Jump to content

Leaderboard


Popular Content

Showing content with the highest reputation since 08/19/2020 in all areas

  1. 8 points
    Με πολύ χαρά και ενθουσιασμό, σας ανακοινώνω το νέο μου πόνημα, από εκδόσεις 24 Γράμματα. Σήμερα βγήκε από το τυπογραφείο.
  2. 6 points
    Περιγραφή και πολυλογία. Που βρίσκεται η λεπτή, κόκκινη γραμμή ανάμεσα στα δύο; Οι συγγραφείς καλούμαστε να εισάγουμε τον αναγνώστη μας σε έναν νέο κόσμο. Στη λογοτεχνία είδους, συχνά ο κόσμος αυτός έχει ιδιαιτερότητες και επικρατούν συνθήκες πρωτόγνωρες, φανταστικές. Ο συγγραφέας οφείλει να εξηγήσει σε τι σκηνικό παίζουν οι ήρωες του. Κάποιες φορές, αισθάνεται ότι πρέπει να το εξηγήσει με πάσα λεπτομέρεια, καθώς είναι απίθανο ο αναγνώστης να έχει συναντήσει στην πραγματικότητά του Ξωτικά, ή Γνώμους, ή μαγικά φίλτρα, ή ανθρώπινους κλώνους, ή ανδροειδή. Ο συγγραφέας, προκειμένου να γίνει πιεστικός, πρέπει να περιγράψει τις λειτουργίες όλων αυτών των πραγμάτων και να εξαλείψει κάθε τυχόν απορία. Ο αναγνώστης δεν θα μπορέσει να αφοσιωθεί στον κυρίως μύθο αν διαρκώς αναρωτιέται για το τι είναι ή από πού προέρχεται το κάθε τι. Άρα η εκτενής περιγραφή επιβάλλεται. Ή μήπως όχι; · Είναι αλήθεια πως ένα ολότελα ξένο περιβάλλον μπορεί να μπερδέψει τον αναγνώστη, ειδικότερα κάποιον που έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με λογοτεχνία είδους. Ωστόσο, υπερβολικά εκτενής περιγραφή δείχνει δύο πράγματα: πρώτον, ο συγγραφέας θεωρεί πως απευθύνεται σε απαίδευτους ή /και αδαείς, και δεύτερον, ο συγγραφέας είναι υπερβολικά ερωτευμένος με τη γραφή του. Λατρεύει να μιλάει για τον κόσμο του, για τους λαούς που επινόησε, για τα συστήματα μαγείας ή επιστήμης ή για τις ιδέες και τα πιστεύω του. Είναι φυσιολογικό, αλλά μπορεί να γίνει εύκολα κουραστικό. Κανείς δεν αγαπά να διαβάζει τον αυτοθαυμασμό μας. · Όσο πιο άπειρος λοιπόν είναι ένας συγγραφέας τόσο περισσότερο δυσκολεύεται να αποχωριστεί τις αγαπημένες περιγραφές του. Αγαπά τις λέξεις που έγραψε, αγαπά αυτό που περιγράφουν. Θεωρεί πως του πήρε υπερβολικά πολύ χρόνο να μαστορέψει τις ιδέες και τα λόγια του. Θεωρεί τις περιγραφές του αντικείμενο σπάνιας έκλαμψης και δημιουργικού οίστρου και του φαίνεται μεγάλο κρίμα αν τις πετάξει εκτός κειμένου. Όπως έχουμε ξαναπεί, ωστόσο, όσο περισσότερο δουλεμένος είναι ο κόσμος μας, τόσο πιο πειστικός φαίνεται ακόμη και αν ΔΕΝ συμπεριλάβουμε όλες τις λεπτομέρειες που έχουμε σκαρφιστεί για δαύτον. Όσο υπερήφανοι και αν νιώθουμε για το επίτευγμά μας, δεν είναι ανάγκη να πνίξουμε τον αναγνώστη μας με γνώσεις, με περιγραφές, με ανασκοπήσεις. Η καλή δουλειά πάντα βρίσκει τον τρόπο να αναδύεται στην επιφάνεια. Η ιστορία που πατάει σε γερά θεμέλια ξεχωρίζει, ακόμη και αν δεν επιδεικνύουμε κάθε λίγο και λιγάκι τα θεμέλια αυτά. · Επίσης, όσο πιο άπειρος ο συγγραφέας, τόσο πιο άπειρος θεωρεί πως είναι ο αναγνώστης του. Πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια, εδώ στην Ελλάδα, λογοτεχνία είδους διάβαζαν μια χούφτα άνθρωποι, στην κυριολεξία. Τα αναγνώσματα ήταν λίγα, οι μεταφράσεις κακές, η πρόσβαση σε πραγματικά καλούς συγγραφείς ήταν περιορισμένη. Ο μέσος αναγνώστης δεν ήξερε καν να ξεχωρίσει τα βασικά είδη. Φυσικό λοιπόν, όποιοι Έλληνες συγγραφείς καταπιάνονταν με το σπορ, να νιώθουν την ανάγκη να προσφέρουν μασημένη τροφή: πολλές περιγραφές, πολλές εξηγήσεις, διηγήματα όπου το μεγαλύτερο μέρος τους εξηγούσε τι στην ευχή σημαίνει διαστρικό ταξίδι. Σήμερα οι ιστορίες αυτές φαντάζουν πια σαν αλφαβητάρι πρώτης δημοτικού. Ο συγγραφέας που σέβεται το κοινό του λειτουργεί σαν να είναι όλα, ή τα περισσότερα όσα αφορούν στη λειτουργία του κόσμου του, ήδη γνωστά. Το πρόβλημα έγκειται όμως στο γεγονός ότι πολλοί συγγραφείς στη χώρα μας φέρονται σαν να απευθύνονται ακόμη στους αναγνώστες του ‘70. Εξηγούν τα πάντα, σαν να μην έχουμε πιάσει βιβλίο στα χέρια μας μέχρι να τους ανακαλύψουμε. Φανταστείτε κάτι τέτοιο σε κλίμακα διηγήματος. Πολύτιμος χώρος και λέξεις ξοδεύονται στο πώς λειτουργεί μια κοινωνία, στο πώς έφτασε να ψηφιστεί ο τάδε νόμος ή στις επιπτώσεις που είχε ο δείνα λοιμός μέχρι να φτάσουμε στην έκτη σελίδα και να αρχίσει τελικά η κυρίως δράση. Για όποιον δηλαδή αντέξει να διαβάσει μέχρι την έκτη σελίδα. Ωστόσο πώς χειριζόμαστε τις περιγραφές όταν πρέπει οπωσδήποτε να τις συμπεριλάβουμε; 1. Οι περιγραφές πρέπει να είναι οργανικό κομμάτι του μύθου. Πολλοί προτιμούν να τις παραθέτουν στην εισαγωγή, στο πρώτο κεφάλαιο, ή στην αρχή μιας σκηνής. Δεν είναι κακή τακτική, αλλά σίγουρα, αν τραβήξουν σε μάκρος, μπορεί να αποδυναμώσουν την ένταση του μύθου. 2. Οι περιγραφές αφορούν σε τόπους, σε ιστορικές αναφορές, σε παρουσιάσεις φυλών και των παραδόσεών τους, σε παρουσιάσεις ηρώων. Οι τελευταίες μπορεί να αφορούν τόσο σε εξωτερικά χαρακτηριστικά, όσο στην προσωπική ιστορία του καθενός, στην καταγωγή, την πορεία και την ψυχολογία του. Το ιδανικό είναι να αναφέρουμε αρκετά ώστε να γίνεται κατανοητή η ιστορία που έχουμε να αφηγηθούμε και όχι περισσότερα. Ακόμη ιδανικότερο θα ήταν αν μπορούσαμε να παραθέτουμε τις πληροφορίες αυτές όχι όλες μαζί, μονοκόμματες, αλλά σκόρπιες, μέσα από διαλόγους, μέσα από περιστατικά, μέσα από συγκεκριμένες αντιδράσεις των ηρώων μας. Έτσι η περιγραφή μας γίνεται λιγότερο κουραστική καθώς αποκτά πραγματικό οργανικό ρόλο στο αφήγημά μας. 3. Αν υποθέσουμε ότι πρέπει οπωσδήποτε να μιλήσουμε διεξοδικά για μία φυλή, ένα ιπτάμενο νησί, έναν εντελώς εξωγήινο τρόπο ζωής, τότε είναι καλύτερα να το κάνουμε με κοφτές προτάσεις και με κάποιες δόσεις ήπιου χιούμορ, αν και εφόσον κάτι τέτοιο είναι ταιριαστό, προκειμένου να μη γίνουμε κουραστικοί. 4. Ένας καλός τρόπος περιγραφής ενός άγνωστου τόπου ή ενός άγνωστου προσώπου είναι να βάλουμε τον ήρωά μας να κάνει σχετικές ερωτήσεις. Και πάλι πρέπει να φροντίσουμε ώστε να ρωτάει ακριβώς όσα χρειάζεται, αυτά τα οποία μαθαίνει να είναι απολύτως απαραίτητα για την εξέλιξη του μύθου και το πρόσωπο ή τα πρόσωπα από τα οποία παίρνει τις πληροφορίες του να μην κάνουν διάλεξη, αλλά φυσιολογικό διάλογο. Θυμόμαστε ότι πάντα πρέπει ένα πρόσωπο να μιλά και να φέρεται ανάλογα με την εποχή, το πολιτιστικό και το μορφωτικό του υπόβαθρό, τον τόπο και τη διάθεση. Ένας ξένος σε ένα πανδοχείο θα πει πέντε κουβέντες με τον πανδοχέα για το ποιος καπνίζει στην πιο σκοτεινή γωνία της αίθουσας (spoiler alert: ο Γοργοπόδαρος) αλλά ο πανδοχέας δεν είναι ούτε σε θέση ούτε σε γνώση να αναλύσει επί τόπου ολόκληρο το γενεαλογικό δέντρο των κληρονόμων του Ισίλντουρ. 5. Οφείλουμε να παραθέτουμε όσες περιγραφές χρειάζεται. Όχι περισσότερες μα ούτε και λιγότερες. Οφείλουμε να παρέχουμε στον αναγνώστη μας, αν όχι το σύνολο του σκηνικού μας στην κάθε του λεπτομέρεια, τουλάχιστον μία γενική ιδέα. Δεν μπορούν να ξεπηδούν ιδιότητες, γνωριμίες, μυστικές συμφωνίες, μυστικές συναντήσεις, καταγωγές και συγγένειες εντελώς από το πουθενά. Για παράδειγμα: Ένας χαρακτήρας μπορεί να διαθέτει τέσσερα μάτια και μαλλιά που μεταμορφώνονται σε γλώσσες φιδιών όταν θυμώνει: ίσως μπορούμε να κρατήσουμε τη δεύτερη τούτη ιδιότητα σαν έκπληξη ή να τη διαχειριστούμε σαν ανατροπή, αλλά οφείλουμε να έχουμε προϊδεάσει κάπως σχετικά για τα τέσσερα μάτια του. Αν δεν το κάνουμε οφείλουμε να εξηγήσουμε γιατί αυτό δεν έγινε, φορούσε άραγε κάποιο προστατευτικό στο πρόσωπό του; Τα μάτια είναι ορατά μονό υπό συνθήκες; Ανήκει σε κάποια φυλή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας, ή συνιστά το αποτέλεσμα ενός πειράματος ή κατάρας ή μετάλλαξης; Αν διαρκώς προκύπτουν ζητήματα και από το φόβο των υπερβολικών περιγραφών έχουμε αποφύγει να εξηγήσουμε τις συνθήκες που τα πλαισιώνουν, ή την πιθανότητα ύπαρξης τους στον κόσμο μας, τότε έχουμε πάει στο άλλο άκρο και μοιάζει σαν να κάνουμε κολλάζ ιδεών και όχι άρτιο αφήγημα. 6. Πόσο συχνά πρέπει να περιγράφουμε, άραγε; Οπωσδήποτε, στην αρχή κάθε κεφαλαίου, εφόσον δεν είμαστε στη μέση κάποιας εξαιρετικά δραματικής κορύφωσης, οφείλουμε να επαναπροσανατολίσουμε τον αναγνώστη μας. Πάντα όμως ο γνώμονας είναι οι τρεις αυτές ερωτήσεις: είναι απαραίτητο για τη δράση μου αυτό που περιγράφω; Μήπως είναι ήδη γνωστό; Μήπως ο αναγνώστης το έχει συμπεράνει ή μαντέψει; Αν παρ’ όλα αυτά υπάρχει ανάγκη περιγραφής, πείτε μόνο όσα είναι νευραλγικής σημασίας. Ο ήρωας μπαίνει σε μία αίθουσα όπου πρέπει να λυθεί ένας γρίφος: αν η περιγραφή του χώρου συνάδει στη λύση του γρίφου σαφώς και πρέπει να περιγράφει. Ένα βαγόνι τρένου όμως δεν είναι απαραίτητο να περιγράφει σε κάθε λεπτομέρεια, αν και εφόσον δεν πρόκειται να παίξει ζωτικό ρόλο στην ιστορία μας. Περιγραφές με σκοπό την δημιουργία ατμόσφαιρας επιτρέπονται, αλλά με φειδώ. Ρούχα, παπούτσια, αρώματα, αξεσουάρ: τόσο, όσο. Δεν ξεφυλλίζουμε περιοδικό μόδας. Είναι σημαντικό να τονίσουμε την κόκκινη εσάρπα της πρωταγωνίστριας αν το κόκκινο, σαν προτίμηση, είναι βασικό χαρακτηριστικό της και άρα καταλυτικό για την προσωπικότητά της. Αν αναγνωριστεί ως δράστης μιας μυστηριώδους πράξης από αυτή την εσάρπα, αν αγαπάει να στραγγαλίζει τους εχθρούς της με δαύτη. Αν όμως δεν συμβαίνει κάτι από αυτά, δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν μάθουμε τί χρώμα είχε η εσάρπα. 7. Ένας καινούριος χώρος περιγράφεται όσο χρειάζεται. Το χωριό όπου επισκέπτονται οι ήρωές μας, η υποβρύχια πόλη, ο πλανήτης με τα ανάποδα δέντρα, το υπνοδωμάτιο όπου ο εμμονικός και καταπιεσμένος κακός κρύβει ένα βωμό προς τιμήν της αγαπημένης του. Ο ίδιος χώρος δεν χρειάζεται να περιγράφει κάθε φορά που απαντάται στην αφήγηση, εκτός και κάτι έχει αλλάξει στο μεταξύ. Και κατά προτίμηση, αν αυτό το κάτι είναι σημαντικό. 8. Σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα οι περιγραφές είναι κομμάτι της απόλαυσης. Ο αναγνώστης θέλει να εξερευνήσει μίαν άγνωστη εποχή, διαφορετικά δεν θα έμπαινε στον κόπο να διαβάσει ιστορικό μυθιστόρημα. Σε μία τέτοια περίπτωση οι περιγραφές επιβάλλονται, αλλά προσπαθήστε και εδώ να καταστήσετε τις περιγραφές σας όσο το δυνατόν οργανικό κομμάτι του μύθου. Μην περιγράφετε τα ίδια και τα ίδια, δώστε πληροφορίες με κοφτές προτάσεις, χρησιμοποιείστε διαλόγους. Γενικά προσπαθήστε να χειριστείτε τις πληροφορίες σας με ζωντάνια, όχι με εγκυκλοπαιδική ψυχρότητα. 9. Ιδιαίτερη προσοχή στις αστυνομικές ιστορίες: όσα επιλέγουμε να περιγράψουμε και να αποκαλύψουμε μπορεί να οδηγήσουν είτε σε πρόωρη λύση του γρίφου, είτε σε πλήρη αποπροσανατολισμό του αναγνώστη. Στις αστυνομικές ιστορίες οι περιγραφές μας πρέπει να δίνονται με χειρουργική ακρίβεια. Ένα καλό παράδειγμα χειρισμού περιγραφών βρίσκεται στο έργο του Ρίτσαρντ Μόργκαν Altered Carbon: ο αναγνώστης καλείται να κολυμπήσει σε έναν κόσμο όπου πλήθος απίθανες τεχνολογίες θεωρούνται δεδομένες. Ο συγγραφέας δεν χρονοτριβεί σε μακροσκελείς περιγραφές για να μας δείξει πώς έφτασε ο ανθρώπινος πολιτισμός σε ένα τέτοιο σημείο, αλλά το καταλαβαίνουμε. Οι όποιες περιγραφές του είναι διάσπαρτες, απολύτως απαραίτητες και καθόλου κουραστικές. Το δε όργανο του εγκλήματος τοποθετείται με τρόπο αριστοτεχνικό από την αρχή στην ιστορία, αλλά σε μέρος που δεν «πηγαίνει» κανενός το μυαλό. Να θυμάστε πως τα πάντα είναι θέμα ισορροπιών. Δώστε το κείμενό σας για beta reading και ακούστε τι θα σας πουν για τις περιγραφές σας. Τους κούρασαν; Τις βρήκαν περιττές ή ενδιαφέρουσες; Τις βρήκαν επαναλαμβανόμενες; Ήταν απαραίτητες; Διαβάζοντάς τες, ξεχνούσαν τί διάβαζαν ή ένιωθαν σαν να ταξίδευαν μέσα στον κόσμο σας; Μην φοβάστε να τις περιορίσετε, ή ακόμη και να τις αφαιρέσετε. Όσο καλογραμμένες ή απαραίτητες και αν σας φαίνονται. Θα έρθει η ώρα τους να ταιριάξουν κάπου αλλού, ή κάπως αλλιώς. Η καλή δουλειά έχει τον τρόπο της να αναδύεται.
  3. 4 points
    Η τύχη του χαρτοπαίκτη (Fallon) Είχα, δεν είχα, πάλι πέρασαν δυο και βάλε χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του αγαπημένου μου Λουίς Λ'Αμούρ. Και μου αρέσει που ήμουν σίγουρος ότι δεν θα περνούσε τόσος καιρός μέχρι να τον ξαναπιάσω στα χέρια μου. Αλλά συμβαίνουν αυτά. Λοιπόν, δέκατο έβδομο βιβλίου του συγγραφέα που διαβάζω και δηλώνω ξανά πολύ ικανοποιημένος. Πρόκειται για να ωραίο, κλασικό γουέστερν, με γοργή δράση, εξαιρετικά σκηνικά, σκληρούς χαρακτήρες και φοβερή ατμόσφαιρα, σίγουρα ό,τι πρέπει για να περάσει γρήγορα και ευχάριστα η ώρα. Εντάξει, δεν θα έλεγα ότι εντυπωσιάζει, ούτε ότι η ιστορία είναι ιδιαίτερα πρωτότυπη ή συγκλονιστική, όμως έχει πραγματάκια που θα ικανοποιήσει τους λάτρεις των γουέστερν και των περιπετειών, ενώ η γραφή είναι αν μη τι άλλο πολύ καλή, με ρεαλιστικές περιγραφές και φυσικούς διαλόγους. Επίσης ο βασικός πρωταγωνιστής είναι ένας πολύ σκληρός και κουλ τύπος, που αλλάζει τρόπο σκέψης μετά από αυτά που θα ζήσει, προσωπικά τον συμπάθησα πάρα πολύ. 8/10
  4. 4 points
    Φτάσαμε πλέον στα δύο τρίτα του έτους, πως τα πάτε με τους στόχους σας; Τα δικά μου νέα έχουν ως εξής: 1. Πολικός Σταθμός 44, μια γρήγορη περιπέτεια στον πολικό κύκλο, (70%) 2. Polar Station 44, η μετάφραση του από πάνω στα Αγγλικά, (70%) 3. Ένα αστυνομικό σε συνέχειες με την σκέψη να γίνει μια σειρά, (υπάρχει μια σκέψη για φαντασίας αντί αυτού) θα γίνει και φαντασίας ή οποία θα προηγηθεί , το αστυνομικό μετά (σχεδιάζεται το φαντασίας) 4. Μετάφραση του τρία στα Αγγλικά για δοκιμή στο Άμαζον.(ως άνω) 5. Ένα ιστορικό δοκίμιο πάνω σε καμπές όπου θα μπορούσε να είχε αλλάξει η ιστορία. - ολοκληρώθηκε 6. Ένα διήγημα φαντασίας - ολοκληρώθηκε 7. Έναν αριθμό ποιητικών έργων (γράφηκαν περισσότερα από ότι υπολόγιζα) 8. Μια συνεργασία με άλλους συγγραφείς σε μια ανθολογία. (καταπώς φαίνεται ακυρώθηκε) 9. Μετατροπή καταλλήλως στο Δάκρυ για να πάει στο Άμαζον θα γίνει δύο βιβλία και θα ακολουθήσουν και τα υπόλοιπα και μετά το φαντασίας που αναφέρθηκε στο 3. Το πρώτο βιβλίο εκδόθηκε και μεταφράζεται στα Αγγλικά. Επιμελούμαι το δεύτερο ενώ γράφω ακόμα ένα στη σειρά. 10. Μετάφραση του πρώτου βιβλίου στα Αγγλικά (75%) 11. Συγγραφή ενός σεναρίου με δικαστική υπόθεση (ολοκληρώθηκε) 12. Μετάφραση αυτού στα Αγγλικά (ολοκληρώθηκε) 13. Μια μελέτη πάνω στον τύπο των ιδιωτικών συμφωνητικών - ολοκληρώθηκε 14. Ένα αστυνομικό διήγημα (ολοκληρώθηκε) 15. Επιμελούμαι ένα δράσης για να εκδοθεί στο smashwords (το έχω έτοιμο αλλά με έχει πιάσει κάτι και διστάζω να προχωρήσω στη δημοσίευση)
  5. 4 points
    1. Οδύσσεια (256) 2.Η 21η Απριλίου Και Το Καθεστώς Του Γεωργίου Παπαδόπουλου (270) 3. Φοβού Τους Δαναούς (492) 4. Το Μυστικό Των Σταυροφόρων (282) 5. Σκιές Στο Αιγαίο (693) 6. Οι Ιππότες Της Μάλτας (462) 7.Η Χαρτογραφία Στην Αρχαιότητα (63) 8. Η Χριστιανική Μεσαιωνική Κοσμοθεωρία (63) 9. Οι Πρώτοι Πορτολάνοι Χάρτες (63) 10. Το Εμπόριο Δίνει Ώθηση Στην Χαρτογραφία (63) 11. Τα Μυστήρια Της Εκκλησίας (365) 12. Κυνηγοί Διαμαντιών (317) 13. Η Νιάλ Από Τη Γη Των Ανέμων (391) 14. Η Εξέγερση Των Ζώων (413) 15. Κλεμμένες Ψυχές (478) 16. Κόναν ο Βάρβαρος (284) Κόναν ο Βάρβαρος Αυτό το βιβλιαράκι που το πήρα πριν από αρκετό καιρό από το παζάρι βιβλίου είχε μερικές ιστορίες του πιο διάσημου βάρβαρου στην λογοτεχνία. Η πρώτη ιστορία, Πεπρωμένο και Προορισμός, είναι μια ιστορία κατά την οποία ο πολύ νεαρός ακόμα Κόναν είναι σχεδόν παρατηρητής και η οποία παίζει με την ιδέα ότι οι σημερινές πεποιθήσεις και θρησκείες υπήρχαν και τότε με κάποια μορφή. Η δεύτερη ιστορία, το Μυστικό της Κρύπτης, είναι μια καθαρόαιμη περιπέτεια φάντασι και αυτό ακριβώς που περιμένεις από μια ιστορία Κόναν. Η τρίτη ιστορία και πιο μικρή από όλες, Σκιά μιας Σκιάς, είναι μια εύθυμη ιστορία όπου ο Κόναν συναντά τον δημιουργό του, όχι τον Κρομ αλλά τον Χάουαρντ. Η τέταρτη είναι μια από τις πλέον διάσημες ιστορίες του Κόναν, ο Πύργος του Ελέφαντα και είναι απολαυστική ιστορία φάντασι. Η πέμπτη και τελευταία ιστορία, ο Θεός μέσα στο Δοχείο, είναι μια περιπέτεια φάντασι μαζί με ένα αστυνομικό μυστήριο και έναν φόνο για τον οποίο κατηγορείται ο Κόναν. Πέρασα καλά με το βιβλίο και το συνιστώ στους φίλους του είδους και του Κόναν. Υποψιάζομαι ότι ο λόγος που δεν πήγε καλά εμπορικά είναι ότι από τις 284 σελίδες του, οι πρώτες 97 αποτελούν ένα δοκίμιο πάνω στο φάντασι και τον Κόναν ενώ ακόμα 20 είναι ένα εισαγωγικό κείμενο το Χάουαρντ που παρουσιάζει την εποχή του Κόναν. Να παρατηρήσω ακόμα ότι είχα χρόνια να δω βιβλίο με δέσιμο που να χρειάζεται χαρτοκόπτη για να ανοίξουν οι σελίδες.
  6. 3 points
    Όνομα Συγγραφέα: Βαγγέλης Αντωνάκης Είδος: Ηρωϊκή Φαντασία Βία; Όχι Σεξ; Όχι Αριθμός Λέξεων:828 Αυτοτελής; Όχι. Πρώτο μέρος Σχόλια: Εδώ και περίπου 4 χρόνια βρίσκομαι στη διαδικασία δημιουργίας ενός φανταστικού κόσμου, της Γαιάσας. Στην παρούσα ανάρτηση θα ανεβάσω το πρώτο μέρος από μία ιστορία αυτού του κόσμου ώστε να λάβω σχόλια και παρατηρήσεις. Ελπίζω να σας αρέσει! Αρχείο: [Edit από Mesmer: Αντικαταστάθηκε το αρχείο με διορθωμένο] Dart Part1.docx
  7. 3 points
    Μολύβι και χρυσάφι. Αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του Λουίς Λ'Αμούρ που διαβάζω και πραγματικά το απόλαυσα. Στο βιβλίο αυτό ο Μάικ Σέλβιν επιστρέφει στην πόλη Ράφτερ Κρόσινγκ για να μάθει τι πραγματικά συνέβη με τον θάνατο του Ηλάι Πάτερσον ενός άντρα που στο παρελθόν τον βοήθησε πολύ, ωστόσο αντί για την ήσυχη πόλη των κτηνοτρόφων που γνώριζε ανακαλύπτει μια πόλη στην οποία όλα γυρίζουν γύρω από την εξόρυξη χρυσού. Από το σημείο της άφιξης του Μάικ Σέλβιν ξεκινάει όλη η περιπέτεια, έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης η οποία έχει πολύ ενδιαφέρον μιας και το μυστήριο δεν λείπει σε όλη την εξέλιξη της. Μου άρεσε πολύ η ανάπτυξη των χαρακτήρων ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή Μάικ Σέλβιν οπού με τις διάφορες αναδρομές στο παρελθόν μαθαίνεις διάφορα γεγονότα και δένεσαι μαζί του. Η δράση δεν λείπει και η περιγραφή κάποιων σκηνών σε κρατάει στην τσίτα, με λίγα λόγια θα έλεγα ότι πρόκειται για ένα γουέστερν το οποίο θα απολαύσουν οι λάτρεις του είδους και όχι μόνο. Επίσης μου άρεσε πολύ και το γλυκόπικρο τέλος της ιστορίας.
  8. 3 points
    Διάβασα το ''Περιπλανήσεις, φιλοσοφικοί στοχασμοί'' του Χένρι Ντέιβιντ Θόρω. Γνωστός στο ευρύ κοινό από το ''Γουόλντεν ή η ζωή στο δάσος'', χρονικό της εκούσιας απομόνωσης του στα δάση της Μασαχουσέτης. Κάπως έτσι είναι και αυτό. Υπάρχουν διαφορές αλλά φέρει και ομοιότητες. Ως προς την αγάπη του για την φύση και κριτικό μάτι όσο και ευρύ τρόπο σκέψης. Στο να αντλεί ευχαρίστηση από μικρά, απλά καθημερινά πράγματα. Τους λιλιπούτειους κατοίκους του δάσους ή ένα βροχερό απόγευμα. Το καθρέφτισμα του ηλιοβασιλέματος στα νερά μίας λίμνης αλλά και την ίδια. Ένα ρυάκι ή ένα χάνι στη μέση του πουθενά. Καλό ήταν, μου άρεσε. Βοήθησε το έντονο Ινδιάνικο στοιχείο που πάντα θα αποτελεί για μένα έξτρα πλεονέκτημα. Ζώντας στα μέσα του 19ου αιώνα, τους πρόλαβε. Σε ικανοποιητικό βαθμό, πριν συρρικνωθούν για τα καλά. Σε συνδυασμό πάντα με τα απρόσιτα μέρη που τον οδηγούσαν τα βήματα και το ανήσυχο του πνεύμα. Διάβασα και το ''Συνοπτική ιστορία του κόσμου'' του Τζέοφρι Μπλενέι (έτσι προφέρεται;). Και γίνεται άραγε να συνοψιστεί κοτζάμ παγκόσμια ιστορία σε μόλις 500 σελίδες; Ναι, γιατί όχι; Αναγκαστικά φυσικά ορισμένες καταστάσεις παραλείπονται. Σταυροφορίες, τρομοκρατία, ψυχρός πόλεμος και άλλα που δεν μου έρχονται τώρα στο μυαλό. Γίνεται όμως λόγος για αρκετά άλλα. Ετερόκλητα, μικρά και μεγάλα, που το καθένα με τον τρόπο του διαμόρφωσε τον κόσμο όπως τον ξέρουμε σήμερα. Η σπουδαιότητα της Μεσογείου ως πολιτισμικό κέντρο και εμπορικό σταυροδρόμι. Η γέννηση του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού και του Ισλαμισμού. Των τριών μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Όπως επίσης και τους ενδεχομένως πιο λαμπρούς αρχαίους πολιτισμούς. Κινέζικος, Ελληνικός και Αιγυπτιακός. Η μιλιταριστική Ρώμη που έφτασε ως τα πέρατα του κόσμου και οι πολεμοχαρείς Μογγόλοι που ακολούθησαν αντίθετη πορεία. Το σχίσμα της εκκλησίας σε καθολική και ορθόδοξη. Η ανάπτυξη της γεωργίας και η ανακάλυψη της τυπογραφίας. Αναντίρρητα από τα πλέον κομβικά σημεία, με ασύρματο και ατμομηχανές να ακολουθούν από κοντά. Η τιθάσευση των θαλασσών, έστω στο μικρό βαθμό που έχει επιτευχθεί. Η ''σμίκρυνση'' του κόσμου με τους ιλιγγιώδεις ρυθμούς ταξιδιών και οι ζούγκλες των μεγαλουπόλεων. Το σημείο όμως που μου έκανε περισσότερο κλικ ήταν η γενοκτονία (γιατί περί τέτοιας πρόκειται) των Αζτέκων από τους κονκισταδόρες. Αρχαϊκό μεγαλείο στη περιγραφή της αυτοκρατορίας τους, μου έχυσε τα μυαλά στο πάτωμα. Και μου εξήρε το ούτως ή άλλως μεγάλο μου ενδιαφέρον. Έχω ένα- δύο σχετικά βιβλία, πρέπει να τα πιάσω κάποια στιγμή. Ωραία τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε για να θέσει παρελθοντικές καταστάσεις σε σημερινά πλαίσια προκειμένου να γίνουν κατανοητά. Ο Κολόμβος π.χ. με το κολοσσιαίο του επίτευγμα. Θα προκάλεσε περισσότερο σοκ απ' ότι η προσελήνωση. Ο μαύρος θάνατος που σάρωσε τον 14ο αιώνα, το ατομικό ολοκαύτωμα της εποχής του. Ενώ εύστοχος και ο συλλογισμός ότι πολλές φορές η ιστορία διαμορφώνεται από υπολογισμένες, στοχευμένες κινήσεις. Άλλες πάλι όμως και από καπρίτσια της τύχης. Λίγο μόνο με χάλασε η μη εκτενής αναφορά σε Β' Π.Π. Υποθέτω ότι όμως θα υπάρχει στο ''Συνοπτική ιστορία του 20ου αιώνα'' που επίσης έχει μεταφραστεί. Καλό και αυτό. Ωραίο γράψιμο, σχεδόν εθιστικό θα έλεγα. Ακόμη και στις πτυχές που δεν μ' ενδιέφεραν, δεν ένιωσα στιγμή να βαριέμαι. Προτείνεται για όποιον θέλει να πάρει μία επιφανειακή όσο και ποιοτική γνώση χωρίς να χρειάζεται να καταφύγει σε γκουμούτσα.
  9. 3 points
    Από ιδιώτη με 8 ευρώ: - Τζον Γκρίσαμ: Οι Ένορκοι (Bell) Από βιβλιοπωλείο Ορίζοντες με 24 ευρώ: - Αντονέν Αρτώ: Η Τέχνη και ο θάνατος (Μαύρος Ήλιος) Και από Πρωτοπορία με 95 ευρώ: - Νόρμαν Σπίνραντ: Πασίφικα (Τρίτων) - Νόρμαν Σπίνραντ: Της Κολάσεως! (Στάσει Εκπίπτοντες) - Νόρμαν Σπίνραντ: Ο Τζακ Μπάρον και η αιωνιότητα (Μέδουσα) - Νόρμαν Σπίνραντ: Το Σιδερένιο όνειρο (Οι εκδόσεις των συναδέλφων) - Κλάιβ Μπάρκερ: Τα Ευαγγέλια της κολάσεως (Bell) - Αλέξανδρος Δουμάς: Ο Κόμης Μοντεχρίστος Α', Β' (Gutenberg)
  10. 3 points
    Το Όνομα χρήστη: Οι λαοί της θάλασσας, το ντεπούτο του φίλτατου @John Ernst για τα μέλη του φόρουμ, είναι ένα αξιόλογο δυστοπικό βιβλίο επιστημονικής φαντασίας με ισορροπημένη και όμορφη γραφή, κατάλληλη για το είδος της. Αποπνέει μια ηρεμία ικανή να σε παρασύρει στην ανάγνωση. Εκτίμησα τις έξυπνες και προσγειωμενες ιδέες που παρουσιάζονται στο βιβλίο, καθώς πλάθεται στο μυαλό μας ενα μέλλον ζοφερό αλλά και οικείο συνάμα. Το ωραίο λεξιλόγιο, επίσης, προσδίδει μια επιπλέον νότα απόλαυσης στην ανάγνωση. Γενικώς η γραφή και η κοσμοπλασια είναι τα δυνατά σημεία της ιστορίας. Όπως και η διάθεση του Νίκου Φερεντινου να φιλοσοφήσει και να σχολιάσει τα κακώς κείμενα της (εκάστοτε) εποχής. Ουκ ολίγες φορές με εκανε να αναλογιστω αν μια τέτοια κοινωνία θα μπορούσε δυνητικά να υπάρξει και αν θα ήταν πιθανό να οδηγηθούμε εκεί κάποια στιγμή στο μέλλον. Αν κάτι μου έλλειψε στο βιβλίο, ήταν ο χώρος και κάποια μεγάλη σκηνή που θα χάριζε έντονο σασπενς. Θα ήθελα περισσότερη ανάπτυξη, περισσότερα σκηνικά, δυσκολες καταστάσεις που θα πρόσφεραν αγωνία στη διήγηση. Όπως και να έχει, η ουσία είναι πως το βιβλίο είναι αξιόλογο. Σίγουρα εμένα με κέρδισε ως αναγνώστη και πιστεύω πως δεν θα απογοητεύσει οποιονδήποτε του δώσει μια ευκαιρία.
  11. 3 points
    66. Dr. Jekyll and Mr. Hyde - Robert Louis Stevenson (118) Η συνύπαρξη καλού-κακου, που φωλιάζει μέσα στον καθένα μας. Με τον τίτλο του να γίνεται παροιμιώδη φράση. Κλασικό και διαχρονικό.
  12. 3 points
    4,5/5 Τρεις πολυ δυνατες ιστοριες τρομου, οι οποιες πανε προς ενα στυλ που δεν συνανταμε συχνα, απο Ελληνες. Εχουν αρκετη δοση καφριλας μεσα τους. Η δευτερη νουβελετα, με τιτλο "Εφταψυχη", ειναι η αγαπημενη μου. Και οι αλλες δυο, ειναι πολυ δυνατες. Αλλα ειδικα αυτη, μου αρεσε πολυ. Εφτανα σε σημεια που ολο ελεγα "εδω τελειωνει", αλλα συνεχεια με διεψευδε και συνεχισε για πολυ ακομα. Πολυ ωραια και πρωτότυπη. Εξτρα ποντοι για: *Το εξωφυλλο-tribute στο Texas chainsaw massacre *Την (πολυ συντομη) εμφανιση του dr. Tongue *Τις αναφορες στα αλλα δυο βιβλια του. Παντα μου αρεσει οταν γινεται αυτο. Πραγματα που δεν θεωρω ιδιαιτερα αξια αναφορας, αλλα θα τα αναφερω για οσους το ψειριζουν: *Στο "Εφταψυχη" εχει μεγαλη δοση υπερβολης. Το ειδος το σηκωνει αυτο, απλα μπορει να ξενισει καποιους που δεν ειναι εξοικειωμενοι. * Εχει καποια (λιγα)λαθη στην επιμελεια, αλλα στην συγκεκριμενη περιπτωση(σε αντιθεση με αλλες, που κραζω αβερτα), δεν αξιζει να σταθει κανεις εκει. Γιατι προκειται για μια 100% αυτοεκδοση, οπου για τα παντα ειναι υπευθυνος ο συγγραφεας και οχι καποιος εκδοτικος/επιμελητης(ονοματα δεν λεμε). Φυσιολογικο να ξεφυγουν καποια πραγματα. Πιστευω αξιζει 100% την στηριξη και τον αναγνωστικο σας χρονο.
  13. 3 points
    Εγώ διατηρώ μπλογκ εδώ και έντεκα χρόνια, τα έκλεισα προχθές μάλιστα. Ανεβάζω κείμενα όσο πιο συχνά μου επιτρέπουν οι συγγραφικές μου δραστηριότητες. Το τι γράφω τώρα. Γράφω διάφορα πράγματα, κείμενα για κάποια θέματα, κυρίως που άπτονται της συγγραφής και των βιβλίων, όπως το Ημερολόγιο Συγγραφέα, κάποιες φορές συμβουλές για συγγραφικά θέματα, κάποιες λίγες φορές θέματα της επικαιρότητας, βιβλιοκριτικές και φυσικά ιστορίες σε συνέχειες όπως και παρουσιάσεις έργων που τα βάζω ολόκληρα και μπορεί όποιος θέλει να τα κατεβάσει για να μην τα διαβάζει ον λάιν.
  14. 3 points
    Video interview από το 2002. Ίσως η μοναδική. Αξίζει να την δείτε μέχρι τέλους. Μια μικρή περίληψη: –Η νουβέλα που βασίστηκε το Legend/Ντας ο θρύλος γράφτηκε μέσα σε δύο βδομάδες καθώς περίμενε τα αποτελέσματα των εξετάσεων για καρκίνο. Το τέλος της ιστορίας θα κρινόταν στα αποτελέσματα. – Ο πιο αγαπημένος του συγγραφέας ήταν ο Louis L'Amour – Το στυλ γραφής του ήταν λιτό και σφιχτό, σαν του Louis L'Amour – Οι χαρακτήρες του εμπνεύστηκαν από φίλους, συγγενείς και συναδέλφους – Δεν πούλησε ποτέ τα βιβλία του στο Χόλιγουντ γιατί δεν θα είχε έλεγχο στους χαρακτήρες του – Δεν προτιμούσε να γράφει βιβλία με ιστορικό περιεχόμενο γιατί ήταν τρεις φορές πιο δύσκολα – Το Wolf in Shadow νόμιζε αρχικά ότι θα ήταν στον κόσμο των Ντρενάι μέχρι που κατάλαβε ότι ένας νέος χαρακτήρας τον περιμένει να τον ανακαλύψει – Δεν ήξερε αν θα έγραφε πολλά βιβλία, αλλά θα το έκανε μέχρι να πεθάνει (πράγμα που βγήκε αληθινό)
  15. 2 points
    Δεν ξέρω αν ενδιαφέρεται κανείς, αλλά είδα στην πρωτοπορία στην Αθήνα ένα αντίτυπο του δεύτερου τόμου με τις ιστορίες του Conan από τις εκδόσεις Αίολος. Απ' όσο ξέρω είναι εδώ και πολλά χρόνια εξαντλημένο, οπότε αν κάποιος το ψάχνει ας πάει να ρίξει μια ματιά κι εκεί.
  16. 2 points
    Δημήτρης Δελαρούδης - Το μυστικό άστρο (Εκδόσεις Πηγή, 2020) Το βιβλίο παίζει ανάμεσα σε αρκετά είδη του Φανταστικού, μιας και διαθέτει τόσο στοιχεία Φαντασίας, όσο και στοιχεία Τρόμου, καθώς επίσης και λίγο μυστήριο. Ίσως ο χαρακτηρισμός "New Weird" να του ταιριάζει καλύτερα. Αν και στη βιβλιοθήκη μου έχω εδώ και καιρό τη συλλογή διηγημάτων του "Ο ιός της Βαβέλ" -που τσίμπησα τον Οκτώβριο του 2017 από το ΦantastiCon-, αυτό είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (πέρυσι τον Απρίλιο διάβασα το διήγημα "Στα Τέλη του Νοέμβρη" που έγραψε μαζί με την Αγνή Σιούλα για την ανθολογία "Βρόχος"). Λοιπόν, πρόκειται για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και καλογραμμένη νουβέλα του Φανταστικού, που κινείται μεταξύ πολλών διαφορετικών ειδών του Φανταστικού. Βασικά προσόντα της νουβέλας είναι η καταπληκτική ατμόσφαιρα -που σε σημεία είναι αρκετά υποβλητική-, η σίγουρη και συγκροτημένη γραφή, καθώς επίσης και οι ιντριγκαδόρικες ιδέες. Βέβαια, οφείλω να πω ότι με τέτοιο υλικό θα μπορούσε να γραφτεί κοτζάμ μυθιστόρημα (τουλάχιστον με το διπλάσιο μέγεθος), αλλά ίσως έτσι η ιστορία θα έχανε λίγο από τη δύναμή της που βασίζεται στην ατμόσφαιρα και το μυστήριο. Όπως και να'χει, είναι μια νουβέλα που με κράτησε στην τσίτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα, καταφέρνοντας να μου δημιουργήσει μια παράξενη αίσθηση με όλα αυτά τα περίεργα που συνέβησαν στην έπαυλη της Πεντέλης. Και με έβαλε στη διαδικασία να ψάξω για την Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών, τον Άγγελο Τανάγρα και όλα αυτά τα παράξενα πειράματα. 7.5/10
  17. 2 points
    Χαίρομαι που σου άρεσε ο Λ'Αμούρ. Είναι σίγουρα από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Ουσιαστικά όποιο βιβλίο του και να πιάσεις θα περάσεις πολύ καλά, αφού το πρώτο που διάβασες σου άρεσε τόσο. Αλλά θα πρότεινα για τη συνέχεια "Η τελευταία σφαίρα", "Ματωμένη γη" και "Μια φορά στη Δύση". Εντάξει, για να είμαι ειλικρινής, προτείνω και τα δεκαεπτά βιβλία του που έχω διαβάσει, αλλά ακόμα και αυτά που δεν έχω διαβάσει (και είναι πολλά, ευτυχώς), αλλά ειδικά αυτά τα τρία με ξετρέλαναν. Έχω γράψει κριτικές πιο πάνω. Καλώς ήρθες στο κλαμπ!
  18. 2 points
    Διάβασα το ''Οι Ένορκοι'' του Τζον Γκρίσαμ. Τέταρτο ή πέμπτο και μάλλον το καλύτερο μέχρι τώρα. Γνωστό ότι οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων κάθε χρόνο. Όπως επίσης και ότι τα προϊόντα τους μπορούν να αποδειχθούν θανατηφόρα αν προβαίνει κανείς σε αλόγιστη χρήση. Έτσι και θα γίνει με εκλιπών, με την χήρα του να αναλαμβάνει δράση. Πόσες όμως οι πιθανότητες ενάντια στους μεγαλοκαρχαρίες; Αρκετές αν έχει καλό δικηγόρο. Ενδεχόμενο όμως που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί για να μην ανοίξει ο ασκός του Αιόλου με τις αλυσιδωτές αντιδράσεις που θα φέρει. Σπουδαίο ρόλο φυσικά παίζουν και οι ένορκοι με την ετυμηγορία τους. Πόσο μάλλον όταν ίσως να μην είναι αυτό που δείχνουν. Και κάπου εκεί χοντραίνει το παιχνίδι. Εκτός δικαστηρίου, όπου διεξάγεται η πραγματική δίκη. Με λαδώματα ή εκβιασμούς ενόρκων, συγγενών τους και φίλων. Λεφτά κάτω από το τραπέζι, ή με την απειλή για αποκάλυψη αμαρτωλών μυστικών. Αναλόγως με τι επιβάλλει η περίσταση. Καλό ήταν, προσφέροντας αυτό ακριβώς που περιμένει κανείς από κάθε βιβλίο του Γκρίσαμ. Εύπεπτο, καλογραμμένο, αγωνιώδες δικαστικό θρίλερ. Κάπου κούρασε λίγο με τους πολλούς δευτερεύοντες χαρακτήρες αλλά ήταν ωραίο. Έχει γίνει ταινία με Τζιν Χάκμαν σε ρόλο που δείχνει να του ταιριάζει γάντι, θα την δω μία από αυτές τις μέρες.
  19. 2 points
    70. Κυβερνοδιαστημα - Παντελής Γιαννουλακης (174) Ένα βιβλίο γραμμένο το 1994, μια εποχή που το ίντερνετ ήταν κάτι πολύ μακρινό για εμάς, μας μιλάει για τη νέα ψηφιακή και εικονική πραγματικότητα που θα ακολουθήσει. Στις μέρες μας, όλα αυτά είναι πλέον ξεπερασμένα. Ο συγγραφέας έβλεπε το μέλλον, αρκετά διαβασμενος και ψαγμενος για την εποχή του. Θα διαβάζω οτι πέφτει στα χέρια μου, από Γιαννουλακη, χωρίς δεύτερη σκέψη.
  20. 2 points
    Ντόροθι Μπ. Χιούζ - Σ' έναν έρημο τόπο Πολύ καλό και ενδιαφέρον αστυνομικό μυθιστόρημα που ξεφεύγει από τα περπατημένα και δεν παρουσιάζει τον ερευνητή που ψάχνει να βρει τον ένοχο, αλλά την σκοτεινή πλευρά του δολοφόνου και την ψυχολογία του. Στο μεταπολεμικό Λος Άντζελες σημειώνονται διάφοροι φόνοι νεαρών γυναικών και κανείς αστυνομικός δεν μπορεί να βρει την λύση γιατί ο δολοφόνος είναι πολύ προσεκτικός, πολύ έξυπνος, υπεράνω υποψίας και δεν αφήνει κανένα ίχνος που να οδηγεί σε αυτόν. Πρωταγωνιστής στο βιβλίο είναι ο Ντιξ Στιλ βετεράνος πιλότος του Β'.Π.Π. που βρίσκεται στην Καλιφόρνια για να γράψει ένα βιβλίο και κάποια στιγμή επικοινωνεί με τον Μπραμπ Νικολάι, καλύτερό του φίλο από τον στρατό και τωρινό ντετέκτιβ της αστυνομίας του Λος Άντζελες που ερευνά τους φόνους. Από την αρχή του βιβλίου υποψιάζεσαι και σε λίγο βεβαιώνεσαι ποιος είναι ο δολοφόνος, αλλά αυτό δεν μετριάζει καθόλου το ενδιαφέρον σου για το βιβλίο, μιας και η συγγραφέας επικεντρώνεται όχι στο ποιος έκανε τους φόνους αλλά στο γιατί, παρουσιάζοντας όλη την ψυχολογία του και την (διεστραμμένη) λογική του και το κάνει τόσο καλά που φτάνεις σε ένα σημείο να τον συμπαθήσεις και να αγωνιάς ως το τέλος του βιβλίου, αν θα τον ανακαλύψει η αστυνομία ή αν τελικά θα καταφέρει να της ξεφύγει. Σίγουρα ένα αρκετά διαφορετικό και πετυχημένο αστυνομικό μυθιστόρημα. 9/10
  21. 2 points
    Half a War/Μισός Πόλεμος (Εκδόσεις Μεταίχμιο) Αυτό θα έλεγα ότι ήταν σίγουρα καλύτερο από το πρώτο βιβλίο, άλλα όχι τόσο καλό όσο το δεύτερο. Πιο κοντά στο δεύτερο από πλευράς ποιότητας όμως. Επίσης είμαι σίγουρος ότι διάφορα γεγονότα που γίνονται στο τέλος και διάφορες θεματικές που εξερευνώνται θα μου έκαναν μεγαλύτερη εντύπωση αν δεν ήταν πολύ ίδια με αντίστοιχα πράγματα στα υπόλοιπα βιβλία του Abercrombie που έχω διαβάσει. Γενικά έχει αρχίσει να μου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο Abercrombie αν και κατά τη γνώμη μου είναι εξαιρετικός συγγραφέας στερείται φαντασίας ή ιδεών. Ελπίζω το δεύτερο βιβλίο από το Age of Madness που βγαίνει τώρα κοντά (και σίγουρα θα το διαβάσω) να με διαψεύσει. Συνολικά πάντως θα έλεγα ότι αυτή είναι μια αρκετά καλή, όχι όμως τρομερά καλή σειρά. Σίγουρα πολύ χειρότερη από το First Law trilogy, άλλα φαντάζομαι (δεδομένου του πόσα κοινά στοιχεία έχουν) ότι κάποιος που θα τα διάβαζε με ανάποδη σειρά ίσως είχε την αντίθετη γνώμη. Από την άλλη, το γεγονός ότι το First Law είναι πιο ενήλικο, έχει πολύ περισσότερο βάθος, τρομερά καλύτερους χαρακτήρες και ανάπτυξη αυτών, ακόμα και περισσότερο και καλύτερο χιούμορ (αλλά και πιο αργούς ρυθμούς) δεν μπορεί παρά να μην το δει ο καθένας που έχει διαβάσει και τα δύο. Θα το πρότεινα; Από πλευράς γενικής ποιότητας θα έλεγα ότι αξίζει τον κόπο, αλλά αν κάποιος δεν έχει ξαναδιαβάσει Abercrombie σίγουρα, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διαβάσει πρώτα το First Law. Και για κάποιον που έχει διαβάσει το First Law αυτή η σειρά δεν έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει. Οπότε μόνο για τους πολύ φαν (και αυτούς που για κάποιο λόγο δεν θέλουν να διαβάσουν το First Law, αλλά θέλουν να διαβάσουν Abercrobmie), που δεν τους πειράζει να ξαναδιαβάσουν μια απ' τα (watered down) ίδια. Τα ίδια που τους άρεσαν στο First Law και τους έκαναν φανς, θα τα βρουν (σχεδόν) όλα εδώ, αλλά σε κάθε περίπτωση τα ίδια.
  22. 2 points
    Καλά ναι, παίζει και αυτό το ενδεχόμενο. Από την στιγμή μάλιστα που τα Gutenberg είναι και μικρά σε μέγεθος. Απλά έχω άλλα πέντε- έξι από τις ίδιες εκδόσεις και τα έβαλα μαζί για να ταιριάζουν. Μου αρέσει να το κάνω στη βιβλιοθήκη μου στο βαθμό που είναι δυνατόν. Συγγραφείς και εκδόσεις μαζί
  23. 2 points
    Κυκλοφορεί και από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ με 1180 σελίδες. Η διαφορά μπορεί να οφείλεται και στις εκτενείς σημειώσεις που έχουν οι εκδόσεις Gutenberg.
  24. 2 points
    Grady Hendrix - We Sold Our Souls (Εκδόσεις Quirk Books) Πρώτο βιβλίο του Grady Hendrix που διαβάζω και μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος, χωρίς όμως να ξετρελαθώ. Αν και υποτίθεται ότι το βιβλίο είναι horror, μάλλον πιο πολύ φέρνει σε urban fantasy, με κάποια στοιχεία τρόμου, παρά σε καθαρόαιμο τρόμο. Πρόκειται για μία ιστορία που διαδραματίζεται γύρω από ένα (πλέον διαλυμένο) metal συγκρότημα. Μου θύμισε αρκετά το Armageddon Rag του George R.R. Martin, που διάβασα νωρίτερα τη φετινή χρονιά, όμως δεν μου έδωσε την εντύπωση ότι το αντιγράφει. Είναι αρκετά σύντομο και ευκολοδιάβαστο, με αρκετά γρήγορους ρυθμούς και κυλάει νεράκι. Η γραφή είναι πολύ στρωτή και απλή, δεν είναι όμως φτωχή ή άσχημη. Προφανώς υπάρχουν διάφορες αναφορές στη metal μουσική, που κάποιος που δεν είναι φαν ίσως να μην καταλάβει, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα για εμένα. Η βασική χαρακτήρας ήταν πολύ καλοδουλεμένη και είναι εύκολο να δεθεί μαζί της ο αναγνώστης και να νοιαστεί για αυτήν. Το ίδιο ισχύει και για κάποιους από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Κάποιοι άλλοι θα ήθελαν ίσως λίγο παραπάνω δουλεία. Αν έχω ένα μεγάλο παράπονο με το βιβλίο (το όποιο είναι 100% θέμα γούστου) είναι ότι θα προτιμούσα το horror στοιχείο να είναι λίγο πιο έντονο, και γενικά ο τρόπος που η ιστορία προσέγγιζε το υπερφυσικό στοιχείο δεν με έπειθε πολύ. Μου φαινόταν και κάπως βολικό ενίοτε. Σε κάθε περίπτωση όμως ήταν ένα βιβλίο που το διάβασα πολύ ευχάριστα και σίγουρα θα το πρότεινα σε όσους είναι ταυτοχρόνως φαν και της λογοτεχνίας και της metal μουσικής.
  25. 2 points
    Παραγγελία από το παλαιοβιβλιοπωλείο Mybookshop στην Πάτρα, την οποία έστειλαν χθες και έλαβα στο σπίτι μου σήμερα, νωρίς το πρωί! 01. Μαρκ Ντουγκέν - Η κατάρα του Έντγκαρ (Κέδρος). 6€ 02. Τζέφρι Άρτσερ - Κάιν & Άβελ (Bell). 4€ 03. Τζέφρι Άρτσερ - Η άσωτη κόρη (Bell). 3,50€ 04. Τζέφρι Άρτσερ - Δολοφονήστε την πρόεδρο (Bell). 4€ 05. Τζέφρι Άρτσερ - Δώδεκα τρόποι παραπλάνησης (Bell). 4€ 06. Κεν Φόλετ - Το σκάνδαλο Μοντιλιάνι (Bell). 4€ 07. Κεν Φόλετ - Πτήση αγωνίας (Bell). 4€ 08. Γουίλμπουρ Σμιθ - Το γεράκι της ερήμου (Bell). 6€ 09. Κερκ Ντάγκλας - Ο γιος του ρακοσυλλέκτη (Bell). 3€ 10. Ντερκ Μπόγκαρντ - Ψίθυροι στον κήπο (Bell). 3€
  26. 2 points
    Κάποιοι άνθρωποι χρειάζονται ένα μόνο κίνητρο για να επιβιώσουν: κάτι που να αξίζει να ρισκάρουν τη ζωή τους... Ύστερα από μια επική μάχη με τον υπόκοσμο της Καμόρ, ο Λοκ Λαμόρα και ο επιστήθιος φίλος του, Ζαν Τάνεν, δραπετεύουν πληγωμένοι και εξουθενωμένοι στις εξωτικές ακτές του Ταλ Βεράρ. Στη νέα τους έδρα, σύντομα θα επιστρέψουν στα παλιά τους τεχνάσματα και θα καταστρώσουν νέο σχέδιο για το αγαπημένο τους παιχνίδι: να κλέβουν αστρονομικά ποσά από τους πλούσιους κάτω από τις μύτες τους. Αυτή τη φορά, μάλιστα, οι επαγγελματίες απατεώνες βάζουν στόχο το πιο απόρθητο φρούριο - μια κλειστή λέσχη αποκλειστικά για την ελίτ, όπου η απάτη τιμωρείται με θάνατο. Ωστόσο, οι δυο φίλοι δεν είναι τόσο ασφαλείς στο Ταλ Βεράρ όσο νομίζουν... Το δεύτερο βιβλίο μιας βραβευμένης σειράς που εντυπωσίασε με τις ανατροπές και το χιούμορ της και κατέκτησε τις διεθνείς λίστες μπεστ σέλερ. Τίτλος: Κόκκινες θάλασσες, κόκκινοι ουρανοί (Red Seas Under Red Skies) Συγγραφέας: Scott Lynch Εκδόσεις: Anubis Μεταφράστρια: Βασιλειάνα Ζηκίδη Σελίδες: 744 Τιμή: 23,90-10%=21,51€ Είδος: Φαντασία Δεύτερο βιβλίο της σειράς Ευγενείς Μπάσταρδοι.
  27. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Αύγουστος 09. Εφιαλτική πόλη - Ντάσιελ Χάμετ (159) 8/10 10. Ο Άγιος στη Νέα Υόρκη - Λέσλι Τσάρτερις (141) 8/10 Ο Σάιμον Τέμπλαρ προσλαμβάνεται από τον εκατομμυριούχο Γουίλιαμ Βαλκρός για να εξοντώσει τους μαφιόζους της Νέας Υόρκης οι οποίοι απήγαγαν και σκότωσαν το παιδί του. Με το που φθάνει στην Νέα Υόρκη η δείκτης θνησιμότητας των κακοποιών αυξάνεται επικίνδυνα, αλλά τα πράγματα δεν είναι και τόσο απλά όσο φαίνονταν στην αρχή. Πρώτη ιστορία που διαβάζω με τον Άγιο, ο οποίος είναι ένας συνδυασμός Σέρλοκ Χολμς και Τζέιμς Μποντ, με τον ίδιο να μην έχει κανέναν ενδοιασμό να ξεπεράσει τα όρια της παρανομίας, αλλά μόνο για να προκαλέσει τρόμο στους κακοποιούς και ευεργετήσει τους έντιμους πολίτες. Αρκετά καλή ιστορία και περνάει ευχάριστα η ώρα.
  28. 2 points
    64. Η αλήθεια για τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους - Παντελής Γιαννουλακης (206) Ο Γιαννουλακης αποτελεί εγγύηση στη συγγραφή βιβλίων εναλλακτικής γνώσης. Έτσι και εδώ μας παρουσιάζει μια μελέτη, για όλη την άγνωστη αλήθεια για τις ζωές και το έργο τών ανθρώπων που γέννησαν τις μεγαλύτερες ιδέες του κόσμου. Περιέχει ορισμένα ενδιαφέροντα παραρτήματα με σημαντικότερο αυτό για το τι απέγιναν τα αρχαία γλυπτά της κλασικής Ελλάδας. Να φανταστείτε ότι ο λόρδος Έλγιν, που όλοι τον έχουμε συνδιάσει με τα γλυπτά του Παρθενώνα, ήταν ένας από τους πολλούς πλιάτσικολογους της εποχής. Απλά το τελειώνεις και το διαβάζεις ξανά. Το αφήνεις στην άκρη και οπότε νιώσεις νοσταλγία για το αρχαίο ελληνικό παρελθόν, το πιάνεις ξανά στα χέρια σου. Ένα πολύ μεγάλο δέκα λοιπόν!
  29. 2 points
    Σχεδόν ολόκληρωσα όλους τους παραπάνω στόχους. Τελικά αποφάσισα όμως να μην κάνω το demon lord 2 και το undead king. Το vampire sorcerer το ολοκλήρωσα, καθώς επίσης και μία νουβέλα στην ίδια σειρά και τον άλλο μήνα θα έχω και το δεύτερο μέρος. Το θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι έκλεισα συμβόλαιο με μεγάλο παραδοσιακό εκδοτικό οίκο ηχο βιβλίων και τους επόμενους μήνες θα κυκλοφορήσει.
  30. 2 points
    Το παρακάτω βίντεο έγινε από τον Ευάγγελο Ιωσηφίδη και περιλαμβάνει 10 ιδέες για συστήματα μαγείας που μπορείτε να εφαρμόσετε στην ιστορία που γράφετε. Με λίγα λόγια, ο Βαγγέλης εξηγεί πως ένας από τους τρόπους που μπορούμε να εμπνευστούμε κάποιο εύκολο σύστημα μαγείας, είναι μέσα από την δουλειά μας. Για παράδειγμα: 1: ΓΛΩΣΣΑ (Φιλόλογοι, γλωσσολόγοι, προγραμματιστές): βασίζεται στις ίδιες τις λέξεις, στη σειρά τους, στο κρυφό τους νόημα. Τα γραπτά κείμενα κρύβουν το νόημα της μαγείας και ο μάγος πρέπει να διαβάζει ανάμεσα απ’ τις λέξεις. 2: ΦΩΝΗ (Ομιλητές, αγορητές, πολιτικοί, Influencers ) : βασίζεται στη φωνή, στη χροιά της, στον τόνο της. Ο μάγος μπορεί να ελέγξει τη μαγεία χρωματίζοντας τη φωνή του και να αποδίδει άλλη δύναμη χρησιμοποιώντας τις ίδιες λέξεις. 3: ΑΡΙΘΜΟΙ (Μαθηματικοί, λογιστές, οικονομολόγοι): βασίζεται στους αριθμούς. Ο μάγος αντλεί τη δύναμή του από κάποια ακολουθία αριθμών, κάποια συγκεκριμένη ποσότητα. Για παράδειγμα, μπορεί ένας μάγος να είναι δεμένος με τον αριθμό 3 και να μπορεί να τη χρησιμοποιεί όταν κρατά 3 αντικείμενα, όταν λέει τρεις φορές κάτι κτλ. 4: ΤΟΠΟΙ (Γεωμέτρες, γεωγράφοι, τοπογράφοι): βασίζεται στον χώρο. Η μαγεία αντλείται από τη σωστή κι ακριβή τοποθέτηση αντικειμένων σ’ ένα χώρο, μικρής ή μεγάλης έκτασης. Τρίγωνα, πολύγωνα, κύκλοι, ευθείες, όλα τα γεωμετρικά και γεωγραφικά σύμβολα μπορούν να χρησιμοποιηθούν. 5: ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ (Μηχανικοί, πληροφορικάριοι, κατασκευαστές): Η μαγεία προέρχεται από τη μετατροπή αντικειμένων και τον επαναπροσδιορισμό ή επανακατασκευή τους. Το μαγικό αντικείμενο γίνεται κάτι μυστηριώδες για όλους πλην του κατασκευαστή του, ο οποίος γνωρίζει την ακριβή λειτουργία και τον ακριβή σκοπό του. 6: ΤΕΧΝΗ (ζωγράφοι, γλύπτες, μουσικοί): Η μαγεία προέρχεται από την καλλιτεχνική ευαισθησία. Οτιδήποτε μπορεί να γίνει μαγικό, αρκεί να καλείται μέσω της έμπνευσης, του ρυθμού και της λογικής που διέπει την τέχνη. 7: ΕΜΦΑΝΙΣΗ (μοντέλα, διακοσμητές, φωτογράφοι): Η μαγεία σχετίζεται με την εμφάνιση. Ένα πρόσωπο, ένα σώμα, ο ρουχισμός και τα καλλωπιστικά στοιχεία αιχμαλωτίζουν τις αισθήσεις και μαγεύουν / σαγηνεύουν τους υπολοίπους. 8: ΟΜΑΔΑ (Στρατιωτικοί, αστυνομικοί, πυροσβέστες, νοσηλευτές): Η μαγεία σχετίζεται με την τάξη και την πειθαρχία μιας ομάδας. Το μαγικό αποτέλεσμα εξαρτάται απ’ τον συγχρονισμό, την ακρίβεια και τη συνεργασία μιας ομάδας. 9: ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (βιολόγοι, χημικοί, ιατροί, φαρμακοποιοί): Η μαγεία σχετίζεται με την κατανόηση και τον έλεγχο του μικρόκοσμου. Ιοί, μικρόβια, κινήσεις και ταλαντώσεις σωμάτων, τα πάντα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ανάλογα για τον σκοπό της. 10: ΜΑΚΡΟΚΟΣΜΟΣ (Αστροφυσικοί, μελλοντολόγοι, μετεωρολόγοι): η κίνηση των άστρων και των ουράνιων σωμάτων / τα σύννεφα και τα καιρικά φαινόμενα είναι η πηγή της μαγείας. Η κατανόηση και η κατάλληλη χρήση τους φέρνει το επιθυμητό μαγικό αποτέλεσμα.
  31. 2 points
    Στο blog μου ανεβάζω πληροφορίες για τα βιβλία μου, νέα και κάποια λίγα βιογραφικά στοιχεία. Έχω ανεβάσει και ένα διήγημα. Δεν το ενημερώνω συχνά και παρόλο που το έχω χρόνια, έχω ελάχιστες αναρτήσεις. https://skilimantzos81.wordpress.com/author/skilimantzos81/
  32. 2 points
    Επιχείρηση Κεραυνός Τελευταία φορά που διάβασα ιστορία του Τζέιμς Μποντ δια χειρός του δημιουργού του, του Ίαν Φλέμινγκ, ήταν τον Ιούλιο του 2014, δηλαδή πριν από έξι και πλέον χρόνια! Και, εντάξει, στο μεταξύ μπορεί πέρυσι να διάβασα το εξαιρετικό "Ο θάνατο του 007" του Άντονι Χόροβιτς και τα τελευταία χρόνια να έχω δει καμιά δεκαριά ταινίες με τους Σον Κόνερι, Ρότζερ Μουρ, Τίμοθι Ντάλτον, Πιρς Μπρόσναν κλπ, όμως δεν είναι το ίδιο, έτσι δεν είναι; Τέλος πάντων, πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας τούτο το βιβλίο, κάτι που εννοείται πως το περίμενα. Ήταν μια ακόμα διασκεδαστική και άκρως ψυχαγωγική περιπέτεια με όλα αυτά τα καλούδια που συνήθως περιέχουν οι ιστορίες με ήρωα τον Τζέιμς Μποντ: Δυνατές και κάποιες τρελές σκηνές δράσης, εξωτικά σκηνικά, γραφικοί κακοί στα όρια της καρικατούρας, κάποιες όμορφες παρουσίες του άλλου φύλου, και φυσικά φοβερή ατμόσφαιρα. Μπορεί να είναι ένα κλικ πιο κάτω από το "Από Ρωσία με αγάπη" ή από το "Ο Χρυσοδάκτυλος", όμως γενικά είναι στο ίδιο καλό επίπεδο με τα προηγούμενα βιβλία. Αν μη τι άλλο οι λάτρεις των περιπετειών του Τζέιμς Μποντ και γενικά οι λάτρεις των κατασκοπευτικών θρίλερ θα περάσουν τέλεια. Και το καλό είναι ότι μπορώ να δω επιτέλους την ομότιτλη ταινία του 1965, με τον αγαπημένο μου Σον Κόνερι. 8/10
  33. 2 points
    Ιανουάριος 01. Ο κόμης Μόντε Κρίστο - Αλέξανδρος Δουμάς (1284) 10/10 02. Η ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε-Σατιλιάν - Αλέν-Ρενέ Λεσάζ (1022) 9/10 Φεβρουάριος 03. Ο Ζοφερός Οίκος - Κάρολος Ντίκενς (1405) 10/10 Μάρτιος 04. Το μαχαίρι των ονείρων - Ρόμπερτ Τζόρνταν (1212) 8,5/10 Απρίλιος 05. Ιστορίες από την Κολιμά - Βαρλάμ Σαλάμοφ (1950) 10/10 Μάιος 06. Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ - Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (1482) 10/10 Ιούνιος 07. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1307) 8,5/10 Ιούλιος 08. Οι Άθλιοι - Βίκτωρ Ουγκό (1470) 10/10 Στο ερώτημα που κάνουμε πολλοί όταν τελειώνουμε ένα βιβλίο, αν θα το ξαναδιαβάζαμε, η απάντηση για το συγκεκριμένο είναι ένα μεγάλο ναι, τόσο μεγάλο όσο και το βιβλίο. Και όχι σε οποιαδήποτε έκδοση αλλά στην συγκεκριμένη, σε μετάφραση του Μάρκου Αυγέρη η οποία αν και έγινε το 1970 διαβάζεται με μεγάλη ευχαρίστηση, κυρίως γιατί είναι τελείως διαφορετική από τις μεταφράσεις που γίνονται σήμερα σε οποιαδήποτε βιβλίο. Φανταστείτε μόνο ότι το όνομα ενός Γάλλου ταβερνιάρη το μετέφρασε σε Όχιαλλου. Δεν ξέρω πως είναι το αυθεντικό όνομα στα γαλλικά, αλλά το να μεταφράσει κάποιος οποιοδήποτε όνομα ως "Όχι αλλού" πρέπει να είναι μεγάλος μερακλής.
  34. 2 points
    Ο Έρικ Άμπλερ (1909-1998) ήταν Άγγλος συγγραφέας και σεναριογράφος, γνωστός κυρίως για τα κατασκοπευτικά και αστυνομικά του θρίλερ. Χαρακτηρίζεται συχνά ως επινοητής του σύγχρονου πολιτικού θρίλερ, που επηρέασε συγγραφείς όπως τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, ο οποίος τον έχει χαρακτηρίσει ως την "πηγή από την οποία όλοι μας αντλούμε έμπνευση". Τα πιο πολυδιαβασμένα έργα του είναι τα "Η μάσκα του Δημητρίου", "Επικήδειος για έναν κατάσκοπο", "Ταξίδι στο φόβο" και "Τοπ Καπί", ενώ όσον αφορά την καριέρα του σαν σεναριογράφος, είχε μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, για το σενάριο της ταινίας The Cruel Sea (1953), ενώ επίσης έγραψε σενάρια για αρκετές άλλες ταινίες, όπως οι: The Way Ahead (1944), The Passionate Friends (1949), The Purple Plain (1954), A Night to Remember (1958), The Wreck of the Mary Deare (1959) κ.α. Οι σχετικά γνωστές ταινίες Journey Into Fear (1943), Background to Danger (1943), The Mask of Dimitrios (1944), The October Man (1947) και Topkapi (1964) βασίζονται σε βιβλία του. Βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά: 01. The Mask of Dimitrios - Η μάσκα του Δημητρίου (Άγρα) 02. Epitaph for a Spy - Επικήδειος για έναν κατάσκοπο (Οξύ) 03. Journey Into Fear - Ταξίδι στο φόβο (Ερατώ) 04. The Light of Day - Τοπ Καπί (Παρατηρητής/Public Βιβλιοθήκη) 05. Background to Danger - Παιχνίδι με τον κίνδυνο (Κριτική) 06. Judgment on Deltchev - Η δίκη του Ντέλτσεφ/Υπόθεση Ντελτσώφ (Παρατηρητής/Κριτική) 07. Passage of Arms - Επικίνδυνο πέρασμα (Opus Magnum) 08. The Schirmer Inheritance - Η κληρονομιά των Σίρμερ (Opus Mugnum) 09. The Levanter - Ο Λεβαντίνος (Opus Magnum) 10. The Intercom Conspiracy - Εσωτερική συνωμοσία (Opus Magnum) 11. The Care of Time - Παλεύοντας με το χρόνο (Opus Magnum) 12. Dirty Story - Βρόμικη ιστορία (Άγρα)
  35. 2 points
    Επικίνδυνο πέρασμα Το 2009 και το 2010, όταν ήμουν ακόμα μαθητής της Γ' Λυκείου, διάβασα τέσσερα μυθιστορήματα του Έρικ Άμπλερ. Πώς έτυχε να διαβάσω κοτζάμ τέσσερα παλαιάς κοπής κατασκοπευτικά θρίλερ ενός Άγγλου συγγραφέα την εποχή που έδινα για Πανελλήνιες, δεν το ξέρω. Πάντως από τότε έχω να διαβάσω βιβλίο του! Όσο το σκέφτομαι, τόσο δυσκολεύομαι να το πιστέψω ότι εγώ, ένας φανατικός του είδους, παραμέλησα τόσο πολύ έναν τόσο καλό συγγραφέα, που επηρέασε συγγραφείς όπως ο Γκράχαμ Γκριν και ο Τζον Λε Καρέ. Τέλος πάντων, αποφάσισα να διαβάσω το "Επικίνδυνο πέρασμα", μιας και ήθελα να διαβάσω ένα κλασικό θρίλερ που να διαδραματίζεται σε εξωτικά μέρη, και ιδιαίτερα προς Νοτιοανατολική Ασία μεριά, που δυστυχώς μόνο... νοητικά έχω επισκεφτεί. Και, ω Θεέ μου, τούτο το βιβλίο πραγματικά με ενθουσίασε. Ήταν ακριβώς όπως το περίμενα: Καλογραμμένο, ενδιαφέρον, κυνικό και άκρως ψυχαγωγικό. Σίγουρα δεν είναι από αυτά τα θρίλερ με την καταιγιστική δράση και την έντονη αγωνία που σε γραπώνουν αμέσως από τον γιακά, αντίθετα είναι ένα έξυπνο κατασκοπευτικό/πολιτικό θρίλερ με αργούς και σταθερούς ρυθμούς στην πλοκή (τουλάχιστον στην αρχή), που χτίζει σταδιακά ένταση και αγωνία, μέχρι το δυναμικό και κάπως κυνικό φινάλε. Είναι προϊόν της δεκαετίας του '50, και το δείχνει. Μπορεί να πει κανείς ότι ο Άμπλερ βρήκε την ευκαιρία να επεξηγήσει στους αδαείς πώς γίνονταν (και γίνονται ακόμα, βέβαια) οι δουλειές με το εμπόριο όπλων σε χώρες όπου επικρατεί πολιτικός αναβρασμός, και πώς μπορεί να μπλέξει σε επικίνδυνες ιστορίες ένας αφελής τουρίστας από χώρα της Δύσης, που απλώς ήθελε να ζήσει μια περιπέτεια, πιστεύοντας παράλληλα ότι θα βάλει το λιθαράκι του στον αγώνα εναντίον των Κόκκινων. Οπωσδήποτε υπάρχουν σκηνές δράσης (ειδικά προς το τέλος), αλλά βασικά έχουμε να κάνουμε με παιχνίδια και κομπίνες γύρω από ένα φορτίο όπλων, που βρέθηκε τυχαία μέσα στη ζούγκλα της Μαλαισίας. Έχουμε διάφορους χαρακτήρες που μπλέκουν στην όλη υπόθεση και ο καθένας προσπαθεί να βγάλει κέρδος, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Αν μη τι άλλο, ο Άμπλερ ήξερε να πλάθει χαρακτήρες και, με βάση τα κίνητρα και τις πράξεις τους, να αναδεικνύει τα κακώς κείμενα του σύγχρονου κόσμου. Θεωρώ ότι από άποψη ποιότητας, ο Έρικ Άμπλερ είναι πάνω-κάτω στο ίδιο επίπεδο με τον Γκράχαμ Γκριν και τον Τζον Λε Καρέ, αν και σαφώς ο κάθε συγγραφέας έχει το δικό του στιλ και τα δικά του πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα. Αναμφισβήτητα, ο Έρικ Άμπλερ ανήκει στους οξυδερκείς συγγραφείς κατασκοπευτικών/πολιτικών θρίλερ που με την πένα τους κατάφεραν να αναδείξουν τον βρώμικο και περίπλοκο κόσμο της κατασκοπείας και της πολιτικής. Το βιβλίο αυτό ίσως να μην είναι για όλα τα γούστα και όλες τις ορέξεις (είπαμε, δεν είναι ένα θρίλερ με καταιγιστική δράση και έντονους ρυθμούς), προσωπικά όμως κάτι τέτοια βιβλία τα απολαμβάνω πάρα, μα πάρα πολύ. Υ.Γ. Μου φάνηκε εξίσου καλό και κυνικό με το "Ο άνθρωπός μας στην Αβάνα" του Γκράχαμ Γκριν, που (ξανά)διάβασα μέσα στον μήνα. 9/10
  36. 2 points
    Είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία και το πρώτο του είδους που διάβασα. Παρότι το Ναβαρόνε δεν υπάρχει η επιχείρηση διάσωσης των παγιδευμένων στην Κέρο Βρετανών είναι πραγματική. Το 1943 οι Βρετανοί αποβίβασαν στην Κέρο μια δύναμη έξι ταγμάτων κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων που είχαν σκοπό να εμποδίσουν τους Γερμανούς από την κατάληψη των ως τότε Ιταλικών Δωδεκανήσων αλλά και να τους πείσουν ότι η επόμενη κίνηση θα ήταν στην Ελλάδα και όχι στην Γαλλία. Αντίθετα με το βιβλίο στην πραγματικότητα οι Βρετανοί δεν ήταν τυχεροί και αιχμαλωτίστηκαν.
  37. 2 points
    Τα κανόνια του Ναβαρόνε Τον Μάρτιο του 2016 διάβασα για τελευταία φορά βιβλίο του Άλιστερ Μακλίν, οπότε όπως είναι λογικό μου έλειψαν πάρα πολύ οι περιπετειώδεις ιστορίες του, με τις δυνατές σκηνές δράσης και τα φοβερά τοπία. Αυτό είναι το δωδέκατο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα είναι από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, ίσως μαζί με το "Όπου τολμούν οι αετοί" και το "Πολικός σταθμός Ζίμπρα" (άλλωστε, αυτά τα τρία βιβλία είναι και τα πιο πολυδιαβασμένα του Μακλίν). Λοιπόν, το βιβλίο το κατευχαριστήθηκα. Είχα καιρό να διαβάσω μια συναρπαστική περιπέτεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και τούτη εδώ ήταν ότι έπρεπε για να έρθω εκ νέου σε επαφή με το αγαπημένο αυτό λογοτεχνικό είδος. Η πλοκή είναι απλή και συγκεκριμένη, μια ομάδα επίλεκτων σαμποτέρ έχει μια δύσκολη αποστολή στο νησί Ναβαρόνε (περιττό να πω ότι δεν υπάρχει τέτοιο νησί στο Αιγαίο), έχοντας να αντιμετωπίσουν τόσο τις δυσκολίες των φυσικών τοπίων του νησιού, όσο κυρίως Γερμανούς στρατιώτες που βρίσκονται παντού και ουσιαστικά γνωρίζουν ότι μια ομάδα σαμποτέρ βρίσκεται στο νησί, για κάποια αποστολή. Το βιβλίο θα το διαβάσει κανείς για την περιπέτεια, για τον τρόπο που οι πρωταγωνιστές καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα ανεξάρτητα από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάθε φορά, για τις διάφορες σκηνές δράσης που είναι χορταστικές και καλογραμμένες, για τις περιγραφές των τοπίων, καθώς επίσης και για τη γενικότερη αγωνιώδη ατμόσφαιρα. Θέλω να πω, το τέλος λίγο-πολύ είναι αναμενόμενο, η γραφή απλή και χωρίς φιοριτούρες, ενώ επίσης δεν υπάρχει ιδιαίτερη εκβάθυνση στους χαρακτήρες. Μιλάμε απλώς για μια καλογραμμένη, συναρπαστική και άκρως ψυχαγωγική πολεμική περιπέτεια, που αποτελεί και βάση για μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους. Κατά τη γνώμη μου, οι λάτρεις των κλασικών περιπετειών είναι αδύνατο να μην περάσουν τέλεια διαβάζοντας τούτο βιβλίο. 9/10
  38. 2 points
    Δεν είναι πλήρης όρος όμως, γιατί η επιστημονική φαντασία δεν περιορίζεται στο διάστημα, μπορεί να μην έχει καθόλου να κάνει με το διάστημα μάλιστα.
  39. 2 points
    Μια φορά στη Δύση (To Tame A Land) Τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του Λουίς Λ’Αμούρ, ήταν τον Μάιο του 2016, όταν διάβασα το πολύ καλό «Το στοιχειωμένο οροπέδιο». Από τότε, για κάποιον πολύ περίεργο λόγο, δεν έτυχε να ξαναπέσει στα χέρια μου για ανάγνωση κάποιο βιβλίο του. Λοιπόν, δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι είχα καιρό να διαβάσω βιβλίο του συγγραφέα, πάντως το συγκεκριμένο μου άρεσε πάρα μα πάρα πολύ και το συγκαταλέγω στα πέντε καλύτερα βιβλία του Λ’Αμούρ που έχω διαβάσει (μαζί με αυτό έχω φτάσει αισίως τα δεκαέξι). Ουσιαστικά έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία ενηλικίωσης στην Άγρια Δύση, από τη στιγμή που ο Ράιαν Τάιλερ μένει ορφανός στα δώδεκά του χρόνια. Η ιστορία έχει μέσα όλα τα καλούδια που μας έχει συνηθίσει ο Λουίς Λ’Αμούρ: Ινδιάνους, πιστολάδες, καουμπόηδες, άλογα, ανοιχτές πεδιάδες και βουνά, πόλεις και ερήμους. Είναι μια ιστορία που αναδεικνύει τον σκληρό και επικίνδυνο μα συνάμα συναρπαστικό κόσμο της Άγριας Δύσης. Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπο και είναι αρκούντως καθηλωτική και εθιστική, με τις περιγραφές των τοπίων, των διαφόρων καταστάσεων και των σκέψεων του νεαρού πρωταγωνιστή να είναι λιτές πλην όμως όμορφες και γραφικές. Μου έλειψε πολύ η γραφή και οι ιστορίες του Λουίς Λ’Αμούρ τόσα χρόνια, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα αργήσω ξανά τόσο πολύ να διαβάσω κάποιο βιβλίο του. 9/10
  40. 1 point
    Θέλω να θέσω ένα άλλο θέμα που έχει προκύψει τελευταία από τα διαβάσματά μου. Βρίσκω πολλές περιγραφές σε βιβλία που έχουν εκδοθεί και είναι υπερβολικές. Μου θυμίζουν κάποιο θεατρικό που έβλεπα κάποτε, όπου ο πρωταγωνιστής θεωρεί τον εαυτό του συγγραφέα χωρίς να είναι, καθώς ο εκδοτικός οίκος δε δέχεται να αποδεχτεί κείμενο με εκφράσεις όπως: ο ήλιος φτύνει τις ακτίνες του. Κατ' εμένα φταίει που σε αυτές τις εκφράσεις δεν υπάρχει λογική, άρα δεν ταιριάζουν στο λογοτεχνικό κείμενο (όσον αφορά πάντα στο ρεαλισμό, πέρα από αυτόν δεν έχω άποψη). Υπάρχει κάποιος τρόπος να το δούμε αυτό;
  41. 1 point
    Από τρία διαφορετικά παλαιοβιβλιοπωλεία: 01. Χέρμαν Γουκ - Οι άνεμοι του πολέμου Α+Β (Bell). 12€ 02. Χέρμαν Γουκ - Πόλεμος και αναμνήσεις Α+Β+Γ (Bell). 18€ 03. Πολ Σκοτ - Το πετράδι του στέμματος (Bell). 6€ 04. Μ. Μ. Καγιέ - Τα μακρινά παλάτια (Bell). 3€ 05. Γουίλμπουρ Σμιθ - Το πουλί του Ήλιου (Bell). 5€ 06. Τζέφρι Άρτσερ - Μεταξύ κλεφτών ειλικρίνεια (Bell). 3€ 07. Κεν Φόλετ - Χρυσή παγίδα (Bell). 3€ 08. Κεν Φόλετ - Αντίστροφη μέτρηση (Bell). 3€ 09. Μέλβιλ Ρος - Λόενγκριν: Ο κατάσκοπος που αγάπησε (Bell). 2€ 10. Γκάι Μπέλαμι - Μέρα μεσημέρι (Bell). 1€ 11. Μαίρη Στιούαρτ - Ταξίδι στο άγνωστο (ΒΙΠΕΡ). 6€ 12. Μαίρη Ρενό - Ο ταύρος από τη θάλασσα (ΒΙΠΕΡ). 3€ 13. Λόρενς Σάντερς - Η έκτη εντολή (Λιβάνης). 6€
  42. 1 point
    Είναι το πρώτο βιβλίο που έχω την τύχη να εκδίδω. Είναι και δουλειά πολλών χρόνων, που πήρε σχήμα και μορφή μόλις πριν λίγους μήνες. Δυο λόγια για το βιβλίο: πρόκειται για βιβλίο επιστημονικής φαντασίας, που όμως προσπαθώ να φτιάξω μια δυστοπία καθόλου απίθανη. Μέσα σε στενά και ασφυχτικά πλαίσια, οπού τα πάντα παρακολουθούνται, μια ομάδα νέων προσπαθεί να επιβιώσει αντιγράφοντας πληροφορίες που διακινούνται στο διαδίκτυο ή που επεξεργάζονται σε συνεργασία με άλλες ομάδες ανά τον κόσμο. Στη συνέχεια είναι σε θέση να τα εκτυπώνουν σε τρισδιάστατους εκτυπωτές και να τα διαθέτουν στην κοινωνία. Τι γίνεται όταν οι Αρχές τους βάλουν στόχο; Πώς μπορεί να λειτουργεί ένα ολόκληρο σύστημα που γνωρίζει τα πάντα για τους πολίτες; Ποιοι θέλουν να τους βοηθήσουν και ποιοι όχι; Ένα βιβλίο με δυνατή κοσμοπλασία έρχεται, όχι να μας τρομάξει, αλλά να μας βάλει να σκεφτούμε ότι η τεχνολογία δε φτάνει για να λύσει τα ανθρώπινα προβλήματα. Η έκδοση είναι από τον εκδ οίκο Συμπαντικές Διαδρομές, άρα υπάρχει πιθανά μια δυσκολία να βρεθεί, όχι μεγάλη. Όπου ζήτησα παραγγελία έκανε 1-3 ημέρες να έρθει. Εναλλακτικά Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.Σημεία πώλησης των εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές.odt
  43. 1 point
    Τζορτζ Μαρκστάιν - Ο άνθρωπος από το παρελθόν (The Man from Yesterday, 1976) Οχτώ και πλέον χρόνια μετά την τυχαία αγορά του από παλαιοβιβλιοπωλείο στο Μοναστηράκι, αποφάσισα να διαβάσω τούτο το βιβλίο, μιας και αυτές τις μέρες έχω όρεξη για κατασκοπευτικά θρίλερ. Τότε που αγόρασα το βιβλίο δεν υπήρχε καμία απολύτως αξιολόγηση στο Goodreads, έτσι ουσιαστικά αγόρασα γουρούνι στο σακί (με κόστος μονάχα ένα ευρώ, βέβαια). Πλέον υπάρχουν κάποιες αξιολογήσεις, χωρίς κριτικές όμως. Ξεκινώντας το, λοιπόν, δεν ήξερα τι να περιμένω από άποψη ποιότητας γραφής και πλοκής, τελικά όμως αποδείχτηκε ένα καλογραμμένο, ενδιαφέρον και αρκετά συναρπαστικό κατασκοπευτικό θρίλερ παλαιάς κοπής, από αυτά που κάθε τόσο απολαμβάνω. Η πλοκή με κράτησε από την αρχή μέχρι το τέλος, με το όλο μυστήριο και τη ρεαλιστικά δοσμένη δράση, ενώ ο τρόπος γραφής μου άρεσε πολύ, με τις λιτές πλην όμως ρεαλιστικές περιγραφές και τους ζωντανούς διαλόγους. Γενικά η γραφή είναι καθαρή, χωρίς φτιασίδια και περιττολογίες, ο συγγραφέας θέλει να πει μια κατασκοπευτική ιστορία με προδοσίες και διπλά παιχνίδια, και κατά τη γνώμη μου τη λέει πολύ καλά (αν και ένα-δυο πραγματάκια στο τέλος δεν με έπεισαν απόλυτα). Υποθέτω ότι το βιβλίο αυτό δεν είναι για όλα τα γούστα, όμως προσωπικά το βρήκα απόλυτα ψυχαγωγικό. Στη βιβλιοθήκη μου έχω επίσης το "Τελική Λύση" του ίδιου συγγραφέα, για το οποίο πλέον θα έχω κάπως υψηλότερες προσδοκίες. 8.5/10
  44. 1 point
    @katakalwn Το βασικό πλεονέκτημα όταν χρησιμοποιείς το ingram spark για την αγγλόφωνη αγορά, είναι ότι έχει: *extended distribution: Tο άμαζον έχει και αυτό extended distribution, αλλά το ποσοστό που κερδίζει το παραδοσιακό βιβλιοπωλείο είναι μόλις 25%, ενώ με το Instagram Spark το βιβλιοπωλείο κερδίζει 55% τουλάχιστον. Με λίγα λόγια το βιβλιοπωλείο σε καμία περίπτωση δεν θα ασχοληθεί να αγοράσει ένα βιβλίο που θα έχει Μόνο 25% κέρδος. Επιλογές στην έντυπη εκτύπωση. το Instagram Spark πραγματικά έχει κάθε λογής τυπο για εκτύπωση του βιβλίου, όπως για παράδειγμα hard covers που προτιμούν κάποιοι. Συνοπτικά, ενώ το Amazon θεωρείται ο βασιλιάς των ψηφιακών βιβλίων, το ingram Spark είναι ο βασιλιάς των έντυπων βιβλίων. * Extended distribution εννοούμε την διανομή σε παραδοσιακά αγγλόφωνα βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες
  45. 1 point
    Χένρι Κέιν - Δεν πεθαίνεις δυο φορές (Killer's Kiss, 1962) Τρίτο βιβλίο του Χένρι Κέιν που διαβάζω, δεύτερο με ήρωα και αφηγητή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πίτερ Τσέιμπερς. Η αλήθεια είναι ότι το "Τα μυστικά της νύχτας" στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο ίδιος τύπος μου άρεσε λιγάκι παραπάνω, μιας και υπήρχε περισσότερο χιούμορ, ενώ ο Τσέιμπερς ήταν γενικά λίγο πιο φαφλατάς. Όμως δεν πέρασα καθόλου άσχημα και με τούτο το βιβλίο, η ιστορία μου φάνηκε αρκούντως ενδιαφέρουσα, με μπόλικο μυστήριο και ένα ωραιότατο "ξεδίπλωμα" της έρευνας των ιδιωτικών ντετέκτιβ (ναι, χρειάστηκε και βοήθεια ο αγαπητός Πατ), που έπρεπε να βγάλουν μια άκρη με ένα άκρως διαβολικό έγκλημα. Τα γνωστά στοιχεία που συνθέτουν τη γραφή του Χένρι Κέιν είναι και πάλι εδώ: Οι απολύτως απαραίτητες περιγραφές σκηνικών και καταστάσεων (λιτές, αλλά συνάμα εύστοχες και ακριβείς), και πάρα πολλοί διάλογοι. Επίσης οι ρυθμοί της πλοκής είναι ιλιγγιώδεις, το ένα γεγονός διαδέχεται το άλλο, δεν υπάρχει ιδιαίτερος χώρος για ανάπτυξη χαρακτήρων ή βάθος στον κόσμο της ιστορίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι λάτρεις των αμερικάνικων σκληροτράχηλων νουάρ με παλπ αισθητική θα περάσουν ωραία. 7.5/10
  46. 1 point
    Αντιός, Χέμινγουεϊ του Λεονάρδο Παδούρα. Ο Λεονάρδο Παδούρα γεννήθηκε στην Αβάνα το 1955 και έχει γράψει μια σειρά αστυνομικών μυθιστορημάτων με πρωταγωνιστή τον αστυνόμο Μάριο Κόντε. Το συγκεκριμένο διαδραματίζεται στην Αβάνα κάπου στο τέλος της δεκαετίας του '90 και η υπόθεση ξεκινάει όταν ένα βράδυ μια σφοδρή θύελλα ξεχερσώνει ένα δέντρο στην αυλή του πρώην σπιτιού του Έρνεστ Χέμινγουεϊ, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο. Όταν οι εργάτες προσπαθούν να απομακρύνουν το πεσμένο δέντρο ανακαλύπτουν και έναν ανθρώπινο σκελετό θαμμένο στις ρίζες του και περαιτέρω έρευνες δείχνουν ότι ο άγνωστος άνθρωπος σκοτώθηκε περίπου το 1958 από σφαίρα, όταν εκεί ζούσε ακόμα ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Τότε οι αστυνομικές αρχές της Αβάνας καλούν ανεπίσημα τον πρώην αστυνομικό Μάριο Κόντε, να ανακαλύψει τον δολοφόνο, αν και έχουν περάσει πάνω από σαράντα χρόνια από τότε που έγινε ο φόνος, μιας και ακόμα τον θεωρούν αρκετά ικανό, αλλά κυρίως γιατί υπάρχει πιθανότητα ο δολοφόνος να είναι ο ίδιος ο Χέμινγουεϊ και πριν ξεκινήσουν επίσημη έρευνα θέλουν να ξέρουν ποιος είναι ο ένοχος είναι αυτός. Ο αναγνώστης παράλληλα με την αστυνομική έρευνα του Κόντε παρακολουθεί, με συνεχόμενα φλας μπακ, την ζωή του Χέμινγουεϊ στην Αβάνα τις μέρες του φόνου κατά την δεκαετία του '50 και μέσα από αυτή μαθαίνει σιγά σιγά και το ποιος και γιατί έκανε τον φόνο. Το κομμάτι του βιβλίου που παρουσιάζει την Αβάνα του '50 αλλά και του '90 μου άρεσε ιδιαίτερα, αλλά στο αστυνομικό μυστήριο δεν τα καταφέρνει και πολύ καλά. 7/10
  47. 1 point
    Jean-Bernard Pouy - Ο Σπινόζα γαμάει τον Χέγκελ Διάβασα κι εγώ το συγκεκριμένο βιβλίο λόγω του ελκυστικού τίτλου του. Είναι ένα ευχάριστο αστυνομικό νουάρ που έχει να προσφέρει πολύ ωραίες στιγμές. Διαβάζεται πανεύκολα και γρήγορα λόγω της μικρής του έκτασης. Ευχάριστο γράψιμο από τον συγγραφέα, κατάλληλο για το συγκεκριμένο στυλ νουβέλας, καθώς με το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί σε βάζει πλήρως στο μετα-αποκαλυπτικό κλίμα της εποχής. Το βιβλίο, πέρα από δράση, φόνους, συμμορίες και χυδαίο λεξιλόγιο, έχει σαρκαστικές νότες για την κοινωνία και την πολιτική στη Γαλλία.
  48. 1 point
    Ντικ Φράνσις - Στόχος (The Edge, 1988) Στη βιβλιοθήκη μου έχω πέντε βιβλία του Ντικ Φράνσις (εννοείται όλα αγορασμένα από παλαιοβιβλιοπωλεία μέσα στα προηγούμενα χρόνια), όμως είναι το πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω. Ο Ντικ Φράνσις φημίζεται για τα θρίλερ μυστηρίου που διαδραματίζονται λίγο έως πολύ στον κόσμο των ιπποδρομιών, και το συγκεκριμένο μυθιστόρημα δεν αποτελεί εξαίρεση. Ο Τζούλιους Απόλλο Φίλμερ αποτελεί το μαύρο πρόβατο των ιπποδρομιών, όντας ένας εγκληματίας που εκβιάζει και απειλεί ιδιοκτήτες αλόγων, εκπαιδευτές και ιππείς, με τους υπεύθυνους ασφαλείας του Τζόκεϊ Κλαμπ να προσπαθούν μάταια να τον πιάσουν στα πράσα. Ο Τορ Κέλσι είναι ένας μυστικός πράκτορας που θα κάνει τα πάντα για να πιάσει τον Φίλμερ τη στιγμή που κάνει ένα έγκλημα. Ίσως στο μεγάλο σιδηροδρομικό ταξίδι κατά πλάτος του Καναδά -ευκαιρία για διακοπές και ωραίους αγώνες ιπποδρομίας για αρκετούς πλούσιους (Καναδούς και μη)-, είναι ο στόχος του Φίλμερ. Ο Κέλσι θα βρεθεί ινκόγκνιτο στο τρένο (ως σερβιτόρος) για να παρακολουθεί τις κινήσεις του Φίλμερ και να αποτρέψει τυχόν δολιοφθορές... Σαν θρίλερ δεν μπορώ να πω ότι με συγκλόνισε, μου φάνηκε ολίγον τι νερόβραστο και με ελάχιστες στιγμές αγωνίας ή έντασης. Σε αρκετά σημεία βαρέθηκα έως ένα βαθμό, αλλά η γραφή ήταν αν μη τι άλλο ξεκούραστη και ευκολοδιάβαστη, οπότε συνέχιζα την ανάγνωση δίχως τύψεις. Προς το τέλος κάπως ανέβηκαν οι σφυγμοί, αλλά μέχρι εκεί. Πάντως μου άρεσε πάρα πολύ το όλο σέτινγκ του τρένου και του ταξιδιού, καθώς και η ατμόσφαιρα, οπότε έστω και την τελευταία στιγμή θα τσιμπήσει το τέταρτο αστεράκι. Εντέλει, δεν πέρασα και άσχημα! 7.5/10
  49. 1 point
    Γ. Ρ. Μπερνέτ - Αντίο, Σικάγο (Goodbye Chicago, 1981) Πέμπτο μυθιστόρημα του πολύ καλού αλλά σχετικά παραγνωρισμένου Γ. Ρ. Μπερνέτ που διαβάζω, τρία ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που διάβασα βιβλίο του (το πολύ καλό "Χάι Σιέρα"). Το "Αντίο, Σικάγο" είναι το τελευταίο μυθιστόρημα που έγραψε και έκδωσε ο Μπερνέτ, σε ηλικία 82 ετών, ουσιαστικά έναν χρόνο πριν πεθάνει. Οι διαφορές με τα υπόλοιπα βιβλία του που έχω διαβάσει, τα οποία έγραψε στις δεκαετίες του '30 και του '40, είναι πέρα για πέρα εμφανείς: Λείπει κάπως η σκληράδα στη γραφή, καθώς και η ένταση στην πλοκή. Βέβαια, η ατμόσφαιρα είναι νουάρ και η όλη σκιαγράφηση της εποχής ρεαλιστική και ικανή να μεταφέρει τον αναγνώστη στο Σικάγο της δεκαετίας του '20. Είναι ένα βιβλίο που έχει να προσφέρει εικόνες και κλισέ μιας ενδιαφέρουσας εποχής, με λιτό τρόπο αναδεικνύει χαρακτήρες που βασίζονται σε αληθινά πρόσωπα, ενώ αφήνει τον αναγνώστη να ρίξει μια ματιά στον συναρπαστικό κόσμο του εγκλήματος του Σικάγου την εποχή της Ποτοαπαγόρευσης. Απλώς του λείπει το νεύρο και η ωμότητα που χαρακτηρίζουν τα νουάρ μυθιστορήματα που ασχολούνται με τους γκάνγκστερ. Κατά τ'άλλα είναι ό,τι πρέπει για μια γρήγορη και ψυχαγωγική ανάγνωση. Το τέταρτο αστεράκι το παίρνει την τελευταία στιγμή, γιατί πέρασα πολύ καλά. 7.5/10
  50. 1 point
    Σ. Τζ. Τιούντορ - Ο άνθρωπος κιμωλία (The Chalk Man, 2018) Το "Ο άνθρωπος κιμωλία" είναι ένα βιβλίο που ανυπομονούσα να κυκλοφορήσει στα ελληνικά από τη στιγμή που έμαθα ότι οι εκδόσεις Κλειδάριθμος αγόρασαν τα δικαιώματά του, το άρπαξα τις πρώτες κιόλας μέρες κυκλοφορίας του (την προηγούμενη βδομάδα δηλαδή), και δεν άργησα ούτε στιγμή να το πιάσω στα χέρια μου και να το διαβάσω εν ριπή οφθαλμού, με ελάχιστα πλην απαραίτητα διαλείμματα. Η Σ. Τζ. Τιούντορ μεγάλωσε διαβάζοντας Τζέιμς Χέρμπερτ και Στίβεν Κινγκ (μεταξύ άλλων, φυσικά), και αυτό είναι κάτι που φαίνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στο πρώτο της βιβλίο. Η όλη πλοκή, η ατμόσφαιρα της ιστορίας, αλλά και ίσως ο τρόπος εξιστόρησης, θυμίζουν έντονα Στίβεν Κινγκ, και ειδικά το "Το Αυτό". Πρωταγωνιστούν παιδιά που αποτελούν μια παρέα, τα οποία μπλέκουν σε διάφορα μπλεξίματα και έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε είδους δυσκολίες χάρη στους μεγάλους, ενώ και η όλη ιστορία πηγαίνει μπρος-πίσω στον χρόνο (κυρίως 1986 και 2016). Όμως δεν υπάρχει ούτε ίχνος Φανταστικού (τα όνειρα δεν μετράνε!) και το επίπεδο ποιότητας είναι ένα ή δυο κλικ πιο κάτω από τον Κινγκ (άλλωστε μιλάμε για πρωτάρα συγγραφέα). Παρά τις όποιες ομοιότητες και τις επιρροές από άλλα έργα (βιβλία ή ταινίες), το βιβλίο αυτό καταφέρνει να έχει τη δική του ταυτότητα. Είναι ένα πολύ καλογραμμένο, ευκολοδιάβαστο και άκρως εθιστικό θρίλερ, με κάπως σκοτεινή και μουντή ατμόσφαιρα, μπόλικη αγωνία και κάμποσες δυνατές σκηνές που ανεβάζουν έως ένα βαθμό την αδρεναλίνη. Υπάρχουν επίσης κάποιες ενδιαφέρουσες εκπλήξεις και αποκαλύψεις στην πλοκή, αλλά τίποτα το εξαιρετικά φοβερό και τρομερό. Επιγραμματικά, πρόκειται για ένα πολύ ψυχαγωγικό και τίμιο θρίλερ. 8.5/10
This leaderboard is set to Athens/GMT+03:00
×
×
  • Create New...

Important Information

You agree to the Terms of Use, Privacy Policy and Guidelines. We have placed cookies on your device to help make this website better. You can adjust your cookie settings, otherwise we'll assume you're okay to continue..