Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 05/23/2020 in all areas

  1. 10 points
    Οι Ιππότες Του Όρκου Τα Χρονικά Της Έρεμορ Συγγραφέας: Μιχαήλ Φανός (κατά τον ΣΦΦικό κόσμο, WILLIAM) Links: Smashwords, Goodreads Στον κόσμο της Έρεμορ η μάχη μεταξύ καλού και κακού δεν είναι απλά θέμα συνειδήσεων, είναι ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ των ελευθέρων λαών και των δυνάμεων του Σκότους. Στην Αραγκόν, ο νεαρός Γουίλλιαμ του Νέρακ έρχεται στο κάστρο των Αετών, την έδρα της Ιπποσύνης για να γίνει δόκιμος Ιππότης. Από την πρώτη στιγμή θα βρεθεί στο επίκεντρο αυτού του πολέμου, θα αποκτήσει καλούς και πιστούς φίλους, θα πολεμήσει και θα αγαπήσει.Θα αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του εχθρού αλλά θα πληρώσει το τίμημα γι' αυτό;
  2. 6 points
    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Μου φαίνεται εξωπραγματικό να βλέπω ένα θέμα για δικό μου βιβλίο!
  3. 5 points
    Πότε κυκλοφόρησε το βιβλίο στα ελληνικά, πότε το αγόρασα, πότε το ξεκίνησα και πότε το τελείωσα, ούτε που κατάλαβα. Η αλήθεια είναι ότι είχα αρκετό καιρό να διαβάσω ένα πραγματικά ατμοσφαιρικό και... τρομακτικό βιβλίο τρόμου, και μάλιστα λίγων σελίδων, χωρίς κουραστικές λεπτομέρειες και ανούσιες φλυαρίες, οπότε τούτο το βιβλίο, που διαθέτει όλα τα παραπάνω στοιχεία, ήταν λογικό να με κρατήσει δέσμιό του και να το διαβάσω κυριολεκτικά μονορούφι, ουσιαστικά χωρίς διακοπές. Πρόκειται για μια ψυχολογική ιστορία τρόμου που από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα κρατάει τον αναγνώστη σε διαρκή αγωνία, χωρίς να είναι σίγουρος πώς και πού θα καταλήξει το όλο δράμα του αφηγητή. Και, πραγματικά, η κατάληξη είναι αρκετά δυνατή και κάπως ανατρεπτική (αν και με τόσα βιβλία που έχω διαβάσει και τόσες ταινίες που έχω δει, αυτό είναι κάπως σχετικό), τολμώ να πω και γροθιά στο στομάχι. Η αλήθεια είναι ότι αναφώνησα ένα "Ουάου", μόλις κατάλαβα κατά πού το πάει ο συγγραφέας. Και αυτό είναι πολύ θετικό, γιατί πολλά βιβλία ξεκινάνε δυνατά, χτίζουν ατμόσφαιρα, καθηλώνουν τους αναγνώστες (όπως καλή ώρα αυτό), αλλά δεν καταφέρνουν πάντα να κρατήσουν το ίδιο επίπεδο μέχρι το τέλος, όπου τελικά ξεφουσκώνουν. Αντίθετα, αυτό το βιβλίο κατά τη γνώμη μου έχει ένα τέλος αντάξιο της αρχής και της γενικότερης ατμόσφαιρας της ιστορίας. Όσον αφορά τη γραφή, είναι απλή, άκρως ευκολοδιάβαστη και τρομερά εθιστική, και σίγουρα ο συγγραφέας με τις περιγραφές των σκηνικών και των καταστάσεων καταφέρνει να δημιουργήσει μια αρκετά υποβλητική, κάπως κλειστοφοβική και σε σημεία ανατριχιαστική ατμόσφαιρα, κάτι που βέβαια είναι ισχυρό προσόν για ένα καλό βιβλίο τρόμου. Γενικά, δηλώνω πάρα πολύ ικανοποιημένος, μιας και διάβασα μια δυνατή και σκοτεινή ιστορία, χωρίς περιττολογίες και πολυλογίες. Φυσικά, δεν είναι άριστο βιβλίο, όλο και κάποιες ανακολουθίες μπορεί να ανακαλύψει κάποιος που ξεψαχνίζει τα πάντα, προσωπικά όμως απόλαυσα τρόμο και αγωνία. Και αυτό μου αρκεί. 8.5/10
  4. 4 points
    Όνομα Συγγραφέα:Κανάρη Βιβή Βία; Ναι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 921 Αυτοτελής;ναι Σχόλια : Για τον 52ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα "απαγόρευση" Σοκολατένια ποτάμια Η Χερσαία στάθηκε έξω από το απαγορευμένο κτίριο, μια φωλιά Δίποδων. Λιωμένο βούτυρο και ζεστό ψωμί γέμιζαν ευωδιές τον αέρα, την προκαλούσαν να μπει. Οι κεραίες της λικνίζονταν στο ρυθμό της μυρωδιάς, σα να ακολουθούσαν τα στροβιλίσματα της στον αέρα. Τα πόδια σα να κουνήθηκαν από μόνα τους, την πήγαιναν προς τα κει. Φτερά ακούστηκαν από πάνω της, χάλασαν τη μαγεία. “Πού νομίζεις ότι πηγαίνεις;” τη ρώτησε η Ιπτάμενη, κλείνοντας της το δρόμο. “Όπου θέλω”, της απάντησε και προσπάθησε να την προσπεράσει. Εκείνη, με ένα τίναγμα των φτερών, ξαναπροσγειώθηκε μπροστά της. “Μα δε βλέπεις τον νεκρό Κουβαλητή;” Η Χερσαία στράφηκε φευγαλέα προς το πεθαμένο μυρμήγκι. Είχε πέσει ανάσκελα, με τα πόδια στον αέρα. Δεν κουνιόταν. Δίπλα του πεσμένο το ψιχουλάκι που δίχως άλλο θα προόριζε για τη Βασίλισσά του. “Μπορεί να ήταν τυχαίος θάνατος. Δεν είναι απαραίτητο να φταίει το κτίριο”. “Ξέρεις τι λένε οι Γηραιές...” “Οι Γηραιές μπορεί να λένε ο,τι θέλουν. Εγώ όμως πεινάω και δεν αντέχω άλλο τα αποφάγια των υπονόμων”. Η Ιπτάμενη σήκωσε τις κεραίες της προς τον ουρανό, απελπισμένη. Ύστερα τις χαμήλωσε συγκαταβατικά. “Άκου, ξέρω πως είσαι διαφορετική και ζητάς διαφορετικά πράγματα από την υπόλοιπη φωλιά. Και το θαυμάζω αυτό επάνω σου, πραγματικά το θαυμάζω. Αλλά το είδος μας έχει επιβιώσει πολύ καιρό και σύμφωνα με τις Γηραιές θα επιβιώσουμε ακόμα κι όταν οι Δίποδοι αφανιστούν. Κι όλα αυτά γιατί ...” “Ναι, ναι, γιατί ακούμε τις συμβουλές των Γηραιών”. Η Χερσαία προσπάθησε να συγκρατήσει το τρέμουλο στις κεραίες της. Ο,τι και να έκανε, δε θα κατάφερνε ποτέ να παραβγεί μια Ιπτάμενη. Και η συγκεκριμένη Ιπτάμενη ήταν αποφασισμένη να της κλείσει τον δρόμο. “Εντάξει”, της είπε αποκαμωμένη, καθώς στρεφόταν προς έναν σκουπιδοτενεκέ, “πάω να φάω αποφάγια. Ικανοποιημένη;”. Η Ιπτάμενη φτερούγισε γύρω της χαρούμενη. *** Την επομένη το πρωί, όλες οι Χερσαίες συγκεντρώθηκαν στη φωλιά τους. Οι Γηραιές τις μέτρησαν μια μια, υπολόγισαν τις απώλειες. Ύστερα ήρθε η ώρα του κηρύγματος. Τα νεογέννητα είχαν φτάσει πρώτα, σκαρφάλωναν το ένα πάνω στο άλλο για να ακούσουν. Η γνωστή ιστορία. Ότι το είδος του θα επιβιώσει, ακόμα κι όταν τα Δίποδα αφανιστούν. Αρκεί να ακούνε τις Γηραιές. Η Χερσαία δεν άντεξε. Δεν ήθελε να ακούσει για άλλη μια φορά τη λίστα με τα απαγορευμένα κτίρια. Κίνησε να φύγει. Σε ένα απομονωμένο σημείο της φωλιάς, ένα ζευγάρι κεραίες γυάλιζαν στο μισοσκόταδο. Κεραίες ανοιχτόχρωμες. Κεραίες Ιπτάμενης. Πήγε προς το μέρος της. “Νόμιζα πως οι Ιπτάμενες δε συχνάζουν στους υπονόμους”. “Ανησυχούσα για σένα”. “Γιατί;” Η Ιπτάμενη της χάιδεψε την πλάτη με την κεραία. Η Χερσαία κατάλαβε. “Οι Ιπτάμενες δε ζευγαρώνουν με τις Χερσαίες” “Ναι, έτσι λένε οι Γηραιές. Μόνο που… νόμιζα πως δεν άκουγες όσα έλεγαν οι Γηραιές. Πως ήσουν διαφορετική”. Η Χερσαία κοίταξε τα νεογέννητα να θροΐζουν λίγο πιο πέρα, με τα μικρά, αεικίνητα ποδαράκια τους. Εκείνη δεν είχε προλάβει να τεκνοποιήσει. Φαντάστηκε τα αυγά της να εκκολάπτονται και να βγαίνουν από μέσα ιπτάμενα πλασματάκια. Ιπτάμενα, όχι χερσαία. Και να περνάνε τη ζωή τους στους υπονόμους. Και να τρώνε αποφάγια. Όχι, όχι. Τα δικά της παιδιά θα τρέφονταν με ζάχαρη και σοκολάτα. Τα δικά της παιδιά θα κολυμπάνε σε σοκολατένια ποτάμια. “Για λίγο μόνο”. “Για λίγο μόνο τί;” ρώτησε η Ιπτάμενη. “Θα μπούμε μέσα για λίγο. Μόνο για λίγο. Κι όταν γυρίσουμε πίσω, με τις κεραίες βουτηγμένες στο βούτυρο, τότε θα είμαστε αυτές που τόλμησαν. Και δε θα ακούμε πια τις Γηραιές. Θα φτιάξουμε δική μας φωλιά και τα παιδιά μας δε θα μεγαλώσουν με τα αποφάγια των Δίποδων”. Η Ιπτάμενη ακινητοποίησε τις κεραίες. Έμεινε σιωπηλή. “Εντάξει”, είπε τελικά. “Σήμερα το βράδυ”. Η Χερσαία δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το τρέμουλο στις κεραίες της. *** Η φωλιά των Δίποδων μύριζε σοκολάτα και ζάχαρη. Όπως στα όνειρά της. Το βρήκε καλό οιωνό. Η Ιπτάμενη έκανε κύκλους από πάνω της. Δεν αποφάσιζε να μπει. Υποτίθεται ότι θα έμπαινε πρώτη και μετά θα έκανε νόημα στη Χερσαία να ακολουθήσει. Αλλά η Ιπτάμενη συνέχιζε να κόβει κύκλους και η Χερσαία δε μπορούσε πια να αντισταθεί στη σοκολάτα. Κίνησε προς τον τοίχο του απαγορευμένου κτιρίου. Η Ιπτάμενη σταμάτησε για λίγο και μετά έσπευσε να την προλάβει. Η Χερσαία είδε τα πορτοκαλί φτερά να εξαφανίζονται μέσα από ένα παράθυρο. Την ακολούθησε. Όσο σκαρφάλωνε στον τοίχο, η μυρωδιά γινόταν πιο έντονη, πιο βασανιστική. Δεν άκουγε πια τα φτερά, αλλά φανταζόταν τη σύντροφό της να βουτάει τα πόδια της στη σοκολάτα, να κολυμπάει ολόκληρη μέσα στο καφέ υγρό. Να γίνεται καφέ από πορτοκαλί. Μόνο που η σύντροφός της δεν ακουγόταν. Ίσως να είχε παρασυρθεί, να είχε μπει πιο βαθιά στη φωλιά. Ε, λοιπόν, δε θα λιποψυχούσε τώρα. Θα την ακολουθούσε, όπου κι αν είχε πάει. Έφτασε στο περβάζι και μπήκε μέσα. Τα φτερά δεν ακούγονταν. Αλλά τώρα μπορούσε να δει την Ιπτάμενη. Βρισκόταν λίγο πιο πέρα. Γυρισμένη ανάσκελα, τα πόδια να συσπώνται, να χαροπαλεύει. Η Χερσαία πάγωσε. Κι όταν συνήλθε, ενστικτωδώς κίνησε προς το μέρος της ετοιμοθάνατης. Ένα Δίποδο μπήκε στο δωμάτιο. Έβγαλε μια κραυγή όταν είδε την Ιπτάμενη και σηκώνοντας ψηλά το ένα πόδι, τη συνέθλιψε. Μαζί της συνέθλιψε και όλα τα όνειρα της Χερσαίας, τα ιπτάμενα παιδιά τους που θα μεγάλωναν σε μια δική τους φωλιά, ανάμεσα σε δύο ποτάμια σοκολάτας. Στράφηκε να φύγει, να εγκαταλείψει όσο το δυνατόν ταχύτερα αυτό το καταραμένο μέρος. Τα πόδια της δε την υπάκουαν πια. Είχαν μουδιάσει. Επιστράτευσε όλη τη δύναμη της θέλησης της αλλά τα πόδια της συνέχισαν να μουδιάζουν ώσπου δε μπορούσαν πια να κρατήσουν το βάρος της και η Χερσαία αναποδογύρισε. Όταν η σκιά του τεράστιου ποδιού ορθώθηκε από πάνω της, η Χερσαία τέντωσε τις κεραίες και οσφράνθηκε τον αέρα. Τουλάχιστον ο θάνατός της θα είχε μυρωδιά σοκολάτας. σοκολατένια ποτάμια, Κανάρη.odt
  5. 4 points

    until

    Άντε, κι ο Θεός βοηθός. Ελπίζω να είμαι τουλάχιστον εντός θέματος.
  6. 3 points
    Ωραία ιστορία, μέχρι το σχόλιο ότι θα επιζήσουν ακόμα και μετά από τα δίποδα έλεγα ότι πήγαινες για σκληροπυρηνική επιστημονική φαντασία. Μετά κατάλαβα τη φύση των χαρακτήρων. Διδακτική ιστορία επίσης, για τους κανόνες και για τους πειρασμούς! Η γραφή σου μου άρεσε και τη βρήκα ευκολοδιάβαστη και ξεκούραστη.
  7. 3 points
    Αυτά τα βιβλία είναι κάπως πεπαλαιωμένα και όχι όλα σχετικά με crafting (πχ του King). Αλλά σίγουρα μπορείς να τα διαβάσεις σε περίπτωση που κάτι σου κάνει κλικ που λένε. Προσωπικά δεν μπορώ να μάθω εύκολα με βιβλία για την τεχνική της συγγραφής γι αυτό και δεν τα πολυδιαβάζω. Μπερδεύεται το μυαλό μου. Είμαι άνθρωπος που μαθαίνει περισσότερο κάνοντας (δηλαδή γράφοντας και μετά δεχόμενη κριτικές ή κάνοντας κριτικές σε ιστορίες άλλων, πολύ καλός τρόπος να μάθεις) ή με παραδείγματα (πχ. διαβάζοντας τα διηγήματα που είναι για βράβευση ή στην SFWA λίστα τα τελευταία 5 χρόνια, γιατί θες να είσαι και επίκαιρος έτσι;) Τίποτα δεν είναι λάθος όμως, ο κάθε ένα έχει το στυλ που λειτουργεί γι' αυτόν για να μάθει και να βελτιώνεται και να αναπτύξει την δική του φωνή. Οπότε σίγουρα κάνε ότι λειτουργεί για εσένα περισσότερο. Καλά βιβλία που ξέρω για μένα είναι όλα όσα έχει βγάλει ο John Clute (fantasy, sci-fi, horror) που μέσα αναλύει και τα διάφορα structures και τα συγκρίνει μεταξύ τους. H Ursula Le Guin με το Steering the Craft, βιβλίο που νομίζω κρατάει ακόμα και περιέχει ασκήσεις--πράγμα πολύ καλό για μένα που μαθαίνω κάνοντας. Μετά για να γράψεις μυθιστορήματα υπάρχει το κλασσικότατο Story του Robert McKee που είναι μεν για σενάρια αλλά πάνω του έχουνε βασιστεί πολλά μετέπειτα βιβλία για συγγραφή και έχουνε αντιγράψει ότι λέει και εφαρμόζεται μια χαρά σε novels. Το Begginings, Middles and Ends της Nancy Kress είναι επίσης πολύ καλό και κατανοητό για να βγάλεις ένα βασικό προσχέδιο μεγαλύτερης φόρμας. Άλλα εξαιρετικά βιβλία για την έμπνευση και την καθημερινή ζωή του συγγραφέα είναι το Bird by Bird Anne Lamott και φυσικά το μοναδικό Wonderbook του Jeff Vandermeer που έχει πολλά Essays για την συγγραφή και είναι αστείρευτη πηγή έμπνευσης. O Vandermeer έχει επίσης ένα site ολόκληρο αφιερωμένο στο βιβλίο που έχει συμπληρωματικά άρθρα και πηγές γιατί πρόσφατα έβγαλε καινούρια ανανεωμένη έκδοση με περισσότερο περιεχόμενο. Επίσης αυτό που έκανα και καμιά φορά κάνω ακόμα για να βελτιωθώ είναι τα Mentor Texts. Δηλαδή διαλέγεις μια ιστορία που είναι καλή και/ή σου αρέσει πολύ και έχει ένα στυλ που θες να γράψεις εκείνη την ώρα και σου αρέσει και το στυλ τ@ συγγραφέα της και την μελετάς σε βάθος, την αντιγράφεις όπως κάναμε στο δημοτικό και/ή προσπαθείς να γράψεις μια ιστορία που να την μιμείται (κυρίως στο στυλ γραφής, μορφοποήση/δομή του κειμένου αλλά όχι πλοκή πχ.) Επίσης μπορεί να μην είναι καν ιστορίες αλλά τραγούδια, ποιήματα, άρθρα εφημερίδας κλπ. Εγώ κάνω πολλές φορές και στο τέλος ακόμα και αν η ιστορία δεν μοιάζει στο στυλ με την αρχική αυτό που έχει σημασία είναι να μάθεις εσύ πιο πολλά για το δικό σου στυλ γραφής αντιπαραβάλλοντας το με κάποιου άλλου που θεωρείς μέντορα, αλλά και να δοκιμάσεις διαφορετικά στυλ για να γίνει πιο ευέλικτος. Έτσι κάνει και καλύτερο show αλλά και καλύτερο tell. Προφανώς οι ιστορίες που βγαίνουνε μπορείς να τις στείλεις σε περιοδικά, έχω εκδώσει τις περισσότερες από αυτές. Αυτά τα ολίγα.
  8. 3 points

    until

    Μπράβο @Roubiliana και σε ευχαριστούμε πολύ για τη συμμετοχή σου!
  9. 3 points

    until

    Είμαι χαρούμενο παιδί εγώ! (και λίγο χαζοχαρούμενο μερικές φορές!!!) οπότε..... Πάω για μπύρες να το γιορτάσω! @Lady Nina, @Ιρμάντα και @Ballerond κανονίστε!
  10. 3 points
    Όταν είναι για συνέκδοση όλοι παίρνουν από 9/10 έως 20/10...
  11. 2 points
    1.John Connolly "Το δέντρο Του θανάτου" Bell σελ.450 (8,5/10) 2.Κώστας Ακριβός "Γάλα Μαγνησίας" Μεταίχμιο σελ. 252 (10/10) 3. Πάτροκλος Λεβεντοπουλος " Μικρές αγγελιες" Mανδραγορας σελ.Το 62 (4/10) 4. Sarah Langan " Ο Φύλακας" Οξύ σελ. 370 (6/10) 5. Mohamedou Ould Slahi " Γκουαντανάμο" Ψυχογίος σελ. 490 (8/10) 6. Witold Gombrowicz "Υπερ-Ατλαντικός" Νεφέλη σελ. 190 (5/10) 7.Bruno Maurer "το τελευταίο ταξίδι του Οδυσσέα" Ενάλιος σελ. 540 (9/10) 8. Metin Arditi" Η αδελφότητα των ιπταμένων μοναχών " Πατάκης σελ. 290 (6/10) 9.Claire North " Οι πρώτες 15 ζωές του Χαρι Ογκοστ" Αλεξάνδρεια σελ. 450 (8/10) 10. Αυγουστος Κορτω " Μικρο χρονικο τρελας" Πατακης Σελ. 190 (6/10) 11. Νίκος Καζαντζακης "ο Πρωτομάστορας" Παναθηναια σελ 50 (10/10) 12. Jean christophe Grange "Πορφυρά ποτάμια" Καλέντης σελ.480 (10/10) 13. Σπύρος Μελάς" ο μπαμπάς εκπαιδευεται" σαλιβερου σελ. 205 (10/10} 14.Darcey Bell" μια μικρή χάρη " Κλειδαριθμος σελ. 320 (7/10) 15. Judith Gould" το Μυστικό των θεών " Bell σελ. 574 (7.5/10) 16. Πασχάλης Λαμπαρδης" ένα " Πατάκης σελ. 380 (6/10) 17. Philippa Gregory" η αυλή των ψιθυρων " Διόπτρα σελ. 670 (10/10) 18. Karen Essex" η Αρπαγή Της Αθηνάς " Πατάκης σελ. 530 (7.5/10) 19. Jeannette Winterson "Το χάσμα Του χρόνου " μεταίχμιο σελ. 384 (6/10) 20. Chris Crater " Ο δολοφόνος με το σημάδι του Σταύρου" Bell σελ.430 (9,5/10) 21. Philip Vandenberg" ο πομπηιανος" κονιδαρης αελ. 360 (5/10) 22. Νίκος Καζαντζάκης" ο τελευταίος πειρασμός τόμος Α" έθνος σελ. 316 (9/10) 23.Νίκος Καζαντζάκης" ο τελευταίος πειρασμός τόμος Β" έθνος σελ. 264 (10/10) 24. James Twining" ο μαύρος ήλιος " Bell σελ. 480 (8.5/10) 25. Τ. Η. White" ο παντοτινος βασιλιάς " κέδρος σελ. 960 (6/10) 26.Tove Alsterdal" οι γυναίκες στην παραλία " μεταίχμιο σελ. 430 (7/10) 27. George R. R. Martin" το όνειρο του Μισισιπη" μεταίχμιο σελ. 612 (9/10)
  12. 2 points
    Ψυχώ Δεύτερη φορά που διαβάζω το κλασικό αυτό νουάρ μυθιστόρημα με στοιχεία τρόμου, με την πρώτη να είναι τον μακρινό Αύγουστο του 2010. Επίσης την ομότιτλη ταινία την έχω δει μια φορά, και αυτή πριν από κάμποσα χρόνια. Όμως, είναι από τις ιστορίες που θυμόμουν, όχι μόνο το τέλος, αλλά και πολλές σκηνές από την αρχή και τη μέση. Γιατί, πολύ απλά, είναι από τα καλύτερα βιβλία του είδους και από αυτά που γουστάρω πάρα, μα πάρα πολύ. Και, φυσικά, την ταινία μια φορά να τη δεις, και θα τη θυμάσαι για πάντα. Όπως είναι λογικό, από την όλη αναγνωστική εμπειρία της δεύτερης αυτής επαφής, έλειπε ο παράγοντας της έκπληξης, μιας και ανά πάσα στιγμή ήξερα τι να περιμένω, σχεδόν με ακρίβεια. Όμως, αυτό το γεγονός δεν με εμπόδισε από το να απολαύσω το βιβλίο σαν να το διάβαζα για πρώτη φορά, λόγω της φοβερής ατμόσφαιρας -που εμπεριέχει στοιχεία νουάρ και αγωνίας-, καθώς επίσης και λόγω της πολύ καλής και εθιστικής γραφής, με τις εξαιρετικά ρεαλιστικές περιγραφές και τους πολύ φυσικούς διαλόγους. Θα έλεγα ότι η ταινία είναι ένα "κλικ" πιο πάνω από το βιβλίο, λόγω της ποιότητας του σκηνοθέτη και των πρωταγωνιστών της, αλλά και επειδή οι εικόνες τις περισσότερες φορές έχουν μάλλον μεγαλύτερη δύναμη από τις λέξεις, όμως σαν νουάρ μυθιστόρημα αγωνίας και τρόμου είναι πραγματικά πολύ καλό και ιντριγκαδόρικο, αν μη τι άλλο είναι ικανό να καθηλώσει για λίγες ώρες τους αναγνώστες. Ο Μπλοχ δείχνει ότι μέσα σε σχετικά λίγες σελίδες ένας συγγραφέας μπορεί να χωρέσει αγωνία, μυστήριο και εκπλήξεις στην πλοκή, χωρίς να κουράσει τον αναγνώστη με ατελείωτες περιγραφές και άσχετες λεπτομέρειες. Όχι, βέβαια, ότι δεν υπάρχουν συγγραφείς, των οποίων η πολυλογία είναι απολύτως ευπρόσδεκτη (βλέπε Στίβεν Κινγκ), αλλά γενικά πιστεύω ότι τα μικρότερης έκτασης μυθιστορήματα τρόμου ή αγωνίας είναι πιο ουσιώδη και πιο δυνατά. Προτείνεται με κλειστά μάτια. 9/10
  13. 2 points

    until

    Καλημέρα παιδάκια! Δεν ξέρω κατά πόσο είναι δόκιμο αλλά αρχίζω να ανεβάζω σχόλια για τις ιστορίες, μολονότι υπάρχει μία απειροελάχιστη πιθανότητα να συμμετέχω και εγώ στον διαγωνισμό.... 😍😇💖
  14. 2 points
    Από Public, Πρωτοπορία, Λαβύρινθο και παλαιοβιβλιοπωλείο: 01. Ρόμπερτ Μπλοχ - Ψυχώ (Public Βιβλιοθήκη). 12,53€ 02. Ντόναλ Ράιαν - Από θάλασσα ήρεμη κι ανάβαθη (Αίολος). 14,31€ 03. Φρανκ Μπέλκναπ Λονγκ - Ο ονειρευτής των νυχτερινών τόπων (Ars Nocturna). 8€ 04. Άντολφ Γκάλαντ - Ο πρώτος και ο έσχατος (Eurobooks). 18€ 05. Τζόκο Γουίλινκ/Λέιφ Μπάμπιν - Απόλυτη ηγεσία (Eurobooks). 15€ 06. Ηλίας Καζάν - Μια ζωή (Ελληνική Ευρωεκδοτική). 17€ 07. Ίρβινγκ Στόουν - Αγωνία και έκσταση Ι+ΙΙ (Ίκαρος). 14€ 08. Χαβιέρ Μαρίας - Ο αισθηματικός άντρας (Ζαχαρόπουλος). 3€ 09. Ζιλ Μπαρμπέ Ντ'Ορεβιγί - Οι διαβολικές (Γνώση). 12€ 10. Μάργκαρετ Πέιτζ Χουντ - Σιωπηλές γυναίκες (Λιβάνης). 6€ 11. Σαρλότ Άρμστρονγκ - Συνταγή για γλυκό θάνατο (Λυχνάρι). 1€
  15. 2 points
    @Newcomer Γεια σου φίλε και καλωσήρθες. Δεν θέλω να σε προκαταλάβω και να σου πω τι να κάνεις. Απλά θα ήθελα, με αφορμή την ανάρτησή σου, να πω κάποιες σκέψεις μου, ενδεχομένως απλοϊκές, αναφορικά με το θέμα που θίγεις. Συγκεκριμένα: γιατί είναι λάθος, όπως πιστεύω εγώ, να πληρώνει κανείς για να εκδοθεί; Έχουμε λοιπόν δύο εκδότες, τον Α και τον Β. Ο ένας αναλαμβάνει ο ίδιος τα έξοδα των βιβλίων που βγάζει. Ο άλλος εξαρτά την έκδοση ή όχι ενός βιβλίου από την κάλυψη των εξόδων έκδοσης (ας τα ονομάσουμε έτσι προς το παρόν.) Η κάλυψη αυτή θα γίνει είτε μέσω άμεσης καταβολής χρημάτων από τον επίδοξο συγγραφέα, είτε (για να δώσω απλά το παράδειγμα της δικιάς μου εμπειρίας την οποία ανέλυσα διεξοδικά στις προηγούμενες αναρτήσεις μου) μέσω κάποιας εκδήλωσης με την συμμετοχή όσων περισσότερων ατόμων μπορεί να επιστρατεύσει ο εν λόγω συγγραφέας, είτε και, ενδεχομένως, με κάποιον άλλο έμμεσο τρόπο. Το βασικό είναι ότι αν δεν καλυφθούν εκ των προτέρων τα έξοδα, βιβλίο γιοκ! Αφήνω στην άκρη το γεγονός ότι το πόσα ακριβώς θα του κοστίσει η έκδοση είναι σε θέση να το γνωρίζει μόνο ο εκδότης, και ρωτάω: τι σημαίνει το ότι ο συγγραφέας καλύπτει τα έξοδα του εκδότη; Σημαίνει, προφανώς, ότι η επιχείρηση του συγκεκριμένου εκδότη συντηρείται από τους διατεθειμένους να πληρώσουν συγγραφείς – αυτό θα πει «έξοδα.» Παρότι λοιπόν ο μη-αμειβόμενος εκδότης Α και ο αμειβόμενος εκδότης Β είναι κι οι δυο έμποροι, και σ’ αυτό δεν διαφέρουν σε τίποτα, ενώ η επιχείρηση του Α συντηρείται από τα βιβλία που πουλάει, η επιχείρηση του Β συντηρείται από τα βιβλία που εκδίδει. Με άλλα λόγια, ενώ ο Α ζει πουλώντας κάτι στον αναγνώστη, ο Β ζει πουλώντας κάτι στον συγγραφέα! Αυτή η μικρή μετατόπιση της πηγής εσόδων έχει τις εξής συνέπειες. Πρώτον, ο Α δεν μπορεί να εκδίδει επ’ αόριστον βιβλία που δεν αγοράζει κανείς, γιατί θα κλείσει. Ο Β μπορεί να το κάνει άνετα, ή, εν πάση περιπτώσει, πολύ πιο άνετα από τον Α. Στον βαθμό δε που οι πωλήσεις δεν είναι τελείως άσχετες με το πόσο καλό είναι ένα βιβλίο (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό,) το συγκεκριμένο είναι ζήτημα ποιότητας. Φυσικά το θέμα της ποιότητας είναι τεράστιο και υποκειμενικό και τα λοιπά, αλλά νομίζω ότι μπορεί κανείς να πει, αν μη τι άλλο, το εξής. Ο Α δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να εκδώσει μια απίστευτη μαλακία. Ο Β δεν έχει ιδιαίτερο λόγο να μην το κάνει. Δεύτερον, ο Α έχει κάθε λόγο, και κάθε κίνητρο, να προωθήσει ένα βιβλίο που θα εκδώσει όσο καλύτερα μπορεί. Απ’ αυτό, δηλαδή από το πόσο καλά κάνει την δουλειά του, εξαρτάται η επιβίωση του. Η δουλεία του Β όμως δεν είναι στην ουσία αυτή, και η επιβίωσή του εξαρτάται λιγότερο από την προώθηση των βιβλίων του. Είναι στην διακριτική του ευχέρεια η όποια προώθηση, εξαρτώμενη βασικά από το πόσο θέλει να κρατήσει για πελάτη του τον συγγραφέα. Αλλά όπως και νά ’χει, την πώλησή του την έχει ήδη κάνει. Εκεί που ο Α αρχίζει την δουλεία του, ο Β την έχει ήδη τελειώσει. Για του λόγους αυτούς ο Α απολαμβάνει κάποιο κύρος, ενώ ο Β κινείται επικίνδυνα κοντά στα όρια της γελοιότητας. Ενώ λοιπόν ο Α μεταδίδει το κύρος του στον συγγραφέα, υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ο Β να του μεταδώσει την γελοιότητα του. Κι αυτό χωρίς ο εκδότης να είναι αναγκαστικά γελοίος. Μπορεί, θεωρητικά τουλάχιστον, να μην είναι ένας τυχάρπαστος και άσχετος που είπε μήπως βγάλει κάνα φράγκο, αλλά να είναι όντως σοβαρός, καταρτισμένος και φερέγγυος. Παρ’ όλα αυτά, λόγω του ίδιου του τρόπου λειτουργίας του, είναι δύσκολο να πείσει γι αυτό. Φυσικά τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο στην ζωή, και φαντάζομαι ότι κάποιοι θα διαφωνούν με αυτά πολύ λέω. Παρ’ όλα αυτά, κατά την γνώμη μου κάπως έτσι έχουν τα πράγματα σε γενικές γραμμές. Κι αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ λάθος την επί πληρωμή έκδοση.
  16. 2 points
    Λοιπον ,λοιπον, βρηκα τον Mckee στα ελληνικα σε καλη τιμη και το παρηγγειλα. Με τον καιρο θα γραψω ενα review οταν θα ξερω αν αξιζει ολο το hype. Πολυ βιβλιο παντως στο αντικειμενο. Κανεις πρεπει ναναι μαλλον συνετος.. Μερικες φορες νιωθω οτι ειμαι πιο πολυ θεωρητικος παρα εκκολαπτομενος συγγραφεας. Ακομη και αν δεν εχει εφαρμογη, η θεωρια μου αρεσει πραγματικα. Η ουσια τελικα ειναι οτι γραψιμο ειναι επιστημη απο ενα σημειο και μετα.
  17. 2 points
    Ευχαριστώ! Για αστυνομικό δεν ξέρω να σου πω, δεν έχω διαβάσει πολύ. Κάτι σκόρπια μόνο από εδώ και από εκεί. Με το ζόρι φτάνουν τα δάχτυλα των δύο χεριών. Θα πρέπει να ρωτήσεις τον BladeRunner που είναι άριστος γνώστης του είδους. Λέω πάντως μέσα στο καλοκαίρι να πιάσω την τριλογία της Πόλης του Μπλέικ Κράουτς. Αν και απ' όσο μπόρεσα να καταλάβω, πιο πολύ μου φαίνεται για μυστηρίου παρά για αστυνομικό. Για φάντασυ τώρα ναι, ξέρω να πω ένα- δύο πράγματα. Ρόμπερτ Έργουιν Χάουαρντ αν θέλεις ιστορίες, είναι ο δημιουργός του Κόναν. Γκάι Γκάβριελ Κέι και ''Τιγκάνα'' αν θέλεις μυθιστόρημα. Μάικλ Μούρκοκ και Έλρικ είναι καλή περίπτωση αν θέλεις να ξεκινήσεις με σειρά. Πρέπει όμως να διευκρινήσεις τι ακριβώς ψάχνεις. Και επίσης τι σου αρέσει. Το ύφος. Soft ή πιο σκληρό; Αν θέλεις, κάνε ένα κόπο και δες εδώ και εδώ. Υπάρχουν προτάσεις με μερικούς πολύ καλούς τίτλους όπου και μπορείς να πάρεις μία ιδέα. Και καλώς όρισες
  18. 2 points
    Ρόμπερτ Χάινλαϊν- Αστροναύτης Jones: Ένα μικρό παιδί ονειρεύεται να ταξιδέψει στο διάστημα. Για να πραγματοποιήσει το όνειρο του και παράλληλα να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό του σπιτιού του. Έτσι και θα γίνει, εκμεταλλευόμενο καπρίτσιο της τύχης, την καθοδήγηση από τον πεπειραμένο θείο του και το θεόσταλτο του ταλέντο. Μόνο που οι συνθήκες εκεί έξω δεν είναι καθόλου εύκολες οπότε και καλείται να αναλάβει ευθύνες δυσανάλογα βαριές για την ηλικία του. Μικρό και ωραίο, κατάλληλο για αναγνώστες όλων των ηλικιών. Εύπεπτο, συνδυάζει περιπέτεια με απλοϊκά επιστημονικά δεδομένα. Προτείνεται ως ελαφρύ, ποιοτικό ανάγνωσμα. 3,5+3,5= 7
  19. 2 points
    Adolf Galland - Ο πρώτος και ο έσχατος (The First and the Last). Εκδόσεις Eurobooks. Σελίδες: 470, Τιμή: 25-10%=22,50€ Η άνοδος και η πτώση της Luftwaffe Ο Άντολφ Γκάλαντ υπήρξε Διοικητής των Καταδιωκτικών της Λουφτβάφε και ένας από τους μεγαλύτερους ιπτάμενους άσσους του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Πέταξε σε 705 μάχιμες αποστολές και πολέμησε τόσο στο Δυτικό Μέτωπο όσο και στο μέτωπο της Άμυνας της Γερμανίας. Σε τέσσερεις περιπτώσεις επέζησε κατά την κατάρριψή του και πιστώθηκε με ένα εκπληκτικό ρεκόρ 104 εναέριων νικών. Οξυδερκής και ατρόμητος ως ηγέτης, δεν δίστασε να έρθει σε ευθεία αντιπαράθεση τόσο με τον Χέρμαν Γκαίρινγκ όσο και με τον ίδιο τον Αδόλφο Χίτλερ. Για τον λόγο αυτόν, η διοίκηση της Λουφτβάφε τον απέπεμψε, θέτοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό, όμως αργότερα υποχρεώθηκε να τον καλέσει πίσω στην ενεργό δράση ώστε να οργανώσει μια επίλεκτη μονάδα άσσων η οποία έμελλε να αναλάβει την εναέρια άμυνα του Βερολίνου λίγο πριν την πτώση. Αποτελώντας έναν θρύλο των εναέριων συγκρούσεων, προσφέρει μια ματιά εκ των έσω στις νίκες της Πτέρυγάς του στην Πολωνία και την Γαλλία και στις τελευταίες απελπισμένες μάχες πάνω από την Γερμανία. Το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1954, έγινε best seller σε 14 γλώσσες πουλώντας εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως. Επιπλέον, έτυχε ευρείας αποδοχής από την βρεταννική και από την αμερικανική Αεροπορία ως μια ειλικρινής και έντιμη κατάθεση από την «Άλλη πλευρά του λόφου». --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- G. K. Chesterton - Manalive (Manalive). Εκδόσεις Αστάρτη. Σελίδες: 268, Τιμή: 16,96-10%=15,26€ Αγγλία, αρχές του 20ού αιώνα. Ο ξενώνας Μπήκον στο Λονδίνο, υποδέχεται έναν απρόσμενο και εκκεντρικό επισκέπτη, που προσγειώνεται ορμητικά, συνοδευόμενος από έναν δυνατό άνεμο σαν άλλη Μαίρη Πόπινς, και αναστατώνει με τα παράξενα κόλπα του τους ενοικιαστές. Ο Ίνοσεντ Σμιθ, είναι ένας θηριώδης στην όψη άντρας που φέρνει έναν καινούργιο αέρα στο πληκτικό Μπήκον και διασκεδάζει με έναν αλλόκοτο τρόπο τους ενοίκους. Τη στιγμή, όμως, που ο ξενώνας είναι έμπλεος ευτυχίας, εμφανίζονται δύο ακαδημαϊκοί που κομίζουν φρικτά νέα: ο Σμιθ καταζητείται από τις αρχές για ληστεία, εγκατάλειψη συζύγου, πολυγαμία και απόπειρα δολοφονίας. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου ακολουθεί μια επεισοδιακή δίκη, όπου η ευφυΐα της γραφής του Τσέστερτον απογειώνει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη. Ένα κράμα διά Χριστόν σαλότητας και δονκιχωτισμού που ανακατεύεται με την κωμικά υπαρξιστική διάθεση του συγγραφέα. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- David Sedaris - Καλυψώ (Calypso). Εκδόσεις Μελάνι. Σελίδες: 292, Τιμή: 18-10%=16,20€ Στο νέο του βιβλίο του David Sedaris, "Καλυψώ", oι αναγνώστες παρακολουθούν τη ζωή του μέσα από το δικής του έμπνευσης είδος του "αυτοβιογραφικού διηγήματος" και ξέρουν ότι πάντα θα γελάσουν πολύ με τη λοξή ματιά του στις ανθρώπινες σχέσεις και συμπεριφορές, αλλά και θα σταθούν άφωνοι, πολύ συχνά, μπροστά στο βάθος που κρύβει το χιούμορ του. Στο "Καλυψώ" πρωταγωνιστεί και πάλι η οικογένειά του. Όσο όμως ο Sedaris, τα αδέλφια και ο πατέρας του, μεγαλώνουν και στο φάντασμα της μητέρας του προστίθεται και αυτό της αδελφής του, που αυτοκτόνησε, ο συγγραφέας κερδίζει ένα πολύ δύσκολο στοίχημα. Κρίσεις μέσης ηλικίας, θάνατοι, ανησυχίες που πολλαπλασιάζονται, κι όμως, διαβάζοντάς τα, γελάς, όπως θα γελούσες με τα δεινά της δικής σου οικογένειας συζητώντας τα με τα αδέλφια σου. Η επιτυχία του είναι αυτή: χιούμορ που αστράφτει μέσα από το σκοτάδι του. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Virginie Despentes - Βερνόν Σουμπουτέξ 1 (Vernon Subutex, 1). Εκδόσεις Στερέωμα. Σελίδες: 440, Τιμή: 22-10%=19,80€ Ποιος είναι ο Βερνόν Σουμπουτέξ; Ένας μύθος της πόλης. Ένας πεπτωκώς άγγελος. Ο καθρέφτης όλων μας. Ο Βερνόν Σουμπουτέξ ήταν άλλοτε ο ιδιοκτήτης του θρυλικού δισκάδικου Revolver, στην παρισινή συνοικία της Βαστίλης. Για τους παθιασμένους ροκάδες, το Revolver ήταν ο ναός, ο χώρος της μυσταγωγίας τους. Τη δεκαετία του 2000, με την εξάπλωση του διαδικτύου και την παρακμή των CD και τoυ βινυλίου, έρχεται η οικονομική κατάρρευση. Το μαγαζί κλείνει, το επίδομα ανεργίας κόβεται και ο φίλος που τον βοηθούσε, ο διάσημος μαύρος τραγουδιστής Άλεξ Μπλιτς, πεθαίνει από υπερβολική δόση ναρκωτικών. Έτσι, ο Σουμπουτέξ βρίσκεται άστεγος και επαίτης στους δρόμους του Παρισιού παρέα με κλοσάρ και αντιμέτωπος με ακροδεξιά τσογλάνια. Γύρω του, ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων που λατρεύουν το ροκ, την κόκα και το σεξ: απελπισμένες γυναίκες, τρελαμένοι χρηματιστές, πορνοστάρ, τρανς από τη Βραζιλία, αποτυχημένοι σεναριογράφοι, πρώην μουσικοί που προσπαθούν να επιβιώσουν, τρολ του διαδικτύου που καταστρέφουν ανθρώπους και καριέρες... Κι όμως το μυθιστόρημα-ποταμός που έγραψε η Γαλλίδα συγγραφέας (την οποία η κριτική ονόμασε "θηλυκό ροκ Μπαλζάκ"), δεν είναι διόλου καταθλιπτικό. Αντίθετα, αποπνέει βαθιά συμπάθεια για τους διαλυμένους του ήρωες, κατανοεί τις ανάγκες και τα κίνητρά τους και τους παρουσιάζει, ακόμα και μέσα στον εκπεσμό τους, με τρυφερότητα και ενσυναίσθηση. Το "Βερνόν Σουμπουτέξ 1" είναι ο πρώτος τόμος της ομώνυμης τριλογίας. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Sam Lloyd - Το δάσος της μνήμης (The Memory Wood). Εκδόσεις Ψυχογιός. Σελίδες: 480, Τιμή: 18,80-10%=16,92€ Ο Ελάιτζα δε θυμάται πια από πότε ζει στο Δάσος της Μνήμης. Είναι το μόνο σπίτι που ξέρει. Η Ελίσα μόλις έφτασε εκεί. Και θα κάνει τα πάντα για να ξεφύγει. Όταν ο Ελάιτζα πέφτει πάνω στη δεκατριάχρονη Ελίσα, στο δάσος όπου την κρύβει ο απαγωγέας της, αρνείται να ειδοποιήσει την αστυνομία. Ποτέ δεν είχε έναν φίλο. Δε θέλει να φύγει η Ελίσα. Βέβαια, ξέρει πώς μπορεί να τελειώσει όλο αυτό. Η Ελίσα δεν είναι το πρώτο κοριτσάκι που βρίσκει στο Δάσος της Μνήμης... Καθώς ο απαγωγέας της γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος, η Ελίσα συνειδητοποιεί ότι αυτό το παράξενο, μοναχικό παιδί, ο Ελάιτζα, είναι η μόνη της ελπίδα να επιζήσει. Το παιχνίδι που παίζουν, σαν τη γάτα με το ποντίκι, ένα παιχνίδι εξαπάτησης και προδοσίας, θα καθορίσει τις τύχες τους και το αν ένας από τους δύο θα καταφέρει να βγει από το Δάσος της Μνήμης...
  20. 2 points
    Από Πρωτοπορία, Πολιτεία και παλαιοβιβλιοπωλείο: 01. Στάνισλαβ Λεμ - Ο Ανίκητος (Η Άγνωστη Καντάθ). 13,36€ 02. Τζόναθαν Έικλιφ - Το δωμάτιο της Ναόμι (Οξύ). 12,51€ 03. Μπερτράν Σαντινί - Το Γιαρκ (Οξύ). 7,87€ 04. Μπέρναρντ Μάλαμουντ - Ο μάστορας (Καστανιώτης). 8€ 05. Νόνα Φερνάντες Σιλάνες - Space Invaders (Gutenberg). 10,80€ 06. Ζαν-Μπερνάρ Πουί - Στεγνά! Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ ξανά (Oposito). 10,49€ 07. Κλοέ Μεντί - Τίποτα δεν χάνεται (Πόλις). 14,40€ 08. Τζ. Κ. Τσέστερτον - Manalive (Αστάρτη). 15,26€ 09. Τζον Ίρβινγκ - Ξενοδοχείο Νέο Χάμσαϊρ (Μέδουσα). 9,64€ 10. Richard Stark - Point Blank (Allison & Busby). 8,02€ 11. Ηλία Καζάν - Οι δολοφόνοι (Νέα Σύνορα). 15€ 12. Τζον Ντος Πάσος - Οι μεγάλες μέρες (Ωμέγα). 20€ 13. Ζαν Εσνόζ - Λίμνη (Καστανιώτης). 10€ 14. Οκτάβ Μιρμπό - Ο κήπος των μαρτυρίων (Εστία). 10€
  21. 2 points
    37. Ευμενίδες - Jonathan Littell (953) Ένα δύσκολο, πυκνογραμμενο, πολυσέλιδο βιβλίο με συναρπαστική πλοκή. Παρόλο που γνωρίζουμε την κατάληξη του Β' Παγκοσμίου πολέμου και γενικότερα των όσων διαδραματίστηκαν στο Ανατολικό Μέτωπο και στην πόλη του Βερολίνου, μετά την κατάληψη το 1945 από τους Ρώσους, ο συγγραφέας με τον δικό του μοναδικό τρόπο, παρουσιάζει τα γεγονότα. Μέσα από τα μάτια του Μαξιμίλιαν Αουε, αξιωματικού των SS, ο οποίος θα μετατραπεί σε γρανάζι της μηχανής θανάτου των ναζί. Βιώνοντας παράλληλα το ανελέητο κυνηγητό των Ευμενιδων... Πολύ κουραστικό και απαιτητικό σε χρόνο, μου χάρισε μερικούς εφιάλτες καθόλη τη διάρκεια των δέκα ημερών που το είχα στα χέρια μου. Δεν θα το πρότεινα, θέλει γερό στομάχι και υπομονή. Σε όποιον το τολμήσει, του εύχομαι καλό στη φρίκη του πολέμου!
  22. 2 points
    Διάβασα το ''Αστροναύτης Jones''. Καλό ήταν, μου άρεσε. Ο Μαξ Τζόουνς είναι ένα μικρό παιδί που ζορίζεται στο σπίτι. Τα πράγματα δεν είναι αυτό ακριβώς που λέμε ρόδινα. Μοναδική διέξοδος το όνειρο του να γίνει αστροναύτης. Όχημα τα βιβλία του αστροναυτίλου θείου του και η παρακαταθήκη που του άφησε. Κυρίως όμως η φλόγα του. Να περιπλανηθεί, να ταξιδέψει στο διάστημα. Και έτσι και θα γίνει, με καπρίτσιο της τύχης και απρόσμενο σύμμαχο. Με αντισυμβατικές μεθόδους πλην όμως αποτελεσματικές. Θα πραγματοποιήσει το όνειρο του να απλώσει τα φτερά του. Κυρίως για μικρούς θα έλεγα σε ηλικίες αναγνώστες και αρχάριους στην επιστημονική φαντασία. Αλλά συγχρόνως και για μεγαλύτερους όσο και προχωρημένους. Νομίζω ότι μπορεί να διαβαστεί άνετα και από τους μεν και από τους δε. Έχει ευκολίες, ναι. Όχι όμως σε βαθμό που να μην μπορέσω να το ευχαριστηθώ. Κεφάτο και ανάλαφρο με επιστημονικά εκλαϊκευμένα δεδομένα. Φεύγει γρήγορα και ευχάριστα. Είναι μόλις το δεύτερο του που διαβάζω και μου ανανέωσε το ενδιαφέρον για αυτόν τον ούτως ή άλλως σημαντικό συγγραφέα
  23. 2 points

    until

    Ίσως, επαναλαμβάνω, ίσως γράψω. Νομίζω ότι στο 5ο account του Βαγγέλα πρέπει να του κάνουμε γενέθλια με κεράκια και τα ρέστα. Και στο τέλος να διοργανώσει έναν διαγωνισμό αυτός μόνος του με όλα τα Accounts του (από τα οποία, με κάποιον μαγικό τρόπο, θα καταφέρει πάλι να χάσει και να βγει τελευταίος. Θα έχω DiscoVolantosception).
  24. 1 point
    Α και κάτι που μου θύμισες: ...κι από την άλλη του πατέρα μου η φωνή "Νομίζω πως τον κρύβει στην κουζίνα...."
  25. 1 point
    Καλησπέρα Γιώργο, damn you’re good. Τα σχόλιά μου για την ιστορία σου:
  26. 1 point
    Η ιστορία ρέει αβίαστα και παραμυθένια, σαν ποτάμια σοκολάτας (περίπου). Και στο λέει μία φανατική οπαδός του Baygon αυτό. Και της σοκολάτας επίσης. Κοσμοπλασία: Τόσο καλή, ώστε ξεχνούσα τι πλάσματα πρωταγωνιστούσαν, το εννοώ. Και πρέπει να πω πως το είχα καταλάβει από τα ονόματα των χαρακτήρων, για κάποιο λόγο. Χαρακτήρες: Βλέπε περί κοσμοπλασίας. Λυπάσαι το μυρμήγκι, συμπαθείς τα μικρά, σου φαίνεται χαριτωμένο το θρόισμά τους. Υπάρχει μία φράση στο ratatouille, νομίζω, λέει: ποτέ δεν ξέρεις από πόσο χαμηλά μπορεί να ξεκινήσει κάποιος, ή πόσο χαμηλά μπορεί να βρεθεί ένα μεγάλο όνειρο ή ένα μεγάλο ταλέντο. Ή κάπως έτσι. Τα μικρά, βρωμερά και ταπεινά (κατά την κρίση μας πάντα) πλάσματα μπορεί να ονειρεύονται σπουδαία πράγματα και να τα πραγματοποιήσουν κιόλας. Αυτό μπορεί να μην αφαιρεί από το δίποδο το δικαίωμά του να υπερασπιστεί τη φωλιά του ενάντια στους εισβολείς όπως εκείνο επιθυμεί, αλλά έχει ενδιαφέρον να βλέπει κανείς και την άλλη σκοπιά. Γλώσσα: Όπως πρέπει, ούτε περισσότερο, ούτε λιγότερο Γενικά: Μία όμορφη ιστορία που θα βλέπαμε άνετα σε παιδικό παραμύθι, ίσως με τα προσφιλέστερα και πιο αποδεκτά μυρμήγκια στη θέση των ιπτάμενων και των χερσαίων κοριτσιών σου. Επίσης, και καθώς δεν έχω την παραμικρή ιδέα για για τις αναπαραγωγικές διαδικασίες που αφορούν στο είδος, αυτές θα ζευγάρωναν μεταξύ τους αν και θηλυκές; Fine by me, αλλά μου φάνηκε ότι ονειρεύονταν να τεκνοποιήσουν κιόλας. Να ωοτοκήσουν, οτιδήποτε δηλαδή. Δεν ξέρω αν στέκει βιολογικά. Διότι Η Ιπτάμενη, Η Χερσαία, παραπέμπει σε θηλυκά άτομα. Θα γονιμοποιούσαν η μία την άλλη; Ή η Ιπτάμενη νοείται ως η αρσενική; (Οπότε μπορούσες να τον ονομάσεις Ο Ιπτάμενος.) Είσαι στο θέμα και έφτιαξες μια αξιοπρεπή ιστοριούλα. Υποθέτω δεν θα σου πήρε πολύ χρόνο, αλλά πάλι, στέκει μία χαρά. Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή και καλή επιτυχία στον διαγωνισμό.
  27. 1 point
    Νόνα Φερνάντες Σιλάνες - Space Invaders (Space Invaders, 2013) Δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάστηκα. Είναι πραγματικά μια πολύ ιδιαίτερη νουβέλα που μέσα σε λίγες σελίδες κρύβει κάποια έντονα συναισθήματα και ορισμένες δυνατές εικόνες, και υποθέτω ότι εμμέσως πλην σαφώς διαθέτει και στοιχεία από τη ζωή και τις εμπειρίες της Νόνα Φερνάντες, μιας και τη δεκαετία του '80 είχε την ίδια ηλικία με τα παιδιά που "πρωταγωνιστούν" σ'αυτή την ιστορία, όμως η αλήθεια είναι ότι δεν κατάφερε να με αγγίξει ιδιαίτερα, δεν πρόλαβα να νιώσω κάτι για τους χαρακτήρες ή το όλο δράμα. Νομίζω ότι επί του θέματος έχω διαβάσει πιο δυνατές και πιο καθηλωτικές ιστορίες, που με συγκίνησαν ή έστω με άγγιξαν περισσότερο. Όπως και να'χει, είναι και θέμα γούστου, αλλά και όρεξης, και άλλωστε τα τριάμισι αστεράκια (τρία στο Goodreads) δεν είναι κακός βαθμός. Πάντως προτείνεται. 7/10
  28. 1 point
    Οι άνθρωποι που διαβάζουνε ιστορίες σε κάθε περιοδικό για να κάνουνε το πρώτο ξεσκαρτάρισμα (το λεγόμενο slushing) είναι εθελοντές που κατά 99% το κάνουν είτε γιατί αγαπούν αυτό το περιοδικό, είτε γιατί θέλουνε να μάθουν περισσότερα για τη συγγραφή και τί θέλει το κάθε περιοδικό εκ των έσω. Κάτι σαν πρακτική. Έχουνε δουλειές, παιδιά, σκυλιά και είναι συγγραφείς όπως πχ εγώ, η Αταλάντη κλπ. Ειδικά σε πολύ μεγάλα περιοδικά όπως το Clarkesworld οι slushers διαβάζουν 10 ιστορίες τη μέρα, κάθε μέρα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυτοί οι άνθρωποι να γίνονται γρήγοροι αλλά και πιο αποτελεσματικοί αναγνώστες. Δηλαδή να μπορούν να καταλάβουνε από την πρώτη σελίδα ή και παράγραφο αν η ιστορία σου έχει ελπίδες να αγοραστεί από τ@ editor. Αν λοιπόν από την πρώτη σελίδα δεν μπορείς να δείξεις τί έχει πει η ιστορία πέρα από το όποιο υπερφυσικό στοιχείο χρησιμοποιείς, ναι στέλνουνε αμέσως απόρριψη και πάνε παρακάτω στην επόμενη ιστορία. Αν τους κρατήσει η πρώτη σελίδα ίσως το επόμενο κρίσιμο σημείο να είναι η μέση της ιστορίας, αν τους κρατήσει η μέση ίσως να στείλουν την ιστορία στ@ editor ακόμα και αν το τέλος δεν τους φαίνεται ιδανικό και να αφήσουν αυτ@ να αποφασίσει. Αν και το τέλος είναι ωραίο ακόμα καλύτερα βέβαια. Ναι, κάποιες θεματολογίες είναι hard sell που λένε αλλά δεν είναι αδύνατον να πουλήσεις τέτοιες ιστορίες, απλά δυσκολότερο. Θα πρέπει να δείξεις ότι έχεις κάτι καινούριο να πεις με τους βρυκόλακες για παράδειγμα και όχι μια από τα ίδια. Και φυσικά πέρα από ιδέα να έχει και άλλα πράγματα, αλλά αυτά τα ξέρεις θαρρώ. Δεν είναι καθόλου απαράδεχτο όμως γιατί ο σκοπός δεν είναι να σου κάνουν κάποια κριτική αλλά να ξεσκαρτάρουν τι θα κάνει και τι δεν θα κάνει στ@ editor. Σαν τις φακές ένα πράγμα. Και γι' αυτό, ο τρόπος που το κάνουνε είναι ο πιο ενδεδειγμένος. Δεν γίνονται λάθη θα μου πεις; Ναι πιθανώς παντού γίνονται, αλλά αυτό είναι άλλος ένας λόγος να κάνεις την αρχή σου όσο πιο ενδιαφέρουσα γίνεται, για να αυξήσεις τις πιθανότητες να σε προσέξει παραπάνω ο slusher-first reader. Τώρα αν σε απορρίψει @ editor στην δεύτερη φάση τότε συγχαρητήρια γιατί έφτασες εκεί που πολλοί λίγοι φτάνουν ακόμα και αν δεν ήπιες νερό. Όπως είπε και ένας καθηγητής μου "Trick the slusher to think you that are going to be good, and then prove that you are good." @Dimion Άλλος ένας τρόπος να μάθεις πολλά για διηγήματα και αγορές στα αγγλικά είναι να γίνεις slusher αν ψήνεσαι. Δεν είναι όλα με δέκα ιστορίες τη μέρα.
  29. 1 point
    Καινούργιο καλούδι που ανακάλυψα πρόσφατα. Και ακόμη δεν εδέησα να δω το ''Fear of the unknown''
  30. 1 point
    1. H.P. Lovecraft - Άπαντα 3, Οξύ (125) 8/10 2. Farley Mowat - Λύκοι Σας Παρακαλώ μην Κλαίτε, Χατζηνικολή (152) 9/10 3. Graham Joyce - Ρέκβιεμ, Οξύ (272) 7/10 4. Θανάσης Σκρουμπέλος - Το Δίκοχο του Μίμη, Θεμέλιο (165) 8/10 5. Nikolai Gogol - Το Παλτό, Ars Brevis (48) 9/10 6. Edgar Allan Poe - Ο Μαύρος Γάτος, Αιγόκερως (95) 7/10 7. Stephen King - Κρυφό Παράθυρο Μυστικός Κήπος, Επιλογή (238) 8/10 8. H.P. Lovecraft - Ο Τύμβος, Αίολος (189) 7,5/10 9. H.P. Lovecraft - Ο Ίσκιος Πάνω Από το Ίνσμουθ, Αίολος (168) 8,5/10 10. H.P. Lovecraft - Ο Ναός του Τρόμου, Αίολος (210) 9/10 11. H.P. Lovecraft - Η Ονειρική Αναζήτηση της Άγνωστης Καντάθ, Αίολος (235) 12. Irvine Welsh - Ecstasy, Οξύ (384) 9/10 13. Boris Vian - Όλοι οι Νεκροί Έχουν το Ίδιο Δέρμα, Μπαρμπουνάκης (127) 7,5/10 14. Boris Vian - Ο Σκουληκοσκανδαλιάρης και το Πλαγκτόν, Μπαρμπουνάκης (176) 7/10 15. Νίκος Καζαντζάκης - Ο Τελευταίος Πειρασμός, Καζαντζάκη (507) 10/10 16. Γιώργος Γιώτσας - Εκ Νεκρών, Λυκόφως (310) 9/10 17. Γιώργος Γιώτσας - Κάτω Από το Κρεβάτι, Λυκόφως (332) 9/10 Ότι και να πω είναι λίγο. Ένα μεγάλο μπράβο μόνο. Το λάτρεψα.
  31. 1 point
    Τίτλος: Το δωμάτιο της Ναόμι (Naomi's Room) Συγγραφέας: Jonathan Aycliffe Εκδόσεις: Οξύ Μεταφράστρια: Όλγα Γκαρτζονίκα Σελίδες: 240 Έτος κυκλοφορίας: 2020 Δείτε το βιβλίο στο Goodreads.
  32. 1 point
    Καλησπέρα @Roubiliana, Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!
  33. 1 point
    Καλοτάξιδο Μιχαήλ (William)! Εύχομαι ολόψυχα να τα πάει περίφημα!
  34. 1 point
    Οποτε έχεις χρόνο κ διάθεση πρότεινε κάποιο ενδιαφέρον από φαντασίας η αστυνομικό που σε κράτησε σε εγρήγορση...Καλή ανάγνωση!
  35. 1 point
  36. 1 point
  37. 1 point
    Μήνας επιστημονικής φαντασίας στη Λέσχη, καλή ανάγνωση : νάγν
  38. 1 point
    Ανεβασα τους συνδεσμους και μπορεις να τους δεις.
  39. 1 point
    Το Γιαρκ. Αυτό είναι περισσότερο ένα παραμύθι για μεγάλους, παρά για μικρούς. Από τη στιγμή που το Γιαρκ είναι ένα τέρας που τρώει μικρά παιδιά -και μάλιστα τα φρόνιμα και τα καλά γιατί τα σκανδαλιάρικα του κάθονται στο στομάχι-, με τον συγγραφέα να δίνει κάποιες σπαρταριστές λεπτομέρειες σχετικά με τη δράση του τέρατος, τότε νομίζω ότι είναι ένα αρκετά μακάβριο βιβλιαράκι για να το διαβάσουν άγουροι αναγνώστες. Από την άλλη, πάλι, γιατί όχι; Για εισαγωγή στο είδος του τρόμου, μια χαρά μου φαίνεται! Πάντως, σαν μεγάλος που είμαι, το απόλαυσα για το μακάβριο χιούμορ του και τις απολαυστικές περιγραφές. Και, βέβαια, η εικονογράφηση που συνοδεύει το κείμενο είναι πραγματικά πολύ όμορφη και άξια αναφοράς. Οπότε, όσον αφορά τους ώριμους αναγνώστες, πρόκειται για ένα απολαυστικό τρομολαγνικό σφηνάκι, ό,τι πρέπει για να σκοτώσει κανείς την ώρα του. Οι μικρότεροι ας πλησιάσουν με δική τους ευθύνη (ή με ευθύνη των γονιών τους). -Μάιος 65. Ρος Μακντόναλντ - "Αναστάτωση στο Τσάνελ Κλαμπ" (σελ. 217). 8.5/10 66. Νίκος Καχτίτσης - "Ο εξώστης" (σελ. 139). 8/10 67. Λουίς Σεπούλβεδα - "Hot Line/Γιακαρέ" (σελ. 107). 6.5/10 68. Κερτ Βόνεγκατ - "Ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα" (σελ. 181). 8/10 69. Άλντους Χάξλεϊ - "Θαυμαστός καινούργιος κόσμος" (σελ. 232). 9/10 70. Φίλιπ Ντικ - "Τα ομοιώματα" (σελ. 213). 8.5/10 71. Φρανκ Κέιν - "Γυμνή παγίδα" (σελ. 183). 8/10 72. Μπρετ Χάλιντεϊ - "Τρία τέλεια εγκλήματα" (σελ. 184). 8/10 73. Κάθριν Κρέσμαν Τέιλορ - "Άγνωστος παραλήπτης" (σελ. 96). 8/10 74. Ανίτα Λους - "Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές" (σελ. 185). 6.5/10 75. Χένρι Κέιν - "Οι εντιμότατοι" (σελ. 176). 8/10 76. Έλερι Κουίν - "Ο τρελός δολοφόνος" (σελ. 182). 8/10 77. Ρόναλντ Τζ. Γκλάσερ - "365 ημέρες" (σελ. 316). 9/10 78. Στίβεν Κρέιν - "Το κόκκινο σήμα" (σελ. 231). 8.5/10 79. Μπερτράν Σαντινί - "Το Γιαρκ" (σελ. 76). 7.5/10
  40. 1 point
    Ω, τι θλιβερή ιστορία! Καλή επιτυχία!
  41. 1 point

    until

    Καλά, διάβασε το πρώτα. Μη χαίρεσαι τόσο γρήγορα 😛 . Άντε, άλλο ένα να γραφτεί, να γίνουμε πεντάδα.
  42. 1 point

    until

    Α τι ωραία! Πολύ χαίρομαι!
  43. 1 point

    until

    Οκ, έγραψα. Τώρα επιμέλεια.
  44. 1 point

    until

    Είμαι υπέρ κάθε διάρκειας παράτασης. Όσο πιο πολλοί διαγωνιζόμενοι - ες, τόσο το καλύτερο!
  45. 1 point

    until

    Θέλω, θέλω!!!!! Την έχω ξεκινήσει, αλλά δεν πρόλαβαααααα! Υ.Γ.: Γίνεται μέχρι την επόμενη Κυριακή;;
  46. 1 point
    Το γεγονός ότι συζητάς για το αν αξίζει η συνέκδοση σημαίνει από μόνο του ότι δεν την εμπιστεύεσαι όσο θα έπρεπε για να το κάνεις. Επίσης ίσως περίμενες περισσότερες θετικές αντιδράσεις στο κομμάτι "τελείωσα ένα έργο και ενδιαφέρονται να μου το εκδώσουν" από αυτές που είδες αλλά, πίστεψέ με, τα έχουμε δει όλα αυτά πολλές φορές. Η βασική ερώτηση που θες να κάνεις στον εαυτό σου είναι η εξής: Τι θέλω από το έργο μου σαν εν δυνάμει συγγραφέας; Να δω το όνομά μου και τη φάτσα μου στο ράφι και να την ανεβάσω στο instagram? Ή να δώσω ένα έργο από το οποίο είμαι απόλυτα ικανοποιημένος κι ας πάει άπατο? Το πρώτο δεν αναιρεί το δεύτερο αλλά το δεύτερο δεν χρειάζεται το πρώτο.
  47. 1 point
    Κυρίες και κύριοι, είμαι πραγματικά περήφανος, και συγκινημένος (δεν κάνω πλάκα), να σας αναγγείλω ότι το όνειρο πολλών χρόνων επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Το πρώτο βιβλίο μου και πρώτο των Χρονικών είναι πλέον εκεί έξω. Από την πλατφόρμα smashwords λοιπόν κυκλοφορεί (σε κάμποσα φορμάτ για όλα τα γούστα): Οι Ιππότες Του Όρκου, Τα Χρονικά Της Έρεμορ, Βιβλίο Πρώτο.
  48. 1 point
    @Άστροφιλ Όπως είπα και προηγουμένως, η οπτική με την οποία βλέπουμε τον κόσμο είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε αναμεταξύ μας. ☺️ Άκρως σεβαστή η θέση σου, εννοείται. Επίτρεψέ με να διαφωνήσω βέβαια, γιατί εγώ από τον κόσμο που με τίμησε, δεν εξέλαβα τέτοια στάση. Ήταν περισσότερο σαν μια ανοιχτού τύπου γιορτή, ένα πράγμα. Η πρόσκληση ήταν δημόσια, κόσμος που δεν περίμενα ήρθε, κάποιοι δεν τα κατάφεραν, άλλοι ίσως δεν ενδιαφέρθηκαν. Κάποιοι αγόρασαν 3-4 βιβλία, άλλοι κανένα. Τι μένει στο τέλος; Ένα μεγάλο χαμόγελο, η αρχή ενός καινούριου σταδίου στη ζωή, οι ευχές και η παρουσία ανθρώπων που στάθηκαν (με τον τρόπο τους) στο εγχείρημα αυτό. Η ατάκα, επίσης, ενός φίλου όταν τον ευχαρίστησα ''όχι δεν κατάλαβες, εγώ σ' ευχαριστώ για την τιμή που μου έκανες, Που έκανες σε όλους μας''. Εσύ (και κάποιοι άλλοι) βλέπεις την πρόσκληση με την αρνητική χροιά της, ως απαίτηση πληρωμής ενός αγαθού που στοιχίζει 10-15 ευρώ. Άλλοι όμως το βλέπουν ως κάτι θετικό. Ως τη συμμετοχή σε μια κοινωνική εκδήλωση. Επίσης, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: από τη στιγμή που λανσάρεις ένα επι πληρωμή αγαθό, δεν είναι ολίγον οξύμωρο να λες ''δεν θέλω να πάρω λεφτά τώρα, στην αρχή, από εσάς, αλλά ελπίζω να συμβεί αυτό αργότερα με την ελπιδα πως θα είναι αρκετά ώστε ο συνεργάτης μου να αποσβέσει την επένδυσή του.'' Όμως, κι εδώ έρχεται το ηθικό δίλημμα: είναι ηθικά μεπτό ο συγγενής-φίλος να πληρώσει 10-15 ευρώ για το βιβλίο ενός ανθρώπου με τον οποίο έχει σχέση μια ζωή, στα πλαίσια μιας γιορτής-εκδήλωσης, αλλά δεν είναι ηθικά μεπτό ένας συνεργάτης-μικρομεσαία επιχείρηση να επωμιστεί μια εκδοτική αποτυχία, χωρίς να κάνει έστω απόσβεση ενός μέρους της επένδυσής της;'' Εκεί δεν μας νοιάζει; Επειδή είναι ελεύθεροι επαγγελματίες; Ξέρω, ξέρω: αυτή είναι η δουλειά τους κτλ. Ο αντίλογος στο παραπάνω είναι πως το βιβλίο είναι αυτό που θα πληρώσει τον λογαριασμό στο τέλος. Τέλος πάντων, εγώ σταματώ κάπου εδώ το off topic, καθώς σίγουρα το εξαντλήσαμε (και συγγνώμη αν το παράκανα). Η ουσία είναι πως από τη στιγμή που σκέφτεσαι σοβαρά να εκδώσεις ένα έργο, κάτι πρέπει να κάνεις ώστε να του δώσεις μια αρχική ώθηση (αλλά και να βοηθήσεις τον συνεργάτη σου που επενδύει σε σένα). Ο τοίχος που λέγαμε. Ορισμένοι επιλέγουν τις παρουσιάσεις, άλλοι αποφεύγουν τον εκδότη (όπως είπε η Αταλάντη), πολλοί στρέφονται στο εξωτερικό όπου οι συνθήκες είναι καλύτερες, κάποιοι δουλεύουν διαδικτυακά (όπως ο Αλέξανδρος-hidedora), ορισμένοι συμμετέχουν σε διαγωνισμούς ώστε να κερδίσουν βραβεία, άλλοι προσπαθούν να διευρύνουν τον κύκλο και τις γνώσεις τους. Ό,τι μπορεί ο καθένας. Υγ: Παρεμπιπτόντως, κάποτε κι εγώ έτσι σκεφτόμουν. Ήμουν εσωστρεφής. Έλεγα στον εαυτό μου πως θα έκανα παρουσίαση χωρίς βιβλία, αν ποτέ έβγαινε το βιβλίο μου. Δες με τώρα όμως: ξεψάρωσα! 😃
  49. 1 point
    @Άστροφιλ Καλώς ήρθες. Με το που είδα το ψευδώνυμο και χωρίς να έχω καν διαβάσει την αρχική ανάρτηση είπα ωπ, να κάποιος που πραγματικά έχει ψαχτει με την ποίηση - χαίρομαι που με επιβεβαίωσε η ανάρτησή σου. Δυστυχώς, όσον αφορά την ποίηση, οι περισσότεροι εκδοτικοί ζητάνε αυτοέκδοση ακόμα και από φτασμένους, βραβευμένους ποιητές. Δεν θα αναφέρω από πού το ξέρω, αλλά το ξέρω. Όσον αφορά τα λοιπά, είμαι κι εγώ εσωστρεφής άνθρωπος και σίγουρα σε μια πιθανή παρουσίαση το πολύ να το κοινοποιούσα στο FB. Νομίζω ότι χάνουμε πολύ χρόνο στο να καταλαβαίνουμε τις δυσκολίες των εκδοτικών οίκων και λίγο στο να σεβόμαστε αυτό που κάνουμε, το οποίο οφείλει να αμείβεται και το οποίο είναι υποχρέωση του εκδότη να προωθήσει. Η τοποθέτηση της Cassandra με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη και θα σου πω επίσης πως, σε μια ψηφιακή εποχή, ο εκδότης μπορεί να έχει ανάγκη συγγραφείς, αλλά ο συγγραφέας δεν έχει απαραίτητα ανάγκη εκδότη. Ας το έχουμε κι αυτό λίγο στο νου μας.
  50. 1 point
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..