Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 07/13/2020 in all areas

  1. 5 points
    Έχω αρχίσει εδώ και λίγο καιρό το απολύτως μεγαλύτερο και μετά μεγίστης βεβαιότητας βαρύτερο βιβλίο που έχει περάσει από τα χέρια μου και όταν λέω βαρύτερο, εννοώ κυριολεκτικά το πιο βαρύ και ασήκωτο βιβλίο που έχω διαβάσει. Τα στοιχεία μιλάνε μόνα τους: ύψος 25 εκατοστά, πλάτος 18 εκατοστά, πάχος 12 εκατοστά και βάρος (γιατί έκατσα και το ζύγισα) 3,5 ολόκληρα κιλά. Πρόκειται για τους "Άθλιους" του Βίκτωρος Ουγκώ, με χρονολογίας έκδοσης το 1976, όταν έφτιαχναν τα βιβλία για να κρατάνε μέχρι να τα διαβάσουν και τα δισέγγονά σου. Το εξώφυλλό του είναι τόσο χοντρό που σταματάει και σφαίρα, ενώ το χαρτί των σελίδων του τώρα το χρησιμοποιούν για να φτιάξουν τα εξώφυλλα των σημερινών βιβλίων. Η μόνη παραχώρηση που έκανε ο εκδότης στον δύστυχο αναγνώστη είναι ότι το έσπασε σε δυο τόμους, με τον κάθε έναν να ζυγίζει μόνο 1,75 κιλά. Στο ερώτημα πως κρατάς στα χέρια σου έστω και τον ένα τόμο, η απάντηση είναι ότι δεν το κρατάς, απλώς το ακουμπάς στα γόνατά σου και με τα χεράκια σου ξεφυλλίζεις απλά τις σελίδες. Καταλαβαίνεται τώρα από πού βγήκε ο όρος "τούβλο".
  2. 5 points
    Τον Μάρτιο του 2009, όταν πήγαινα ακόμα Β' Λυκείου (πώς περνάνε τα χρόνια ρε γαμώτο!), διάβασα σχεδόν από τύχη το "Σχέδιο Φράκταλ", πιθανότατα το πρώτο βιβλίο του Ελληνικού Φανταστικού που έτυχε να πέσει στα χέρια μου. Θυμάμαι ότι μου άρεσε πολύ, αν και βέβαια έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε και στο μεταξύ έχω διαβάσει στην κυριολεξία εκατοντάδες βιβλία, με αποτέλεσμα να μην θυμάμαι περισσότερες λεπτομέρειες. Οπότε τον είχα σταμπάρει από τότε τον Κώστα Χαρίτο και ανυπομονούσα να διαβάσω κάποιο επόμενο βιβλίο του. Έντεκα χρόνια μετά, επιτέλους κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημά του, το οποίο άρπαξα αμέσως... και δεν άργησα να το ξεκοκαλίσω. Δεν το συζητάω, είναι ένα από τα πιο ευκολοδιάβαστα και εθιστικά βιβλία που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό. Για αύριο το βράδυ ήταν... προγραμματισμένο να το τελειώσω, έλα όμως που με το ζόρι κράτησε μέχρι σήμερα το μεσημέρι. Μια η γραφή, μια η αγωνιώδης πλοκή και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες, δεν μπορούσα με τίποτα να το αφήσω κάτω. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες κατάλαβα ότι αν μη τι άλλο η ανάγνωση του βιβλίου αυτού θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και άκρως ψυχαγωγική εμπειρία. Υπάρχουν ωραίες και ιντριγκαδόρικες ιδέες με κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις, οι οποίες μπορεί να διχάσουν τους αναγνώστες αλλά σίγουρα θα τους βάλουν να σκεφτούν κάποια πράγματα για τον κόσμο γύρω τους, η πλοκή προσφέρει δράση, αγωνία και κάμποση ένταση, ενώ και οι βασικοί χαρακτήρες έχουν τις ιδιαιτερότητές τους και δεν είναι αδιάφοροι. Επίσης το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, ανά κάθε κεφάλαιο παρακολουθούμε πότε τον έναν και πότε τον άλλο χαρακτήρα, μέχρι που στο τέλος γίνεται το... μπαμ! Η αλήθεια είναι ότι το τέλος μου φάνηκε κατά κάποιο τρόπο λιγάκι βιαστικό για τα γούστα μου, ίσως θα μπορούσε να απλωθεί σε λίγες παραπάνω σελίδες, αν και, εδώ που τα λέμε, πολλές φορές κάπως έτσι εξελίσσονται τα πράγματα. Επίσης ορισμένα πράγματα δεν με έπεισαν απόλυτα, ενώ θα ήθελα να υπάρχει περισσότερο background (που λένε και στο χωριό μου) σε κάποιους χαρακτήρες, ώστε να κατανοήσουμε πλήρως τα κίνητρά τους. Συμπερασματικά, πρόκειται για ένα πάρα πολύ καλογραμμένο μυθιστόρημα με στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, γεμάτο ιδέες και κοινωνικοπολιτικές/καλλιτεχνικές ανησυχίες, που μεταξύ άλλων είναι ικανό να δώσει και λίγη τροφή για σκέψη. Τέλειο μπορεί να μην είναι (αλήθεια, ποιο βιβλίο είναι τέλειο; Υπάρχει;), όμως είναι τιμιότατο και εν γένει απολαυστικό. Σίγουρα θα μου μείνουν πολλές σκηνές στο μυαλό μου (ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν με τον Ιβάν), έτσι γλαφυρές όπως ήταν οι περιγραφές τους. Και οφείλω να παραδεχτώ ότι θα κρατάω... μεγάλο καλάθι, για τυχόν επόμενα μυθιστορήματα του συγγραφέα. Άραγε, το "Χαμένα χρώματα" που υπάρχει στο εξώφυλλο, να παραπέμπει σε μια σειρά βιβλίων; Μακάρι! 8.5/10
  3. 4 points
    Ξεκινώντας, το βιβλίο του Γρηγόρη, θεωρώ ότι είναι ένα πραγματικά ηχηρό ντεμπούτο και πιστεύω ότι αν συνεχίσει να δουλεύει έτσι θα μας δώσει πολλά καλά έργα. Πιστεύω ότι είναι ένα από τα βιβλία που δημιουργούν εικόνες που παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη, έτσι που είμαι σίγουρος ότι όταν μετά από χρόνια το δω μπροστά μου, αμέσως θα μου έρθει στο μυαλό η εικόνα μιας αρένας, (όχι ρωμαϊκής αλλά μιας που ταιριάζει σε λογοτεχνία φαντασίας) όπου χτυπιούνται οι πιο δυνατοί πολεμιστές μιας εξαιρετικής κοσμοπλασίας. Στις λεπτομέρειες, είναι ένα βιβλίο που είναι το πρώτο από μια τριλογία, άρα ο ρόλος του είναι να μπάζει τον αναγνώστη στην υπόθεση, χωρίς να κορυφώνει. Θέλω να πω ότι εκπληρώνει το σκοπό του, να περιμένεις τα περισσότερα να γίνουν στη συνέχεια. Επίσης, πετυχημένα αφήνει πολλά ερωτηματικά, που σου δίνει ένα λόγο να το συνεχίσεις. Όσον αφορά στους χαρακτήρες, είναι πολύ καλά ανεπτυγμένοι και το θεώρησα το δυνατό σημείο του μυθιστορήματος. Μακριά από το κλισέ του κακού εναντίον του καλού, (η βασική πάλη γίνεται ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες με τους οποίους ο συγγραφέας κατάφερε να ταυτιστώ και με τους δύο), που ενώ είναι πολεμιστές, αποπνέουν μια σπάνια ανθρωπιά. Η γλώσσα είναι στο μεγαλύτερο μέρος πολύ καλή, σε ορισμένα σημεία γίνεται μαγική και οι περιγραφές, αν και σε κάποια σημεία κουράζουν, είναι σίγουρα ένα από τα δυνατά σημεία του κειμένου. Τέλος, η κοσμοπλασία είναι ο κατάλληλος καμβάς πάνω στον οποίο ο συγγραφέας ξεδιπλώνει τις περιπέτειές του. Η Κόκκινη Αυγή είναι ένας κόσμος γεμάτος θρύλους, που ενώ δημιουργούνται προσδοκίες να δούμε σε κάθε πέτρα και κάθε δέντρο του κόσμου αυτού κάποιον θρύλο να ξεπηδά, ο συγγραφέας προτιμά να τους δίνει ζωή σε ανύποπτες στιγμές. Επίσης, είναι ένα βιβλίο που δεν πρέπει να τρομάζει ο όγκος του, καθώς όλες οι σελίδες παίζουν το ρόλο τους. Στα αρνητικά του ήθελα να σημειώσω κάποια λάθη που έχουν να κάνουν με την επιμέλεια, καθώς (σποραδικά ευτυχώς) πράγματα επαναλαμβάνονται στην ίδια παράγραφο, κάτι που εύκολα μπορούσε να αποφευχθεί.
  4. 4 points
    Do androids dream of electric sheep? Πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Dick καθώς γενικά δεν διαβάζω και πολύ ΕΦ. Μου άρεσε πολύ ο post-apocalyptic κόσμος που επινόησε ο Dick. Γενικά το βιβλίο είναι μία ιστορία γεμάτη δράση, αλλά δεν λείπουν και οι ηθικοί και φιλοσοφικοί προβληματισμοί του συγγραφέα διατυπώνοντάς τους μέσα από τα μάτια του κεντρικού ήρωα. Το βιβλίο το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος, και έχει μερικά πολύ δυνατά κι αξέχαστα κεφάλαια. Πέρασα πολύ ωραία, σε μία περίοδο που χρειαζόμουν ένα καλό βιβλίο.
  5. 3 points
    Η Real news έχει σήμερα τον Ασπροδόντη του Τζακ Λόντον. Ευκαιρία είναι για όποιον δεν το έχει και τον ενδιαφέρει.
  6. 3 points
    Δεν γνωρίζω αν είναι επιστημονικά ακριβείς οι πληροφορίες που αναφέρονται, σίγουρα όμως είναι πολύ εντυπωσιακά τα παρακάτω βίντεο σχετικά με το σύμπαν, από το κανάλι του melodysheep στο youtube.
  7. 3 points
    Γιώργος Μπαλάνος - Πέρα Από το Αίνιγμα της Πεντέλης Για όσους έχουν ασχοληθεί λίγο με το παραφυσικό, ΑΤΙΑ, μυστικές τεχνολογίες κλπ, ο Μπαλάνος είναι ο δάσκαλος. Ήταν από τους πρώτους (αν όχι ο πρώτος) που ασχολήθηκε σοβαρά με όλα αυτά, και ίσως ο πρώτος που εισήγαγε με την ομάδα του την επιστημονική έρευνα στον χώρο, με καταγραφές, αποδείξεις ή όχι, τεκμήρια κλπ. Θυμάμαι κάποτε αρθρογραφούσε και στο Strange μεταξύ άλλων. Η έρευνά του για την Πεντέλη γενικότερα και την πασίγνωστη σπηλιά του Νταβέλη (να πάτε) είναι αποτέλεσμα χρόνων, βασικά δεν νομίζω κατά την διάρκεια της ζωής του να σταμάτησε να ερευνά την Πεντέλη. Αποκλείεται κάποιος να μην έχει ακούσει κάτι για την περιβόητη Σπηλιά του Νταβέλη, ακόμα και αν δεν ασχολείται καθόλου με το παραφυσικό. Αυτοί οι θρύλοι με ώθησαν και εμένα κάποτε να ανέβω στην Σπηλιά (και από τότε δεκάδες φορές). Το βιβλίο ουσιαστικά είναι 2 βιβλία, το πρώτο που είχε εκδοθεί παλαιότερα και την συνέχειά του. Ο Μπαλάνος παραθέτει στοιχεία της έρευνας που έχει εκπονήσει και συμπεράσματα. Καταρρίπτει παράλληλα και τα όσα λέγονται στα πλαίσια των αστικών μύθων για την Σπηλία, όπως επίσης και τα όσα γελοία έχουμε διαβάσει από άλλους "ερευνητές" / συγγραφείς για την Πεντέλη, που στερούνται ντοκουμέντων, και είναι απλά μια αφήγηση και αυθαίρετες υποθέσεις στα πλαίσια της μυθοπλασίας. (μάλιστα, μπορείτε να καταλάβετε εύκολα σε ποιους αναφέρεται ο Μπαλάνος). Δεν θα μπω στην διαδικασία να κρίνω μια έρευνα ζωής από τον Μπαλάνο,άλλωστε δεν θα μπορούσα να είμαι αντικειμενικός. Μιλάω για το κομμάτι της έρευνας πάντα, άσχετο με το αν δέχεται κάποιος αυτά που διαβάζει. Το συνιστώ, έναντι άλλων παρόμοιων που κυκλοφορούν. Το συνιστώ επίσης και για έναν άλλο λόγο, για να δει κάποιος που αρχίζει να ασχολείται με αυτά τα ζητήματα, πως θα έπρεπε να είναι η έρευνα, και να ξεχωρίζει τα σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τον χώρο. Η μόνη μου ένσταση είναι στο ότι η έκδοση είναι πολύ απλή για το αντίτιμό της. Άνευ βαθμολογίας
  8. 3 points
    Το review μου όπως έγραψα και στο blog του sff. Βιβλιοκριτική: Η εποχή των θρύλων Ο Γρηγόρης Δημακόπουλος κάνει το ντεμπούτο του με την Εποχή των Θρύλων, ένα sword & sorcery μυθιστόρημα που δεν θα έπρεπε να λείπει από τα ράφια κανενός έλληνα οπαδού του φανταστικού. είναι η δεύτερη αναγνωστική επαφή με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Την πρώτη του ιστορία την διάβασα στην συλλογή διηγημάτων Πολεμικές Ιαχές. Τα δυνατά κι αγαπημένα μου σημεία του συγκεκριμένου βιβλίου είναι η κοσμοπλασία, καθώς και η ξεχωριστή φωνή του κάθε χαρακτήρα. Φαίνεται πώς ο συγγραφέας ασχολήθηκε αρκετά την αρχή ως το τέλος. Δεν βαρέθηκα ούτε μία φορά στις αναφορές αυτών των μύθων καθώς και πώς εμπλέκονται στην κεντρική ιστορία. Σε αρκετά σημεία μου έδωσε αυτό το αίσθημα ότι διαβάζω το Game of Thrones, αλλά καλύτερο ο τρόπος που παρουσιάζεται η κόσμοπλασιά είναι ένα από τα δυνατά ατού και ελπίζω στο δεύτερο βιβλίο να έχουμε την ίδια “ποσότητα.” όσον αφορά τώρα τους χαρακτήρες όλοι παίζουν τον ρόλο τους στην εξέλιξη της ιστορίας. Σε άλλα βιβλία μπορεί να βρω κάποιον χαρακτήρα που με ενοχλεί ή που να είναι περιττός, αλλά εδώ φαίνεται πως έχει πέσει η δουλειά και όλα έρχονται και δένουν όπως θα έπρεπε σε μία ιστορία τέτοιου τύπου. Στα ουδέτερα σχόλια να πω πως όσοι έχουν διαβάσει Έλρικ του Μελνιμπονέ και γενικότερα τα βιβλία του Μουρκοκ, θα βρουν πολλά γνώριμα στοιχεία. Αυτά εντάσσονται με έναν μοναδικό τρόπο στη συγκεκριμένη ιστορία και δένουν τέλεια. Κάποιοι επίσης που έχουμε διαβάσει dune ίσως να δούμε γνώριμα στοιχεία για το πώς αντιμετωπίζουν οι χαρακτήρες τον φόβο. Βέβαια σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα μου είπε ότι έχει διαβάσει dune, αλλά αφότου έγραψε το βιβλίο. Συνεχίζοντας τα ουδέτερα σχόλια να πω πως είναι ένα από τα ελάχιστα βιβλία που διάβασα τα οποία δεν έχουν συντακτικά ή γραμματικά λάθη και η επιμέλεια τους είναι άψογη. Το μέγεθος του βιβλίου είναι πάνω από 600 σελίδες και δεν είναι το κλασσικό paperback. Άνετα σε μέγεθος είναι όσο δύο ξεχωριστά μυθιστορήματα. Αν σκεφτούμε ότι το μέγεθος ενός μεγάλου μυθιστορήματος είναι γύρω στις 100.000 λέξεις, εδώ είναι κοντά στις 200.000… με λίγα λόγια θα αφιερώσετε κάμποσο χρόνο για να το τελειώσετε. επειδή Γενικά είμαι οπαδός των βιβλίων που είναι γύρω στις 200 σελίδες paperback, Αυτός ήταν και ένας λόγος που παρότι το είχα καιρό στη βιβλιοθήκη μου, το διάβασα αργότερα. Αυτό που θα ήθελα να βελτιωθεί στο επόμενο βιβλίο είναι ο τρόπος των περιγραφών. Θεωρώ πως είναι πολύ λεπτομερής σε σημείο που κάποιες φορές να παρέκαμψα κάποιες περιγραφές, μιας και ήδη οι άλλοι χαρακτήρες είχαν αναφερθεί σε αυτό. Αυτό είναι επίσης υποκειμενικό μιας και πολλές φορές, έχω πιάσει τον εαυτό μου να παρακάμπτω κάποια κομμάτια μιας και βαριέμαι να διαβάζω περιγραφές, το συγκεκριμένο με σχετική επιφύλαξη. Κλείνοντας θα ήθελα να πω πως είναι ένα βιβλίο σε αρκετά σημεία με συγκίνησαν και με έκαναν να ριγήσω. Ομολογώ να πω πως είναι ένα βιβλίο που μου “έλειψε” επειδή το τελείωσα και περιμένω πώς και πώς για το επόμενο της σειράς!
  9. 3 points
    Σας τυχαίνει να ξυπνάτε μέσα στην νύχτα επειδή έχετε μια ιδέα σε αόριστη, νεφελώδη κατάσταση και προσπαθείτε να την κάνετε συγκεκριμένη;
  10. 3 points
    Η συνέντευξη δόθηκε στα πλαίσια της 55η συνάντησης της λέσχης ανάγνωσης φανταστικού όπου συζητήθηκε με τον Μιχάλη Δαγκλή το βιβλίο Αγαλήνευτα Βάθη. Nargathrod: Καλησπέρα Μιχάλη, καλώς όρισες στη λέσχη ανάγνωσης φανταστικού του sff.gr. Τι σε έκανε να μπεις στη διαδικασία να γράψεις πέντε ιστορίες από πέντε διαφορετικούς τόπους και ποιο ήταν το έναυσμα; Μιχάλης Δαγκλής: Καταρχάς κάποιες από τις ιστορίες τις είχα γράψει πριν πολλά χρόνια. Από εκεί ήταν ουσιαστικά η αρχή, κάπου στα μέσα του 2000 περίπου. Ήμουνα και είμαι φανατικός αναγνώστης της λογοτεχνίας τρόμου και στα 90s οι ελληνικές εκδόσεις κυκλοφορούσαν συνέχεια ιστορίες, υπήρχε αφθονία. Οπότε στα μέσα περίπου του 2000 παρατήρησα ότι εγκαταλείφθηκε λίγο το είδος. Στραφήκανε κυρίως προς το αστυνομικό μυθιστόρημα το οποίο μεσουρανεί ακόμα, είναι κάτι σαν βασιλιάς, αλλά και στο teenager fantasy. Ήταν σαν να μετουσιώσανε τον τρόμο σε σκοτεινό εφηβικό ρομάντζο. Χωρίς να είναι απαραίτητα κακό αυτό, απλά δεν ήταν αυτό που συνήθιζα να διαβάζω εγώ. Μου δημιουργήθηκε σαν ανάγκη να δοκιμάσω να γράψω και εγώ τις ιστορίες που είχα στο μυαλό μου. Είχα μπει και στο site, στο sff.gr, είχα δει και τα παιδιά που είχαν ανεβάσει τις ιστορίες τους και μου άρεσε πολύ. Είπα να το προσπαθήσω. Είχα γράψει μια-δυο ιστορίες που είχαν θετική ανταπόκριση και το έβαλα σαν σκοπό, σαν όνειρο μου, να γράψω και εγώ ένα βιβλίο και να το εκδώσω όπως και να χει, έστω και με αυτοέκδοση. Οπότε πρόσθεσα κάποιες άλλες ιστορίες, πήρα και αυτές που είχα γράψει, τις εμπλούτισα λίγο και τις έφτιαξα... Nargathrod: Κάποια είναι στο sff .gr δηλαδή; Μ.Δ.: Είναι η τελευταία ιστορία του βιβλίου, το Μια Κρυμμένη Αλήθεια που διαδραματίζεται στον Πειραιά. Οπότε τις μάζεψα όλες και μετά αναζήτησα εκδοτικό οίκο. Είχα την τύχη να τις εκδώσει η Ωκεανίδα. Οπότε είμαι πολύ χαρούμενος για αυτό. Από εκεί και πέρα έχω και κάποια άλλα στο μυαλό μου. Έχω γράψει το πρώτο μου μυθιστόρημα, το 'Η τελευταία Νύχτα Της Αδέρας'. Υπήρχε και μια άλλη ιστορία που θα έμπαινε στα Αγαλήνευτα Βάθη, θα ήταν έξι κανονικά, αλλά απορρίφθηκε από τον εκδοτικό οίκο γιατί είχε κάποιες σκηνές ακραίας βίας που δεν ταίριαζαν στο ύφος της εκδοτικής, ήταν λίγο too much... Ιρμάντα: Ε, και αυτές που μπήκαν δεν πάνε πίσω. Μ.Δ.: Αυτή όμως ήταν λίγο περισσότερο... είχε να κάνει με ζώα και υπήρχαν κάποιες σκηνές που ήταν λίγο πιο τραβηγμένες, τουλάχιστον για την συγκεκριμένη εκδοτική. Αλλά μπήκε στην επόμενη συλλογή που ετοίμασα, στο Ζωώδες ‘Ενστικτο. Είναι σαν δίδυμο αδερφάκι της πρώτης μου συλλογής. Αποτελείται από τρεις μεγάλες ιστορίες. Τώρα αυτό που είπες, ότι όλες οι ιστορίες μου εξελίσσονται μες στην Ελλάδα, αυτό ήθελα εξαρχής να το κάνω γιατί θεωρώ στην Ελλάδα έχουμε πάρα πολύ πλούσιο υλικό σε δοξασίες και θρύλους από το οποίο μπορούμε να αντλήσουμε υλικό και να φτιάξουμε μια πολύ ωραία ιστορία. Για παράδειγμα, ας πούμε, μπορείς να πάρεις τις παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη, να τις ανοίξεις σε μια οποιαδήποτε σελίδα στην τύχη, να βάλεις το δάχτυλό σου στο κείμενο που θα πέσει και να έχεις έτοιμη μια ιστορία που θα αποτελεί το έναυσμα. Οπότε επειδή υπάρχει αυτό το πλούσιο υλικό και επειδή θεωρώ ότι ακόμα και τώρα στο 2019 υπάρχουν αυτές οι παραδόσεις μέσα μας από τους παππούδες μας - νομίζω όλοι ξέρουμε δυο τρεις ιστορίες τρόμου ή αστικούς θρύλους - οπότε νομίζω ότι ο Έλληνας αναγνώστης θα ταυτιστεί λίγο περισσότερο με αυτό το πράγμα και θα του κάνει λίγο περισσότερο σε σχέση πχ με ένα ξένο που δεν είναι τόσο εξοικειωμένος. Οπότε ναι, ήθελα αυτό το ελληνικό στοιχείο να υπάρχει γιατί έχω μεγαλώσει με αυτό, το γνωρίζω, θεωρώ ότι είναι πολύτιμο και πολύ τρομακτικό, και μάλιστα όλες αυτές οι ιστορίες που λέγονταν, και λέγονται ακόμα, δεν έχουν να κάνουν σχεδόν τίποτα με κάτι θετικό. Ακόμα και οι νεράιδες στην πλειοψηφία τους θέλουν το κακό σου, είναι τρομακτικά πλάσματα, υπήρχε αυτό στις διηγήσεις. Ή αυτά που μας λέγανε σαν παιδιά ότι θα έρθει ο μπαμπούλας το βράδυ αν δεν κοιμηθείς γρήγορα ή πως αν δεν φας το φαΐ σου θα έρθει (λέγανε στο χωριό μου) η γριά Χρύσα από το βουνό και θα σε φάει. Όλα αυτά για τα παιδιά είναι πολύ τρομακτικά. Λέγανε στο χωριό μου πως αν βγεις μετά τις 12 λίγο έξω από τα όρια του χωριού βγαίνει μια γριά και σε αρπάζει, και πως δεν πρέπει να περάσεις από αυτό το σημείο. Όλα αυτά με γαλουχήσανε, μεγάλωσα με αυτά, τα θεωρώ πολύ ωραία, πολύ ωραίο τρόμο και το ήθελα σαν την πρώτη μου δουλειά. Επίσης ήθελα κάποιες από τις ιστορίες, αν όχι όλες-κάποιες, να έχουν μία θεματική από πίσω όπως η πρώτη ιστορία, η ομότιτλη, έχει να κάνει με την ύβρη του ανθρώπου και την απληστία και την τιμωρία που επέρχεται μετά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως μια ιστορία που δεν έχει θεματική είναι κακή. Η τελευταία ιστορία του βιβλίου που διαδραματίζεται στον Πειραιά δεν έχει κάποιο δίδαγμα από πίσω. Θεωρώ πως μια ιστορία τρόμου μπορεί να σε παίρνει και να σε οδηγεί στο ταξίδι της μέχρι το τέλος, δίχως κάποιο βαρύγδουπο μήνυμα στο βάθος. Απλά προσωπικά, μου άρεσει να υπάρχει και μια θεματική από πίσω, όσο μπορώ να βρω σε κάποιες ιστορίες. Η Νύχτα των Νεογνών πχ, στα Καλάβρυτα, ήθελα να έχει σχέση με την πατρότητα ή μάλλον με το μεταίχμιο της πατρότητας, κάποιος που είναι έτοιμος να γίνει πατέρας. Ιρμάντα.: Εγώ θα ήθελα να σου αναφέρω αυτό που είπα και στα παιδιά. Καταρχάς θέλω να σε ρωτήσω, υπάρχουν Έλληνες συγγραφείς που να θεωρείς πως υπηρετούν το φολκλόρ, αυτό το είδος που δείχνει να σου αρέσει και να σε εμπνέει, υπάρχει κάποιος που κατά κάποιο τρόπο να έχει αποτελέσει έμπνευση σου; Μ.Δ.: Έχω δει με μεγάλη μου χαρά τα τελευταία χρόνια πως έχουν βγει κάποιοι εκδοτικοί οίκοι που δίνουν το βήμα σε νέους συγγραφείς οι οποίοι δίνουν τα διηγήματα τους και είναι φολκλόρ τρόμου. Αυτό μόνο καλό είναι για τους λάτρεις του είδους. Δεν τα έχω διαβάσει όλα, μου λείπουν πολλά. Πάντως μου άρεσε πολύ Η Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας. Επίσης έχω επηρεαστεί, αν και δεν είναι διηγήματα, από τις παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη. Από τα τελευταία βιβλία που έχω διαβάσει είναι το Στοιχειωμένο Λαγκάδι, που μου άρεσε αρκετά. Ιρμάντα.: Είχαμε διαβάσει τον Γιάννη Θωμαδάκη στη λέσχη ανάγνωσης . Μ.Δ.: Και αυτό το είδος μου αρέσει πολύ. Επίσης του Βασίλη Γιαννάκη το Η Νύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια, όπως και του Χρυσόστομου Τσαπραΐλη τις Δοξασίες. Τον ακολουθούσα και από το facebook γιατί μου άρεσαν πολύ οι δοξασίες που σκαρφιζόταν και ο τρόπος που τις απέδιδε. Πιο πολύ όμως είμαι επηρεασμένος από την λογοτεχνία τρόμου, όπως και από το σινεμά. Nargathrod : Παρατηρήσαμε όλοι ότι έχεις επηρεαστεί πολύ από το σινεμά. Ταινίες των 80s. Δηλαδή είδαμε κάποια κλισέ τα οποία αλλού τα χρησιμοποίησες με σωστό τρόπο, αλλού ήσουν λίγο υπερβολικός. Πες μας τι σκέφτεσαι όταν κάποιος σου λέει ελληνικό ή ξένο κινηματογράφο; Πώς τον χρησιμοποίησες στο έργο; Μ.Δ.: Ξένο κινηματογράφο κυρίως, έχω μεγαλώσει με τις ταινίες του Carpenter, με όλα τα κλασσικά, τις λαβκραφτικές ταινίες, οι οποίες δεν είναι όλες καλές αλλά μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες. Λατρεύω το σινεμά της δεκαετίας του 80’, με τον Carpenter να είναι ο αγαπημένος μου. Επίσης οι πρώτες ταινίες του James Cameron, πχ το Terminator που το θεωρώ ταινία τρόμου και όχι επιστημονικής φαντασίας... Nargathrod: Γίνεται και τα δύο. Μ.Δ.: Ναι, προφανώς και γίνεται και είναι ωραίο όταν συμβαίνει. Ιρμάντα: όπως και το πρώτο Alien. Μ.Δ: Και το Alien και το Predator και όλα αυτά, αγαπώ τα κυνηγητά και τις καταδιώξεις και το γεγονός ότι ο κακός δεν πεθαίνει πολύ εύκολα. Ότι εκεί που νομίζεις ότι τον έφαγες, επανέρχεται με κάποιο τρόπο. Nargathrod: Αυτό το είχα διαβάσει σε μία κριτική ταινίας, ότι το θέμα σε μια ταινία θρίλερ ο κακός να είναι αρκετά καλοφτιαγμένος. Να μην πεθαίνει εύκολα, να μην νικιέται εύκολα... Ιρμάντα: Και να έχει προσωπικότητα... deadend: Επειδή είναι κακός να μην τον κάνουν προσχηματικό. Μ.Δ.: Και θέλω να αποπνέει αυτή την αίσθηση, ότι δεν μπορείς να τον νικήσεις, ότι είναι αήττητος με κάποιο τρόπο, και πως θα σε πιάσει και πρέπει να κάνες κάτι για αυτό, ή να τρέξεις ή να βρεις κάποιο τρόπο να το αναστρέψεις αυτό. Υπάρχουν στοιχεία από αυτό στα Αγαλήνευτα Βάθη, ειδικά στην τελευταία ιστορία που διαδραματίζεται στον Πειραιά. Προσπάθησα να παρατείνω το σασπένς και το χαμό και γενικά το μακελειό. deadend: Το ότι μια ιστορία, αυτή με το φάρο και το τέρας το θαλασσινό θύμισε λίγο λάβκραφτ, έχεις επιρροές και από εκεί; Μ.Δ.: Καταλαβαίνω γιατί έδωσε αυτήν εντύπωση. Όταν το έγραφα δεν είχα τον Lovecraft στο μυαλό μου, που μου αρέσει πάρα πολύ... Ιρμάντα: Αλλά έχεις διαβάσει; Μ.Δ.: Ναι, βέβαια, έχω διαβάσει τα πάντα από Lovecraft, τον λατρεύω. Απλά θεωρώ πως έχουμε διαβάσει τόσα από το Cthulhu mythos, και ξαναδιαβάζουμε, οπότε δεν χρειαζόταν να γράψω και εγώ άλλο ένα. Δηλαδή το ‘δικό μου’ τέρας δεν είναι από τους Αβυσσαίους, δεν έρχεται από άλλη διάσταση... deadend: Οποιοδήποτε θαλάσσιο τέρας το συνδέουν με τον Lovecraft. Μ.Δ.: Ναι, γιατί ο Lovecraft ξεκίνησε όλο αυτό και έχει περάσει στο νου μας... Πάντως, μεταξύ αστείου και σοβαρού, εγώ λέω ότι το δικό μου είναι.. ελληνικό τέρας. Ιρμάντα : Όλα τα τέρατα που έχεις είναι ελληνικά και αυτό είναι καλό. Αν υποθέσουμε ότι σε ρώταγε κάποιος από αυτές τις ιστορίες ποια είναι που θα ξεχώριζες; Που θεωρείς είναι πιο δουλεμένη; Μ.Δ.: Είναι η ομότιτλη, το Αγαλήνευτα Βάθη, που δεν έχει μεταφυσικό τρόμο, που είναι πιο δραματική και θεωρώ ότι είναι πιο σκληρή από τις άλλες. Ιρμάντα : Είναι. Προσωπικά έπαθα κλειστοφοβία εκεί που περιέγραφες τα σκάφανδρα και το ένα και το άλλο. Μ.Δ.: Ναι, γιατί το σκάφανδρο, είναι μια στολή που είναι πολύ επιβλητική... Ιρμάντα: Και είναι ένα εργαλείο που έχει πάρει κόσμο στον λαιμό του. Μ.Δ.: Έχει πάρει κόσμο. Πριν το γράψω αυτό έκανα έρευνα για το σκάφανδρο και την ιστορία του. Έχει σκοτωθεί πολύ κόσμος και άφησε σακάτηδες πάρα πολλούς. Σαν φιγούρα, το σκάφανδρο είναι επιβλητικό και βγάζει κάτι το γοτθικό για εμένα, όλο αυτό το μέταλλο, το βαρύ πράγμα. Οπότε είχα από πάντα την ιδέα πως θα ήταν κάποιος παγιδευμένος μέσα σε αυτό το πράγμα, στο βυθό και να του τελειώνει το οξυγόνο. Αυτός ήταν ο σπινθήρας της ιστορίας μου. Και επειδή έχει αυτή την τραγωδία από πίσω είναι και πιο ανθρώπινη, τους χαρακτήρες τους δούλεψα περισσότερο, οπότε για μένα είναι λίγο παραπάνω από τις άλλες, παρόλο που δεν έχει το μεταφυσικό στοιχείο. Nargathrod : Γιατί είναι η μοναδική ιστορία στην οποία δεν έχεις το μεταφυσικό στοιχείο; Μ.Δ.: Γιατί ήθελα να αφηγηθώ την ιστορία ενός ανθρώπου που ήταν αχάριστος ουσιαστικά, άπληστος, δεν του έφτανε τίποτα, παρόλο που είχε αυτό βάσανο από πίσω με την μητέρα του, και την ώρα που θα μπορούσε να τη σώσει, να σταματήσει και να επιστρέψει πίσω και να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες, εκεί ενήργησε το πάθος του, η απληστία του, και έκατσε πολλές ώρες για να μαζέψει σφουγγάρια από τον βυθό με αποτέλεσμα να γίνουν όλα αυτά. Δεν θεωρώ ότι χρειάστηκε να βάλω κάποιο τέρας σε αυτό γιατί ουσιαστικά το τέρας βγήκε μέσα από τα πάθη μεταξύ των δύο αντίζηλων. Nargathrod: Για τον φάρο που τοποθέτησες στην ιστορία σου, μου θύμισε πολύ το Ψυχρό Δέρμα του Pinol . Μ.Δ.: Το βιβλίο είναι πάρα πολύ ωραίο. Ο φάρος θεωρώ ότι είναι ένα παρατημένο μέρος, μου βγάζει αυτή την αίσθηση της παραίτησης, ότι έχεις πάει εκεί πέρα και είσαι μόνος σου. Έχεις και την θάλασσα μπροστά με όλα τα μυστήρια της.. Μπορεί να γίνει πολύ εύκολα μια οποιαδήποτε ιστορία τρόμου με ένα φάρο, την θάλασσα, λίγα άτομα και παράνοια... Βaldwin the Victorius: Σε έχει επηρεάσει το βιβλίο του Pinol; Όσον αφορά την εκμετάλλευση της ιδέας. Μ.Δ.: Όχι γιατί είχα πάντα στο μυαλό αυτή την εικόνα του φάρου. Με γοήτευε πάντα. Στην συγκεκριμένη ιστορία, αν επηρεάστηκα από κάτι ήταν από την ταινία The Wicker Man. Αυτό με επηρέασε περισσότερο, λόγω της κοινότητας. Έχει βγει remake με τον Nicolas Cage που είναι απαίσιο. Η πρώτη ταινία του Christopher Lee είναι φοβερή πάντως. Baldwin the Victorius.: Δεν ξέρω για την πρωτότυπη ταινία αλλά στο remake είναι μία κοινότητα κελτικής θρησκείας, μια παγανιστική θρησκεία, όπου ακολουθούσαν ένα έθιμο το οποίο αμφισβητούν πλέον αν υπήρχε όπου έφτιαχναν ένα τεράστιο ξύλινο είδωλο μιας θεότητας, κλείναμε μέσα ανθρώπους και μετά έβαζαν στο είδωλο φωτιά. Ιρμάντα : Ένα παρόμοιο πράγμα ξέρετε που το είχα πρωτοδιαβάσει; Στη Σαλαμπώ. Σε μεταλλικό. Ήταν το είδωλο του Marduk στην Καρχηδόνα όπου το γεμίζανε με προς θυσία άτομα και έβαζαν φωτιά. Βέβαια το είδωλο δεν καιγόταν γιατί ήταν μεταλλικό αλλά από μέσα είχαν ζητήματα. Baldwin the Victorius: Για το θαλάσσιο τέρας, έψαξες αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο στον ελληνικό χώρο όσο παλιό και αν είναι ή το βρήκες σε έναν άλλο χώρο και σκέφτηκες ‘’να μια ωραία ιδέα, ας το τοποθετήσω σε ελληνικό νησί’’; Και γενικότερα την ιδέα της θυσίας σε ένα τέρας το οποίο μας δίνει τόσα. Μ.Δ.: Επειδή γενικά οι νησιώτες έχουν πολύ τα θαλασσινά και το ψάρι, είδα ότι όντως το χέλι είναι ένα γκουρμέ πιάτο τους. Επίσης το χέλι, η μορφή του, θυμίζει λίγο το φάρο ως σύμβολο φαλλικό, οπότε το συνδύασα έτσι. Ότι έχουν ένα εκλεκτό μεζέ στην περιοχή γιατί υπάρχει αυτό το πράγμα εκεί πέρα, ένα δούναι και λαβείν μεταξύ τους το οποίο το έχουν σαν θεό γιατί έχει νόηση και τους έχεις επηρεάσει, τους κρατάει δέσμιους ουσιαστικά, τους δίνει τα αγαθά του, ζητάει κάτι από αυτούς... Όχι αυτό μου ήρθε, δεν το πήρα από κάπου. Ιρμάντα : Θα πήγαινες να την κάνεις αυτήν την δουλειά; Μ.Δ.: Ναι. Nargathrod : Εκδόσεις Ωκεανίδα. Συνεργασία, πως σου φάνηκαν, εξώφυλλα, έξτρα συνεργάτες, επιμέλειες; Τα διαδικαστικά με λίγα λόγια. Μ.Δ.: Ήταν η πρώτη που με πήραν τηλέφωνο, που είχαν ενδιαφερθεί. Έχω κάποια παράπονα. H έκδοση μου αρέσει πάρα πολύ. Ιρμάντα: Επίσης είναι πάρα πολύ ελαφρύ το χαρτί, διευκόλυνε να το μεταφέρω μαζί στα Μέσα και να το διαβάζω. Μ.Δ.: Μου άρεσε το εξώφυλλο. Είχα πει ότι ήθελα ένα εξώφυλλο που να θυμίζει πόστερ τανίας των 80s. Αν γινόταν να είναι και τσαλακωμένο, σαν να είναι ξεδιπλωμένο. Είχα και κάποιες ιδέες. Τους είχα πάει και σκίτσα. Είχα σκεφτεί διάφορα όπως το σκάφανδρο. Τέλος πάντων, καταλήξαμε σε αυτό. Από την έκδοση είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος. Από εκεί και μετά έχω κάποια παράπονα με την έννοια ότι δεν το κυνηγήσανε πολύ το βιβλίο. Δηλαδή άργησε πολύ να βγει στα βιβλιοπωλεία, σε κάποια δεν υπάρχει ακόμα, για παράδειγμα στο χωριό μου δεν υπάρχει αν και το ζητάνε, ούτε προώθηση έγινε πολύ, δεν ξέρω αν πιστέψανε σε αυτό πολύ. Μου είχαν πει βέβαια ότι σαν εκδόσεις η Ωκεανίδα δεν βγάζει πολύ τρόμο και ειδικά τα διηγήματα δεν τα προτιμούνε οι εκδοτικές. Θέλουν να είναι μυθιστόρημα. Οπότε αυτοί είναι οι λόγοι, για αυτό και το έχω σαν μικρό παράπονο, γιατί θα ήθελα το κάτι παραπάνω. Για παράδειγμα παρουσίαση δεν έγινε, παρότι το ζήτησα και ήταν πολύ θετικοί σε αυτό. Nargathrod: Αγία τριάδα Ελλήνων και ξένων συγγραφέων. Μ.Δ.: Ελλήνων στον τρόμο εννοείς; Nargathrod: Γενικά. Μ.Δ.:Να σου πω τώρα, με τους Έλληνες δεν το έχω τόσο. Δηλαδή, τώρα κάθομαι και τους βρίσκω και εγώ. Τα τελευταία χρόνια αρχίζω και τους παρακολουθώ. Του Κέλλη έχω διαβάσει, αν και θα διαβάσω και τα υπόλοιπα αργότερα. Του Μίσσιου όπως είπα με την Νύχτα της Λευκής Παπαρούνας, μου άρεσε και ο Βασίλης Γιαννάκης, καθώς και Η Βίλκα από τα πρόσφατα. Ε.Μ.: Ξένους; Μ.Δ.: Κοίτα μου άρεσαν πολύ οι κλασσικοί, όπως ο Lovecraft. Θα πω κάποιους άλλους που δεν είναι τόσο γνωστοί. Henry Katner, γιατί έχει μία από τις καλύτερες ιστορίες τρόμου που έχω διαβάσει ποτέ. Η οποία είναι μόλις 10-12 σελίδες, το The Graveyard Rats. Μέσα σε αυτές τις σελίδες αυτός ο άνθρωπος έγραψε κάτι που εμένα μου προκάλεσε εφιάλτες για δύο εβδομάδες. Σε ένταση την συγκρίνω μόνο με το The Pit and The Pendulum. Το πως ξεκινάει η ιστορία, πως σε πιάνει και δεν σε αφήνει μέχρι το τέλος. O Algernon Blackwood μου αρέσει επίσης γιατί έχει την καλύτερη ιστορία τρόμου που έχω διαβασει, το The Willows. Μ’αρέσει και ο Masterton. Μου θυμίζει τις nasty ταινίες του ’70 που δεν μασάγανε, που στα πετάγανε στα μούτρα. Και ήταν από τους πρώτους που με είχανε τρομάξει, δεν το περίμενα. Το αγαπημένο μου από αυτόν είναι το Παγιδευμένοι. Σαν ιδέα μου άρεσε πάρα πολύ. Christine: Γράφεις από μικρός; Μ.Δ.: Όχι. Άρχισα να γράφω από τα μέσα του 2000. Christine: Τότε άρχισες. Μ.Δ.: Ναι. Christine: Και θεωρείς ότι θα το κρατήσεις , θα το συνεχίσεις; Μ.Δ.: Πιστεύω ναι. Είναι κάτι που μου αρέσει και θα το συνεχίσω. Αν μπορούσα θα έκανα μόνο αυτό. Ετοιμάζω κάποια καινούργια βιβλία για το μέλλον. Nargathrod: Μιχάλη σε ευχαριστούμε πολύ για αυτή τη συνέντευξη για το βιβλίο σου Αγαλήνευτα Βάθη και για την παρουσία σου στη λέσχη ανάγνωσης φανταστικού του sff.gr. Σου ευχόμαστε τα καλύτερα στο μέλλον. Μ.Δ: Σας ευχαριστώ θερμά για την πρόσκληση και για τα όσα συζητήσαμε απόψε.
  11. 3 points
    The outsider Αισθάνομαι χαρούμενος που ο King γράφει βιβλία αυτής της ποιότητας. Με ενοχλεί λιγάκι που ορισμένοι λένε "Ω προτιμώ τον κλασικό king". θέλετε το αγαπημένο σας συγκρότημα να έχει συνεχόμενες κυκλοφορίες άλμπουμ που έχουν τον ίδιο ήχο; Όχι, θέλω οι μπάντες μου να εξελίσσονται και να αλλάζουν, το ίδιο ισχύει με τα νεότερα έργα του King. Προσπαθεί συνεχώς με διαφορετικά είδη χωρίς να στηρίζεται στις δάφνες του. Υπάρχει ένα πράγμα που ξέρω όταν πιάνω ένα μυθιστόρημα του Κινγκ στα χέρια μου, θα το απολαύσω, χωρίς να σκέφτομαι πόσο σκοτεινό η περίεργο θα γίνει. Αυτό δεν είναι το πιο περίεργο η σκοτεινό του. Βρήκα ότι είχε το τέλειο μείγμα μυστηρίου και μαγείας. Υπάρχει έγκλημα, θρύλος και φαντασία που βοηθούν σε γρήγορη ανάγνωση παρόλο τις 670 σελίδες του. Η είσοδος της Χόλι από το Mr. mercedes, στα μισά της ιστορίας, απλά κάνει την όλη υπόθεση να πετάει!
  12. 2 points
    Η αστυνομία της βιβλιοθήκης Μετά από εννέα και πλέον μήνες εδέησα να διαβάσω βιβλίο του αγαπημένου μου συγγραφέα. Και, θέλοντας να κλείσω μια εκκρεμότητα χρόνων (αφού έχω διαβάσει τα άλλα τρία της συλλογής "Four Past Midnight"), είπα να διαβάσω αυτό. Όχι ότι δεν το περίμενα, αλλά πέρασα πολύ ωραία. Σίγουρα δεν είναι και από τις πιο δυνατές ή ιδιαίτερες στιγμές του Κινγκ, όμως είναι ένα πολύ καλό, ψυχαγωγικό και τίμιο μυθιστόρημα τρόμου με υπερφυσικά στοιχεία, που μπορεί να σε κρατήσει στην τσίτα μέχρι το τέλος. Το βιβλιαράκι αυτό προσφέρει ωραία σκηνικά, κάποιες δυνατές σκηνές, σχετικά καλοσχηματισμένους χαρακτήρες και μια φοβερή ατμόσφαιρα, ενώ η γραφή είναι κλασικά πολύ καλή, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Και ενώ αυτό είναι το τεσσαρακοστό ένατο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ που διαβάζω -οπότε τίποτα δεν θα έπρεπε να με εκπλήσσει πια σχετικά με τις συγγραφικές του ικανότητες-, ακόμα απορώ πού πάει και βρίσκει τέτοιες ιδέες, πώς τα σκέφτεται όλα αυτά τα πράγματα. Τέλος πάντων, ένα ακόμα ωραίο και ψυχαγωγικό μυθιστόρημα δια χειρός Βασιλιά. 8/10
  13. 2 points
    Ραφαέλ Μπερνάλ - Η συνωμοσία της Μογγολίας (El complot mongol, 1969) Γαμώ τον Ραφαέλ Μπερνάλ μου, γαμώ, τι ωραίο νουάρ ήταν αυτό που έγραψε; Τρελό, βρώμικο, κυνικό, και δόξα να έχει ο Κύριος, πολιτικά παντελώς μη ορθό. Έτσι όπως είναι γραμμένο, και με την ενδιαφέρουσα και αρκετά περιπετειώδη πλοκή που διαθέτει, ήταν φύσει αδύνατον να μην το ευχαριστηθώ στον απόλυτο βαθμό, θα ήταν τελείως απίθανο να μην περάσω τέλεια διαβάζοντάς το. Το "Η συνωμοσία της Μογγολίας" διαθέτει όλα αυτά τα στοιχεία που επιζητώ στα νουάρ μυθιστορήματα, δηλαδή λιτές περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων που σε μεταφέρουν στον κόσμο του βιβλίου χωρίς να σε κουράζουν με άσχετες λεπτομέρειες, ολοζώντανους διαλόγους που σε σημεία είναι σκληροί και κυνικοί, αρχετυπικούς χαρακτήρες που συναντάει κανείς σε σκληρά μυθιστορήματα με εγκλήματα και βία, και μια πραγματικά φοβερή ατμόσφαιρα που κάθε νουάρ μυθιστόρημα της προκοπής πρέπει να έχει. Και φυσικά η πλοκή εξελίσσεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς και σε κρατάει στην τσίτα, αν μη τι άλλο θέλεις να δεις πού θα καταλήξει η όλη έρευνα του Μεξικανού πιστολά της αστυνομίας Φιλιμπέρτο Γκαρσία σχετικά με τη συνωμοσία της Μογγολίας (αλλά και τι θα απογίνει ο ίδιος, με όλους τους τρελούς που έμπλεξε), τι και ποιοι κρύβονται από πίσω. Και όπως έγραψα στην αρχή, η πολιτική ορθότητα είναι πιο απούσα από ποτέ, υπάρχει κάμποσο βρισίδι στις σκέψεις του σκληρού πρωταγωνιστή (αν και δεν βρίζει σχεδόν καθόλου όταν μιλάει σε άλλους!), ενώ με τα σημερινά δεδομένα υπάρχει ένας κάποιος ρατσισμός εδώ και κει, σε διάφορες φράσεις και σκέψεις. Αλλά το βιβλίο γράφτηκε στα τέλη της δεκαετίας του '60, τότε που είχαν άλλα πράγματα να σκέφτονται και να ανησυχούν. Και στην τελική, γαμώ την πολιτική μου ορθότητα γαμώ, είναι ένα σκληρό Μεξικάνικο νουάρ της δεκαετίας του '60, όχι ένα παιδικό παραμύθι. Ελπίζω μόνο να μην κόλλησα και αρχίζω και 'γω να βρίζω τον έναν και τον άλλο, έστω και από μέσα μου. Γαμώ τον Φιλιμπέρτο Γκαρσία, γαμώ. Υ.Γ. Άψογη η ελληνική έκδοση, με πολύ προσεγμένη και γλαφυρή μετάφραση, αλλά και φυσικά με ωραία αισθητική. Χαλάλι τα χρήματα που ξόδεψα, τα άξιζε εκατό τοις εκατό. 9/10
  14. 2 points
    Κουρτ Βόνεγκατ- Σλάπστικ: Δύο αδέρφια ανείπωτης ασχήμιας πλην όμως εξαιρετικής ευφυίας. Ευκατάστατοι γονείς που δεν τα πολυνοιάζονται. Παρακολουθούμε την πορεία τους με όλα τα παράδοξα της. Δεν βγάζω ποτέ συμπέρασμα για συγγραφέα από ένα μόνο βιβλίο του, ακόμη και αν θεωρείται κλασσικό. Όχι, είναι άδικο. Το συγκεκριμένο όμως με κούρασε. Πολύ, παρά το μικρό του μέγεθος. 2+2= 4 Έρικ Φρανκ Ράσσελλ- Κάπου μία φωνή: Διαστρικό σκάφος θα συντριβεί σε πλανήτη, ορισμό της λέξης εχθρικό. Πλήρωμα και επιβάτες δεν θα κάτσουν να κλαίνε την μοίρα τους παρά μόνο θα ξεκινήσουν προς το πλησιέστερο -στου διαόλου τη μάνα ωστόσο- σημείο διάσωσης. Τα τρόφιμα όμως λίγα και τα εμπόδια πολλά. Άλλη μία ωραία, κυνική περιπέτεια από συγγραφέα ανώτερο της φήμης του. 4+4=8 Χάρρυ Χάρρισον- Μπιλ, ο ήρωας του γαλαξία: Φιλήσυχος αγρότης θα βρεθεί από εκεί που δεν το περίμενε μάχιμος στρατιώτης. Σε στρατόπεδο, με ανύπαρκτη εκπαίδευση, ζόρικους ανωτέρους, καταμεσής εμπόλεμης κατάστασης. Χειρότερα μάλλον δεν γίνεται. Σατιρίζει όλη αυτή την παράνοια που χαρακτηρίζει σε μεγάλο βαθμό τον στρατό με την γραφειοκρατεία και τα αλλαμπουρνέζικα ευτράπελα του. Καλό για μία φορά. 3,5+3,5= 7
  15. 2 points
    58. Όνειρα στο σπίτι της μάγισσας - H. P. Lovecraft (170) Μία ακόμη συλλογή συγκλονιστικών ιστοριών από τον δάσκαλο του τρόμου. Για άλλη μία φορά μας καλεί να τον ακολουθήσουμε στα εφιαλτικά ταξίδια της φαντασίας του. Δεν έχει σημασία αν τα διηγήματά αυτής της συλλογής αρέσουν. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, κάθε λέξη, γραμμή, παράγραφος, σελίδα που δημιούργησε ο Λάβκραφτ με τη μαγική του πένα, έχει συλλεκτική αξία.
  16. 2 points
    57. Οδηγός ενός αστροναύτη για τη ζωή στη γη - Chris Hadfield (406) Σε ηλικία εννέα ετών, από την τηλεόραση των γειτόνων του, είδε το αδύνατο να γίνεται δυνατό, τον Νιλ Άρμστρονγκ το 1969 να πατάει προσεκτικά στην επιφάνεια της Σελήνης. Αργότερα το ίδιο βράδυ επιστρέφοντας στο εξοχικό του παρατήρησε το φεγγάρι. Δεν ήταν πλέον ένα μακρινό, άγνωστο ουράνιο σώμα αλλά ένας τόπος των οποίων είχαν περπατήσει, μιλήσει, εργαστεί και κοιμηθεί άνθρωποι. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβε τι ήθελε να γίνει στη ζωή του, θα εξερευνούσε το διάστημα, επεκτείνοντας τα όρια της γνώσης και των ανθρωπίνων δυνατοτήτων, θα γινόταν αστροναύτης. Για να βρεθεί στο διάστημα χρειάστηκαν χιλιάδες μέρες εκπαίδευσης και μόλις 8 λεπτά και 42 δευτερόλεπτα ταξίδι με το διαστημικό λεωφορείο Atlantis στις 12 Νοεμβρίου του 1995. Ένα αληθινό πρόσωπο ο Chris Hadfield, ο πρώτος Καναδός αστροναύτης, μας παρουσιάζει την όλη διαδικασία για να γίνει κανείς αστροναύτης, την εκπαίδευση του από την Nasa καθώς και τη ρουτίνα της ζωής στον διεθνή διαστημικό σταθμό και την επιστροφή στη γη και την αποκατάσταση που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός μετά από ένα τέτοιο ταξίδι. Στα θετικά είναι η στάση ζωής που κράτησε γενικότερα, αφού η όλη αυτή διαδικασία τον δίδαξε να ζει καλύτερα και πιο ευτυχισμένος στη γη. Μια ευχάριστη εμπειρία για εμένα, αφού διαβάζοντας την ιστορία, έμαθα ένα σωρό πράγματα που αγνοούσα όσον αφορά τα διαστημικά ταξίδια. Το μόνο αρνητικό που βρήκα είναι η λογοκρισία, ο ίδιος όπως και όλοι οι αστροναύτες δεν μας είπαν ποτέ πραγματικά, για το τι είδαν εκεί έξω…
  17. 2 points
    Χάρρυ Χάρρισον και ''Μπιλ ο ήρωας του γαλαξία''.
  18. 2 points
    Ο Ανίκητος (Niezwyciężony/The Invincible, 1964) Τέταρτο βιβλίο του Στάνισλαβ Λεμ που διαβάζω, μετά το ιδιόρρυθμο αλλά πολύ ωραίο "Χειρόγραφα που βρέθηκαν σε μια μπανιέρα" που διάβασα τον Ιανουάριο του 2012 και τα υπέροχα "Συνέδριο για το μέλλον" και "Σολάρις" που διάβασα τον Απρίλιο και τον Αύγουστο του 2013 αντίστοιχα, και δηλώνω για άλλη μια φορά εξαιρετικά ικανοποιημένος, τόσο από την πλοκή και τις ιδέες του συγγραφέα, όσο φυσικά και από την καταπληκτική γραφή του. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στα ελληνικά (επιτέλους!) φέτος τον Φεβρουάριο, αλλά έπρεπε να περιμένει τόσους μήνες αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου, μέχρι να πάρω την απόφαση να το διαβάσω. Πιθανότατα ήθελα να πετύχω την κατάλληλη στιγμή, ώστε να το απολαύσω στον μέγιστο βαθμό. Και τα κατάφερα! Το βιβλίο είναι πραγματικά καταπληκτικό, ένα εξαιρετικό δείγμα "σκεπτόμενης" επιστημονικής φαντασίας, με μπόλικα τεχνολογικά μπιχλιμπίδια, ενδιαφέρουσες ιδέες, κάποιες φιλοσοφικές προεκτάσεις, αλλά επίσης δράση και μπόλικη αγωνία για την κατάληξη των ηρώων. Το βιβλίο αυτό είναι σαφώς πιο ευκολοδιάβαστο και εξωστρεφές σε σχέση με το "Σολάρις", όμως δεν είναι καθόλου απλοϊκό, θέλει την προσοχή του, θέλει μια κάποια ησυχία για να το απολαύσει κανείς, μιας και υπάρχουν αρκετές περιγραφές τεχνολογιών και εξωγήινων τοπίων, οπότε για να κάνεις μια εικόνα όλων αυτών που διαβάζεις, θα έλεγα ότι είναι απαραίτητη λίγη αυτοσυγκέντρωση. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα, διαθέτει λίγο μυστήριο και πολλή αγωνία, η οποία διατηρείται και κλιμακώνεται μέχρι το τέλος. Η γραφή είναι εξαιρετική, ίσως όχι με τόσο συναίσθημα αλλά αν μη τι άλλο με αφόρητα ρεαλιστικές περιγραφές που δημιουργούν μια παράξενη και σε σημεία κλειστοφοβική ατμόσφαιρα (έστω και αν σκηνικό δράσης είναι ουσιαστικά η επιφάνεια ενός πλανήτη). Δεν το συζητάω, είναι από τα καλύτερα μυθιστορήματα επιστημονικής φαντασίας που έτυχε να διαβάσω τα τελευταία χρόνια. Βέβαια, ήταν κάτι που περίμενα, μιας και ο Στάνισλαβ Λεμ είναι από τους καλύτερους συγγραφείς του είδους εκεί έξω, αλλά φυσικά έπρεπε να το διαβάσω για να το επιβεβαιώσω. Φυσικά, σαν βιβλίο ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα, μιας και ανήκει στο είδος της "σκληρής" επιστημονικής φαντασίας. Όμως, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια ιντριγκαδόρικη, καλογραμμένη και συναρπαστική ιστορία εξερεύνησης ενός πλανήτη, που άνετα μπορεί να καθηλώσει τους αναγνώστες. Υ.Γ. Η μετάφραση είναι πραγματικά εξαιρετική, όπως επίσης και η επιμέλεια του κειμένου. Άψογη δουλειά από τις εκδόσεις Η Άγνωστη Καντάθ. 9.5/10
  19. 2 points
    Από Άγνωστη Καντάθ, Πρωτοπορία και Public: Στάνισλαβ Λεμ - Ο Ανίκητος (Άγνωστη Καντάθ) Χάρρυ Χάρρισον - Ο πλανήτης των καταραμένων (Άγνωστη Καντάθ) George Simenon - Στριπτίζ (Άγρα) George Simenon - Η φυγή του κυρίου Μοντ (Άγρα) Γουίλιαμ Μπερνέτ - Το τέλος της διαδρομής (Άγρα) Blake Crouch - Η πόλη ΙΙΙ (Διόπτρα) Ρέημοντ Τσάντλερ - Αναζητώντας το κορίτσι (Ερατώ)
  20. 2 points
    Η κριτική μου όπως δημοσιεύτηκε αρχικά στη lefalok.gr Αν και δεν είμαι λάτρης των βιβλίων τρόμου και μυστηρίου, κάνω πάντα μία εξαίρεση σε βιβλία που έχουν το φανταστικό στοιχείο παρών. Για να πω την αλήθεια είχα πάρα πολλά χρόνια να διαβάσω ιστορία τρόμου και μυστηρίου. Δεν θα το κρύψω, θα είμαι ξεκάθαρος, πως ένας από τους κύριους λόγους που αποφάσισα να διαβάσω και να αξιολογήσω πρώτος αυτό το βιβλίο είναι επειδή εμπλέχθηκα στην διαδικασία έκδοσης του, κατευθύνοντας τον συγγραφέα ως ένα μικρό βαθμό. Παρόλα αυτά, το αποτέλεσμα με ικανοποίησε και από δω και στο εξής σκοπεύω να διαβάζω περισσότερα βιβλία από 'Ελληνες συγγραφείς που γράφουν ιστορίες τρόμου. Στην κυριολεξία δεν είχα ιδέα ότι το ελληνικό φανταστικό σε αυτό τον τομέα έχει βελτιωθεί τόσο πολύ. Γυρίζοντας πίσω στην αξιολόγηση μου τώρα για το συγκεκριμένο "πόνημα" μπορώ να πω ότι έμεινα πολύ ικανοποιημένος στο σύνολο των ιστοριών. Η πρώτη ιστορία μου δίνει την αίσθηση πως δεν θα αρέσει σε κάποιους, ενώ κάποιοι άλλοι θα την αγαπήσουν για την cult-ίλα που βγάζει. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα πολύ ικανοποιητικό σύνολο ξεχωριστών ιστοριών τρόμου, με φανταστικά στοιχεία. Μου άρεσαν σε γενικές γραμμές οι περιγραφές, καθώς και τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών, ενώ η ροή κυλούσε άψογα σε όλες. Ως spoiler να αναφέρω πώς όλες οι ιστορίες συνδέονται ελαφρά με το άλλο βιβλίο του συγγραφέα, "Η Τελευταία Νύχτα της Αδέρας" το οποίο κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Υδροπλάνο και λειτουργούν ως easter eggs. Κάποια ουδέτερα σχόλια που έχω να αναφέρω είναι πως θα μπορούσε να έχει γίνει λίγο καλύτερη επιμέλεια στο ίδιο το βιβλίο μιας και λείπουν κάποια πράγματα, όπως για παράδειγμα τα περιεχόμενα, ενώ υπάρχουν κάποια ορθογραφικά και συντακτικά λάθη τα οποία δεν μπορώ να πω ότι μου χάλασαν την ροή. Σε γενικές γραμμές, για αυτοέκδοση, είχε πολύ λιγότερα λάθη σε σχέση με άλλα που γίνονται από εκδοτικούς οίκους και υποτίθεται πως έχει γίνει έλεγχος… Στα μειονεκτήματα να αναφέρω πως παρότι υπήρχαν κάποια easter eggs που συνδέουν πολύ ελαφρά τις ιστορίες αναμεταξύ τους, δεν μπορώ να πω ότι με χάλασε κάτι άλλο. Ας δούμε όμως τώρα -μία προς μία- όλες τις ιστορίες μιας και σε κάθε συλλογή που διαβάζω, συνηθίζω να τις αξιολογώ ξεχωριστά σαν να ήταν βιβλίο από μόνες τους. "Νυχτερέμι" - Η πρώτη ιστορία μου έκανε για κλασικό pulp fiction της παλιάς καλής εποχής με στοιχεία σπλάτερ και σενάριο b-movie. Παρά το τρελό και σε κάποια σημεία άκυρο σενάριο της, η ροή κυλά όμορφα καθώς και οι χαρακτήρες. Ο ένας από τους πρωταγωνιστές παρουσιάζεται και ως comfort character και βελτιώνει ή για την ακρίβεια δίνει αστείες νότες σε όλη την ιστορία. Με τους χαρακτήρες δεν μπορώ να πω πως δέθηκα ιδιαίτερα και για αυτό το λόγο δεν μου δημιούργησε κάποια ιδιαίτερα συναισθήματα το τέλος. Αν λοιπόν είσαι fan των παλιών cult ταινιών, θα την βρεις αρκετά διασκεδαστική. Από την άλλη, είναι μια ιστορία που δεν θα είναι είναι για όλους. "Εφτάψυχη" - Αυτή η ιστορία με συγκλόνισε περισσότερο από τις άλλες και είναι αρκετά μεγάλη, σε μέγεθος νουβέλας. Αν και δεν συνηθίζω spoiler σε βιβλία, η ιστορία αφορά μια γάτα και τα μικρά της, από την δική της οπτική. Η ιστορία έχει από την αρχή την αίσθηση του μυστηρίου, που σταδιακά διαδέχεται η ένταση και η αγωνία. Οι σκηνές μου έκοβαν την ανάσα και "ίδρωσα" αρκετά για να την τελειώσω. Είχα καιρό να διαβάσω τόσο δυνατή ιστορία. Περιέχονται αρκετές δόσεις γραφικής βίας, οπότε απευθύνεται για άτομα 18+ αυστηρά! Σε συζήτηση που είχα με τον συγγραφέα του βιβλίου, μου ανέφερε πως όταν το έστειλε σε εκδοτικό οίκο για αξιολόγηση/έκδοση, του το απέρριψαν λόγω υπερβολικής βίας και αυτή που το αξιολόγησε έβαλε τα κλάματα. Εγώ αυτό θα το έβαζα στο οπισθόφυλλο... για διαφήμιση, μιας και τέτοια βιβλία πρέπει να διαβάζονται. Πέρα από την πλάκα, μιλάμε για δυνατή ιστορία που θα σας συγ(κλονίσει). "Μαντρακούκος" - Η τρίτη και τελευταία ιστορία είναι πιο ήπια σε σχέση με την προηγούμενη, αλλά δεν αποτυγχάνει να σε "τρομάξει". Έχει ένα ύφος χαρούμενης Χριστουγεννιάτικης ιστορίας πού καταλήγει στον απόλυτο όλεθρο. Περιέχει αρκετά κλασικά τρόπαια τα οποία μου αρέσει να βλέπω σε ιστορίες και τα περιμένω. Για αυτό το λόγο κιόλας δεν μπορώ να πω ότι συνέβη κάτι το οποίο δεν το περίμενα από πλευράς πλοκής, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε αρκετά σημεία δεν κράτησα την αναπνοή μου μέχρι να τελειώσει η σελίδα, περιμένοντας με αγωνία να δω τι θα γίνει στους πρωταγωνιστές. Το μόνο αρνητικό της συγκεκριμένης ιστορίας είναι πως ήθελε παραπάνω επιμέλεια από τον συγγραφέα μιας και κάποια λάθη με ανάγκασαν διαβάσω κάποια στιγμή από την αρχή για να καταλάβω τι εννοούσε ή ότι εννοούσε ακριβώς το αντίθετο, έτσι έχασα λίγο τον μπούσουλα και την ροή κάποιες φορές. Κλείνοντας, θέλω να αναφέρω πως η συγκεκριμένη συλλογή περιέχει κάποιες πολύ δυνατές ιστορίες που θα σας συγκινήσουν και θα σας κάνουν να ριγήσετε. Εμένα πάντως το συγκεκριμένο βιβλίο ξύπνησε το "ζωώδες ένστικτο" μου και θα ήθελα να διαβάσω περισσότερες ιστορίες τρόμου με φανταστικά στοιχεία όπως αυτό.
  21. 2 points
    Μιχάλης Δαγκλής - Ζωώδες ένστικτο (Ιδιωτική έκδοση, 2020)
  22. 2 points
    Πρώτη επαφή με το έργο του Μιχάλη Δαγκλή, αν και από τον Οκτώβριο του 2018 έχω αγορασμένη τη συλλογή διηγημάτων "Αγαλήνευτα βάθη". Αλλά είπα να αγοράσω και να διαβάσω άμεσα τούτη τη συλλογή, μιας και είναι φετινή κυκλοφορία και μικρότερη σε μέγεθος, για να δω τι "παίζει" και με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Λοιπόν, αν μη τι άλλο πέρασα ωραία την ώρα μου. Το βιβλίο περιέχει τρεις ψυχαγωγικές και αρκετά αιματοβαμμένες ιστορίες που προσφέρουν δράση, αγωνία και, φυσικά, μπόλικο αίμα. Τα διηγήματα "Νυχτερέμι" και "Μαντρακούκος" ήταν αρκετά ικανοποιητικά και με διάφορα καλούδια, αλλά εντέλει δεν με εντυπωσίασαν ούτε ως προς τη γραφή ούτε ως προς τις ιδέες, ενώ κάποια πράγματα δεν με έπεισαν ιδιαίτερα. Όμως το αρκετά μεγάλο σε μέγεθος διήγημα "Εφτάψυχη" ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλό και, θα έλεγα, αρκετά διαφορετικό από τα συνηθισμένα: Βλέπετε, πρωταγωνίστρια είναι μια... γάτα, που προσπαθεί να σώσει τα μικρά της από δυο διεστραμμένους τύπους. Η γραφή εδώ είναι έντονη, ο συγγραφέας κατάφερε να με κάνει ένα με την αγωνία και τον φόβο της γάτας, στην απεγνωσμένη προσπάθειά της απέναντι στα δίποδα πλάσματα που προκαλούν καταστροφή. Οι περιγραφές είναι ρεαλιστικές και ιδιαίτερα γλαφυρές στις σκηνές βίας (που είναι πολλές), ενώ οι ρυθμοί είναι έντονοι από την αρχή μέχρι το τέλος. Ειλικρινά, είναι από τα πολύ καλά διηγήματα τρόμου και αγωνίας που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό, γι'αυτό και την τελευταία στιγμή το βιβλίο τσιμπάει και τέταρτο αστεράκι. Τέλος, μιας και ουσιαστικά μιλάμε για αυτοέκδοση, υπάρχουν λαθάκια επιμέλειας: Τίποτα το φοβερό, βέβαια, απλώς το αναφέρω. 7.5/10
  23. 2 points
    Με κόκκινο οι νέες προσθήκες στη λίστα. 2020 01. Goscinny/Uderzo - Αστερίξ: "Ο Αστερίξ στους Ελβετούς" (9/10) 02. Hergé - Τεντέν: "Οι 7 κρυστάλλινες μπάλες" (8.5/10) 03. Hergé - Τεντέν: "Ο ναός του Ήλιου" (8.5/10) 04. Masiero/Cremona/Avallone - Mister No Revolution: "Αμαζονία" (9/10) 05. Brubaker/Epting - Captain America: Στρατιώτης του Χειμώνα (8.5/10) 06. Claremont/Miller - Wolverine (9/10) 07. Burattini/Vincenzo/Piccioni/Freghieri - Ζαγκόρ: "Ο ήρωας του Ντάρκγουντ" (9.5/10) 08. Hugo Pratt - Κόρτο Μαλτέζε: "Τα νεανικά χρόνια" (7/10) 09. Miller/David Mazzucchelli - Daredevil: Αναγέννηση (9.5/10) 10. Rauch/Pesce - Ζαγκόρ: "Η εκδίκηση της Γκάμπιτ" (8/10) 11. Lynd Ward - Άγρια περιπλάνηση (7/10) 12. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Ο κληρονόμος" (8.5/10) 13. Van Hamme/Francq - Λάργκο Γουίντς: "Το W Group" (8.5/10)
  24. 2 points
    1. H.P. Lovecraft - Άπαντα 3, Οξύ (125) 8/10 2. Farley Mowat - Λύκοι Σας Παρακαλώ μην Κλαίτε, Χατζηνικολή (152) 9/10 3. Graham Joyce - Ρέκβιεμ, Οξύ (272) 7/10 4. Θανάσης Σκρουμπέλος - Το Δίκοχο του Μίμη, Θεμέλιο (165) 8/10 5. Nikolai Gogol - Το Παλτό, Ars Brevis (48) 9/10 6. Edgar Allan Poe - Ο Μαύρος Γάτος, Αιγόκερως (95) 7/10 7. Stephen King - Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος, Επιλογή (238) 8/10 8. H.P. Lovecraft - Ο Τύμβος, Αίολος (189) 7,5/10 9. H.P. Lovecraft - Ο Ίσκιος Πάνω Από το Ίνσμουθ, Αίολος (168) 8,5/10 10. H.P. Lovecraft - Ο Ναός του Τρόμου, Αίολος (210) 9/10 11. H.P. Lovecraft - Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ, Αίολος (235) 12. Irvine Welsh - Ecstasy, Οξύ (384) 9/10 13. Boris Vian - Όλοι οι Νεκροί Έχουν το Ίδιο Δέρμα, Μπαρμπουνάκης (127) 7,5/10 14. Boris Vian - Ο Σκουληκοσκανδαλιάρης και το Πλαγκτόν, Μπαρμπουνάκης (176) 7/10 15. Νίκος Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός, Καζαντζάκη (507) 10/10 16. Γιώργος Γιώτσας - Εκ Νεκρών, Λυκόφως (310) 9/10 17. Γιώργος Γιώτσας - Κάτω Από το Κρεβάτι, Λυκόφως (332) 9/10 18. Νικόλαος Κουμαρτζής - Κάστρα και Θρύλοι στην Ελλάδα, Δαιδάλεος (434) 8/10 19. Γιώργος Μπαλάνος - Πέρα Από το Αίνιγμα της Πεντέλης, Locus-7 (420)
  25. 2 points
    Κώστας Χαρίτος - Κόκκινο (Εκδόσεις Κέδρος, 2020)
  26. 2 points
    The minority report 9+1 ιστορίες επιστημονικής φαντασίας από τον συγγραφέα, φιλόσοφο Dick. Οι οποίες γράφτηκαν τις δεκαετίες του 1950-60, αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τους μεταγενέστερους συγγραφείς του είδους. Ορισμένες έγιναν επιτυχημένες κινηματογραφικές ταινίες. Αν θέλετε μια διέξοδο από έναν κόσμο ελάχιστης φαντασίας, διαβάστε αυτό το βιβλίο!
  27. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Οίκος (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Το βρήκα αρκετά καλό και μάλλον θα μου άρεσε περισσότερο αν δεν ήξερα την υπόθεση από την ομώνυμη ταινία. Το αρκετά αντισυμβατικό τέλος του βιβλίου (μιας και στα περισσότερα βιβλία ακόμα και τώρα περιμένουμε κάποιου είδους happy end) καλύπτει αρκετά αδύναμα σημεία του βιβλίου και του δίνει μια μεγαλύτερη αίσθηση πραγματικότητας. Γενικά περνάς καλά διαβάζοντάς το.
  28. 2 points
    Όνομα Συγγραφέα: Νίκος Φερεντίνος Είδος: Τρόμος Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 3160 Αυτοτελής; Ναι Το χωριατόσπιτο με τους καθρέφτες.pdf
  29. 1 point
    Από Palaiobibliopolio με 22 ευρώ: - Ανώνυμος: Η Ξαναμμένη Αφροδίτη (Καστανιώτης) Από ιδιώτη με 25 ευρώ: - Γιαμαμότο Τσουνετόμο: Χαγκακούρε- Η Τέχνη του Σαμουράι (Παπασωτηρίου) Και από Πρωτοπορία με 52 ευρώ: - Τζεφ Βάντερμιερ: Μπορν (Καστανιώτης) - Χ. Τζ. Γουέλς: Η Τροφή των θεών (Κάκτος) - Χ. Τζ. Γουέλς: Η Χώρα των τυφλών (Άγρα) - Τζορτζ Όργουελ: Οι Άθλιοι του Παρισιού και του Λονδίνου (Αίολος) - Crime and horror 2: Η Λειτουργία των σκιών και άλλες ιστορίες (Άγρια Δύση) - Συλλογικό έργο: Εκατό γκραβούρες του 1797 που εικονογραφούν το βιβλίο Η νέα Ιουστίνη ή τα παθήματα της αρετής (Άγρα)
  30. 1 point
    Christopher Nolan’s Tenet Scores a China Release Date Deadline reports that Warner Bros. Pictures has finally set a release date for Christopher Nolan’s latest sci-fi action feature Tenet at the world’s second biggest film market. The John David Washington-led film is now slated to hit theaters in China on Friday, September 4, a day later than the film’s long-awaited U.S. debut. In addition, Nolan’s Oscar-winning film Inception has also nabbed an August 28, 2020 re-release date in China, where it grossed over $60 million at the Chinese box office in its original 2010 release. The highly-anticipated mystery project will first open in 70 countries including Australia, Canada, France, Germany, Italy, Japan, Korea, Russia, Spain and the U.K. on August 26, with some territories still yet to receive a release date, while select US cities will see the film open on September 3 ahead of the Labor Day weekend. Tenet will be an international espionage thriller filmed across seven countries. John David Washington (BlacKkKlansman) stars, with a supporting cast that includes Robert Pattinson (Good Time), Elizabeth Debicki (Widows), Dimple Kapadia (Fugly), Aaron Taylor-Johnson (Avengers: Age of Ultron), Michael Caine (The Dark Knight Rises) and Kenneth Branagh (Dunkirk). The director first made an impact in 2001 with his indie film Memento. His next film, Insomnia, was also a modest hit. but it wasn’t until Batman Begins hit theaters in 2005 that Nolan became a box office force in his own right. The Prestige was Nolan’s last movie to gross under $200 million worldwide. His other films include The Dark Knight, The Dark Knight Rises, Inception, Interstellar, and Dunkirk. Tenet is written by Nolan and will utilize a mixture of IMAX and 70mm film, which is something he’s become famous for. Nolan is the film producer along with his partner Emma Thomas. Πηγή: https://www.comingsoon.net/movies/news/1144412-tenet-china-release-date
  31. 1 point
    Το διαμάντι του Μαχαραγιά Καιρό είχα να διαβάσω βιβλίο του Ρόμπερτ Λούις Στίβενσον και το "Το διαμάντι του Μαχαραγιά" -που κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Μάγμα μέσα στον Ιούλιο- μου φάνηκε σαν μια καλή ευκαιρία για να τον ξαναπιάσω. Και πάλι πέρασα πολύ ωραία την ώρα μου, έστω και αν στην τελική δεν ξετρελάθηκα κιόλας (όπως και να το κάνουμε, το "Το νησί των θησαυρών" παραμένει αξεπέραστο). Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερις ιστορίες οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν μέρη μιας ενιαίας ιστορίας, που έχει να κάνει με την ξέφρενη πορεία ενός διαμαντιού, που σε μικρό χρονικό διάστημα αλλάζει κατόχους με αλλόκοτους έως και αστείους τρόπους. Πρόκειται για ένα ωραίο και ψυχαγωγικό βιβλιαράκι, γεμάτο αστείες καταστάσεις και χαρακτηριστικές σκηνές, με την ατμόσφαιρα να θυμίζει και λίγο παραμύθι. Εννοείται πως αποτελεί προϊόν της εποχής του, δείχνει τα χρόνια του στη γραφή και το υπόβαθρο των χαρακτήρων, αλλά προσωπικά αυτό το βρίσκω θετικό, μιας και κάπως έτσι βλέπεις πώς ήταν εκείνα τα χρόνια και πώς σκέφτονταν γενικά οι άνθρωποι σε εκείνη τη μεριά του πλανήτη. Γενικά, ένα ευκολοδιάβαστο και ευχάριστο ανάγνωσμα, ό,τι πρέπει για να ξεφύγει κανείς από την πεζή πραγματικότητα και να περάσει γρήγορα και ξεκούραστα η ώρα. 7.5/10
  32. 1 point
    Είμαι στα μισά του Συνέδριο για το Μέλλον(Futurological Congress) και έχω πραγματικά εντυπωσιαστεί από την γραφή του! Τρομερός τεχνίτης του λόγου,αναπτύσσει θεαματικά τον πρωταγωνιστή και περιγράφει με έναν εντυπωσιακό ρυθμό κωμικοτραγικές καταστάσεις,πάντα με ένα ευφυές και φιλοσοφημένο χιούμορ. Εκτός από το περίφημο Solyaris τι άλλο πρέπει να διαβάσουμε από τον κύριο; Φαίνεται να έχει μεγάλες προοπτικές.
  33. 1 point
    Έχω αρκετό καιρό να γράψω και σήμερα αποφάσισα να την καθιερωμένη εξομολόγηση μου. Σχετικά με πωλήσεις τα πράγματα είναι ακόμη πιο πεσμένη και μετά βίας έβγαλα 200 δολάρια. Είναι λογικό αν σκεφτεί κάποιος ότι έχω πάνω από τρεις μήνες να βγάλω κάποια νέα ιστορία. Όπως έχω αναφέρει και άλλες φορές, η ταχύτητα είναι ζωτικής σημασίας στο indie publishing. Αυτό το μήνα έφτασαν να έχω γράψει πέντε ιστορίες και να μην έχω δημοσιεύσει κάτι… Ο θάνατος του συνεργάτη μου στοίχισε ως ένα βαθμό, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι βαριέμαι να καθίσω να κάνω διορθώσεις και να δημοσιεύσω τα γραπτά μου. Ιδιαίτερα η μία ιστορία είναι 98% έτοιμη. Ελπίζω να την δημοσιεύσω αυτό τον μήνα (ιούλιο 2020). Από κει και πέρα οι νέες συνεργασίες που έκανα για την νέα σειρά βιβλίων, φαίνεται πως αποδίδει καρπούς. Συγκεκριμένα μόλις τέσσερις μέρες μετά την έκδοση του βιβλίου που γράψαμε συνεργατικά ήδη έχουμε βγάλει περίπου $400, και σχεδόν πήραμε πίσω το κεφάλαιο που είχαμε επενδύσει. Κατά μέσο όρο το συγκεκριμένο βιβλίο δίνει 100 δολάρια την ημέρα. Αυτό δεν θα συνεχίσει για πολύ, αλλά αν καταφέρουμε και έχουμε κάποιες καλές βαθμολογίες, πιστεύω μέχρι και τις πρώτες 30 μέρες θα βγάλουμε περίπου 3.000 ευρώ. Μέχρι στιγμής η ανατροφοδότηση που έχω λάβει είναι θετική και το βιβλίο έφτασε στα 1.500 best sellers του amazon, ενώ είμαι πρώτος σε πάρα πολλές κατηγορίες. Το προηγούμενο μυθιστόρημα είχε φτάσει στη θέση 2.500, αλλά είχα αρκετές αστοχίες και αυτό μου στοίχισε με αποτέλεσμα να πάρω κακές βαθμολογίες και έτσι να χάσω αρκετά χρήματα. Μέχρι στιγμής φαίνεται ότι δεν έχουν γίνει κρίσιμα λάθη στο συγκεκριμένο “πόνημα.” Η συνεργασία δεν πήγε τόσο άψογα όσο θα ήθελα. Πήγε όμως όπως τα περίμενα… με λίγα λόγια αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι οι νέες συνεργασίες πάντα έχουν πρόβλημα συντονισμού στην αρχή. Παρόλα αυτά κάνουμε καλό ντουέτο με το νέο συνεργάτη. Πιστεύω ότι το επόμενο βιβλίο θα βγει μέσα στον επόμενο μήνα. Εγώ γράφω το πρώτο προσχέδιο και αυτός ακολουθεί από πίσω κάνοντας διορθώσεις και επεκτάσεις. Με αυτό τον τρόπο έχουμε στόχο να βγάζουμε ένα βιβλίο κάθε μήνα. Το καλύτερο και σημαντικότερο όμως είναι πως έστειλα το βιβλίο μου για αξιολόγηση σε έναν από τους μεγαλύτερους παραδοσιακούς εκδοτικούς οίκους ηχοβιβλίων και έχουμε κλείσει ραντεβού για τη δευτέρα στις 20 ιουλίου. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό μιας και υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να κλείσουμε τη συμφωνία. Με αυτό τον τρόπο θα ανοίξω ένα τεράστιο κύκλο νέων πωλήσεων σε μία άλλη αγορά, την οποία δεν τη γνωρίζω και θα ήταν δύσκολο να μπω. Θα σας ενημερώσω σχετικά τις επόμενες ημέρες πάνω στο αν με δέχτηκε ο συγκεκριμένος εκδοτικός οίκος ή όχι. Το θετικό εδώ είναι πως τα ποσοστά που θα παίρνω θα είναι ήδη από το πρώτο ηχοβιβλίο που θα ξεκινήσει να πωλείται. Επίσης μαζί με τα βιβλία υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να αυξηθεί και η πώληση των ψηφιακών βιβλίων τουλάχιστον κατά 20%. Κάτι νέο που δοκίμασα σε αυτό το βιβλίο είναι να το κάνω εικονογραφημένο, ώστε να χτυπήσω και άλλες αγορές όπως αναγνώστες light novels. Θα δείξει αν αξίζει η συγκεκριμένη επένδυση αλλά πιστεύω ότι είμαι σε καλό δρόμο. Κλείνοντας το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπισα αυτό το μήνα ήταν να καθίσω να στρωθώ να γράψω μιας και δεν έχω γράψει μέχρι στιγμής ούτε 10.000 λέξεις. Στόχος μου είναι κάθε μήνα να γράφω 50 με 60 χιλιάδες λέξεις και αυτό τον μήνα βγήκα τελείως εκτός. Ελπίζω να συμπληρώσω κάποιες λέξεις μέχρι τέλος του μήνα μιας και ο χρόνος είναι χρήμα. Αυτά μέχρι στιγμής, οτιδήποτε απορία έχετε, παρακαλώ σχολιάστε! Θα ήθελα να μάθω τι πιστεύετε!
  34. 1 point
    Καιρό είχα να ενημερώσω εδώ, ας το κάνω τώρα: Έχω ξεκινήσει το Κόκκινο, του Κώστα Χαρίτου. Οι πρώτες εντυπώσεις είναι άκρως θετικές...
  35. 1 point
    50. The minority report - Philip K. Dick (315)
  36. 1 point
    Πέθανε στις 14 Ιουλίου 2020, σε ηλικία 55 ετών (γέννηση 15 Ιουλίου 1964), η Galyn Görg, κάποιες γνωστές ταινίες και σειρές που είχε παίξει είναι: RoboCop 2 (1990) The Fresh Prince of Bel-Air (1990-1996) στο επεισόδιο 12 της 6ης σεζόν. Star Trek: Deep Space Nine (1993-1999) στο επεισόδιο 2 της 4ης σεζόν. M.A.N.T.I.S. (1994-1995) Hercules: The Legendary Journeys (1995-1999) στο 4ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Xena: Warrior Princess (1995-2001) στο 12ο επεισόδιο της 1ης σεζόν. Star Trek: Voyager (1995-2001) στο 10ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. Stargate SG-1 (1997-2007) στο 9ο επεισόδιο της 1ης σεζόν. CSI: Miami (2002-2012) στο 10ο επεισόδιο της 3ης σεζόν. RIP.
  37. 1 point
  38. 1 point
    Διάβασα τον πρώτο τόμο απ' τα άπαντα του Machen και θα ήθελα να σχολιάσω μερικές ιστορίες. Διάβασα το "ο μέγας θεός Παν", το οποίο μπορώ να πω ότι μ' άρεσε, παρόλο τον,δυστυχώς, εμφανέστατο μισογυνισμό του. Με εντυπωσίασε η διαχείριση του μυστηρίου και η σταδιακή αποκάλυψη της αλήθειας, όπως και οι εγκιβωτισμένες ιστορίες. Διάβασα επίσης το "Εσώτερο φως" (the Inmost light), το οποίο από άποψη ατμόσφαιρας είναι καταπληκτικό! Με τρόμαξε πιο πολύ από τον μέγα θεό Πάνα. Από άποψη πλοκής, όμως, μπάζει όσο δε λέγεται! Πολλές συμπτώσεις, βρε παιδί μου, ο πρωταγωνιστής-αφηγητής όλο πέφτει πάνω σε άτομα που έχουν σχέση με το μυστήριο! Ξαναδιάβασα επίσης τη σπονδυλωτή νουβέλα "οι τρεις απατεώνες" , η οποία είναι πολύ ενδιαφέρουσα, αν και δυστυχώς οι περισσότερες ιστορίες έχουν πολύ λιγότερο υπερφυσικό από ότι θα μ' άρεσε. Η ιστορία της μαύρης σφραγίδας είναι πάντως καταπληκτική: γνωστά υλικά, δηλαδή τα ξωτικά και τα changelling, όπως και η όμορφη ουαλική εξοχή, παίρνουν μια αναπάντεχη στροφή προς το σκοτεινότερο. Καλή εντύπωση μου έκανε και η ιστορία με την πυραμίδα, όπου πάλι έχουμε τα μοτίβα της αγγλικής εξοχής και των κακών ξωτικών. Μ' άρεσε επίσης μια απ' τις μικρές ιστορίες του, με έναν παπά που έρχεται αντιμέτωπος με τα απραγματοποίητα όνειρα της νεανικής του ζωής. Το πρώτο του πόνημα πάντως δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με υπερφυσικό και τρόμο: είναι κάτι ιστορίες μεσαιωνικού-αναγεννησιακού στυλ, που μοιάζουν με του Chaucer, με ανεπρόκοπους γλεντζέδες που συνεχώς πίνουν μπύρα και ασχολούνται με κορίτσια. Η μόνη ομοιότητα με μεταγενέστερα έργα του είναι οι αλληλοεγκιβωτισμένες ιστορίες. Αυτό το ψιλοβαρέθηκα, όλο μεθυσμένοι και όλο αμπελοφιλοσοφίες έλεγαν οι ήρωες. Ενδιαφέροντα είναι και κάποια πράγματα του επίμετρου, που λέει για τις θεωρίες του σχετικά με το παράξενο. Εντυπωσιακή είναι και η σύνδεση (ψευτο)επιστήμης με υπερφυσικό, κλασσικό για τη βικτωριανή εποχή. Π.χ. όλοι οι ήρωές του που ερευνούν του υπερφυσικό είναι επιστήμονες, χρησιμοποιεί για τα ξωτικά τη θεωρία των πρωτόγονων φυλών...
  39. 1 point
    ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΕΚΔΟΣΗΣ Τίτλος: Πολεμικές Ιαχές (Σειρά "Στα Όνειρα της Φαντασίας") Συγγραφείς: Συλλογικό εργο Εκδόσεις: Allbooks Ημ. έκδοσης: 28/5/2020 ISBN: 9786188373310 Σελίδες: 240 ♦ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ Πολεμικές Ιαχές. Κραυγές και αλαλαγμοί πολεμιστών που σκοπό έχουν να τρομάξουν τους εχθρούς τους και να εμψυχώσουν ή να καλέσουν τους συντρόφους τους στη μάχη. Κι εμείς ακούσαμε το κάλεσμα των Ελλήνων συγγραφέων. Δε θέλαμε να τους απογοητεύσουμε. Δέκα διαφορετικοί συγγραφείς, δέκα διαφορετικοί πολεμιστές. Όλοι έτοιμοι να υπερασπιστούν αυτά που πιστεύουν. Ή να πεθάνουν προσπαθώντας… ♦ ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ Ανήκω ενδεχομένως στην μειοψηφία των αναγνωστών που προτιμώ σύντομες ιστορίες. Παρόλα αυτά πάντα βλέπω με επιφύλαξη τις ανθολογίες διηγημάτων και αυτό γιατί συνήθως υπάρχουν ένα, βαριά δύο διηγήματα της προκοπής. Από κει και πέρα τα υπόλοιπα είναι κάτω του μετρίου. Για αυτό το λόγο σπάνια αποφασίζω να αγοράσω ανθολογίες διηγημάτων. Μετά χαράς όμως, διαβάζω για πρώτη φορά μία ανθολογία διηγημάτων, που η κάθε ιστορία είναι πραγματικά εξαιρετική. Οι λόγοι για αυτή την επιτυχία μπορεί να είναι πολλοί: ίσως οι συγγραφείς που συμμετέχουν, ίσως η κριτική επιτροπή που τα επέλεξε, ίσως η θεματική που είναι συγκεκριμένη και όλα τα διηγήματά δένουν, ίσως όλα τα παραπάνω. Το θέμα είναι πως το αποτέλεσμα σε αποζημιώνει και όλα τα διηγήματά ήταν από ικανοποιητικά έως εξαιρετικά, γεγονός το οποίο με έκανε να "ρουφήξω" όλο το βιβλίο γρήγορα. Στα ουδέτερα σχόλια θα αναφέρω πως: Υπάρχουν κάποια μικρά λάθη στην επιμέλεια τα οποία έχω συνηθίσει να τα βλέπω σε ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, αλλά δεν χαλάνε την εμπειρία διαβάσματος στο ελάχιστο. Μου άρεσε που πριν από το κάθε διήγημα ο Χρήστος Κεσκίνης προλόγιζε και έλεγε δυο λόγια για το κάθε διήγημα και τον συγγραφέα. Κατά κάποιο τρόπο αυτό ήταν και σαν μια μίνι κριτική με το τι να περιμένω να διαβάσω, καθώς και ο λόγος που επιλέχθηκε από την επιτροπή. Πραγματικά δεν μπορώ να βρω κάτι το αξιόμεμπτο που θα μπορούσα να αναφέρω στα αρνητικά σχόλια. Στο σύνολο πρόκειται για μια φιλότιμη προσπάθεια και πραγματικά εύχομαι να βγουν περισσότερες ανθολογίες φαντασίας αυτής της ποιότητας. Ας μπούμε λοιπόν τώρα το ζουμί της υπόθεσης βλέποντας το κάθε διήγημα ξεχωριστά! Δάμτσιος Γιώργος - "Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1)" Αρκετά δυναμική εισαγωγή, αλλά το μέσα-έξω με μπέρδεψε μέχρι να καταλάβω τι γίνεται. Μόλις κατάλαβα όμως την λογική της αφήγησης, το απόλαυσα πραγματικά. Καλή πλοκή και ανάπτυξη του χαρακτήρα καθώς και τι ήθελε να πετύχει. Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία - "Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί" Πρώτη φορά διαβάζω ιστορία φαντασίας με tribal στοιχεία και με πρωταγωνιστές ινδιάνους. Είναι αρκετά πρωτότυπη και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η αφήγηση είναι καθηλωτικός. Πιστεύω πως αν το έγραφε οποιοσδήποτε άλλος, δύσκολα θα μπορούσε να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Η Eυθυμία με κάποιον τρόπο το κατάφερε όμως! Δημακόπουλος Γρηγόρης - "Ερήμωση" Δεν ξέρω αν έχει σχέση με το κεντρικό του βιβλίο μιας και δεν έχω προλάβει να το διαβάσω ακόμη, αλλά είναι από τις λίγες φορές που παρουσιάζεται η σχέση μεταξύ πατέρα γιου. Λίγο μπερδεύτηκα στην αρχή με το τότε, το τώρα και το ύστερα, αλλά μετά από λίγο είναι αυτές οι αναδρομές που απογειώνουν το διήγημα και σε κάνουν να ριγήσεις. Προβάλλεται η ανδρεία, το κουράγιο και ο πόνος. Μου άρεσε το στοιχείο του προσωπικού άθλου του πρωταγωνιστή. Δημητριάδης Μάριος - "Οι Στοές του Τέλμορ" Όταν άρχισα να το διαβάζω, μου θύμισε κλασικό D'n'D σενάριο. Αρκετά καλές και επικές μάχες, αλλά δεν μου λειτούργησε τόσο καλά η σύνδεσή των χαρακτήρων, ούτε και ο λόγος που ο κακός της υπόθεσης τους έφερε εκεί. Τουλάχιστον το τέλος έσωσε τα πράγματα. Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) - "Σε Μαρμαρένια Αλώνια" Μου αρέσει πάρα πολύ όταν Έλληνες συγγραφείς χρησιμοποιούν με τέτοιο τρόπο στοιχεία της ελληνικής μυθοπλασίας. Δυστυχώς δεν συναντούμε και τόσα πολλά, ούτε στον ελληνικό χώρο, ούτε και έξω. Σε αυτό το διήγημα η Χριστίνα έδεσε με μοναδικό τρόπο την ελληνική μυθοπλασία με αυτό το ψευδοβυζαντινό στοιχείο. Ήταν η ιστορία που με συγκλόνισε και με συγκίνησε περισσότερο από όλες. Με μία πρόταση: θα ήθελα να ξαναδιαβάσω περισσότερες τέτοιες ιστορίες στα ελληνικά. Ζαφείρκος Κωνσταντίνος - "Ιστορίες της Φωτιάς" Όταν ξεκίνησα να διαβάζω την ιστορία, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα στο μυαλό μου είναι: μια από τα ίδια θα ξαναδιαβάσω πάλι, μέχρι τη στιγμή που το twist ξεδιπλώνεται, καταλαβαίνεις τι γίνεται και μένεις με το στόμα ανοιχτό! Δεν θα πω περισσότερα, αλλά το τέλος σε αφήνει άναυδο. Δεν ξέρω αν θα έβαζα αυτό το διήγημα ή της Χριστίνας, πρώτο στα αγαπημένα μου. Κεραμίδας Ελευθέριος - "Εστεμμένος" Πλούσιο λεξιλόγιο, ψευδο-βυζαντινό στοιχείο όπως και τα περισσότερα βιβλία του Eλευθέριου, ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα μόλις το διάβασα. Ευχάριστη ιστορία με κύριους άξονες την πίστη και την ανδρεία. Ο ανταγωνιστής της ιστορίας μας έρχεται λίγο βεβιασμένα και σαν από μηχανής θεός για να προχωρήσει την υπόθεση. Δεν με χάλασε το τέλος, αλλά θα περίμενα κάποια καλύτερη σύνδεση της μαγείας με την κοσμοπλασία και τον σφετεριστή. Μπελαούρης Γιώργος - "Για την Λώρελαϊ" Δεν έχω ξαναδιαβάσει άλλη φορά ιστορία του Γιώργου Μπελαούρη και είναι η πρώτη μου επαφή. Μου άρεσε πώς παρουσιάζεται η φρικαλεότητα του πολέμου και επικεντρώνεται περισσότερο εκεί. Πρόκειται για μία συγκινητική ιστορία που σε κρατάει και σε κάνει να γυρνάς την μία σελίδα μετά την άλλη για να δεις τι θα γίνει. Μου έκατσε βέβαια κάπως περίεργα η κοσμοπλασία. Ίσως ένα διαφορετικό setting να λειτουργούσε καλύτερα (τουλάχιστον, για εμένα!) Τσιάρας Ηλίας - "Οπτίωνας" Ωραίες εικόνες, καλή αφήγηση και μία διαφορετική προσέγγιση της φρικαλεότητας που φέρνει ο πόλεμος. Θυμίζει περισσότερο ιστορικό διήγημα. Χατζιγιώργης Ντίνος - "Κόκκινο Αίμα" Όλο το διήγημα επικεντρώνεται στην τελική μάχη του πρωταγωνιστή, ο οποίος δοκιμάζεται σε όλα τα επίπεδα. Λίγο το όλο ύφος μου θύμισε Dark Souls. Αρκετά καλό κλείσιμο το τέλος της ιστορίας. Το αδύναμο κομμάτι για εμένα είναι πως δεν αναπτύσσεται σχεδόν καθόλου η κοσμοπλασία, μιας και όλο το διήγημα είναι μία σκηνή. Κλείνοντας με όλα τα παραπάνω, θα χαρακτήριζα αυτή την ανθολογία “η ελληνική φαντασία στα καλύτερά της” και ελπίζω το δεύτερο βιβλίο της σειράς να είναι επάξιο με το πρώτο. Προσωπικά το περιμένω πώς και πώς και μακάρι να παραμείνει ο θεματικός χαρακτήρας και σε όλες τις επόμενες. Η κριτική μου δημοσιεύτηκε αρχικά στην LEFALOK.GR
  40. 1 point
    Χρόνια Πολλά, δημιουργικά και ευτυχισμένα.
  41. 1 point
    Διάβασα το Slapstick, ένα από τα πιο κλασσικά του απ ό,τι έχω καταλάβει. Καταρχάς, η ελληνική έκδοση έχει ένα απιστευτο φρικιαστικό εξώφυλλο. Κάτι σε πιάνει όταν κοιτάς αυτη την εικόνα . Είναι μικρό βέβαια, αλλά πολύ ενδιαφέρον. Επίσης, ο τύπος είναι αρκετά περίεργος . Αν διαβάσετε την εισαγωγή, θα καταλάβετε. Κ το βιβλιο ειναι αρκετά περιεργο, αλλά με ωραίο τρόπο. Η υπόθεση-όσο μπορεις να την πεις υπόθεση-ειναι η εξης: δυο δίδυμα, με εξαιρετική ευφυία, αλλά τρομακτικά άσχημα. Αυτό. Συν μια βαρύτητα που πλέον δεν είναι σταθερή (αυτό ήταν πολύ ωραίο!) συν κάτι περιεργα πράγματα που κάνουν οι κινέζοι, κάτι επιδημίες, διάφορα τέτοια. Αξίζει φυσικά-άλλωστε απ ό,τι έχω καταλάβει είναι κλασσικό. Χάι-χο! Μου έκανε εντύπωση ο τρόπος γραφής πάντως...είναι...ελεύθερος. Χύμα στο κύμα τελείως, ελάχιστες φόρμες, κι όμως δουλεύει μια χαρά. Ξέρετε κανένα άλλο δικό του; Σχόλια, εντυπώσεις;
  42. 1 point
    Επειδή υπάρχουν τέτοιου τύπου θέματα για τις άλλες κατηγορίες του φανταστικού, είπα να ανοίξω και γι' αυτήν. Γενικά δεν μου αρέσει να ανοίγω νέα θέματα, αλλά αυτό όφειλε πιστευω να υπάρξει. Εγώ τελευταία διάβασα το εξής (το μεταφέρω από το "Τι διαβάζετε από λογοτεχνία") Το διαμέρισμα της οδού Πατησίων, της Μαρώς Τριανταφύλλου: Πολύ ωραία ιστορία τρόμου που τοποθετείται στην Αθήνα με προσεγμένη γραφή που ωστόσο ρέει αβίαστα. Πρόκειται για ένα ghost story και το γεγονός ότι τοποθετείται σε διαμέρισμα πολυκατοικίας το καθιστά πρωτότυπο. Υπάρχουν ωραίες τρομαχτικές σκηνές μέσα, αν και από ένα σημείο κι έπειτα ο "νεκρός" χάνει την τρομαχτική του υπόσταση που κι αυτό μέσα στο πρόγραμμα είναι. Γενικά το απόλαυσα αυτό το έργο, όμως τον επίλογό του μακάρι να μην τον διάβαζα. Εκτός από το ότι ήταν αχρείαστος, έχωσε εκβιαστικά το στοιχείο της πολιτικής μέσα, αλλάζοντας εντελώς το characterization ενώς από τους ήρωες της ιστορίας. Ελεος πια με την πολιτικοποίηση της Ελληνικής λογοτεχνίας. Να σημειώσω επίσης ότι ο επίλογος είναι ανεξάρτητος της ιστορίας και μπορεί κάποιος να τον αποφύγει. Κατα τ' αλλα μου άρεσε. Τώρα ξεκίνησα το "η φωνή της σκιάς μας" του Carroll. Μέχρι στιγμής βαριέμαι....
  43. 1 point
    Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού. Θεατρικό έργο, που γράφτηκε με αφορμή την "αυτοκτονία" του αναρχικού σιδηροδρομικού υπαλλήλου Τζιουζέπε Πινέλι, ο οποίος εκπαραθυρώθηκε από τον τέταρτο όροφο ενός αστυνομικού τμήματος, μετά την σύλληψη του για την αιματηρή τρομοκρατική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα, τον Δεκέμβριο του 1969. Ο Ντάριο Φο βρίσκει την ευκαιρία να σατιρίσει την πολιτική, αστυνομική και δικαστική διαφθορά, γράφοντας ένα αρκετά τρελό και ιδιαίτερα κωμικό θεατρικό έργο. Φυσικά το θέμα με το οποίο ασχολείται ο Φο μόνο αστείο δεν είναι, όμως με αυτό το έργο καταφέρνει να ελαφρύνει την κατάσταση και παράλληλα να πετάξει τις μπηχτές του για το διεφθαρμένο σύστημα της εποχής. Προτείνεται. -Φεβρουάριος 14. Τζεφ Λονγκ, "Η Κατάβαση", εκδόσεις Φανταστικός Κόσμος, 2004, σελ. 532(8.5/10) 15. Ντάριο Φο, "Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού", εκδόσεις Κατσάνος, 1987, σελ. 107(7.5/10)
  44. 1 point
    Hexes του Tom Piccirilli: Επιστροφή στα "βαριά" με αυτό το μυθιστόρημα. Να, κάτι τέτοιο ήθελα να διαβάσω από αυτόν εξ' αρχής. Η ιστορία πάει ως εξής: Ένας αποκρυφιστής επιστρέφει στη γενέτειρά του, όταν μαθαίνει ότι ο κολλητός του (που είναι επίσης αποκρυφιστής) νοσηλεύεται στη ντόπια ψυχιατρική κλινική, όντας κατατονικός και κατηγορούμενος για μια σειρά δολοφονιών. Οι δύο άντρες μιλάνε χρησιμοποιώντας μόνο τη σκέψη τους και ο κατατονικός λέει στον πρωταγωνιστή ότι έχει επιστρέψει στο χωριό "η κατσίκα", ένα πανίσχυρο πνεύμα που ενσαρκώνει το προαιώνιο κακό. Ο πρωταγωνιστής καλείται να αποδείξει την αθωότητα του φίλου του και παράλληλα να προετοιμαστεί για την τελική σύγκρουση με την "κατσίκα". Ο Piccirilli εκτός από τρόμου γράφει και αστυνομικά και αυτό φαίνεται, καθώς γνωρίζει καλά πως να δημιουργεί μια ατμόσφαιρα μυστηρίου. Αυτό είναι ένα από τα πολύ ιδιαίτερα βιβλία που δεν αρέσουν σε όλους, εφόσον οι σκηνές μοιάζουν ασύνδετες μεταξύ τους, μέχρι που στο τέλος όλα ενώνονται και το μυστήριο λύνεται. Ως τότε όμως, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να μην καταλαβαίνει κανείς τι διαβάζει. Εμένα αυτό δεν με χάλασε. Σε γενικές γραμμές μου άρεσε.
  45. 1 point
    Mάλλον σε αυτή την αλλαγή από την μέση κι έπειτα και στην λύση του μυστηρίου αναφέρεται, καθώς δεν πείθει και ιδιαίτερα, αναιρεί ό,τι έχεις διαβάσει μέχρι εκείνο το σημείο και αλλάζει και το είδος του βιβλίου, από τρόμου (ανατριχιαστικότατο σε γενικές γραμμές) έγινε κατασκοπικό θρίλερ. Εμένα τουλάχιστον αυτό με είχε ξενερώσει απίστευτα όταν το είχα διαβάσει και δυστυχώς αυτές τις χαζές εξηγήσεις τις συναντάμε σε πολλά βιβλία του Koontz. Η τελευταία σκηνή με το ελικόπτερο από την άλλη μου πάγωσε το αίμα και έσωσε λίγο την κατάσταση, αλλά και πάλι.... Εχεις απόλυτο δίκιο για την αλλαγή του είδους από τη μέση και μετά, αλλά είναι κάτι που το έχω συνηθήσει στο genre και ειδικά στα best-sellers του είδους. O τρόμος είναι ένα είδος που κάποτε τον γράφανε λιοντάρια, αλλά πλέον πρέπει να συμβιβαστούμε ΚΑΙ με τα γατάκια. (Όχι ότι δεν υπάρχουν και σήμερα λιοντάρια). Γι' αυτό και συνεχίζω με ένα βιβλίο του -άρχοντα- Laymon προκειμένου να αφαιρέσω απο τον οργανισμό μου την καλογιαλισμένη με overlay ατμόσφαιρα του Koontz. Μέχρι στιγμής είναι πολύ ενδιαφέρον όπως όλα του. Αντε να δούμε...
  46. 1 point
    The eyes of darkness του Dean Koontz: Σε αυτό το βιβλίο, μία μητέρα πρώην χορεύτρια, έχει χάσει τον μικρό της γιο από ένα ατύχημα που είχε το εκδρομικό λεωφορείο στο οποίο επέβενε. Δεν την είχαν επιτρέψει να δει το πτώμα του γιατί λέγανε ότι ήταν άσχημα παραμορφωμένο. Ένα χρόνο μετά, η μητέρα αυτή έρχεται αντιμέτωπη με γραπτά μηνύματα που εμφανίζονται στον υπολογιστή της, σε μαυροπίνακες και σε τζουγκ-μποξ και που μοιάζουν να προέρχονται από τον γιο της, ο οποίος της λέει ότι είναι ακόμη ζωντανός. Με την βοήθεια ενός πρώην πράκτορα προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο, έχοντας να αντιμετωπίσουν τη μυστική οργάνωση που ευθύνεται για τη σκευωρία και την απαγωγή του μικρού. Απ' όσα βιβλία του Koontz έχω διαβάσει μέχρι στιγμής, αυτό ηταν το καλύτερο, εφόσον κατατάσσεται στον τρόμο με τη μία. Τουλάχιστον μέχρι τη μέση του βιβλίου, ήταν ακριβώς αυτό που μου αρέσει να διαβάζω. Μετά κάπου το γύρισε σε αστυνομικό/κατασκοπικό, μιας και η μητέρα έπαψε να φοβάται τα μηνύματα που της έστελνε ο γιος της. Χαλάλι ομως. Πολύ καλό.
  47. 1 point
    Οι δαίμονες της Νορμανδίας του Graham Masterton: Άνετα το κατατάσσω στα πιο δυνατά έργα του συγγραφέα. Μεστό από τρόμο και ζοφερότητα και σύντομο (περιεκτικό θα μπορουσα να πω). Γενικά μπορώ να διακρίνω τρεις περιόδους στο συγγραφέα. Η πρώτη είναι οι δεκαετίες του 70 και του 80 με έργα πιο ατμοσφαιρικά αλλά και καλτ. Η δεύτερη είναι η δεκαετία του 90 με έργα άνισα, είτε πολύ καλά είτε λιγότερο καλά. Και η τρίτη είναι από το 2000 μέχρι σήμερα, όπου τα όσα γράφει ελαφρά διαφέρουν από σενάρια ταινιών καθώς περιλαμβάνουν σχεδόν μόνο διάλογο και μόνο υποτυπώδεις περιγραφές και αφήγιση. Η τελευταία του περίοδος δεν μου αρέσει καθόλου, ακόμη κι αν οι ιστορίες του έχουν καλές γενικές ιδέες. Οι δαίμονες της Νορμανδίας έχουν την καλτίλα της χρησής εποχής του και δεδομένου ότι διαρκεί λίγο περισσότερες από 200 σελίδες μου άρεσε πολύ γιατί είμαι φαν των μυθιστορημάτων που είναι κάτω από 300 σελίδες. Πήρα τη σατανίλα μου και στάνιαρα.
  48. 1 point
    Θα συμφωνήσω ότι η έκδοση του συγκεκριμένου βιβλίου είναι κάπως δυσερμήνευτη, αλλά όχι για τους λόγους που λες. Οι μεγάλοι συγγραφείς, ακριβώς επειδή ξεπερνούν με το πανανθρώπινο μήνυμά τους το πρόβλημα του έθνους, είναι παγκόσμια κληρονομιά κι οπωσδήποτε όχι εθνική. Προφανώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της χώρας τους, όπως ακριβώς και δεν αγγίζουν μονάχα τους ανθρώπους της εποχής τους. Οπότε, για το αν οι αντιλήψεις του Κέρουακ (που διέπουν την ΥΚ) αδυνατούν να αγγίξουν τους Έλληνες (ή οποιουσδήποτε άλλους εκτός από τους Αμερικάνους), θα μου επιτρέψεις να διαφωνήσω. Η αλήθειες του έχουν αγγίξει εκατομμύρια ανθρώπους ανά την υφήλιο, που ευτυχώς είχαν την τύχη να διαβάσουν τις (δεν ξέρω σε πόσες διαφορετικές γλώσσες) μεταφράσεις των έργων του – (παρ' όλα αυτά, αν και δεν είναι της ώρας, υπάρχει όντως, κατά τη γνώμη μου, μια σχετική διαφοροποίηση ανάμεσα στο κοινό του Κέρουακ και το κοινό άλλων συγγραφέων, αν και δεν έχει να κάνει, όπως είπα, με χώρα κι εποχή, αλλά με αυτές ακριβώς τις αντιλήψεις που εκφράζει το έργο του). Από εκεί και πέρα, ξαναγυρίζοντας στα της Υπόγειας Κίνησης, θα έλεγα ότι (εκτός από τον μειωμένο τρόμο) ο βασικός παράγοντας που ελαττώνει την ευχαρίστηση που θα αντλήσει ο Έλληνας τρομοαναγνώστης από το συγκεκριμένο βιβλίο, είναι ο ίδιος του ο εαυτός, που αγνοεί τον Κέρουακ και πιστεύει ότι, στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ο μοναδικός καταραμένος συγγραφέας που τα έπινε άγρια ήταν ο Πόε. Σε μια προσπάθεια να καταλάβω γιατί κυκλοφόρησε τελικά η ΥΚ, καταλήγω στο ότι οι τύποι της εκδοτικής θα πρέπει λογικά να τρέφουν μεγάλη συμπάθεια για τον Κέρουακ (εκτός φυσικά από τον Λάβκραφτ), οπότε θα είδαν με καλό μάτι την φρεσκάδα στην προσπάθεια του Μαμάτας. Καλή φάση! Επίσης, στο πιο πεζό (αλλά όχι λιγότερο σημαντικό) ζήτημα των πωλήσεων, πιθανώς να σκέφτηκαν πως το όνομα του Κέρουακ (από τη στιγμή που, για τους πολλούς, είναι απείρως πιο αναγνωρίσιμο από τα περισσότερα, αν όχι όλα τα ονόματα συγγραφέων τρόμου), θα είναι από μόνο του ικανό να δώσει στην ΥΚ κάποιες έξτρα πωλήσεις (από τους μη τρομοαναγνώστες που μπορεί να προσελκύσει). Όσο για το βασικό target group, τους οπαδούς του τρόμου, ο εκδοτικός προσπαθεί να καλύψει τα νώτα του ποντάροντας στο μιξάρισμα με τον Κθούλου, που εξασφαλίζει ότι πολλοί θα τρέξουν στα τυφλά να πάρουν το βιβλίο, κι ας μην έχουν διαβάσει ποτέ τους τίποτα από Κέρουακ. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πράγμα που έχει αναφερθεί κι εδώ, στο φόρουμ: Ο αναγνώστης πάει στα τυφλά σ' αυτό που αναγνωρίζει. Πώς πάει και παίρνει Μάστερτον και Κινγκ κι αγνοεί τους υπόλοιπους; Ε, σε μια ακόμα χειρότερη επίδειξη τυφλαμάρας, θα πάει με τον ίδιο τρόπο και θα πάρει και την ΥΚ επειδή διάβασε την μαγική λέξη 'Κθούλου' κι έπειτα θα διαμαρτύρεται ότι το βιβλίο δεν τραβάει (ενώ θα μπορούσε πολύ απλά να διαβάσει πρώτα Κέρουακ, να δει αν του αρέσουν τα πράγματα που έγραψε αυτός ο άνθρωπος, κι ύστερα να αποφασίσει αν θέλει να δώσει τα λεφτά του για ένα βιβλίο που έχει για πρωταγωνιστή τον συγκεκριμένο συγγραφέα!). Υποθέτω θα υπάρχουν ακόμα δύο κατηγορίες απογοητευμένων τρομοαναγνωστών: Αυτοί που ξέρουν και γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά δεν τους άρεσε η ΥΚ (εδώ πάω πάσο). Αυτοί που ξέρουν και δεν γουστάρουν τον Κέρουακ, αλλά ωστόσο πάνε κι αγοράζουν την ΥΚ (εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά). Τα ίδια που έγραψα στην αρχή: Χώρια από το αν τελικά θα του αρέσει η γραφή, η πλοκή κτλ της ΥΚ, για να έχει κάποιος τρομοαναγνώστης έξτρα πιθανότητες να εκτιμήσει την ιστορία του Μαμάτας, θα πρέπει περισσότερο να του αρέσει ο Κέρουακ, παρά να είναι Αμερικάνος. Νομίζω τα έχω ξαναγράψει κάπου για το βιβλίο. Όπως κι ο Alien, έτσι κι εγώ δεν το βρήκα τόσο τρομακτικό. Από την άλλη, ούτε πολύ μπιτνίκικο το βρήκα. Θα προτιμούσα κι οι δυο αυτοί άξονες να ήταν ανεβασμένοι.
  49. 1 point
    Η αγαπημένη μου ιστορία τρόμου από Anubis: Το concept είναι ότι πήρανε δημοφιλείς συγχρονους συγγραφείς τρόμου και τους βάλανε να διαλέξουν και να προλογίσουν την αγαπημένη τους ιστορία από τους παλαιότερους. Τις μισές από τις ιστορίες της ανθολογίας τις είχα διαβάσει στο παρελθόν (είτε στα αγγλικά είτε μεταφρασμένες) και μου άρεσε που τις είδα συγκεντρωμένες όλες μαζί. Γνώρισα κάποιες πολύ ωραίες όπως "ο εμπορικός αντιπρόσωπος" και "η ανθρώπινη καρέκλα" που μου έκαναν εντύπωση. Ξεχωρίζει βέβαια (σαν τη μύγα μεσα στο γάλα) μέσα στο όλο σύνολο το "αρουραίοι στους τοίχους" του Λαβκραφτ. Εντωμεταξύ από τον Λάβκραφτ υπάρχουν ΔΥΟ ιστορίες μέσα (επιλεγμένες ως αγαπημένες από σύγχρονους συγγραφείς). Του έχουν σύρει τόσα και τόσα κατά καιρούς κι όμως σε μια συλλογή 15 αγαπημένων ιστοριών, υπάρχουν 2 δικές του. Μήπως λοιπόν κάποιοι πρέπει να το πάρουν απόφαση ότι είναι κορυφαίος και αξεπέραστος συγγραφέας;;; Επίσης υπάρχουν 2 ιστορίες απο τον Ρόμπερτ Μπλοχ (τις είχα διαβάσει κάποτε και στα αγγλικά και είναι πολύ καλές). Επομένως να άλλος ένας συγγραφέας που έχει μεγάλη προσφορά στο genre. Σε γενικές γραμμές πέρασα πολύ καλά διαβάζοντας αυτή την ανθολογία.
  50. 1 point
    Σε μια σύντομη επιστροφή μου στη γενέτειρα, ξαναδιάβασα το χειμώνα το Μητέρα Νύχτα. Ενδιαφέρον βιβλίο το θυμόμουν, αμυδρά, αφού πάνε πολλά πολλά χρόνια από τότε που το πρωτοδιάβασα. Δεν νομίζω ότι ανήκει σε κάποιο από τα είδη της εφφ. Είναι ένα βαθιά πολιτικό βιβλίο, με σκηνικό τη Γερμανία στην εποχή της ανόδου και της ήττας του ναζισμού, τις ΗΠΑ στα μεταπολεμικά χρόνια και μια φυλακή του Ισραήλ, όπου βρίσκεται το παρόν του αφηγητή. Πυκνή αποκαθήλωση λογοτεχνικών και κινηματογραφικών κοινών τόπων, μια θαυμαστά στημένη ειρωνική ανατομία για τον τρόπο με τον οποίο επιχείρησαν στις ΗΠΑ να κλείσουν τις δικές τους πληγές από το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο την ώρα που άλλες πληγές άρχιζαν να χάσκουν. Θα μπορούσε να το πει κανείς κατασκοπικό. Οι κατάσκοποι όμως που υπάρχουν εδώ δεν έχουν καμία σχέση με τους δυναμικούς πρωταγωνιστές που φέρνουν σε πέρας επικίνδυνες αποστολές. Εδώ οι κατάσκοποι γίνονται ενεργούμενα, μαριονέτες δυνάμεων που τις γνωρίζουν αλλά τους αφήνουν παντελώς αδιάφορους την ίδια στιγμή που εκείνες τους κλέβουν τις πιο βαθιά προσωπικές τους αποφάσεις. Ο μεγάλος έρωτας –η πίστη που έχουν οι ερωτευμένοι, «το Έθνος των Δύο», ότι με την αγάπη τους μπορούν να μείνουν ανέγγιχτοι από τον ορυμαγδό γύρω τους–, το κυνήγι της ιερής αποστολής –η κατίσχυση του κακού ή η πάταξή του–, η απόδοση δικαιοσύνης υπονομεύονται τόσο που όταν εντέλει εκπληρώνονται δεν έχουν απομείνει τίποτε άλλο εκτός από παρωδία του εαυτού τους. Αν λοιπόν θέλει κανείς να διαβάσει την ιστορία ενός ανθρώπου που «έκανε το κακό λέγοντας στον εαυτό του ‘είμαι πολύ καλός, πολύ αληθινός, πολύ άγιος, όλα αυτά κρυμμένα βαθιά μέσα μου’», όπως αυτοπεριγράφεται ο αφηγητής και κεντρικός ήρωας, μαζί με μια μαεστρική χρήση και σκηνογραφία της πρωτοπρόσωπης αφήγησης, το Μητέρα Νύχτα είναι από τις πολύ καλές επιλογές που θα μπορούσε να έχει. Κι ακόμη, άκουσα ότι έχει γυριστεί επίσης σε ταινία, με θετικά σχόλια. Δυστυχώς δεν θυμάμαι τίτλο-σκηνοθέτη.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..