Jump to content

Leaderboard

  1. WILLIAM

    WILLIAM

    Members


    • Points

      1,027

    • Content Count

      4,298


  2. Cassandra Gotha

    Cassandra Gotha

    Members


    • Points

      639

    • Content Count

      4,839


  3. Roubiliana

    Roubiliana

    Members


    • Points

      441

    • Content Count

      413


  4. Naroualis

    Naroualis

    Moderators


    • Points

      417

    • Content Count

      6,558



Popular Content

Showing content with the highest reputation since 05/26/2019 in all areas

  1. 16 points
    Κυρίες και κύριοι, είμαι πραγματικά περήφανος, και συγκινημένος (δεν κάνω πλάκα), να σας αναγγείλω ότι το όνειρο πολλών χρόνων επιτέλους έγινε πραγματικότητα. Το πρώτο βιβλίο μου και πρώτο των Χρονικών είναι πλέον εκεί έξω. Από την πλατφόρμα smashwords λοιπόν κυκλοφορεί (σε κάμποσα φορμάτ για όλα τα γούστα): Οι Ιππότες Του Όρκου, Τα Χρονικά Της Έρεμορ, Βιβλίο Πρώτο.
  2. 16 points
    until
    Εφόσον αυτές τις μέρες, άγνωστο για πόσο και κάνοντας το καθήκον μας, θα περάσουμε μπόλικες ώρες κλεισμένοι και κλεισμένες στα σπίτια μας, είπαμε κι εμείς να βάλουμε το χεράκι μας ώστε να γίνουν αυτές οι ώρες πιο ευχάριστες και δημιουργικές. Γράφουμε και διαβάζουμε, λοιπόν. Το θέμα μας, φυσικά, είναι: Μένουμε Σπίτι. Γεγονότα που μας αναγκάζουν να μην μπορούμε να βγούμε από το σπίτι, είτε είναι ορδές από ζόμπι, ή εξωγήινοι ιοί, ή πλημμύρες και παγετώνες. Πώς θα τα αντιμετωπίσουν οι ήρωές μας και ποιες θα είναι οι προτεραιότητές τους, πέρα από το χαρτί υγείας; Μπορούμε, επίσης, να διευρύνουμε την έννοια του «σπιτιού». Μπορεί πχ να είναι μία σπηλιά, μία σκηνή στο Έβερεστ ή ένα κοντέινερ στον Άρη. Εσείς διαλέγετε. Ας κρατήσουμε τις ιστορίες μας μικρές σε μέγεθος, γύρω στις 1.200-1.500 λέξεις, φλασάκια ξέρετε, ώστε να διαβάζονται γρήγορα. Οτιδήποτε από Φάντασυ, ΕΦ και Τρόμο είναι καλοδεχούμενο. Δεν είναι διαγωνισμός, οπότε γράφουμε όλοι όποτε θέλουμε και όσες ιστορίες θέλουμε. Τις ανεβάζουμε στις αντίστοιχες Βιβλιοθήκες και βάζουμε εδώ ένα link. Ας συμμετέχουμε όλοι και όλες, γράφοντας, διαβάζοντας και σχολιάζοντας. Το Event θα μείνει ανοιχτό για όσο καιρό θα διαρκέσουν τα μέτρα προστασίας για τον COVID-19. Καλές εμπνεύσεις!
  3. 14 points
    Ιούλιος - Αύγουστος 2019 «Είχε τα χείλη του πάνω στην παλλόμενη φλέβα του λαιμού του, ένιωθε το κάθε του χτυποκάρδι. Ο ιδρώτας του είχε ξινή γεύση, λίγο το ένοιαζε το βαμπίρ. Αν μπορούσε θα τον ρουφούσε ολόκληρο. Και ο πειρασμός ήταν τεράστιος καθώς η επιλογή ήταν εκεί, έτοιμη, δελεαστική. Ένα παραπέτασμα ισχνής πέτσας χώριζε τους κυνόδοντες του Ζήνωνα από το αίμα του αγαπημένου του. Σε λίγα λεπτά μέσα μπορούσε να τον σώσει, να τον κάνει αληθινά αθάνατο, να ζήσουν ο ένας δίπλα στον άλλον μέσα στους αιώνες». Ο Λόρδος Βύρωνας ψυχορραγεί στο Μεσολόγγι. Λίγο πριν κερδίσει τη δοξασμένη αθανασία, τον ταλανίζει ο πειρασμός μιας απόδρασης σε μιαν άλλη, καταραμένη αιωνιότητα. Αυτή είναι η ιστορία του έρωτα δύο δαιμόνων, του ποιητή που αγάπησε ένα τυραννισμένο έθνος και του τέρατος που καταργήθηκε στο πάθος του για τον ποιητή. Από την αρχαία ως την τουρκοκρατούμενη Αθήνα, τα σκοτεινά δάση των Κελτών, τα αιματηρά πεδία των μαχών της Ευρώπης και την πανουκλιασμένη Βενετία, το αέναο ταξίδι του βρικόλακα Ζήνωνα κλείνει στα χώματα που διεκδικούν την καρδιά του δαίμονα, δίνοντας άνθιση στο όνειρο της λύτρωσης.
  4. 14 points
    until
    Ο @DinoHajiyorgi καθόταν στο γραφείο του με το κεφάλι σκυμένο πάνω από έναν σωρό χαρτιά. Πότε πότε έξυνε την μικρή φαλάκρα του με το ένα χέρι, πότε σάλιωνε το πίσω μέρος του μολυβιού που κρατούσε στο άλλο. Κοιτούσε τα χαρτιά με βλοσυρό βλέμμα κι ήταν σίγουρος ότι τον κοιτούσαν κι αυτά. Έμπνευση; Μηδενική. Ο πισινός του είχε αφήσει το σημάδι του στην καρέκλα αλλά το κείμενο μπροστά του περίμενε, εδώ και ώρες, απελπιστικά άδειο. Ξάφνου, κάποιος χτύπησε την πόρτα. Ο Ντίνος πετάχτηκε πάνω, ρίχνοντας όλα τα χαρτιά στο έδαφος. «Πανάθεμά σε, όποιος κι αν είναι. Δεν μπορώ, λείπω! Εργάζομαι! Αγοράσαμε ήδη!» «Χατζηγιώργη, άσε τις μπαλαματιές κι άσε με να μπω. Ο Mesmer είμαι. Έχεις έναν διαγωνισμό να οργανώσεις». Ο Ντίνος χτύπησε το κούτελό του με την παλάμη του. Το είχε ξεχάσει τελείως. «Ποιος τους χεζ...εεε.. ναι, αγαπητέ μου Το ξέρω. Έχω πολλή δουλειά όμως, δεν προλαβαίνω. Δεν μπορεί κανείς άλλος;» Για λίγα δευτερόλεπτα απάντηση από τον Mesmer δεν ακούστηκε. Ο Ντίνος θεώρησε ότι είχε απογοητευτεί και τον είχε αφήσει στην ησυχία του. Ένα απότομο χτύπημα στο τζάμι του παραθύρου τον έκανε να τιναχτεί. «Άει στον κόρακα, βλάκα, με κοψοχόλιασες. Τι θες;» «Αλήθεια; Θα αφήσεις ΑΥΤΟΝ να τον διοργανώσει; Δεν μας λυπάσαι καθόλου;» «Δεν με απασχολεί, Mesmer. Πρέπει να τελειώσω το λυκανθρωπικό μου έπος με τίτλο "Η Λαίδη Τσάτερλι κι ο λυκάνθρωπος της Καρδίτσας". Δεν έχω χρόνο για χάσιμο για διαγωνισμούς όπου λαμβάνουν μέρος 50 άτομα και πάντα κερδίζει η elgalla». Ο Mesmer έσκυψε το κεφάλι με απογοήτευση. Μέσα του, βαθειά, ήξερε ότι δεν υπήρχε άλλη λύση. Τον διαγωνισμό έπρεπε να τον διοργανώσει ΕΚΕΙΝΟΣ." ___________________________________________________________________________________________ *Διαβάστε προσεκτικά τους νέους κανονισμούς. ___________________________________________________________________________________________ Περίοδος Συγγραφής: 16 Σεπτεμβρίου έως 15 Οκτωβρίου (1 μήνας χωρίς παράταση) Όριο Λέξεων: 500 έως 3.850 λέξεις Περίοδος Σχολιασμού και Ψηφοφορίας: 16 Οκτωβρίου έως 18 Νοεμβρίου *Τις ψήφους σας τις στέλνετε στον Ballerond και στον Dreamer Θέμα: Κάθοδος Τα διηγήματα του 51ου διαγωνισμού είναι 7, και είναι τα εξής: gismofbi - Το κατώφλι του πεπρωμένου John Ernst - Το μαντείο του κάτω κόσμου Roubiliana - ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΟΜΟΥ South of Heaven - Happier than thou Starbuck - Το Δώρο Unicron - The arc of descent Γιώργος77 - Τ ά ρ τ α ρ α
  5. 13 points
    Επιπρόσθετα, θα ήθελα κι εγώ να συμπληρώσω πως στην πρώτη ανθολογία της AllBooks με τίτλο Στα Όνειρα της Φαντασίας: Πολεμικές Ιαχές συμμετέχουν τουλάχιστον έξι μέλη του forum (απ' όσο γνωρίζω τουλάχιστον). Δάμτσιος Γιώργος – Ντάλγκραθ (Περιπέτειες του Τάλικ #1) Δεσποτάκη Ε. Ευθυμία – Λόγχη από Κόκαλο, Λόγχη από Κεντρί Δημακόπουλος Γρηγόρης – Ερήμωση Δημητριάδης Μάριος – Οι Στοές του Τέλμορ Ζαμποπούλου Χριστίνα (Christina Lucas) – Σε Μαρμαρένια Αλώνια Ζαφειρκος Κωνσταντίνος – Ιστορίες της Φωτιάς Κεραμίδας Ελευθέριος – Εστεμμένος Μπελαούρης Γιώργος- Για την Λώρελαϊ Τσιάρας Ηλίας – Οπτίωνας Χατζηγιώργης Ντίνος – Κόκκινο Αίμα
  6. 12 points
    Το 2010, ένα μέλος που δεν είναι πλέον ενεργό, σ' ένα τόπικ που δεν υπάρχει πια, ρώτησε "Πού θα βρίσκεστε σε 10 χρόνια από τώρα;" Είχα σπεύσει να του απαντήσω "Εδώ". Οι καιροί πέρασαν, πολλά άλλαξαν, δεν είμαι μια εδώ όπως παλιά. Αλλά, ναι, το θυμήθηκα πριν από λίγο καιρό και κράτησα μια σημείωση να ποστάρω κάτι ΕΔΩ! Εδώ που έχω περάσει άπειρες όμορφες ώρες στο παρελθόν. Για να μην μένουν unfinished business and unfulfilled promises. 🙂 ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!
  7. 12 points

    until

    Ανακοινωση θέματος: Ο Νικήτας έσκυψε μπροστά και κοίταξε κάτω. Πενήντα όροφοι μακριά του, άνθρωποι που έμοιαζαν με κινούμενες πινέζες, πήγαιναν κανονικά στη δουλειά τους, χαζολογούσαν στο πεζοδρόμιο, σταματούσαν ταξί, πετούσαν σκουπίδια στο δρόμο. Κανείς δεν τον είχε αντιληφθεί - πώς θα μπορούσε άλλωστε - ήταν μία μικροσκοπική κουκκίδα, με το ένα πόδι στον αέρα και το άλλο να πατάει οριακά στο περβάζι, μέσα στο χάος των ουρανοξυστών. Δεν ήξερε αν η ζωή του θα περάσει από μπροστά του σαν ταινία. Δεν ήξερε αν θα πεθάνει πριν την πτώση. Σε ένα φόρουμ είχε διαβάσει ότι, ενώ θες να κλείσεις τα μάτια, το σοκ της πτώσης δεν σε αφήνει και καθώς συναντάς το σκληρό δάπεδο, τα έχεις ορθάνοικτα. Ο Νικήτας δεν πίστευε ότι ήταν αλήθεια αυτό καθώς αυτός που το είχε γράψει θα πρέπει να το είχε κάνει από τον άλλο κόσμο. Πάντα του άρεσαν οι ανηφόρες. Από μικρός, όπου έβλεπε βουνοπλαγιά έτρεχε για να την ανέβει. Μετά, για κάποιον μυστήριο λόγο, δεν ήθελε καθόλου να επιστρέψει. Η κατηφόρα τον τρόμαζε. Φοβόταν ότι δεν θα ήλεγχε την ταχύτητά του, δεν θα έφτανε ποτέ στο έδαφος κι ότι θα κατρακυλούσε ασταμάτητα, σαν χάμστερ που τρέχει μανιωδώς σε έναν κύλινδρο. Και τώρα, αδυνατώντας να αντιμετωπίσει οτιδήποτε στη ζωή του, είχε επιλέξει την "εύκολη" λύση. Την δραπέτευση από τα προβλήματα. Την παραίτηση από τη ζωή. Θα ήθελε να μπορούσε να καταδυθεί στον εαυτό του. Να ψάξει το βαθύτερο πρόβλημα. Να πέσει και να αναζητήσει τη λύση, να ψάξει στον πάτο, να βρει το φως, και μέσα από την κάθοδο να έρθει και πάλι στην αγαπημένη του άνοδο. Θα το ήθελε πολύ. Αλλά αυτοί οι πενήντα όροφοι έμοιαζαν τόσο δελεαστικοί. Κι ήταν σίγουρος ότι, σε αντίθεση με τη βουνοπλαγιά, τώρα θα έφτανε σίγουρα στο έδαφος. Ένα σκοτεινό υπόγειο. Μία σκάλα που οδηγεί στον Άδη. Μία κατηφόρα στο άδυτο της ψυχής μας. Μία κατάβαση σε ένα απύθμενο πηγάδι. Μία κάθοδος στη ζωή μας. Νομίζουμε πολλές φορές ότι το πιο δύσκολο είναι να ανεβαίνεις. Να αγκομαχάς και να κουράζεσαι. Για μένα, το πιο δύσκολο είναι να ψάχνεις. Να σκαλίζεις. Να πηγαίνεις βαθύτερα, χαμηλότερα, σκοτεινότερα. Γράψτε για την ΚΑΘΟΔΟ. Για χαρακτήρες που τόλμησαν να ανέβουν αλλά όχι να κατέβουν. Για ιστορίες που κρύβονται στα πιο χαώδη άδυτα της ψυχής μας. Για ανθρώπους που αποφάσισαν να αλλάξουν τη ζωή τους κοιτώντας πίσω τους. Για την κάθοδο των μυρίων (καλά, όχι τόσο προφανές, καταλάβατε) Κάθοδος λοιπόν. Και καλή μας κατηφόρα.
  8. 11 points
    Αγαπητέ κύριε, καταρχάς, δράττομαι της ευκαιρίας που μου δίνει το παρόν άρθρο να σας ευχαριστήσω για τον ειλικρινή σας σχολιασμό περί του λογοτεχνικού μου κειμένου. Συνακολούθως, να εκφράσω τα δικά μου αισθήματα, τόσο λύπης όσο και απογοήτευσης, για την αποτυχία της νοητικής μας συνένωσης και, κατ' επέκταση, της βαθιάς και ουσιαστικής συνεννόησής μας, μέσω του κειμένου αυτού. Ωστόσο, λόγω μίας ιδιαιτερότητας του χαρακτήρα μου, παραξενιάς, αν θέλετε, δεν μου είναι εύκολο να μην απαντήσω στο σχόλιό σας για τον καιρό της Ηπείρου. Το οποίο και θα κάνω, αμέσως παρακάτω. Αγαπητέ μου κύριε, το κλίμα της Ηπείρου είναι το πιο υγρό της Ελλάδας. Μετά της Μακεδονίας και της Θράκης, το πιο κρύο, επίσης. Ο χειμώνας κρατάει εννέα ολόκληρους μήνες. Τον ήλιο τον αποχαιρετάει κανείς κατά τον Οκτώβριο, γιατί ξέρει ότι θα τον ξαναδεί Απρίλιο (ίσως με λίγα περιπαικτικά βλεφαρίσματα ενδιάμεσα). Ο ουρανός είναι σκοτεινός και χαμηλός, νιώθει κανείς να πλακώνεται. Και ποτέ δεν έχει σημασία η ώρα, γιατί όλες οι ώρες είναι ίδιες, πρωί, απόγευμα, βράδυ ή μεσημέρι, ένα και το αυτό. Όταν βρέχει, νομίζει κανείς ότι θα γκρεμιστεί η οροφή, και όταν φυσάει, παρορμάται να κρυφτεί στο υπόγειο. Το κλίμα της Ηπείρου, άγνωστε αναγνώστη, μπορεί να κάνει και την πιο φωτεινή ψυχή να πάθει κλινική κατάθλιψη. Σας ευχαριστώ και πάλι για τη συμβουλή σας να μην γράφω ιστορίες τρόμου που παίρνουν μέρος στην ελληνική επαρχία, αλλά θα μου συγχωρήσετε την επιμονή: αγαπώ την ελληνική φύση και μου είναι φυσικό να γράφω γι' αυτήν. Με εκτίμηση, Άννα Μακρή.
  9. 11 points
    Είμαι ο πρώτος άνθρωπος που θα υποστηρίξει πως πρέπει να λέμε την ειλικρινή μας γνώμη για αυτά που διαβάζουμε, ειδικά στον χώρο του ελληνικού βιβλίου που οι πεντάστερες κριτικές πέφτουν βροχή και χαριστικά. Ωστόσο, δεν νομίζω ότι τόση επιθετικότητα βοηθάει κανέναν - είτε τους επίδοξους αναγνώστες, είτε τη συγγραφέα. Ίσως βοήθησε εσένα να τα βγάλεις από μέσα σου, αν και ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την τόση έκρηξη για ένα βιβλίο που απλώς δεν σου άρεσε. Εμένα με πιάνει τέτοιο μένος μόνο με πραγματικά σκατόψυχα κείμενα που, ξέρω γω, ρομαντικοποιούν τις κακοποιητικές σχέσεις και την αποπλάνηση ανηλίκων. Αλλά ΟΚ, θα είχες τους λόγους σου. Εγώ προσωπικά ένιωσα άβολα διαβάζοντας τα όσα έγραψες, ακριβώς λόγω του ύφους με το οποίο τα έγραψες. Δεν χρειάζεται να είναι όλα πεδίο μάχης. Εσύ ξεκίνησες να απαντάς σε φανταστικό αντίλογο ήδη από το ίδιο το review που έγραφες. Νταξ, χαλάρωσε, πραγματικά δεν θα σε σταυρώσει κανείς επειδή δεν σου άρεσε ένα βιβλίο. Αυτό ήθελα να πω μόνο και πάω πάλι πίσω στο λαγούμι μου.
  10. 11 points
    Το διήγημά μου Σράνκεν θα δημοσιευτεί στην ανθολογία Κοσμικό Έρεβος από τις εκδόσεις AllBooks. Χθες μου το έστειλαν οι επιμελητές προκειμένου να συζητήσουμε για δυο λεξούλες που έπρεπε να αλλάξουν/τροποποιηθούν, γεγονός που με εξέπληξε ευχάριστα, διότι σημαίνει ότι γίνεται σοβαρή δουλειά στην έκδοση. Τους ευχαριστώ θερμά και ανυπομονώ να πάρω την ανθολογία, ώστε να διαβάσω τα υπόλοιπα 9.
  11. 11 points
    Οπότε για να δούμε χμμ, μπορούμε να έχουμε αγνό Λαβρακραφτιανο κοσμικό τρόμο με ολίγον από συγκάλυψη θεωρία συνομωσιας στην Ελλάδα; Πράξη 1, Γερμανός βετεράνος του Οθωμανικου στρατού κατά τον 1ο Βαλκανικό πόλεμο και πρακτωρ επιστρέφει στη Γερμανία το 1913. Με άδεια χέρια; Όχι βέβαια, φέρνει μαζί του και ένα μικρό δωράκι το κιταμπ αλ αζιφ. Γιατί ναι φυσικά και το αραβικό κείμενο υπάρχει στην πρωτεύουσα του χαλιφατου αν ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους και τις σωστές βιβλιοθήκες. Ο άνθρωπος μας είναι υπαρκτό πρόσωπο, ο Ρούντολφ φον Σεμποττενντορφ, ο δημιουργός της κοινωνίας της Θουλης. Πράξη δεύτερη η τρίτη Γερμανική Ανταρκτική αποστολή φεύγει λίγους μόνο μήνες από την επιστροφή του Ρούντι στη Γερμανία. Εν τω μεταξύ πίσω στην Ελλάδα... που αλλού θα βρισκόταν η Ελληνική μετάφραση του βιβλίου αν όχι καταχωνιασμενη στη βιβλιοθήκη κάποιων μοναστηριων. Οι σωστοί άνθρωποι ξέρουν και ξέρουν και παρακολουθουν το Οθωμανικο αντίστοιχο (και αντιστροφως). Άνθρωποι σαν τον Ιωνα Δραγούμη και το παρακλάδι της Οργάνωσης Κωνσταντινουπολεως που είναι κάτι παλιότερο... Ή τον Άγγελο Τανάγρα που ήταν αξιωματικός του ναυτικού και οι Ελληνικές θάλασσες είναι γεμάτες θρύλους για περίεργα πλάσματα, πειρατές, αρχαία λιμάνια και απομονωμενενα νησιά. Στη Μεσόγειο οι άνθρωποι ήταν δεμένοι με τη θάλασσα πολύ πριν οι Άγγλοι υπάρξουν για να γίνουν ψαράδες, τυχαία ο θεός των deep ones ήταν στο Φοινικικο πάνθεον; Φλασμπακ στη λίμνη των Γιαννιτσών κάποια χρόνια πριν. Οι μακεδονομαχοι και οι κομιτατζηδες δεν έχουν να πολεμήσουν μόνο ο ένας τον άλλο, υπάρχουν και μυστικά στο βάλτο που η Πηνελόπη Δέλτα άφησε μυστικά. Η μήπως όχι; Έχεις διαβάσει την πλήρη μη λογοκριμενη έκδοση στη βιβλιοθήκη της ΥΠΑ; Της Υπηρεσίας Παραφυσικης Αμύνης φυσικά. Πράξη τρίτη, Μακεδονικό μέτωπο 1915-16, οι μάχες των χαρακωματων βγαλμένες κατευθείαν μέσα απο τη Ζωή εν Ταφω του Μυριβήλη... με τα Γερμανικά σογγοθ να έχουν καταστρέψει το Σερβικό στρατό... και αν η άλλη πλευρά έχει σπάσει το ταμπού της χρήσης παραφυσικων μέσων... Λογική συνέχεια /θεωρία συνωμοσίας... γιατί ο Ελληνικός στρατός προσπάθησε να φτάσει στην Αγκυρα; Η οποία είναι στην αρχαία Φρυγια όπου υπήρχε η λατρεία της μεγάλης μητερας; Της μεγάλης μητέρας όπως λέμε shub niggurath; Τι είχε ξυπνήσει η γενοκτονία των χριστιανών της Ανατολής;
  12. 10 points
    Οι Ιππότες Του Όρκου Τα Χρονικά Της Έρεμορ Συγγραφέας: Μιχαήλ Φανός (κατά τον ΣΦΦικό κόσμο, WILLIAM) Links: Smashwords, Goodreads Στον κόσμο της Έρεμορ η μάχη μεταξύ καλού και κακού δεν είναι απλά θέμα συνειδήσεων, είναι ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ των ελευθέρων λαών και των δυνάμεων του Σκότους. Στην Αραγκόν, ο νεαρός Γουίλλιαμ του Νέρακ έρχεται στο κάστρο των Αετών, την έδρα της Ιπποσύνης για να γίνει δόκιμος Ιππότης. Από την πρώτη στιγμή θα βρεθεί στο επίκεντρο αυτού του πολέμου, θα αποκτήσει καλούς και πιστούς φίλους, θα πολεμήσει και θα αγαπήσει.Θα αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του εχθρού αλλά θα πληρώσει το τίμημα γι' αυτό;
  13. 10 points
    Είναι το πρώτο βιβλίο που έχω την τύχη να εκδίδω. Είναι και δουλειά πολλών χρόνων, που πήρε σχήμα και μορφή μόλις πριν λίγους μήνες. Δυο λόγια για το βιβλίο: πρόκειται για βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, που όμως προσπαθώ να φτιάξω μια δυστοπία καθόλου απίθανη. Μέσα σε στενά και ασφυχτικά πλαίσια, οπού τα πάντα παρακολουθούνται, μια ομάδα νέων προσπαθεί να επιβιώσει αντιγράφοντας πληροφορίες που διακινούνται στο διαδίκτυο ή που επεξεργάζονται σε συνεργασία με άλλες ομάδες ανά τον κόσμο. Στη συνέχεια είναι σε θέση να τα εκτυπώνουν σε τρισδιάστατους εκτυπωτές και να τα διαθέτουν στην κοινωνία. Τι γίνεται όταν οι Αρχές τους βάλουν στόχο; Πώς μπορεί να λειτουργεί ένα ολόκληρο σύστημα που γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες; Ποιοι θέλουν να τους βοηθήσουν και ποιοι όχι; Ένα βιβλίο με δυνατή κοσμοπλασία έρχεται, όχι να μας τρομάξει, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε ότι η τεχνολογία δε φτάνει για να λύσει τα ανθρώπινα προβλήματα. Η έκδοση είναι από τον εκδ οίκο Συμπαντικές Διαδρομές, άρα υπάρχει πιθανά μια δυσκολία να βρεθεί, όχι μεγάλη. Όπου ζήτησα παραγγελία έκανε 1-3 ημέρες να έρθει. Εναλλακτικά Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.odt
  14. 10 points
    Πέρα από τα αγγλόφωνα βιβλία μου, έγραψα και το πρώτο μου διήγημα στα Ελληνικά, στην παρακάτω Ανθολογία.
  15. 9 points
    Οι συγγραφείς λογοτεχνίας του φανταστικού χρησιμοποιούν κατά περίπτωση διάφορα εργαλεία προκειμένου να εμπλουτίσουν τα κείμενά τους, όπως για παράδειγμα τους χάρτες. Ένα ακόμα εξαιρετικό εργαλείο που μπορεί να επιστρατεύσει ο συγγραφέας για να εμπλουτίσει την ιστορία του, να προσδώσει ιδιαίτερο χαρακτήρα στους πρωταγωνιστές του και να τους εμβαθύνει, είναι η χρήση οικόσημων. Καταγωγή, οικογενειακή ιστορία και παράδοση ενσωματωμένη σε ένα εραλδικό έμβλημα, μια ασπίδα βαμμένη με ζωηρά χρώματα με το ανάλογο λάβαρο, το οποίο συμπληρώνεται με το σύνθημα του οίκου. Οι θυρεοί μπορούν να προσδώσουν στους χαρακτήρες μια γοητευτική πινελιά, προερχόμενοι από το μακρινό παρελθόν μιας οικογένειας και ενίοτε υπαινισσόμενοι κρυμμένα μυστικά και μυστήρια. «Accolade» του Edmund Blair-Leighton Η χρήση τους στο πλαίσιο ενός ιστορικού μυθιστορήματος, ειδικά εάν διαδραματίζεται κατά το μεσαίωνα, μπορεί να προσδώσει αυθεντικότητα καθώς αποτελούσαν μια πολύ σημαντική πτυχή εκείνης της εποχής. Η δε χρήση τους στη λογοτεχνία του φανταστικού είναι εξίσου χρήσιμη καθώς προσδίδουν πιστότητα στο κείμενο και σμιλεύουν τον κόσμο στον οποίο διαδραματίζεται η ιστορία με αληθοφάνεια και συνέπεια, δελεάζοντας τον αναγνώστη να διεισδύσει βαθύτερα στους μυθικούς αυτούς τόπους. Η εραλδική στο ιστορικό της πλαίσιο H Εραλδική αποτελεί ένα από τους σημαντικότερους βοηθητικούς κλάδους μελετών της Ιστορίας, στην οποία περιλαμβάνονται επιμέρους: η οικοσημολογία, η γενεαλογία, η βιβλιοσημολογία, καθώς και άλλες ιστορικές μελέτες των μεσαιωνικών χρόνων, ιπποτικών χρόνων και μετέπειτα που λαμβάνουν εξ αντικειμένου αντίστοιχες ονομασίες. Ο όρος εραλδική είναι η ελληνική απόδοση του γαλλικού όρου héraldique που αποτελεί εξέλιξη του αρχαιότερου όρου herauld (= κήρυξ), που προερχόταν εκ του λατινικού haraldus. Ο όρος φέρεται να αναπτύχθηκε και να επικράτησε κατά τον μεσαίωνα όταν οι σιδηρόφρακτοι τότε ιππότες εισέρχονταν στο στίβο αγώνων όπου οι κήρυκες διαλαλούσαν τα εμβλήματά τους, και εξ αυτών τα ονόματα και την καταγωγή τους. Συνέπεια αυτών ήταν τελικά τα ίδια τα φερόμενα σύμβολα, εμβλήματα, θυρεοί, σημαίες και χρώματα αυτών, να αποτελούν και τους κήρυκες αναγνώρισης των ίδιων σε οποιονδήποτε χώρο και αν βρίσκονταν. Παράδειγμα θυρεού (shield) Συγκεκριμένα, η μορφή της εραλδικής όπως αυτή αναγνωρίζεται σήμερα, ξεκίνησε να εμφανίζεται το μεσαίωνα όταν εκστράτευαν μεγάλα στρατεύματα, πλήρως εξοπλισμένα με κράνη και προσωπίδες και χρειαζόταν ένας τρόπος για να μπορεί ο ένας να αναγνωρίζει τον άλλο. Ένα λοφίο στο κράνος και ένα χρωματιστό σχέδιο πάνω στην ασπίδα ήταν ένας απλός τρόπος για να ξεχωρίζουν εχθρό από φίλο. Το πλήρες οικόσημο αναπτύχθηκε περαιτέρω κατά τις σταυροφορίες, όταν οι ιππότες διαπιστώσαν ότι η χρήση ενός μανδύα πάνω από την μεταλλική πανοπλία προστάτευε τον ιππότη από τη ζέστη, αποτρέποντας την υπερθέρμανσή της από τον καυτό ήλιο της Μέσης Ανατολής αλλά και παράλληλα χρησίμευε και ως ένα επιπλέον αναγνωριστικό, καθώς έφερε τα χρώματά του. Παράδειγμα πλήρους οικόσημου (Full achievement) Σε χώρες με ισχυρή εραλδική παράδοση, όπως π.χ. η Μεγάλη Βρετανία, οι θυρεοί έχουν ισχυρή παρουσία μέχρι και σήμερα καθώς χρησιμοποιούνται ως αναγνωριστικό, αντί συγχρόνου λογοτύπου, από πλήθος φορέων όπως πανεπιστήμια, νοσοκομεία, στρατιωτικές μονάδες, αθλητικά σωματεία, δήμους και ιδιώτες. City of London, University of Bradford, Royal Logistics Corps Για παράδειγμα, τα τρία λιοντάρια στο σήμα που χρησιμοποιεί σήμερα η Εθνική Αγγλίας στο ποδόσφαιρο είχαν χρησιμοποιηθεί από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο στις σταυροφορίες. Σήμα της εθνικής ομάδας Αγγλίας στο ποδόσφαιρο Γενικά οι ιστορικές μελέτες επί των ανωτέρω, οι καλούμενες «εραλδικές μελέτες», είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στους ιστορικούς ερευνητές των γενεαλογιών, στην ιστορική διπλωματία, όπως βεβαίως και στη στρατιωτική ιστορία. Ειδικά για την ιστορική αξία της εραλδικής ο Γάλλος ιστορικός συγγραφέας Τζεράλ ντε Νερβάλ (Gerald de Nerval) έφθασε στο σημείο ν΄ αναγνωρίσει ότι «η γνώση των οικοσήμων είναι η κλείδα της ιστορίας της Γαλλίας». Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν από τους πρώτους πολιτισμούς που χρησιμοποίησαν σύμβολα προκειμένου αναγνωρίζουν έναν πολεμιστή, φυλή ή ένα κράτος. Στην τραγωδία του Αισχύλου «Επτά επί Θήβας», υπάρχει η πρώτη εγγραφή οικόσημου. Η Εραλδική μαζί με την νομισματική, τη σιγιλλογραφία, την επιγραφική και την παλαιογραφία αποτελούν βοηθητικούς κλάδους της γενικότερης Ιστορίας της Τέχνης. Η εραλδική στη λογοτεχνία του φανταστικού Στοιχεία εραλδικής μπορούμε να εντοπίσουμε σε πλήθος έργων φανταστικής λογοτεχνίας. Στη σειρά βιβλίων του Mark Lawrence, Broken Empire, χρησιμοποιείται για να συμβολίσει τις οικογένειες που ασκούν την εξουσία ανάμεσα στα συγκρουόμενα κράτη. Στα βιβλία του Brandon Sanderson, Stormlight Archive, βρίσκουμε 10 ιπποτικές τάξεις (Knights Radiant). Οι πανοπλίες της κάθε ιπποτικής τάξης φέρουν μαγικούς γλύφους οι οποίοι συμβολίζουν την τάξη τους και διαθέτουν μυστικές ιδιότητες, Ορισμένα εραλδικά σύμβολα στο χώρο της φαντασίας χαίρουν μεγάλης αναγνωρισιμότητας. Ποιος φίλος του είδους δεν αναγνωρίζει το οικόσημο της Gondor, από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Tolkien; Οικόσημο της Gondor Αδιαμφισβήτητα, το έργο φανταστικής λογοτεχνίας στο οποίο η εραλδική παίζει τεράστιο ρόλο είναι το A Song of Ice and Fire του George R. R. Martin Οι θυρεοί και το σύνθημα κάθε οίκου είναι το αλατοπίπερο του Game of Thrones. Πόσοι από μας δεν αγαπήσαμε την τηλεοπτική σειρά και τα βιβλία, μεταξύ άλλων, για τους θυρεούς των οίκων και τα ρητά τους; Είναι από τα στοιχεία που κάνουν το Game of Thrones τόσο αληθοφανές και τόσο εθιστικό. Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος είναι πως ακριβώς το ίδιο πράγμα υπάρχει και στον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου. Το έργο διαδραματίζεται στην αρχαία Αθήνα, ο κόσμος όμως που απεικονίζει είναι σύνθετο κατασκεύασμα που δεν ανταποκρίνεται σε κάποια συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα: παράλληλα με τις αρχαιοελληνικές αναφορές, εμφανίζονται αναχρονισμοί και πολλά στοιχεία του δυτικού κόσμου, όπως η κονταρομαχία. Στο δεύτερο βιβλίο, εκεί που περιγράφεται το «τουρνουά», ένας-ένας οι διαγωνιζόμενοι περνάνε και ο Κορνάρος περιγράφει τους θυρεούς στις ασπίδες τους και τα ρητά που είναι γραμμένα από κάτω. Χαρακτηριστικό το ρητό του άρχοντα του Αναπλιού, «Eκείνη οπού μ’ ελάβωσε, κι οπού πολλά με κρίνει/ η ομορφιά κ’ η λάμψις τση του Hλιού τσ’ ακτίνες σβήνει», όπως και του Καραμανίτη Σπιθόλιοντα, «K’ ελέγαν· "Όποιος με θωρεί, ας τρέμει κι ας φοβάται/και το σπαθί-ν, οπού βαστώ, κιανένα δε λυπάται"». Ας μείνουμε όμως λίγο παραπάνω στο φαινόμενο «Game of Thrones». Η ομώνυμη τηλεοπτική επική σειρά φαντασίας, η οποία ξεπέρασε κάθε ρεκόρ τηλεθέασης στην Αμερική και δημιούργησε στρατιά φανατικών θαυμαστών και στην Ελλάδα, έφερε στο προσκήνιο τη χρήση των οικόσημων από διάφορους οίκους σε μια εποχή που θυμίζει τον ευρωπαϊκό μεσαίωνα καθώς είναι εμπνευσμένη από τον «Πόλεμο των Ρόδων», τη μεγάλη σύγκρουση που διαίρεσε τη μεσαιωνική Αγγλία για πολλές γενεές. Μπορεί η τηλεοπτική επιτυχία να έκανε γνωστό το έργο του Martin στο ευρύ κοινό, για τους φίλους όμως της φανταστικής λογοτεχνίας αποτελεί σταθερή αξία. Τα βιβλία είναι γνωστά για τους πολύπλοκους χαρακτήρες, τις ξαφνικές και συχνά βίαιες ανατροπές στην πλοκή, και για την περίπλοκη πολιτική δολοπλοκία. Σε ένα είδος όπου η μαγεία έχει συνήθως τον κεντρικό ρόλο, αυτή η σειρά ιστοριών είναι φημισμένη για την περιορισμένη και διακριτική χρήση της, παρουσιάζοντας την σαν μία διφορούμενη και συχνά κακή παρασκηνιακή δύναμη. Η πλοκή περιστρέφεται πρωταρχικά γύρω από πολιτικές συγκρούσεις και εμφύλιους πολέμους, με μόνο μία ή δύο ιστορίες να υπαινίσσονται την πιθανότητα ύπαρξης μίας εξωτερικής απειλής. Ο συγγραφέας George R.R. Martin με εκφραστική δεινότητα, με γνώση και σεβασμό στα ηρωϊκά πρότυπα, ζωγραφίζει την επική τοιχογραφία ενός κόσμου που τελικά τον υπερβαίνει και αυτονομείται. Βασιλιάδες του χειμώνα και ανταρόλυκοι, απόρθητα κάστρα και στοιχειωμένα δάση, άρχοντες και μάγοι, ιππότες και δράκοι, θεοί και δαίμονες. Στηριγμένος στη μεσαιωνική ευρωπαϊκή ιστορία και παράδοση, ο Martin δημιουργεί μια μαγική εποχή χτίζοντας περίπλοκες καταστάσεις και σύνθετους χαρακτήρες που ακροβατούν σε κρίσιμες ισορροπίες. Ακολουθεί τους πολυδιάστατους ήρωές του από κεφάλαιο σε κεφάλαιο καταφέρνοντας να βλέπει τον κόσμο μέσα από τα μάτια τους. Αναλύει τον τρόπο που σκέπτονται, εκφράζει τα συναισθήματά τους, υποδηλώνει τις προθέσεις τους, τους σπρώχνει να ξεφύγουν από τις χάρτινες σελίδες και να περπατήσουν δίπλα στους αναγνώστες. Τα καταφέρνει το ίδιο καλά με τους άνδρες και τις γυναίκες, τους επώνυμους και τους άσημους, τους δικούς μας και τους άλλους. Από εραλδικής απόψεως, έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς τα οικόσημα των διαφόρων οικογενειών που ανταγωνίζονται για την εξουσία. Είναι εντυπωσιακό το ότι ο συγγραφέας έχει σχεδιάσει οικόσημα ακόμα και για όλους τους υποδεέστερους οίκους (Sworn Houses) που υποστηρίζουν την καθεμία από τις προαναφερθείσες ‘μεγάλες’ οικογένειες του Westeros, στη διαμάχη τους για την κατάκτηση της εξουσίας. Ας δούμε τα κυριότερα από αυτά πιο αναλυτικά. Οίκος Stark Οι ρίζες των Stark φτάνουν πίσω στον Brandon the Builder και τους αρχαίους Βασιλείς του Χειμώνα. Για χιλιάδες χρόνια οι Stark του Winterfell έφεραν τον τίτλο Βασιλείς του Βορρά, μέχρι που ο Torrhen Stark, ο Βασιλιάς που Γονάτισε, προτίμησε να ορκιστεί πίστη και αφοσίωση στον Aegon the Dragon παρά να πολεμήσει εναντίον του. Οικόσημο των Stark είναι ένας γκρίζος ανταρόλυκος σε χιονόλευκο φόντο. Το σύνθημά τους είναι: «Ο Χειμώνας Έρχεται». Οίκος Arryn Οι Arryn είναι απόγονοι των Βασιλέων του Όρους και της Κοιλάδας, μιας από τις αρχαιότερες και πιο ανόθευτες γενιές της αριστοκρατίας των Andal. Στο οικόσημό τους απεικονίζονται το φεγγάρι και το γεράκι, λευκά σε ανοιχτογάλαζο φόντο. Το σύνθημά τους είναι: «Ύψη και Τιμή». Οίκος Baratheon Ο νεότερος των Μεγάλων Οίκων ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Κατάκτησης. Ο γενάρχης του, Orys Baratheon, λεγόταν πως ήταν ο νόθος ετεροθαλής αδελφός του Aegon the Dragon. Ο Orys αναδείχτηκε μέσα από τις τάξεις του στρατού κι έγινε ένας από τους πιο λυσσαλέους διοικητές του Aegon. Όταν κατατρόπωσε και έσφαξε τον Argilac the Arrogant, τον τελευταίο Βασιλιά της Θύελλας, ο Aegon τον αντάμειψε παραχωρώντας του το κάστρο του Argilac, τις γαίες του και τη θυγατέρα του νεκρού για γυναίκα. Ο Orys παντρεύτηκε την κοπέλα και οικειοποιήθηκε τις γαίες και το οικόσημο της οικογένειάς της, που απεικονίζει ένα εστεμμένο ελάφι. Το σύνθημά τους είναι: «Η Οργή μάς Ανήκει». Οίκος Lannister Ξανθοί, ψηλοί και όμορφοι, στις φλέβες των Lannister κυλά των αίμα των Andal, που θεμελίωσαν ένα πανίσχυρο βασίλειο στους λόφους και τις κοιλάδες της δύσης. Από την πλευρά των γυναικών του οίκου παινεύονται πως κατάγονται από τον Lan the Clever, το θρυλικό τυχοδιώκτη της Εποχής των Ηρώων. Χάρη στο χρυσάφι του Casterly Rock και του Golden Tooth, οι Lannister είναι ο πλουσιότερος οίκος των Επτά Βασιλείων. Το οικόσημό τους είναι ένας χρυσός λέοντας σε βαθυκόκκινο φόντο. Το σύνθημά τους είναι: «Ακούστε το Βρυχηθμό μου!» Οίκος Targaryen Στις φλέβες των Targaryen κυλά το αίμα του δράκοντα και κατάγονται από τους ευγενείς άρχοντες της αρχαίας Πολιτείας της Valyria. Την καταγωγή τους μαρτυρά η εντυπωσιακή -κάποιοι λένε εξω- ανθρώπινη- ομορφιά τους, τα ανοιχτογάλανα ή βιολετιά τους μάτια και τα ασημόξανθα ή πλατινένια μαλλιά τους. Οι πρόγονοι του Aegon the Dragon εγκατέλειψαν την πατρίδα τους όταν ο Όλεθρος έπληξε τη Βαλύρια κι εγκαταστάθηκαν στο Dragonstone, ένα βραχώδες νησί στη στενή θάλασσα. Από εκεί ο Aegon και οι αδελφές του Visenya και Rhaenys κατέπλευσαν στην ανατολική ακτή της ηπείρου με σκοπό να κατακτήσουν τα Επτά Βασίλεια. Προκειμένου να διατηρήσει το βασιλικό αίμα ανόθευτο, ο Οίκος των Targaryen κατέφυγε συχνά στο βαλυριανό έθιμο να παντρεύονται αδέλφια μεταξύ τους. Ο Aegon παντρεύτηκε και τις δύο αδελφές του από τις οποίες απόκτησε γιους. Στο λάβαρο των Targaryen απεικονίζεται ένας τρικέφαλος δράκος, κόκκινος πάνω σε μαύρο. Τα τρία κεφάλια συμβολίζουν τον Aegon και τις αδελφές του. Το σύνθημα των Targaryen είναι: «Φωτιά και Αίμα». Οίκος Tully Κανένας Tully δεν έγινε ποτέ βασιλιάς, παρ’ ότι επί χίλια χρόνια διαφέντευαν πλούσιες γαίες και το μεγάλο κάστρο του Riverrun. Κατά τη διάρκεια των Πολέμων της Κατάκτησης, οι παραποτάμιες γαίες ανήκαν στον Harren the Black, το Μεγάλο Βασιλέα των Νήσων. Ο παππούς του Harren, ο Βασιλιάς Harwyn Hardhand, κατέκτησε την Trident από τον Arreck, το Βασιλιά της Θύελλας, οι πρόγονοι του οποίου τριακόσια χρόνια πριν είχαν κατακτήσει τις παραποτάμιες περιοχές ως τον Αυχένα, σφάζοντας τους τελευταίους από τους παλαιούς Βασιλείς του Ποταμού. Ματαιόδοξος και αιμοδιψής τύραννος ο Harren the Black, δεν κέρδισε ποτέ την αγάπη των υπηκόων του, ενώ πολλοί άρχοντες των παραποτάμιων γαιών αυτομόλησαν και συντάχτηκαν με τις στρατιές του Aegon, με πρώτο ανάμεσά τους τον Edmyn Tully του Riverrun. Όταν ο Harren και η γενιά του αφανίστηκαν στις φλόγες του Harrenhal, ο Aegon αντάμειψε τον Οίκο των Tully προσφέροντας στον Άρχοντα Edmyn την κυριαρχία των γαιών της Trident και προστάζοντας τους υπόλοιπους άρχοντες των παραποτάμιων περιοχών να του ορκιστούν πίστη και αφοσίωση. Το οικόσημο των Tully είναι μια ασημένια πέστροφα που πηδά έξω από το νερό με φόντο μπλε και κόκκινα κύματα. Το σύνθημά τους είναι: «Οικογένεια, Καθήκον, Τιμή». Οίκος Tyrell Οι Tyrell απέκτησαν δύναμη στην υπηρεσία των Βασιλέων της Μεγάλης Πεδιάδας, στις γαίες των οποίων ανήκαν οι εύφορες εκτάσεις βορειοδυτικά της Μεθορίου του Ντορν μέχρι τον Μαυροπόταμο ως τη Θάλασσα της Δύσης. Από τη γενιά των γυναικών του οίκου υποστηρίζουν πως κατάγονται από τον Garth Greenhand, τον κηπουρό βασιλιά των Πρώτων Ανθρώπων, που φορούσε στέμμα από λουλούδια κι έκανε τη γη να ανθίζει. Όταν ο Βασιλιάς Μερν, ο τελευταίος της παλιάς γενιάς, έπεσε στο Πεδίο του Πυρός, ο Harlen Tyrell παρέδωσε το Highgarden στον Aegon Targaryen και του ορκίστηκε πίστη και αφοσίωση. Ο Aegon τού παραχώρησε το κάστρο και την κυριαρχία της Μεγάλης Πεδιάδας. Το οικόσημο των Tyrell είναι ένα χρυσαφένιο ρόδο σε καταπράσινο φόντο. Το σύνθημά τους είναι: «Ακμαίοι και Θαλεροί». Οίκος Greyjoy Ο οίκος Greyjoy του Pyke κυβερνά τα Σιδερένια Νησιά, μια ομάδα απαγορευμένων νήσων στα ανοικτά της δυτικής ακτής του Westeros, από το κάστρο και το νησί του Pyke. Ο Μάρτιν περιγράφει τα μέλη του οίκου ελκυστικά και καλοφτιαγμένα, με μαύρα μαλλιά. Ο Οίκος κατάγεται από τον Grey King, μια θρυλική φιγούρα από την Εποχή των Ηρώων. Οι Greyjoys έγιναν οι κύριοι άρχοντες των νησιών κατά τη διάρκεια της εισβολής των Targaryen. Μετά την εξολόθρευση του οίκου Hoare από τον Aegon, επέτρεψε στους ironborn να επιλέξουν ποιος θα έχει υπεροχή πάνω τους. Επέλεξαν τον Vickon Greyjoy και τη γραμμή διαδοχής του. Οι Greyjoys διοικούν από τότε στο ισχυρό κάστρο τους, το Pyke. Παλαιότερα έχασαν τα Riverlands, που χορηγήθηκαν στον Edmyn Tully και τους απογόνους του. Το οικόσημό τους είναι ένα χρυσό κράκεν σε μαύρο φόντο και το μότο τους «Δεν σπέρνουμε» · • · Παραθέτουμε ορισμένα χαρακτηριστικά εραλδικά σύμβολα και από ορισμένα ακόμα, γνωστά έργα της λογοτεχνίας του φανταστικού: Harry Potter The Chronicles of Narnia The Witcher Εραλδική στην πράξη. Πως δημιουργούμε έναν θυρεό Ο Θυρεός είναι το βασικό Εραλδικό σύμβολο. Είναι το βασικό μέρος του Οικόσημου και έχει συνήθως σχήμα ασπίδας. Το σχήμα της ασπίδας έχει χρησιμοποιηθεί γιατί οι ιππότες στα τουρνουά άλλα και στις πολεμικές επιχειρήσεις έφεραν στην ασπίδα τους τα προσωπικά τους αναγνωριστικά. Τα προσωπικά τους εραλδικά σύμβολα. Στην Εραλδική τίποτα δεν είναι τυχαίο. Όλα έχουν κάποιο νόημα, κάποιο συμβολισμό. Έτσι και στον θυρεό όλα έχουν κάποια συμβολική αξία. Τα χρώματα που έχουν επιλεγεί, ο τρόπος με τον οποίο είναι χωρισμένα τα μέρη του θυρεού, το μοτίβο των γραμμών που δημιουργεί το χώρισμα, τα σύμβολα και οι αναπαραστάσεις που έχουν επιλεγεί να εμφανίζονται στον θυρεό, στο σύνολο τους έχουν σκοπό να εκφράσουν την ταυτότητα του φορέα. Τα μέρη ενός θυρεού Ένα οικόσημο μπορεί απλώς να αναφέρεται στο σχέδιο που κοσμεί την ασπίδα και μόνον. Είναι όμως δυνατόν να περιλαμβάνει και άλλα στοιχεία στη σύνθεσή του. Τυπικά το οικόσημο σε πλήρη σύνθεση συμπεριλαμβάνει το κράνος, το λοφίο και το σύνθημα και αυτό είναι αρκετά σύνηθες. Crest. Το λοφίο που εκφύεται από το κράνος έχει τις ρίζες του στις περικεφαλαίες της αρχαιότητας. Στην εραλδική, δεν περιορίζεται σε χαίτη ή πούπουλα όπως στην αρχαιότητα αλλά δύναται να απεικονίσει ένα οποιοδήποτε τρισδιάστατο αντικείμενο επί του κράνους. Wreath (torse). Υφασμάτινο στεφάνι το οποίο συγκρατούσε τον μανδύα πάνω από την μεταλλική πανοπλία Mantling. Ο μανδύας που κάλυπτε την πανοπλία (βλ. ανωτέρω, στην παράγραφο «Η εραλδική στο ιστορικό της πλαίσιο») Helmet. Το κράνος. Supporters. Υποστηρικτές (αριστερός και δεξιός). Μπορεί να είναι ανθρώπινες φιγούρες, ζώα ή και μυθικά πλάσματα. Shield of the arms. Η ασπίδα, το βασικό μέρος του θυρεού. Compartment. Εκεί που στηρίζονται οι υποστηρικτές του θυρεού. Μπορεί να εμφανίζεται ως ένα κομμάτι γης ή ως ένα καλλιτεχνικό διακοσμητικό. Motto. Το σύνθημα. Μια ιδέα που εκφράζει τον κάτοχο. Μπορεί να είναι γραμμένη ακόμα και σε λατινικά ή ελληνικά. Πολύ παλιά στη θέση αυτή εμφανιζόταν η ιαχή πολέμου του κατόχου. Το σχήμα της ασπίδας (Escutcheon) Το επικρατέστερο σχήμα της ασπίδας είναι το τριγωνικό. Προέρχεται από τις ολόσωμες ασπίδες των Νορμανδών ιπποτών γύρο στο 1000 μ.χ. Το τελικό σχήμα του τριγώνου ήρθε κατά το πρώτο τέταρτο του 13ου αιώνα, την εποχή που έχουμε και την άνθηση της Εραλδικής άλλα και την άνθηση της Ιπποσύνης. Φυσικά στην πορεία μέσα στο χρόνο, ανάλογα με την εποχή, τον φορέα και ανάλογα με την εθνικότητα του φορέα το σχήμα αυτό αλλάζει. Μερικά βασικά σχήματα είναι: Από Αριστερά προς τα Δεξιά : - Μεσαιωνικό Αγγλικό και Γαλλικό - Νεότερο Γαλλικό - Οβάλ - Ρόμβος (για της κυρίες) - Τετράγωνο - Ιταλικό - Ελβετικό - Αγγλικό (της δυναστείας των Τουδόρ 16ος αιώνας) - Γερμανικό - Πολωνέζικο - Παραδοσιακό Ιβηρικής Τα χρώματα (colours) Τα βασικά χρώματα που χρησιμοποιούνται στην Εραλδική για την απεικόνιση ενός θυρεού ονομάζονται “βάμματα” και είναι χωρισμένα σε δύο κατηγορίες: Τα μεταλλικά χρώματα και τα κανονικά. Οι Αγγλικές ονομασίες τους δεν αντιστοιχούν στις ακριβής μεταφράσεις των χρωμάτων άλλα έχουν συγκεκριμένες ρίζες από λατινογενείς ή Αγγλοσαξονικές λέξεις. Κάθε χρώμα έχει συγκεκριμένους συμβολισμούς και αντιστοιχίες σε πολύτιμους λίθους, πλανήτες και ηθικές αξίες που θα τα δούμε αναλυτικότερα σε επόμενες αναρτήσεις ξεχωριστά. Τα μεταλλικά χρώματα είναι: - Το Χρυσό ή Κίτρινο (Or) - Το Ασήμι ή Άσπρο (Argent) Τα κανονικά χρώματα είναι: - Το Μπλε (Azure) - Το Κόκκινο (Gules) - Το Μωβ (Purpure) - Το Μαύρο (Sable) - Το Πράσινο (Vert) Βασικός κανόνας της Εραλδικής είναι ότι στον χρωματισμό δεν τοποθετούμε μεταλλικό χρώμα πάνω από άλλο μεταλλικό (Εκτός εξαιρέσεων όπως ο θυρεός του Βατικανού ή του Βαλδουίνου της Βουλώνης όταν έγινε βασιλιάς της Ιερουσαλήμ) ή χρώμα πάνω από χρώμα (Εκτός εξαιρέσεων όπου ο φορέας θέλει να προκαλέσει για συγκεκριμένους λόγους). Τα βάμματα όταν απεικονίζονται σε μονόχρωμα σχέδια χρησιμοποιούμε διάφορα μοτίβα ασπρόμαυρων γραμμών όπως φαίνονται παρακάτω: Δευτερεύοντα χρώματα είναι: Οι Γούνες (Fur) όπου αν και μοτίβα τα κατατάσσουμε στα χρώματα του φόντου. - Γούνα Ερμίνας - Γούνα Σκίουρου Και οι πιο σύγχρονες προσθήκες: - Το Καστανέρυθρο – Μεταξύ Καφέ και Μόβ (Murrey) - Το Γκρενά – Το κόκκινο του αίματος (Sanguine) - Η Σκούρα όχρα (tenné) - Το Μπλε του ουρανού (Bleu celeste) - To Χρώμα του δέρματος (Carnation) - To Σταχτί – Γκρί (cendrée) - Το Πορτοκαλί (orange) Χωρίσματα – διαμερίσματα (ordinaries) Το δεύτερο βασικό συστατικό ενός θυρεού είναι τα χωρίσματα – σχήματα που αναπαριστώνται πάνω στην ασπίδα από την μία άκρη μέχρι την άλλη και διαιρούν την ασπίδα σε τμήματα. Συνήθως αυτά τα σχήματα καταλαμβάνουν το 1/3 της ασπίδας. Τα βασικά σχήματα είναι: Από Αριστερά προς τα Δεξιά : - Σταυρός (Cross) - Πάνω Λορίδα (Chief) - Κάθετη Μεσαία λορίδα (Pale) - Οριζόντια Μεσαία λορίδα (Fess) - Διαγώνιος λορίδα (Bend) - Διαγώνιος λορίδα με αντίθετη φορά(Bend Sinister) - Σταυρός του Αγ. Ανδρέα (Saltire) - Σιρίτι – Γωνία (Chevron) Κάποια επιπλέον σχήματα είναι: Από Αριστερά προς τα Δεξιά : - Περιμετρική Λορίδα (Bordure) - Πάνω Λορίδα (Pile) - Ύψιλον (Pall) Οι Γραμμές (lines) Το επόμενο στοιχείο είναι οι γραμμές. Οι γραμμές αποτελούν ένα σημαντικό στοιχείο στην εραλδική καθώς ανάλογα με το μοτίβο τους υποδηλώνουν – συμβολίζουν και κάτι. Οι γραμμές συνήθως διαχωρίζουν τα τμήματα του θυρεού. Μπορεί να είναι οι γραμμές των χωρισμάτων ή μπορεί να είναι οι γραμμές διαίρεσης του θυρεού. Οι βασικές γραμμές είναι: Απο Αριστερά προς τα Δεξιά : - Οδοντωτή (Indented) - Βαθιά Οδοντωτή (Dancetté) - Κυματιστή (Wavy) or Undée - Kοίλες Kαμπύλες (Engrailed ) - Kοίλες Kαμπύλες προς τα κάτω (Invected) - Επάλξεις (Embattled ) - Εγκοπές (Raguly) - Νεφελοειδής (Nebuly) - Σφηνοειδής (Dovetailed ) Υπάρχουν βέβαια αρκετά ακόμα ήδη γραμμών για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει. Οι Αναπαραστάσεις (charges) Τέλος έχουμε τις Αναπαραστάσεις. Οι αναπαραστάσεις είναι σύμβολα και τις χωρίζουμε σε δύο κατηγορίες. Τα Κοινά και Τα Σύμβολα. Τα Κοινά είναι γεωμετρικά σχήματα όπως ο ρόμβος, ο κύκλος και γενικότερα τα γεωμετρικά σχήματα. Τα σύμβολα είναι αναπαραστάσεις οποιουδήποτε αντικειμένου. Από την χλωρίδα και την πανίδα μέχρι εργαλεία, όπλα, οικοδομήματα κτλ. Το κάθε σύμβολο αντιπροσωπεύει για τον φορέα κάτι. Συμβολίζει και αναπαριστά μια έννοια, μια κατάσταση, ένα επάγγελμα, μια αρχή, μια επιλογή. Δεν υπάρχει περιορισμός στην απεικόνιση των συμβόλων. Ορισμένα συνήθη σύμβολα είναι, μεταξύ ενός πραγματικά τεράστιου πλήθους άλλων, τα ακόλουθα: · • · Μεταξύ των συμβόλων, αυτά που έχουν μεγάλο ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία του φανταστικού, είναι τα μυθικά πλάσματα, όπως οι δράκοι, οι γρύπες, οι μονόκεροι, οι φοίνικες κλπ. Τα «τέρατα» αυτά τα συναντάμε στη μυθοπλασία και συχνά αποτελούν κομβικό σημείο της διήγησης. Δράκος (dragon) Τυπικά, οι δράκοντες θεωρούνταν η προσωποποίηση κακόβουλης και καταστροφικής δύναμης. Τα τρομερά αυτά ιπτάμενα ερπετά ήταν εμφανώς επηρεασμένα από τα σαυροειδή της πραγματικότητας. Η εμφάνιση των πτερύγων είναι επηρεασμένη από τη νυχτερίδα. Οι μυθικοί δράκοντες αναπαριστώνται στην εραλδική τέχνη ως πλάσματα τεραστίου μεγέθους, σαυροειδούς τύπου, τα οποία παραπέμπουν σε ορισμένες μορφές δεινοσαύρου και των οποίων το σώμα καλύπτεται από σκληρές φολίδες, σχεδόν αδιαπέραστες, ενώ στη ράχη τους ξεκινώντας από το κεφάλι μέχρι και την ουρά του φυτρώνουν αγκαθωτές οστέινες προεξοχές. Τα σαγόνια του είναι εξοπλισμένα με μεγάλα μυτερά δόντια και ξερνάει φωτιά. Τα αυτιά του είναι μυτερά ενώ η γλώσσα του είναι διχαλωτή. Στη Βρετανική εραλδική παράδοση, ο δράκος είναι ένα σύμβολο τιμής, σε ορισμένες περιπτώσεις τιμώντας τη νίκη επί ενός πανίσχυρου εχθρού ή απλά προξενώντας στον αντίπαλο δέος. Γρύπας (gryphon or griffin) Το μυθικό αυτό πλάσμα προέρχεται από τις παραδόσεις της Ανατολής και υιοθετήθηκε νωρίς ως αγαπημένο εραλδικό σύμβολο. Τον γρύπα τον βρίσκουμε και σε απεικονίσεις στην Αρχαία Ελλάδα. Έχει σώμα λιονταριού ενώ κεφάλι, λαιμό, φτερά και νύχια αετού. Διαθέτει χαρακτηριστικά προτεταμένα αυτιά. Συνδέεται με το Απολλώνειο Πνεύμα, ως φύλακας του «χρυσού» φωτός του Απόλλωνα. Θεωρείται ιερός στους τόπους που λατρευόταν ο Απόλλωνας, όπως στην πόλη Τέος της Μικράς Ασίας αλλά και στα Άβδηρα της Θράκης. Σε νόμισμα των Αβδήρων απεικονίζεται ο γρύπας. Συμβολίζει την ανδρεία, την επαγρύπνηση, την υπεράσπιση των αδυνάτων, τον φύλακα πολυτίμων και αξιών και την στρατηγική σκέ­ψη. Μονόκερος (unicorn) Ο μονόκερως αναπαριστάται στην εραλδική κεφάλι και σώμα αλόγου, ουρά λιονταριού και οπλές ελαφιού. Από το μέτωπό του εκφύεται το χαρακτηριστικό στριφογυριστό κέρατο. Είναι φημισμένο σύμβολο σε ολόκληρη την Ευρώπη αν και σπανίως αποτελεί την κύρια αναπαράσταση του θυρεού – είναι πιο σύνηθες να το συναντήσουμε ως λοφίο (crest) ή ως υποστηρικτή εκατέρωθεν του θυρεού (supporter). Απαντάται περισσότερο σε βασιλικούς θυρεούς (βλ. βασιλικό οικόσημο της Αγγλίας). Συμβολίζει την αρετή του πνεύματος και την σωματική ρώμη. Φοίνικας (phoenix) Μορφή αετού, με πιο εντυπωσιακό φτέρωμα. Στην εραλδική αναπαριστάται αποκλειστικά στην πυρά, να ορθώνεται στις φλόγες που τον περιτυλίγουν με τα φτερά του ανοιγμένα και μπορεί να απεικονιστεί με οποιοδήποτε εραλδικό χρώμα. Συμβολίζει την αναγέννηση και την αθανασία. Περισσότερες πληροφορίες για τα σύμβολα στον ακόλουθο σύνδεσμο: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_heraldic_charges · • · Περιγραφή Θυρεού (blazon) Η Εραλδική αν και έχει μεγάλο βαθμό ελευθερίας στην εικαστική απεικόνιση ενός Θυρεού ή οικοσήμου, παρ’ όλα αυτά έχει αρκετά αυστηρό τρόπο περιγραφής των παραπάνω. Έχει συγκεκριμένες λέξεις για την περιγραφή του κάθε στοιχείου άλλα και το δικό της συντακτικό. Η περιγραφή ενός θυρεού γίνεται με συγκεκριμένο τρόπο. - Πρώτα αναφερόμαστε στο χρώμα του φόντου. Εάν το φόντο είναι πολύπλοκό πρώτα το σχήμα και μετά τα χρώματα που ακολουθούν. - Ακολουθεί το χώρισμα, η διαίρεση της ασπίδας σε τμήματα και το χρώμα του χωρίσματος. - Στην συνέχεια περιγράφουμε τα σύμβολα που απεικονίζει. Πρώτα το αντικείμενο (ζώο, φυτό κτλ) ακλουθούν η στάση του και τυχόν άλλα αντικείμενα που μπορεί να φέρει το Σύμβολο και τέλος το χρώμα του. Φυσικά αυτό ισχύει κυρίως στην Βρετανική Εραλδική. Είναι δύσκολο να περιγράψεις στα Ελληνικά ένα θυρεό με τον παραπάνω τρόπο και να γίνει κατανοητός καθώς οι ορολογίες των στοιχείων έχουν όπως προαναφέραμε Αγγλοσαξονικές ή Λατινογενείς ρίζες. Παρακάτω έχουμε ένα παράδειγμα περιγραφής στην Αγγλική άλλα και πώς θα το αναφέραμε όσο πιο πιστά μπορούσαμε στα Ελληνικά. Θυρεός οικογένειας Μίντλετον Αγγλική Περιγραφή (blazon): Per pale Azure and Gules a Chevron Or cotised Argent between three Acorns slipped and leaved Or Ελληνική Περιγραφή: Χωρισμένο Κάθετα σε Αζουρίτη (Μπλέ) και Κόκκινο, ένα Σιρίτι Κίτρινο (Χρυσό) με Λευκές (Ασημί) λωρίδες εκατέρωθεν, ανάμεσα από τρία Βελανίδια με μίσχους και φύλλα Κίτρινα (Χρυσά). Παρουσιάσαμε εδώ μόνο τις βασικές αρχές, τους βασικούς κανόνες του διέπουν την Εραλδική στην δημιουργία ενός θυρεού. Τα παραπάνω βασικά στοιχεία αποτελούν τον σκελετό της Εραλδικής. Υπάρχουν παρά πολλές παραλλαγές και επιπλέον στοιχεία που δεν αναφέρθηκαν στην παρούσα ανάρτηση εσκεμμένα καθώς ξεφεύγουν από τον σκοπό αυτού του άρθρου. · • · Η απεικόνιση των οικοσήμων σε έργα φανταστικής λογοτεχνίας δεν συμμορφώνεται πάντα με τις παραδεδεγμένες αρχές σχεδίασης που ισχύουν με αυστηρό τρόπο στην πραγματικότητα σε χώρες με ισχυρή εραλδική παράδοση. Στις χώρες αυτές μάλιστα, υπάρχουν επίσημες, κρατικές εραλδικές αρχές οι οποίες ρυθμίζουν ζητήματα χορήγησης οικοσήμων σε ιδιώτες, κατοχυρώσεων και πιστοποιήσεων αυθεντικότητας (π.χ. The College of Arms - England, The Court of the Lord Lyon - Scotland κλπ) Ο λογοτέχνης προφανώς και δεν δεσμεύεται από αυτές τις συμβάσεις. Είναι στη διακριτική του ευχέρεια να αποφασίσει εάν και κατά πόσο τα οικόσημα που παρουσιάζει θα υπακούουν στους κανόνες σχεδίασης της πραγματικότητας. Στο Westeros, την φανταστική ήπειρο του George R.R. Martin, υπάρχει ένα, σχετικά απλουστευμένο, σύστημα θυρεών το οποίο σε γενικές γραμμές στηρίζεται στις γνωστές μας εραλδικές αρχές σχεδίασης. Όμως, σε αντίθεση με τους κανόνες της εραλδικής, η μεταβίβαση ενός οικοσήμου από γενιά σε γενιά, δεν φέρει κάποιο σημάδι διαφοροποίησης επί του θυρεού. Όλα τα μέλη της οικογένειας φέρουν τον θυρεό απαράλλαχτο, σαν κάποιου είδους εταιρικό σήμα. Εξαίρεση αποτελεί το προσωπικό οικόσημο του Ser Loras Tyrell, τρίτου γιού, ο οποίος λόγω των συχνών του συμμετοχών σε τουρνουά κονταρομαχίας ήθελε να ξεχωρίζει. Εξαίρεση στη διαδοχή του θυρεού: (a) οικόσημο οίκου Tyrell (b) προσωπικό οικόσημο του Ser Loras Tyrell, τρίτου γιού. Μία άλλη διαφορά που εντοπίζεται είναι στην ορολογία των χρωμάτων, για τα οποία ο συγγραφέας χρησιμοποιεί καθημερινά ονόματα. Επίσης, στην τυπική εραλδική περιγραφή των χρωμάτων ενός θυρεού, το ‘ασημί’ παρουσιάζεται ως λευκό χάριν εικονογράφησης, και αντίστοιχα το ‘χρυσό’ ως κίτρινο. Ο Μάρτιν παραβιάζει αυτόν τον κανόνα και χρησιμοποιεί όρους όπως ‘γκρι’. Συχνά ο Martin καταπατά τον βασικό κανόνα της Εραλδικής, ότι στον χρωματισμό δεν τοποθετούμε μεταλλικό χρώμα πάνω από άλλο μεταλλικό ή χρώμα πάνω από χρώμα (βλ. σχετική παράγραφο ανωτέρω). Αυτό επιτρέπει στον αναγνώστη να φανταστεί ως διαφορετικά χρώματα το ‘λευκό’ και το ‘ασημί’ και άρα να τα δει να εφαρμόζονται ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικά χρώματα και αναπαραστάσεις στην εραλδική του Game of Thrones (a) απόδοση του θυρεού του Ser Duncan με βελανιδιά και διάττοντα αστέρα σε φόντο ηλιοβασιλέματος (b) Μέταλλο πάνω σε μέταλλο και χρήση επτάγωνου αστεριού για τον οίκο Sunglass. Μια άλλη διαφοροποίηση από τις τυπικές εραλδικές συμβάσεις είναι ο μεγάλος βαθμός λεπτομέρειας σε ορισμένους θυρεούς, ο οποίος θα άρμοζε περισσότερο σε εκατέρωθεν ‘υποστηρικτές’, παρά σε αναπαραστάσεις εντός του θυρεού. Παραδείγματα λεπτομέρειας: (a) Η παρθένα που χορεύει περιτυλιγμένη με μετάξι, του οίκου Piper και (b) Ο γδαρμένος άνθρωπος σε φόντο με σταγόνες αίματος, του οίκου Bolton Τα δε οικόσημα που παρουσιάζονται στο φημισμένο έργο του Andrzej Sapkowski, ‘The Witcher’, εμφανίζουν μία προσήλωση στο σχεδιασμό σύμφωνα με τις παραδεδεγμένες αρχές της εραλδικής. Hengfors, Cintra, Kaedwen Aedrin, Attre, Verden Οι θυρεοί ως κρατικά σύμβολα Σήμερα πολλά εθνόσημα και σημαίες χωρών προέρχονται από παλαιότερα εμβλήματα, θυρεούς και σημαίες που αποτελούν αντικείμενο μελέτης της εραλδικής. Συνήθως οι κρατικοί θυρεοί – εθνόσημα φανερώνουν και το πολίτευμα της χώρας. Π.χ. τα τρία πρώτα από τα ακόλουθα εθνόσημα είναι μοναρχίες. Νορβηγία, Δανία, Σουηδία, Φινλανδία, Γερμανία · • · Στην πορεία του χρόνου, τα επίσημα σύμβολα του ελληνικού κράτους έχουν αλλάξει πολλές φορές. Το ελληνικό εθνόσημο υπέστη πολλές, μέχρι σήμερα, μεταβολές στο σχήμα και στις παραστάσεις μετά την πρώτη καθιέρωσή του, κυρίως εξαιτίας των πολιτειακών μεταβολών. Έχει ενδιαφέρον για τον μελετητή της ιστορίας, για τον επίδοξο συγγραφέα αλλά και για τον κάθε ενδιαφερόμενο για θέματα εραλδικής να παρατηρήσει την εξέλιξη των θυρεών σε σχέση με τις μεταβολές στο πολίτευμα. · Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος · (1822 - 1827) Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος ήταν το όνομα που είχαν υιοθετήσει οι διοικήσεις των επαναστατημένων Ελλήνων από το 1822 έως το 1827 για να περιγράψουν το ανεξάρτητο τμήμα της Ελλάδας, όσο αυτό δεν είχε αναγνωριστεί από τα άλλα κράτη, τα οποία συνέχιζαν να το θεωρούν τμήμα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με το «Προσωρινό Πολίτευμα της Ελλάδος» του 1822 «Η σφραγίς της Διοικήσεως φέρει σημείον χαρακτηριστικόν την Αθηνάν μετά των συμβόλων της φρονήσεως» Μετά τη Συνθήκη του Λονδίνου του 1827 και την ανακήρυξη της Ελλάδας ως ανεξάρτητο κράτος με κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, από το 1828, η Κυβέρνηση Καποδίστρια σταμάτησε να χρησιμοποιεί το όνομα Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος και άρχισε να χρησιμοποιείται το όνομα Ελληνική Πολιτεία. · Ελληνική Πολιτεία · (1828 - 1833) Ελληνική Πολιτεία ονομαζόταν το ελληνικό κράτος κατά την περίοδο 1828-1832 μετά την περίοδο της διακυβέρνησης από τον Ιωάννη Καποδίστρια και μέχρι την έλευση του Όθωνα. Το εθνόσημο έχει μέσα σε κύκλο Φοίνικα, το μυθολογικό πτηνό, με το σήμα του σταυρού από πάνω. Αριστερά του υπάρχουν ηλιακές ακτίνες. Περιβάλλεται από την κυκλική επιγραφή «Ελληνική Πολιτεία». Στο κάτω μέρος υπάρχει η χρονολογία της Ελληνικής Επανάστασης (αωκα = 1821). Μόλις ήλθε ο Όθων και ανέλαβε τη διοίκηση του κράτους η Αντιβασιλεία, το κράτος ονομάστηκε Βασίλειο της Ελλάδος. · Βασίλειον της Ελλάδος · (1833 - 1862) Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη μοναρχία (1832 - 1843) Η περίοδος της απόλυτης μοναρχίας του Βαυαρού Όθωνα (Otto de Wittelsbach). Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία (1843 - 1862) Μετά την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, το πολίτευμα μετετράπη σε «Συνταγματική Μοναρχία». Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα, το βασιλικό έμβλημα, με τα δυο στεφανωμένα λιοντάρια που κρατούσαν το θυρεό με το βασιλικό στέμμα, έγινε το εθνόσημο του κράτους. Περιγραφή Θυρεού (Blazon of Arms): Azure, a cross couped argent, inescutcheon Bavaria · Α' Βασιλευόμενη Δημοκρατία · (1862 – 1924) Επανάσταση και κατάλυση της συνταγματικής μοναρχίας και μετάβαση στο πολίτευμα της Βασιλευομένης Δημοκρατίας με μονάρχη, πλέον, τον Δανό πρίγκιπα Γεώργιο – Χριστιανό – Γουλιέλμο της δυναστείας Schleswig – Holstein –Sønderburg – Glücksburg, ο οποίος ορκίσθηκε τον Οκτώβριο του 1863 ως Γεώργιος Α΄ «Βασιλεύς των Ελλήνων» Περιγραφή Θυρεού (Blazon of Arms): Azure a cross couped Argent an inescutcheon of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg (simplified version): It features an escutcheon divided by the red and white cross of the Order of the Danneborg, the first quarter features the arms of Denmark (three crowned blue lions and nine hearts in yellow field). The second of Schleswig (two blue lions passant in yellow field). The third of Holstein (a silver nettle leaf). The fourth of Lauenburg (a golden horse's head). Upon it is an inescutcheon divided into two, the first features the red and yellow bars of Oldenburg, the second a golden cross on a blue field of Delmenhorst. The escutcheon is then topped with a golden Royal Crown and rests on a golden pedestal and supported by two human figures representing the Greek mythological hero Herakles (Hercules), holding a wooden club and wearing the skin of the Nemean lion. The escutcheon is surrounded by the ribbon and cross of the Order of the Redeemer, the cross depicts Christ Pantocrator, surrounded by the order's motto: «Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ ΧΕΙΡ, ΚΥΡΙΕ, ΔΕΔΟΞΑΣΤΑΙ ΕΝ ΙΣΧΥΙ» or «Thy right hand, O Lord, is become glorious in power» from Genesis, 15:6. The motto of the Coat of arms and of the dynasty, depicted on a golden ribbon below the pedestal reads: «Ἰσχύς μου, ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ» or «The people's love, my strength». The coat of arms is then surrounded by a dark blue mantle and topped with another royal crown. · Β' Προεδρευόμενη Ελληνική Δημοκρατία · (1924 – 1935) Ο εθνικός διχασμός κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ως αποτέλεσμα των συνεχών συγκρούσεων της πολιτικής ηγεσίας με το παλάτι, η μικρασιατική καταστροφή και η μεταβολή των γεωπολιτικών συνθηκών στη νοτιοανατολική Ευρώπη καθώς επίσης και η έλευση των προσφυγικών πληθυσμών στον ελλαδικό χώρο, οδήγησαν στην επανάσταση του Σεπτεμβρίου 1922 και, τελικώς, στην εγκαθίδρυση αβασίλευτου δημοκρατικού πολιτεύματος. Η δεύτερη Ελληνική Δημοκρατία χαρακτηρίζει το δεύτερο μέρος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας όπου δεν διοικήθηκε από βασιλιά, μαζί με τις συνελεύσεις και τις προσωρινές κυβερνήσεις της ελληνικής επανάστασης που θεωρούνται ως πρώτη Δημοκρατία. Μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας το 1924 το εθνόσημο είχε απλή μορφή λευκού σταυρού πάνω σε γαλάζιο πλαίσιο. Περιγραφή Θυρεού (Blazon of Arms): Azure a cross couped Argent · Βασίλειον της Ελλάδος - Παλινόρθωση της μοναρχίας · (1935 – 1941) Το 1935 ένα στρατιωτικό χτύπημα που ηγήθηκε από τον στρατηγό Γεώργιο Κονδύλη κατάργησε τη Δημοκρατία, και οργάνωσε ένα δημοψήφισμα που ενέκρινε την αποκατάσταση της μοναρχίας. Ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ επέστρεψε στη χώρα, όπου στη συνέχεια υποστήριξε το δικτατορικό καθεστώς του Μεταξά. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα το 1941, διέφυγε με την κυβέρνηση στην Αίγυπτο. Ο βασιλικός θυρεός των Glücksburg τροποποιείται ελαφρώς, καθώς μέχρι τώρα χρησιμοποιούσε μια απλουστευμένη εκδοχή του θυρεού. Περιγραφή Θυρεού (Blazon of Arms): Azure a cross couped Argent an inescutcheon of Schleswig-Holstein-Sonderburg-Glücksburg: Quarterly per a cross patee Argent fimbriated Gules, first quarter Or, three lions passant in pale Azure crowned and armed Or langued Gules, nine hearts Gules (for Denmark); second quarter Or, two lions passant in pale Azure armed Or langued Gules (for Schleswig); third quarter Azure, party per fess, in base per pale in chief three crowns Or (for the Kalmar Union), in dexter base a ram passant Argent armed and unguled Or (for the Faroe Islands), in sinister base a polar bear rampant Argent (for Greenland); fourth quarter per fess Or and Gules in chief a lion passant Azure armed Gules above nine hearts in fess 5 and 4 Gules (for the Goths), in base a dragon Or (for the Vandals). Overall an inescutcheon quarterly in the first quarter Argent a bordure indented Gules (for Holstein); second quarter Gules a swan Argent beaked, membered and gorged with a coronet Or (for Storman); third quarter Gules a mounted knight Argent (for Ditmarsie); fourth quarter Gules a horse’s head erased Or (for Lauenburg). Overall an inescutcheon parted per pale in dexter barry of 5 Or and Gules (for Oldenburg) and in sinister Azure a cross patee and fichee in base (for Delmenhorst). The escutcheon is topped with a golden Royal Crown and rests on a golden pedestal and supported by two human figures representing the Greek mythological hero Herakles (Hercules), holding a wooden club and wearing the skin of the Nemean lion. The escutcheon is surrounded by the ribbon and cross of the Order of the Redeemer, the cross depicts Christ Pantocrator, surrounded by the order's motto: «Η ΔΕΞΙΑ ΣΟΥ ΧΕΙΡ, ΚΥΡΙΕ, ΔΕΔΟΞΑΣΤΑΙ ΕΝ ΙΣΧΥΙ» or «Thy right hand, O Lord, is become glorious in power» from Genesis, 15:6. The motto of the Coat of arms and of the dynasty, depicted on a golden ribbon below the pedestal reads: « Ἰσχύς μου, ἡ ἀγάπη τοῦ λαοῦ » or «The people's love, my strength». The coat of arms is then surrounded by a dark blue mantle and topped with another royal crown. · Γερμανική κατοχή · (1941 – 1944) «Ελληνική Πολιτεία» κατά την περίοδο 1941-1944, ήταν το όνομα με το οποίο αυτο-αποκαλείτο το Ελληνικό Κράτος που τότε βρισκόταν κάτω από Κατοχή των Γερμανικών, Ιταλικών και Βουλγαρικών δυνάμεων. Το 1941 η νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, η κυβέρνηση Τσουδερού και ο Βασιλιάς Γεώργιος αρχικά κατέφυγαν στην Κρήτη στις 23 Απριλίου, μια εβδομάδα σχεδόν πριν την πτώση της Αθήνας στους Γερμανούς και ένα μήνα αργότερα, στις 24 Μαΐου, με την απώλεια της Κρήτης (Μάχη της Κρήτης), πέρασαν στην Αίγυπτο, δημιουργώντας την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ή Κυβέρνηση του Καΐρου. Κατά την περίοδο αυτή τα ελληνικά εδάφη διοικήθηκαν από τις κυβερνήσεις που διορίστηκαν από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής της Ελλάδας. · Βασίλειον της Ελλάδος · (1944 – 1967) Ο βασιλιάς Γεώργιος Β’ επέστρεψε στην Ελλάδα το 1946 και βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 1947. Τον βασιλιά Γεώργιο διαδέχθηκε ο μικρός αδελφός του, βασιλιάς Παύλος που βασίλεψε από το 1947 μέχρι το θάνατό του το 1964. Ο γιος του, βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’ ήταν βασιλιάς έως ότου εξορίστηκε μετά από ένα αποτυχημένο αντίθετο χτύπημα ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία τον Δεκέμβριο του 1967. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως εθνόσημο ο βασιλικός θυρεός των Glücksburg. · Στρατιωτική Δικτατορία · (1967 – 1974) Με την ονομασία Χούντα των Συνταγματαρχών ή Δικτατορία των Συνταγματαρχών, ή απλούστερα εκ του διεθνούς ισπανικού και λατινοαμερικάνικου όρου Χούντα καθιερώθηκε να χαρακτηρίζεται η περίοδος της δικτατορίας στην Ελλάδα που επικράτησε μετά το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών στις 21 Απριλίου 1967. Η περίοδος αυτή φέρεται να κράτησε ημερολογιακά μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974, δηλαδή "επτά χρόνια" (οι οκτώ τελευταίοι μήνες της οποίας είναι γνωστοί και ως Χούντα του Ιωαννίδη) εξ ου και η περίοδος αυτή αποκαλείται "επταετία". Το σύμβολο του δικτατορικού καθεστώτος είναι ο φοίνικας με τον στρατιώτη. Μέχρι το 1973 όμως εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ο βασιλικός θυρεός ως εθνόσημο. Στη συνέχεια και μόλις για ένα χρόνο, μέχρι την πτώση του καθεστώτος, αντικαθίσταται από τον φοίνικα. · Γ' Ελληνική Προεδρευόμενη Δημοκρατία · (1974 – σήμερα) Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία ονομάζεται η περίοδος διακυβέρνησης του Ελληνικού κράτους από τη μεταπολίτευση (1974) μέχρι σήμερα και διαχωρίζεται ιστορικά από την περίοδο της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών (1967-1974). Θεωρείται τρίτη περίοδος της Ελληνικής Δημοκρατίας, με τη δεύτερη περίοδο να αφορά το πολιτικό καθεστώς της Ελλάδας από το 1924 ως το 1935 και ως πρώτη περίοδο τα χρόνια της επανάστασης του 1821 μέχρι την εγκαθίδρυσης της Βασιλείας του Όθωνα το 1832. Ο όρος "Μεταπολίτευση" (με την έννοια της αλλαγής πολιτεύματος) χρησιμοποιείται συνεκδοχικά και ως εναλλακτικός πολιτικός όρος για την ιστορική αυτή περίοδο (ιδίως για τα πρώτα της χρόνια). Το εθνόσημο της Ελληνικής Δημοκρατίας αποτελείται από ένα κυανό θυρεό που σχηματίζει μία αιχμή στο μέσο της κάτω πλευράς του. Στη μέση ο θυρεός φέρει έναν λευκό σταυρό ο οποίος περιβάλλεται εξ ολοκλήρου από δύο κλαδιά δάφνης. Σχεδιάστηκε από τον Κώστα Γραμματόπουλο, απόφοιτο και μετέπειτα καθηγητή της Ανωτάτης Σχολής Καλώς Τεχνών. Το εθνόσημο ορίστηκε το 1975 με τον Νόμο 48 (ΦΕΚ Α΄ 108/7.6.1975). · • · Για περισσότερες πληροφορίες περί εραλδικής μπορείτε να επισκεφθείτε τον ακόλουθο, εξαιρετικό ιστότοπο. http://www.internationalheraldry.com/
  16. 9 points
    Σύντομα ένα φινάλε. Ιούλιος - Αύγουστος 2019.
  17. 8 points

    until

    Ανακοίνωση λοιπόν Άντε να το πάρει το ποτάμι... Το θέμα του 52ου Διαγωνισμού είναι: 😁 η μήπως αυτό… Πώς κολλάει τώρα η φέτα με το πιεσόμετρο και το μπαλκόνι της Ιουλιέτας στην Μπολόνια; Καλά μαντέψατε. Το θέμα είναι: Απαγόρευση Αρκετά επίκαιρο αλλά και αρκετά γενικό νομίζω, οπότε μην περιοριστείτε στην απαγόρευση κυκλοφορίας λόγω της πανδημίας (το οποίο είναι απολύτως αποδεκτό). Μερικά απλά παραδείγματα για να δούμε πόσο γενικό μπορεί να γίνει το θέμα: - Παιχνίδια σε escape room που πάνε στραβά (π.χ. απαγόρευση εξόδου) - Βιβλιοθήκες που απαγορεύουν την πρόσβαση σε αρχαίους τόμους - Απαγόρευση εισόδου στο μαγεμένο δάσος - Απαγόρευση εισόδου σε μια σχολική παρέα - Απαγόρευση σε μάγο να τρώει τυρί γιατί ανεβάζει πίεση όταν κάνει fireball - Απαγόρευση συμμετοχής σε διαγωνισμό συγγραφής λόγω παράβασης των κανονισμών - Απαγόρευση σε μια ψυχή να αναπαυθεί - Απαγορευμένη αγάπη Γράψτε μια ιστορία για τους υλικούς, ψυχικούς, ψηφιακούς, μαγικούς τοίχους που μόνοι μας υψώνουμε ή μας υψώνουν άλλοι. Όπως πάντα, έτσι και τώρα, το θέμα πρέπει να είναι καθοριστικό για την έκβαση της ιστορίας. Μας νοιάζει η απαγόρευση και πώς αυτή επηρεάζει το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, πώς το αλλάζει και πώς το εξελίσσει. Ελπίζω να φέρει έμπνευση για ωραία πράγματα και να πω ότι απαγορεύεται η παράβαση των κανονισμών των Διαγωνισμών, στους οποίους ρίχνουμε χοντρό διάβασμα εδώ. Απαγόρευση λοιπόν. Verboten, πως το λένε😉 Καλή έμπνευση. Cheers
  18. 8 points
    Φίλες και φίλοι, συφφορουμίτισσες και συφφορουμίτες, οι αφεντομουτσουνάρες μας, μια παλιακιά τετράς, που αποτελείται από τις @Cassandra Gotha, @Nienor, @KELAINO και το ταπεινό χαμομηλάκι (μουά), θέλουμε λίγο τη βοήθειά σας. Θέλουμε να παίξουμε ένα συγγραφικό παιχνίδι μεταξύ μας, αλλά χρειαζόμαστε στην ανοχή σας. Άντε και κανένα σχόλιο, όταν ανέβουν οι ιστορίες, το πολύ να ψηφίσετε κιόλα. Θέλουμε να παίξουμε, αλλά να ορίσουμε μόνες μας το τυχαίο θέμα μας. Είπαμε, λοιπόν, να κάνουμε το εξής: α) η @Cassandra Gotha θα πει έναν αριθμό από το 1 έως το 300 β) η @KELAINO θα πει έναν δεύτερο αριθμό από το 1 έως το 30 γ) η γράφουσα τας γραμμάς αυτάς, θα πει έναν αριθμό από το 1 έως το 10 και δ) η @Nienor θα πάρει το τελευταίο βιβλίο που ολοκλήρωσε την ανάγνωσή του, θα πάει στη σελίδα του βήματος α), στη σειρά του βήματος β), στη λέξη του βήματος γ), και θα μας πει το αμέσως επόμενο ρήμα, το αμέσως επόμενο ουσιαστικό, το αμέσως επόμενο επίθετο και το αμέσως επόμενο επίρρημα, ξεκινώντας το μέτρημα κάθε φορά από τη λέξη του βήματος γ). πχ. "Το όλο θέμα με τη βροχή δε θα ήταν και τόσο τραγικό, αν ο Κόμπες φορούσε ρούχα". ~ήταν ~θέμα ~τραγικό ~όλο Κι αυτό θα είναι το θέμα μας. Οι λοιποί κανόνες: 1500 με 3500 λέξεις, γράφουμε ως τις 22 Μαρτίου (φτάνει, έτσι δεν είναι;) ανεβάζουμε τις ιστορίες στην ανάλογη Βιβλιοθήκη με λινκ σε αυτό εδώ το τόπικ. Υποχρέωσή μας, να διαβάσουμε εμείς οι ίδιες και να σχολιάσουμε και ψηφίσουμε. Αλλαγή λήξης: 29/3/2020 Παράταση έως 1/4 στις 12 τα μεσάνυχτα. Θέμα ~νεύει ~ενόχληση ~δίφυλλη ~πάνω Συμμετοχές: 1) Τέρας, Ξανά - Cassandra Gotha 2) Χήροου'ζ Τζέρνυ - KELAINO 3) Η Θύρα της Άνοιξης - Naroualis 4) Μαρίνα - Nienor
  19. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Cassandra Άννα Gotha Μακρή (διχασμένη προσωπικότητα; ) Τίτλος: "Τέρας, Ξανά" Είδος: Τρομακτική ( ; ) Φαντασία κι ίσως κάτι από παραμύθι Βία; Ναι, αμέ. Κιλ, κιλ, κιιιλλλ!!! Σεξ; Με κουρτίνα. Αριθμός Λέξεων: 3.470; Κάπου. Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για το παιχνίδι που παίζουμε εδώ. Αρχείο: Τέρας, Ξανά.doc Τέρας Ξανά Δεν θυμόταν να χάνει το άλογό του, ή αν είχε εξαρχής. Πόσο περπατούσε, δεν το 'χε αναρωτηθεί ως τώρα. Πυκνό δάσος, ανήλιο και βουβό, ούτε τα βήματά του δεν άκουγε. Κι όλο το ίδιο, μπρος, πίσω, ένα πράγμα. Αν ήξερε πού ήθελε να πάει, ίσως να ήξερε και κατά πόσο ήταν χαμένος. Στάθηκε να μαζέψει τις σκέψεις του, τον εαυτό του, προτού να πέσει επάνω του η νύχτα. Ψαχούλεψε το σώμα του, πάνω και κάτω απ' τα ρούχα: δεν πόναγε πουθενά, ούτε είχε τίποτα σπασμένο. Έπιασε, όμως, εδώ κι εκεί διάφορες παλιές πληγές. Μια στο στήθος του ήταν μεγαλύτερη απ' τις άλλες, ξεκινούσε απ' την καρδιά κι έφτανε ως το δεξί πλεμόνι. Αλλά ήταν κι αυτή, όπως όλες, γιατρεμένη. Τα ρούχα του ήταν κι αυτά γερά, ούτε μια τρύπα· είχε απ' όλα, μέχρι κι έναν μανδύα με το κερί του φρέσκο, να κόβει τη βροχή. Στη μέση του μια φαρδιά, δερμάτινη ζώνη, κι από τη ζώνη κρεμότανε σπαθί. Το χέρι του πήγε και κούρνιασε πάνω στη λαβή, σαν πουλί στη φωλιά του. Τότε σήκωσε τα μάτια του κι είδε πως, εκεί που στεκόταν, έγερνε μια μισοξεραμένη, κακορίζικη βελανιδιά με δύο μόνο πράσινα φύλλα σ' ένα της κλαδί. Άπλωσε το χέρι να τα κόψει, αχρείαστα ήταν –το δέντρο δεν είχε ζωή έτσι κι αλλιώς– αλλά δεν πρόλαβε να τ' αγγίξει. Δύο μεγάλα, λαμπερά μάτια, πορτοκαλιά σαν ήλιοι, άνοιξαν μπροστά στα δικά του, κι ίσα που πρόλαβε να δει μια αναμπουμπούλα από φτερά να 'ρχεται κατά πάνω του, πριν βουτήξει μπρούμυτα στη γη, καλύπτοντας το κεφάλι του με τα μπράτσα. Δεν ένιωσε ράμφος πάνω του, ούτε νύχια, μόνο τον αέρα να σχίζεται. Σήκωσε το κεφάλι προς τα κει όπου πέταξε το πουλί, κι ένας νέος φόβος ήρθε και κάθισε μέσα του. Γιατί είχε εμφανιστεί μια καλύβα, εκεί που δεν υπήρχε. Πού ήταν αυτή η καλύβα, προηγουμένως; Πού ήταν ο καπνός, που τώρα όχι μόνο τον έβλεπε ν' ανηφορίζει από την καμινάδα, αλλά τον μύριζε κιόλας; Πού ήταν η πείνα του, μια στιγμή νωρίτερα, πριν τον τρομάξει ο μπούφος, η πείνα που τώρα του έκοβε το στομάχι στα δυο; Ο καπνός μύριζε φαγητό. Κάποιος μαγείρευε, κει μέσα. * Ήταν ζεστά, κι οι τοίχοι φώτιζαν μ' ένα φως πορτοκαλί, ίδιο με τα μάτια του μπούφου. Οι σκιές ακίνητες, σαν να 'ταν η φωτιά ψεύτικη στο τζάκι. Μα η χορτασιά του από το φαγητό έμοιαζε αληθινή, κι αληθινή ήταν η ομορφιά της κοκκινομάλλας που τον κοιτούσε. Ανακάθισε στο κρεβάτι, κι ούτε που ασχολήθηκε με τη γύμνια του· ήταν κι η γυναίκα γυμνή. Καθόταν δίπλα στο κρεβάτι, δίπλα στη φωτιά, δίπλα στα ρούχα του, που 'ταν πεταμένα στο χωμάτινο πάτωμα. Πού ήταν τα δικά της; «Κοιμήθηκες», του είπε. Εκείνος θέλησε να σηκωθεί απ' το κρεβάτι, αλλά δεν υπήρχε χώρος. Η καλύβα ήταν τόσο μικρή, που για να μπουν δυο άνθρωποι, έπρεπε ο ένας να κάτσει στο κρεβάτι κι ύστερα να μπει ο άλλος απ' την πόρτα. «Έλα», της είπε, κι εκείνη απλώθηκε και ξάπλωσε πάνω του. Τον φίλησε, κι έπειτα έσκυψε στ' αυτί του και ψιθύρισε: «Ξανά και ξανά», κι αυτός βόγκηξε και πάλεψε να τη φέρει τούμπα. Αλλά η καλύβα μικρή, το κρεβάτι στενό, κι οι τοίχοι έκλειναν από πάνω τους. * Η αγορά ήταν έρημη, ο κόσμος κοιμισμένος. Συνάντησε μόνο κάτι σκυφτά, βρομερά πλάσματα που μάζευαν ό,τι είχε πέσει απ' τους πάγκους: χτυπημένα μήλα και πατάτες, κανένα μισοφαγωμένο λάχανο. Τα έχωναν στα κουρέλια τους, τα μπούκωναν επιτόπου, κι ήταν έτοιμοι να παλέψουν γι' αυτά. Ένα απ' τα όρνια τον κοίταξε με τρόμο και το 'βαλε στα πόδια με μια κραυγή, σκορπώντας στον δρόμο τις πατάτες του. Την κραυγή του ενός ακολούθησε μια άλλη, κι ύστερα άλλη μια, ώσπου η αγορά μετατράπηκε σε αναστατωμένο κοτέτσι. Εκείνος δεν καταλάβαινε το γιατί. Απλά, περνούσε. Δεν ήθελε τίποτα από δαύτους. Ήταν ο δρόμος του μέσα απ' την αγορά, κι από κει για το σπίτι που έψαχνε. Ένα σπίτι πέτρινο, αρχοντικό. «Είναι το πιο μεγάλο σπίτι στην πόλη, και μέσα στην αυλή του έχει ένα πηγάδι, που 'ναι τυχερό», του 'χε πει εκείνη. Και πράγματι, το βρήκε εύκολα. Σαν να 'χε ξανακάνει τον δρόμο πολλές φορές και τον ήξερε απ' έξω. Μόνο που όταν τον έπαιρνε κανένα μάτι, γινόταν σαματάς. Κάτι φώναζαν για έναν φονιά, αλλά αυτός δεν φοβόταν τίποτα. Αν ερχόταν ο φονιάς να τον πειράξει, κακό του κεφαλιού του. Όταν, όμως, στάθηκε έξω απ' την αυλή του αρχοντικού, ψάχνοντας με το βλέμμα για το πηγάδι, οι φρουροί που φύλαγαν την είσοδο, είπαν το ίδιο πράγμα. Θύμωσε. Δεν θα τον σταματούσε κανείς, που 'θελε να φτιάξει την τύχη του. Ο ένας φρουρός άφησε μια πνιχτή κραυγή, ξεθηκάρωσε το σπαθί του αλλά στάθηκε, σαστισμένος. Ο άλλος έκανε μισό βήμα προς τα πίσω, μετά όμως συνήλθε ή βρήκε τοίχο και όρμηξε καταπάνω του, φωνάζοντας: «Φονιάαας». Αυτό ταρακούνησε και τον άλλο, και του επιτέθηκαν μαζί. Με το σπαθί του απέκρουσε το χτύπημα του ενός, ενώ ταυτόχρονα κλώτσησε τον άλλο στο γόνατο, που ερχόταν απ' το πλάι για να τον πιάσει αφύλακτο. Με το που απέκρουσε το χτύπημα, κατέβασε το σπαθί στ' αριστερά κι έκοψε τον σβέρκο του φρουρού, που είχε σκύψει πάνω στο πονεμένο του γόνατο, μόνο για μια στιγμή, αλλά αυτή η στιγμή ήταν μοιραία. Πριν προλάβει ο άλλος να ολοκληρώσει την επόμενη επίθεσή του, εκείνος τινάχτηκε μπροστά σαν φίδι. Τον τρύπησε πέρα ως πέρα, στην κοιλιά, και τράβηξε το σπαθί του πίσω. Ο φρουρός έμεινε για λίγο όρθιος, κοίταξε τα πόδια του, που μούσκευαν με το αίμα του, και κατέρρευσε με μια έκφραση έκπληξης και αγωνίας στο άσπρο του πρόσωπο. Σκούπισε το σπαθί, το έβαλε στη θήκη, και ξαναπήρε από κάτω το φορτίο που κουβαλούσε σ' όλη τη διαδρομή και που είχε αναγκαστεί, λόγω των περιστάσεων, να το αφήσει για λίγο. * «Και μετά τον έριξε στο πηγάδι». «Το είδαν κι άλλοι αυτό;» «Η γειτονιά ολόκληρη. Καθώς έφευγα, άκουσα που φώναζαν ότι κάποιος σκότωσε τον δήμαρχο και τον έριξε στο πηγάδι του». «Σ' είδε κανείς να 'ρχεσαι κατά δω;» «Όχι. Γιατί; Σάμπως έχεις άντρα και φοβάσαι μη μας πιάσει;» Εκείνη δεν του κάκιωσε. Ξάπλωσε πάνω του και τον σκέπασε με τις φλόγες των μαλλιών της, κι αφού τον φίλησε, του ψιθύρισε στ' αυτί: «Ξανά και ξανά, μια ζωή κι άλλη μια», κι αυτός την έσφιξε κι άλλο πάνω του κι ύστερα ξέχασε τα πάντα. * Ο λόφος με τον ανεμόμυλο ήταν μακριά, του 'χε πάρει όλο το πρωί να τον βρει. Είχε φτάσει, αλλά τώρα τρεις άντρες έμπαιναν μπροστά του, να του κόψουν τον δρόμο. Ένας ψηλός με κοτσίδα, ένας κοντός και τετράγωνος ψαρομάλλης, ένας σπυριάρης νεαρός, λιανός σαν στέκα. Κι οι τρεις με τα όπλα και τα δόντια τους ξεγυμνωμένα. «Είχες τ' αρχίδια να 'ρθεις, ε;» είπε ο νεαρός, που έπαιζε νευρικά με δυο μαχαίρια. Εκείνος έβγαλε, αργά, το σπαθί του από τη θήκη. «Δε μιλάς, ρε;» απαίτησε ο ψαρομάλλης, που κρατούσε ένα δίκοπο τσεκούρι. «Σου 'κοψαν τη γλώσσα;» απόρησε ο ψηλός, με το σπαθί του ακουμπισμένο στον ώμο, σαν δισάκι. «Όχι, τ' αρχίδια» είπε ο σπυριάρης, που μάλλον δεν ήξερε άλλη λέξη, κι έκανε μια υπερβολική γκριμάτσα. Τους έδωσε, παρ' όλ' αυτά, μια ευκαιρία. «Δε σας ξέρω, δε σας είδα», είπε. Είχε έρθει για ν' αλέσει ένα σακί κριθάρι στον μύλο. Η πόρτα, όμως, ήταν αμπαρωμένη κι ο μυλωνάς άφαντος. Μήπως τον είχανε σκοτώσει οι ληστές, και τώρα απειλούσαν αυτόν, επειδή τους είχε ανακαλύψει; «Ρε, ακούτε;» έκανε ο ψηλός. «Δε μας ξέρει, λέει». Ο ψαρομάλλης πήγε να κάνει ένα βήμα, αλλά έμεινε στη μέση, αναποφάσιστος. Αντί γι' αυτό, είπε: «Και τότε, ποιος μας άφησε σύξυλους και το 'σκασε με το παραδάκι;» Έκαναν τους τρελούς. Δεν τον ένοιαζε. «Δε με νοιάζει τι κάνατε στον μυλωνά. Σκορπίστε τώρα.» «Ποιος μυλωνάς; Μας πουλάς τρέλα;», είπε ο ψηλός, κι έφτυσε στο χώμα. «Κοίτα να δεις, πέσε τα λεφτά κι εξαφανίσου. Θα σ' αφήσουμε». Οι άλλοι δεν ήταν σύμφωνοι. Ο νεαρός έβρισε μέσα απ' τα δόντια του, κι ο κοντός τον κοίταξε στραβά. «Θα σ' αφήσουμε», επανέλαβε ο σύντροφός τους, «αλλά άμα σε ξαναπετύχουμε πουθενά, δε θα 'χεις την ίδια τύχη». Για λίγο, κανείς δεν είπε τίποτ' άλλο. Ο μύλος γύριζε κι έτριζαν οι αντένες του. Ο αέρας που έβρισκε αντίσταση πάνω στα φτερά του, ακουγόταν σαν μακρινές βροντές. Ο ψαρομάλλης με το τσεκούρι τον κοιτούσε χωρίς να παίζει ούτε βλέφαρο. Μια φλέβα φούσκωνε στον μυώδη λαιμό του. Ο νεαρός, δίπλα του, έτρεμε από έξαψη και φόβο. Και ο ψηλός φαινόταν σαν να 'χε μετανιώσει. Τα φτερά του ανεμόμυλου έριχναν σκιές πάνω στην τριάδα, σκιές που περνούσαν πάνω απ' τα πρόσωπα κι έφευγαν, σαν βιαστικά σύννεφα. Ο ψηλός έπεσε πρώτος. Ήταν ο δεύτερος πιο επικίνδυνος από τους τρεις τους, αλλά τον πρόδωσαν η βιασύνη κι ο θυμός. Αντί να στοχεύσει στα πλευρά, του επιτέθηκε κατά μέτωπο, με στόχο το στήθος. Από το ύψος του αυτή η κίνηση δεν ήταν και η καλύτερη, γιατί άφησε για μια στιγμή ακάλυπτο τον δικό του θώρακα. Του κατάφερε ένα γρήγορο κόψιμο στο στομάχι, όχι αρκετά βαθύ για να πεθάνει ακαριαία, αλλά τόσο όσο για να τον αχρηστέψει. Ενώ έπεφτε ακόμα, εκείνος είχε ήδη στραφεί να αντιμετωπίσει τους άλλους δύο. Ο ψαρομάλλης ήταν ο πιο επικίνδυνος της τριάδας. Τον νεαρό με τα μαχαίρια δεν είχε παρά να τον κρατάει σε απόσταση, ήταν ανυπόμονος και ασταθής. Όμως αυτός εδώ, μ' ένα βαρύ τσεκούρι στα χέρια και με χαμηλό κέντρο βάρους στο σώμα, προκαλούσε ένα πρόβλημα: ήταν δύσκολο να τον πλησιάσει. Αν όμως δυσκολευόταν αυτός να τον πλησιάσει, το ίδιο κι εκείνος. Το τσεκούρι ήταν δυσκίνητο όπλο. Σίγουρα, όταν θα έκανε την κίνησή του θα ήταν καθοριστική, αλλά είχε μόνο μία, άντε δύο το πολύ ευκαιρίες, σε μια μάχη. Κι αυτό, ο ψαρομάλλης φαινόταν να το ξέρει καλά. Στεκόταν με τα πόδια ανοιχτά και το τσεκούρι στο ύψος της κοιλιάς του. Ήταν ανέκφραστος, το πρόσωπό του παγωμένο, σαν να είχε συγκεντρώσει όλη του τη θέληση σ' αυτή τη λαβή. Σήκωσε το σπαθί ψηλά, σαν να ετοιμαζόταν να τον χτυπήσει στον λαιμό ή στον ώμο. Στην πραγματικότητα, ετοιμαζόταν να κάνει μια άλλη κίνηση, μια που δεν είχε περιθώρια λάθους αλλά ήταν η μόνη σωτήρια σε τέτοιες περιπτώσεις. Και δεν ήθελε να τη μαρτυρήσει στον αντίπαλό του, γιατί, κάτι του έλεγε ότι αυτός θα την αναγνώριζε. Ο αντίπαλος γύρισε ελαφρά το τσεκούρι του στα δεξιά, λυγίζοντας τα γόνατα. Εκείνος, που περίμενε αυτό ακριβώς, ξεκίνησε την ψεύτικη επίθεσή του σηκώνοντας το σπαθί πίσω απ' το κεφάλι. Ο ψαρομάλλης έκοψε με το τσεκούρι τον αέρα που τους χώριζε, πλαγιαστά, με σημάδι τον αριστερό μηρό του. Πριν καλά-καλά το τσεκούρι διανύσει την απόσταση, εκείνος άλλαξε αστραπιαία τη θέση των χεριών και των ποδιών του: γύρισε το σπαθί διαγώνια αριστερά, με τη μύτη προς τα κάτω, στράβωσε τα πόδια προς την ίδια κατεύθυνση, κι έπειτα, χρησιμοποιώντας τα σαν μοχλό, έστριψε το κορμί του αριστερόστροφα με τέτοια βία, που δεν πρόλαβε να δει τον στιγμιαίο τρόμο στα μάτια του ψαρομάλλη, πριν καταλήξει με την κόψη του σπαθιού χωμένη στην αφύλακτη πλευρά του. Πρόλαβε όμως ν' ακούσει τον νεαρό, που φώναξε κάτι σαν «Όχιιααγκχ» ορμώντας στον θάνατό του. Τα μαχαίρια του νεαρού έπεσαν στη γη σχεδόν ταυτόχρονα με το τσεκούρι του ψαρομάλλη. Τα φτερά του μύλου γύριζαν κι έτριζαν πάνω στον άξονά τους. * Ήταν αργά το απόγευμα, όταν γύρισε με το κριθάρι της στον ώμο. Η ομίχλη τον τύλιγε, θόλωνε τη ματιά του, σκέπαζε τους ήχους. Πάνω στη δίφυλλη βελανιδιά καθόταν ο μπούφος, που του έγνεψε με ενόχληση, σαν να 'λεγε: «Βιάσου, και βραδιάζει». Μπήκε στην καλύβα. Παράτησε τον σάκο και κάθισε στο κρεβάτι να την περιμένει. Απ' έξω ακούστηκε ο μπούφος. Η φωτιά φούντωσε για λίγο και πέταξε σπίθες, κι ύστερα ησύχασε. Η πορτοκαλιά φλόγα στεκόταν ακίνητη, το φως κι η ζέστη τον αποχαύνωναν. Εκείνη ήρθε και κάθισε δίπλα του, στο κρεβάτι. Τα μαλλιά της, νωπά απ' την ομίχλη, μύριζαν χωματίλα. Η αναπνοή της, όταν τον φίλησε, μύριζε αίμα, σαν να 'χε φάει ωμή σάρκα. Την έριξε στο κρεβάτι και την πλάκωσε με το βάρος του. Δεν έβλεπε, δεν άκουγε, ήταν μόνο σώμα, αίμα καυτό, που χτύπαγε στα μηνίγγια του όσο αυτός την χτύπαγε με τη λεκάνη του, ξανά και ξανά και ξανά... και δεν άκουσε τον ψίθυρο στο αυτί του: «Ξανά και ξανά, μια ζωή κι άλλη μια, ο θάνατός σας αρχινά». * Ανασηκώθηκε στο στρώμα. Ένιωθε χορτάτος. Πότε είχε φάει; Τι ήταν το φαΐ που έτρωγε κάθε βράδυ και γιατί δεν το θυμόταν; «Τ' αλεύρι;» ρώτησε εκείνη. «Είχα φασαρίες». «Τι φασαρίες;» Το μάτι του έπεσε στον σάκο με το κριθάρι, στο πάτωμα. «Πιτσιλίστηκε μ' αίμα», της είπε. Εκείνη τον είχε δει τον μαγαρισμένο σάκο. «Δεν πειράζει», είπε μόνο. «Τρεις ληστές έσφαξαν τον μυλωνά και μετά σκοτώθηκαν μεταξύ τους για κάτι λεφτά». Κοίταξε πάλι το σακί στο πάτωμα. Ήταν κατακόκκινο, και το αίμα έτρεχε και πότιζε το χώμα. «Έτσι κάνουν», είπε εκείνη, και σηκώθηκε. Γύρισε και τον κοίταξε κι ήταν τα μάτια της λαμπερά σαν ήλιοι. «Κοιμήσου πάλι», του είπε, κι αμέσως βάρυναν τα βλέφαρά του. Την είδε που έβγαινε απ' την πόρτα, μα δεν μπορούσε να μιλήσει, να της πει: «Πού πας;» κι ούτε να κουνηθεί. Μέσα απ' το σκοτάδι των κλειστών του ματιών, ίσα που πρόλαβε ν' ακούσει τη φωνή του μπούφου, κι ύστερα βούλιαξε στον ύπνο. * Ένιωθε σαν να κοιμόταν μέρες ολόκληρες. Μουδιασμένος. Εφησυχασμένος. Κι αυτό τον έκανε ανήσυχο. Κάτι μέσα του άρχισε να τον κεντρίζει. Καλά έτρωγαν, καλά ξάπλωναν μαζί. Όμως, δεν θυμόταν τίποτ' άλλο. Κι ούτε θυμότανε τα πριν, πριν να τη βρει. Κι όταν μια σκέψη πήγαινε να πάρει μορφή, πλάκωνε κείνη η ομίχλη και τα θόλωνε όλα. Κι εκείνος όλο βρισκόταν έξω, όταν γινόταν αυτό. Αυτή τη φορά δεν έψαχνε την καλύβα, όμως δεν θυμόταν τι. Κάτι τον ενοχλούσε και δεν τον άφηνε ν' αναπνεύσει. Έψαξε με το χέρι και βρήκε ένα σχοινί δεμένο σφιχτά στον λαιμό του. Πάλεψε να το βγάλει, αλλά δεν μπορούσε, δεν έβρισκε κόμπο πουθενά. Όλο και πιο πολύ τον έσφιγγε, κι άρχισε να ανησυχεί ότι δεν θα προλάβαινε, θα έσκαγε, θα πνιγόταν· έπρεπε να το κόψει. Πήρε με τρεμάμενα χέρια το σπαθί και το 'φερε στο πλάι του λαιμού του. Η λεπίδα ξυράφι, αλλά το σχοινί γερό, αντί να κοπεί, έσφιξε περισσότερο. Δεν το έβαλε κάτω, συνέχισε να κόβει, μέχρι που το σπαθί ξέφυγε λίγο κι ίσα που κατάφερε να το συγκρατήσει και να μην κόψει τη φλέβα· μα το σχοινί, εκεί. Με πανικό, το πέταξε κάτω και προσπάθησε να χώσει τα δάχτυλά του ανάμεσα στο σχοινί και στον λαιμό του. Τα χέρια του έγιναν πλαδαρά κι η όρασή του, κόκκινη, άρχιζε να θολώνει. Γονατισμένος, στα πρόθυρα του θανάτου, έπιασε κάτι εκεί μπροστά που κάνει γούβα ο λαιμός με το στήθος. Το χούφτωσε και το τράβηξε, και το σχοινί λύθηκε μόνο του κι έπεσε στη γη. Τα μάτια του ήταν δακρυσμένα από την ασφυξία, και το μόνο που έβλεπε ήταν ένα κόκκινο χρώμα που αναβόσβηνε μπροστά του. Έπεσε ανάσκελα και το στήθος του πόνεσε απ' τον αέρα που ρουφούσε λαίμαργα, απελπισμένα, για ώρα πολλή. Όταν χόρτασε κάπως ανάσα, καθάρισαν και τα μάτια του. Βογκώντας, γύρισε και πήρε από κάτω αυτό που 'χε τραβήξει απ' τον λαιμό του. Ήταν ένα φύλλο βελανιδιάς. Κάτι μέσα στο μυαλό του ανασάλεψε τότε, κι η ομίχλη άρχισε να αραιώνει, ν' ανοίγει ένα στενό δρόμο στο δάσος. Σηκώθηκε κι ακολούθησε το μονοπάτι, με πόδια που έτρεμαν. Κάτι σαν να του φαινόταν αφύσικο στο να στέκει όρθιος και να πηγαίνει. Στο χέρι του κρατούσε σφιχτά το φύλλο της βελανιδιάς και το 'νιωθε ζεστό, ενώ όλα γύρω του κρύα, ο αέρας, η ανάσα του, το ίδιο του το σώμα. Ησυχία βαριά κρατούσε στον κόσμο. Ούτε ένα φτερούγισμα, ούτε ένα κρώξιμο, ούτε το πάτημά του πάνω στη γη. Φοβόταν ότι, αν σκεφτόταν τίποτα, θα τάραζε την ησυχία, ότι θ' ακούγονταν οι σκέψεις του σαν κραυγές μέσα στο δάσος. Ότι θα τον άκουγε εκείνη. Φίμωσε το μυαλό του τελείως κι ένιωσε να γίνεται διάφανος και σαν να μην είχε βάρος· ένα φάντασμα που περπατούσε στο σκοτάδι. Το μονοπάτι μέσα απ' την ομίχλη ανοιγόταν λίγα μέτρα εμπρός του, σε κάθε βήμα. Τα λευκά, αέρινα κουρέλια της οπισθοχωρούσαν για να τον αφήσουν να περάσει, κι αμέσως έκλειναν πίσω του. Δεν είχε γυρισμό. Κάποτε άρχισε ν' ανηφορίζει, και η λευκή θολούρα αραίωσε κι άλλο, ώσπου, όταν έφτασε στην κορυφή ενός λόφου, ο αέρας καθάρισε τελείως. Ήταν ένα μέρος άδειο, μόνο πέτρες και βράχια. Ένα πένθιμο μέρος, που θα 'φερνε φόβο στους ανθρώπους. Αυτός, που δεν είχε λαχανιάσει απ' τον ανήφορο, έμεινε κρυμμένος κι αθόρυβος, στο σκοτάδι. Στο βάθος στεκόταν μια γυναίκα. Κατάλευκη, το ρούχο της ανέμιζε αέρινο, ίδιο με ομίχλη. Την αναγνώρισε από μακριά. Τα κόκκινα μαλλιά της, το μόνο πράγμα με χρώμα πάνω της, φώτιζαν το μέρος σαν να 'χαν λαμπαδιάσει. Στεκόταν πάνω από έναν ανοιγμένο τάφο, που 'χε το χώμα στοιβαγμένο άτσαλα τριγύρω του· φτυάρι, πουθενά. Άξαφνα, βρέθηκε μπροστά της, χωρίς να το θελήσει. Αυτή τον κοιτούσε στα μάτια, κι ήταν η ανάσα της πάνω του. Μόνο που δεν υπήρχε ανάσα, κι ίσα που δεν έβλεπε από μέσα της, πέρα ως πέρα, τι υπήρχε πίσω. Νόμιζε πως, αν έκανε μια κίνηση με το χέρι του, θα τη σκόρπιζε σαν καπνό. «Νομίζεις πως μπορείς εσύ να σκορπίσεις εμένα;» του είπε κακιασμένα. Ένα φύλλο βελανιδιάς στόλιζε τον λαιμό της. Τα μαλλιά της είχαν πάρει στ' αλήθεια φωτιά, λαμπάδιαζαν όρθια, προς όλες τις κατευθύνσεις. Κι όμως, ίσα που ζέσταιναν το νεκρικό, αβάσταχτο κρύο που τον μούδιαζε ως το μυαλό. «Τι μου έκανες;» τη ρώτησε, μ' έναν τρεμουλιαστό ψίθυρο. Η φωτιά φούντωσε κι άλλο, άρχισε ν' απλώνεται στο πρόσωπό της, στον λαιμό, στους ώμους της. Το δέρμα της πρήστηκε, κοκκίνησε σαν θράκα. Αυτή τότε τον γράπωσε και πήγε να τον φιλήσει. Πισωπάτησε έντρομος, σπρώχνοντάς την μακριά. Δεν μπορούσε να την κοιτάει άλλο στο πρόσωπο, γιατί είχε διαλυθεί, είχε φαγωθεί από τις φλόγες, κι ήταν τα κόκαλα ξεγυμνωμένα και μαύρα. Κοίταξε απ' την άλλη, χαμηλά, στον ανοιγμένο τάφο. Αμέσως αναγνώρισε τι τάφος ήταν αυτός. Έτσι έθαβαν τους εγκληματίες: μπρούμυτα, τα χέρια και τα πόδια δεμένα πίσω από την πλάτη και το κεφάλι κομμένο, για περισσότερη ασφάλεια. Μην τυχόν και σηκωθεί ο πεθαμένος κι αρχίσει πάλι να σκοτώνει, όπως όταν ζούσε. Μόνο που αυτουνού το κεφάλι έλειπε τελείως. Έπεσε στα γόνατα, δεν ήθελε, αλλά κάτι μέσα του τον έσπρωχνε να κοιτάξει από πιο κοντά. Σύρθηκε κοντά στο πτώμα. Είχε, πάνω κάτω, το δικό του σουλούπι. Άπλωσε τα χέρια του για να το γυρίσει ανάσκελα, δεν ήθελε, αλλά ήταν ανίκανος να σταματήσει τώρα πια. Είδε πάνω στο στήθος του νεκρού μια διαγώνια ουλή, ίδια με τη δική του, μια γραμμή απ' την καρδιά ως το δεξί πλεμόνι. Φώναξε απ' την τρομάρα. Δεν είχε φωνάξει ποτέ έτσι, όταν ζούσε. Του ήρθαν εικόνες κοφτές κι επώδυνες, σαν μαχαιριές: Είδε τον εαυτό του να σφάζει και να λεηλατεί, μαζί με κείνους τους τρεις στον ανεμόμυλο. Τους είδε, τους τέσσερίς τους, να συναντιούνται σ' απόμερες κρυψώνες για να μοιράζουν τη λεία. Είδε τον εαυτό του να τρέχει, μόνος του πάνω σ' άλογο, να καλπάζει δυνατά και ξωπίσω του δέκα να τον κυνηγούν. Είδε τον δρόμο να θολώνει μπροστά του, και τον λαιμό του αλόγου του ιδρωμένο. Είδε τα πόδια του να τινάζουν τον αέρα με λύσσα, ένα μέτρο πάνω απ' το έδαφος, κι ύστερα τίποτα. «Πού είναι το κεφάλι μου;», ψέλλισε τις μόνες λέξεις που κατάφερε. Σηκώθηκε, γυρίζοντας την πλάτη του στον τάφο. Εκείνη είχε εξαφανιστεί. Στη θέση της τώρα ήταν ο μπούφος, που στεκόταν εμπρός του, στον αέρα, χωρίς να κουνάει καθόλου τα φτερά. Η φωνή της ακουγόταν μέσα στο μυαλό του: «Το πήρα. Όπως πήρα κι αλλονών». «Τι σου 'κανα;» Το γέλιο της του πάγωσε την ψυχή. Τη μαύρη και καταραμένη ψυχή του. «Εσύ, τίποτα. Το ξόρκι ήθελε κεφάλια φονιάδων». «Κι οι άλλοι, που μ' έστειλες να ξεκάνω; Τι σου 'καναν;» «Ο δήμαρχος με σκότωσε. Έστειλε τους δικούς του φονιάδες και μ' έκλεισαν μέσα στην καλύβα μου και της έβαλαν φωτιά. Μα εγώ τον καταράστηκα, ενώ έσκαγα και καιγόμουν, ότι από μένα θα το 'βρει, ότι θα γύριζα». «Δε γύρισες. Εμένα έστειλες». «Εσύ, για μένα. Ξανά και ξανά, όλοι σας. Τώρα έχω και τους άλλους, τους δικούς σου, που σκότωσες στον ανεμόμυλο». «Τάχα ότι ήθελες αλεύρι», της είπε με μίσος. «Δε θα πάρεις άλλα κεφάλια, μάγισσα» μούγκρισε, και τράβηξε το σπαθί του. Εκείνη γέλασε: «Δεν μπορείς να με βλάψεις, φονιά. Δεν είμαι εδώ, ούτε και συ». «Εμείς δεν είμαστε, αλλά είν' αυτό», της είπε βιαστικά, έριξε το δικό του φύλλο της βελανιδιάς στη γη και το κάρφωσε με το σπαθί. Ο μπούφος άπλωσε τις τεράστιες φτερούγες του, σαν κατάρα, να σκεπάσει τον φονιά. Όμως, δεν κατάφερε τίποτα, γιατί άρχισε να σκορπίζει λες κι ήταν από καπνό. Το γέλιο της μετατράπηκε σ' ένα ουρλιαχτό φριχτό, απόκοσμο, που τινάχτηκε ψηλά, πάνω απ' τον λόφο, πάνω απ' το δάσος, ταξίδεψε ως την πόλη και ξύπνησε τους κατοίκους. Και κανείς τους δεν ξανακοιμήθηκε εκείνη τη νύχτα κι άλλες τρεις, απ' την τρομάρα. Γιατί κατάλαβαν ότι μια μάγισσα πέθανε κι ότι η ψυχή της σκορπίστηκε στον άνεμο και χάθηκε· και αναρωτιόνταν τι τέρας κατάφερε να το κάνει αυτό σε μια μάγισσα, κι αν θα ερχόταν μετά για τους ίδιους.
  20. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: Κιάρα Είδος: Φάνταζυ(?) Βία; Μπα, αν και περιλαμβάνει εγκλήματα κατά αγαπημένων ψαριών Σεξ; Σίγουρα όχι Αριθμός Λέξεων: 1.948 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για το Game Nostalgic Αρχείο: Marina.docx Μαρίνα Προφανώς και η ντουλάπα θα ήτανε δίφυλλη. Προφανώς! Αφού την καταραμένη την άδεια την πήρε από το τμήμα Δίφυλλων Ντουλαπών. Ξεφυσάει δυστυχισμένα και στέκεται για λίγο κατάκοπη να χαζέψει το χαμό. Η κατάσταση έχει ως εξής: τα πακέτα της καινούργιας ντουλάπας μέσα στη μέση, το κρεβάτι το έχει σύρει και το έχει κολλήσει στη μπαλκονόπορτα, η παλιά ντουλάπα έχει πλέον ελευθερωθεί, ανοίγουν και τα δύο της φύλλα, το κομοδίνο παλαντζάρει πάνω στο κρεβάτι, με τα συρτάρια του μισάνοιχτα να την κοιτούν, η κουρτίνα έχει ζουληχτεί και τσαλακώνεται, το πάτωμα είναι γεμάτο χνούδια – εκεί, πίσω από το κρεβάτι είναι η φωλιά τους, αν και στον τοίχο πίσω από το κομοδίνο πρέπει να έκαναν πρόσφατα ένα γλέντι και να κάλεσαν και τα χνούδια του σαλονιού, δεν εξηγείται αλλιώς. Σκέφτεται για μια στιγμή πως πάνω από όλη αυτή τη βρώμα κοιμότανε τόσο καιρό. Αλλά δεν την νοιάζει, ούτε η κουρτίνα, ούτε η σκόνη και οι σκούλες και τα χνούδια και τα πούπουλα από το πουπουλένιο πάπλωμα και τα μαξιλάρια, ούτε τα τζάμια που λίγο ακόμα και δεν θα βλέπει απέξω. Το μόνο που την καίει είναι που το πάπλωμα δε φουσκώνει εκεί που θα έπρεπε και που οι γρατζουνιές στο κομοδίνο παραμένουνε ακριβώς οι ίδιες που ήταν και μια βδομάδα πριν. Α, ρε, Μαρινάκι! Α! Η μέση της είναι ρημαδιό, τα γόνατά της πονάνε σαν δαιμονισμένα, το δεξί λίγο περισσότερο και τα χέρια της καλά-καλά δεν πιάνουνε πια – τενοντίτιδα και στα δύο, το δεξί την έχει αλαλιάσει. Κι ακόμη χειρότερα, αφού την κουβάλησε τη ρημαδιασμένη την καινούργια ντουλάπα συσκευασμένη σε πακέτα σε όλο το διάδρομο για να την συναρμολογήσει στο υπνοδωμάτιο κατευθείαν –αλλιώς βέβαια δεν θα μπορούσε να τη συνδέσει με την παλιά– το φυλλαδιάκι που βγαίνει ιπτάμενο από τη συσκευασία την πληροφορεί πως το κουτί περιέχει ογδόντα μία βίδες, εβδομήντα τρία παξιμάδια, τρεις ράγες και διάφορα άλλα συμπράγκαλα, όλα μονά στον αριθμό. Αναστενάζει βαθιά, πιάνει το ιπτάμενο φυλλάδιο και το απιθώνει στο πάτωμα, κάθεται κι εκείνη και αρχίζει να ανοίγει τις συσκευασίες. Τα μάτια της και πάλι τρέχουν. Όπως και το πρωί, στο Υπουργείο Μαγικών Ατομικών Μεταφορών, όταν πήγε να πάρει την άδεια για δεύτερη δίφυλλη ντουλάπα. Βλέπεις, όλα τα άλλα μοντέλα, αυτά με μονή πόρτα, διατίθονται απεριόριστα – εξάλλου είναι για άλλες δουλειές, όπως ας πούμε για να πηγαινοέρχεσαι μέσα στο ίδιο κτίριο, για να ξεφορτώνεσαι ό,τι δεν χρειάζεσαι πια στις εννιά κολάσεις ή ακόμα και για να ανακυκλώνεις το γυαλί ή, τα πιο καινούργια μοντέλα, για να κρεμάς τα ρούχα σου. Όμως οι δίφυλλες, που είναι για μεγαλύτερες μετακινήσεις και οι πιο ακριβές, φτάνουν ως και δύο χιλιάδες χιλιόμετρα, είναι νόμιμες μόνο μέχρι μία ανά διαμέρισμα. Και είναι λογικό, φαντάσου να ήτανε κι αυτές απεριόριστες: το κάθε σπίτι θα είχε πολλές διαφορετικές διευθύνσεις. Οπότε χωρίς την άδεια, ή το χαρτί της απόσυρσης της παλιάς, δε σου πουλάνε την καινούργια. Και η υπάλληλος στο υπουργείο το πρωί το ήξερε αυτό, και καθόλου δεν την ένοιαξε που είχε χάσει τη Μαρίνα της και που ο μόνος τρόπος για να βρει τη διεύθυνση που πήγε ήταν να τις βάλει τις ντουλάπες αντικριστά στον ίδιο χώρο. Τα δάκρυά της όμως την ένοιαξαν, ασχέτως που δεν τα έχυσε επίτηδες. Α! Ρε Μαρινάκι! Ξεκινάει να βγάζει τα πλαϊνά μονοκόμματά κομμάτια, να τα βιδώσει με τον πάτο και το πάνω-πάνω ξύλο. Σκουπίζει τα δάκρυα από τα μάτια και τις μύξες από τη μύτη της με το μανίκι και νεύει να εμφανίσει ένα κατσαβίδι. Θα ήθελε πάρα πολύ να ήταν καλή στην τηλεκινητική κάτι τέτοιες ώρες – τα χέρια της πονάνε τραγικά πολύ. Ένα μεγάλο πλαϊνό κομμάτι της πέφτει και η γωνία της μελαμίνης τη βρίσκει στη γάμπα. Ουρλιάζει και κλαίει, αλλά συνεχίζει να βιδώνει. Η Μαρίνα μια φορά, όταν ήταν πολύ μικρούλα ακόμα, είχε βγει στο μπαλκόνι κι είχε ανέβει πάνω στο κάγκελο. Περπατούσε εκεί ανέμελη, μέχρι που κοίταξε κάτω. Το διαμέρισμα είναι στον έβδομο. Είχε κοκαλώσει εκεί στη θέση της ακίνητη, μόνο οι θεοί των φίλτρων μπορεί να ξέρουν για πόση ώρα, μέχρι να την βρει. Κι όταν την έπιασε και τη βούτηξε στην αγκαλιά της, το Μαρινάκι έχωσε τα νύχια του στο στήθος της αλλόφρων και την κοιτούσε με ένα βλέμμα αγαλλίασης την ίδια στιγμή που την έγδερνε παντού για να κρατηθεί. Έτσι έκλαιγε και τότε, από πόνο και χαρά μαζί, μόνο που τότε την είχε ήδη στην αγκαλιά της σώα. Τώρα, όχι μόνο εν τη έχει βρει ακόμα, αλλά σκέφτεται τα χειρότερα: τις εννιά κολάσεις, τις εφτά αβύσσους ή απλώς την δίφυλλη κάποιου μανιακού με σκύλο. Και κλαίει, και βιδώνει, και ρουφάει τις μύξες της και σκουπίζεται στο μανίκι της μόνο όταν η οραση της θολώνει και δε βλέπει το κεφάλι της βίδας ή όταν πάει να σκάσει από τις μύξες. *** Μια εβδομάδα πριν, μπαίνει σπίτι με μια σακούλα φρέσκο γαύρο. «Μαρίνααα» φωνάζει και η Μαρίνα τρέχει και τρίβεται ευχαρίστως στο πόδι της. «Ε, βέβαια, κυρά μου» γελάει «σου σπάει τη μύτη, ε;» Ακουμπάει τον γαύρο στον πάγκο της κουζίνας, τη χαϊδολογάει και πάει να αλλάξει για να καθαρίσει τα ψάρια. Μέχρι που να γυρίσει στην κουζίνα άφαντος ο γαύρος. Μόνο η σακούλα πάνω στον πάγκο. «Μαρίνααααα» φωνάζει ξανά, αλλιώτικα όμως τώρα. «Μαρίναααα». Μα πουθενά η Μαρίνα. Ψάχνει από ‘δω, ψάχνει από ‘κει, σαλόνι, βιβλιοθήκη, μπάνιο, ξανά κουζίνα, πουθενά. Κοιτάζει πάνω σε όλα τα ντουλάπια, κάτω από όλα τα έπιπλα, σηκώνει παπλώματα, ριχτάρια και υφάσματα. Πουθενά. Καμιά ώρα μετά, της περνάει η οργή, έχει μεταλλαχτεί σε γνήσια ανησυχία. Καταρχάς, δεν μπορεί να πρόλαβε να φάει όλη τη σακούλα. Εντάξει, το ξανασκέφτεται, μπορεί. Οριακά. Ξαναψάχνει όλο το σπίτι, βγάζει τα κεριά κι αρχίζει να ψέλνει. Απλώνει και τα χέρια, για να πιάνει μεγαλύτερη επιφάνεια, λέει. Όχι, η Μαρίνα δεν είναι μέσα στο σπίτι. Δεν πιάνει με καμία από τις καινούργιες αισθήσεις που της έδωσε το ξόρκι το παραμικρό ίχνος γούνας, αυτακίων ή μουστακιών. Παρόλο που είναι μάταιο, το ξαναφέρνει όλο βόλτα, μια φορά, δυο, τρεις – την τέταρτη τρέχοντας, γιατί το ξόρκι ξεθυμαίνει και ο πανικός την απειλεί. Πού πήγε; Κοιτάζει όλες τις μπαλκονόπορτες, τα παράθυρα, την εξώπορτα. Είναι όλα κλειστά. Αρπάζει το σκουπόξυλο της, το καβαλάει, ανοίγει την μπαλκονόπορτα και βγαίνει πετώντας να κοιτάξει τη γειτονιά. Το παρκάκι ήσυχο, κάτι πιτσιρικάδες μόνο μουντζώνουνε και ρίχνουνε στρακαστρούκες από τα ακροδάχτυλά τους στον νυχτερινό ουρανό, οι καμινάδες καπνίζουνε, οι δρόμοι έρημοι. Ίχνος της Μαρίνας πουθενά. Ούτε η ίδια, ούτε η αύρα της. Λες και την κατάπιε η γη. Γυρνάει σπίτι της αποκαμωμένη και λίγο πριν να ξημερώσει ξαπλώνει στο κρεβάτι της για να ισιώσει τη μέση της μπας και σκεφτεί καλύτερα και αποφύγει την απελπισία. Το φως είναι αναμμένο και το βλέμμα της πέφτει σε έναν κοκκινωπό λεκέ στη δίφυλλη ντουλάπα. Κόκκινο πάνω στα σκούρα καφέ σκαλίσματα, σχεδόν αόρατο, κι όμως είναι εκεί: ένα ματωμένο πατούσι, σαν σφραγίδα στη λάκα, στο ύψος της γάμπας της. Πιάνει το φύλλο της ντουλάπας από το χερούλι να το ανοίξει, μα διστάζει. Το μετανιώνει. Βάζει τα ακροδάχτυλά της στη χαραμάδα ανάμεσα στα δύο φύλλα και με τα νύχια της τη χαρχαλεύει μέχρι να ανοίξει. Και ανοίγει, το ένα φύλλο ανοίγει διάπλατα. Στον πάτο της ντουλάπας υπάρχουν ακόμα δυο τρεις ματωμένες πατημασιές κι ένας γαύρος δαγκωμένος. Φέρνει τα χέρια της στόμα και κλαίει γοερά. *** Έχει συναρμολογήσει τα δύο κουτιά και τώρα τα μοντάρει μεταξύ τους. Όρθια, και μάλιστα στις μύτες, επειδή αυτή που βρήκε ετοιμοπαράδοτη είναι ψηλή και οι πόρτες της συρόμενες – δεν έχει ποτέ της συναρμολογήσει ξανά συρόμενες πόρτες και, φυσικά, το φυλλάδιο θεωρεί αυτονόητα κάποια από τα πολύ ουσιώδη πράγματα για εκείνη, όπως ας πούμε το ποια μεριά της ράγας πάει δεξιά και ποια αριστερά. Τους βάζει τις πλάτες και στέκεται για λίγο να τις ισιώσει απέναντι στην παλιά και να μετρήσει. Ένας μοναδικός τρόπος υπάρχει για να καλέσεις ξανά τον τελευταίο προορισμό του παλιού μοντέλου – να ευθυγραμμίσεις τις δίφυλλες ντουλάπες, τη μια απέναντι από την άλλη, και να αφήσεις τον τελευταίο προορισμό του παλιού μοντέλου να καθρεφτιστεί στον καθρέφτη που έχουν τα φύλλα της πόρτας της καινούργιας. Μετά, αφού πια έχεις δει τον προορισμό, μπορείς να μεταβείς ο ίδιος μέσω όποιας από τις δύο θέλεις. Σκύβει, ακούγοντας ένα κρακ από τη μέση της, να σηκώσει το ένα φύλλο της πόρτας. Ζυγίζει περίπου όσο ένας άνθρωπος – χοντρή μελαμίνη και πάνω της κολλημένο ένα φύλλο καθρέφτη. Βλέπει το μάγουλό της κολλημένο πάνω, τη γεμάτη τρίχες φόρμα της, τα μαλλιά της ανάκατα σαν οχιές γύρω από το κεφάλι της και τα μάτια της κόκκινα και πρησμένα από το κλάμα. Τα αγνοεί όλα και διατάζει το φύλλο να μείνει στη στάση που το απίθωσε για να το βιδώσει. Είναι πια πολύ κοντά. Σε λίγο θα την κρατάει ξανά στην αγκαλιά της, το δίχως άλλο. Οι ράγες είναι βιδωμένες στραβά – ίσως και ανάποδα. Είναι αδύνατο να σύρει τις πόρτες πάνω τους. Τις σπρώχνει με όλη της τη δύναμη. Έχει δώσει μέχρι και το τελευταίο της σέντσι για αυτή την καινούργια δίφυλλη και δεν πήρε την εγγύηση, αν την σπάσει την έσπασε και τέλος – αλλά δεν την νοιάζει, δεν την νοιάζει τίποτα. Πονάει ολόκληρη, το κορμί της τρίζει. Καταφέρνει να ισιώσει λίγο τις πόρτες, ξαναμετράει. Η απόσταση είναι σωστή. Πιάνει τα χερούλιά της παλιάς δίφυλλης, διστάζει. Στρέφει το κεφάλι πίσω στην καινούργια και βλέπει τον εαυτό της να καθρεφτίζεται. Ράκος. Θα τη βρω και μετά θα πλυθούμε και οι δυο! Νεύει στον εαυτό της, στρέφεται εμπρός της αποφασιστικά και ανοίγει διάπλατα τα φύλλα της πόρτας της παλιάς ντουλάπας. Στον καθρέφτη της καινούργιας βλέπει το λιμάνι και τα ψαράδικα. Ένας δυο βαρκάρηδες ξανοίγονται μόλις – λογικό, η ώρα είναι σωστή. Σηκώνει το χέρι της και χαστουκίζει το κούτελό της. Όχι μόνο πρόλαβε να τον φάει όλο, πρόλαβε να σκεφτεί και να τον αντικαταστήσει! Πιάνει τη συρόμενη πόρτα με τον καθρέφτη και πασχίζει να την σύρει στη στραβωβιδωμένη ράγα. Αδύνατο. Σπρώχνει, τραβάει, φυσάει, ξεφυσάει, διατάζει, ψέλνει, τίποτα. Δεν ανοίγει με τίποτα. Ξάφνου κοιτάζει την παλιά. Σαν την τρελή, κλείνει τα φύλλα της πόρτας, τα ξανανοίγει και χώνεται μέσα. Κοπανάει το κεφάλι της στο κόντρα πλακέ της πλάτης. Σκατά! Απενεργοποιήθηκε την ώρα που την άνοιξα απέναντι στην άλλη, θυμήθηκε το χαρτί που υπέγραψε το πρωί. Βουτάει τη σκούπα της, ανοίγει την μπαλκονόπορτα και την καβαλάει. Πετάει πάνω από τις καμινάδες των σπιτιών που καπνίζουν και βήχει, χουφτώνει το σκουπόξυλο –τόσο σφικτά που οι σκλήθρες του μπαίνουν στα χέρια της– για να το αναγκάσει να πάει πιο γρήγορα. Ο αέρας είναι ακόμα κρύος και την περονιάζει. Αλλά γρήγορα φτάνει στο λιμάνι, κατεβαίνει χαμηλά στα στενά και φωνάζει: «Μαρίναααα». Ακούει δυο τρία νιαουρίσματα όπως περνάει αλαφιασμένη τα σοκάκια, κοιτάζει καλά-καλά κάθε αλάνι που συναντάει, αλλά κανενός η γούνα του δεν έχει μαύρες ρίγες, κανενός τα μάτια του δεν είναι κίτρινα σαν της Μαρίνας – τη φωνή της δεν την έχει ακούσει ακόμα. «Μαρίνααα». Ξανά και ξανά. Κουτουλάει σε τοίχους, σπρώχνει πανέρια και τα γκρεμίζει, παίρνει κλειστές στροφές και παλαντζάρει, η σκούπα, η καψερή, ρημάδι θα γυρίσει σπίτι, αλλά κάποια στιγμή, κάτω από τον πάγκο που ψαρά που προτιμάει, βγαίνει ένα ριγωτό αυτί και μετά ένα αγαπημένο μούτρο. Σταματάει τη σκούπα τόσο απότομα που εκτοξεύεται με τα μούτρα στο πεζοδρόμιο που ζέχνει ψαρίλα. Δεν πονάει, δεν τη νοιάζει τίποτα. «Κορίτσι μου, κούκλα μου, χαρά μου!» της λέει με μια ανάσα και τη βουτάει σφικτά στην αγκαλιά της. Κλαίει, χώνει τη μύτη της στην –ακόμα– καθαρή της γούνα και τη φιλάει. Αλλά η Μαρίνα παίρνει το γνωστό στωικό της ύφος, αυτό που φυλάει για όλους τους ενοχλητικούς, βάζει πατούσι στο μάγουλό της να απομακρυνθεί και περιμένει, εξίσου στωικά τώρα, καθιστή στο ρημάδι το σκουπόξυλο, να πάει σπίτι της για να καθαρίσει τη γούνα της εκεί όπου την ακούμπησε και τη λέρωσε. Στωικά, μόνο για την ώρα, γιατί η υπομονή της θα εξαντληθεί σε περίπου εννιά δευτερόλεπτα, όταν θα κατέβει από τη σκούπα και θα δει τι έχει κάνει η ανθρώπισσά της στο υπνοδωμάτιό τους και σε όλες τις αγαπημένες της γωνιές.
  21. 8 points
    @Baldwin the Victorius Νομίζω δεν έχει νόημα να μιλήσουμε για το ύφος με το οποίο ξεκινάς να γράφεις, σαν να σε έχει πιάσει κάποιος από τον λαιμό ( ηρέμησε, δεν θα σε σταυρώσει κανείς επειδή δεν σου άρεσε ένα βιβλίο). Θα ήθελα μόνο να σου απαντήσω στο παρακάτω (όχι σαν "συγγραφέας", αλλά σαν Ελληνίδα). Πες το φιλικό αντίλογο βρε αδελφέ: Έχεις ζήσει καθόλου στην Ήπειρο;
  22. 8 points
    Όνομα Συγγραφέα: ΚΑΝΑΡΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Είδος: μεταξύ ε.φ. και υπερφυσικού και με λίγο τρόμο. Βία; ναι Σεξ; όχι Αριθμός Λέξεων: 3538 Αυτοτελής; ναι Σχόλια: Για τον 51ο διαγωνισμό διηγήματος με θέμα "κάθοδος". Τα Άνθη του Μετατρόμου.docx
  23. 8 points
    @Solonor, @Zaratoth: δεν διαφωνείτε, αγγίζετε δυο διαφορετικές πτυχές της ίδιας διαδικασίας. Ο Αντώνης λέει ότι δεν είναι χάσιμο χρόνου να διορθώνεις ξανά και ξανά ένα κείμενο, ακόμα και να το ξαναπιάνεις μετά από κάθε απόρριψη για ένα ακόμα χέρι. Σταματάς μόνο όταν πειστείς ότι δεν υπάρχει πιθανότητα να εκδοθεί και ξεκινάς να γράφεις (και να διορθώνεις) κάτι άλλο, Ο Νικολής λέει ότι (για την ακρίβεια, ο άνθρωπος από τον οποίο πήρε συνέντευξη το είπε): η διαδικασία των διορθώσεων δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο. Και όλη σου τη ζωή να ξανακοιτάζεις ένα έργο σου (παιχνίδι, βιβλίο, οτιδήποτε), θα βρίσκεις κάποια λεπτομέρεια να βελτιώσεις. Αλλά εκεί που στο πρώτο χέρι θα βρεις 1.000 πράγματα να φτιάξεις και στο δεύτερο 100, στο 5ο, το 6ο κοκ. θα βρίσκεις ένα ή δύο. Είτε επειδή δεν υπάρχουν, είτε επειδή μέχρι εκεί μπορείς να το πας με τις τρέχουσες ικανότητές σου, είτε επειδή πρέπει να αφήσεις να περάσει κάποιος χρόνος αποστασιοποίησης προτού μπορέσεις να το ξαναδείς και να βρεις τρόπο να το βελτιώσεις σημαντικά. Οπότε, σ' αυτό το σημείο, οφείλεις να το θεωρήσεις προσωρινά ολοκληρωμένο και να το βγάλεις στον έξω κόσμο ή να το αφήσεις στην άκρη.
  24. 8 points

    until

    Θεωρώ ότι αν δώσω κι άλλο hint θα είναι αχρείαστο βάσει των όσων έχετε απαντήσει. Αύριο βραδάκι ανακοινώνω θέμα 😉
  25. 8 points
    Δεν ξέρω αν το έχουν αναφέρει και πιο πάνω γιατί ειπώθηκαν πολλά, αλλά ως αναγνώστρια δεν έχω θέμα με το σκηνικό αρκεί να μη μου κλοτσάει η αληθοφάνεια. Δηλαδή, αν θες να γράψεις ιστορία τρόμου με σκηνικό την Σκιάθο, κανένα πρόβλημα. Αν με κάνεις να νιώσω ότι περπατάω στους δρόμους της Σκιάθου, νιώσω το θαλασσινό αεράκι, γευτώ το ούζο με το χταπόδι κτλ. και μετά έρθει και το τέρας και κολλήσει απόλυτα με το σκηνικό, πχ αν ζωντανέψει το χταπόδι και γίνει Κθούλου, δεν έχω κανένα θέμα γιατί νιώθω ήδη μέσα στην ιστορία και αισθάνομαι το χταπόδι να με κυνηγάει. Και το ίδιο ισχύει για το ξένο σκηνικό. Διαβάζω βιβλία από ξένους συγγραφείς και αισθάνομαι ότι έχω πάει στην πόλη τους κι ας μην έχω πάει ποτέ. Θες να γράψεις διήγημα σπλάτερ σε ελληνικό σχολείο ή ελληνικό φρενοκομείο; Κανένα πρόβλημα, αρκεί να είναι ελληνικό το σχολείο ή το ψυχιατρείο/νοσοκομείο. Όχι να τον λένε τον ήρωα Βαγγέλη και το νοσοκομείο να έχει βγει από το γκρεις ανάτομη. Που είναι τα ράντζα; Οι ταλαιπωρημένες και κακοπληρωμένες νοσοκόμες; Να το διαβάσει ο Έλληνας και να πει, ναι έτσι είναι, να το διαβάσει και ο ξένος και να πει, α, έτσι είναι στην Ελλάδα. Και να το πω πιο αναλυτικά. Αν κάποιος καταφέρει και αποδώσει τέλεια την ατμόσφαιρα του ελληνικού νοσοκομείου και έχει και μια νυχτερινή νοσοκόμα που τη λένε Λίτσα και τρώει σουβλάκια, γιατί να έχει πρόβλημα ο αναγνώστης που έχει μπει ήδη στην ατμόσφαιρα; Σίγουρα δε θα περίμενε μια Μέρεντιθ με σέξι εσώρουχα (εκτός κι αν πρόκειται για ανατροπή, τι να πω). Το γράφω όλο αυτό γιατί το έχω δει σε διηγήματα να γίνεται λάθος και μου έχει χτυπήσει άσχημα. Συμπέρασμα : δεν υπάρχει λάθος ή σωστό σκηνικό, μόνο λάθος ή σωστή απόδοση του. Και είναι πιθανότερο να αποδώσεις σωστά κάτι που ήδη γνωρίζεις καλά.
  26. 7 points
    until
    Η πόρτα άνοιξε ξανά ύστερα από πέντε μήνες. Η φωτιά άναψε και ζέστανε τους πέτρινους τοίχους. Οι καρέκλες βγήκαν απ’ την αποθήκη και στήθηκαν γύρω απ’ τα τραπέζια. Ο πάγκος ξεσκονίστηκε. Οι κανάτες πλύθηκαν και η χύτρα γέμισε νερό και μπήκε στη φωτιά. Η ταβέρνα γέμισε αρώματα μελιού, κανέλας και φρέσκιας μπύρας. Θέμα: Απαγόρευση Γράφουμε έως: 21 Μαΐου Ψηφίζουμε έως: 21 Ιουνίου Κανονισμοί εδώ. Κι όταν όλα ήταν έτοιμα, μια ξύλινη ταμπέλα κρεμάστηκε έξω απ’ την πόρτα: "52ος Διαγωνισμός Σύντομης Ιστορίας. Πρόσκληση ενδιαφερομένων". Ήταν, όμως, όλα έτοιμα; Μια δεύτερη αράδα από σκαλιστά γράμματα στην ταμπέλα έμενε μισή: "Θέμα Διαγωνισμού …" Γεια χαρά σε όλες και όλους! Πρώτα απ’ όλα ελπίζω να είστε όλοι καλά και υγιείς! Να περνάτε όσο καλύτερα γίνεται και κυρίως να προσέχετε. Και όσο έχετε χρόνο να γράφετε. Όπως καταλάβατε ο 52ος Διαγωνισμός πλησιάζει. Ελάτε στην ταβέρνα, καθίστε γύρω απ’ τη φωτιά και πείτε μας μια ιστορία φαντασμάτων, φαντασίας, μελλοντικών κόσμων, μυστηρίου. Κερνάμε τηγανιτά αυτιά γκόμπλιν σε σούπα από λίπος καλικάντζαρου και μαύρη μπύρα αφροζύμωτη. Αναλόγως τον χρόνο απ’ τον οποίο προέρχεται ο κάθε επισκέπτης προσφέρουμε και αντισηπτικό χεριών: 1) Ελαιόλαδο με στάχτες ευκαλύπτου, 2) Αλκοολούχος λοσιόν 70%, 3) Διάλυμα με νανορομπότ(;!) Και φυσικά προσφέρουμε ζωντανή μουσική. Σήμερα μαζί μας οι Arise From Thorns: Και για να μπαίνουμε σε κλίμα έμπνευσης, ορίστε και οι στίχοι: This is a story that will only take place in the imagination of the reader So the people, places and creatures here will be different on all accounts Let yourself become one The only one who perceives all that in a place within your own mind It is a simple transferring of imagery and atmosphere and let us go So I shall begin here Eyes closed shut and fear in my heart, I crouch low down to the ground My hands are wrapped around the back of my head to shelter my face from the cold Don't close your eyes Let yourself become one The thunder crashes within my own heart, I won't stop running Cold wet and shivering, I think of warm sun, can't open my eyes Let yourself become one The smell is that of wet leaves and fresh rain, the dark trees surround me The great warm sun only a memory, I open my eyes Θα επανέλθω με εικονίτσες, ενδεικτικές του θέματος σε λίγο. Cheers Οι ιστορίες του διαγωνισμού, με σειρά συμμετοχής: Ντρόντεκ - Γιώργος77 Τα Αρχικά_Μια ιστορία της Τελευταίας Πόλης - Starbuck Vanishing Point - 4_Aces Σοκολατένια ποτάμια - Roubiliana
  27. 7 points
    Έφτασε η μεγάλη μέρα!
  28. 7 points
    Όνομα Συγγραφέα: Εγώ καλέ Τίτλος: Φοβερό Μέλλον Είδος: Δυστοπική επιστημονική φαντασία Βία; Τσουκ Σεξ; Τσούκου Αριθμός Λέξεων: 650 Αυτοτελής; Ναι Σχόλια: Για το μένουμε σπίτι flash fiction Αρχείο: Φοβερό Μέλλον.doc Φοβερό Μέλλον Είναι δέκα μέρες τώρα που άρχισε να πέφτει αυτό το ψιλόβροχο. Στην αρχή το περάσαμε για κανονική βροχή, αλλά όταν αρρώστησαν και πέθαναν οι πρώτοι εκατό άνθρωποι στις τρεις πρώτες μέρες, καταλάβαμε ότι δεν είχαμε να κάνουμε με νεράκι του Θεού. Πώς δουλεύει αυτό το πράγμα: έτσι και βραχείς αρκετά, δηλαδή να είσαι πάνω από πέντε-δέκα λεπτά έξω, μολύνεσαι με το πιο τρελό μικρόβιο που έχει εφευρεθεί ποτέ από τον άνθρωπο, αυτό του γήρατος. Δηλαδή, χάθηκε ο κόσμος να είχε ξεφύγει από κάνα εργαστήριο ο ιός της νεότητας, ας πούμε; Έπρεπε να γίνει αυτό; Το γήρας έρχεται φυσιολογικά στον οργανισμός μέσα από μια μακρόχρονη διαδικασία που ξεκινάει από το τέλος της ανάπτυξης κιόλας. Ορμόνες, ελεύθερες ρίζες, κυτταρικές βλάβες, όλα αυτά που στοιβάζονται με τα χρόνια κι ο οργανισμός μας δεν προλαβαίνει να τα διορθώνει, (όσα μπρόκολα και να φάμε κι όσα χιλιόμετρα κι αν τρέξουμε) ώσπου στο τέλος κλατάρει. Ε, μ' αυτό το πράγμα που έσκασε, (κυριολεκτικά, έγινε έκρηξη σε ένα εργαστήριο), και τώρα πέφτει από τον ουρανό, όλα αυτά γίνονται μέσα σε λίγες ώρες. Δηλαδή, δε σε βρίσκει το επόμενο πρωί, τόσο λίγες. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς μικρόβιο, έτσι το λέω εγώ που δεν τα πάω καλά μ' αυτά τα βιολογικά, ιατρικά, τέλος πάντων της δεύτερης δέσμης, κι αν δεν ξέρεις τι είναι δέσμες τότε ίσως αντέξεις μέχρι το πρωί. Εγώ, απ' την άλλη, μόλις μαρτύρησα το δράμα μου: θα πεθάνω σε κάνα δωδεκάωρο, το πολύ. Δεν είναι μικρόβιο, αλλά δεν ξέρω τι είναι. Προσβάλλει, λένε, τα κύτταρα. Δούλευαν πάνω σε πειράματα για ένα φάρμακο που θα παρέτεινε τη ζωή τόσο, ώστε ήταν πολύ κοντά στο να το λένε το ελιξίριο της αιώνιας ζωής, χαριτολογώντας, το τόνιζαν αυτό, για να μην παρεξηγούνται. Το θυμάμαι, πριν από δύο χρόνια ή και λίγο παραπάνω, που έβγαιναν στις ειδήσεις και στο ίντερνετ και μας έπρηζαν για να παίρνουν επιχορηγήσεις. Ποτέ μου δεν πίστεψα ότι θα ήταν καλό πράγμα αυτή η αιώνια ζωή, αλλά δεν με ρώτησε και κανείς. Αν τυλιχτώ πολύ καλά με αδιάβροχο, ίσως να μπορέσω να βγω έξω και να κυκλοφο ρήσω με ασφάλεια, αλλά μιλάμε ότι θα πρέπει να τυλίξω σακούλες και στα χέρια και στα πόδια μου ακόμη, και να κρατάω ομπρέλα. Τα κράνη των μοτοσυκλετιστών, ακόμη και των ποδηλατιστών, έχουν εξαντληθεί στην αγορά. Θα γέλαγα, βλέποντας όλους αυτούς τους αν­θρώπους με τα κράνη και τις ομπρέλες στον δρόμο, αν δεν μ' έπιανε αυτή η θλίψη, όχι για τον κίνδυνο, όχι για το ενδεχόμενο να πεθάνουμε οι μισοί πριν σταματήσει να βρέχει, αλλά για κάτι άλλο: δεν θα είναι τίποτα πια όπως παλιά. Ποτέ δεν θα εμπιστευτούμε ξανά τη βροχή. Θα τη θεωρούμε πάντα δηλητήριο. Και μου άρεσε η βροχή. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, που στεκόμουν μπροστά στο παράθυρο όταν έβρεχε, και μύριζα το ξύλο απ' τα παντζούρια, τη βρεγμένη άσφαλτο κι ίσως κι άλλα πράγματα που μ' έφταναν μέχρι τον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας. Θυμάμαι ότι ήθελα πάντα να βγαίνω στη βροχή, κι όταν οι γονείς μου δεν μ' έβλεπαν, το έκανα, έβγαινα και γινόμουν μουσκίδι. Έβρεχε τόσο σπάνια τότε. Τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο. Δεν θα ξαναεμπιστευτούμε τον ουρανό. Γιατί από αυτόν πέφτει ο θάνατος αυτές τις μέρες. Απορώ, πώς μπορούν να κοιτάνε τον ουρανό οι άνθρωποι που έχουν επιζήσει από πόλεμο, από βομβαρδισμούς. Εμείς, μετά απ' αυτό, δεν ξέρω τι θα κάνουμε. Κάποιοι ήδη συζητάνε για την κατασκευή θόλων πάνω από κάθε πόλη. Και είναι ικανοποιημένοι μ' αυτή την προοπτική! Δηλαδή, πάνω απ' όλα, ο φόβος του θανάτου. Καμία λογική. Μου λείπει ήδη μια Κυριακή στη θάλασσα, για ψαράκι. Μια εκδρομή στο βουνό, για τα χιόνια. Μια Καθαροδευτέρα με χαρταετούς. Μια Πρωτομαγιά, ένα Πάσχα, μια αφορμή για να βγούμε στα λιβάδια. Ένας Αύγουστος με συνωστισμό στις παραλίες, που πάντα τον σιχαινόμουνα. Πιστεύω ότι κανείς δεν θα ξαναμπεί ούτε στη θάλασσα πια. Νομίζω ότι κανείς δεν θα ξαναζήσει, πια, μόνο θα φοβόμαστε. Κι αυτό είναι το χειρότερο που μας έκανε αυτή η μολυσμένη βροχή.
  29. 7 points
    Καλησπέρα, παιδιά και από εμένα. Έλειψα καιρό. Ελπίζω να είμαι πιο τακτικός από εδώ και πέρα. Διήγημα μου πρωτοδημοσιευμένο στο fractalart. https://www.fractalart.gr/ena-mikro-vrachykykloma/ Ελπίζω να το απολαύσετε. Παρατήρησα εκ των υστέρων κάποια θέματα με την επιμέλεια, αλλά έστω κι έτσι, σας το παραδίδω. Σας ευχαριστώ πολύ. Γιάννης.
  30. 7 points
    Καλή χρονιά! Παλιά παίζαμε "Αναγνωστικούς Στόχους". Πώς παίζεται: Λέμε τι περίπου θέλουμε να διαβάσουμε μέσα στη χρονιά (πόσα βιβλία, ή πόσες σελίδες, ή τι βιβλία, πράσινα, άσπρα, κόκκινα, φαντασίας, ρομάντζα, επιστήμης, ποιους συγγραφείς, από ποιες χώρες, ξεκινάνε από Ν τα ονόματά τους; ) και στο τέλος της χρονιάς κάναμε απολογισμό. Λέτε να ξαναπαίξουμε; Ξεκινάω εγώ: 1) Φέτος δεν θέλω να πέσω κάτω από τα 40 βιβλία. Την περασμένη χρονιά ξεκουράστηκα, το είχα ανάγκη, διάβασα (ολόκληρα) 34 βιβλία, χαλαρά, χωρίς να βιάζομαι, αλλά φέτος θέλω πάνω από 40. 2) Θέλω να διαβάσω πολλούς συγγραφείς που δεν έχω ξαναδιαβάσει. Πολλούς, δεν βάζω όριο. 3) Θέλω να διαβάσω κάποια βιβλία που με περιμένουν υπομονετικά στη βιβλιοθήκη κάτι χρονάκια... Δεν είναι πολλά, αλλά είναι παραπονεμένα. Ας διαβάσω τέσσερα από αυτά, θα είμαι ευχαριστημένη. 4) Δύο θεατρικά. 5) Ένα ποίησης. Ο επόμενος; Ρίχτα!
  31. 7 points
    Το 2019 δεν ήταν από τις καλύτερες χρονιές μου αναγνωστικά, αλλά ούτε κι από τις χειρότερες, κυρίως γιατί εκτός από τα παρακάτω 72 βιβλία που διάβασα, παράτησα καμιά δεκαπενταριά (αριθμός ρεκόρ για μένα) και επίσης διάβασα και περίπου 150 κόμικς/graphic novels. Και το πιο σημαντικό πήρα πάλι μπρος και γράφω με όρεξη κι όχι από υποχρέωση ή πιέζοντας τον εαυτό μου ότι θα μου κάνει καλό να γράψω. Από τα 72, λοιπόν, τα 53 είναι Ελλήνων (και από αυτά 12 είναι fantasy, 5 επιστημονικής φαντασίας και 10 τρόμου) και τα 17 ξένων συγγραφέων (και από αυτά 3 είναι fantasy, 1 επιστημονικής φαντασίας και 6 τρόμου). 10 είναι τα non-fiction και 10 οι ανθολογίες. Με κόκκινο τα καλύτερα πέντε, με μαύρο και bold τα χειρότερα-αλλά-όχι-τόσο-κακά-που-να-τα-παρατήσω. 1. Αφανισμός, Jeff VanderMeer , σελ.208 2. Βολέγκαροι, Ευρυδίκη Μαντέλη, σελ.625 3. Η Κόκκινη Μαρία, Κυριάκος Αθανασιάδης, σελ.182 4. Παράξενες ιστορίες από το κινέζικο σπουδαστήριο, Pu Songling, σελ.144 5. Ένας Έλληνας στην Ανταρκτική, Ιωάννης Μπαζιώτης, σελ.176 6. Χάκα, Caryl Fére, σελ.406 7. 12 + 1 Αλήθειες Ενός Ανθρώπου που Αγαπούσε Μονάχα τα Βιβλία, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Παναγιώτα Τσιμπαλίδη, σελ.36 8. Ελληνικά Παραμύθια Α' Οι Παραμυθοκόρες, Άννα Αγγελοπούλου, σελ.312 9. Το πάρκο, Δήμητρα Παπαναστασίου, σελ.147 10. Οι αξιοδιήγητοι καιροί του Μοναχικού, Μ.Ν. Αντωνόπουλος, σελ.100 11. Αναζήτηση, Χρύσανθος Μαρούλης, σελ.67 12. Του Χειμώνα Ψίθυροι, Συλλογικό, σελ.204 13. Tο Έπος της Φαντασίας: Χρησμός, Συλλογικό, σελ.432 14. Το στοιχειωμένο κουκλόσπιτο και άλλες δύο ιστορίες, M.R. James, σελ.72 15. Στο μαερειό της Νάξου, Κατερίνα Σιδέρη, σελ.94 16. Ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού Ι, σελ.261 17. Ο βιβλιοπώλης του Σελινούντα, Roberto Vecchioni, σελ.128 18. Ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού ΙΙ, σελ.300 19. Η προγονική εντολή, Καίτη Βασιλάκου, σελ.152 20. Δράκοι και μονόκεροι, Ναούμ Θεοδοσιάδης, σελ.234 21. Η πρωταρχική αστικοποίηση στον ελλαδικό χώρο της 2ης π.Χ. χιλιετίας, Γεώργιος Μ. Σαρηγιάννης, σελ.407 22. Βρόχος, Συλλογικό, σελ.154 23. Υπερσιβηρικός: Έως την άκρη του κόσμου, Christian Wolmar, σελ.352 24. Μάτια στις Σκιές, Αργυρώ-Μαρία Βενιού , σελ.120 25. Φιλήμων ο ερευνητής του μεταφυσικού, Βαγγέλης Ιωσηφίδης , σελ.240 26. Ο άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη, G.K. Chesterton, σελ.180 27. Αθήνα - Η μυθολογία μιας πόλης, Ξενοφών Α. Μπρουντζάκης, σελ.128 28. Έπρεπε να είχες φύγει, Daniel Kehlmann, σελ.102 29. Ιστορίες της άλλης μέρας, Βασίλης Κυριλλίδης, σελ.163 30. Η γη του ήλιου: Ταξίδι στην Ελλάδα και την Μεγάλη Ελλάδα, George Gissing, σελ.211 31. Η κληρονομιά, The Legend of Drizzt #7, Legacy of the drow #1, R.A. Salvatore, σελ.328 32. Το κάστρο, Βαγγέλης Γιαννίσης, σελ.432 33. Άναστρη νύχτα, The Legend of Drizzt #8, Legacy of the Drow #2, R.A. Salvatore, σελ.333 34. Λεμονοδάσος, Κοσμάς Πολίτης, σελ.158 35. Τετραλογία του Αιγαίου - Κυκλαδικός Πολιτισμός, Ειρήνη Σαρόγλου-Τσάκου, σελ.178 36. Η πολιορκία του σκότους, Legend of Drizzt, #9, Legacy of the Drow, #3, R.A. Salvatore, σελ.369 37. Ο Αποκρυφιστής, John Zamas, σελ.148 38. Τιμωρία, η σκοτεινή όψη της σεξουαλικότητας, Στέφανος Τσιόδουλος, σελ.118 39. Οι Θάλασσες των Δράκων, Δήμητρα Μπενίση, σελ.165 40. Φωνές στο Σκοτάδι, Αβραάμ Γεφυρόπουλος, σελ.216 41. Στα όρια της φαντασίας, Δημήτρης Βαγενάς, σελ.238 42. Το Παράπονο της Βρισηίδας, Δημήτρης Ι. Κυρτάτας, σελ.161 43. Ανθολόγιο για τα παιδιά του δημοτικού ΙΙΙ, σελ.330 44. Phantasmal magazine #1 45. 8 μικρές ιστορίες #1, Βέρα Καρτάλου 46. 8 μικρές ιστορίες #2, Βέρα Καρτάλου 47. Έξω από την κορνίζα, σελ.60 48. Ιστορήματα τηνιακά, Κώστας Γ. Αλεξόπουλος, σελ.190 49. Όνειρα της Φαντασίας - Η Αύρα της Άνοιξης, Βασίλειος Ι. Μέγας , σελ.128 50. Ο νέος Προμηθέας, Απόστολος Λυμπερίδης, σελ.204 51. Η μαρμαρωμένη γυναίκα και άλλες ιστορίες, Μαρία Σουρίδη, σελ.116 52. Τηνιακά παραμύθια, Στρατής Γ. Φιλιππότης , σελ.128 53. Παλιό ΠΑΣΟΚ - το Ορθόδοξο [σοσιαλιστικές ιστορίες '80s-'90s], σελ.288 54. Πέρασμα στο φως The Legend of Drizzt #10, Legacy of the Drow #4, R.A. Salvatore, σελ.359 55. Επαγγελματίας Ζαμπονοκόπτης, Νίκος Μπόβολος, σελ.172 56. Κινούμενη άμμος, Κοάλεμος #1, Στέλιος Ανατολίτης, σελ.320 57. H τέχνη του να γίνεσαι βαρετός με τις ταξιδιωτικές σου αφηγήσεις, Matthias Debureaux, σελ.57 58. Τα ΑΠΑΝΤΑ Ι, H.P. Lovecraft (εκδόσεις Οξύ), σελ.152 59. Η ωραιότερη ιστορία της τέχνης: Ένα όνειρο στο στρατόπεδο Ντόρα-Μιττελμπάου, François Le Lionnais, σελ.64 60. Τα ΑΠΑΝΤΑ ΙΙ, H.P. Lovecraft (εκδόσεις Οξύ), σελ.124 61. Μια Μηχανή για Κινούμενα Τοπία, Δημήτρης Καλοκύρης, σελ.140 62. Το κάλεσμα και άλλες ιστορίες μυστηρίου, Παύλος Τομάζος, σελ.96 63. Τα πρόσωπα της λύτρωσης, Γιώργος Σαφελάς, σελ.128 64. Δανάη, Αλέξανδρος Έξαρχος, σελ.264 65. Κολοκύθες και Καταχνιάρρρ, Δήμητρα Μπενίση, σελ.150 66. Οι μυστηριώδεις γυναίκες του Στεπφορντ, Ira Levin, σελ.128 67. Αιώνια μάχη, Θεοί και δαίμονες 0.5, Μαρία Βρυσανάκη, σελ.307 68. Μυστικά στο λυκόφως, Γιώργος Δάμτσιος, σελ.442 69. Λεγεώνα, Γιάννης Αντάμης, σελ.136 71. Ονειρικές Αφηγήσεις (The Weird Side Tales, #1), Συλλογικό, σελ.276 72. Άγριες Τελετές, Τέτη Θεοδώρου, σελ.141
  32. 7 points
    Commercial και literary είναι marketing labels και όχι λογοτεχνικά είδη. Μπορούν να ενδιαφέρουν τους ατζέντηδες και τους εκδοτικούς όσο θέλουν, αλλά το σημαντικό ερώτημα εν προκειμένω είναι αν θα πρέπει να ενδιαφέρουν τους συγγραφείς. Με μια λέξη: όχι. Γιατί όχι; Επειδή: Εμπορικό μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε και μετά να πάψει να είναι. Μια περίοδο πήξαμε στους βρικόλακες και τώρα οι περισσότεροι σου λένε ότι αν έχει βρικόλακες απορρίπτεται αυτόματα. Εμπορικό μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή οτιδήποτε οπουδήποτε και αλλού να μην είναι. Υπάρχουν μη αγγλόφωνοι συγγραφείς, για παράδειγμα, που πουλάνε πολύ στη χώρα τους και σε κάποιες άλλες χώρες, αλλά λιγότερο στην αγγλόφωνη αγορά (ο Ρεβέρτε, για παράδειγμα) και άλλοι που είναι αγγλόφωνοι και πουλάνε περισσότερο μεταφρασμένοι (ο Μάστερτον, καλή ώρα). Εμπορικό ή μη εμπορικό μπορεί να κριθεί ένα βιβλίο όταν ο αναγνώστης έχει τις ίδιες ευκαιρίες να μάθει γι' αυτό όπως και για οποιοδήποτε άλλο. Αν οι εκδοτικοί (και κατά βάση οι μαρκετίστες των εκδοτικών) διαφημίζουν και προωθούν μόνο κατασκοπικά θρίλερ, λογικό δεν είναι ο αναγνώστης να μη μάθει για το τάδε βιβλίο του τάδε Ούγγρου συγγραφέα που αφορά έναν καθηγητή σε κάποια αποκομμένη επαρχία της Ουγγαρίας; Σε συνέχεια του προηγούμενου, το "literary" μια χαρά εμπορικό είναι. ΑΝ βραβευτεί. Οι νομπελίστες πουλάνε, τα πούλιτζερ πουλάνε, τα μπούκερ πουλάνε. Όλα τα υπόλοιπα δεν πουλάνε. Το οποίο επιβεβαιώνει πως, αν ένα βιβλίο ακουστεί, μια χαρά έχει πιθανότητες να γίνει best seller. Πολύ πρόχειρα, να πούμε ότι τα πιο ευπώλητα μυθιστορήματα όλων των εποχών είναι ο Δον Κιχώτης κι η Ιστορία Δύο Πόλεων. Γενικά, αν ρίξει κανείς μια ματιά στη λίστα, θα δει ότι τα πράγματα είναι μάλλον ισορροπημένα, με βιβλία όπως ο Φύλακας στη Σίκαλη, τα Εκατό Χρόνια Μοναξιά και η Λολίτα να φιγουράρουν δίπλα στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, την Αγκάθα Κρίστι και τα Χάρι Πότερ. Γενικά, νομίζω πως το καλύτερο παράδειγμα για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα του νήματος είναι η αντιπαραβολή του Ντίκενς και του Δουμά. Ίδια εποχή, ίδιο μέσο (δημοσιεύονταν σε συνέχειες σε εφημερίδες), πολύ διαφορετική γραφή και φιλοσοφία. Ο Δουμάς έγραφε ίντριγκες, πάθη, χαρακτήρες larger than life και ξιφομαχίες, ο Ντίκενς έγραφε κατατρεγμένους ήρωες, κοινωνική κριτική και κεφάλαια επί κεφαλαίων περιγραφές για το τι συμβαίνει σε ένα δικαστήριο ή σε μια φυλακή. Πουλούσαν κι οι δύο πάρα πολύ; Ναι. Εξακολουθούν να πουλάνε; Ναι. Είναι κλασικοί; Ναι. Έκαστος στο είδος του; Κι ο Λουμίδης στους καφέδες. Το βασικό της υπόθεσης είναι ότι δεν γράφουμε για τους άλλους. Γράφουμε γιατί εμείς το θέλουμε και το έχουμε ανάγκη. Κι αν πουλήσει, καλώς. Οπότε καλό είναι να γράφουμε ό,τι είδος μας γεμίζει, με τον τρόπο που μας γεμίζει. Με τα υπόλοιπα, ας ασχοληθούν οι ατζέντηδες κι οι μανατζαρέοι των εκδοτικών. Εμάς δεν θα έπρεπε να μας αφορούν ιδιαίτερα. Κι αν μας αφορούν ιδιαίτερα, μάλλον πρέπει να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητές μας και το τι σημαίνει για μας η τέχνη μας.
  33. 7 points
    Καλησπέρα παιδιά. Ιλέην της nyctophilia.gr εδώ, και η υπεύθυνη για τον όρο του αδημοσίευτου. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να απαντήσω σε αυτό. Ο λόγος που το έκανα είναι γιατί τα διηγήματα δεν αναρτώνται πλέον στο site, αλλά στο ένθετο περιοδικό "Phantasmal", το οποίο μου παίρνει αρκετό κόπο να δημιουργήσω και να παρουσιάσω. Το concept είναι στα χνάρια του Weird Tales, όπου παρουσιάζονται κείμενα για πρώτη φορά στο κοινό, από γνωστούς ή ανερχόμενους συγγραφείς. Αυτή είναι η ιδέα και γι' αυτό ο αυστηρός αυτός όρος του αδημοσίευτου. Δεν παίρνω απλά ένα κείμενο c/p και το δημοσιεύω στο site, αντιθέτως, μαζεύω υλικό, το στήνω σε κάτι εντελώς καινούργιο και μένει εκεί, μόνιμα, δεν χάνεται στο χάος των άρθρων, παρά δημιουργείται μια ανθολογία σε μορφή περιοδικού, την οποία μπορεί ο καθένας να κρατήσει στην ηλεκτρονική του βιβλιοθήκη. Ελπίζω μελλοντικά να το κάνω και έντυπο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Εννοείται πως τα δικαιώματα μένουν στον συγγραφέα, εννοείται το δημοσιεύει όπου άλλου γουστάρει, εμείς κάνουμε απλά την πρώτη δημοσίευση και μακάρι το κείμενο, αλλά και άλλα κείμενα του συγγραφέα, να βρουν τον δρόμο τους προς έκδοση. Αυτό που θέλω είναι να δημιουργήσω μια αξιόλογη βιβλιοθήκη λογοτεχνίας τρόμου που να είναι συγχρόνως ορμητήριο έργων και συγγραφέων. Αν παρουσιάζω κείμενα που ήδη κάποιος μπορεί να βρει αλλού, ποιος ο λόγος το κοινό να προσέξει τη δική μας προσπάθεια; Το κλειδί είναι να του παρέχουμε κάτι καινούργιο, για να έχει και νόημα η ύπαρξη και η εξέλιξη του περιοδικού. Γνωρίζω ότι είναι άδικο για κείμενα που έχουν ήδη δημοσιευτεί αλλού και είναι σίγουρα διαμάντια. Αλλά, οι ημερομηνίες που εμείς δεχόμαστε διηγήματα είναι πλέον σταθερές, οπότε ο συγγραφέας διαλέγει απλά την περίοδο που τον βολεύει (χειμερινή ή θερινή), γράφει και στέλνει τότε. Αν υπάρχουν μέλη που θέλουν να στείλουν κείμενό τους, θα μπορούσε όντως κάποιος από τους διαχειριστές του sff να έρθει σε επαφή μαζί μου, αρκετοί με γνωρίζουν και προσωπικά άλλωστε, ώστε να δούμε τη δυνατότητα να κατεβούν από το forum σε περίπτωση που ο συγγραφέας θέλει να το στείλει σε μας. Ή ακόμα να βγει και ένα συνεργατικό τεύχος με ιστορίες από κάποιον διαγωνισμό συγγραφής εδώ, όπου οι 3 καλύτερες πχ θα δημοσιευτούν εν τέλει στο περιοδικό. Είμαι ανοιχτή σε προτάσεις. :)
  34. 7 points

    until

    Στην δεύτερη θέση με βαθμολογία 112,5 βρίσκεται η Roubiliana με το διήγημα ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΤΡΟΜΟΥ. και στην πρώτη θέση με βαθμολογία 132 βρίσκεται o South of Heaven με το διήγημα Happier than thou. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον νικητή άλλα και σε όλους όσους συμμετείχαν στον 51ο διαγωνισμό. **Αύριο, θα δημοσιευτούν τα στατιστικά των βαθμολογιών για όλους τους συμμετέχοντες.
  35. 7 points
    Άρχισα να γράφω για τον ίδιο λόγο που άρχισα να διαβάζω: ο πραγματικός κόσμος δεν μου είναι αρκετός. Καθώς τον παρατηρώ, με όλες τις ομορφιές και τα ελαττώματά του, έχω την ανάγκη να τον αναπαραστήσω ξανά, να τον δω και να τον δείξω πίσω από τα δικά μου μάτια αλλά και έξω από αυτά, να βγω από τον εαυτό μου και να ξαναμπώ διαφορετική. Ακούω σ' ένα μόνιμο εσωτερικό καμπανάκι που μου λέει πως έχω κάτι να πω. Όταν γράφω γίνομαι όλοι οι χαρακτήρες μου, ο κόσμος μου, γίνομαι αναγνώστης, πομπός και ταυτόχρονα δέκτης. Τα βιβλία είναι οι αιώνιοι φίλοι μου, ταξίδια στον χωροχρόνο ( νομίζω ο Sagan το έχει πει αυτό). Το να γράφω μοιάζει μερικές φορές και με απλή αίσθηση καθήκοντος, ότι πρέπει να ανταποδώσω την χάρη, να μοιάσω σε αυτές και αυτούς που τόσο θαύμασα και για τους οποίους τρέφω μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Η συγγραφή είναι για μένα η υπαρκτή, η πραγματική μαγεία. Σου μαθαίνει, όπως και η ανάγνωση, να ζεις έξω από τον εαυτό σου, σαν κάποιος άλλος, σαν κάποια άλλη, σαν κάτι άλλο. Και κατά τη γνώμη μου, αυτή η απλή τέχνη της ενσυναίσθησης, είναι ακριβώς ό,τι χρειάζεται ο κόσμος για να γίνει καλύτερος.
  36. 7 points

    until

    Άντε, να κάνει κάποιος την αρχή...
  37. 7 points

    until

    Κι εκεί που έλεγα προχθές ότι δε θα βρω κάτι να γράψω, μου ήρθαν όλα μαζεμένα. Είμαι στις 2300 λέξεις και δεν αργώ να τελειώσω. Και για να σας μπάσω λίγο στο κλίμα, το κομμάτι που μου έδωσε την αρχική έμπνευση
  38. 7 points
    Έχασα την παρουσίαση λόγω διακοπών, το βιβλίο δεν το έχω για να πω γνώμη, αλλά όπως και να 'χει βρίσκομαι κι εγώ εκεί, με τη Μαριώ https://weirdsides.com/the-weird-side-tales/
  39. 7 points
    Όνομα Συγγραφέα: Αταλάντη Ευριπίδου Είδος: Παραμυθοφαντασία Βία; Άντε καλέ Σεξ; Σας έχω κακομάθει, άρα όχι Αριθμός Λέξεων: 3.995 Αυτοτελής; Μάλιστα Σχόλια: Για το write-off #92 με εισαγωγή της Ιρμάντα.
  40. 7 points
    Εγώ πάλι λέω πως αν αναρωτιέσαι αν αξίζει να το γράψεις, πριν ακόμα το γράψεις, άσ' το να πάει. Διότι αν στόχος σου είναι η έκδοση, η στατιστική λέει πως έχεις να φας τόσο σκατό ώσπου να φτάσεις εκεί (αν μιλάμε για αγγλικά, βάλ' τα ίδια κιλά επί δέκα), που θα τα παρατήσεις. Επίσης η στατιστική λέει πως η πρώτη απόπειρα της πενταλογίας θα είναι για πέταμα. Γενικά δεν υπάρχει κανένα νόημα στη συγγραφή, εκτός από ένα είδος διεστραμμένης αυτοϊκανοποίησης. ΥΓ. Υπάρχει πάντα η επιλογή αυτοέκδοσης, που είναι κάτι σαν αλληλοαυνανισμός μεταξύ μικρών ομάδων.
  41. 7 points
    1. Τελευταίο τσεκ του σελιδοποιημένου κειμένου. 6 Σεπτεμβρίου κυκλοφορία. 2-3-4. Τίποτα καινούριο, μου'χουν φάει τη ζωή οι διορθώσεις. Edit: William, η παραγωγικότητά σου μας ντροπιάζει.
  42. 7 points
    Ο Ρωμαίος Πρέπει να Πεθάνει (Δολοφονώντας τους χαρακτήρες μας) Μπορεί να μην τον λένε Ρωμαίο, σύμφωνοι. Μπορεί να μην έμπλεξε σε κάποια τραγική και τέρμα ανέλπιδη ιστορία αγάπης, μπορεί να μην υπάρχει καν ιστορία αγάπης. Αλλά παρ’ όλα αυτά μπορεί να ήρθε η ώρα του. Να πεθάνει εννοώ. Τραγικά ή κωμικά, ηρωικά ή σαν δειλός, ανακουφιστικά ή επώδυνα, αναπάντεχα ή καταλήγοντας από κάποια ασθένεια, πλούσιος ή φτωχός, ακμαίος ή με τα μυαλά χαμένα. Εξάλλου ο θάνατος τα περιέχει όλα, όπως και η ζωή. Η Μήδεια και τα δίκια της Εντάξει, θα μου πείτε πέσαμε στα βαθιά. Η Μήδεια σκοτώνει τα παιδιά της για να εκδικηθεί τον πατέρα τους. Ένας συγγραφέας, γιατί σκοτώνει τα παιδιά του; Του πήρε κόπο, φροντίδα, χρόνο για να τα μεγαλώσει και να τα πλάσει έτσι ώστε να τα αγαπούν όσοι τα γνωρίζουν. Πέρα από την εντελώς ακραία περίπτωση της εκδίκησης (συγγραφέας γνωρίζει κορίτσι, συγγραφέας δίνει χαρακτηριστικά κοριτσιού στην αγαπημένη του ηρωίδα, κορίτσι παρατάει συγγραφέα, την ηρωίδα την τρώει η μαρμάγκα) γιατί χρειάζεται να σκοτώσουμε τους χαρακτήρες μας; Πότε πρέπει και πότε δεν πρέπει; Δεν υπάρχει αθανασία Ούτε στο σύμπαν, ούτε καν στα γραπτά μας. Ακόμη και για μας που γράφουμε λογοτεχνία είδους, δεν υπάρχει αθανασία. Ακόμη και αν ο χαρακτήρας ξαναγεννιέται, αν ήπιε το νερό της ζωής, αν είναι αιώνιος, εξωγήινος, ρομποτικός, κουρδιστός, ξωτικός, ψηφιακός, πλαστικός ή μαρμάρινος, πάντα υπάρχουν τρόποι να τον σκοτώσουμε/ ακυρώσουμε/ διαγράψουμε και πάντα μπορεί να χρειαστεί. Ας δούμε λοιπόν αναλυτικά πότε πρέπει να σκοτώσουμε το παιδί μας και πότε είναι χρησιμότερο να το αφήνουμε στην ησυχία του. 1. Ένας ήρωας φεύγει όταν δεν έχει πλέον ζωτικό ρόλο σε μία ιστορία. Όταν έχει πει όσα είχε να μας πει και όταν έχει κάνει όσα είχε να κάνει. Σωστό; Περίπου. Ένας ήρωας που δεν έχει τίποτα να πει, μπορεί απλώς να αποχωρήσει στο παρασκήνιο. Πότε πρέπει να τον ξεφορτωνόμαστε; Όταν ο ίδιος του ο θάνατος παίζει ζωτικό ρόλο την εξέλιξη του μύθου, όταν, δηλαδή, ο θάνατός του μας είναι χρησιμότερος από ότι η ζωή του. 2. Ένας ήρωας φεύγει όταν ο θάνατός του δίνει κίνητρο στους υπόλοιπους να συνεχίσουν. Όταν δίνει κάποιο παράδειγμα, ή έμπνευση. Η απώλεια εδώ γίνεται γενεσιουργός δύναμη. 3. Αναλώσιμοι χαρακτήρες. Είναι σωστό να υπάρχουν; Περίπου και εδώ. Κάποιοι χαρακτήρες έχουν σίγουρα λιγότερη σημασία στην εξέλιξη του μύθου από κάποιους άλλους. Κάποιους χαρακτήρες τους χτίζουμε μόνο και μόνο για να τους ξεφορτωθούμε, καθώς είναι φορείς μίας γνώσης ή ενός μυστικού, ή εκπροσωπούν μια συγκεκριμένη συνθήκη. Όταν αποκαλυφθεί το μυστικό ή όταν πάψει να ισχύει η συνθήκη οι χαρακτήρες αυτοί πρακτικά καθίστανται άχρηστοι. Το λάθος εδώ είναι όταν ένας χαρακτήρας οδεύει εμφανώς προς το θάνατό του, με το που κάνει τα πρώτα του βήματα στο γραπτό μας. Όταν ο αναγνώστης μαντεύει ότι ο χαρακτήρας αυτός δεν «έχει πολλά ψωμιά» ή όταν, καμιά φορά, μαντεύει ακόμη και το πώς ή το πότε θα πεθάνει. 4. Θάνατος ως ανατροπή. Είναι βέβαια καλό να υπάρχουν ανατροπές, ευκαιρία να θυμηθούμε πέντε πραγματάκια εδώ. Αλλά ένας θάνατος που έρχεται μόνο και μόνο για να προκαλέσει κάποιο σοκ, σπάνια είναι καλοφτιαγμένος ή σωστός. Πρέπει να εξυπηρετούνται και άλλες παράμετροι. Ένας θάνατος που σκοπεύει στην ανατροπή πρέπει από τη μία να είναι αναπάντεχος και από την άλλη να προωθεί την εξέλιξη της ιστορίας. Πρέπει δηλαδή να τον έχουμε σχεδιάσει με μεγάλη προσοχή. Να ξέρουμε πώς θα χειριστούμε την απώλεια του συγκεκριμένου ατόμου μέσα στην πλοκή. Δεν μπορούμε να σκοτώσουμε, για παράδειγμα, το σοφό μάγο που είναι ο μόνος που δύναται να δώσει λύση στη ζητούμενο του μύθου, μόνο και μόνο επειδή είναι τόσο σημαντικός και άρα κανείς δεν θα περιμένει ότι θα τον ξεκάνουμε. Αν το κάνουμε αυτό, πρέπει είτε μετά να αλλάξουμε τελείως το ζητούμενό μας είτε να το επιτύχουμε με κάποιες αναπάντεχες εναλλακτικές. Έτσι η ανατροπή μας είναι πολλαπλή. 5. Θάνατος για να προκαλέσουμε συγκίνηση. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να σκοτώσουμε έναν αγαπητό χαρακτήρα (και αυτό καμιά φορά δυσκολεύει περισσότερο τον συγγραφέα παρά τον αναγνώστη) ή κάποιον εξαρχής αδύναμο, ή να σκοτώσουμε με άδικο τρόπο. Ξέρετε, πριν της ώρα του, το ορφανό, κρίμα το καλό παιδί και τ' άξιο παλικάρι, κρίμα, ο μόνος καλός σε αυτή την οικογένεια, κρίμα και ήταν τόσο αγαπημένοι και τα τοιαύτα. Είναι χρήσιμο ωστόσο να θυμόμαστε ότι ένας συμπαθής χαρακτήρας πρέπει να εξυπηρετεί και την πλοκή με το θάνατό του. Δεν φεύγει σε καμία περίπτωση μόνο και μόνο για να κάνει τους αναγνώστες να δακρύσουν. Επίσης, δεν τον πλάθουμε συμπαθή (ορφανό, αδικημένο, ερωτευμένο, χαρισματικό) μόνο και μόνο για να αυξήσουμε το συναισθηματικό αντίκτυπο του θανάτου του. Αποφεύγουμε να τον παντρολογήσουμε, ας πούμε, μια μέρα πριν τον φάει ο δράκος. Από την άλλη, είναι εξίσου χρήσιμο να έχουμε και μερικούς συμπαθείς χαρακτήρες ζωντανούς. Δεν είναι πάντα εύκολο να φτιάξουμε συμπαθείς χαρακτήρες. Μπορεί να είναι ρεαλιστικοί, μπορεί ναι είναι καλοφτιαγμένοι, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είναι συμπαθείς. 6. Σκοτώνουμε τον πρωταγωνιστή. Εδώ εμπίπτουμε στο θέμα της γνωστής διένεξης: θέλουμε καλό ή καλό τέλος; Για να δώσουμε την επίσης γνωστή απάντηση: δεν υπάρχει καλό και κακό τέλος, μονάχα ταιριαστό ή αταίριαστο. Ομοίως, ο θάνατος του πρωταγωνιστή πρέπει να είναι ταιριαστός. Να έχει πει όσα χρειάζεται να πει και παράλληλα η απώλεια του να αφήσει στην καρδιά του αναγνώστη ένα κενό δυσαναπλήρωτο, που θα τον κάνει να κλάψει όσο πρέπει για να χαραχτεί η ιστορία μας στην καρδιά του και ωστόσο δεν θα τον απογοητεύσει εντελώς, ώστε να παρατήσει το διάβασμα. (Παρένθεση: πριν υποκύψετε στον πειρασμό να σκοτώσετε τον πρωταγωνιστή, σκεφτείτε. Είναι χρήσιμο να το κάνετε ή απλά σας ιντριγκάρει η δυσκολία του εγχειρήματος;) 7. Ο θάνατος της τελευταίας στιγμής. Αυτό είναι ανατροπή ακόμη και για τον ίδιο τον συγγραφέα. Δεν μπορεί, θα σας έχει τύχει. Εκεί που γράφετε μία ιστορία, σας προκύπτει ότι ο Α ή η Β πρέπει να φύγουν από τη μέση, χωρίς να είναι στο πλάνο ή στο σχεδιάγραμμά σας, ή στην αρχική σας ιδέα. Αυτού τους είδους οι θάνατοι αποτελούν ομολογουμένως τις πιο επιτυχημένες ανατροπές. Με κάποιον μαγικό τρόπο, ο αναγνώστης ΣΠΑΝΙΑ μπορεί να μαντέψει μία εξέλιξη που ο ίδιος ο συγγραφέας δεν γνωρίζει. Ενώ, όταν ο συγγραφέας ξέρει πού πάει η ιστορία του, ακόμη κι αν είναι μάστορας στο κρυφτούλι, ο (προσεκτικός) αναγνώστης μπορεί συχνότατα, με κάποιον επίσης μαγικό τρόπο, να διαισθανθεί την εξέλιξη. Die now, ask me how Πώς λοιπόν πεθαίνουν οι ήρωές μας; Φυσικά, το πώς θα τους ξεπαστρέψουμε έχει άμεση σχέση με τους λόγους για τους οποίους αυτό πρέπει να συμβεί, καθώς και με το είδος της ιστορίας που γράφουμε. Είναι αλήθεια πως ένας ξαφνικός θάνατος είναι χρησιμότερος αν θέλουμε να επιτύχουμε το εφέ της ανατροπής και ένας θάνατος από γήρας ή ασθένεια βολικότερος όταν θέλουμε το τέρμα να έρθει ανακουφιστικό (και επίσης όταν θέλουμε να προϊδεάσουμε για το χαμό ενός χαρακτήρα, αλλά παράλληλα μας είναι και χρήσιμος για κάποιες ακόμη σελίδες). Post-mortem Άντε και πείσαμε τους εαυτούς μας να τους πεθάνουμε, άντε και το καταφέραμε σχετικά σωστά. Μετά; Πώς αντιδρούν οι υπόλοιποι χαρακτήρες, πόσο συχνά τους θυμούνται και μήπως πρέπει να επαναφέρουμε κάποιον στη ζωή; Οι υπόλοιποι χαρακτήρες: αναλόγως τη γνωριμία και τη σχέση. Εξετάζουμε αν ήταν κοντά τους όταν ξεψυχούσαν, αν έπαιξαν κάποιο ρόλο στο τέλος αυτό. Αν είτε τους δολοφόνησαν, ας πούμε, είτε προσπάθησαν να τους σώσουν. Αν τους αγαπούσαν, αν τους φθονούσαν, αν τους θαύμαζαν, αν κερδίζουν ή αν χάνουν από το θάνατό τους. Αν επηρεάζονται οι δικές τους ζωές, αν πρέπει να αναλάβουν μέρος των υποχρεώσεων του εκλιπόντος, για παράδειγμα, ή αν ο θάνατος αυτός ήρθε σαν απελευθέρωση από υποχρεώσεις. Αν, όπως ήδη ειπώθηκε, ο θάνατος αυτός αποτελέσει σημείο αναφοράς ή εκκίνησης για την εξέλιξη της ιστορίας και των υπόλοιπων χαρακτήρων. Θα τους επαναφέρουμε; Στη λογοτεχνία είδους που αγαπάμε, είναι δυνατόν να επανέλθει κάποιος νεκρός στη ζωή. Είτε να επικοινωνήσουν οι ζωντανοί με το πνεύμα του, είτε να τον επαναφέρουν σε κάποιο άλλο σώμα, είτε να πορευτούν στον Κάτω Κόσμο/ Επέκεινα/ Κόλαση/ Όπως Θέλεις Πες Το προκειμένου να μιλήσουν μαζί του, αν υποθέσουμε πως πήρε στον τάφο μια υπερβολικά σημαντική πληροφορία για την εξέλιξη του μύθου. Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ο ίδιος ο νεκρός επαναφέρεται,. Με το σώμα, τις μνήμες, όλα τα παλιά του σουσούμια και συνήθεια. Κατά τη γνώμη μου αυτό δεν είναι πάντα επιτυχημένο. Από τη μία δείχνει την υπερβολική προσκόλληση του συγγραφέα στο χαρακτήρα που έπλασε (και άρα την απειρία του). Από την άλλη, ένας θάνατος είναι κάτι τελειωτικό. Απαιτείται μεγάλη μαεστρία και ακόμη περισσότερη φαντασία από την πλευρά του συγγραφέα προκειμένου να ακυρωθεί ικανοποιητικά. Και βέβαια, για να επανέλθει κάποιος στη ζωή πρέπει να υπάρχουν ΠΟΛΛΟΙ και ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΑ ΠΕΙΣΤΙΚΟΙ λόγοι. Πρέπει πρακτικά να μην υπάρχει άλλος τρόπος. Ένας διαφορετικός, αλλά εξίσου αμφιλεγόμενος, τρόπος να επανέλθει κάποιος στη ζωή, είναι όταν οι εναπομείναντες τον αναφέρουν συνέχεια. Αυτό κουράζει και από ένα σημείο και ύστερα καθιστά αδιάφορους και αντιπαθείς τόσο τον πεθαμένο, όσο και τους ζωντανούς.
  43. 6 points
    Όνομα Συγγραφέα: Εβελίνα Σερέτη Είδος: επιστημονική φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων: 1334 Αυτοτελής; Οχι, αλλά δεν ξέρω ποιο μέρος θα είναι αυτό. Ας πούμε ότι θα είναι το 1ο. Σχόλια: Μου άρεσε πολύ ο κόσμος που έφτιαξα και νομίζω θα τον αποκαλύπτω σιγά σιγά όλο και περισσότερο μέσα από τις μικρές αφηγήσεις των ηρώων και ηρωίδων μου υπό την μορφή διηγημάτων, αντίστοιχων με αυτό που ανεβάζω. Γραμμένο για το #Μένουμε Σπίτι - Flash Fiction (αν και δεν ξέρω αν είμαι εντελώς εντός του θέματος) Αρχείο: Η τελευταία πόλη.docx Η τελευταία πόλη.pdf
  44. 6 points
    Η Μαρίνα αυτή τη στιγμή ξαπλάρει στον ήλιο της βεράντας μου και πλένει το πατούσι της, όσο προσπαθεί να αποφασίσει αν βαριέται πάρα πολύ για να σηκωθεί και να τα βάλει με τον δυόσμο μου. Την παρακολουθώ τη χνουδωτή φιλοξενούμενη, μπας και προλάβω να τον σώσω. Κάπου ψηλά στην πόλη της, στο λιοπύρι, πετάει με το ρημάδι το σκουπόξυλο η καψερή η ανθρώπισσά της, πέρα δώθε στις αρμόδιες υπηρεσίες και προσπαθεί ακόμα να κανονίσει την απόσυρση της παλιάς δίφυλλης και να βρει τεχνικό, ειδικευμένο σε μονό αριθμό βιδών, να της εγκαταστήσει σωστά την καινούργια. Δεν κατάφερε ποτέ να σύρει την πόρτα της καινούργιας να ανοίξει. Ιδρώνει και ξεϊδρώνει και πού και πού αναρωτιέται μήπως πρέπει να κλείνει τη Μαρίνα μέσα στο σπίτι όταν φεύγει. Το ξεπερνάει γρήγορα, όμως - ξέρει ποσο σιχαίνεται η Μαρίνα τις κλειστές πόρτες και ξέρει και πόσο καταφερτζού είναι όταν κάτι δεν της αρέσει. Αλλά αυτό πού να το φανταστεί; Κοτζάμ ανθρώπισσα εκείνη, μάγισσα κιόλας, δεν κατάφερε να ανοίξει την καινούργια δίφυλλη, ούτε και να την χρησιμοποιήσει. Και για να είμαι ειλικρινής, κι εγώ δεν έχω την παραμικρή ιδέα πώς στο καλό τα κατάφερε η Μαρίνα, ούτε και τι μου ζήλεψε κι ήρθε να με βρει. Και το χειρότερο είναι που δεν ξέρω πώς να ειδοποιήσω την κακομοίρα την ανθρώπισσά της για να έρθει να την πάρει. Σκέφτομαι τι αγωνια έχει να περάσει πάλι και πολύ στεναχωριέμαι...
  45. 6 points
    Καλή αναγνωστική χρονιά το 2019. Αν και συνολικά διάβασα λιγότερα (76), πέτυχα και τους δύο στόχους μου, δηλαδή να διαβάσω περισσότερα καλά βιβλία, αλλά και να παρατήσω περισσότερα, 30 για την ακρίβεια. Από Ελληνικά μου άρεσαν πολύ τα εξής: Οι τυφλοί, του Νίκου Μάντη, για τους πειραματισμούς του. Η Ρου, της Μαριαλένας Σπυροπούλου, για τη ροή πληροφορίας της. Η καρέκλα του κυρίου Έκτορα, της Βάσιας Τζανακάρη, για το σύγχρονο γράψιμό της. Η ζωή που ζούμε, του Χρίστου Κυθρεώτη, για την ωριμότητα, το χιούμορ και τον πρωταγωνιστή του. Και φυσικά, Το βιβλίο και η περφόρμανς, του δικού μας Μιχάλη Μανωλιού, που θα έπρεπε να διαβαστεί κι από ανθρώπους εκτός χώρου. Το αγαπημένο Ελληνικό βιβλίο που διάβασα φέτος, γράφτηκε στα αγγλικά, αρκετά χρόνια πριν, κι είναι Τα ηρωικά χρόνια, του δασκάλου μου, Στρατή Χαβιαρά, το οποίο για μένα είναι το καλύτερο ανάγνωσμα σχετικά με τον Εμφύλιο, με χαώδη διαφορά από τις μετριότητες των ντόπιων ιερών αγελάδων. Από ξένα ξεχώρισα τα εξής: Ο δρόμος, του Κόρμακ ΜακΚάρθι, για το ιδιαίτερο γράψιμό του και τη χρήση της οπτικής γωνίας. Έπρεπε να φύγεις, του Ντάνιελ Κέλμαν, το οποίο θεωρώ ένα απ’ τα πιο καλογραμμένα χόρορ. Ακριβή μου ζωή της Άλις Μανρό, την οποία θα έπρεπε να (ξανα)διαβάσουν όλοι οι υπεύθυνοι του χώρου μας, μπας και θυμηθούν τι πάει να πει καλό διήγημα. Και φυσικά τo Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, διότι μ’ αυτό το έργο ο Προυστ έβαλε τελεία στο πόσο καλή πρόζα μπορεί να γράψει κανείς, πόσο πετυχημένα μπορεί να αναλύσει τους χαρακτήρες, πόσο πολύχρωμα μπορεί να ζωντανέψει μια εποχή – ίσως έβαλε μια τελεία στη λογοτεχνία. Τέλος, αν και με κούρασε, με κέρδισε το γράψιμο της Σελίν Κυριόλ στη Φωνή χωρίς ήχο. Όσο για τα παρατημένα, τα δεκαεπτά ήταν Ελλήνων, τα επτά, δυστυχώς, του χώρου μας, τα υπόλοιπα ήταν νομπελόφουσκες και κλασικακίες. Τέλος, του χρόνου θέλω να διαβάσω περισσότερα καλά βιβλία και να παρατήσω ακόμη περισσότερα. Ελπίζω να πετύχω τουλάχιστον ένα ποσοστό κοντά στο 40%. Καλή χρονιά!
  46. 6 points

    until

    Εγώ είμαι στο χιλιάρικο. Πιστεύω σε κανα διήμερο να τελειώσω.
  47. 6 points

    until

    Κι εγώ έχω γράψει. Θα το διορθώσω όταν τελειώσω ένα άλλο διήγημα που γράφω.
  48. 6 points

    until

    Επειδή σε κάθε διαγωνισμό γίνεται συνεχώς λόγος, αποφάσισα να συμμετέχω με διαστημική περιπέτεια, ελληνικό setting. Το ονόμασα "Η κάθοδος της Ελένης Αντωνιάδου"
  49. 6 points
    Κοιτάχτε τι παίζει. Το έγραψα, το τέλειωσα, κάπως σαν έκρηξη μου βγήκε, δεν ξέρω αν είναι καλό, αλλά μου τέλειωσαν και τα καύσιμα, οπότε σας το αφήνω και ελπίζω να σας αρέσει.
  50. 6 points
    Σε τελευταια επισκεψη μου σε κεντρικο βιβλιοπωλειο της Αθημας διαπιστωσα με εκπληξη μεγαλο μερος της πρωτης προβολης αφιερωμενο σε Ελληνες συγγραφεις του φανταστικου, εξαπτωντας μου παλι την περιεργεια για την ποιοτητα της εγχωριας δημιουργιας στον χωρο, με μονη επαφη με τις Μπουραζοπουλου και Χατζηνικολαου. Εχω-δεν εχω φτασει στα μισα του πρωτου βιβλιου, και πραγματικα λυπαμαι που δεν το ξεκινησα στις διακοπες μου για να το διαβασω πιο συγκεντρωμενα και ηρεμα. Κακως ισως γραφω πριν ολοκληρωσω τα βιβλια, αλλα δεν μπορω να κανω αλλιως. Αν εξαιρεσω καποια λαθακια μαλλον επιμελειας, δεν μπορω να ξεκολλησω. Το γραψιμο ειναι επιτελους πραγματικα ομορφο, μετα απο χρονια χρειαστηκε να ξεθαψω το λεξικο μου, χωρις ομως να γινεται κουραστικα φανφαρονικο. Ολα ερχονται "φυσικα". Τα φανταστικα στοιχεια ξεπεταγονται με μια... αυτονοητη διαθεση να το πω, μεσα σε μια καταταλλα απτη καθημερινοτητα για τους ηρωες, το βιβλιο κυλαει πραγματικα αβιαστα. Ο βασικος λογος ομως που γραφω ειναι για να προτρεψω οσους αμφιταλαντευονται να το ξεκινησουν λογω των σχολιων αναφορικα με το πρωτο μισο του βιβλιου. Διαφωνω, εμενα ολα αυτα τα νηματα των παραλληλων εξελιξεων, και μαλιστα των τοσο εκ πρωτης οψεως ασυνδετων μεταξυ τους, με εξιταρε. Ακομα και η απουσια των συνδετικων κρικων στην αρχη, δεν αρκει για να μειωσει το ενδιαφερον για τις ιστοριες των χαρακτηρων. Η ποιοτητα της γραφης με επεισε οτι ο συγγραφεας ξερει τι κανει, οτι αυτο καπου θα καταληξει και θα δοθουν απαντησεις. Ελπιζω να μην με διαψευσει, για τωρα δηλωνω ενθουσιασμενος. ΥΓ. Το μονο που με δυσκολευει ειναι το πληθος των ονοματων.
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
  • Newsletter

    Want to keep up to date with all our latest news and information? (STRONGLY RECOMMENDED)

    Sign Up
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..