα μου άρεσε περισσότερο αν δεν ήξερα την υπόθεση από την ομώνυμη ταινία. Το αρκετά αντισυμβατικό τέλος του βιβλίου (μιας και στα περισσότερα βιβλία ακόμα και τώρα περιμένουμε κάποιου είδους happy end) καλύπτει αρκετά αδύναμα σημεία του βιβλίου και του δίνει μια μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας. Γενικά περνάς καλά διαβάζοντάς το.
  3. 2 points
    Αγορά από Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης: Γουίλιαμ Γκίμπσον - Νευρομάντης (Αίολος) Jack Ketchum - Οι ξεγραμμένοι (Jemma Press) 3€ Jack Ketchum - Νεκρή σαιζόν (Jemma Press) 3€ Jack Ketchum,Richard Laymon,Edward Lee - Ξεσκαρτάρισμα (Jemma Press) 3€
  4. 2 points
    Ο τρόμος Τον Δεκέμβριο του 2011 διάβασα το διήγημα "Η μεγάλη επιστροφή", το οποίο οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν μου είχε κάνει κάποια ιδιαίτερη εντύπωση (ούτε η γραφή, ούτε η ιστορία). Δεν ξέρω γιατί τότε δεν διάβασα και τη νουβέλα "Ο τρόμος" ή γιατί τόσα χρόνια δεν έτυχε να πέσει στα χέρια μου ο Μάχεν, πάντως τώρα είπα να ρεφάρω. Λοιπόν, αυτή τη φορά δηλώνω ικανοποιημένος. Πρόκειται για μια καλογραμμένη και ιδιαίτερα ατμοσφαιρική νουβέλα, με κάποιες ωραίες περιγραφές και ορισμένες δυνατές εικόνες. Δεν θα έλεγα ότι τρομάζει ιδιαίτερα έτσι όπως είναι γραμμένη η ιστορία, αλλά η ατμόσφαιρα είναι φοβερή και η παλαιάς κοπής γραφή μου άρεσε πάρα πολύ. Πιστεύω ότι ο Μάχεν με τις ιστορίες του και τον τρόπο γραφής του έχει επηρεάσει πολλούς συγγραφείς τρόμου. Σίγουρα μέσα στη χρονιά θα διαβάσω και άλλα βιβλία του. 8/10 (Η βαθμολογία αφορά μόνο τη νουβέλα)
  5. 2 points
    δεν έχω διαβάσει τόσο όσο θα ήθελα, αλλά η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας είναι και από τα δικά μου αγαπημένα διηγήματα τρόμου. πολύ υποτιμημένος συγγραφέας, όντως. Και είναι κρίμα, γιατί βασικά ανακάλυψε αυτό στο οποίο στη συνέχεια ο Λάβκραφτ έδωσε σαφή μορφή και ταυτότητα. Φαντάζομαι ότι τα περισσότερα του κείμενα έχουν αναπόφευκτα γεράσει και φαντάζουν πια πολύ ξεπερασμένα, αλλά έχει γράψει και διαμάντια αθάνατα...
  6. 2 points
    Θεός! Άρχοντας του υπαινικτικού τρόμου με αριστουργήματα όπως το The Great God Pan ή το The Three Impostors. Σε καμία περίπτωση δεν τον θεωρώ ξεπερασμένο. Αντιθέτως, θα έλεγα πως οι περισσότεροι σύγχρονοι συγγραφείς τρόμου (;) είναι άκυροι συγκρινόμενοι μαζί του. Διαβάστε και το The Hill of Dreams (5 ευρώ προσφορά στην Πρωτοπορία) που μάλλον είναι και το ομορφότερο έργο του.
  7. 1 point
    Την συγκεκριμένη sci-fi σειρά την παρακολούθησα ευχάριστα. Καλές ερμηνείες, ικανοποιητικά ειδικά εφέ, χιούμορ, συναίσθημα έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που -συνήθως- κρατάνε αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή.
  8. 1 point
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: Τρόμος Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3160 Αυτοτελής; Ναι Το χωριατόσπιτο με τους καθρέφτες.pdf
  9. 1 point
    The Armageddon Rag (Εκδόσεις Gollancz) Αυτό είναι ένα εντελώς διαφορετικό βιβλίο απ' τα συνηθισμένα για τον Martin. Τα φανταστικά στοιχεία είναι πολύ λίγα και γίνονται φανερά αρκετά αργά στο βιβλίο (περίπου από τη μέση και μετά). Στην ουσία ασχολείται με την δεκαετία του '60 στις ΗΠΑ, κυρίως μέσω του όλου counter-culture κινήματος και της ροκ μουσικής. Όλα αυτά φιλτραρισμένα μέσα από μια ιστορία με στοιχεία μυστηρίου, φαντασίας και τρόμου. Γενικά θα έλεγα ότι είναι πολύ καλό βιβλίο. Ίσως όχι τόσο καλό όσο άλλα του Martin, αλλά σε κάθε περίπτωση πολύ καλό. Ειδικά ο τρόπος που γράφει για τη μουσική, τις συναυλίες και τα σχετικά ο Martin είναι πολύ ζωντανός και παραστατικός, τόσο που θα ήθελα να μπορώ να ακούσω την μουσική που περιγράφεται. Το βιβλίο δίνει την εντύπωση ότι έχει γραφτεί από έναν άνθρωπο που τα έχει ζήσει στο πετσί του όλα αυτά, κάτι που σε κάποιο βαθμό πρέπει να είναι και αλήθεια, δεδομένης της ηλικίας του Martin. Το μόνο που δεν ξέρω είναι αν το βιβλίο θα φανεί ενδιαφέρον σε ανθρώπους που γενικά δεν ενδιαφέρονται για το εν λόγω κίνημα και το συγκεκριμένο είδος μουσικής. Για όλους τους άλλους προτείνεται.
  10. 1 point
    Οι ακρωτηριασμένοι. Τι το ήθελα καλοκαιριάτικα να διαβάσω κάτι τόσο σκοτεινό και καταθλιπτικό, σε σημεία μάλιστα αρκετά φρικιαστικό, με όλη την κοινωνική και σεξουαλική ταπείνωση και την παράνοια στην οποία οδηγούνται σιγά-σιγά οι περισσότεροι εκ των χαρακτήρων της ιστορίας. Εντάξει, πρόκειται σαφώς για ένα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και ιδιαίτερο μυθιστόρημα, από αυτά που έχουν κάποια βαθύτερα μηνύματα να περάσουν και ίσως αντανακλούν τα συναισθήματα και την ψυχολογική κατάσταση των συγγραφέων τους, όμως το άτιμο μου μαύρισε την ψυχή. Φυσικά, αυτό δεν είναι απαραίτητα κάτι αρνητικό -με την έννοια ότι έτσι κι αλλιώς σκοπός του Ούνγκαρ δεν ήταν να φτιάξει το κέφι των αναγνωστών του-, το ότι μου δημιούργησε διάφορα συναισθήματα, το ότι με καθήλωσε και με έκανε ένα με τους χαρακτήρες και τη μαυρίλα της καθημερινότητάς τους, είναι σαφώς πάντα κάτι θετικό για ένα δραματικό μυθιστόρημα. Οπότε, ναι, σαν βιβλίο προτείνεται, μπορεί να πει κανείς ότι είναι ένα από τα σχετικά άγνωστα διαμαντάκια της γερμανόφωνης λογοτεχνίας που αξίζει να διαβάσει κανείς, όμως χρειάζεται η απαραίτητη όρεξη για τέτοιου είδους ιστορίες, αλλά ίσως και γερό στομάχι. -Ιούλιος 101. Άντονι Χόροβιτς - "Η ποινή είναι θάνατος" (σελ. 378). 8.5/10 102. Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ - "Προσκλητήριο ηρώων" (σελ. 165). 8/10 103. Τζον Φάντε - "Ο σκύλος μου ο ηλίθιος" (σελ. 171). 9/10 104. Αριστείδης Αντονάς - "Ο πολτός των πραγμάτων" (σελ. 121). 7/10 105. Γιουντόρα Γουέλτι - "Η κόρη του αισιόδοξου δικαστή Μακ Κέλβα" (σελ. 196). 7.5/10 106. Μπονάσο/Μπαρντίνι/Ρεστρέπο - "Επιχείρηση Πρίγκιπας" (σελ. 187). 9/10 107. Χριστόφορος Κάσδαγλης - "Απολύομαι και τρελαίνομαι" (σελ. 313). 8/10 108. Μάριο Δελγάδο Απαραΐν - "Η μπαλάντα του Τζόνι Σόσα" (σελ. 113). 7/10 109. Χέρμαν Ούνγκαρ - "Οι ακρωτηριασμένοι" (σελ. 241). 8/10
  11. 1 point
  12. 1 point
    Τrailer από την επερχόμενη 3η σεζόν.
  13. 1 point
    The outsider, Stephen king Αστυνομική λογοτεχνία με στοιχεία θρίλερ. Το πρώτο κεφάλαιο αναγνωριστικό κυρίως, αφήνοντας πολλά αναπάντητα ερωτήματα για τη συνέχεια...
  14. 1 point
    Από Πολιτεία με 45,56€ Οι φτωχοί Οι άθλιοι Τζερόνιμο, η αυτοβιογραφία Το γλυκό πεπρωμενο Τρέξιμο, το μαρτύριο και η ηδονή Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας The minority report
  15. 1 point
    Απ' ότι έχω καταλάβει είμαι από τους ελάχιστους που το θεωρούν καλύτερο από ''Το Κορίτσι της διπλανής πόρτας'' του ίδιου. Και ας πραγματεύεται το δεύτερο αληθινά, τραγικά περιστατικά. Περιμένω το σχόλιο σου όταν με το καλό το διαβάσεις. Από Ιανό με 11 ευρώ: - Ίρβινγκ Στόουν: Ναύτης καβαλάρης- Η ζωή του Τζακ Λόντον (Γκοβόστης) Από Παλαιοβιβλιοθήκη με 5 ευρώ: - Σίγκμουντ Φρόυντ: Ο πολιτισμός πηγή δυστυχίας- Το μέλλον μίας αυταπάτης (Επίκουρος) Και από Πρωτοπορία με 82 ευρώ: - Αντονέν Αρτώ: Ο καλόγερος (Του Λιούις) (Αιγόκερως) - Ζωρζ Μπατάιγ: Ο νεκρός (Άγρα) - Ζωρζ Μπατάιγ: Ερωτισμός και μοναξιά (Ελεύθερος Τύπος) - Πιερ Λουίς: Η γυναίκα και το νευρόσπαστο (Μεταίχμιο) - Πιερ Λουίς: Ανοιξιάτικη νύχτα και άλλα διηγήματα (Φαρφουλάς) - Κιμ Στάνλεϋ Ρόμπινσον: Πράσινος Άρης Β' (Φανταστικός Κόσμος) - Πίτερ Μπρετ- Η λόγχη της ερήμου Β' (Φανταστικός Κόσμος)
  16. 1 point
    Καιρος δεν ηταν να αποκτησει ο Αρθουρ Μαχεν (1863-1947) το δικο του τοπικ; Ε, κατι προσφερε και αυτος στον Τρομο οποτε ας του κανουμε τη χαρη.. Αποκρυφιστης, ρομαντικος, με βαρια παλαιομοδιτικη γραφη, την οποια δεν εγκατελειψε ποτε, ασκησε μεγαλη επιρροη στο εργο των μεταγενεστερων συγγραφεων του χωρου, ειδικα στον (μεγαλυτερο ολων) Χ.Φ.Λαβκραφτ. Αφησε κληρονομια πολλα σπουδαια διηγηματα που πραγματευονταν με το υπερφυσικο οπως Ο Μεγας Θεος Παν, Το Ενδομυχο Φως και Ο Λευκος Λαος. Μια παλαιοτερη κριτικη μου απο εδω μεσα για το τελευταιο διηγημα: Για να μετρηθουμε ποσοι τον ξερουμε και τον αγαπαμε/μισουμε
  17. 1 point
    Το καθηλωτικό μυθιστόρημα που θεωρείται από πολλούς το σημαντικότερο έργο του Ισαάκ Ασίμωφ, του συγγραφέα που συγκλόνισε με τις πρωτοποριακές του ιδέες και άλλαξε για πάντα το χώρο της επιστημονικής φαντασίας. Ο Άντριου Χάρλαν είναι ένας Αιώνιος, ένας άντρας που εγκατέλειψε τη χρονοπατρίδα του προκειμένου να βοηθήσει στη βελτίωση της ανθρωπότητας. Εισέρχεται στους διάφορους Αιώνες του παρελθόντος και του μακρινού μέλλοντος εντοπίζοντας ανθρώπινα "λάθη" και, όπου κρίνεται απαραίτητο, προβαίνει σε Αλλαγές Πραγματικότητας - πάντα υπολογισμένες με απόλυτη ακρίβεια και δεξιοτεχνία. Η απλή μετακίνηση ενός αντικειμένου ένα εκατοστό πιο δίπλα μπορεί να καταργήσει εντελώς έναν πόλεμο ή να εξαφανίσει μια επιδημία από την ιστορία του Χρόνου. Ωστόσο, ποιο το ηθικό κόστος μιας τέτοιας αλλαγής; Ο Χάρλαν θα έρθει αντιμέτωπος με το απόλυτο δίλημμα και θα κληθεί να ρισκάρει τα πάντα όταν θα ερωτευθεί τη Νόις Λάμπεντ, μια Χρόνια, και θα δημιουργήσει μαζί της ένα χωροχρονικό παράδοξο. Τίτλος: Το τέλος της αιωνιότητας (The End of Eternity) Συγγραφέας: Isaac Asimov Εκδόσεις: Anubis Μεταφράστρια: Βασιλειάνα Ζηκίδη Σελίδες: 296 Τιμή: 14,90-10%=13,41€ Είδος: Επιστημονική φαντασία
  18. 1 point
    Χριστόφορος Κάσδαγλης - Απολύομαι και τρελαίνομαι Ήθελα να διαβάσω κάτι ευχάριστο και αμιγώς ελληνικό και αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο, που περιλαμβάνει κείμενα από τις εμπειρίες του συγγραφέα στον στρατό, τα οποία δημοσιεύτηκαν αρχικά σε συνέχειες στο περιοδικό Παρά Πέντε, από τον Ιούνιο του 1986 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1987. Εντάξει, μιλάμε για ένα κλασικό στο είδος του βιβλίο, για ένα ημερολόγιο θητείας που περιγράφει με γλαφυρότητα και κυνικό/ειρωνικό χιούμορ καταστάσεις και ιστορίες από τον στρατό, που σίγουρα είναι κοινές ή παρόμοιες με αυτές που έχουν ζήσει όσοι έκαναν το φανταριλίκι τους. Προφανώς και έχουν αλλάξει κάποια πράγματα από τη δεκαετία του '80, αλλά το βασικότερο που είναι η νοοτροπία, μάλλον όχι. Και, εδώ που τα λέμε, πολλές εγκαταστάσεις παραμένουν ίδιες από τότε, σίγουρα μακριά από τα τεχνολογικά και αρχιτεκτονικά στάνταρ του 21ου αιώνα. Όπως και να'χει, είναι ένα βιβλίο που προσφέρει απλόχερα ιστορίες, ανέκδοτα, εικόνες και χιούμορ, ενώ δεν λείπουν και οι φιλοσοφικές προεκτάσεις, που θα έλεγα ότι είναι αναπόφευκτες σε τέτοιες περιπτώσεις. Είμαι σίγουρος ότι το βιβλίο θα το απολαύσουν περισσότερο όσοι έκαναν τη θητεία τους -ειδικά τις παλαιότερες δεκαετίες-, μιας και σίγουρα θα νιώσουν μια κάποια νοσταλγία με όλα αυτά που περιγράφονται στο βιβλίο. Πάντως πιστεύω θα το απολαύσουν και όσοι δεν έχουν πάει ακόμα (ή δεν σκοπεύουν να πάνε) στρατό, μιας και είναι ένα πολύ καλογραμμένο και ευχάριστο ανάγνωσμα. 8/10
  19. 1 point
    Στη μεγάλη παράδοση της επιστημονικής φαντασίας, όπως αντιπροσωπεύεται από τα καλύτερα έργα του Χ. Τζ. Γουέλς και του Ιουλίου Βερν, Ο Ανίκητος περιγράφει την ιστορία ενός διαστημικού καταδρομικού που έχει σταλεί σε έναν μυστηριώδη πλανήτη για να εξακριβώσει τι συνέβη σε ένα άλλο διαστημόπλοιο, του οποίου η επικοινωνία με τη Γη διακόπηκε ξαφνικά. Στον Ρέγκις III ο Πλοηγός Ρόχαν και το υπόλοιπο πλήρωμα έρχονται αντιμέτωποι με το κλασικό αδιέξοδο: ποιον τρόπο ενέργειας μπορεί να επιλέξει ο άνθρωπος όταν οι γνώσεις του είναι περιορισμένες; Το ζήτημα του ανεξήγητου, του παράδοξου, το πρόβλημα που είναι πέρα από τις δυνατότητες της αναλυτικής ερμηνείας συνυφαίνονται σε μια πλοκή επιστημονικής φαντασίας, όπου η αγωνία διατηρείται –και κλιμακώνεται– μέχρι το τέλος. Τίτλος: Ο Ανίκητος (Niezwyciężony/The Invincible) Συγγραφέας: Stanislaw Lem Εκδόσεις: Η Άγνωστη Καντάθ Μεταφραστής: Ναούμ Θεοδοσιάδης Σελίδες: 278 Τιμή: 14,84-10%=13,36€ Είδος: Επιστημονική φαντασία
  20. 1 point
    Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας Αν θέλει κάποιος να κάνει έρευνα, βάζω και τα περιεχόμενα: 0. Πρόλογος (σχόλια του μεταφραστή πάνω στο περιεχόμενο των διηγημάτων, προτείνω την ανάγνωσή του στο τέλος κάθε ιστορίας) 1. Η Νουβέλα της μαύρης Σφραγίδας (The Novel of the Black Seal) 2. Το απόκρυφο Φως (The inmost Light) 3. Το έξυπνο Αγόρι (The bright Boy) 4. Οι λευκοί Άνθρωποι (The White People) 5. Ν (ναι, αυτός είναι ο τίτλος, δεν υπάρχει τυπογραφικό λάθος ) Η δεύτερη συλλογή διηγημάτων του Μάχεν που διαβάζω. Ο Παν με είχε αφήσει διχασμένο καθώς βρήκα καλές αλλά και κακές ιστορίες. Η πλοκή και οι ανατριχίλες των καλών ιστοριών όμως, γέμιζαν το κενό των υπολοίπων. Στη Σφραγίδα, το σύνολο των διηγημάτων ήταν μέτριο. Στη συλλογή αυτή βρήκα το εξής κοινό πρόβλημα: ο Μάχεν μακρηγορεί πολύ, και η κορύφωση της ιστορίας δεν αρκεί για να ισορροπήσει την κατάσταση. Έπιασα πολλές φορές τον εαυτό μου να αφαιρείται μέσα στις πολυσέλιδες περιγραφές και τα σχεδόν αδιάφορα γεγονότα. Προτείνω σίγουρα το “Ο Μέγας Θεός Παν”, ως μια πρώτη επαφή με τον συγγραφέα. Στο τέλος όμως, μπορώ να πω ότι ο Μάχεν μου άρεσε. Ως πρωτοπόρος στο είδος, προσφέρει και αυτός κάτι ξεχωριστό. Οι ιστορίες του σε μεταφέρουν από πρώτο χέρι στη Βικτωριανή εποχή. Διαβάζεις για πρόσωπα, την καθημερινότητα και τις σκέψεις/απόψεις που είχαν εκείνα τα χρόνια και μάλιστα από έναν άνθρωπο που έζησε ανάμεσά τους. Οι περιγραφές του για το σκοτεινό Λονδίνο καθώς και για την Ουαλική επαρχία είναι επίσης μαγικές. Τοποθεσίες στις οποίες διαδραματίζονται οι ανατριχιαστικές του ιστορίες, οι οποίες συνήθως σχετίζονται με φριχτά πλάσματα/δαίμονες της Κελτικής μυθολογίας. Επίσης, αναστατώθηκα ακόμα πιο πολύ, όταν διάβασα ότι η πίστη της ύπαρξης του Μικρού Λαού, δεν περιορίζεται μονάχα στους ήρωες των διηγημάτων του. Ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν πεπεισμένος, πως τα μυθικά μικρά πλάσματα (Fairies) ζούσαν όντως στους κάμπους της Αγγλίας. Τελικά μπορεί να μην πάρει ποτέ και σε μένα μία θέση ανάμεσα στους αγαπημένους μου, σίγουρα όμως θα μου μείνει αξέχαστος, και αν ποτέ βρεθεί μπροστά μου ένα από τα υπόλοιπα μεταφρασμένα αλλά και εξαντλημένα του βιβλία, θα το τσιμπήσω σίγουρα. Δεν είναι από αυτούς που θα πρότεινα σε κάποιον αρχάριο στο είδος γιατί μπορεί να σχημάτιζε μια λάθος άποψη για τη λογοτεχνία τρόμου (αν και με εμένα έγινε ακριβώς αυτό, ευτυχώς όμως ασχολούμαι γενικά με τη λογοτεχνία οπότε δεν επηρεάζομαι εύκολα από μια κακοτυχία). Οι υπόλοιποι έμπειροι όμως, και φαν του Λαβ, όπως είπα στα σχόλιά μου για τον Θεό Παν, νομίζω πως πρέπει να του δώσουν μια ευκαιρία. 6/10
  21. 1 point
    Διάβασα την συλλογή ''Ο Μέγας Θεός Παν''. Θυμάμαι ότι μου είχε αρέσει πριν από πολλά χρόνια που την είχα διαβάσει αλλά την είχα ξεχάσει. Αναρωτιόμουν αν θα μου άρεζε και πάλι με τον αναπόφευκτο κορεσμό. Και δεν απογοητεύτηκα. Η ομότιτλη αν και δεν είναι αριστούργημα θα έλεγα ωστόσο ότι είναι ανάγνωσμα απαραίτητο για κάθε φίλο του τρόμου. Δεν είναι άλλωστε μονάχα τα αριστουργήματα τέτοια Ίσως να ξενίσει ο τρόπος γραφής με τις ιστορίες μέσα σε ιστορίες και τους συνεχείς υπαινιγμούς. Όπως όμως εύστοχα αναφέρθηκε, προσφέρει πολλές ανατριχίλες και κρατάει τον αναγνώστη μέχρι τέλους. Δυνατή ''Η Λαμπερή Πυραμίδα'' με το άγριο, εξοχικό της φόντο και την εντεινόμενα ανησυχητική ατμόσφαιρα. Ένα έγκλημα που πρέπει να διαλευκανθεί και κάποιες μυστηριώδεις ενδείξεις φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους. Η ίδια συνταγή υπάρχει σε πολύ καλύτερη εκτέλεση και στο ''Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας'', και εδώ όμως το αποτέλεσμα είναι ικανοποιητικό. Δεν διάβασα την Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης. Θα το κάνω κάποια στιγμή μελλοντικά μαζί με τα άλλα δύο διηγήματα που αποτελούν τους Τρεις Απατεώνες. Κλέβω, το ξέρω Αλλά πιστεύω ότι έτσι θα μου αρέσει περισσότερο. Αξιόλογες και υπόλοιπες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Ωραίος ο Μάχεν, πολύ ωραίος. Το γράψιμο του δείχνει την ηλικία του και η θεματολογία του ίσως να μην είναι ελκυστική σε σχέση με αυτά που έχει συνηθίσει ένας αναγνώστης που προτιμά πιο σύγχρονους συγγραφείς. Μου αρέσει όμως ο υπαινικτικός του τρόμος και ο τρόπος που τον παρουσιάζει, σαν μικρά νοσηρά σφηνάκια. Δεν θα πάρει ποτέ θέση ανάμεσα στους αγαπημένους μου, αλλά είναι κάποιες λίγες ιστορίες του που θα τις διαβάζω πάντα με μεγάλη ευχαρίστηση. Υπέροχες, χωρίς να τις έχει αγγίξει το πέρασμα του χρόνου. Σαν να ήταν πάντα η πρώτη φορά.
  22. 1 point
    Ξεκινώντας από την αρχή, καλά κάνεις και δεν απογοητεύεσαι με το ''Στα Βουνά της Τρέλας''. Η παντελής έλλειψη διαλόγων, το βαρύ του ύφος και οι εκτενείς περιγραφές πετρωμάτων και ορυκτών, το καθιστούν απαγορευτικό για ξεκίνημα. Δοκίμασε με τα πιο βατά του κείμενα και ίσως να πιάσεις καλύτερη ψαριά Έχω διαβάσει το ''Ο Μέγας Θεός Παν'' αλλά πριν από πολλά χρόνια και δεν θυμάμαι γρυ. Παίρνοντας σαν δεδομένο ότι η ιστορία που ονοματίζει την συλλογή είναι και η καλύτερη, αναρωτιέμαι κατά πόσο ήταν άραγε σωστό να μπει πρώτη. Γιατί δημιουργεί προσδοκίες που κινδυνεύουν να μην επαληθευθούν. Θα ξαναδιαβάσω σίγουρα κάποια στιγμή το βιβλίο, αλλά την τέταρτη όχι μόνη. Μόνο στα πλαίσια της νουβέλας ''Οι Τρεις Απατεώνες'' για να την απολαύσω καλύτερα. Τέλος, ''Ο Λόφος των Ονείρων'' έχει μεταφραστεί από τις εκδόσεις Άγνωστο αλλά πρέπει να είναι εξαντλημένο.
  23. 1 point
    Ο Μέγας Θεός Παν Αυτή η συλλογή διηγημάτων αποτελείται από τα εξής: 0. Ξεκινάει με κάποιες πληροφορίες για την ζωή και το έργο του συγγραφέα. 1. Ο Μέγας Θεός Παν (The Great God Pan) 2. Η Λαμπερή Πυραμίδα (The Shinning Pyramid) 3. Οι Τοξότες (The Bowmen) 4. Η Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης (The Novel of the White Powder) 5. Τα Χαρούμενα Παιδιά (The Happy Children) 6. Από τα Βάθη των Αιώνων (Out of the Earth) 7. Τα Παιδιά του Νερόλακκου (Children of the Pool) Ο Machen είναι η δεύτερη επαφή μου με την λογοτεχνία τρόμου. Ξεκίνησα με Lovecraft. Έκανα όμως το λάθος και η πρώτη ιστορία του που διάβασα ήταν ‘Τα Βουνά της Τρέλας’. Έπρεπε να είχα βρει το φόρουμ αυτό πριν τον ξεκινήσω. Παρ` όλα αυτά, φυσικά και θα διαβάσω τα υπόλοιπα διηγήματά του. I can`t wait! Ο Machen είναι από τους πρωτεργάτες του είδους και πιστεύω πως κάθε λάτρης του τρόμου και ειδικότερα του Λαβ και του αρχαίου, άγνωστου τρόμου πρέπει να τον τιμήσει. Το βιβλίο ξεκινάει πάρα πολύ καλά! Η πρώτη ιστορία είναι αριστούργημα! Εντάξει, μπορεί να μην σε σημαδεύει ή να σου χαλάει τον ύπνο αλλά σου δίνει πολλές ωραίες ανατριχίλες και σε κρατάει καθηλωμένο μέχρι το τέλος. Η δεύτερη, αν και όχι εξίσου καλή με την πρώτη, είναι αρκούντως ικανοποιητική και έχει κι αυτή τις ανατριχίλες της. Το ίδιο ισχύει και για την τέταρτη. Οι υπόλοιπες δυστυχώς ήταν αδιάφορες και χάσιμο χρόνου. Η τρίτη καταλαβαίνω ότι ήταν καλή για την εποχή της αλλά για σήμερα όχι. Αυτό αποδεικνύει γιατί πολλοί τον θεωρείτε εκτός εποχής. Η έβδομη κάτι πήγε να κάνει αλλά χάλασε στο τέλος. Κλείνοντας, θεωρώ ότι από το βιβλίο αυτό αξίζουν να διαβαστούν οι 0,1,2,4, άντε και η 7. Οι υπόλοιπες απλά ήταν λάθος επιλογή που συμπεριλήφθηκαν στην συλλογή. Στην θέση τους θα μπορούσαν να βάλουν το ‘The Hill of Dreams’ ή κάποια άλλη καλύτερη ιστορία που δεν περιλαμβάνεται στις ελληνικές συλλογές του συγγραφέα (τουλάχιστον σε αυτές των εκδόσεων ‘ΑΙΟΛΟΣ’). Αν ήταν ακριβό θα έλεγα να μην το αγοράσετε, αλλά για τα 5 ευρώ που έχει στο παζάρι, αξίζει. Η συλλογή ‘Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας’ φαίνεται να έχει πιο πολλά υποσχόμενα διηγήματα. Άντε να δούμε… 6/10
  24. 1 point
    Η δεύτερη επαφή μου με τον Αρθούρο έγινε με την συλλογή ο Μέγας Θεός Παν. Είχα διαβάσει και τον Τρόμο πριν πολλαααά χρόνια, ακόμα δημοτικό ήμουν θαρρώ, και δεν μπορώ να πω ότι θυμάμαι πολλά η ότι του έδωσα την προσοχή που του έπρεπε. Λοιπόν, Ο μέγας θεός Παν δεν με απογοήτευσε. Θεωρώ προτέρημα να μπορεί ένας συγγραφέας να σου περάσει δόσεις τρόμου (όχι να σε τρομοκρατήσει απαραίτητα) χωρίς να χρειάζονται λεπτομερείς περιγραφές σφαγών, απόκοσμων πλασμάτων και ανομολόγητων πράξεων, και ο Αρθούρος είναι μάστορας σε αυτό. Ναι, τα γραπτά του δείχνουν τον χρόνο που έχουν πάνω τους,όμως δεν μπορεί κανείς να μην απολαύσει την ατμόσφαιρα που αποπνέουν. Στην εν λόγω συλλογή, ξεχώρισα την ομότιτλη ιστορία και την Νουβέλα της Άσπρης Σκόνης ως καλύτερες, μην την Λαμπερή Πυραμίδα να ακολουθεί. Οι υπόλοιπες αρκετά καλές, οι Τοξότες λίγο αδιάφοροι, ωστόσο τοποθετώντας την στο ιστορικό πλαίσιο που γράφτηκε κατανοώ την απήχηση που είχε.
  25. 1 point
    Ύστερα από αρκετά χρόνια ξαναδιάβασα την συλλογή ''Ο Τρόμος''. Η ομότιτλη ιστορία μας βρίσκει στο ξεκίνημα του Α' Π.Π. σε μία μικρή ανώνυμη Ουαλική πόλη. Την ήσυχη και νωχελική ρουτίνα των κατοίκων της θα έρθει να σπάσει μία σειρά από αποτρόπαια εγκλήματα. Μικρά παιδιά και οικογένειες ολόκληρες βρίσκονται φρικτά δολοφονημένες. Με τις φάρμες και τα αγροκτήματα να απέχουν πολλά χιλιόμετρα το ένα από το άλλο καθιστώντας τους ιδιοκτήτες τους πλήρως απομονωμένους, το σκηνικό είναι όντως ιδανικό για τέτοιου είδους καταστάσεις. Οι φιλήσυχοι και πανικοβλημένοι αγρότες αδυνατώντας να βρουν κάποια εξήγηση, ρίχνουν το φταίξιμο σε Γερμανούς πράκτορες που έχουν κατακλύσει την χώρα τους υπογείως και από εκεί εξαπολύουν τις επιθέσεις τους. Καλή ιστορία αν και συνολικά τίποτα το τρομερό. Μου άρεσε περισσότερο ως προς την ατμόσφαιρα και κάποιες ξεχωριστές παραγράφους. Στο ''Η Μεγάλη Επιστροφή'' έχουμε να κάνουμε με την εύρεση (επιτέλους!) του Γκράαλ, του Άγιου Δισκοπότηρου. Ενός από τους μεγαλύτερους θησαυρούς της ανθρωπότητας. Όπου και παρακολουθούμε τις ευεργετικές συνέπειες του στους κατοίκους της Δυτικής Ουαλίας όπου και κάνει την εμφάνιση του. Μία από τα ίδια και εδώ, κρατώ μερικά ωραία κομμάτια που έχουν να κάνουν με περιγραφές της άγριας και ερημικής εξοχής. Αξιόλογο βιβλίο, αξίζει να το ρίξει κανείς μία ματιά.
  26. 1 point
    Τελειωσα το Μεγα Θεο Παν, το οποιο ειναι το 2ο βιβλιο του Μαχεν που διαβαζω (Ο Τρομος, το αλλο). Νομιζω οτι τελικα δεν μου ταιριαζει αυτο το ειδος τρομου. Παραειναι υπαινικτικος για τα γουστα μου. Παντως, μερικες ιστοριες ειναι ενδιαφερουσες με την ομωνυμη και τη Νουβελα της Ασπρης Σκονης, να ξεχωριζουν!
  27. 1 point
    Που μπορώ να το βρω στο ιντερνετ στα Ελληνικά (φαντάζομαι επειδή δεν υπάρχουν δικαιώματα θα έχει βγει στο ίντερνετ). Δεν λέει για ένα διήγημα να αρχίσω να ψάχνω ανθολογίες και σε αυτά που έχω δεν υπάρχει. Μονο στα αγγλικα το βρηκα μιας και το altfactor δεν το εχει στα ελληνικα. Ειναι μαλιστα ολοκληρη η συλλογη The House Of Souls που κυκλοφορησε αρχες του 1900. http://www.gutenberg.org/files/25016/25016-h/25016-h.htm Περιεχει τα: A Fragment of Life The White People The Great God Pan The Inmost Light Εdit: Με προλαβε ο συνονοματος σχετικα με το altfactor. Σχετικα με τη σπονδυλωτη νουβελα και οχι τριλογια του Μαχεν, εγω το ειχα γραψει. Ονομαζεται Οι Τρεις Απατεωνες και μερος της βρισκεται στο βιβλιο της Terra Nova Ο Κοσμος των Σκιων.
  28. 1 point
    Ο Λευκός Λαός εξακολουθεί να είναι ένα από τα τρομακτικότερα (και ανησυχητικότερα) πράγματα που έχω διαβάσει. Must Read.-
  29. 1 point
    Ο συγκεκριμένος συγγραφέας μου έχει προσφέρει μία από τις καλύτερες ιστορίες τρόμου που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Αναφέρομαι στη φοβερή και τρομερή ''Η Νουβέλα της Μαύρης Σφραγίδας''. Να έφταιγε για αυτό το ότι ήμουν άπειρος στο διάβασμα όταν την πρωτοέπιασα; Ίσως το ότι μου αρέσει η φύση γενικά, αλλά και τα ερημικά τοπία ως φόντο για τις ιστορίες τρόμου; Σε κάθε περίπτωση και παρ' όλο που πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, δεν έχω ξεχάσει άκομη το συναίσθημα που ένιωσα με το πέρας της ανάγνωσης. Και αυτό ήταν μία βουβή, παραλυτική αίσθηση τρόμου. Είχα πραγματικά μουδιάσει ολόκληρος και χρειάστηκε να περάσει λίγη ώρα μέχρι να μπορέσω να συνεχίσω στα άλλα διηγήματα της ανθολογίας (ήταν όλα τους ένα κι ένα πανάθεμα τα). Δεν ξέρω αν έκανε σε όλους την ίδια εντύπωση, εμένα πάντως με έστειλε αδιάβαστο. Έχω διαβάσει και τις τρεις συλλογές που κυκλοφορούν από τον Αίολο, αλλά πριν από πολύ καιρό και δεν θυμάμαι τίποτα. Επίσης είχα την τύχη να αγοράσω και τα δύο άλλα του βιβλία που κυκλοφορούν στα Ελληνικά πριν αυτά εξαντληθούν, οπότε μπορώ όποτε θέλω να τον ξαναπιάσω. Ίσως να το κάνω και εντός της χρονιάς γιατί μου έχει λείψει. Μπράβο για το ωραίο topic
  30. 1 point
    Κατ' εμέ ο Μάχεν είναι ο καλύτερος συγγραφέας τρόμου ever. Πιστεύω ότι ο μόνος λόγος που κάποιοι θεωρούν τον Λάβκραφτ καλύτερο από αυτόν (μεταξύ των οποίων κι εγώ μερικές φορές) είναι γιατί ο Λάβκραφτ έχει γραψει περισσότερες ιστορίες τρόμου και για κανέναν άλλο λόγο. Πάντα επίκαιρος, αποδεικνύει με την γραφή του ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γράψει κάποιος υπαινικτικό και κοσμικό τρόμο, χωρίς σώνει και δε να κατατάσσεται στην "μυθολογία Κθούλου".
  31. 1 point
    Αν και προτιμώ να διαβάσω τη λίστα συστατικών του tide από το να ξαναπιάσω βιβλίο του Δον Καφέ στα χέρια μου, θα μπαίνω πότε - πότε στο topic για να απολαμβάνω το θάψιμο... Για να εξηγηθώ: Έχω διαβάσει κακά βιβλία, έχω διαβάσει αδιάφορα βιβλία. Νομίζω πως τα βιβλία του Brown είναι ότι χειρότερο έχω πιάσει στα χέρια μου. Έχει να κάνει μάλλον με το πόσο δημοφιλή έγιναν σε σχέση με πόσο άσχημα είναι. Όχι κακογραμμένα απαραίτητα (εξάλλου τα έχω διαβάσει σε μετάφραση, δεν έχω ιδέα αν ο συγγραφέας αξίζει στη μητρική του γλώσσα) αλλά άσχημα σε περιεχόμενο. * Η περιγραφή της 25χρονης δίμετρης ξανθιάς που "είχε το μυαλό πυρηνικού επιστήμονα και το σώμα πορνοστάρ" με στοιχιώνει όποτε ακούω για τον Brown.
  32. 1 point
    To πρώτο βιβλίο γράφτηκε ως "αυτοτελές" και μετά την επιτυχία του έκλεισαν τα άλλα 9, αν αυτό σου λέει κάτι...
  33. 1 point
    Χεχε, βρήκα το πρώτο βιβλίο της σειράς στα ελληνικά, με 8 ευρώ! Κάααααποια στιγμή θα το αρχίσω...
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..