Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 09/12/2020 in Posts

  1. 8 points
    Με πολύ χαρά και ενθουσιασμό, σας ανακοινώνω το νέο μου πόνημα, από εκδόσεις 24 Γράμματα. Σήμερα βγήκε από το τυπογραφείο.
  2. 6 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  3. 3 points
    Μολύβι και χρυσάφι. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Λουίς Λ'Αμούρ που διαβάζω και πραγματικά το απόλαυσα. Στο βιβλίο αυτό ο Μάικ Σέλβιν επιστρέφει στην πόλη Ράφτερ Κρόσινγκ για να μάθει τι πραγματικά συνέβη με τον θάνατο του Ηλάι Πάτερσον ενός άντρα που στο παρελθόν τον βοήθησε πολύ, ωστόσο αντί για την ήσυχη πόλη των κτηνοτρόφων που γνώριζε ανακαλύπτει μια πόλη στην οποία όλα γυρίζουν γύρω από την εξόρυξη χρυσού. Από το σημείο της άφιξης του Μάικ Σέλβιν ξεκινάει όλη η περιπέτεια, έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης η οποία έχει πολύ ενδιαφέρον μιας και το μυστήριο δεν λείπει σε όλη την εξέλιξη της. Μου άρεσε πολύ η ανάπτυξη των χαρακτήρων ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή Μάικ Σέλβιν οπού με τις διάφορες αναδρομές στο παρελθόν μαθαίνεις διάφορα γεγονότα και δένεσαι μαζί του. Η δράση δεν λείπει και η περιγραφή κάποιων σκηνών σε κρατάει στην τσίτα, με λίγα λόγια θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα γουέστερν το οποίο θα απολαύσουν οι λάτρεις του είδους και όχι μόνο. Επίσης μου άρεσε πολύ και το γλυκόπικρο τέλος της ιστορίας.
  4. 2 points
    Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς, αλλά είδα στην πρωτοπορία στην Αθήνα ένα αντίτυπο του δεύτερου τόμου με τις ιστορίες του Conan από τις εκδόσεις Αίολος. Απ' όσο ξέρω είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένο, οπότε αν κάποιος το ψάχνει ας πάει να ρίξει μια ματιά κι εκεί.
  5. 2 points
    Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Εκδόσεις Πηγή, 2020) Το βιβλίο παίζει ανάμεσα σε αρκετά είδη του Φανταστικού, μιας και διαθέτει τόσο στοιχεία Φαντασίας, όσο και στοιχεία Τρόμου, καθώς επίσης και λίγο μυστήριο. Ίσως ο χαρακτηρισμός "New Weird" να του ταιριάζει καλύτερα. Αν και στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και καιρό τη συλλογή διηγημάτων του "Ο ιός της Βαβέλ" -που τσίμπησα τον Οκτώβριο του 2017 από το ΦantastiCon-, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (πέρυσι τον Απρίλιο διάβασα το διήγημα "Στα Τέλη του Νοέμβρη" που έγραψε μαζί με την Αγνή Σιούλα για την ανθολογία "Βρόχος"). Λοιπόν, πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη νουβέλα του Φανταστικού, που κινείται μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών του Φανταστικού. Βασικά προσόντα της νουβέλας είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα -που σε σημεία είναι αρκετά υποβλητική-, η σίγουρη και συγκροτημένη γραφή, καθώς επίσης και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι με τέτοιο υλικό θα μπορούσε να γραφτεί κοτζάμ μυθιστόρημα (τουλάχιστον με το διπλάσιο μέγεθος), αλλά ίσως έτσι η ιστορία θα έχανε λίγο από τη δύναμή της που βασίζεται στην ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Όπως και να'χει, είναι μια νουβέλα που με κράτησε στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, καταφέρνοντας να μου δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση με όλα αυτά τα περίεργα που συνέβησαν στην έπαυλη της Πεντέλης. Και με έβαλε στη διαδικασία να ψάξω για την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, τον Άγγελο Τανάγρα και όλα αυτά τα παράξενα πειράματα. 7.5/10
  6. 2 points
    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Λ'Αμούρ. Είναι σίγουρα από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ουσιαστικά όποιο βιβλίο του και να πιάσεις θα περάσεις πολύ καλά, αφού το πρώτο που διάβασες σου άρεσε τόσο. Αλλά θα πρότεινα για τη συνέχεια "Η τελευταία σφαίρα", "Ματωμένη γη" και "Μια φορά στη Δύση". Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, προτείνω και τα δεκαεπτά βιβλία του που έχω διαβάσει, αλλά ακόμα και αυτά που δεν έχω διαβάσει (και είναι πολλά, ευτυχώς), αλλά ειδικά αυτά τα τρία με ξετρέλαναν. Έχω γράψει κριτικές πιο πάνω. Καλώς ήρθες στο κλαμπ!
  7. 2 points
    Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα. Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.
  8. 2 points
    70. Κυβερνοδιαστημα - Παντελής Γιαννουλακης (174) Ένα βιβλίο γραμμένο το 1994, μια εποχή που το ίντερνετ ήταν κάτι πολύ μακρινό για εμάς, μας μιλάει για τη νέα ψηφιακή και εικονική πραγματικότητα που θα ακολουθήσει. Στις μέρες μας, όλα αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα. Ο συγγραφέας έβλεπε το μέλλον, αρκετά διαβασμενος και ψαγμενος για την εποχή του. Θα διαβάζω οτι πέφτει στα χέρια μου, από Γιαννουλακη, χωρίς δεύτερη σκέψη.
  9. 1 point
    72. Το τρίτο στεφάνι - Κώστας Ταχτσής (392) Έχει χαρακτηριστεί ως " αριστούργημα", δε ξέρω πως θα φανεί αυτό στον καθένα που θα το πιάσει στα χέρια του, το μόνο σίγουρο είναι ότι αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς. Βλέπουμε τον κόσμο της αστικής Αθήνας και Θεσσαλονίκης, από την δεκαετία του 20 έως και μετά τον εμφύλιο, μέσα από τα μάτια δύο γυναικών. Χαρακτήρες πολύ καλά δομημενοι, με τα πάθη και τις αδυναμίες τους. Έχει γίνει επιτυχία στην τηλεόραση κι στο θέατρο.
  10. 1 point
    Θέλω να θέσω ένα άλλο θέμα που έχει προκύψει τελευταία από τα διαβάσματά μου. Βρίσκω πολλές περιγραφές σε βιβλία που έχουν εκδοθεί και είναι υπερβολικές. Μου θυμίζουν κάποιο θεατρικό που έβλεπα κάποτε, όπου ο πρωταγωνιστής θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα χωρίς να είναι, καθώς ο εκδοτικός οίκος δε δέχεται να αποδεχτεί κείμενο με εκφράσεις όπως: ο ήλιος φτύνει τις ακτίνες του. Κατ' εμένα φταίει που σε αυτές τις εκφράσεις δεν υπάρχει λογική, άρα δεν ταιριάζουν στο λογοτεχνικό κείμενο (όσον αφορά πάντα στο ρεαλισμό, πέρα από αυτόν δεν έχω άποψη). Υπάρχει κάποιος τρόπος να το δούμε αυτό;
  11. 1 point
    Όνομα Συγγραφέα: Βαγγέλης Αντωνάκης Είδος: Ηρωϊκή Φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων:828 Αυτοτελής; Όχι. Πρώτο μέρος Σχόλια: Εδώ και περίπου 4 χρόνια βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου, της Γαιάσας. Στην παρούσα ανάρτηση θα ανεβάσω το πρώτο μέρος από μία ιστορία αυτού του κόσμου ώστε να λάβω σχόλια και παρατηρήσεις. Ελπίζω να σας αρέσει! Αρχείο: [Edit από Mesmer: Αντικαταστάθηκε το αρχείο με διορθωμένο] Dart Part1.docx
  12. 1 point
    Αγόρασα από τον ιανό την τριλογία των Guillermo Del Toro και Chuck hogan ( Το Ίχνος, Η Πτώση, Η Αιώνια Νύχτα) Είχα την εντύπωση ότι τα συγκεκριμένα βιβλία ήταν εξαντλημένα άλλα τα είδα σαν σετ και τα πήρα. Έχει χρόνια που κυκλοφόρησε η τριλογία άλλα νομίζω στα 13,41 που τα πήρα είναι καλή τιμή.
  13. 1 point
    71. Δαιμονικη καταιγίδα - Jim Butcher (253) Ένας μεγάλος "Χάρι Πότερ", είναι ένας μάγος προς ενοικίαση, με υπέροχο χαρακτήρα και πικρή αίσθηση του χιούμορ. Μια ιστορία που εξελίσσεται στο σύγχρονο Σικάγο, με αστυνομική πλοκή και φανταστικά στοιχεία. Αν σας αρέσουν οι μάγοι, θα σας αρέσει και το βιβλίο. Κρίμα που τα υπόλοιπα της σειράς δεν έχουν ελληνική μετάφραση.
  14. 1 point
    Καταδίωξη στη Βενετία Περισσότερο ψυχολογικό θρίλερ παρά αστυνομικό μυθιστόρημα, ασχολείται με τις περιπέτειες δυο Αμερικανών στην Βενετία, γαμπρού και πεθερού, του Ρέι Γκάρετ και του Εντ Κόουλμαν. Ο Κόουλμαν θεωρεί υπεύθυνο τον γαμπρό του για την αυτοκτονία της κόρης του, σε τέτοιον βαθμό μάλιστα που θέλει να τον δει νεκρό, με αποτέλεσμα όταν βρίσκονται στη Ρώμη οι δυο τους για διακοπές να τον πυροβολήσει και νομίζοντας τον για νεκρό, φεύγει για την Βενετία ώστε να απομακρυνθεί από τον τόπο του εγκλήματος. Όμως εκεί ανακαλύπτει ότι ο Γκάρετ είναι ακόμα ζωντανός και μάλιστα ότι τον έχει ακολουθήσει στην Βενετία για να του ζητήσει να τα βρουν, όμως ο Κόουλμαν τον μισεί τόσο πολύ που προσπαθεί να τον πνίξει σε ένα κανάλι της Βενετίας, χωρίς όμως να καταφέρει να τον σκοτώσει ούτε αυτή τη φορά. Μου άρεσε το ψυχολογικό προφίλ που έφτιαξε η συγγραφέας για τους δυο ήρωες του βιβλίου, ενώ πολύ ενδιαφέροντες είναι και οι δευτεραγωνιστές, όπως και η όλη ατμόσφαιρα της χειμερινής Βενετίας όπως την παρουσιάζει η Χάισμιθ. Αν τώρα βάλετε και την (λίγη) αγωνία για το αν ο πεθερός θα σκοτώσει τελικά τον γαμπρό τότε έχετε ένα αρκετά κάλο βιβλίο. 8/10
  15. 1 point
    Στο non fiction επίπεδο μόνο ο Γιώργος Μπαλάνος στέκεται ισάξια δίπλα του. Τουλάχιστον από αυτούς που ξέρω εγώ.
  16. 1 point
    69. Κωδικό όνομα πελεκάνος - John Grisham (416) Μια υπέροχη ιστορία, με ελκυστικό, προκλητικό και γρήγορο ρυθμο. Η πείρα του συγγραφέα στον χώρο της νομικής φαίνεται, γράφει και το απολαμβάνει. Ένα από τα πρώτα και καλύτερα του βιβλία, κατά την άποψη μου.
  17. 1 point
    Λόρενς Σάντερς - Περίεργο σενάριο (Caper, 1980) Πριν κάτι μέρες είδα και πραγματικά απόλαυσα την ταινία "Η μεγάλη ληστεία της Νέας Υόρκης" (aka "The Anderson Tapes") του Σίντνεϊ Λιούμετ -με πρωταγωνιστές τους Σον Κόνερι, Κρίστοφερ Γουόκεν και Μάρτιν Μπάλσαμ-, που βασίζεται σε μυθιστόρημα του Λόρενς Σάντερς, και είπα στο καπάκι να διαβάσω ένα από τα τέσσερα βιβλία του συγγραφέα που έχω στη συλλογή μου (είναι τα μοναδικά δικά του που έχουν μεταφραστεί). Και διάλεξα αυτό, μιας και με τράβηξε πολύ η κεντρική ιδέα του. Λοιπόν, το βιβλίο το βρήκα ιδιαίτερα απολαυστικό. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι θα διάβαζα ένα απόλυτα ψυχαγωγικό και εθιστικό μυθιστόρημα, και η συνέχεια δεν με διέψευσε. Πρωταγωνίστρια είναι μια συγγραφέας, η Τζένι Σιν, που με διάφορα ανδρικά ψευδώνυμα έγραψε κάμποσα θρίλερ με αρκετά μεγάλη επιτυχία, μέχρι όμως να χάσει την έμπνευσή της και τα τελευταία της βιβλία να αποτύχουν εμπορικά. Γιατί; Ίσως επειδή έχασε την επαφή με την πραγματικότητα. Γι'αυτό, λοιπόν, αποφασίζει μαζί με έναν φίλο της, να οργανώσει μια πραγματική ληστεία, να έρθει σε επαφή με ανθρώπους του υποκόσμου και να γίνει και αυτή μια από αυτούς, έτσι ώστε να γράψει ένα πραγματικά ρεαλιστικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Φυσικά, δεν θέλει να κάνει τη ληστεία, λίγο πριν την εκτέλεσή της αυτή απλώς θα αποχωρήσει. Όμως ο τζογαδόρος και μικροαπατεώνας Τζακ Ντόναχιου, τον οποίο γνώρισε και έπεισε να κάνουν μαζί τη ληστεία, θα έχει άλλη άποψη, μόλις μάθει ποια πραγματικά είναι. Και, θέλοντας και μη, η Τζένι Σιν και ο φίλος της θα μπλέξουν σε μια ιδιαίτερα μπερδεμένη και επικίνδυνη ιστορία... Αν μη τι άλλο πρόκειται για μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη δράση και ένταση, με όλα αυτά τα καλούδια που βρίσκει κανείς στα μυθιστορήματα που έχουν σχέση με ληστείες και εγκληματικά κόλπα. Η ατμόσφαιρα γενικά είναι κάπως ανάλαφρη (με αρκετή ένταση σε πολλά σημεία όμως) και υπάρχουν αρκετά κωμικά στοιχεία εδώ κι εκεί, όμως δεν θα έλεγα ότι είναι ένα κωμικό μυθιστόρημα, μιας και υπάρχει βία, άνθρωποι σκοτώνονται, επικίνδυνοι τύποι κυνηγούν τους κακομοίρηδες πρωταγωνιστές με σκοπό να τους καθαρίσουν, και πάει λέγοντας. Η γραφή είναι πολύ καλή, με γλαφυρές περιγραφές και ζωντανούς διαλόγους, κυλάει σαν γάργαρο νερό και βοηθάει στο να διαβαστεί το βιβλίο με μια ανάσα. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα ακριβώς μέσα στα αναγνωστικά μου γούστα, τόσο από άποψη σεναρίου όσο και από άποψη γραφής, οπότε ήταν αναμενόμενο να περάσω τέλεια την ώρα μου με δαύτο. 8.5/10
  18. 1 point
    Τζορτζ Μαρκστάιν - Ο άνθρωπος από το παρελθόν (The Man from Yesterday, 1976) Οχτώ και πλέον χρόνια μετά την τυχαία αγορά του από παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο, μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για κατασκοπευτικά θρίλερ. Τότε που αγόρασα το βιβλίο δεν υπήρχε καμία απολύτως αξιολόγηση στο Goodreads, έτσι ουσιαστικά αγόρασα γουρούνι στο σακί (με κόστος μονάχα ένα ευρώ, βέβαια). Πλέον υπάρχουν κάποιες αξιολογήσεις, χωρίς κριτικές όμως. Ξεκινώντας το, λοιπόν, δεν ήξερα τι να περιμένω από άποψη ποιότητας γραφής και πλοκής, τελικά όμως αποδείχτηκε ένα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και αρκετά συναρπαστικό κατασκοπευτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, από αυτά που κάθε τόσο απολαμβάνω. Η πλοκή με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, με το όλο μυστήριο και τη ρεαλιστικά δοσμένη δράση, ενώ ο τρόπος γραφής μου άρεσε πολύ, με τις λιτές πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους. Γενικά η γραφή είναι καθαρή, χωρίς φτιασίδια και περιττολογίες, ο συγγραφέας θέλει να πει μια κατασκοπευτική ιστορία με προδοσίες και διπλά παιχνίδια, και κατά τη γνώμη μου τη λέει πολύ καλά (αν και ένα-δυο πραγματάκια στο τέλος δεν με έπεισαν απόλυτα). Υποθέτω ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως προσωπικά το βρήκα απόλυτα ψυχαγωγικό. Στη βιβλιοθήκη μου έχω επίσης το "Τελική Λύση" του ίδιου συγγραφέα, για το οποίο πλέον θα έχω κάπως υψηλότερες προσδοκίες. 8.5/10
  19. 1 point
    4,5/5 Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους. Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη. Εξτρα ποντοι για: *Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre *Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue *Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο. Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν: *Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι. * Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα. Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
  20. 1 point
    Χένρι Κέιν - Δεν πεθαίνεις δυο φορές (Killer's Kiss, 1962) Τρίτο βιβλίο του Χένρι Κέιν που διαβάζω, δεύτερο με ήρωα και αφηγητή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πίτερ Τσέιμπερς. Η αλήθεια είναι ότι το "Τα μυστικά της νύχτας" στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο ίδιος τύπος μου άρεσε λιγάκι παραπάνω, μιας και υπήρχε περισσότερο χιούμορ, ενώ ο Τσέιμπερς ήταν γενικά λίγο πιο φαφλατάς. Όμως δεν πέρασα καθόλου άσχημα και με τούτο το βιβλίο, η ιστορία μου φάνηκε αρκούντως ενδιαφέρουσα, με μπόλικο μυστήριο και ένα ωραιότατο "ξεδίπλωμα" της έρευνας των ιδιωτικών ντετέκτιβ (ναι, χρειάστηκε και βοήθεια ο αγαπητός Πατ), που έπρεπε να βγάλουν μια άκρη με ένα άκρως διαβολικό έγκλημα. Τα γνωστά στοιχεία που συνθέτουν τη γραφή του Χένρι Κέιν είναι και πάλι εδώ: Οι απολύτως απαραίτητες περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων (λιτές, αλλά συνάμα εύστοχες και ακριβείς), και πάρα πολλοί διάλογοι. Επίσης οι ρυθμοί της πλοκής είναι ιλιγγιώδεις, το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, δεν υπάρχει ιδιαίτερος χώρος για ανάπτυξη χαρακτήρων ή βάθος στον κόσμο της ιστορίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι λάτρεις των αμερικάνικων σκληροτράχηλων νουάρ με παλπ αισθητική θα περάσουν ωραία. 7.5/10
  21. 1 point
    Γκάμπριελ Μπέργκμοζερ - Θηράματα (The Hunted, 2020) Όταν οι εκδόσεις Bell ανακοίνωσαν ότι θα κυκλοφορούσαν τούτο το βιβλίο μέσα στο 2020, αμέσως το έβαλα στη σχετική λίστα με τις νέες κυκλοφορίες που έπρεπε πάση θυσία να αγοράσω. Κάτι τέτοια περιπετειώδη θρίλερ από νέους συγγραφείς -που δεν έχουμε ξαναδεί στα ελληνικά-, πάντα με εξίταραν. Και οι εκδόσεις Bell έχουν βγάλει διάφορα τέτοια διαμαντάκια (βλέπε βιβλία των Τζ. Κεντ Μέσαμ, Ρόμπερτ Πόμπι, Σολ Μπλακ κλπ), οπότε λογικό ήταν να θεωρήσω και αυτό το βιβλίο σαν ένα ακόμα διαμαντάκι και να περιμένω την έκδοσή του πώς και πώς. Λοιπόν, πρόκειται για ένα σαφώς πολύ δυνατό και βίαιο περιπετειώδες θρίλερ, στα όρια του τρόμου. Από άποψη θεματολογίας και ατμόσφαιρας μου θύμισε λιγάκι το "Δόλωμα" του Τζ. Κεντ Μέσαμ, αν και φυσικά υπάρχουν πολλές διαφορές στην πλοκή, τα σκηνικά και τη γραφή. Σίγουρα ο συγγραφέας έχει δει και έχει λατρέψει ταινίες του στιλ "Όταν ξέσπασε η βία", "Ξύπνημα στον τρόμο", "Wolf Creek" κλπ (στην περίπτωση των δυο πρώτων μπορεί να έχει διαβάσει και τα βιβλία στα οποία βασίζονται), έβαλε και τη δική του, προσωπική τρέλα στο μίξερ, και το αποτέλεσμα είναι αυτό το αιματηρό θρίλερ. Είναι από τα βιβλία που τα ξεκινάς και δεν μπορείς να τα αφήσεις παρά μέχρι να φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Δεν υπάρχει χρόνος ή χώρος για να πάρεις μια ανάσα σαν αναγνώστης, μιας και το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, είναι σαν ένα τρενάκι του τρόμου όλο κατηφόρες και απότομες στροφές. Σίγουρα, δεν είναι για όλα τα γούστα. Μιλάμε ουσιαστικά για ένα βίαιο και αρκετά ωμό θρίλερ επιβίωσης σε ερημικές τοποθεσίες. Ούτε αστυνομικό είναι, ούτε μυστηρίου. Φυσικά, δεν είναι ακριβώς από αυτά τα άμυαλα και χαζά θρίλερ που προσφέρουν μόνο αίμα και πόνο, υπάρχει πλοκή, υπάρχει μια κάποια ανάπτυξη χαρακτήρων, ενώ και η γραφή είναι αρκετά καλή, άκρως εθιστική και ευκολοδιάβαστη, με γλαφυρές και γραφικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων. Έχει τα θεματάκια του στην πλοκή, τους χαρακτήρες ή ακόμα και στη γραφή, όμως κατά τη γνώμη μου πρόκειται για ένα άκρως ψυχαγωγικό μυθιστόρημα, ό,τι πρέπει για να ανάψουν λίγο τα αίματα. Στα χέρια ενός καλού σκηνοθέτη (και με αντίστοιχα καλό καστ) θα γινόταν μια πολύ δυνατή ταινία, ελπίζω να έχει μια τέτοια τύχη. Υ.Γ. Προτείνω οπωσδήποτε για διάβασμα το "Στη νεκρή καρδιά της ηπείρου" του Κένεθ Κουκ (εκδόσεις Εξάρχεια), πάνω στο οποίο βασίζεται η καταπληκτική ταινία "Ξύπνημα στον τρόμο" (aka "Wake in Fright). Γραφή, ατμόσφαιρα, χαρακτήρες, σκηνικά της Αυστραλιανής ενδοχώρας... τι να λέμε τώρα, εξαίσιο βιβλίο. 8/10
  22. 1 point
    Χένρι Κέιν - Οι εντιμότατοι (Mask for Murder, 1954) Δεύτερο βιβλίο του Χένρι Κέιν που διαβάζω, μετά το πολύ καλό και ψυχαγωγικό "Τα μυστικά της νύχτας" που διάβασα τον Οκτώβριο του 2018. Εκείνο βέβαια ήταν ένα σκληροτράχηλο νουάρ με λιτές περιγραφές και γλαφυρούς διαλόγους, ενώ αυτό θα έλεγα ότι είναι ένα θρίλερ με νουάρ ατμόσφαιρα, αν και τόσο ο ελληνικός τίτλος ("Οι εντιμότατοι") όσο και η μίνι περίληψη στο οπισθόφυλλο μάλλον παραπέμπουν τον αναγνώστη σε κάποιο γκανγκστερικό δράμα ή κάτι τέτοιο. Τέλος πάντων, οφείλω να παραδεχτώ ότι αυτό το βιβλίο μου άρεσε λιγάκι παραπάνω. Η πλοκή είχε όλη την απαραίτητη δράση και αγωνία για να με κρατήσει από την αρχή μέχρι το (κυνικό) φινάλε, αλλά αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν και πάλι η γραφή, ο τρόπος του Κέιν να περιγράφει σκηνικά και καταστάσεις, αλλά και τις σκέψεις του διπρόσωπου πρωταγωνιστή. Βέβαια, εδώ λείπουν οι εξυπνάδες και το χιούμορ στους διαλόγους και τις περιγραφές, μιας και πρωταγωνιστής δεν είναι ο εξυπνάκιας ιδιωτικός ντετέκτιβ Πίτερ Τσέιμπερς, αλλά ένας μάλλον κοινωνιοπαθής τύπος, οπότε τα πράγματα είναι κάπως πιο σοβαρά. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα παλπ θρίλερ που νομίζω ότι θα ικανοποιήσει όσους λατρεύουν τα νουάρ με παλπ αισθητική. 8/10
  23. 1 point
    Μπρετ Χάλιντεϊ - Τρία τέλεια εγκλήματα (Mum's The Word For Murder, 1938) Τέταρτο βιβλίο του Μπρετ Χάλιντεϊ που διαβάζω, πρώτο όμως που δεν ανήκει στη σειρά με πρωταγωνιστή τον δυναμικό κοκκινομάλλη ιδιωτικό ντετέκτιβ Μάικ Σέιν. Εδώ ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε περισσότερο με ένα whodunit μυθιστόρημα μυστηρίου, παρά με κάποιο σκληροτράχηλο νουάρ όπως τα προηγούμενα βιβλία του συγγραφέα που έτυχε να διαβάσω πριν κάμποσα χρόνια. Πάντως, οφείλω να πω ότι μου άρεσε και αυτό πάρα πολύ, και σίγουρα μου κράτησε καλή παρέα. Προφανώς και υπάρχουν πολλά και πολύ καλύτερα whodunit μυθιστορήματα εκεί έξω, όμως το συγκεκριμένο έχει μια αρκετά ενδιαφέρουσα πλοκή, ωραία ατμόσφαιρα και ευκολοδιάβαστη γραφή που δεν κουράζει τον αναγνώστη. Οι χαρακτήρες είναι μονοδιάστατοι αλλά λειτουργικοί, οι περιγραφές λιτές και χωρίς άσχετες λεπτομέρειες, οι διάλογοι αρκετά φυσικοί και ουσιώδεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για ένα μυθιστόρημα μυστηρίου που μπορεί να μην πρωτοτυπεί, ούτε να εντυπωσιάζει, όμως αν μη τι άλλο διαβάζοντάς το η ώρα θα περάσει γρήγορα και ευχάριστα. 8/10
  24. 1 point
    Οσβάλντο Σοριάνο - Θλιμμένος, τελευταίος και μόνος (Triste, solitario y final, 1973) Αυτό είναι το πιο γνωστό και πολυδιαβασμένο βιβλίο του Οσβάλντο Σοριάνο, αποτελεί και την πρώτη μου επαφή με το έργο του. Θυμάμαι ότι το είχα αγοράσει πριν κάμποσα χρόνια από την Πολιτεία, σε σχετικά γελοία τιμή. Είπα να το διαβάσω τώρα, έχοντας όρεξη για κάτι χαλαρό και ψυχαγωγικό. Λοιπόν, σίγουρα δεν πέρασα καθόλου άσχημα, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν ξετρελάθηκα κιόλας. Γενικά είμαι λάτρης του Ρέιμοντ Τσάντλερ και ο Φίλιπ Μάρλοου είναι ένας από τους αγαπημένους μου λογοτεχνικούς ήρωες ανεξαρτήτου είδους, αλλά εδώ αισθάνθηκα ότι πρωταγωνιστούσε μια καρικατούρα του Μάρλοου, και όχι ο ίδιος. Ας πούμε ότι η πλοκή ήταν πιο ό,τι να'ναι και μπουρλέσκ απ'όσο θα ήθελα, με ή χωρίς τον Μάρλοου σε πρωταγωνιστικό ρόλο (που μπλέκεται σε διάφορες βλακώδεις καταστάσεις), με αποτέλεσμα από ένα σημείο και μετά να κουραστώ και να χάσω το ενδιαφέρον μου για τα διάφορα τρελά που συνέβαιναν. Βέβαια, οφείλω να πω ότι είχε πλάκα το "τρικ" που έκανε ο Σοριάνο, βάζοντας την αφεντιά του μέσα στην ιστορία, χωρίς μάλιστα να ωραιοποιεί τον εαυτό του, αφού έκανε τη μια τρέλα μετά την άλλη. Και, επίσης, η γραφή ήταν αρκετά γλαφυρή και ευχάριστη, απλά πολλές φορές αυτό δεν αρκεί για να απολαύσεις πραγματικά ένα βιβλίο. 6.5/10
  25. 1 point
    Ραούλ Αρχεμί - Προτελευταίο πολεμικό ψευδώνυμο (Penúltimo nombre de guerra, 2004) Αυτό είναι ένα από τα τρία νουάρ που κυκλοφόρησαν τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, από τις ολοκαίνουργιες εκδόσεις Carnivora (στις οποίες εύχομαι τα καλύτερα). Το αγόρασα πακέτο με τα άλλα δυο, ουσιαστικά παίρνοντας γουρούνι στο σακί, μιας και δεν βρήκα και τόσες πολλές κριτικές ώστε να με πείσουν ή να με αποτρέψουν σχετικά με την αγορά τους ή μη. Απλώς εμπιστεύτηκα το ένστικτό μου και για τα τρία βιβλία, το οποίο σπάνια με εξαπατά. Λοιπόν, έχω να δηλώσω αρκούντως ικανοποιημένος από τούτο το βιβλιαράκι, το οποίο μέσα σε λίγες σελίδες έχει να προσφέρει πολλά ωραία πραγματάκια, που κάθε παλπ, σκληροτράχηλο νουάρ οφείλει να προσφέρει στους φανατικούς θαυμαστές του είδους: Δράση, τρέλα, λίγο μυστήριο και μια-δυο εκπλήξεις στην πλοκή. Α, και φυσικά με ορισμένες κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις στο συνολικό μενού. Εκ πρώτης όψεως ο Ραούλ Αρχεμί μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, έτσι όπως παρουσιάζει την ιστορία και τους χαρακτήρες του (παίζει λίγο με τον χρόνο και την αφήγηση), αλλά τελικά με λίγη προσοχή μπαίνεις γρήγορα στο κλίμα της ιστορίας και καταλαβαίνεις τη λογική του συγγραφέα. Η γραφή είναι πολύ ωραία και χειμαρρώδης, σε μερικά σημεία σκληρή και γλαφυρή και σε κάποια άλλα πιο λυρική, κατά τη γνώμη μου σίγουρα είναι το πιο δυνατό στοιχείο του βιβλίου. Προσωπικά η όλη πλοκή με κράτησε στην τσίτα από την αρχή μέχρι το τέλος (αν και σε ένα σημείο ψυλλιάστηκα για το πού το πήγαινε ο συγγραφέας), ενώ και ο τρόπος γραφής με εντυπωσίασε έως έναν βαθμό. Σίγουρα έχει τα θεματάκια του και δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως σαν λάτρης του είδους πέρασα καταπληκτικά την ώρα μου. Όσον αφορά την έκδοση, είναι σίγουρα καλή και προσεγμένη από άποψη μετάφρασης και επιμέλειας, ενώ και η κάπως παλπ αισθητική της μου αρέσει πολύ. 8/10
  26. 1 point
    Red dragon - Thomas Harris Το πρώτο βιβλίο του Thomas Harris με τον ψυχοπαθή κακοποιό Χάνιμπαλ είναι ένα ευχάριστο ψυχολογικό θρίλερ που έχει να προσφέρει ωραίες αναγνωστικές στιγμές και αρκετή αίσθηση αγωνίας. Ο συγγραφέας μάς χαρίζει στιγμές όχι μόνο από το αστυνομικό σώμα, το οποίο προσπαθεί απεγνωσμένα να λύσει την υπόθεση, αλλά και από τον ίδιο τον κακοποιό διεισδύοντας στην καθημερινότητά του, τις σκέψεις του και τους αποκρουστικούς του τρόπους διασκέδασης. Από την άλλη, κάποια γεγονότα μου φάνηκαν λίγο «βεβιασμένα» αλλά αυτό ήταν το λιγότερο που με «χάλασε». Αυτό που με δυσκόλεψε πολύ διαβάζοντας το βιβλίο ήταν το γράψιμο. Δεν ήταν λίγες οι φορές που διάβασα δυο και τρεις φορές μερικές παραγράφους για να καταλάβω τι συμβαίνει. Μου φάνηκε ότι το γράψιμο σε κάποιες στιγμές δεν είχε συνοχή. Αυτό, λοιπόν, με δυσκόλεψε στην ανάγνωση και με κούρασε. Γενικά, πρόκειται για ένα καλό βιβλίο, με δυνατές στιγμές και μπόλικο mindgame.
  27. 1 point
    Αντιός, Χέμινγουεϊ του Λεονάρδο Παδούρα. Ο Λεονάρδο Παδούρα γεννήθηκε στην Αβάνα το 1955 και έχει γράψει μια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Μάριο Κόντε. Το συγκεκριμένο διαδραματίζεται στην Αβάνα κάπου στο τέλος της δεκαετίας του '90 και η υπόθεση ξεκινάει όταν ένα βράδυ μια σφοδρή θύελλα ξεχερσώνει ένα δέντρο στην αυλή του πρώην σπιτιού του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο. Όταν οι εργάτες προσπαθούν να απομακρύνουν το πεσμένο δέντρο ανακαλύπτουν και έναν ανθρώπινο σκελετό θαμμένο στις ρίζες του και περαιτέρω έρευνες δείχνουν ότι ο άγνωστος άνθρωπος σκοτώθηκε περίπου το 1958 από σφαίρα, όταν εκεί ζούσε ακόμα ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Τότε οι αστυνομικές αρχές της Αβάνας καλούν ανεπίσημα τον πρώην αστυνομικό Μάριο Κόντε, να ανακαλύψει τον δολοφόνο, αν και έχουν περάσει πάνω από σαράντα χρόνια από τότε που έγινε ο φόνος, μιας και ακόμα τον θεωρούν αρκετά ικανό, αλλά κυρίως γιατί υπάρχει πιθανότητα ο δολοφόνος να είναι ο ίδιος ο Χέμινγουεϊ και πριν ξεκινήσουν επίσημη έρευνα θέλουν να ξέρουν ποιος είναι ο ένοχος είναι αυτός. Ο αναγνώστης παράλληλα με την αστυνομική έρευνα του Κόντε παρακολουθεί, με συνεχόμενα φλας μπακ, την ζωή του Χέμινγουεϊ στην Αβάνα τις μέρες του φόνου κατά την δεκαετία του '50 και μέσα από αυτή μαθαίνει σιγά σιγά και το ποιος και γιατί έκανε τον φόνο. Το κομμάτι του βιβλίου που παρουσιάζει την Αβάνα του '50 αλλά και του '90 μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά στο αστυνομικό μυστήριο δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. 7/10
  28. 1 point
    Σεμπαστιέν Ζαπριζό - Παγίδα για τη σταχτοπούτα (Piège pour Cendrillon, 1963) Πρώτη επαφή με το έργο του Σεμπαστιέν Ζαπριζό και σε γενικές γραμμές δηλώνω αρκετά ικανοποιημένος. Πρόκειται για μια ατμοσφαιρική ιστορία μυστηρίου και εξαπάτησης, για ένα ψυχολογικό νουάρ γεμάτο ανατροπές, που καταφέρνει να κρατάει σε εγρήγορση τον αναγνώστη από την πρώτη μέχρι την τελευταία πρόταση. Η πλοκή κινείται με σχετικά αργούς ρυθμούς και διαθέτει ελάχιστες σκηνές έξαρσης ή έντασης, όμως η ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική και η σκιαγράφηση των βασικών χαρακτήρων πολύ καλή, με τον συγγραφέα να παίζει με το μυαλό και τα συναισθήματα των αναγνωστών του. Όσον αφορά τη γραφή, είναι ιδιαίτερη και στιλάτη, νομίζω ότι κάνει τη διαφορά στο βιβλίο και ειδικά σε σχέση με ανάλογα μυθιστορήματα της εποχής του. Όσοι θέλουν ένα βραδυφλεγές ψυχολογικό νουάρ με μυστήριο και εκπλήξεις, νομίζω ότι με το συγκεκριμένο βιβλίο θα έκαναν μια αρκετά καλή επιλογή. Σίγουρα, πάντως, δεν είναι για όλα τα γούστα. 7.5/10
  29. 1 point
    Ρίτσαρντ Πρέιδερ - Η σειρά του δολοφόνου (Lie Down, Killer, 1952) Τρίτο βιβλίο του Ρίτσαρντ Πρέιδερ που διαβάζω, αν και ουσιαστικά είναι σαν να τον διαβάζω για πρώτη φορά, μιας και τα προηγούμενα δυο βιβλία του τα διάβασα το 2010, δηλαδή σχεδόν μια δεκαετία πίσω, όταν ακόμα ήμουν πιτσιρίκι. Ούτε τώρα εντυπωσιάστηκα, αλλά πέρασα καλά. Σε τούτο το νουάρ θριλεράκι δεν συμμετέχει ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Σελ Σκοτ, που είναι το... πουλέν του συγγραφέα, οπότε είναι εντελώς αυτόνομο σαν βιβλίο. Τέλος πάντων, ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μπλέκει σε μια ιστορία με φόνους, με την αστυνομία να είναι σίγουρη ότι αυτός τους διέπραξε. Φυσικά θα κάνει τα αδύνατα δυνατά για να καθαρίσει το όνομά του, να γλιτώσει τον... θάλαμο αερίων, και να βρει ποιος σκότωσε τον καλύτερό του φίλο. Τίποτα το συγκλονιστικό, τόσο από άποψη πλοκής, όσο και από άποψη γραφής και χαρακτήρων, όμως η ώρα κύλησε ευχάριστα. Η αλήθεια είναι ότι διαβάζεται πολύ εύκολα και γρήγορα, έχει κάποιες καλές και δυνατές στιγμές, αλλά είναι κάπως μονοδιάστατο σε πλοκή και χαρακτήρες, με αποτέλεσμα να μην προσφέρει κάτι παραπάνω από απλώς δυο-τρεις ώρες ψυχαγωγίας (αρκεί, βέβαια, αυτός που θα το διαβάσει να είναι λάτρης των παλπ μυθιστορημάτων). Στη βιβλιοθήκη μου έχω κάμποσα βιβλία του συγγραφέα με ήρωα τον Σελ Σκοτ, οπότε έχω μέλλον με δαύτον. 7/10 (λίγο χαριστικά)
  30. 1 point
    Μαζάκο Τογκάουα - Κυνηγός γυναικών (Ryojin Nikki/The Lady Killer, 1963) Δεν κυκλοφορούν και πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα Ιαπώνων συγγραφέων στα ελληνικά, πόσο μάλλον αστυνομικά νουάρ της δεκαετίας του '60. Αυτό παίζει να είναι και το μοναδικό! Αφού το είχα στο "περίμενε" για πάνω από επτά χρόνια (αγορασμένο με δυο ευρώ από κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο!), είπα να το διαβάσω τώρα που είχα όρεξη για ένα παλπ θριλεράκι που να μην είναι γραμμένο από Αγγλόφωνο συγγραφέα. Λοιπόν, πρόκειται για ένα πολύ καλογραμμένο και γεμάτο στιλ αστυνομικό θρίλερ, με μυστήριο και φόνους σεξουαλικής φύσεως, η ατμόσφαιρα του οποίου δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από τα Αμερικάνικα ή τα Ευρωπαϊκά νουάρ της δεκαετίας του '60. Η εξέλιξη της πλοκής είναι αρκετά στρωτή και έως έναν βαθμό αναμενόμενη, όμως για έναν περίεργο λόγο κατάφερε να με κρατήσει στην τσίτα από την πρώτη κιόλας σελίδα, με το τέλος να κρύβει μια αρκετά ενδιαφέρουσα έκπληξη. Η γραφή της Τογκάουα είναι πολύ καλή, με τις περιγραφές της να δημιουργούν μια κάπως σκοτεινή ατμόσφαιρα και να καταφέρνουν με χαρακτηριστική άνεση να με μεταφέρουν στο Τόκιο της δεκαετίας του '60, δίνοντας μου την ευκαιρία να πάρω μια εικόνα από την Ιαπωνική αστική ζωή εκείνης της εποχής. Μπορεί σαν αστυνομικό μυθιστόρημα (ή, τέλος πάντων, σαν μυθιστόρημα μυστηρίου) να μην είναι κάτι το φοβερό και το τρομερό, όμως αν μη τι άλλο είναι αρκούντως ενδιαφέρον και ψυχαγωγικό, με εξαιρετική ατμόσφαιρα. 8.5/10
  31. 1 point
    Κίκε Φεράρι - Από μακριά μοιάζουν με μύγες (Que de lejos parecen moscas, 2011) Λίγο καιρό πριν, ούτε τον συγγραφέα γνώριζα, ούτε φυσικά το βιβλίο, μέχρι που είδα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Καστανιώτη, οπότε διάβασα την ιντριγκαδόρικη περίληψη και το θετικό σχόλιο του αγαπημένου Πάκο Ιγκνάσιο Τάιμπο ΙΙ, και φυσικά το έβαλα στη λίστα μου. Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε, το αγόρασα με συνοπτικές διαδικασίες και δεν άργησα να το πιάσω στα χέρια μου. Λοιπόν, πρόκειται για ένα αρκετά ωμό και γραφικό νουάρ, στα όρια του παλπ, με την πλοκή να εξελίσσεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, δίχως να υπάρχει πολύς χρόνος για μεγαλύτερη εκβάθυνση στους χαρακτήρες ή για ιδιαίτερους κοινωνικούς προβληματισμούς. Βέβαια, μέσω της πλοκής και των χαρακτήρων, ο συγγραφέας θίγει και κάποια από τα κακώς κείμενα της Αργεντίνικης κοινωνίας, με τους διεφθαρμένους πολιτικούς και τους βρώμικους επιχειρηματίες, αν και οι χαρακτήρες είναι στα όρια της καρικατούρας. Φυσικά υπάρχει ένταση και νεύρο, η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη από την αρχή μέχρι το τέλος, ο συγγραφέας σε αναγκάζει να διαβάσεις την ιστορία με μια ανάσα, δίχως να σκεφτείς τα γιατί και πώς. Το μπόλικο βρισίδι και το καυστικό, κατάμαυρο χιούμορ κάνει την ανάγνωση ακόμα πιο απολαυστική, έστω με κάποιες ενοχές. Όσον αφορά το τέλος, από τη μια δεν λύνει ορισμένες απορίες (μάλλον δημιουργεί περισσότερες), από την άλλη όμως είχε πολύ πλάκα και ήταν ταιριαστό με το όλο ύφος της ιστορίας. 7.5/10
  32. 1 point
    Άλεξ Μιχαηλίδης - Η σιωπηλή ασθενής (The Silent Patient, 2019) Το πρώτο μυθιστόρημα του Άλεξ Μιχαηλίδη είναι ίσως το πιο πολυσυζητημένο θρίλερ της χρονιάς, έχοντας ήδη δεκάδες χιλιάδες κριτικές στο Goodreads, αν και κυκλοφόρησε στο εξωτερικό τον Φεβρουάριο, δηλαδή μόλις πριν από δυο και κάτι μήνες. Πραγματική υστερία επικρατεί γύρω από αυτό το βιβλίο, ενώ δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε λίγο καιρό θα δούμε και την κινηματογραφική εκδοχή του. Οι εκδόσεις Διόπτρα το έφεραν γρήγορα-γρήγορα στην Ελλάδα και εγώ το έπιασα άμεσα στα χέρια μου, για να δω προς τι ο όλος πανικός. Λοιπόν, δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα. Όπως και με το επίσης πολυσυζητημένο και πολυδιαβασμένο "Η γυναίκα στο παράθυρο" του Έι Τζ. Φιν που διάβασα πέρυσι, κάποια πράγματα στην πλοκή δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ και οι χαρακτήρες μου φάνηκαν μάλλον μονοδιάστατοι και επιδερμικοί. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ χωρίς ιδιαίτερη δράση και κατά τη γνώμη μου χωρίς αυτή την αγωνιώδη αίσθηση που είναι απαραίτητη για τέτοιου είδους βιβλία. Η πλοκή κινείται με σχετικά αργούς ρυθμούς από την αρχή και μονάχα προς το τέλος ανεβαίνουν λιγάκι οι σφυγμοί και γίνεται ένας μικρός χαμός. Προσωπικά περίμενα τη διαβόητη ανατροπή στην πλοκή -που τόσο έχει συζητηθεί-, αυτή ήρθε, με εξέπληξε λιγάκι, αλλά μέχρι εκεί. Έχω συναντήσει σαφώς πιο συνταρακτικές ανατροπές σε θρίλερ, δοσμένες με πολύ πειστικότερο τρόπο και χωρίς... κλεψιές. Όσον αφορά τη γραφή, θα τη χαρακτήριζα οπωσδήποτε ευκολοδιάβαστη και εθιστική, χωρίς αμφιβολία βοηθάει πάρα μα πάρα πολύ στη γρήγορη και ξεκούραστη ανάγνωση του βιβλίου. Όμως δεν έχει τίποτα το ιδιαίτερο, τίποτα το ξεχωριστό. Είναι κάπως άχρωμη και άοσμη, ούτε με άγγιξε ιδιαίτερα, ούτε με καθήλωσε. Γενικά, θα έλεγα ότι είναι ένα καλούτσικο ψυχολογικό θρίλερ, όμως δεν μπορώ να καταλάβω όλη αυτή τη φασαρία που έχει δημιουργηθεί γύρω από αυτό. Είναι ό,τι πρέπει για να περάσει ευχάριστα η ώρα, αλλά τίποτα παραπάνω. Αν θέλετε να συγκλονιστείτε πραγματικά, πιστέψτε με, υπάρχουν πολύ πιο δυνατά θρίλερ εκεί έξω... 6.5/10
  33. 1 point
    Ζαν-Μπερνάρ Πουί - Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ (Spinoza encule Hegel, 1983) Οφείλω να παραδεχτώ ότι ο (κάπως ασόβαρος για βιβλίο) τίτλος μου τράβηξε την προσοχή και ήταν ένας λόγος που διάβασα το βιβλίο σχεδόν αμέσως μετά την αγορά του, ενώ έχω εδώ και κάτι μήνες το "Εθνική 86" του ίδιου, που θυμάμαι ότι για λίγες μέρες ήταν στα προσεχώς, μέχρι που το ξέχασα τελείως. Λοιπόν, πρόκειται για ένα φοβερό διαμαντάκι με νουάρ ατμόσφαιρα και πανκ αισθητική, γεμάτο ακραίες καταστάσεις, πολιτική σάτιρα που δέρνει αλύπητα τους πάντες και τα πάντα, καθώς επίσης και μπόλικο μαύρο χιούμορ και κυνισμό. Σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο για όλα τα γούστα, αλλά ούτε και για όλα τα στομάχια. Είναι σκληρό και σε σημεία ανελέητο, η όλη ιστορία εξελίσσεται με φρενήρεις ρυθμούς, όντας γεμάτη δράση, βία και αμείωτη ένταση. Οι περιγραφές τοπίων και καταστάσεων, καθώς και οι σκέψεις του αφηγητή, συνδυάζουν τον ωμό ρεαλισμό με τον σκληρό λυρισμό, με τον συγγραφέα να χρησιμοποιεί βωμολοχίες, οι οποίες παραδόξως δένονται αρμονικά με το σύνολο. Σίγουρα είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα βιβλία που διάβασα φέτος. 8/10
  34. 1 point
    Άντονι Κουίν - Οι φίλοι μας στο Βερολίνο (Our Friends In Berlin, 2018) Για το βιβλίο δεν γνώριζα απολύτως τίποτα, μέχρι που πριν περίπου ένα μήνα έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, έτσι το έψαξα και το έβαλα αμέσως στη λίστα με τα υπό έκδοση βιβλία που θα ήθελα να αγοράσω, μιας και η θεματολογία του με ιντρίγκαρε σε μεγάλο βαθμό και κάποιες κριτικές με έπεισαν για την ποιότητά του. Επίσης -δεν θα το κρύψω-, για κάποιο λόγο μου άρεσε πολύ το εξώφυλλο. Πρόκειται για ένα πραγματικά πολύ καλογραμμένο και ιδιαίτερα καθηλωτικό μυθιστόρημα, κράμα ιστορικού και κατασκοπευτικού θρίλερ, με δραματικά και κοινωνικά στοιχεία. Η δράση του είναι σε λογικά πλαίσια, χωρίς υπερβολές, οπότε μην περιμένετε πολλά κυνηγητά, πίου-πίου και τα τοιαύτα, ούτε όμως και τίποτα φοβερές εκπλήξεις ή ανατροπές. Ουσιαστικά, βασικό προσόν του βιβλίου είναι η όλη αποτύπωση της εποχής (μεγάλο μέρος της πλοκής διαδραματίζεται το 1941, αλλά ο συγγραφέας μας πηγαίνει τόσο στο 1935, όσο και στο 1944, αλλά και το 1948) και της παράνοιας που επικρατούσε στο Λονδίνο τα χρόνια του πολέμου. Επίσης οι χαρακτήρες είναι αρκετά καλοδουλεμένοι και ενδιαφέροντες, προσωπικά ενδιαφέρθηκα πολύ για τους βασικούς πρωταγωνιστές. Και, φυσικά, η όλη ατμόσφαιρα είναι εξαιρετική (μου θύμισε το υπέροχο "Οι σκλάβοι της μοναξιάς", του Πάτρικ Χάμιλτον). Άλλο ένα δυνατό σημείο του βιβλίου είναι η γραφή: Οξυδερκής και αρκετά διεισδυτική, συνάμα όμως ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με φοβερά ρεαλιστικά περιγραφές σκηνικών και γεγονότων, οι οποίες με μετέφεραν από το σπίτι μου, στο Λονδίνο της δεκαετίας του '40, ανάμεσα σε κατασκόπους και πολίτες που έμπλεξαν στον βρώμικο κόσμο των Μυστικών Υπηρεσιών. Το βιβλίο μπορεί να έχει κάποια θεματάκια στη γενικότερη ιστορία (την πλοκή δεν την λες και σφιχτοδεμένη), όμως πραγματικά το κατευχαριστήθηκα. Οπότε δεν βλέπω το λόγο να μην του βάλω πέντε αστεράκια στο Goodreads. Και σίγουρα το προτείνω στους λάτρεις των μυθιστορημάτων γύρω από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. 9/10
  35. 1 point
    Τζόναθαν Λάτιμερ - Ένα πτώμα στο κρεβάτι (Sinners and Shrouds, 1955) Τον Ιούνιο του 2013 είχα διαβάσει το "Ο προφήτης του τρόμου" (Solomon's Vineyard), με διαφορά το πιο πολυδιαβασμένο έργο του Τζόναθαν Λάτιμερ και θεωρητικά ένα από τα αδίκως παραγνωρισμένα σκληροτράχηλα νουάρ της δεκαετίας του '40. Θυμάμαι ότι για κάποιο λόγο δεν με είχε ενθουσιάσει, όμως με είχε αφήσει γενικά ικανοποιημένο (σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω!). Λοιπόν, το "Ένα πτώμα στο κρεβάτι" μου φάνηκε καλύτερο. Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον και άκρως ψυχαγωγικό νουάρ με μυστήριο και γοργή δράση, το οποίο διάβασα με μια κάποια απόλαυση από την αρχή μέχρι το ανατρεπτικό τέλος. Ο Σαμ Κλέι, ένας νεαρός δημοσιογράφος, ξυπνάει ένα πρωί με δυνατό πονοκέφαλο, σε ξένο δωμάτιο, χωρίς ουσιαστικά να ξέρει που βρίσκεται ή πως βρέθηκε εκεί. Το κακό είναι ότι στο κρεβάτι δίπλα του είναι δολοφονημένη και μια όμορφη κοπέλα, την οποία δεν θυμάται να έχει γνωρίσει ποτέ. Αυτά είναι τα τραγικά αποτελέσματα ενός γερού μεθυσιού! Ο Σαμ, φυσικά, καταλαβαίνει ότι δεν σκότωσε την κοπέλα, και ότι μάλλον κάποιος προσπαθεί να του την φέρει. Οπότε θα κινήσει γη και ουρανό για να ξεμπλέξει. Στην πορεία, βέβαια, θα γίνει ένας μικρός χαμός με την έρευνα, ο Σαμ θα πρέπει να ξετυλίξει ένα κουβάρι από στοιχεία, αποκαλύψεις και συμπτώσεις, για να γλιτώσει την ηλεκτρική καρέκλα... Πραγματικά, πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας το βιβλιαράκι αυτό. Από την μια η ιστορία με κράτησε στην τσίτα, ενώ από την άλλη μου άρεσε ο τρόπος γραφής, με τις λιτές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους, καθώς και με την πολύ ελαφριά αίσθηση του χιούμορ. Επίσης συμπάθησα τον πρωταγωνιστή, χωρίς καν ο συγγραφέας να εκβαθύνει ιδιαίτερα σ'αυτόν. Οπωσδήποτε δεν μιλάμε για ένα αριστούργημα ή για ένα βιβλίο με ιδιαίτερη πρωτοτυπία, όμως χωρίς αμφιβολία θα ικανοποιήσει τους λάτρεις των παλαιάς κοπής νουάρ μυθιστορημάτων μυστηρίου. Υ.Γ. Η μετάφραση του Τζίμμυ Κορίνη μου φάνηκε πολύ καλή για τα 50+ χρόνια της... 8/10
  36. 1 point
    Πολ Κέιν - Ρέκβιεμ για έναν γκάγκστερ (Fast One, 1933) Αυτό είναι το πρώτο και το μοναδικό μυθιστόρημα του Πολ Κέιν, που πρωτοδημοσιεύτηκε σε πέντε συνέχειες στο περιοδικό Black Mask, πριν από ογδόντα πέντε και πλέον χρόνια. Πρόκειται για ένα από τα χαρακτηριστικότερα και κλασικότερα σκληροτράχηλα παλπ μυθιστορήματα της τρομερής Αμερικάνικης Σχολής, ένα σχετικά παραγνωρισμένο και ακατέργαστο διαμάντι, που οι πραγματικοί και φανατικοί λάτρεις του είδους μάλλον θα απολαύσουν. Η όλη ιστορία διαδραματίζεται στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '30, κατά την μεγάλη Οικονομική Ύφεση, και είναι γεμάτη γκάγκστερς, πιστολάδες, διεφθαρμένους αστυνομικούς και πολιτικούς, μοιραίες γυναίκες και μικροαπαταιώνες, δηλαδή κλασικές φιγούρες του υποκόσμου. Βασικό πρόσωπο της ιστορίας μπορεί να είναι ο Τζέρι Κελς, ένας γκάγκστερ που τα βάζει με όλους, όμως ουσιαστικός πρωταγωνιστής είναι ο βρώμικος κόσμος του εγκλήματος. Γινόμαστε μάρτυρες δεκάδων σκηνών βίας, προδοσιών και παιχνιδιών εξουσίας ανάμεσα στους πάσης φύσεως εγκληματίες, οι ρυθμοί είναι φρενήρεις και ανελέητοι, η μια σκηνή βίας διαδέχεται την άλλη, χωρίς σταματημό και χωρίς έλεος για τους πρωταγωνιστές. Ο συγγραφέας δεν μπήκε στον κόπο να αναπτύξει ιδιαίτερα τους χαρακτήρες του, οι οποίοι είναι αρχετυπικοί για το είδος, αλλά επίσης αρκετά διακριτοί. Η γραφή είναι άκρως ευκολοδιάβαστη, αρκούντως σκληροτράχηλη και χωρίς φτιασίδια, με λιτές πλην όμως ακριβείς περιγραφές σκηνικών, καταστάσεων και χαρακτήρων. Όντας λάτρης των λεγόμενων "hard-boiled" μυθιστορημάτων, δηλώνω άκρως ικανοποιημένος από το μυθιστόρημα, το οποίο η αλήθεια είναι ότι ανυπομονούσα για αρκετό καιρό να μεταφραστεί στα ελληνικά. Όμως, οφείλω να πω ότι τόσο η ιστορία όσο και ο τρόπος εξιστόρησης και γραφής, σίγουρα δεν είναι για όλα τα αναγνωστικά γούστα. Θέλω να πω, ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με ένα παλπ μυθιστόρημα γεμάτο βία και ένταση, ο συγγραφέας δεν ασχολείται με βαθύτερα νοήματα ή μηνύματα, οι χαρακτήρες δεν έχουν ιδιαίτερο βάθος και είναι όλοι τους "κακοί", όλα αυτά που γίνονται είναι πολλά και γίνονται γρήγορα, δεν υπάρχει χώρος για συναισθηματισμούς. Προσωπικά το κατευχαριστήθηκα, αλλά εγώ γουστάρω (και) τέτοιου είδους μυθιστορήματα. Υ.Γ. Πολύ ωραία η έκδοση του Public, με γλαφυρή μετάφραση και πραγματικά φοβερό εξώφυλλο. Ελπίζω να ακολουθήσουν και άλλα τέτοια αμετάφραστα μέχρι σήμερα διαμαντάκια στη σειρά Noir των συγκεκριμένων εκδόσεων. Έχω να προτείνω ένα κάρο βιβλία... 8.5/10
  37. 1 point
    Μπουαλό/Ναρσεζάκ - Ο δεσμώτης του ιλίγγου (Sueurs froides/Vertigo, 1954) Μια από τις σπουδαιότερες ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ αλλά και γενικά του παγκόσμιου κινηματογράφου, βασίζεται σε αυτό το μυθιστόρημα του διδύμου Γάλλων συγγραφέων, Πιερ Μπουαλό και Τομά Ναρσεζάκ. Ούτε ξέρω πόσο καιρό το βιβλίο καθόταν και σκονιζόταν παραπονεμένο στην βιβλιοθήκη μου, μέχρι να το διαβάσω τελικά αυτές τις μέρες. Επιτέλους το έκανα, γιατί ήθελα να δω κάποια στιγμή και την ταινία, η οποία και αυτή με περιμένει με παράπονο. Λοιπόν, πρόκειται για ένα ιδιαίτερα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και οπωσδήποτε ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα μυστηρίου με σασπένς, εκπλήξεις στην πλοκή και πάρα πολύ καλή σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Οι συγγραφείς κατάφεραν να με κάνουν ένα με τον βασικό πρωταγωνιστή και το όλο πάθος του για την μυστηριώδη και με αυτοκτονικές τάσεις (;) γυναίκα, ενώ επίσης κατάφεραν να με κρατήσουν από την αρχή μέχρι το ανατρεπτικό και ιντριγκαδόρικο φινάλε. Σίγουρα υπάρχουν μερικά "κουραστικά" σημεία προς το τέλος, με την όλη μανία του πρωταγωνιστή για την γυναίκα (με το δίκιο του βέβαια), αλλά νομίζω ήταν κάπως απαραίτητα για να κλείσει έτσι δυνατά η όλη ιστορία. Η γραφή είναι πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με ρεαλιστικές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων, ενώ και η αποτύπωση των σκέψεων του πρωταγωνιστή είναι σαφώς έντονη. Γενικά πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αξίζει να διαβάσει κανείς γι'αυτό που είναι και γι'αυτά που προσφέρει, και όχι γιατί απλά αποτελεί την βάση για μια από τις σημαντικότερες ταινίες του Χίτσκοκ. Από μόνο του είναι ένα βιβλίο έντονο και ενδιαφέρον, οπωσδήποτε ψυχαγωγικό αλλά και ουσιώδες. 8.5/10
  38. 1 point
    Frédéric Dard - Bird In A Cage Ο Dard ήταν Γάλλος συγγραφέας αστυνομικών νουάρ. Τέτοιο είναι και το συγκεκριμένο βιβλιαράκι των μόλις 120 σελίδων, αλλά μην περιμένετε να ξετρυπώσει από καμιά γωνία κάποιος Μάρλοου. Αφηγητής είναι ο Άλμπερτ ο οποίος επιστρέφει στη γειτονιά του τα Χριστούγεννα ύστερα από 6 χρόνια και μπλέκεται με μία γυναίκα που θυμίζει πολύ την πρώην αγάπη του. Καθώς επιστρέφουν σπίτι της βρίσκουν τον άντρα της να έχει αυτοκτονήσει και από εκεί ξεκινάει ένα περίεργο μυστήριο με το πτώμα να εξαφανίζεται/ να ξανεμφανίζεται κοκ. Εντάξει δε μπορώ να πω, το διάβασα εύκολα, αλλά με εξαίρεση ένα ειρωνικό τουιστάκι της τελευταίας στιγμής, δεν είχε κάτι που να μην το μαντεύεις από την αρχή. Ναι έχει και κάποια στοιχεία impossible crime (αυτός ήτο και ο λόγος μαζί με την φτηνή τιμή του που το αγόρασα), αλλά το κόλπο είναι τόσο γνωστό που το κατάλαβα αμέσως μόλις έγινε το σκηνικό. Ούτε οι χαρακτήρες είχαν ιδιαίτερο βάθος, αν και η γραφή ήταν καλή. Συνοψίζοντας, ένα ευχάριστο ανάγνωσμα αλλά ως εκεί. 6.5/10
  39. 1 point
    Κάρεν Ντιόν - Η κόρη του βασιλιά του βάλτου (The Marsh King's Daughter, 2017) Πρώτο βιβλίο της Κάρεν Ντιόν που μεταφράζεται στα ελληνικά, είναι φυσικά και το πρώτο της που διαβάζω. Το αγόρασα με το που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος τον περασμένο Μάιο, αλλά έπρεπε να περάσουν σχεδόν τέσσερις μήνες για να το διαβάσω τελικά. Πρόκειται για ένα καλογραμμένο και ενδιαφέρον περιπετειώδες θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις, το οποίο κατάφερε να με κρατήσει σε μια κάποια αγωνία από την αρχή μέχρι το τέλος. Το όλο κόνσεπτ είναι σίγουρα ιντριγκαδόρικο και ιδιαίτερο, ουσιαστικά αυτό ήταν που μου κίνησε την προσοχή: Πως μεγαλώνει ένα κορίτσι, που αποτελεί τον καρπό της ένωσης μιας έφηβης και του βιαστή απαγωγέα της, την οποία έσυρε σε μια απομονωμένη καλύβα στους βάλτους του Μίσιγκαν, κρατώντας την αιχμάλωτη επί δεκατέσσερα χρόνια; Οι αναγνώστες γίνονται μάρτυρες τόσο διαφόρων γεγονότων από το παρελθόν της αφηγήτριας (πως μεγάλωσε, πως έγινε εξπέρ στο κυνήγι και στη ζωή στη φύση, πως της φερόταν ο πατέρας της κλπ), όσο και από το παρόν, στο οποίο έχει κάνει οικογένεια, ενώ καλείται να αντιμετωπίσει εκ νέου τον πατέρα της, ο οποίος απέδρασε από τη φυλακή. Η γραφή της Ντιόν με άφησε ως επί το πλείστον ικανοποιημένο, με τις περιγραφές της κατάφερε να με ταξιδέψει στους βάλτους του Μίσιγκαν, αλλά και να με κάνει να ενδιαφερθώ για την ξεχωριστή πρωταγωνίστρια. Φοβερά τοπία, σκηνές και εικόνες που μένουν στο μυαλό, η αλήθεια είναι ότι χώθηκα για τα καλά στον κόσμο της ιστορίας. Εννοείται πως δεν είναι τέλειο θρίλερ, μιας και όλο και κάποιες ευκολίες, υπερβολές και αδυναμίες θα συναντήσει κανείς στην πλοκή, αλλά γενικά έχει να προσφέρει δυνατές σκηνές, ωραίες εικόνες και αρκετή αγωνία, ενώ έχει και τη σωστή ατμόσφαιρα. 8.5/10
  40. 1 point
    Μπέντζαμιν Μπλακ - Ο Λεμούριος (The Lemur, 2008) Δεύτερο βιβλίο του Μπέντζαμιν Μπλακ που διαβάζω (ψευδώνυμο του Τζον Μπάνβιλ), μετά το πολύ καλό "Η ξανθιά με τα μαύρα μάτια" που διάβασα το 2015. Εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ διαφορετικό, τόσο θεματικά, όσο κυρίως ποιοτικά. Λοιπόν, δεν ήταν τόσο κακό βιβλίο όσο περίμενα με βάση τη βαθμολογία του στο Goodreads, αλλά ήταν τουλάχιστον όσο μέτριο αναμενόταν. Η αλήθεια είναι ότι σε κανένα σημείο δεν ένιωσα κάτι για την πλοκή -που μου φάνηκε πολύ επιφανειακή και μάλλον ανιαρή-, ή για τους χαρακτήρες, που θα έλεγα ότι ήταν εξαιρετικά αδιάφοροι, δίχως κανένα βάθος. Είναι φανερό ότι ο συγγραφέας ξέρει να γράφει, αλλά εδώ δεν ήταν σε μεγάλη φόρμα όσον αφορά την ιστορία. Να τον πίεσε κάποιος εκδότης ώστε να βγάλει ένα μικρό θρίλερ μυστηρίου, μέσα σε λίγες εβδομάδες; Ποιος ξέρει. Πάντως σαν βιβλίο δεν έχει να προσφέρει και κάτι το καινούργιο ή το ιδιαίτερο στους λάτρεις του είδους, που λίγα πράγματα θα νιώσουν διαβάζοντάς το. Βέβαια, μου άρεσε σε μεγάλο βαθμό το όλο σκηνικό, καθώς και η γραφή του -με τις περιγραφές του να δημιουργούν μια κάποια νουάρ ατμόσφαιρα-, αλλά μέχρι εκεί. 6.5/10
  41. 1 point
    Ντικ Φράνσις - Στόχος (The Edge, 1988) Στη βιβλιοθήκη μου έχω πέντε βιβλία του Ντικ Φράνσις (εννοείται όλα αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία μέσα στα προηγούμενα χρόνια), όμως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Ο Ντικ Φράνσις φημίζεται για τα θρίλερ μυστηρίου που διαδραματίζονται λίγο έως πολύ στον κόσμο των ιπποδρομιών, και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Τζούλιους Απόλλο Φίλμερ αποτελεί το μαύρο πρόβατο των ιπποδρομιών, όντας ένας εγκληματίας που εκβιάζει και απειλεί ιδιοκτήτες αλόγων, εκπαιδευτές και ιππείς, με τους υπεύθυνους ασφαλείας του Τζόκεϊ Κλαμπ να προσπαθούν μάταια να τον πιάσουν στα πράσα. Ο Τορ Κέλσι είναι ένας μυστικός πράκτορας που θα κάνει τα πάντα για να πιάσει τον Φίλμερ τη στιγμή που κάνει ένα έγκλημα. Ίσως στο μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι κατά πλάτος του Καναδά -ευκαιρία για διακοπές και ωραίους αγώνες ιπποδρομίας για αρκετούς πλούσιους (Καναδούς και μη)-, είναι ο στόχος του Φίλμερ. Ο Κέλσι θα βρεθεί ινκόγκνιτο στο τρένο (ως σερβιτόρος) για να παρακολουθεί τις κινήσεις του Φίλμερ και να αποτρέψει τυχόν δολιοφθορές... Σαν θρίλερ δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε, μου φάνηκε ολίγον τι νερόβραστο και με ελάχιστες στιγμές αγωνίας ή έντασης. Σε αρκετά σημεία βαρέθηκα έως ένα βαθμό, αλλά η γραφή ήταν αν μη τι άλλο ξεκούραστη και ευκολοδιάβαστη, οπότε συνέχιζα την ανάγνωση δίχως τύψεις. Προς το τέλος κάπως ανέβηκαν οι σφυγμοί, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο σέτινγκ του τρένου και του ταξιδιού, καθώς και η ατμόσφαιρα, οπότε έστω και την τελευταία στιγμή θα τσιμπήσει το τέταρτο αστεράκι. Εντέλει, δεν πέρασα και άσχημα! 7.5/10
  42. 1 point
    Ρόμπερτ Λάντλαμ - Προς το Γκαντόλφο (The Road To Gandolfo, 1975) Τρίτο βιβλίο του Ρόμπερτ Λάντλαμ που διαβάζω, μετά το καλούτσικο "Σχέδιο Κασσάνδρα" (γραμμένο μαζί με τον Φίλιπ Σέλμπι) και το πολύ καλό "Το χειρόγραφο Τσάνσελορ" που διάβασα αμφότερα τον Μάιο του 2011. Ο Ρόμπερτ Λάντλαμ έχει γράψει κάμποσα δυνατά θρίλερ, όλα τους σοβαρά και γεμάτα συναρπαστικές και ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες από τον κόσμο των κατασκόπων και των μυστικών υπηρεσιών. Όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι αρκετά διαφορετικό, μιας και ο συγγραφέας είχε όρεξη για πλάκα, γράφοντας το συγκεκριμένο βιβλίο. Ας πούμε ότι πρόκειται για μια περιπετειώδη ιστορία, μέσω της οποίας σατιρίζει την Αμερικάνικη πολιτική και την οργανωμένη θρησκεία, καθώς και την τρέλα που χαρακτηρίζει πολιτικούς και στρατιωτικούς. Είναι μια ιστορία γεμάτη υπερβολές και τραγελαφικές καταστάσεις, που καταφέρνει όμως να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη με τη δράση, τα διάφορα τρελά σκηνικά και τους μάλλον καρτουνίστικους χαρακτήρες. Εντάξει, δεν μπορώ να πω ότι κατουρήθηκα και στα γέλια, όμως ήταν ένα βιβλίο που διάβασα πραγματικά πολύ ευχάριστα από την αρχή μέχρι το τέλος, το οποίο μου χάρισε αρκετές ώρες ψυχαγωγίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν προτείνεται για πρώτη επαφή με τον συγγραφέα: Έτσι, θα βγάλετε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα για τη γραφή και τον τρόπο σκέψης του. 7.5/10
  43. 1 point
    Τέιλορ Άνταμς - Χωρίς διέξοδο (No Exit, 2017) Πριν κάτι μήνες έμαθα ότι θα κυκλοφορούσε το συγκεκριμένο θρίλερ στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος και αμέσως έψαξα για περισσότερες πληροφορίες και κριτικές, γιατί δεν ήξερα τίποτα απολύτως για το βιβλίο ή για τον συγγραφέα που το έγραψε. Η ιστορία μου κίνησε το ενδιαφέρον για τα καλά, ενώ δεν μπόρεσα να παραβλέψω τις υπερβολικά πολλές και καλές κριτικές σε Amazon και Goodreads. Έτσι, το έβαλα στη σχετική λίστα και δεν έβλεπα την ώρα να σκάσει μύτη στα βιβλιοπωλεία. Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε τελικά, το αγόρασα, και τώρα το διάβασα ουσιαστικά σε δυο καθισιές. Τι μας λέει η περίληψη στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης: "Τι θα έκανες για να σώσεις ένα εγκλωβισμένο κορίτσι από τον απαγωγέα του, ενώ βρίσκεσαι στη μέση του πουθενά μέσα στη χιονοθύελλα; Η Ντάρμπι Θορν, φοιτήτρια κολλεγίου, ακινητοποιείται από μια ξαφνική χιονοθύελλα σε ένα πάρκινγκ της εθνικής οδού στη μέση του πουθενά, ενώ πηγαίνει στην άρρωστη μητέρα της. Ετοιμάζεται να περάσει τη νύχτα στο πάρκινγκ, μαζί με άλλους τέσσερις εγκλωβισμένους οδηγούς, όταν ξαφνικά βλέπει ένα τρομαγμένο μικρό κορίτσι κλειδωμένο μέσα σε ένα από τα σταθμευμένα αυτοκίνητα. Το κινητό της δεν έχει σήμα και δεν υπάρχει διέξοδος λόγω της κακοκαιρίας. Το μόνο που ξέρει είναι ότι ένας από τους άλλους ταξιδιώτες είναι ο απαγωγέας... Ένα θρίλερ γεμάτο ανατροπές που καθηλώνει τον αναγνώστη και δεν τον αφήνει να πάρει ανάσα!" Λοιπόν, πρόκειται σαφώς για ένα ενδιαφέρον, εθιστικό και σχετικά σφιχτοδεμένο θρίλερ, με ένταση, αρκετή αγωνία και κάποιες δυνατές σκηνές που ανεβάζουν την αδρεναλίνη στα ύψη. Η ατμόσφαιρα είναι όσο κλειστοφοβική και τεταμένη χρειάζεται για να κρατήσει στην τσίτα τον αναγνώστη, ενώ το παγωμένο και κάπως απομονωμένο σκηνικό είναι δοσμένο με ρεαλισμό και γλαφυρότητα. Οι χαρακτήρες είναι κάπως μονοδιάστατοι και με "θεματάκια", οι υπερβολές και οι ευκολίες στην πλοκή φυσικά δεν λείπουν, ενώ γενικά η γραφή είναι μεν ευκολοδιάβαστη και εθιστική, αλλά ουσιαστικά χωρίς κάτι το ιδιαίτερο και το ξεχωριστό. Τέλος πάντων, μιλάμε για ένα άκρως ψυχαγωγικό θρίλερ που θα κρατήσει πολύ καλή παρέα για λίγες ώρες στην παραλία (ή οπουδήποτε αλλού). Δεν αμφιβάλλω ότι σε λίγο καιρό θα δούμε και ταινία βασισμένη σ'αυτό. 8/10
  44. 1 point
    Γ. Ρ. Μπερνέτ - Αντίο, Σικάγο (Goodbye Chicago, 1981) Πέμπτο μυθιστόρημα του πολύ καλού αλλά σχετικά παραγνωρισμένου Γ. Ρ. Μπερνέτ που διαβάζω, τρία ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του (το πολύ καλό "Χάι Σιέρα"). Το "Αντίο, Σικάγο" είναι το τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε και έκδωσε ο Μπερνέτ, σε ηλικία 82 ετών, ουσιαστικά έναν χρόνο πριν πεθάνει. Οι διαφορές με τα υπόλοιπα βιβλία του που έχω διαβάσει, τα οποία έγραψε στις δεκαετίες του '30 και του '40, είναι πέρα για πέρα εμφανείς: Λείπει κάπως η σκληράδα στη γραφή, καθώς και η ένταση στην πλοκή. Βέβαια, η ατμόσφαιρα είναι νουάρ και η όλη σκιαγράφηση της εποχής ρεαλιστική και ικανή να μεταφέρει τον αναγνώστη στο Σικάγο της δεκαετίας του '20. Είναι ένα βιβλίο που έχει να προσφέρει εικόνες και κλισέ μιας ενδιαφέρουσας εποχής, με λιτό τρόπο αναδεικνύει χαρακτήρες που βασίζονται σε αληθινά πρόσωπα, ενώ αφήνει τον αναγνώστη να ρίξει μια ματιά στον συναρπαστικό κόσμο του εγκλήματος του Σικάγου την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης. Απλώς του λείπει το νεύρο και η ωμότητα που χαρακτηρίζουν τα νουάρ μυθιστορήματα που ασχολούνται με τους γκάνγκστερ. Κατά τ'άλλα είναι ό,τι πρέπει για μια γρήγορη και ψυχαγωγική ανάγνωση. Το τέταρτο αστεράκι το παίρνει την τελευταία στιγμή, γιατί πέρασα πολύ καλά. 7.5/10
  45. 1 point
    Έιντριαν ΜακΚίντι - Κρύο χώμα (The Cold Cold Ground, 2012) Άλλο ένα δυνατό και ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ της Βρετανικής Σχολής που συναντούσα συνεχώς μπροστά μου σε διάφορες λίστες με τα καλύτερα σύγχρονα αστυνομικά μυθιστορήματα, κυκλοφορεί επιτέλους και στα ελληνικά, από τις εκδόσεις Οξύ. Φυσικά δεν άργησα ούτε στιγμή να το αγοράσω, αλλά και να το διαβάσω. Εκτός όλων των άλλων, ήθελα να διαβάσω και μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Βόρεια Ιρλανδία της δεκαετίας του '80. Στο πρώτο αυτό βιβλίο της αστυνομικής σειράς του ΜακΚίντι, γνωρίζουμε τον νεαρό και αντισυμβατικό Καθολικό αστυνομικό Σον Ντάφι, ο οποίος καλείται να εξιχνιάσει τους φόνους δυο ομοφυλόφιλων αντρών, οι οποίοι κατά τα φαινόμενα έγιναν από κάποιον σίριαλ κίλερ, ταυτόχρονα όμως πρέπει να ανακαλύψει αν ο απαγχονισμός μιας κοπέλας βαθιά μέσα στο δάσος, είναι αποτέλεσμα αυτοκτονίας ή εγκληματικής ενέργειας. Επίσης, υπάρχουν στοιχεία που συνδέουν τις δυο υποθέσεις. Όλα αυτά, εν μέσω φοβερών ταραχών στο Μπέλφαστ, αρκετών τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά και της συνεχιζόμενης απεργίας πείνας φυλακισμένων μελών του IRA... Ο συγγραφέας καταφέρνει με δυναμικό στιλ να μεταφέρει το κλίμα της εποχής, το όλο χάος που επικρατούσε εκείνα τα δύσκολα χρόνια στο Μπέλφαστ. Το μυστήριο, η δράση και οι αποκαλύψεις στην πλοκή είναι σε ικανοποιητικές ποσότητες, ο βασικός πρωταγωνιστής είναι αρκετά ικανοποιητικά σκιαγραφημένος και σίγουρα ενδιαφέρων και ιδιαίτερος, ενώ η ατμόσφαιρα είναι πραγματικά εξαιρετική, κάπως μουντή και γκρίζα. Όσον αφορά τη γραφή, κατά τη γνώμη μου είναι φοβερή, με μπόλικο κυνισμό, αιχμηρούς διαλόγους και γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνικών και καταστάσεων. Σίγουρα ο ΜακΚίντι έχει το δικό του ξεχωριστό στιλ γραφής. Γενικά πρόκειται για ένα πολύ καλό, ψυχαγωγικό και άκρως ευκολοδιάβαστο αστυνομικό θρίλερ. Η πλοκή, βέβαια, μπορεί να κινείται με κάπως αργούς ρυθμούς και πιθανότατα η κατάληξη της υπόθεσης να μην ξαφνιάσει ορισμένους αναγνώστες, όμως βασικό προσόν του βιβλίου είναι σαφώς η ικανότητα του συγγραφέα να αποτυπώσει στο χαρτί την τεταμένη ιστορική περίοδο της σύγχρονης Βόρειας Ιρλανδίας, η φοβερή ατμόσφαιρα, ο πολύ ωραίος πρωταγωνιστής, αλλά και η πολύ δυνατή γραφή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι από κάθε άποψη έμεινα ευχαριστημένος και θα ήθελα να διαβάσω και άλλα βιβλία του συγγραφέα. 8.5/10
  46. 1 point
    Ντέιβιντ Μάμετ - Σικάγο (Chicago, 2018) Η βαθμολογία του βιβλίου στο Goodreads είναι από μέτρια έως κακή μέχρι στιγμής, με λίγες εκατοντάδες αξιολογήσεις. Το βιβλίο το είχα σταμπάρει πριν καν κυκλοφορήσει στο εξωτερικό, όταν έμαθα ότι θα το βλέπαμε στα ελληνικά, τότε που δεν υπήρχαν ακόμα κριτικές. Μέχρι να κυκλοφορήσει στη χώρα μας όμως (πριν λίγες μέρες δηλαδή), στο μεταξύ κυκλοφόρησε στο εξωτερικό, και δεν άργησαν οι αναγνώστες να αρχίσουν να το αξιολογούν. Η μέτρια βαθμολογία του δεν κατάφερε να μου αλλάξει την απόφαση να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα το βιβλίο. Αντίθετα, θα έλεγα ότι μου κίνησε ακόμα πιο πολύ το ενδιαφέρον - ήθελα να δω γιατί τόσες μέτριες κριτικές. Αν μη τι άλλο, πρόκειται για ένα ιδιόρρυθμο νουάρ μυθιστόρημα. Η πλοκή γενικά είναι μάλλον αδύναμη και δεν προσφέρει πρωτοτυπίες, αν και οφείλω να παραδεχτώ ότι κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος. Πως κι έτσι; Θα έλεγα χάρη στους τρελούς διαλόγους, που είναι στοιχείο που χαρακτηρίζει όσο τίποτε άλλο τη γραφή και τον τρόπο σκέψης του Ντέιβιντ Μάμετ (άλλωστε υπάρχει και ο όρος "Mamet Speak"), όπως επίσης χάρη στην όλη φοβερή ατμόσφαιρα του Σικάγου της δεκαετίας του '20 και την κυνική ματιά του συγγραφέα. Ο Μάμετ ξεφεύγει σε διάφορα σημεία της πλοκής, αλλά και με κάποιους διαλόγους του. Μάλιστα, σε ορισμένα σημεία μπορεί να πει κανείς ότι χάνεται και λίγο η μπάλα (ειδικά στην αρχή). Αλλά, να πάρει η ευχή να πάρει, αυτή είναι και η μαγεία του. Οι ολοζώντανοι διάλογοι, ο έντονος κυνισμός του, η μαύρη αίσθηση του χιούμορ, οι χαρακτήρες που μερικές φορές δεν μιλάνε σαν κανονικοί άνθρωποι αλλά έχει πλάκα να τους "ακούς", οι λιτές αλλά γραφικές περιγραφές του, ο όλος τρόπος γραφής του... Γενικά, δηλώνω ικανοποιημένος. Το "Οικόπεδα με θέα" με ξετρέλανε, το "Αμερικάνικος βούβαλος" με κούρασε λιγάκι, εδώ μπορώ να πω ότι αν μη τι άλλο πέρασα ωραία. Πραγματικά καταλαβαίνω όσους διάβασαν το βιβλίο και δεν τους άρεσε, μιας και είναι ιδιόρρυθμα γραμμένο, ενώ και η πλοκή αυτή καθαυτή δεν λέει και πολλά πράγματα. Ας πούμε, αν επιθυμείτε να διαβάσετε ένα αστυνομικό νουάρ με σφιχτοδεμένη πλοκή και καλά σκιαγραφημένους χαρακτήρες, καλύτερα να διαβάσετε ένα άλλο βιβλίο (π.χ. του Τζέιμς Ελρόι). Όμως, αν θέλετε κάτι με ιδιαίτερο στιλ, με ευρηματικούς διαλόγους και με μια ενδιαφέρουσα ματιά στον κόσμο της Αμερικάνικης δημοσιογραφίας και τον κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος στο Σικάγο της δεκαετίας του '20, τότε το βιβλίο αυτό είναι μια καλή επιλογή. Μπορεί στην αρχή παραλίγο να με "χάσει", μετά όμως το συνήθισα και μπορώ να πω ότι άρχισα να γουστάρω κιόλας! Οπότε... τέσσερα αστεράκια! 7.5/10
  47. 1 point
    Μάρτιν Ζούτερ - Μοντεχρίστο (Montecristo, 2015) Είναι το πρώτο βιβλίο του Μάρτιν Ζούτερ που διαβάζω και δηλώνω απόλυτα ικανοποιημένος. Το αγόρασα με το που κυκλοφόρησε στα ελληνικά (πριν λίγες μέρες δηλαδή) και δεν άργησα να το πιάσω στα χέρια μου και να το ξεκοκαλίσω. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα απολαυστικό, εθιστικό και καλογραμμένο οικονομικό θρίλερ, που αναδεικνύει τον βρώμικο κόσμο των τραπεζιτών, των χρηματιστών, των πολιτικών και των δημοσιογράφων. Όλα αρχίζουν με μια κατά τα φαινόμενα αυτοκτονία ενός αγνώστου, ο οποίος βούτηξε από κινούμενο τρένο. Σ'αυτό το τρένο βρισκόταν και ο βιντεοδημοσιογράφος Γιόνας Μπραντ, ο οποίος θα κινηματογραφήσει την βαριά ατμόσφαιρα του τρένου μετά το ατυχές συμβάν. Ο Μπραντ είναι ένας ελεύθερος δημοσιογράφος, που ονειρεύεται να γίνει σκηνοθέτης και να γυρίσει μια ταινία βασισμένη σ'ένα δικό του σενάριο με τον τίτλο "Μοντεχρίστο". Όμως, η ανακάλυψη δυο χαρτονομισμάτων με ίδιους σειριακούς αριθμούς -που οι υπάλληλοι της τράπεζάς του τον βεβαίωσαν άναυδοι ότι είναι απολύτως γνήσια-, όπως επίσης μια ληστεία στο σπίτι του και μια επίθεση που δέχεται στο δρόμο, θα αποτελέσουν την έναρξη κάποιων δυσάρεστων και επικίνδυνων καταστάσεων. Ο Μπραντ έχει ανακαλύψει κάτι που μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στην οικονομία της Ελβετίας... Μιλάμε για ένα βιβλίο τριακοσίων σαράντα σελίδων, που ουσιαστικά διάβασα σε δυο δόσεις. Δεν ήξερα ποιο βιβλίο να διαβάσω, έπιασα αυτό, άρχισα να διαβάζω τις πρώτες σελίδες δοκιμαστικά, και μετά ούτε που κατάλαβα πότε έφτασα στη σελίδα εκατόν είκοσι. Μιλάμε για τρομερό κόλλημα. Η ιστορία περιέχει μυστήριο, κάποιες εκπλήξεις, μπόλικο σασπένς, καθώς και λίγη δράση. Η γραφή είναι πάρα πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με ωραίες περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Μπορεί να έχει μικρά προβληματάκια στην πλοκή ή τους χαρακτήρες, όμως χωρίς αμφιβολία πρόκειται για ένα ιδιαίτερα ψυχαγωγικό και έξυπνο οικονομικό θρίλερ. Επίσης, δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς τον κυνισμό που κρύβεται πίσω από την όλη ιστορία. Το προτείνω! 8.5/10
  48. 1 point
    Το σημάδι των Σάκετ. Πρωταγωνιστής σε αυτό το γουέστερν είναι ο Τελ Σάκετ, που τον συναντάμε και σε άλλα βιβλία του Λουίς Λ' Αμούρ που ασχολείται με την οικογένεια των Σάκετ και η δράση ξεκινάει από την πρώτη σελίδα όταν κάποιος προσπαθεί να τον δολοφονήσει πισώπλατα και σώζεται μόνο όταν πέφτει σε ένα ποτάμι. Στη συνέχεια ανακαλύπτει ότι έχουν δολοφονήσει και την γυναίκα του και όλο το βιβλίο είναι η προσπάθειά του να μάθει ποιός είναι υπεύθυνος για το έγκλημα και να πάρει εκδίκηση για την γυναίκα του, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να γλυτώσει από τους διώκτες του που θέλουν να του κλείσουν το στόμα. Ταυτόχρονα όταν οι υπόλοιποι της οικογένειας Σάκετ, που είναι πολλοί και αρκετά επικίνδυνοι, μαθαίνουν ότι ένας συγγενής τους κινδυνεύει, παρατάνε όλα όσα κάνουν και τρέχουν από όλη την χώρα να τον βοηθήσουν, ξεπαστρεύοντας στην πορεία και όλους όσους τους εμποδίζουν και παίρνουν το μέρος των εχθρών τους. Το βιβλίο το είχα ξαναδιαβάσει και πριν από πολλά χρόνια, όταν πήγαινα λύκειο, και μου άρεσε και τότε όσο και τώρα. Είναι μια ιστορία εκδίκησης με μπόλικη δράση και αρκετό πιστολίδι, γρήγορο και χωρίς φλυαρίες και σίγουρα θα το απολαύσουν οι λάτρεις των γουέστερν και ιδίως οι θαυμαστές του Λουίς Λ' Αμούρ. 9/10
  49. 1 point
    Τομά Μπρονέκ - Οι μυημένοι (Les initiés, 2015) Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε στα ελληνικά το βιβλίο από τις εκδόσεις Πόλις και εγώ το αγόρασα άμεσα, χωρίς να βασίζομαι σε κάποιες κριτικές ή βαθμολογίες. Ούτε τον συγγραφέα ήξερα, ούτε φαίνεται το βιβλίο να είναι ιδιαίτερα πολυδιαβασμένο. Απλώς έχω μια "τυφλή" εμπιστοσύνη στα νουάρ των συγκεκριμένων εκδόσεων και χάρη στην όλη ειδησεογραφία γύρω από την οικονομία και την πολιτική, το θέμα της ιστορίας του βιβλίου μου φάνηκε επίκαιρο. Τέλος πάντων, αυτή την φορά δεν μπορώ να πω ότι ξετρελάθηκα κιόλας. Τα πράγματα είναι κάπως μπερδεμένα για να γράψω δική μου περίληψη, άλλωστε και η περίληψη που υπάρχει στο οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης τα λέει ικανοποιητικά. Λοιπόν, από την μια η ιστορία έχει το ενδιαφέρον της, αναδεικνύει τους μηχανισμούς και τα γρανάζια του χρηματοπιστωτικού και πολιτικού συστήματος στην Γαλλία (και με μικρές αλλαγές σε όλες τις χώρες της Ευρώπης), καθώς και το επίπεδο διαφθοράς όλων όσων μας κυβερνούν και ελέγχουν την οικονομία, από κει και πέρα όμως η πλοκή αυτή καθαυτή δεν μου έκανε κάποια εντύπωση, ο συγγραφέας δεν μ'έκανε να δεθώ με τους μονοδιάστατους χαρακτήρες. Πολύ μπλα μπλα για την οικονομία και τους μηχανισμούς της, αρκετό μπλα μπλα για την πορεία της καριέρας του κάθε χαρακτήρα, ουσιαστικά καθόλου δράση και αρκετά μέτριο "μυστήριο". Ο συγγραφέας δείχνει τις γνώσεις που έχει σαν δημοσιογράφος του οικονομικού ρεπορτάζ από τον κόσμο των Τραπεζών, των ανάλογων υπουργείων και κυβερνητικών υπηρεσιών, αλλά από πλοκή τα πράγματα είναι μάλλον μέτρια. Από ένα σημείο και μετά κουράστηκα, είναι η αλήθεια, περισσότερο γιατί με εκνευρίζει ο όλος βρώμικος κόσμος των Τραπεζών, των πολιτικών και των γραφειοκρατών, αλλά και ο γιατί ο συγγραφέας δεν υποστήριξε τις γνώσεις του με δράση και σφιχτοδεμένη πλοκή. Και άλλοι συγγραφείς ξέρουν για τι πράγμα μιλάνε, αλλά έχουν και μια κάποια πλοκή να προσφέρουν. Το βιβλίο θα το χαρακτήριζα περισσότερο σαν ένα οικονομοπολιτικό δράμα, παρά νουάρ θρίλερ. Πάντως είναι αρκετά καλογραμμένο και γενικά ευκολοδιάβαστο. Προτείνεται υπό προϋποθέσεις. Υ.Γ. Μετάφραση και επιμέλεια, κλασικά, σε εξαιρετικό επίπεδο (για εκδόσεις Πόλις μιλάμε!). 7/10
  50. 1 point
    Κυνηγητό στην έρημο. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από την σειρά κατασκοπευτικών Fleuve Noir, που στην Ελλάδα έχουν κυκλοφορήσει μπόλικα, στη σειρά ΒΙΠΕΡ. Είναι αυτά με τα μαύρα εξώφυλλα. Πήρα 4-5 βιβλία διαφορετικών συγγραφέων για να γνωρίσω και αυτό το είδος των μυθιστορημάτων και να δω αν αξίζουν, αν βρω κάνα καλό διαμαντάκι και λοιπά. Αυτό δεν μου άρεσε σχεδόν καθόλου. Το σενάριο είναι αρκετά καλό και ενδιαφέρον για μένα, αλλά η εκτέλεσή του λίγο κάτω από μέτρια και η πλοκή υποτυπώδης, λίγο-πολύ ανούσια και κλισέ. Μια επαναστατική ομάδα μαύρων, που είναι έμποροι ναρκωτικών παράλληλα, που πουλάνε ηρωίνη σε τιμές κόστους για να διαφθείρουν την αμερικάνικη νεολαία, έχει προσωρινά εγκατασταθεί σε μια από τις γνωστές πόλεις - φαντάσματα στην έρημο των νοτίων πολιτειών (ξέρετε, πρόκειται για τις γνωστές πόλεις που συναντάμε σε γουέστερν έργα και που είχαν φτιαχτεί λόγω του χρυσού και του πετρελαίου εκείνων των περιοχών). Μια κυβερνητική μυστική οργάνωση, στέλνει δυο πράκτορες της για να λύσουν την υπόθεση. Θα μπορούσε να γραφεί ένα πολύ καλό βιπεράκι με αυτό το σενάριο. Αλλά φευ, η γραφή ήταν αρκετά μέτρια, οι διάλογοι αφελείς και μάλλον κακοί, με την προσπάθεια του συγγραφέα να τους εμπλουτίσει με χιούμορ να είναι αποτυχημένη, οι περιγραφές ψιλομέτριες, οι χαρακτήρες δίχως καθόλου βάθος και ενδιαφέρον, η δράση επίσης χωρίς ενδιαφέρον, αλλά η γενική ατμόσφαιρα αρκετά καλή. Γενικά δεν προτείνεται, υπάρχουν δεκάδες καλύτερα βιπεράκια για να επιλέξετε... -Μάρτιος 35. Ρ. Σαπίρ/Γ. Μέρφι, "Το τέλειο όπλο", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1978, σελ. 187(7/10) 36. Τζόζεφ Ρόζενμπεργκερ, "Επιδρομή των βιοκλαδικών", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1981, σελ. 170(5/10) 37. Ντόναλντ Χάμιλτον, "Ο θάνατος ενός πολίτη", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1977, σελ. 175(8.5/10) 38. Γουίλιαμ Γκόλντμαν, "Ο μαραθωνοδρόμος", εκδόσεις Ν. Ράπτη, 1976, σελ. 331(9.5/10) 39. Λάρι Τζονς, "Το νησί της φρίκη", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1982, σελ. 185(7/10) 40. Άλιστερ Μακλίν, "Ο ριψοκίνδυνος", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1981, σελ. 176(8/10) 41. Ντάνκαν Κάιλ, "Στη φρίκη των πάγων", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1979, σελ. 190(8.5/10) 42. Ντόναλντ Χάμιλτον, "Ομάδα διασώσεως", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1977, σελ. 189(8.5/10) 43. Αντρέ Καρόφ, "Κυνηγητό στην έρημο", εκδόσεις ΒΙΠΕΡ, 1979, σελ. 178(2/10)
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..